Belshazzar’s feast identifies the “hour” of the Sunday law, but it places the emphasis upon the judgment of the Republican horn. Nebuchadnezzar’s golden image in Daniel chapter three, places the same history, in the context of God’s faithful people who are then lifted up as an ensign. Daniel chapter six, addresses the same line, but addresses the role of the Protestant horn. Belshazzar is representing the “state,” and he called one thousand of his “lords.”

Ҷашни Балшазар «соат»-и қонуни якшанберо муайян мекунад, аммо таъкидро бар доварии шохи ҷумҳурихоҳ мегузорад. Тимсоли тиллоии Набукаднесар дар боби сеюми китоби Дониёл ҳамин таърихро дар заминаи қавми амин ва вафодори Худо қарор медиҳад, ки баъд аз он ҳамчун парчам барафрохта мешаванд. Боби шашуми китоби Дониёл ба ҳамин хатт муроҷиат мекунад, вале нақши шохи протестантиро баррасӣ менамояд. Балшазар «давлат»-ро намояндагӣ мекунад, ва ӯ ҳазоре аз «оғоён»-и худро даъват кард.

Belshazzar the king made a great feast to a thousand of his lords, and drank wine before the thousand. Belshazzar, whiles he tasted the wine, commanded to bring the golden and silver vessels which his father Nebuchadnezzar had taken out of the temple which was in Jerusalem; that the king, and his princes, his wives, and his concubines, might drink therein. Then they brought the golden vessels that were taken out of the temple of the house of God which was at Jerusalem; and the king, and his princes, his wives, and his concubines, drank in them. They drank wine, and praised the gods of gold, and of silver, of brass, of iron, of wood, and of stone. In the same hour came forth fingers of a man’s hand, and wrote over against the candlestick upon the plaster of the wall of the king’s palace: and the king saw the part of the hand that wrote. Daniel 5:1–5.

Подшоҳ Белшасар барои ҳазор нафар аз бузургони худ зиёфати бузурге орост, ва дар ҳузури он ҳазор нафар шароб нӯшид. Белшасар, ҳангоме ки таъми шаробро чашида буд, фармон дод, ки зарфҳои тиллоӣ ва нуқрагинеро биёранд, ки падараш Набукаднесар аз маъбаде, ки дар Уршалим буд, гирифта буд, то подшоҳ, амиронаш, занонаш ва суррияҳояш аз онҳо бинӯшанд. Пас зарфҳои тиллоиро, ки аз маъбади хонаи Худо, ки дар Уршалим буд, гирифта шуда буданд, оварданд; ва подшоҳ, амиронаш, занонаш ва суррияҳояш аз онҳо нӯшиданд. Шароб нӯшиданд ва худоёни тилло, нуқра, мис, оҳан, чӯб ва сангро ситоиш карданд. Дар ҳамон соат ангуштони дасти одаме падид омаданд ва рӯ ба рӯи чароғдон бар гаҷи девори қасри подшоҳ навиштанд; ва подшоҳ қисми он дастро, ки менавишт, дид. Дониёл 5:1–5.

The number “ten” represents the dragon, and one hundred, and one thousand is simply a magnification of the same symbol. In chapter six, one hundred and twenty push the deceitful law, and one hundred and twenty is a symbol for priests. Considering “line upon line,” Belshazzar’s feast is illustrating the judgment upon a corrupted statecraft, and judgment of a corrupted churchcraft. Belshazzar was drunk with the Babylonian wine, and then determined to desecrate the sacred vessels of God’s temple in Jerusalem.

Рақами «даҳ» тимсоли аждаҳост, ва «сад» ва «ҳазор» фақат бузургнамоии ҳамон рамз мебошанд. Дар боби шашум, саду бист қонуни фиребандаро пеш мебаранд, ва саду бист рамзе барои коҳинон аст. Бо дарназардошти «сатр бар сатр», базми Белшасар довариро бар як давлатдории фосид, ва доварии як калисосолории фосид ба тасвир мекашад. Белшасар аз шароби Бобил маст буд, ва сипас қасд кард, ки зарфҳои муқаддаси маъбади Худоро дар Ерусалим таҳқир намояд.

“The prophet says, ‘I saw another angel come down from heaven, having great power; and the earth was lightened with his glory. And he cried mightily with a strong voice, saying, Babylon the great is fallen, is fallen, and is become the habitation of devils’ (Revelation 18:1, 2). This is the same message that was given by the second angel. Babylon is fallen, ‘because she made all nations drink of the wine of the wrath of her fornication’ (Revelation 14:8). What is that wine?—Her false doctrines. She has given to the world a false sabbath instead of the Sabbath of the fourth commandment, and has repeated the falsehood that Satan first told Eve in Eden—the natural immortality of the soul. Many kindred errors she has spread far and wide, ‘teaching for doctrines the commandments of men’ (Matthew 15:9).” Selected Messages, book 2, 118.

«Паёмбар мегӯяд: “Ва фариштаи дигареро дидам, ки аз осмон нозил мешуд, ва қудрати бузург дошт; ва замин аз ҷалоли ӯ мунаввар гардид. Ва бо овози пурзӯр бо қувват нидо карда, гуфт: Бобили бузург афтод, афтод, ва маскани девҳо гардид” (Ваҳй 18:1, 2). Ин ҳамон паёмест, ки аз ҷониби фариштаи дуюм дода шуда буд. Бобил афтодааст, “зеро ки ҳамаи халқҳоро аз шароби ғазаби зинои худ нӯшонидааст” (Ваҳй 14:8). Он шароб чист? — Таълимоти дурӯғини вай. Вай ба ҷаҳон ба ҷои шанбеи аҳкоми чорум шанбеи дурӯғин додааст ва он дурӯғеро такрор кардааст, ки шайтон нахуст ба Ҳавво дар Адан гуфта буд, — ҷовидонагии табиии ҷон. Бисёр иштибоҳоти ҳамгунаеро вай дур ва фарох паҳн кардааст, “ва аҳкоми одамонро ҳамчун таълимот меомӯзонад” (Матто 15:9).» Selected Messages, book 2, 118.

The wine Belshazzar was drinking was the papacy’s idol sabbath, for the feast represented the prophetic “hour” of the Sunday law. The sanctuary vessels he brought into the banquet hall represented not only rebellion against God, but sacred vessels also represent God’s people, for the literal represents the spiritual, and people are vessels.

Майе, ки Белшазар менӯшид, шанбеи бутпарастонаи папагӣ буд, зеро он зиёфат «соати» нубувватии қонуни якшанберо таҷассум менамуд. Зарфҳои муқаддаси маъбад, ки ӯ ба толори зиёфат даровард, на танҳо исён бар зидди Худоро ифода мекарданд, балки зарфҳои муқаддас инчунин қавми Худоро низ намояндагӣ мекунанд, зеро чизи айнӣ чизи рӯҳониро ифода менамояд, ва одамон зарфҳо мебошанд.

Nevertheless the foundation of God standeth sure, having this seal, The Lord knoweth them that are his. And, Let everyone that nameth the name of Christ depart from iniquity. But in a great house there are not only vessels of gold and of silver, but also of wood and of earth; and some to honour, and some to dishonour. If a man therefore purge himself from these, he shall be a vessel unto honour, sanctified, and meet for the master’s use, and prepared unto every good work. 2 Timothy 2:19–21.

Аммо таҳкурсии Худо устувор меистад ва ин мӯҳрро дорад: «Худованд онҳоеро, ки аз они Ӯянд, мешиносад». Ва низ: «Ҳар кӣ номи Масеҳро ба забон меоварад, аз шарорат дур шавад». Лекин дар хонаи бузург на фақат зарфҳои тиллоӣ ва нуқрагин ҳастанд, балки ҳамчунин чӯбин ва сафолин; ва баъзе барои иззат, ва баъзе барои беиззатӣ. Пас, агар касе худро аз инҳо пок созад, вай зарфе барои иззат хоҳад буд, тақдисёфта ва барои истифодаи соҳиби хона муносиб, ва барои ҳар амали нек муҳайё. 2 Тимотиюс 2:19–21.

In the midst of desecrating God’s people through enforced Sunday worship, the fiery handwriting spells out Belshazzar’s doom.

Дар миёни таҳқир ва палид сохтани қавми Худо ба воситаи маҷбур намудани ибодати якшанбе, навиштаи оташин ҳалокати Белшасарро эълон мекунад.

In the same hour came forth fingers of a man’s hand, and wrote over against the candlestick upon the plaster of the wall of the king’s palace: and the king saw the part of the hand that wrote. Then the king’s countenance was changed, and his thoughts troubled him, so that the joints of his loins were loosed, and his knees smote one against another. The king cried aloud to bring in the astrologers, the Chaldeans, and the soothsayers. And the king spake, and said to the wise men of Babylon, Whosoever shall read this writing, and show me the interpretation thereof, shall be clothed with scarlet, and have a chain of gold about his neck, and shall be the third ruler in the kingdom. Daniel 5:5–7.

Дар ҳамон соат ангуштони дасти одаме падид омаданд ва бар рӯйи андовачаи девори қасри подшоҳ, рӯ ба рӯйи чароғдон, навиштанд; ва подшоҳ қисми он дастеро, ки менавишт, дид. Он гоҳ чеҳраи подшоҳ дигаргун шуд, ва андешаҳои ӯ вайро ба изтироб андохтанд, ба тавре ки буғумҳои миёнаш суст шуданд, ва зонуҳояш ба ҳамдигар бармехӯрданд. Подшоҳ бо овози баланд фармон дод, ки мунаҷҷимон, калдониён ва фолбинонро биёранд. Ва подшоҳ сухан ронда, ба хирадмандони Бобил гуфт: «Ҳар кӣ ин навиштаро бихонад ва таъбири онро ба ман баён кунад, ба арғувонӣ либоспӯшонида хоҳад шуд, ва гарданбанди тилло бар гарданаш хоҳад буд, ва ӯ дар салтанат сеюмин ҳоким хоҳад шуд». Дониёл 5:5–7.

Historically the passage is understood to be identifying that Belshazzar’s father, had left the political throne to Belshazzar, and for this reason the best his son could offer for an interpretation of the handwriting was a position of being the third ruler. Leading up to the Sunday law in the United States, the political leadership will be in a subservient position to the religious leadership who will be working to introduce a new form of worship. The image of the beast represents the combination of church and state with the church in control of the relationship, and at the Sunday law Belshazzar was the political king, thus symbolizing the state, but he was only the second in command to his father’s religious authority. The best he could offer Daniel was to be third.

Аз нигоҳи таърихӣ ин порча чунин фаҳмида мешавад, ки падари Балшасар тахти сиёсии худро ба Балшасар вогузор карда буд, ва ба ҳамин сабаб беҳтарин чизе, ки писараш метавонист барои таъбири навиштаҷот пешниҳод намояд, мақоми ҳокими сеюм буд. Дар остонаи қонуни якшанбе дар Иёлоти Муттаҳида, роҳбарияти сиёсӣ дар мавқеи тобеъ нисбат ба роҳбарияти динӣ хоҳад буд, ки барои ҷорӣ намудани шакли нави ибодат фаъолият хоҳад кард. Сурати ҳайвон иттиҳоди калисо ва давлатро ифода мекунад, ки дар он калисо бар ин муносибат ҳукмрон аст, ва ҳангоми қонуни якшанбе Балшасар подшоҳи сиёсӣ буд, бинобар ин рамзи давлат буд, аммо ӯ танҳо дуввумин дар фармондеҳӣ баъд аз ҳокимияти динии падари худ буд. Беҳтарин чизе, ки ӯ метавонист ба Дониёл пешниҳод кунад, ин буд, ки сеюм гардад.

“When the early church became corrupted by departing from the simplicity of the gospel and accepting heathen rites and customs, she lost the Spirit and power of God; and in order to control the consciences of the people, she sought the support of the secular power. The result was the papacy, a church that controlled the power of the state and employed it to further her own ends, especially for the punishment of ‘heresy.’ In order for the United States to form an image of the beast, the religious power must so control the civil government that the authority of the state will also be employed by the church to accomplish her own ends. . . .

«Вақте ки калисои ибтидоӣ бо дур шудан аз соддагии Инҷил ва пазируфтани ойинҳо ва расму русуми бутпарастӣ фасодзада гардид, вай Рӯҳ ва қудрати Худоро аз даст дод; ва барои он ки виҷдони мардумро зери назорат гирад, ба пуштибонии ҳокимияти дунявӣ рӯй овард. Натиҷа папагарӣ буд, яъне калисое, ки қудрати давлатро зери назорати худ гирифта, онро барои пешбурди ҳадафҳои худ, бахусус барои ҷазо додани «бидъат», ба кор мебурд. Барои он ки Иёлоти Муттаҳида сурати ҳайвонро ба вуҷуд оварад, қудрати динӣ бояд ҳукумати шаҳрвандиро то ба он андоза зери назорат гирад, ки салоҳияти давлат низ аз ҷониби калисо барои расидан ба ҳадафҳои худ ба кор бурда шавад....»

“The enforcement of Sundaykeeping on the part of Protestant churches is an enforcement of the worship of the papacy—of the beast. Those who, understanding the claims of the fourth commandment, choose to observe the false instead of the true Sabbath are thereby paying homage to that power by which alone it is commanded. But in the very act of enforcing a religious duty by secular power, the churches would themselves form an image to the beast; hence the enforcement of Sundaykeeping in the United States would be an enforcement of the worship of the beast and his image.” The Great Controversy, 443, 448, 449.

«Татбиқи риояи рӯзи якшанбе аз ҷониби калисоҳои протестантӣ татбиқи парастиши папагӣ — яъне ҳайвон — мебошад. Онҳое ки, даъвоҳои аҳкоми чорумро дарк карда, ба ҷойи шанбеи ҳақиқӣ нигоҳ доштани шанбеи дурӯғинро интихоб мекунанд, ба ин васила ба ҳамон қудрате арзи эҳтиром менамоянд, ки танҳо бо фармони он ин кор амр шудааст. Аммо худи калисоҳо, дар айни амали таҳмили як вазифаи динӣ ба воситаи қудрати дунявӣ, барои ҳайвон сурате падид меоваранд; бинобар ин, татбиқи риояи рӯзи якшанбе дар Иёлоти Муттаҳида татбиқи парастиши ҳайвон ва сурати ӯ хоҳад буд». «Муборизаи Бузург», 443, 448, 449.

It is in a crisis that character is revealed, and the mysterious message on the wall produced a crisis in Belshazzar’s experience and marked the end of his kingdom, thus symbolizing the end of the kingdom of the earth beast. Belshazzar died that very night, representing the Sunday law, when the United States is overthrown as the sixth kingdom of Bible prophecy at the Sunday law, but the United States immediately transitions into the premier king of the ten kings. The ten kings are the seventh kingdom of Bible prophecy, and they immediately agree to give their seventh kingdom to the beast.

Маҳз дар бӯҳрон хислат ошкор мегардад, ва он паёми асроромезе, ки бар девор навишта шуд, дар таҷрибаи Балшасар бӯҳронеро ба вуҷуд овард ва анҷоми подшоҳии ӯро нишон дод; ба ҳамин тарз он анҷоми подшоҳии ҳайвони заминро рамзӣ месозад. Балшасар худи ҳамон шаб мурд, ки рӯзи якшанберо ифода мекунад, вақте ки Иёлоти Муттаҳида ҳамчун подшоҳии шашуми нубуввати Китоби Муқаддас дар қонуни якшанбе сарнагун мешавад, вале Иёлоти Муттаҳида фавран ба подшоҳи бартари даҳ подшоҳ табдил меёбад. Он даҳ подшоҳ подшоҳии ҳафтуми нубуввати Китоби Муқаддас мебошанд, ва онҳо фавран розӣ мешаванд, ки подшоҳии ҳафтуми худро ба ҳайвон бисупоранд.

For God hath put in their hearts to fulfil his will, and to agree, and give their kingdom unto the beast, until the words of God shall be fulfilled. Revelation 17:17.

Зеро Худо дар дилҳои онҳо андохтааст, ки иродаи Ӯро ба ҷо оваранд, ва ба якдилӣ розӣ шуда, подшоҳии худро ба ҳайвони ваҳшӣ биспоранд, то суханони Худо ба анҷом расанд. Ваҳй 17:17.

The final movements are rapid ones, and the transition from the sixth kingdom to the seventh, and then to the eighth is rapid, for the world is then in a great crisis. The overthrow of the earth beast causes Belshazzar to fear, and as the premier king of the ten kings, he represents the fear that all the kings of the earth will experience at the overthrow of the United States. In Revelation chapter eleven, the “hour” that the handwriting appears upon the wall, is the “hour” of the great earthquake. At that point three symbols of Islam are marked, and it is Islam that causes the kings to fear in the last days.

Ҳаракатҳои ниҳоӣ босуръатанд, ва гузариш аз подшоҳии шашум ба ҳафтум, ва баъд ба ҳаштум, босуръат сурат мегирад, зеро ҷаҳон он гоҳ дар бӯҳрони бузурге қарор дорад. Сарнагун шудани ҳайвони заминӣ боис мегардад, ки Белшазар ба ҳарос афтад, ва чун подшоҳи пешвои даҳ подшоҳ, ӯ ҳаросеро намояндагӣ мекунад, ки ҳамаи подшоҳони замин ҳангоми сарнагун шудани Иёлоти Муттаҳида таҷриба хоҳанд кард. Дар Ваҳй, боби ёздаҳум, «соате», ки навиштаҷот бар девор падидор мешавад, ҳамон «соати» заминларзаи бузург аст. Дар он нуқта се рамзи Ислом аломатгузорӣ мешаванд, ва дар рӯзҳои охир маҳз Ислом аст, ки подшоҳонро ба ҳарос меоварад.

For, lo, the kings were assembled, they passed by together. They saw it, and so they marvelled; they were troubled, and hasted away. Fear took hold upon them there, and pain, as of a woman in travail. Thou breakest the ships of Tarshish with an east wind. As we have heard, so have we seen in the city of the Lord of hosts, in the city of our God: God will establish it forever. Selah. Psalm 48:4–8.

Зеро, инак, подшоҳон гирд омаданд, якҷо гузаштанд. Онро диданд ва ба ҳайрат афтоданд; ба изтироб омаданд ва шитобон гурехтанд. Дар он ҷо тарс онҳоро фаро гирифт, ва дард, мисли зани дар зоиш. Ту киштиҳои Таршишро бо боди шарқӣ мешиканӣ. Чунон ки шунидаем, ҳамон тавр дидаем дар шаҳри Парвардигори лашкарҳо, дар шаҳри Худои мо: Худо онро то абад устувор хоҳад гардонид. Селоҳ. Забур 48:4–8.

The lords, or kings were assembled at Belshazzar’s feast, drinking the wine of Babylon and handling and looking upon the sacred vessels of God’s sanctuary, when fear took hold of them, as represented by Belshazzar’s fear when the handwriting appeared upon the wall. Belshazzar’s fear began an escalating fear that is represented by a woman in travail, and Revelation eleven’s “hour” leads into chapter twelve, where the ensign is represented as a woman about to give birth. The first labor pain is the handwriting on the wall of the banquet hall. The fear is caused by the “east wind” of Islam, that “breakest the ships of Tarshish.”

Хоҷаён, ё подшоҳон, дар зиёфати Балшасар ҷамъ омада буданд, аз шароби Бобил менӯшиданд ва зарфҳои муқаддаси муқаддасгоҳи Худоро ба даст гирифта, ба онҳо менигаристанд, он гоҳ тарс онҳоро фаро гирифт, чунон ки он дар тарси Балшасар ҳангоми зоҳир шудани навишта бар девор тасвир ёфтааст. Тарси Балшасар оғози тарсе буд, ки пайваста меафзуд ва ба воситаи зане дар дарди зоиш ифода мегардад; ва «соат»-и боби ёздаҳуми Ваҳй ба боби дувоздаҳум мегузарад, ки дар он парчам ба сурати зане тасвир шудааст, ки дар арафаи таваллуд аст. Аввалин дарди зоиш ҳамон навишта бар девори толори зиёфат аст. Ин тарс аз «боди шарқӣ»-и Ислом ба вуҷуд меояд, ки «киштиҳои Таршишро мешиканад».

In Belshazzar’s banquet hall, “one thousand lords” are consuming the wine of Babylon, which represents Sunday enforcement. At that time, Nebuchadnezzar’s orchestra begins to play the music, as Belshazzar has the ornaments of the sanctuary brought in. The whore of Tyre begins to sing, and apostate Israel begins to dance around Nebuchadnezzar’s golden idol. But the party is crashed by the “east wind,” which is the “third woe” that comes quickly, and is the “seventh trumpet.” When Islam crashes the party, the “nations are angered.” They are angered, for the ships of Tarshish, the symbol of the economic structure of planet earth is then sank in the midst of the sea.

Дар толори зиёфати Белшазар, «ҳазор амир» шароби Бобилро менӯшанд, ки рамзи маҷбуркунии риояи рӯзи Якшанбе мебошад. Дар он вақт, оркестри Набукаднесар ба навохтани мусиқӣ оғоз мекунад, ҳангоме ки Белшазар ороишоти муқаддасгоҳро мефармояд, то биёранд. Фоҳишаи Сур ба сурудхонӣ оғоз мекунад, ва Исроили муртад ба гирди бути тиллоии Набукаднесар ба рақс даромадан мегирад. Аммо базмро «боди шарқӣ» барҳам мезанад, ки ҳамон «войи сеюм» аст, ки ба зудӣ меояд, ва ҳамон «карнаи ҳафтум» мебошад. Вақте ки Ислом базмро барҳам мезанад, «халқҳо ба хашм меоянд». Онҳо ба хашм меоянд, зеро киштиҳои Таршиш, ки рамзи сохтори иқтисодии сайёраи замин аст, он гоҳ дар миёни баҳр ғарқ карда мешаванд.

Tarshish was thy merchant by reason of the multitude of all kind of riches; with silver, iron, tin, and lead, they traded in thy fairs. Javan, Tubal, and Meshech, they were thy merchants: they traded the persons of men and vessels of brass in thy market. They of the house of Togarmah traded in thy fairs with horses and horsemen and mules. The men of Dedan were thy merchants; many isles were the merchandise of thine hand: they brought thee for a present horns of ivory and ebony. Syria was thy merchant by reason of the multitude of the wares of thy making: they occupied in thy fairs with emeralds, purple, and broidered work, and fine linen, and coral, and agate. Judah, and the land of Israel, they were thy merchants: they traded in thy market wheat of Minnith, and Pannag, and honey, and oil, and balm. Damascus was thy merchant in the multitude of the wares of thy making, for the multitude of all riches; in the wine of Helbon, and white wool. Dan also and Javan going to and fro occupied in thy fairs: bright iron, cassia, and calamus, were in thy market. Dedan was thy merchant in precious clothes for chariots. Arabia, and all the princes of Kedar, they occupied with thee in lambs, and rams, and goats: in these were they thy merchants. The merchants of Sheba and Raamah, they were thy merchants: they occupied in thy fairs with chief of all spices, and with all precious stones, and gold. Haran, and Canneh, and Eden, the merchants of Sheba, Asshur, and Chilmad, were thy merchants. These were thy merchants in all sorts of things, in blue clothes, and broidered work, and in chests of rich apparel, bound with cords, and made of cedar, among thy merchandise. The ships of Tarshish did sing of thee in thy market: and thou wast replenished, and made very glorious in the midst of the seas. Thy rowers have brought thee into great waters: the east wind hath broken thee in the midst of the seas. Thy riches, and thy fairs, thy merchandise, thy mariners, and thy pilots, thy calkers, and the occupiers of thy merchandise, and all thy men of war, that are in thee, and in all thy company which is in the midst of thee, shall fall into the midst of the seas in the day of thy ruin. Ezekiel 27:12–26.

Таршиш ба сабаби фаровонии ҳар гуна сарватҳоят тоҷири ту буд; бо нуқра, оҳан, қалъагӣ ва сурб дар бозорҳоят муомила мекарданд. Ёвон, Тубол ва Мешак тоҷирони ту буданд; дар бозорат ҷонҳои одамон ва асбобҳои мисинро тиҷорат мекарданд. Аз хонаи Тӯғармоҳ дар бозорҳоят бо аспҳо, саворагон ва хачирон муомила мекарданд. Мардуми Дедон тоҷирони ту буданд; ҷазираҳои бисёр моли дасти ту буданд; онҳо бароят ҳамчун ҳадя шохҳои фил ва обнус меоварданд. Сурия ба сабаби фаровонии маснуоти ту тоҷири ту буд; дар бозорҳоят бо зумуррад, арғувон, корҳои гулдӯзишуда, катони нафис, марҷон ва ақиқ муомила мекарданд. Яҳудо ва замини Исроил тоҷирони ту буданд; дар бозорат гандуми Миннит, Панног, асал, равған ва малҳамро тиҷорат мекарданд. Димишқ ба сабаби фаровонии маснуоти ту ва фаровонии ҳар гуна сарватҳо тоҷири ту буд; бо шароби Ҳелбон ва пашми сафед. Дон низ ва Ёвони сафаркунанда дар бозорҳоят муомила мекарданд; оҳани сайқалёфта, дорчини хушбӯй ва найи хушбӯй дар бозорат буд. Дедон тоҷири ту дар либосҳои гаронбаҳо барои аробаҳо буд. Арабистон ва ҳамаи мирони Қедор бо ту дар баррагон, қӯчқорон ва бузҳо муомила мекарданд; дар инҳо онҳо тоҷирони ту буданд. Тоҷирони Шабо ва Раамоҳ тоҷирони ту буданд; дар бозорҳоят бо беҳтарини ҳар гуна атриёт ва бо ҳамаи сангҳои гаронбаҳо ва тилло муомила мекарданд. Ҳорон, Канна ва Адан, тоҷирони Шабо, Ашшур ва Хилмад, тоҷирони ту буданд. Инҳо дар ҳар гуна чизҳо тоҷирони ту буданд: дар либосҳои кабуд, корҳои гулдӯзишуда, ва дар сандуқҳои либоси нафис, бо ресмонҳо баста ва аз кедр сохташуда, дар миёни колои ту. Киштиҳои Таршиш дар бозорат суруди туро мехонданд; ва ту пур шуда будӣ ва дар миёни баҳрҳо бағоят пуршукӯҳ гардида будӣ. Қайиқронҳоят туро ба обҳои азим оварданд; боди шарқӣ туро дар миёни баҳрҳо шикаст. Сарватҳоят, бозорҳоят, колоҳоят, маллоҳонат ва роҳнамоёнат, челонгаронат, тоҷирони колоят ва ҳамаи мардони ҷангии ту, ки дар туст, ва тамоми ҷамоате ки дар миёни туст, дар рӯзи ҳалокати ту ба миёни баҳрҳо фурӯ хоҳанд афтод. Ҳизқиёл 27:12–26.

The “ships of Tarshish” are the symbol of the economic structure of planet earth, and they are sunk in the midst of the sea by the “east wind.” Ezekiel informs us this takes place in the “day of thy ruin,” and the subject of Ezekiel chapter twenty-seven, is the lamentation for Tyrus.

«киштиҳои Таршиш» рамзи сохтори иқтисодии сайёраи замин мебошанд, ва онҳо дар миёни баҳр бо «боди шарқӣ» ғарқ карда мешаванд. Ҳизқиёл ба мо хабар медиҳад, ки ин дар «рӯзи ҳалокати ту» ба вуқӯъ меояд, ва мавзӯи боби бисту ҳафтуми Ҳизқиёл навҳаи Тир аст.

The word of the Lord came again unto me, saying, Now, thou son of man, take up a lamentation for Tyrus; And say unto Tyrus, O thou that art situate at the entry of the sea, which art a merchant of the people for many isles, Thus saith the Lord God; O Tyrus, thou hast said, I am of perfect beauty. Ezekiel 27:1–3.

Каломи Худованд боз бар ман нозил шуда, гуфт: «Ва акнун, эй писари одам, барои Тир марсияе бигир; ва ба Тир бигӯ: “Эй ту, ки бар даромадгоҳи баҳр воқеъ шудаӣ, ва барои ҷазираҳои бисёр бо қавмҳо тиҷораткунанда ҳастӣ, чунин мегӯяд Худованд Худо: эй Тир, ту гуфтаӣ: “Ман дар камоли зебоӣ ҳастам.”» Ҳизқиёл 27:1–3.

The day of the ruin of Tyrus is the subject of the lamentation. The day of the ruin of Tyrus is the Sunday law, for Tyrus is a symbol of the papacy, whose judgment begins in the “hour” that the second voice of Revelation eighteen begins to call people out of Babylon.

Рӯзи харобии Сур мавзӯи ин марсия аст. Рӯзи харобии Сур қонуни якшанбе мебошад, зеро Сур рамзи папагарӣ аст, ки доварии он дар «соат»-е оғоз меёбад, ки садои дуюми Ваҳй боби ҳаждаҳ ба даъват кардани мардум барои берун омадан аз Бобил оғоз мекунад.

And I heard another voice from heaven, saying, Come out of her, my people, that ye be not partakers of her sins, and that ye receive not of her plagues. For her sins have reached unto heaven, and God hath remembered her iniquities. Reward her even as she rewarded you, and double unto her double according to her works: in the cup which she hath filled fill to her double. How much she hath glorified herself, and lived deliciously, so much torment and sorrow give her: for she saith in her heart, I sit a queen, and am no widow, and shall see no sorrow. Therefore shall her plagues come in one day, death, and mourning, and famine; and she shall be utterly burned with fire: for strong is the Lord God who judgeth her. And the kings of the earth, who have committed fornication and lived deliciously with her, shall bewail her, and lament for her, when they shall see the smoke of her burning, Standing afar off for the fear of her torment, saying, Alas, alas that great city Babylon, that mighty city! for in one hour is thy judgment come. And the merchants of the earth shall weep and mourn over her; for no man buyeth their merchandise any more. Revelation 18:4–11.

Ва овози дигареро аз осмон шунидам, ки мегуфт: «Аз вай берун оед, эй қавми Ман, то дар гуноҳҳояш шарик нагардед ва аз балоҳояш насибе наёбед. Зеро гуноҳҳои вай то ба осмон расидаанд, ва Худо бадиҳои вайро ба ёд овардааст. Ба вай ҳамон тавр подош диҳед, ки вай ба шумо дод, ва мувофиқи аъмолаш ба вай дучандон бозпас диҳед; дар ҳамон ҷоме ки вай пур кардааст, барои вай дучандон пур кунед. Ба ҳар андозае ки вай худро ҷалол додааст ва дар нозу неъмат зистааст, ба ҳамон андоза ба вай азоб ва мотам диҳед; зеро вай дар дили худ мегӯяд: “Ман мисли малика нишастаам, бева нестам, ва ҳаргиз мотам нахоҳам дид”. Аз ин рӯ, балоҳои вай дар як рӯз хоҳад омад: мамот, мотам ва гуруснагӣ; ва вай тамоман бо оташ сӯхта хоҳад шуд, зеро неруманд аст Худованд Худое ки вайро доварӣ мекунад. Ва подшоҳони замин, ки бо вай зино кардаанд ва дар нозу неъмат бо вай зистаанд, бар вай хоҳанд гирист ва барои вай нола хоҳанд кард, ҳангоме ки дуди сӯхтани вайро бубинанд, аз тарси азоби вай дур истода, хоҳанд гуфт: “Вой, вой бар ту, эй шаҳри бузург, Бобили шаҳри қавӣ! Зеро дар як соат доварии ту фаро расид”. Ва тоҷирони замин бар вай хоҳанд гирист ва мотам хоҳанд гирифт, зеро дигар ҳеҷ кас колои онҳоро намехарад. Ваҳй 18:4–11.

The word that is used five times as “hour,” in the book of Daniel, always represents some type of judgment. The type of judgment is determined by the context of the passage where it is employed. In Daniel chapter four, the word “hour” is used first to announce the coming of judgment, whether it was the investigative judgment that began on October 22, 1844, or the executive judgment that begins at the Sunday law. In both cases, the investigative or executive judgments are progressive. The executive judgment of the papacy begins at the Sunday law in the United States. That marks the “hour” that the papacy’s executive judgment begins, and that “hour” is the “hour” of the great earthquake of Revelation eleven, when the two witnesses, represented by Shadrach, Meshach and Abednego are cast into the furnace as the ensign that is lifted up as Ezekiel’s mighty army. That “hour” is when the handwriting appears upon Belshazzar’s wall.

Он калимае, ки дар китоби Дониёл панҷ бор ба сурати «соат» истифода шудааст, ҳамеша навъе аз довариро ифода менамояд. Навъи доварӣ аз рӯи матни он порчае муайян мегардад, ки дар он ба кор бурда шудааст. Дар боби чоруми китоби Дониёл, калимаи «соат» аввал барои эълони фаро расидани доварӣ истифода мешавад, хоҳ он доварии тафтишӣ бошад, ки 22 октябри соли 1844 оғоз ёфт, ё доварии иҷроӣ, ки аз қонуни якшанбе оғоз меёбад. Дар ҳар ду ҳолат, довариҳои тафтишӣ ё иҷроӣ тадриҷӣ мебошанд. Доварии иҷроии папагӣ аз қонуни якшанбе дар Иёлоти Муттаҳида оғоз меёбад. Ин ҳамон «соат»-ест, ки доварии иҷроии папагӣ оғоз меёбад, ва он «соат» ҳамон «соат»-и зилзилаи бузурги Ваҳй боби ёздаҳ аст, вақте ки ду шоҳид, ки аз ҷониби Шадрах, Мешах ва Абеднего намояндагӣ мешаванд, ба кӯраи оташ андохта мешаванд, ҳамчун парчаме ки бардошта мешавад, чун лашкари неруманди Ҳизқиёл. Он «соат» ҳамон вақтест, ки навиштаҷот бар девори Балшазар падидор мегардад.

The “ships of Tarshish”, which represent the structure of the economic supply-lines of planet earth are sunk in the midst of the seas at that time, and it causes the merchants and kings of the earth to fear as represented by Belshazzar.

«Киштиҳои Таршиш», ки сохтори хатҳои таъминоти иқтисодии сайёраи заминро намояндагӣ мекунанд, дар он вақт дар миёни баҳрҳо ғарқ карда мешаванд, ва ин боиси он мегардад, ки тоҷирон ва подшоҳони замин, чунон ки Балшазар намояндагӣ мекунад, ба тарс афтанд.

In Revelation eleven, the “hour” is when the “third Woe” of Islam comes quickly, and the Seventh Trumpet sounds, and the nations are made angry. All three of those symbols point to Islam as the providential tool the Lord uses to accomplish the slaying of Belshazzar at that very “hour.” Belshazzar was slain by enemies that secretly came into his kingdom through the gates that had been carelessly left open, just as the border wall between Mexico and the United States has been carelessly left open, as the “hour” of the “great earthquake” approaches.

Дар Ваҳйи ёздаҳум, «соат» он вақтест, ки «войи сеюм»-и Ислом ба зудӣ фаро мерасад, ва Карнаи Ҳафтум садо медиҳад, ва халқҳо ба ғазаб оварда мешаванд. Ҳар се аз он рамзҳо ба Ислом ҳамчун абзори тадбирии Худованд ишора мекунанд, ки Ӯ ба воситаи он кушта шудани Белшазарро маҳз дар ҳамон «соат» ба анҷом мерасонад. Белшазар ба дасти душманоне кушта шуд, ки пинҳонӣ ба подшоҳии ӯ аз тариқи дарвозаҳо даромаданд, дарвозаҳое ки беэҳтиётона боз монда буданд, ҳамон гуна ки девори марзӣ миёни Мексика ва Иёлоти Муттаҳидаи Амрико беэҳтиётона боз монда шудааст, дар ҳоле ки «соат»-и «заминларзаи бузург» наздик мешавад.

The healing of the deadly wound of the papacy is set forth in the last six verses of Daniel chapter eleven. In those verses three obstacles are identified that are overcome as the papacy’s deadly wound is healed. The King of the North always conquers three obstacles on his way to supreme power, and always in the order of: first his enemy, second his ally, and then finally his victim. The first to be conquered was the King of the South, representing the Soviet Union, the last enemy of Rome, that was swept away in 1989. The second obstacle is the glorious land, which is Rome’s ally who conquered the USSR for Rome, the United States, which is conquered in the “hour” we are now considering. Thereafter the third obstacle, represented as Egypt, represents when the papacy takes control of its victim, the United Nations.

Шифо ёфтани захми марговари папаият дар шаш ояти охирини боби ёздаҳуми Дониёл баён шудааст. Дар он оятҳо се монеа муайян карда мешаванд, ки ҳангоми шифо ёфтани захми марговари папаият бартараф мегарданд. Подшоҳи Шимол ҳамеша дар роҳи расидан ба қудрати олӣ се монеаро мағлуб месозад, ва ҳамеша бо чунин тартиб: аввал душмани худро, дувум ҳампаймони худро, ва сипас ниҳоят қурбонии худро. Аввалине, ки мағлуб гардид, Подшоҳи Ҷануб буд, ки Иттиҳоди Шӯравиро, охирин душмани Румро, ифода мекард, ва он дар соли 1989 аз миён бардошта шуд. Монеаи дувум замини ҷалол аст, ки ҳампаймони Рум мебошад, ҳамоне ки ИҶШС-ро барои Рум мағлуб сохт, яъне Иёлоти Муттаҳидаи Амрико, ки дар «соат»-е, ки ҳоло мавриди баррасии мост, мағлуб карда мешавад. Пас аз он монеаи сеюм, ки ҳамчун Миср муаррифӣ шудааст, он замонро ифода мекунад, ки папаият назорати қурбонии худро, яъне Созмони Милали Муттаҳидро, ба даст мегирад.

In 1989, when the unsealing of those verses occurred, and there was thereafter an increase of knowledge of those verses, it was recognized that pagan Rome, papal Rome and then modern Rome (represented as the King of the North in the last six verses of Daniel chapter eleven), each needed to overcome three geographical obstacles before they were established as a kingdom. For pagan Rome, those three obstacles were represented as three directions.

Дар соли 1989, вақте ки кушодани муҳрҳои он оятҳо ба амал омад ва пас аз он дониши он оятҳо афзуд, маълум гардид, ки Рими бутпараст, Рими папавӣ ва сипас Рими муосир (ки дар шаш ояти охирини боби ёздаҳуми Дониёл ҳамчун Подшоҳи Шимол тасвир шудааст), ҳар яке пеш аз он ки ҳамчун подшоҳӣ барқарор гардад, бояд бар се монеаи ҷуғрофӣ ғолиб ояд. Барои Рими бутпараст, он се монеа ҳамчун се самт муаррифӣ шуда буданд.

And out of one of them came forth a little horn, which waxed exceeding great, toward the south, and toward the east, and toward the pleasant land. Daniel 8:9.

Ва аз яке аз онҳо шохчаи хурде берун омад, ки бағоят бузург шуд, ба ҷониби ҷануб, ва ба ҷониби шарқ, ва ба сӯи замини зебо. Дониёл 8:9.

For papal Rome they were three horns that needed to be plucked up.

Барои Руми папавӣ онҳо се шохе буданд, ки бояд решакан карда мешуданд.

I considered the horns, and, behold, there came up among them another little horn, before whom there were three of the first horns plucked up by the roots: and, behold, in this horn were eyes like the eyes of man, and a mouth speaking great things. Daniel 7:8.

Ман ба шохҳо назар меандохтам, ва инак, дар миёни онҳо як шохи дигари хурде баромад, ки пеши он се шохи аввал аз бех решакан карда шуданд; ва инак, дар ин шох чашмҳое мисли чашмони одам ва даҳоне буд, ки суханони бузург мегуфт. Дониёл 7:8.

For modern Rome (the king of the north), represented in the last six verses of Daniel eleven, the three obstacles were the king of the south, the glorious land, and Egypt. As with pagan Rome and papal Rome the three obstacles represented geographic obstacles. Modern Rome, represented as the king of the north in the last six verses of Daniel eleven, needed to overcome three “walls”, and with the first wall there was a philosophical “wall” that was removed at the same time a literal wall was removed. In 1989, when the king of the north brought down the Soviet Union (the king of the south), the philosophical “wall” of the “iron curtain” was removed, as the Berlin wall was dismantled.

Барои Руми муосир (подшоҳи шимол), ки дар шаш ояти охирини боби ёздаҳуми Дониёл тасвир шудааст, се монеа вуҷуд дошт: подшоҳи ҷануб, замини ҷалол, ва Миср. Чунон ки дар мавриди Руми бутпараст ва Руми папагӣ буд, ин се монеа монеаҳои ҷуғрофиро ифода мекарданд. Руми муосир, ки дар шаш ояти охирини боби ёздаҳуми Дониёл ҳамчун подшоҳи шимол тасвир шудааст, бояд бар се «девор» ғолиб меомад; ва ҳамроҳ бо девори аввал, як «девори» фалсафӣ низ дар ҳамон замон бардошта шуд, ки девори воқеӣ низ бардошта мешуд. Дар соли 1989, вақте ки подшоҳи шимол Иттиҳоди Шӯравиро (подшоҳи ҷанубро) сарнагун кард, «девори» фалсафии «пардаги оҳанин» бардошта шуд, ҳамзамон ки Девори Берлин вайрон карда мешуд.

In the “hour” of Belshazzar’s judgment, when the handwriting is on the wall, and his enemies are secretly entering in through the unguarded gates, the philosophical “wall” of the separation of church and state is removed, while Islam of the third Woe has secretly entered through the unattended “wall” on the southern border of the glorious land.

Дар «соати» доварии Балшасар, ҳангоме ки навишта бар девор падидор аст ва душманонаш пинҳонӣ аз дарвозаҳои бенизорат ворид мешаванд, «девори» фалсафии ҷудоии калисо ва давлат бардошта мешавад, дар ҳоле ки Исломи войи сеюм пинҳонӣ аз тариқи «девори» беназорат дар сарҳади ҷанубии замини ҷалол ворид шудааст.

When “Egypt”, representing the United Nations, is conquered, and the philosophical “wall of national sovereignty” is removed, as every nation is forced to accept the one-world government that is directed by the whore of Tyre. At that time, a financial crash will occur that produces the martial law and despotism of the last days. Something may very well happen on a street that is called “Wall Street”.

Вақте ки «Миср», ки Созмони Милали Муттаҳидро ифода мекунад, мағлуб гардад, ва «девори фалсафии соҳибихтиёрии миллӣ» бардошта шавад, зеро ҳар як миллат маҷбур карда мешавад, ки ҳукумати ҷаҳонии ягонаро, ки аз ҷониби фоҳишаи Сур роҳнамоӣ мешавад, бипазирад, дар ҳамон вақт суқути молиявие рух хоҳад дод, ки ҳукмронии ҳарбӣ ва истибдоди айёми охирро ба вуҷуд меоварад. Бисёр эҳтимол дорад, ки чизе дар кӯчае, ки «Уолл-Стрит» номида мешавад, ба вуқӯъ пайвандад.

“The very means that is now so sparingly invested in the cause of God, and that is selfishly retained, will, in a little while, be cast with all idols to the moles and to the bats. Money will soon depreciate in value very suddenly when the reality of eternal scenes opens to the senses of man.” Welfare Ministry, 266.

«Ҳамон воситаҳое ки ҳоло бо хасисӣ ба кори Худо сарф карда мешаванд ва бо худпарастӣ нигоҳ дошта мешаванд, баъд аз андаке, ҳамроҳ бо ҳамаи бутҳо ба назди кӯрмушҳо ва шабпаракҳо партофта хоҳанд шуд. Арзиши пул ба зудӣ ва бисёр ногаҳон поён хоҳад рафт, вақте ки воқеияти манзараҳои абадӣ бар ҳиссиёти инсон ошкор гардад». Welfare Ministry, 266.

We continue our study of Belshazzar in the next article.

Мо омӯзиши худро дар бораи Балшазар дар мақолаи навбатӣ идома медиҳем.

“Today, as in the days of Elijah, the line of demarcation between God’s commandment-keeping people and the worshipers of false gods is clearly drawn. ‘How long halt ye between two opinions?’ Elijah cried; ‘if the Lord be God, follow Him: but if Baal, then follow him.’ 1 Kings 18:21. And the message for today is: ‘Babylon the great is fallen, is fallen…. Come out of her, My people, that ye be not partakers of her sins, and that ye receive not of her plagues. For her sins have reached unto heaven, and God hath remembered her iniquities.’ Revelation 18:2, 4, 5.

«Имрӯз, чунон ки дар рӯзҳои Илёс буд, хатти ҷудокунанда миёни қавми Худо, ки аҳкоми Ӯро риоя мекунанд, ва парастандагони худоёни козиб равшан кашида шудааст. “То ба кай миёни ду ақида ланг-ланг гашта хоҳед рафт?” — нидо кард Илёс; “агар Худованд Худо бошад, Ӯро пайравӣ кунед; аммо агар Баал бошад, пас ӯро пайравӣ кунед.” 3 Подшоҳон 18:21. Ва паёми имрӯз ин аст: “Бобили бузург фурӯ афтод, фурӯ афтод…. Аз вай берун оед, эй қавми Ман, то дар гуноҳҳои вай шарик нашавед, ва то аз офатҳои вай насиб набардоред. Зеро ки гуноҳҳои вай то ба осмон расидаанд, ва Худо шароратҳои вайро ба ёд овардааст.” Ваҳй 18:2, 4, 5.»

“The time is not far distant when the test will come to every soul. The observance of the false sabbath will be urged upon us. The contest will be between the commandments of God and the commandments of men. Those who have yielded step by step to worldly demands and conformed to worldly customs will then yield to the powers that be, rather than subject themselves to derision, insult, threatened imprisonment, and death. At that time the gold will be separated from the dross. True godliness will be clearly distinguished from the appearance and tinsel of it. Many a star that we have admired for its brilliance will then go out in darkness. Those who have assumed the ornaments of the sanctuary, but are not clothed with Christ’s righteousness, will then appear in the shame of their own nakedness.” Prophets and Kings, 187, 188.

«Замоне дур нест, ки имтиҳон бар ҳар як ҷон хоҳад омад. Риояи шанбеи козиб бар мо таҳмил карда хоҳад шуд. Мубориза миёни аҳкоми Худо ва аҳкоми одамон хоҳад буд. Онҳое ки қадам ба қадам ба талаботи ҷаҳон таслим шудаанд ва ба русуми дунявӣ мутобиқ гаштаанд, он вақт ба ҳокимиятҳои мавҷуда таслим хоҳанд шуд, на ин ки худро ба истеҳзо, таҳқир, таҳдиди зиндон ва марг дучор созанд. Дар он вақт тилло аз ғаш ҷудо карда хоҳад шуд. Парҳезгории ҳақиқӣ аз зоҳир ва зарқу барқи он ба таври равшан фарқ карда хоҳад шуд. Бисёре аз ситораҳое ки мо онҳоро барои дурахшониашон ситоиш мекардем, он гоҳ дар торикӣ хомӯш хоҳанд шуд. Онҳое ки зеварҳои муқаддасгоҳро ба бар кардаанд, вале бо адолати Масеҳ пӯшида нестанд, он гоҳ дар шармандагии урёнии худ зоҳир хоҳанд гашт». Prophets and Kings, 187, 188.