The writing on the wall, and Daniel’s interpretation to Belshazzar, represents the final pronouncement against both the apostate Republican horn and the apostate Protestant horn of the United States. The beginning history of both the founding fathers of the United States and the pioneers of Adventism are clearly recorded, yet the lessons and warnings contained therein have been set aside over “four generations”. Belshazzar perfectly represents this truth.
Навишта бар девор ва тафсири Дониёл ба Балшассар ҳукми ниҳоиро бар зидди ҳам шохи муртадонаи Ҷумҳурихоҳ ва ҳам шохи муртадонаи Протестантии Иёлоти Муттаҳида ифода мекунад. Таърихи ибтидоии ҳам падарони муассиси Иёлоти Муттаҳида ва ҳам пешоҳангони адвентизм ба равшанӣ сабт гардидааст, вале дарсҳо ва ҳушдорҳое, ки дар он нуҳуфтаанд, дар тӯли «чор насл» канор гузошта шудаанд. Балшассар ин ҳақиқатро ба таври комил намояндагӣ мекунад.
It is not necessary to define a precise period of time to decide what a generation amounts to, for God’s Word never fails, and it speaks directly that it is in the fourth generation when God closes up the books on nations who have rebelled against His revealed will.
Муайян кардани як давраи дақиқи замон лозим нест, то муайян гардад, ки як насл чӣ миқдор аст, зеро Каломи Худо ҳаргиз ноком намешавад, ва он ба таври мустақим мегӯяд, ки маҳз дар насли чорум Худо дафтарҳоро бар халқҳое мебандад, ки бар зидди иродаи ошкоршудаи Ӯ исён кардаанд.
And God spake all these words, saying, I am the Lord thy God, which have brought thee out of the land of Egypt, out of the house of bondage. Thou shalt have no other gods before me. Thou shalt not make unto thee any graven image, or any likeness of anything that is in heaven above, or that is in the earth beneath, or that is in the water under the earth: Thou shalt not bow down thyself to them, nor serve them: for I the Lord thy God am a jealous God, visiting the iniquity of the fathers upon the children unto the third and fourth generation of them that hate me; And showing mercy unto thousands of them that love me, and keep my commandments. Exodus 20:1.
Ва Худо ҳамаи ин суханонро гуфта, фармуд: «Ман Худованд Худои ту ҳастам, ки туро аз замини Миср, аз хонаи бандагӣ, берун овардам. Пеши Ман худоёни дигаре надошта бош. Барои худ ҳеҷ бути кандакоришуда ва ҳеҷ монанди чизеро насоз, на аз он чи дар осмони боло аст, на аз он чи бар замини поён аст, ва на аз он чи дар обҳои зери замин аст. Ба онҳо саҷда накун ва онҳоро ибодат нанамо; зеро Ман, Худованд Худои ту, Худои ғайюр ҳастам, ки гуноҳи падаронро бар фарзандон то насли сеюм ва чоруми онҳое ки аз Ман нафрат доранд, мерасонам; ва ба ҳазорон аз онҳое ки Маро дӯст медоранд ва аҳкоми Маро риоя мекунанд, марҳамат менамоям». Хуруҷ 20:1.
In the final generation, and therefore the prophetic “fourth generation” of ancient Israel, both John the Baptist and Christ identified that generation, as a generation of vipers.
Дар насли охирин ва бинобар ин дар «насли чорум»-и пешгӯишудаи Исроили қадим, ҳам Яҳёи Таъмиддиҳанда ва ҳам Масеҳ он наслро ҳамчун насли афъӣ муайян карданд.
O generation of vipers, how can ye, being evil, speak good things? for out of the abundance of the heart the mouth speaketh. A good man out of the good treasure of the heart bringeth forth good things: and an evil man out of the evil treasure bringeth forth evil things. But I say unto you, That every idle word that men shall speak, they shall give account thereof in the day of judgment. For by thy words thou shalt be justified, and by thy words thou shalt be condemned. Matthew 12:34–37.
Эй насли афъӣ, шумо, ки бад ҳастед, чӣ гуна метавонед суханони нек бигӯед? Зеро аз фаровонии дил даҳон сухан мегӯяд. Шахси нек аз ганҷинаи неки дил чизҳои некро берун меоварад; ва шахси бад аз ганҷинаи бади дил чизҳои бадро берун меоварад. Лекин Ман ба шумо мегӯям, ки барои ҳар сухани беҳудае ки одамон гӯянд, дар рӯзи доварӣ аз он ҳисоб хоҳанд дод. Зеро аз суханони худ сафед карда хоҳӣ шуд, ва аз суханони худ маҳкум карда хоҳӣ шуд. Матто 12:34–37.
In the final generation of the earth beast, it speaks as a dragon (a viper). From 1863, through until the Sunday law, the Republican horn has turned away from the Constitution of the United States. The blessings that God bestowed upon the nation turned the hearts of the citizens and leaders away from their responsibility to protect the principles that produced the wealth and affluence they had come to enjoy, and they forgot the motivation that directed the founding fathers in producing the sacred document that produced the wealth and affluence that they thereafter allowed to seduce them. They not only forgot the purpose of the sacred document, but they also forgot their responsibility to preserve the principles contained within the document.
Дар насли охирини ҳайвони заминӣ, он мисли аждаҳо (афъӣ) сухан мегӯяд. Аз соли 1863 то расидан ба қонуни якшанбе, шохи ҷумҳурихоҳ аз Конститутсияи Иёлоти Муттаҳида рӯй гардонидааст. Баракатҳое, ки Худо бар он миллат ато намуд, дилҳои шаҳрвандон ва роҳбаронро аз масъулияти онҳо барои ҳифзи усулҳое, ки сарват ва фаровониеро ба вуҷуд оварда буданд, ки онҳо аз он баҳраманд шуда буданд, дур сохт; ва онҳо ангезае, ки падарони муассисро дар таҳияи он санади муқаддас роҳнамоӣ мекард, ки сарват ва фаровониеро ба вуҷуд овард, ки баъдтар ба он иҷозат доданд онҳоро фирефта созад, фаромӯш карданд. Онҳо на танҳо мақсади он санади муқаддасро фаромӯш карданд, балки ҳамчунин масъулияти худро барои нигоҳ доштани усулҳои дар он санад ҷойгирифта низ фаромӯш карданд.
From 1863, through until the Sunday law, the true Protestant horn (Adventism), has turned away from its foundational truths established by God through the ministry of William Miller. The blessings that God bestowed upon Adventism, turned the hearts of the citizens and leaders away from their responsibility to protect the principles that produced the spiritual wealth they had come to enjoy, and they forgot the purpose of the pioneers in producing the message represented upon the two sacred charts, that was designed to establish the prophetic wealth they were to guard and proclaim.
Аз соли 1863 то ба замони қонуни якшанбе, шохи ҳақиқии протестантӣ (Адвентизм) аз ҳақиқатҳои бунёдии худ, ки Худо онҳоро тавассути хизмати Уилям Миллер барқарор намуда буд, рӯй гардонд. Баракатҳое, ки Худо бар Адвентизм ато карда буд, дилҳои шаҳрвандон ва роҳбаронро аз масъулияти онҳо барои ҳифзи он усулҳое, ки сарвати рӯҳониеро, ки ба баҳраманд шудан аз он расида буданд, ба вуҷуд оварда буданд, гардонид; ва онҳо мақсади пешравонро дар пеш овардани он паёме, ки бар он ду ҷадвали муқаддас тасвир ёфта буд ва барои барқарор кардани сарвати нубувватие, ки мебоист онро ҳифз ва эълон кунанд, тарҳрезӣ шуда буд, фаромӯш карданд.
When the Lord entered into covenant with ancient Israel at Mount Sinai, He provided two sacred tables containing His ten laws, that were to be the symbol of His covenant relationship with His people. When He instituted the annual festivals, He directed that at Pentecost there was to be an offering of two loaves, that were to be lifted up. The wave offering of the two loaves was the only offering in the sanctuary service that was to have leaven (a symbol of human sin, malice, wickedness and hypocrisy), included in its preparation.
Вақте ки Худованд бо Исроили қадим дар кӯҳи Сино аҳд баст, Ӯ ду лавҳаи муқаддасро, ки даҳ қонуни Ӯро дар бар доштанд, ато намуд, то онҳо рамзи муносибати аҳдии Ӯ бо қавми Худ бошанд. Вақте ки Ӯ идҳои солонаро муқаррар кард, амр фармуд, ки дар Пантикост қурбонии ду нон пешкаш гардад, ки бояд боло бардошта шаванд. Қурбонии такондиҳии он ду нон ягона қурбонӣ дар хизмати муқаддасгоҳ буд, ки дар омодасозии он хамиртуруш (рамзи гуноҳи инсон, кина, шарорат ва риёкорӣ) дохил карда мешуд.
Your glorying is not good. Know ye not that a little leaven leaveneth the whole lump? Purge out therefore the old leaven, that ye may be a new lump, as ye are unleavened. For even Christ our passover is sacrificed for us: Therefore let us keep the feast, not with old leaven, neither with the leaven of malice and wickedness; but with the unleavened bread of sincerity and truth. 1 Corinthians 5:6–8.
Фахр кардани шумо некӯ нест. Оё намедонед, ки андаке хамирмоя тамоми хамирро турш мекунад? Пас хамирмояи кӯҳнаро берун кунед, то ки хамири наве бошед, чунон ки шумо бехамирмоя ҳастед. Зеро ки Масеҳи мо, ки барраи Фисҳ аст, барои мо қурбон карда шуд. Пас идро на бо хамирмояи кӯҳна, ва на бо хамирмояи бадхоҳӣ ва шарорат, балки бо нони фатири ихлос ва ростӣ ба ҷо оварем. 1 Қӯринтиён 5:6–8.
In the mean time, when there were gathered together an innumerable multitude of people, insomuch that they trode one upon another, he began to say unto his disciples first of all, Beware ye of the leaven of the Pharisees, which is hypocrisy. Luke 12:1.
Дар ҳамин айём, чун тӯдаи бешумори мардум ҷамъ омада буданд, ба дараҷае ки якдигарро поймол мекарданд, Ӯ аввал аз ҳама ба шогирдони Худ оғоз намуда, гуфт: «Аз хамирмояи фарисиён, ки риёкорист, ҳазар кунед». Луқо 12:1.
The two wave loaves that were lifted up as a wave offering, were the symbol of the ensign of the one hundred and forty-four thousand, who, though sinners, had, through the power of God, purged out their leaven of malice, wickedness and hypocrisy. The leaven that was in the loaves represented men (sinners), who had overcome sin through the purification process represented as being “baked” by the furnace fire of the messenger of the covenant in Malachi chapter three. The loaves also represented the “bread of heaven”, for when offered, they were to be lifted up to heaven as a wave offering.
Ду нони ҷунбонидашаванда, ки ҳамчун қурбонии ҷунбонӣ боло бардошта мешуданд, рамзи байрақи он яксаду чилу чор ҳазор буданд, ки, гарчанде гуноҳкор буданд, бо қудрати Худо хамири мояи бадхоҳӣ, шарорат ва риёкории худро берун карда буданд. Хамирмояе ки дар он нонҳо буд, одамонро (гуноҳкоронро) ифода мекард, ки тавассути раванди поксозӣ, ки ҳамчун «пухта шудан» дар оташи кӯраи фиристодаи аҳд дар боби сеюми Малокӣ тасвир шудааст, бар гуноҳ ғолиб омада буданд. Он нонҳо ҳамчунин «нони осмон»-ро ифода мекарданд, зеро ҳангоми тақдим шудан мебоист ҳамчун қурбонии ҷунбонӣ ба сӯи осмон боло бардошта шаванд.
At Pentecost, when the fulfillment of the typification of the two loaves that had been offered through the years at the Pentecostal festival arrived, Christ’s disciples began the work of calling another group (the second loaf) out from the Gentile world. There would then be two loaves that were both purified from sin (leaven).
Дар Пантикост, ҳангоме ки вақти ба амал омадани иҷрои тимсоли он ду ноне, ки дар тӯли солҳо дар ҷашни Пантикост тақдим мешуданд, фаро расид, шогирдони Масеҳ ба кори даъват кардани гурӯҳи дигаре (нони дуюм) аз миёни ҷаҳони ғайрияҳудиён оғоз карданд. Пас он гоҳ ду нон вуҷуд медошт, ки ҳар ду аз гуноҳ (хамиртуруш) пок гардида буданд.
The two tables of the Ten Commandments became the symbol of the covenant relationship of ancient Israel, and the two wave loaves represent the covenant relationship with the early Christian church. In the beginning of the history of the earth beast, the two sacred tables of Habakkuk were given as the symbol of the covenant relationship of modern Israel, the true Protestant horn, just as the sacred Constitution was given to the Republican horn. The Lord is now calling the one hundred and forty-four thousand to stand up as a mighty army, and when they do, they will be lifted up as a wave offering (ensign) as they are thrown into the furnace heated seven times hotter.
Ду лавҳаи Аҳкоми Даҳгона рамзи муносибати аҳдии Исроили қадим гардиданд, ва ду нони ҷунбонӣ муносибати аҳдиро бо калисои ибтидоии масеҳӣ ифода мекунанд. Дар оғози таърихи ҳайвони замин, ду лавҳаи муқаддаси Ҳабаққуқ ҳамчун рамзи муносибати аҳдии Исроили муосир, шохи ҳақиқии протестантӣ, дода шуданд, ҳамон тавре ки Конститутсияи муқаддас ба шохи ҷумҳурихоҳ дода шуда буд. Ҳоло Худованд яксаду чилу чаҳор ҳазорро даъват менамояд, ки ҳамчун лашкари азим бархезанд, ва ҳангоме ки онҳо чунин кунанд, онҳо ҳамчун ҳадияи ҷунбонӣ (нишон) боло бардошта хоҳанд шуд, вақте ки ба кӯрае андохта мешаванд, ки ҳафт маротиба тафсонида шудааст.
That ensign represents the law of the Ten Commandments, it also represents those who walk in the furnace fire with the living Bread of Heaven beside them, and also those who uphold the foundational teachings symbolized on Habakkuk’s two sacred tables. Those emblems are all represented in the two witnesses of Revelation chapter eleven.
Он байрақ шариати Даҳ Аҳкомро ифода мекунад; он ҳамчунин онҳоеро ифода мекунад, ки дар кӯраи оташ бо Нони зиндаи Осмон дар паҳлуяшон роҳ мераванд, ва низ онҳоеро, ки таълимоти асосиро, ки бар ду лавҳи муқаддаси Ҳабаққуқ рамзгузорӣ шудаанд, побарҷо медоранд. Ҳамаи он рамзҳо дар ду шоҳиди боби ёздаҳуми Ваҳй ифода ёфтаанд.
Belshazzar’s judgment represents the testimony against both horns of the earth beast. In the time of that judgment, there was one woman (a church), that understood that the only man in the kingdom that could recognize and interpret the handwriting was Daniel.
Доварии Балшасар шаҳодатро бар зидди ҳар ду шохи ҳайвони замин ифода мекунад. Дар замони он доварӣ, як зан (калисо) буд, ки дарк мекард, ки ягона мард дар подшоҳӣ, ки метавонист хаттиро бишносад ва онро таъбир намояд, Дониёл буд.
And I have heard of thee, that thou canst make interpretations, and dissolve doubts: now if thou canst read the writing, and make known to me the interpretation thereof, thou shalt be clothed with scarlet, and have a chain of gold about thy neck, and shalt be the third ruler in the kingdom. Then Daniel answered and said before the king, Let thy gifts be to thyself, and give thy rewards to another; yet I will read the writing unto the king, and make known to him the interpretation.
Ва ман дар бораи ту шунидаам, ки ту метавонӣ таъбирҳо бикунӣ ва гиреҳҳои шубҳаро бикшоӣ; акнун, агар ту тавонӣ ин навиштаро бихонӣ ва таъбири онро ба ман маълум кунӣ, ба арғувон пӯшонида хоҳӣ шуд, ва занҷири тилло бар гарданат хоҳад буд, ва ту ҳокими сеюм дар подшоҳӣ хоҳӣ гардид. Он гоҳ Дониёл дар ҳузури подшоҳ ҷавоб дода, гуфт: ҳадияҳоят аз они худат бод, ва мукофотҳоятро ба дигаре бидеҳ; вале ман ин навиштаро ба подшоҳ хоҳам хонд ва таъбири онро ба ӯ маълум хоҳам кард.
O thou king, the most high God gave Nebuchadnezzar thy father a kingdom, and majesty, and glory, and honour: And for the majesty that he gave him, all people, nations, and languages, trembled and feared before him: whom he would he slew; and whom he would he kept alive; and whom he would he set up; and whom he would he put down. But when his heart was lifted up, and his mind hardened in pride, he was deposed from his kingly throne, and they took his glory from him: And he was driven from the sons of men; and his heart was made like the beasts, and his dwelling was with the wild asses: they fed him with grass like oxen, and his body was wet with the dew of heaven; till he knew that the most high God ruled in the kingdom of men, and that he appointeth over it whomsoever he will.
Эй подшоҳ, Худои Таоло ба Набукаднесар, падари ту, подшоҳӣ, азамат, ҷалол ва иззат ато карда буд. Ва ба сабаби ҳамон азамат, ки ба ӯ дода буд, ҳамаи қавмҳо, миллатҳо ва аҳли ҳар забон дар пеши ӯ меларзиданд ва ҳарос мекарданд: ҳар киро мехост, мекушт; ва ҳар киро мехост, зинда мемонд; ва ҳар киро мехост, боло мебардошт; ва ҳар киро мехост, фурӯ менишонд. Аммо ҳангоме ки дилаш мутакаббир шуд ва рӯҳаш дар кибр сахт гардид, ӯро аз тахти подшоҳияш фурӯ нишонданд, ва ҷалолашро аз ӯ гирифтанд. Ва ӯ аз миёни фарзандони одам ронда шуд; ва дилаш монанди ҳайвонот гардид, ва масканаш бо харони ваҳшӣ буд; ӯро мисли говон алаф мехӯронданд, ва тани ӯ аз шабнами осмон тар мешуд, то даме ки донист, ки Худои Таоло бар подшоҳии одамон ҳукмрон аст, ва ҳар киро бихоҳад, бар он таъйин мекунад.
And thou his son, O Belshazzar, hast not humbled thine heart, though thou knewest all this; But hast lifted up thyself against the Lord of heaven; and they have brought the vessels of his house before thee, and thou, and thy lords, thy wives, and thy concubines, have drunk wine in them; and thou hast praised the gods of silver, and gold, of brass, iron, wood, and stone, which see not, nor hear, nor know: and the God in whose hand thy breath is, and whose are all thy ways, hast thou not glorified: Then was the part of the hand sent from him; and this writing was written. And this is the writing that was written, MENE, MENE, TEKEL, UPHARSIN. This is the interpretation of the thing: MENE; God hath numbered thy kingdom, and finished it. TEKEL; Thou art weighed in the balances, and art found wanting. PERES; Thy kingdom is divided, and given to the Medes and Persians.
Ва ту, эй Белшазар, писари ӯ, дили худро фурӯтан насохтӣ, гарчанде ки ҳамаи инро медонистӣ; балки худро бар зидди Худованди осмон боло бардоштӣ; ва зарфҳои хонаи Ӯро назди ту оварданд, ва ту, ва бузургони ту, ва занонат, ва канизаконат аз онҳо шароб нӯшидед; ва худоёни нуқра, ва тилло, ва биринҷӣ, оҳан, чӯб ва сангро, ки намебинанд, намешунаванд ва намедонанд, ситоиш кардӣ; вале он Худоеро, ки нафаси ту дар дасти Ӯст ва ҳамаи роҳҳои ту аз они Ӯст, ҷалол надодӣ. Пас ангуштони даст аз ҷониби Ӯ фиристода шуд, ва ин навишта навишта шуд. Ва ин аст он навиштае ки навишта шуд: МЕНЕ, МЕНЕ, ТЕКЕЛ, УФАРСИН. Тафсири он чунин аст: МЕНЕ; Худо подшоҳии туро шумурдааст ва онро ба анҷом расондааст. ТЕКЕЛ; Ту дар тарозу баркашида шудаӣ ва нуқсондор ёфт шудаӣ. ПЕРЕС; Подшоҳии ту тақсим карда шуд ва ба мадиёнҳо ва порсиён дода шуд.
Then commanded Belshazzar, and they clothed Daniel with scarlet, and put a chain of gold about his neck, and made a proclamation concerning him, that he should be the third ruler in the kingdom. In that night was Belshazzar the king of the Chaldeans slain. And Darius the Median took the kingdom, being about threescore and two years old. Daniel 5:16–31.
Пас Балшасар фармуд, ва Дониёлро либоси арғувонӣ пӯшониданд, ва занҷири тилло бар гарданаш овехтанд, ва дар бораи ӯ эълон карданд, ки ӯ дар подшоҳӣ ҳокими саввум бошад. Дар ҳамон шаб Балшасар, подшоҳи калдониён, кушта шуд. Ва Дориюши Модӣ подшоҳиро гирифт, дар ҳоле ки тақрибан шасту ду сола буд. Дониёл 5:16–31.
At the Sunday law in the United States the cup of iniquity and the cup of probationary time will be full, for the nation and for the apostate Republican horn and the apostate Protestant horn, for God will have “numbered” (the sixth) “kingdom, and finished it.” Both horns, and the nation will have been “weighed in the balances” (of the judgment taking place in the sanctuary) “and found wanting”. The United States will then be “divided,” as civil war and despotism ensues, and then be given to the seventh and eighth kingdoms of Bible prophecy.
Дар замони қонуни якшанбе дар Иёлоти Муттаҳида косаи шарорат ва косаи муҳлати имтиҳон барои миллат, ва барои шохи ҷумҳуриявии муртад ва шохи протестантии муртад пур хоҳад шуд, зеро Худо «подшоҳӣ»-ро (шашумро) «шумурда, онро ба анҷом расонидааст». Ҳар ду шох, ва миллат, «дар тарозуҳо» (и доварие, ки дар муқаддасгоҳ ҷараён дорад) «баркашида шуда, камомад ёфт мешаванд». Он гоҳ Иёлоти Муттаҳида «тақсим» хоҳад шуд, зеро ҷанги шаҳрвандӣ ва истибдод фаро хоҳад расид, ва баъдан ба подшоҳиҳои ҳафтум ва ҳаштуми нубуввати Китоби Муқаддас дода хоҳад шуд.
“Of the Amorites the Lord said: ‘In the fourth generation they shall come hither again: for the iniquity of the Amorites is not yet full.’ Although this nation was conspicuous because of its idolatry and corruption, it had not yet filled up the cup of its iniquity, and God would not give command for its utter destruction. The people were to see the divine power manifested in a marked manner, that they might be left without excuse. The compassionate Creator was willing to bear with their iniquity until the fourth generation. Then, if no change was seen for the better, His judgments were to fall upon them.
Дар бораи амӯриён Худованд гуфт: «Дар насли чаҳорум онҳо боз ба ин ҷо хоҳанд омад, зеро ки гуноҳи амӯриён ҳанӯз ба камол нарасидааст». Гарчанде ки ин халқ ба сабаби бутпарастӣ ва фасодкориаш барҷаста буд, ҳанӯз косаи гуноҳи худро лабрез накарда буд, ва Худо барои несту нобуд сохтани комили он амр намедод. Қавм бояд қудрати илоҳиро ба таври равшан зоҳиршуда медид, то ки бе узр монад. Офаридгори пуршафқат мехост то насли чаҳорум ба гуноҳи онҳо таҳаммул намояд. Пас, агар ҳеҷ тағйире ба сӯи беҳбудӣ дида намешуд, довариҳои Ӯ бар онҳо фуруд меомаданд.
“With unerring accuracy the Infinite One still keeps an account with all nations. While His mercy is tendered with calls to repentance, this account will remain open; but when the figures reach a certain amount which God has fixed, the ministry of His wrath commences. The account is closed. Divine patience ceases. There is no more pleading of mercy in their behalf.
«Бо дақиқии хатононопазир Он Бепоён ҳанӯз ҳам бо ҳамаи халқҳо ҳисобе нигоҳ медорад. То он даме ки марҳаматаш бо даъватҳо ба тавба пешниҳод мегардад, ин ҳисоб боз хоҳад монд; аммо вақте ки рақамҳо ба миқдоре мерасанд, ки Худо муқаррар кардааст, хизмати ғазаби Ӯ оғоз меёбад. Ҳисоб баста мешавад. Сабри илоҳӣ хотима меёбад. Дигар ба нафъи онҳо илтиҷои марҳамат нахоҳад буд.»
“The prophet, looking down the ages, had this time presented before his vision. The nations of this age have been the recipients of unprecedented mercies. The choicest of heaven’s blessings have been given them, but increased pride, covetousness, idolatry, contempt of God, and base ingratitude are written against them. They are fast closing up their account with God.
«Пайғамбар, асрҳоро пеши назар оварда, ин замонро дар рӯъёи худ дида буд. Халқҳои ин давра баҳрабардорони марҳаматҳое будаанд, ки назирашон то кунун дида нашудааст. Беҳтарин баракатҳои осмон ба онҳо ато гардидааст, аммо бар зидди онҳо такаббури афзоянда, ҳирсу тамаъ, бутпарастӣ, беэътиноӣ ба Худо ва носипосии паст навишта шудааст. Онҳо бо шитоб ҳисоби худро бо Худо ба анҷом мерасонанд.»
“But that which causes me to tremble is the fact that those who have had the greatest light and privileges have become contaminated by the prevailing iniquity. Influenced by the unrighteous around them, many, even of those who profess the truth, have grown cold and are borne down by the strong current of evil. The universal scorn thrown upon true piety and holiness leads those who do not connect closely with God to lose their reverence for His law. If they were following the light and obeying the truth from the heart, this holy law would seem even more precious to them when thus despised and set aside. As the disrespect for God’s law becomes more manifest, the line of demarcation between its observers and the world becomes more distinct. Love for the divine precepts increases with one class according as contempt for them increases with another class.
«Аммо он чи маро ба ларза меоварад, ин аст, ки онҳое, ки аз ҳама бештар нур ва имтиёзҳо доштаанд, ба бадкирдории ҳукмрон олуда шудаанд. Зери таъсири ноодилони атрофи худ, бисёре, ҳатто аз миёни онҳое ки ба ҳақиқат иқрор доранд, сард шудаанд ва аз ҷараёни пурзӯри шарр фурӯ зада мешаванд. Тамасхури ҳамагонӣ, ки бар парҳезгории ҳақиқӣ ва қудсияти муқаддас рехта мешавад, боис мегардад, ки онҳое, ки бо Худо наздикона пайванд надоранд, эҳтироми худро нисбат ба шариати Ӯ аз даст диҳанд. Агар онҳо аз рӯи нур мерафтанд ва аз таҳти дил ба ҳақиқат итоат мекарданд, ин шариати муқаддас дар назари онҳо, маҳз ҳангоме ки чунин хор шумурда ва канор гузошта мешавад, боз ҳам гаронбаҳотар менамуд. Ҳар қадар ки беэҳтиромӣ ба шариати Худо равшантар зоҳир мегардад, ҳамон қадар хатти ҷудокунанда миёни риоякунандагони он ва ҷаҳон равшантар мегардад. Муҳаббат ба аҳкоми илоҳӣ дар як гурӯҳ ба ҳамон андоза меафзояд, ки нафрат нисбат ба онҳо дар гурӯҳи дигар зиёд мешавад.
“The crisis is fast approaching. The rapidly swelling figures show that the time for God’s visitation has about come. Although loath to punish, nevertheless He will punish, and that speedily. Those who walk in the light will see signs of the approaching peril; but they are not to sit in quiet, unconcerned expectancy of the ruin, comforting themselves with the belief that God will shelter His people in the day of visitation. Far from it. They should realize that it is their duty to labor diligently to save others, looking with strong faith to God for help. ‘The effectual fervent prayer of a righteous man availeth much.’
«Бӯҳрон зуд наздик мешавад. Рақамҳое, ки бо суръат меафзоянд, нишон медиҳанд, ки вақти тафаққуди Худо қариб фаро расидааст. Ҳарчанд Ӯ ба ҷазо додан моил нест, бо вуҷуди ин, Ӯ ҷазо хоҳад дод, ва он ҳам ба зудӣ. Онҳое ки дар нур роҳ мераванд, нишонаҳои хатари наздикшавандаро хоҳанд дид; аммо онҳо набояд ором нишаста, бо бепарвоӣ интизори ҳалокат бошанд ва худро бо ин бовар тасаллӣ диҳанд, ки Худо қавми Худро дар рӯзи тафаққуд паноҳ хоҳад дод. Ҳаргиз чунин нест. Онҳо бояд дарк кунанд, ки вазифаи онҳост бо ҷидду ҷаҳди тамом барои наҷоти дигарон меҳнат кунанд ва бо имони қавӣ ба Худо барои ёрӣ назар дӯзанд. «Дуои самимонаву пурҳарорати шахси одил таъсири бузург дорад».
“The leaven of godliness has not entirely lost its power. At the time when the danger and depression of the church are greatest, the little company who are standing in the light will be sighing and crying for the abominations that are done in the land. But more especially will their prayers arise in behalf of the church because its members are doing after the manner of the world.
«Хамиртуруши парҳезгорӣ қуввати худро тамоман аз даст надодааст. Дар он вақт, ки хатар ва рӯҳафтодагии калисо ба дараҷаи аз ҳама бузург мерасад, он гурӯҳи хурде, ки дар нур истодаанд, барои зиштиҳое ки дар ин сарзамин ба амал оварда мешаванд, оҳу нола хоҳанд кард. Вале махсусан дуоҳои онҳо барои калисо боло хоҳад рафт, зеро аъзои он ба тариқи ҷаҳон рафтор мекунанд.
“The earnest prayers of this faithful few will not be in vain. When the Lord comes forth as an avenger, He will also come as a protector of all those who have preserved the faith in its purity and kept themselves unspotted from the world. It is at this time that God has promised to avenge His own elect which cry day and night unto Him, though He bear long with them.
Дуоҳои пуршиддати ин андаки содиқ беҳуда нахоҳанд буд. Вақте ки Худованд ҳамчун интиқомгиранда зоҳир мешавад, Ӯ ҳамчунин ҳамчун ҳомии ҳамаи онҳое хоҳад омад, ки имонро дар покии он ҳифз кардаанд ва худро аз олам беолоиш нигоҳ доштаанд. Маҳз дар ҳамин вақт аст, ки Худо ваъда додааст, ки мунтахабони Худро, ки рӯзу шаб сӯи Ӯ нидо мекунанд, интиқом хоҳад дод, ҳарчанд ки Ӯ нисбат ба онҳо муддати дароз таҳаммул меварзад.
“The command is: ‘Go through the midst of the city, through the midst of Jerusalem, and set a mark upon the foreheads of the men that sigh and that cry for all the abominations that be done in the midst thereof.’ These sighing, crying ones had been holding forth the words of life; they had reproved, counseled, and entreated. Some who had been dishonoring God repented and humbled their hearts before Him. But the glory of the Lord had departed from Israel; although many still continued the forms of religion, His power and presence were lacking.” Testimonies, volume 5, 208–210.
«Фармон чунин аст: “Аз миёни шаҳр, аз миёни Ерусалим бигзар, ва бар пешониҳои он мардоне, ки барои ҳамаи зиштиҳое, ки дар миёни он ба ҷо оварда мешаванд, оҳу нола мекунанд ва фарёд мекашанд, аломате бигузор.” Ин оҳу нолакунандагон ва фарёдзанандагон калимаҳои ҳаётро эълон мекарданд; онҳо мазаммат менамуданд, насиҳат мекарданд ва илтиҷо менамуданд. Баъзе касоне, ки Худоро беҳурмат карда буданд, тавба карданд ва дилҳои худро пеши Ӯ фурӯтан сохтанд. Аммо ҷалоли Худованд аз Исроил дур шуда буд; гарчанде ки бисёре ҳанӯз ҳам ба иҷрои шаклҳои зоҳирии дин идома медоданд, қудрат ва ҳузури Ӯ намерасид». Шаҳодатҳо, ҷилди 5, 208–210.
Those represented by Daniel as he stood before Belshazzar, who know the “Future for America“, will then receive Daniel’s “scarlet robe”, a “necklace of gold”, and be proclaimed as “the third ruler in the kingdom.” Scarlet is the sign and color of the first born, who receive a double portion of the Father’s inheritance, who are the one hundred and forty-four thousand.
Онҳое ки аз ҷониби Дониёл нишон дода шудаанд, вақте ки ӯ дар ҳузури Белшацар меистод, ва «Ояндаи Амрикоро» медонанд, он гоҳ «ҷомаи арғувонии» Дониёл, «гарданбанди тилло», қабул хоҳанд кард ва эълон карда хоҳанд шуд, ки «ҳокими сеюм дар подшоҳӣ» мебошанд. Арғувонӣ нишона ва ранги нахустзода аст, ки насиби дучандаи мероси Падарро қабул мекунанд, ва ҳамон яксаду чилу чаҳор ҳазор мебошанд.
These are they which were not defiled with women; for they are virgins. These are they which follow the Lamb whithersoever he goeth. These were redeemed from among men, being the firstfruits unto God and to the Lamb. Revelation 14:4.
Инҳо касоне ҳастанд, ки бо занон палид нашудаанд; зеро онҳо бокираанд. Инҳо касоне ҳастанд, ки ба ҳар ҷо Барра равад, аз пайи Ӯ мераванд. Инҳо аз миёни одамон фидия дода шудаанд, то нахустмеваҳо барои Худо ва барои Барра бошанд. Ваҳй 14:4.
Of the two loaves that are lifted up as an ensign, it is the first born (the first fruits), who has a scarlet thread placed upon their hand.
Аз ду ноне, ки ҳамчун парчам боло бардошта мешаванд, нахустзода (аввалин меваҳо) аст, ки бар дасти онҳо риштаи арғувонӣ гузошта мешавад.
And it came to pass, when she travailed, that the one put out his hand: and the midwife took and bound upon his hand a scarlet thread, saying, This came out first. And it came to pass, as he drew back his hand, that, behold, his brother came out: and she said, How hast thou broken forth? this breach be upon thee: therefore his name was called Pharez. And afterward came out his brother, that had the scarlet thread upon his hand: and his name was called Zarah. Genesis 38:28–30.
Ва ҳангоме ки ӯ дард мекашид, яке дасташро берун овард; ва момодоя гирифта, бар дасти ӯ риштаи арғувонӣ баст ва гуфт: «Ин аввал берун омад». Ва чунин шуд, ки чун ӯ дасташро пас кашид, инак, бародараш берун омад; ва ӯ гуфт: «Чӣ гуна ту роҳ кушода баромадӣ? Ин шикоф бар ту бод». Бинобар ин номи ӯ Форес хонда шуд. Ва баъд аз он бародараш берун омад, ки риштаи арғувонӣ бар дасташ буд; ва номи ӯ Зора хонда шуд. Ҳастӣ 38:28–30.
The first mention of “scarlet” in the Scriptures is when “Zarah,” who is the first born, and whose name means ‘a rising light,’ came out first, from the twins that were fathered by Judah. The mother, Tamar (who had played the harlot), was the wife of Judah’s deceased, wicked son. Zarah, the ‘rising light,’ came from the tribe of Judah, and had a scarlet thread upon his hand. “Pharez” means to break out, and he represents those that break away from the papacy, and come out of Babylon during the Sunday law crisis.
Аввалин боре ки «қирмизӣ» дар Навиштаҳо зикр мешавад, он ҳангомест ки «Зораҳ», ки нахустзода буд ва номи ӯ маънои «нури тулӯъкунанда»-ро дорад, аз миёни дугониконе ки аз Яҳудо падарӣ шуда буданд, аввал берун омад. Модар, Тамор (ки фоҳишагӣ карда буд), зани писари фавтидаву шарири Яҳудо буд. Зораҳ, «нури тулӯъкунанда», аз қабилаи Яҳудо буд ва бар дасти ӯ риштаи қирмизӣ буд. «Форас» маънои рахна кардан ё берун ҷастанро дорад, ва ӯ намояндаи онҳост, ки аз папагӣ ҷудо мешаванд ва дар вақти бӯҳрони қонуни якшанбе аз Бобил берун меоянд.
The “scarlet line” was also the sign that protected the harlot of Jericho, when the city of Jericho was destroyed.
«Хати арғувонӣ» ҳамчунин он нишонае буд, ки фоҳишаи Ериҳоро ҳифз кард, вақте ки шаҳри Ериҳо хароб карда шуд.
Behold, when we come into the land, thou shalt bind this line of scarlet thread in the window which thou didst let us down by: and thou shalt bring thy father, and thy mother, and thy brethren, and all thy father’s household, home unto thee. And it shall be, that whosoever shall go out of the doors of thy house into the street, his blood shall be upon his head, and we will be guiltless: and whosoever shall be with thee in the house, his blood shall be on our head, if any hand be upon him. And if thou utter this our business, then we will be quit of thine oath which thou hast made us to swear. And she said, According unto your words, so be it. And she sent them away, and they departed: and she bound the scarlet line in the window. Joshua 2:18–21.
Инак, ҳангоме ки мо ба ин замин дароем, ин ресмони риштаи арғувониро ба он тирезае, ки моро аз он фуруд овардӣ, бибанд; ва падари худ, ва модари худ, ва бародарони худ, ва тамоми аҳли хонаи падари худро назди худ ба хона гирд овар. Ва чунин хоҳад шуд, ки ҳар кӣ аз дарҳои хонаи ту ба кӯча берун равад, хуни ӯ бар сари худи ӯ хоҳад буд, ва мо бегуноҳ хоҳем буд; ва ҳар кӣ бо ту дар хона бошад, хуни ӯ бар сари мо хоҳад буд, агар дасте бар ӯ дароз шавад. Ва агар ту ин кори моро ифшо намоӣ, он гоҳ мо аз савганде ки моро водор кардӣ бихӯрем, озод хоҳем буд. Ва ӯ гуфт: «Мувофиқи суханони шумо, чунин бод». Ва онҳоро равона кард, ва онҳо рафтанд; ва ӯ ресмони арғувониро ба тиреза баст. Еҳушаъ 2:18–21.
Daniel’s scarlet garment identifies that he then represents the one hundred and forty-four thousand, the first of two wave loaves that are lifted up. As loaves of bread they represent the Bread of heaven, who was given a scarlet robe in the common hall on His way to the crucifixion. In Belshazzar’s banquet hall, which typified the common hall where Jesus was given a robe of scarlet, it is given to those that understand the crisis that is just ahead in the “Future for America”.
Либоси қирмизии Дониёл нишон медиҳад, ки ӯ дар он замон яксаду чилу чор ҳазорро намояндагӣ мекунад, нахустини ду нони ҷунбонандаеро, ки боло бардошта мешаванд. Ҳамчун нонҳо, онҳо Нони осмонро намояндагӣ мекунанд, ки дар толори умумӣ, дар роҳи Ӯ ба сӯи маслубшавӣ, ба Ӯ ҷомаи қирмизӣ пӯшонида шуд. Дар толори зиёфати Белшасар, ки тимсоли ҳамон толори умумӣ буд, ки дар он ҷо ба Исо ҷомаи қирмизӣ дода шуд, он ба касоне дода мешавад, ки буҳронеро, ки дар «Оянда барои Амрико» андаке пеш аст, дарк мекунанд.
Then the soldiers of the governor took Jesus into the common hall, and gathered unto him the whole band of soldiers. And they stripped him, and put on him a scarlet robe. Matthew 27:27, 28.
Он гоҳ сарбозони волӣ Исоро ба ҳавлии қаср дароварданд ва тамоми дастаи сарбозонро назди Ӯ гирд оварданд. Ва Ӯро либос канданд ва ҷомаи арғувонии сурх бар Ӯ пӯшониданд. Матто 27:27, 28.
The robe given to those represented by Daniel is Christ’s robe of righteousness, which is white.
Ҷомае ки ба онҳое дода мешавад, ки Дониёл онҳоро намояндагӣ мекунад, ҷомаи адолати Масеҳ аст, ки сафед мебошад.
Let us be glad and rejoice, and give honour to him: for the marriage of the Lamb is come, and his wife hath made herself ready. And to her was granted that she should be arrayed in fine linen, clean and white: for the fine linen is the righteousness of saints. Revelation 19:7, 8.
Биёед шодмонӣ кунем ва хурсанд бошем, ва Ӯро ҷалол диҳем; зеро тӯйи Барра фаро расидааст, ва зани Ӯ худро тайёр кардааст. Ва ба вай дода шуд, ки либоси катони нозук, пок ва сафед бипӯшад; зеро он катони нозук адолати муқаддасон аст. Ваҳй 19:7, 8.
The robe given to those represented as Daniel is both scarlet and white, for their robes have been washed with fuller’s soap, by the fuller of Malachi chapter three, when he purifies the sons of Levi.
Ҷомае, ки ба онҳое дода шудааст, ки дар симои Дониёл муаррифӣ шудаанд, ҳам арғувонӣ аст ва ҳам сафед, зеро ҷомаҳои онҳо бо собуни ҷомашӯйӣ шуста шудааст, аз ҷониби он ҷомашӯйе ки дар Малокӣ, боби сеюм, зикр шудааст, вақте ки ӯ писарони Левиро пок месозад.
But who may abide the day of his coming? and who shall stand when he appeareth? for he is like a refiner’s fire, and like fullers’ soap: And he shall sit as a refiner and purifier of silver: and he shall purify the sons of Levi, and purge them as gold and silver, that they may offer unto the Lord an offering in righteousness. Malachi 3:2, 3.
Лекин кист метавонад рӯзи омадани Ӯро таҳаммул намояд? ва кист ҳангоми зоҳир шудани Ӯ устувор биистад? зеро Ӯ мисли оташи заргар ва мисли собуни шустушӯкунандагон аст: Ва Ӯ ҳамчун заргар ва поккунандаи нуқра хоҳад нишаст; ва Ӯ писарони Левиро пок хоҳад кард, ва онҳоро мисли тилло ва нуқра тоза хоҳад намуд, то ки онҳо барои Худованд қурбоние дар росткорӣ биёранд. Малокӣ 3:2, 3.
The robe is white, but only because it was washed in the scarlet blood of the lamb.
Ҷома сафед аст, аммо фақат аз он сабаб ки он дар хуни сурхи барраи қурбонӣ шуста шудааст.
And from Jesus Christ, who is the faithful witness, and the first begotten of the dead, and the prince of the kings of the earth. Unto him that loved us, and washed us from our sins in his own blood, And hath made us kings and priests unto God and his Father; to him be glory and dominion for ever and ever. Amen. Revelation 1:5, 6.
Ва аз ҷониби Исои Масеҳ, ки Шоҳиди амин ва Нахустзода аз миёни мурдагон ва Сарвари подшоҳони замин аст. Ба Ӯ, ки моро дӯст дошт ва моро аз гуноҳҳоямон бо хуни Худ шуст, Ва моро назди Худо ва Падари Худ подшоҳон ва коҳинон гардонид, ҷалол ва ҳукмронӣ то абадулобод бод. Омин. Ваҳй 1:5, 6.
The first mention of a golden chain, is when Joseph is appointed to the leadership of Egypt.
Аввалин зикри занҷири тиллоӣ он ҷо аст, ки Юсуф ба сарварии Миср таъйин карда мешавад.
And Pharaoh said unto Joseph, See, I have set thee over all the land of Egypt. And Pharaoh took off his ring from his hand, and put it upon Joseph’s hand, and arrayed him in vestures of fine linen, and put a gold chain about his neck; And he made him to ride in the second chariot which he had; and they cried before him, Bow the knee: and he made him ruler over all the land of Egypt. And Pharaoh took off his ring from his hand, and put it upon Joseph’s hand, and arrayed him in vestures of fine linen, and put a gold chain about his neck. Genesis 41:41–43.
Ва фиръавн ба Юсуф гуфт: «Инак, туро бар тамоми замини Миср муқаррар намудам». Ва фиръавн ангуштарини худро аз дасташ кашида, бар дасти Юсуф гузошт, ва ӯро ба либосҳои катони нафис орост, ва занҷири тилло бар гарданаш овехт; ва ӯро дар аробаи дуввуме, ки дошт, савор кард; ва пеши ӯ нидо мекарданд: «Зону бизанед!» Ва ӯро бар тамоми замини Миср ҳоким гардонид. Ва фиръавн ангуштарини худро аз дасташ кашида, бар дасти Юсуф гузошт, ва ӯро ба либосҳои катони нафис орост, ва занҷири тилло бар гарданаш овехт. Ҳастӣ 41:41–43.
The reason Joseph was appointed by Pharaoh as the ruler over Egypt, was that Joseph could interpret Pharaoh’s dream of “seven times,” in connection with the destructive blast of the “east wind.”
Сабаби он ки Юсуф аз ҷониби фиръавн ҳоким бар Миср таъйин гардид, ин буд, ки Юсуф метавонист хоби фиръавнро дар бораи «ҳафт замон», вобаста ба вазиши харобиовари «боди шарқӣ», таъбир намояд.
And Pharaoh said unto Joseph, In my dream, behold, I stood upon the bank of the river: And, behold, there came up out of the river seven kine, fatfleshed and well favoured; and they fed in a meadow: And, behold, seven other kine came up after them, poor and very ill favoured and leanfleshed, such as I never saw in all the land of Egypt for badness: And the lean and the ill favoured kine did eat up the first seven fat kine: And when they had eaten them up, it could not be known that they had eaten them; but they were still ill favoured, as at the beginning. So I awoke. And I saw in my dream, and, behold, seven ears came up in one stalk, full and good: And, behold, seven ears, withered, thin, and blasted with the east wind, sprung up after them: And the thin ears devoured the seven good ears: and I told this unto the magicians; but there was none that could declare it to me. And Joseph said unto Pharaoh, The dream of Pharaoh is one: God hath showed Pharaoh what he is about to do. Genesis 41:17–25.
Ва фиръавн ба Юсуф гуфт: «Дар хоби худ, инак, ман бар канори дарё истода будам; ва инак, аз дарё ҳафт гов баромаданд, фарбеҳҷусса ва хушнамо, ва дар чарогоҳ мечариданд. Ва инак, пас аз онҳо ҳафт гови дигар баромаданд, лоғар ва бисёр баднамо ва камгӯшт, чунон ки ман дар тамоми замини Миср барои зиштиашон ҳаргиз надида будам. Ва говони лоғар ва баднамо он ҳафт гови аввали фарбеҳро хӯрданд. Ва ҳангоме ки онҳоро хӯрданд, маълум намешуд, ки онҳоро хӯрдаанд; балки онҳо ҳамоно баднамо буданд, мисли аввала. Пас ман бедор шудам. Ва дар хоби худ дидам, ва инак, ҳафт хӯша бар як поя баромаданд, пурдон ва некӯ. Ва инак, пас аз онҳо ҳафт хӯшаи пажмурда, борик ва аз боди шарқ сӯзонда рӯиданд. Ва хӯшаҳои борик он ҳафт хӯшаи некӯро фурӯ бурданд; ва ман инро ба ҷодугарон гуфтам, вале ҳеҷ касе набуд, ки онро ба ман баён кунад». Ва Юсуф ба фиръавн гуфт: «Хоби фиръавн як аст; Худо ба фиръавн он чиро, ки дар ҳоли ба амал овардани он аст, нишон додааст». Ҳастӣ 41:17–25.
Joseph interpreted Pharaoh’s dream with the principle of “line upon line”, for he first informed Pharaoh the two dreams were one. He then interpreted the word “seven,” that was associated with the “kine,” and the “ears,” as symbols. The word “seven” in the passage is the same word translated as “seven times,” in Leviticus twenty-six. Joseph interpreted the “seven” as a symbol of seven years, or twenty-five hundred and twenty days. Joseph and Daniel were both interpreting a symbol of the “seven times” of Leviticus twenty-six.
Юсуф хоби Фиръавнро бар асоси усули «сатр бар сатр» таъбир кард, зеро ӯ аввал ба Фиръавн фаҳмонд, ки он ду хоб яканд. Сипас ӯ калимаи «ҳафт»-ро, ки бо «говон» ва «хӯшаҳо» вобаста буд, ҳамчун рамзҳо таъбир намуд. Калимаи «ҳафт» дар ин порча ҳамон калимаест, ки дар Левитикон бисту шаш ҳамчун «ҳафт бор» тарҷума шудааст. Юсуф «ҳафт»-ро ҳамчун рамзи ҳафт сол, ё ду ҳазору панҷсаду бист рӯз, таъбир кард. Ҳам Юсуф ва ҳам Дониёл ҳар ду рамзи «ҳафт бор»-и Левитикон бисту шашро таъбир мекарданд.
In Pharaoh’s dream, the famine was produced by the ears of corn being “blasted with the east wind.” Line upon line, as Joseph directly employs, the “east wind” identifies that it is Islam that produces the period of famine and economic crash that begins when Joseph and Daniel are given the golden necklace, representing the lifting up of the ensign to the world (Joseph’s Egypt), and to call God’s other flock out of (Daniel’s) Babylon.
Дар хоби фиръавн гуруснагӣ аз он сар зад, ки хӯшаҳои ғалла «аз боди шарқӣ сӯхта» шуданд. Сатр бар сатр, чунон ки Юсуф бевосита ба кор мебарад, «боди шарқӣ» муайян месозад, ки маҳз Ислом он давраи қаҳтӣ ва фурӯпошии иқтисодиро ба вуҷуд меоварад, ки он ҳангоме оғоз меёбад, ки ба Юсуф ва Донёр гарданбанди тиллоӣ дода мешавад, ки барафрохта шудани парчамро барои ҷаҳон (Мисри Юсуф) ифода мекунад, ва то рамаи дигари Худоро аз Бобили (Донёр) даъват карда, берун оварад.
The two horns of the United States are represented by all the powers of Bible prophecy that are represented as two nations. This would include France, which consists prophetically of Sodom and Egypt, and of Israel that consisted of the northern and southern kingdoms, and also of the Medo-Persian Empire. The two horns of Medo-Persia in Daniel chapter eight, identify that one of the horns of the kingdom comes up last.
Ду шохи Иёлоти Муттаҳида аз ҷониби ҳамаи қудратҳои пешгӯии Китоби Муқаддас, ки ҳамчун ду миллат тасвир шудаанд, ифода меёбанд. Ба ин Фаронса низ дохил мешавад, ки аз назари пешгӯӣ аз Садӯм ва Миср, ва низ аз Исроил, ки аз салтанатҳои шимолӣ ва ҷанубӣ иборат буд, ва ҳамчунин аз Империяи Модо‑Форс иборат аст. Ду шохи Модо‑Форс дар боби ҳаштуми Дониёл нишон медиҳанд, ки яке аз шохҳои он салтанат баъдтар бармехезад.
Then I lifted up mine eyes, and saw, and, behold, there stood before the river a ram which had two horns: and the two horns were high; but one was higher than the other, and the higher came up last. Daniel 8:3.
Пас ман чашмони худро боло бардоштам, ва дидам, ва инак, пеши дарё қӯчқоре меистод, ки ду шох дошт; ва ҳар ду шох баланд буданд, аммо яке аз дигаре баландтар буд, ва шохи баландтар дертар баромад. Дониёл 8:3.
The two horns of Medo-Persia represent the two horns of the earth beast, and one of the horns of the earth beast must therefore be higher and come up last. At the time of the end in 1798, the reign of the earth beast began, and the horn of Protestantism was taken to Mount Carmel by Elijah the prophet, represented by William Miller. There was to be a contest that manifested a distinction between the true prophet and false prophet, which would be accomplished at the test of Mount Carmel, that took place from August 11, 1840 through to October 22, 1844.
Ду шохи Модою Форс ду шохи ҳайвони заминро ифода мекунанд, ва бинобар ин яке аз шохҳои ҳайвони замин бояд баландтар бошад ва баъдтар барояд. Дар вақти охир, дар соли 1798, ҳукмронии ҳайвони замин оғоз ёфт, ва шохи протестантизм ба кӯҳи Кармил аз ҷониби Илёс-пайғамбар, ки бо Вилям Миллер намояндагӣ мешуд, бурда шуд. Бояд муборизае ба вуқӯъ меомад, ки тафовути миёни пайғамбари ҳақиқӣ ва пайғамбари козибро ошкор месохт, ва ин дар имтиҳони кӯҳи Кармил, ки аз 11 августи 1840 то 22 октябри 1844 рӯй дод, анҷом меёфт.
Millerite Adventism was providentially identified as the true prophet, at the same time that the Protestant denominations of the United States returned to, and became the daughters of papal Rome. In 1863, the true Protestant horn of Millerite Adventism returned to the same communion as apostate Protestantism by returning to the corrupt method of Bible study as apostate Protestantism, as they began their progressive work of rejecting the message of Elijah. In the same period of time the U.S. Civil War began. (Note that when the Holy Spirit is rejected, then the other spirit takes over, and war is always the result.) The nation was then literally, politically and prophetically divided. The horn of Republicanism, from that point on, would be in an escalating struggle between two primary political parties.
Адветизми миллерӣ ба таври иноятомез ҳамчун набии ҳақиқӣ муайян карда шуд, ҳамзамон бо он ки мазҳабҳои протестантии Иёлоти Муттаҳида ба Руми папавӣ бозгаштанд ва духтарони он гардиданд. Дар соли 1863 шохи ҳақиқии протестантии адвентизми миллерӣ, бо бозгашт ба ҳамон мушоракате ки протестантизми муртад дошт, ба ҳамон усули фосиди омӯзиши Китоби Муқаддас, ки протестантизми муртад ба он такя мекард, бозгашт; зеро онҳо кори тадриҷии худро дар рад кардани паёми Илёс оғоз намуданд. Дар ҳамон давраи вақт ҷанги шаҳрвандии Иёлоти Муттаҳида низ оғоз ёфт. (Қайд кунед, ки вақте Рӯҳулқудс рад карда мешавад, он гоҳ рӯҳи дигар ҳукмрон мегардад, ва натиҷа ҳамеша ҷанг аст.) Он гоҳ миллат ба таври айнӣ, сиёсӣ ва нубувватӣ тақсим гардид. Шохи ҷумҳурихоҳӣ, аз ҳамон лаҳза ба баъд, дар муборизаи рӯ ба афзоиш миёни ду ҳизби асосии сиёсӣ қарор мегирифт.
From 1863, a symbol of division, for the year was the very center of the civil war between North and South, there was brought about two political factions of the Republican horn and two factions of the Protestant horn that consisted of the Democratic and Republican parties, and Sunday-keeping and Sabbath-keeping apostate Protestants. The two-fold division of either horn was typified in the days of Christ by the Sadducees and the Pharisees. One class outright rejected the founding principles, and the other professed to uphold the founding principles, but ultimately replaced them with human traditions and customs.
Аз соли 1863, ки рамзи ҷудоӣ буд, зеро он сол худ маркази ҷанги шаҳрвандӣ миёни Шимол ва Ҷануб буд, ду гурӯҳи сиёсӣ аз шохи ҷумҳуриявӣ ва ду гурӯҳ аз шохи протестантӣ ба вуҷуд омаданд, ки аз ҳизбҳои Демократӣ ва Ҷумҳуриявӣ, ва аз протестантҳои муртад, ки рӯзи якшанбе ва шанберо нигоҳ медоштанд, иборат буданд. Тақсимоти дугонаи ҳар кадом шох дар айёми Масеҳ ба воситаи саддуқиён ва фарисиён намунавӣ гардонида шуда буд. Як табақа ошкоро принсипҳои бунёдиро рад мекард, ва табақаи дигар даъво мекард, ки принсипҳои бунёдиро ҳимоят мекунад, аммо дар ниҳоят онҳоро бо суннатҳо ва расму ойинҳои инсонӣ иваз намуд.
On September 11, 2001, the image of the beast testing period was prophetically initiated, and it reaches its climax at the Sunday law, or at Belshazzar’s drunken feast. The Sunday law is the mark that identifies that the combination of church and state is fully developed. At that point, the two horns of apostate Republicanism and apostate Protestantism become one apostate horn, and it is then that Daniel is made the third horn, or third ruler, or the true Protestant horn that comes up last and is higher, for it is then that he is lifted up as an ensign.
Дар 11 сентябри соли 2001 давраи озмоиши сурати ҳайвон ба таври нубувватӣ оғоз гардид, ва он дар қонуни якшанбе, ё дар базми мастонаи Белшазар, ба авҷи худ мерасад. Қонуни якшанбе он тамғаест, ки нишон медиҳад иттиҳоди калисо ва давлат комилан ташаккул ёфтааст. Дар он лаҳза, ду шохи ҷумҳурихоҳии муртад ва протестантизми муртад ба як шохи муртад табдил меёбанд, ва маҳз он вақт Дониёл шохи сеюм, ё ҳокими сеюм, ё шохи ҳақиқии протестантӣ мегардад, ки дар охир бармеояд ва баландтар аст, зеро маҳз дар ҳамон вақт ӯ ҳамчун алам барафрошта мешавад.
Joseph and Daniel are the same line of prophecy, for line upon line, all the prophets are identifying the last days. They both recognized the “seven times,” when they saw it. The “east wind” of Islam is coming in under the wall, as they provide their interpretation to Belshazzar and Pharaoh of what the “Future for America” is. They are wearing the “scarlet robe” of Christ’s righteousness, which is the “white robe” that is made so, by the blood of Christ. They are lifted up as an ensign and represented as a crown, or a golden chain, as they become the third ruler that comes up higher and comes up last.
Юсуф ва Дониёл як хатти пайғамбарӣ ҳастанд, зеро сатр бар сатр, ҳамаи пайғамбарон рӯзҳои охирро муайян мекунанд. Ҳар дуи онҳо «ҳафт замон»-ро, вақте ки онро диданд, шинохтанд. «Боди шарқӣ»-и Ислом аз зери девор ворид мешавад, дар ҳоле ки онҳо ба Белшасар ва Фиръавн тафсири он чи «Оянда барои Амрико» аст, пешкаш мекунанд. Онҳо «ҷомаи арғувонӣ»-и адолати Масеҳро дар бар доранд, ки ҳамон «ҷомаи сафед» аст, ки ба воситаи хуни Масеҳ чунин гардонида шудааст. Онҳо ҳамчун байрақ боло бардошта мешаванд ва ҳамчун тоҷ, ё занҷири тиллоӣ, намояндагӣ мегарданд, ҳангоме ки онҳо ҳокими сеюм мешаванд, ки болотар мебарояд ва дар охир бармеояд.
We will continue with Daniel chapter six, in the next article.
Мо дар мақолаи навбатӣ бо боби шашуми Дониёл идома хоҳем дод.
“In that last night of mad folly, Belshazzar and his lords had filled up the measure of their guilt and the guilt of the Chaldean kingdom. No longer could God’s restraining hand ward off the impending evil. Through manifold providences, God had sought to teach them reverence for His law. ‘We would have healed Babylon,’ He declared of those whose judgment was now reaching unto heaven, ‘but she is not healed.’ Jeremiah 51:9. Because of the strange perversity of the human heart, God had at last found it necessary to pass the irrevocable sentence. Belshazzar was to fall, and his kingdom was to pass into other hands.” Prophets and Kings, 530.
«Дар он шаби охирини девонагии аҳмақона, Белшасар ва амирони ӯ паймонаи гуноҳи худ ва гуноҳи салтанати калдониёнро пур карда буданд. Дасти боздорандаи Худо дигар наметавонист бадии наздикшавандаро дур гардонад. Ба воситаи тадбирҳои гуногуни илоҳӣ, Худо кӯшида буд, ки ба онҳо эҳтиром нисбат ба шариати Худро биомӯзонад. “Мо мехостем Бобилро шифо диҳем,” эълон кард Ӯ дар бораи касоне ки акнун доварии онҳо то ба осмон мерасид, “вале вай шифо наёфт.” Ирмиё 51:9. Аз сабаби каҷрафтории аҷиби дили инсон, Худо билохира зарур донист, ки ҳукми бебозгаштро содир намояд. Белшасар бояд фурӯ меафтод, ва салтанати ӯ бояд ба дасти дигарон мегузашт.» «Пайғамбарон ва Подшоҳон», 530.