The “seal” of God that can be seen, is impressed at the Sunday law decree.

«муҳр»-и Худо, ки дида мешавад, ҳангоми содир шудани фармони қонуни якшанбе нақш мегардад.

“Not one of us will ever receive the seal of God while our characters have one spot or stain upon them. It is left with us to remedy the defects in our characters, to cleanse the soul temple of every defilement. Then the latter rain will fall upon us as the early rain fell upon the disciples on the Day of Pentecost. . ..

«Ҳеҷ яке аз мо ҳеҷ гоҳ мӯҳри Худоро дарёфт нахоҳад кард, то даме ки дар хислатҳои мо як доғ ё як олоише бар онҳо бошад. Бар дӯши мо вогузор шудааст, ки нуқсонҳои хислатҳои худро ислоҳ намоем, маъбади ҷонро аз ҳар гуна нопокӣ пок созем. Он гоҳ борони охирин бар мо хоҳад борид, чунон ки борони аввалин бар шогирдон дар Рӯзи Пантикост борид....»

“What are you doing, brethren, in the great work of preparation? Those who are uniting with the world are receiving the worldly mold and preparing for the mark of the beast. Those who are distrustful of self, who are humbling themselves before God and purifying their souls by obeying the truth these are receiving the heavenly mold and preparing for the seal of God in their foreheads. When the decree goes forth and the stamp is impressed, their character will remain pure and spotless for eternity.” Testimonies, volume 5, 214, 216.

«Эй бародарон, шумо дар ин кори бузурги омодагӣ чӣ мекунед? Онҳое ки бо ҷаҳон мепайванданд, қолаби дунявиро қабул мекунанд ва барои нишони ҳайвон омода мешаванд. Онҳое ки ба худ эътимод надоранд, ки худро дар ҳузури Худо фурӯтан месозанд ва ҷонҳои худро бо итоат ба ростӣ пок мегардонанд, онҳо қолаби осмониро қабул мекунанд ва барои мӯҳри Худо бар пешониҳояшон омода мешаванд. Вақте ки фармон содир гардад ва тамға зада шавад, хислати онҳо то абад пок ва беайб боқӣ хоҳад монд». Testimonies, volume 5, 214, 216.

Daniel receives the seal that can be seen, when he is thrown into the lion’s den, so the chapter is representing the Sunday law decree.

Дониёл мӯҳре мегирад, ки дида мешавад, ҳангоме ки ӯ ба ғори шерон андохта мешавад; бинобар ин, ин боб фармони қонуни якшанберо ифода мекунад.

Then these men assembled unto the king, and said unto the king, Know, O king, that the law of the Medes and Persians is, That no decree nor statute which the king establisheth may be changed. Then the king commanded, and they brought Daniel, and cast him into the den of lions. Now the king spake and said unto Daniel, Thy God whom thou servest continually, he will deliver thee. And a stone was brought, and laid upon the mouth of the den; and the king sealed it with his own signet, and with the signet of his lords; that the purpose might not be changed concerning Daniel. Daniel 6:15–17.

Пас он мардон назди подшоҳ ҷамъ омада, ба подшоҳ гуфтанд: «Бидон, эй подшоҳ, ки қонуни мадиён ва порсиён чунин аст, ки ҳеҷ фармон ё аҳкоме, ки подшоҳ барқарор мекунад, тағйир дода намешавад». Он гоҳ подшоҳ фармон дод, ва Дониёлро оварда, ба чоҳи шерон андохтанд. Ва подшоҳ сухан ронда, ба Дониёл гуфт: «Худои ту, ки Ӯро пайваста ибодат мекунӣ, Ӯ туро халос хоҳад кард». Ва санге оварда, бар даҳони чоҳ гузоштанд; ва подшоҳ онро бо муҳри худ ва бо муҳри бузургони худ мӯҳр кард, то ки мақсад дар бораи Дониёл тағйир дода нашавад. Дониёл 6:15–17.

The story does not end there, but it does end where it starts. The line of Daniel chapter six illustrates the confederacy that was primarily led by the one hundred and twenty princes, and the two lesser presidents, but included the counselors, captains and governors. The five-fold alliance was formed to deceive the king into persecuting Daniel. The story ends with their judgment, for they are illustrating a special judgment that occurs at the Sunday law; a judgment that is not directed at those representing Daniel or the king, but at those who deceived the king.

Қисса дар он ҷо ба поён намерасад, аммо он дар ҳамон ҷое анҷом меёбад, ки оғоз ёфта буд. Хати боби шашуми Дониёл ҳампаймонӣеро нишон медиҳад, ки пеш аз ҳама аз ҷониби яксаду бист амир ва ду раиси поёнтар роҳбарӣ мешуд, вале мушовирон, сардорон ва ҳокимонро низ дар бар мегирифт. Ин иттиҳоди панҷгона ба вуҷуд оварда шуд, то подшоҳро фиреб дода, ӯро водор созад, ки Дониёлро таъқиб намояд. Қисса бо доварии онҳо анҷом меёбад, зеро онҳо доварии махсусеро таҷассум мекунанд, ки ҳангоми қонуни якшанбе ба амал меояд; доварие, ки на бар зидди онҳое равона шудааст, ки Дониёл ё подшоҳро намояндагӣ мекунанд, балки бар зидди онҳое, ки подшоҳро фиреб доданд.

And the king commanded, and they brought those men which had accused Daniel, and they cast them into the den of lions, them, their children, and their wives; and the lions had the mastery of them, and brake all their bones in pieces or ever they came at the bottom of the den. Daniel 6:24.

Ва подшоҳ фармон дод, ва он мардонеро, ки Дониёлро айбдор карда буданд, оварданд; ва онҳоро, ҳамроҳи фарзандонашон ва занонашон, ба чоҳи шерон андохтанд; ва шерон бар онҳо ғолиб омаданд ва ҳамаи устухонҳояшонро пеш аз он ки ба қаъри чоҳ расанд, пора-пора карданд. Дониёл 6:24.

In the prophetic scenario it is always the church that deceives the state, and chapter six is identifying the deception carried out against the king. After Ahab had witnessed the mighty manifestation of God’s power on Mount Carmel, Elijah led him through the rain back to Jezebel. Ahab had no reason to think that Jezebel would not be impressed with the powerful testimony of God’s power, but Ahab had been deceived concerning Jezebel’s deep-seated hatred of Elijah. The story of Elijah in confrontation with Ahab and Jezebel is again repeated in the story of John the Baptist (who was Elijah), and Herod and Herodias.

Дар манзараи пешгӯёна ҳамеша калисо аст, ки давлатро фиреб медиҳад, ва боби шашум фиреберо, ки бар зидди подшоҳ ба амал оварда мешавад, муайян месозад. Пас аз он ки Аҳъоб зуҳури пуриқтидори қудрати Худоро дар кӯҳи Кармил дид, Илёс ӯро дар борон боз ба назди Изобал роҳнамоӣ кард. Аҳъоб ҳеҷ сабабе надошт, ки гумон кунад Изобал аз шаҳодати пуриқтидори қудрати Худо мутаассир нахоҳад шуд, аммо Аҳъоб дар бораи нафрати амиқ ва решадори Изобал нисбат ба Илёс фирефта шуда буд. Ҳикояи Илёс дар муқобила бо Аҳъоб ва Изобал бори дигар дар ҳикояи Яҳёи Таъмиддиҳанда (ки Илёс буд), ва Ҳиродус ва Ҳиродия такрор мешавад.

When on his birthday, the drunken Herod promised half his kingdom to Salome, (Herodias’ daughter), he did not expect that Herodias would demand the head of John. The kings, whether it be Ahab, Herod or Darius are deceived by the impure woman through the dance of Jezebel’s false prophets, or the dance of Herodias’ daughter, or the five-fold confederacy in the story of Daniel. Pilate was also deceived by a corrupt priesthood, which represented the Jewish “church”, and a church symbolizes a woman.

Ҳангоме ки Ҳиродиси маст дар рӯзи таваллудаш ба Саломе (духтари Ҳиродия) ваъда дод, ки нисфи подшоҳии худро ба ӯ диҳад, ӯ интизор надошт, ки Ҳиродия сари Юҳанноро талаб хоҳад кард. Подшоҳон, хоҳ Аҳъоб бошад, хоҳ Ҳиродис ё Дориюш, аз ҷониби зани нопок ба воситаи рақси анбиёи козиби Изобал, ё рақси духтари Ҳиродия, ё иттиҳоди панҷгона дар достони Дониёл фирефта мешаванд. Пилотус низ аз ҷониби коҳиноти фосид, ки «калисо»-и яҳудиёнро намояндагӣ мекард, фирефта шуд; ва калисо рамзи зан аст.

The deception is a characteristic of the prophetic scenario, and Islam of the third Woe is the lie that is employed to deceive the United Nations in the last days through fear. Both the “deception” and the “lie” that produces the deception, are identified in God’s prophetic Word. The role of Islam, and the papacy becoming the eighth head of the seven heads, have already been identified as part of the message that is unsealed in the last days, which is the Revelation of Jesus Christ. Therefore, exposing the deception of Darius in Daniel chapter six is part of the message that makes up the message of the Midnight Cry. The deception is the element that fully heals the deadly wound, thus resurrecting the papacy as the eighth and final kingdom. In the deception of Darius, the two apostate presidents and the one hundred and twenty princes are the representatives of the confederacy of deception who are contrasted with Daniel.

Фиреб яке аз хусусиятҳои саҳнаи пешгӯишуда аст, ва Ислом, ки ба Войи сеюм тааллуқ дорад, ҳамон дурӯғест, ки дар айёми охир ба василаи тарс барои фиреб додани Созмони Милали Муттаҳид ба кор бурда мешавад. Ҳам «фиреб» ва ҳам «дурӯғе», ки он фиребро ба вуҷуд меоварад, дар Каломи пешгӯёнаи Худо муайян гардидаанд. Нақши Ислом, ва папагӣ, ки сари ҳаштуми аз миёни ҳафт сар мегардад, аллакай ҳамчун қисми он паёме муайян шудаанд, ки дар айёми охир кушода мегардад, яъне Ваҳйи Исои Масеҳ. Пас, фош сохтани фиреби Дориюш дар боби шашуми китоби Дониёл қисми он паём аст, ки маҷмӯан паёми Нидои Нисфи Шабро ташкил медиҳад. Фиреб ҳамон унсурест, ки захми марговарро комилан шифо мебахшад ва ба ин васила папагиро ҳамчун подшоҳии ҳаштум ва ниҳоӣ эҳё мекунад. Дар фиреби Дориюш, он ду президентҳои муртад ва яксаду бист амир намояндагони иттиҳоди фиребанд, ки дар муқобили Дониёл гузошта шудаанд.

One hundred and twenty is a symbol of God’s disciples at Pentecost.

Яксаду бист нафар рамзи шогирдони Худост дар Пантикост.

And in those days Peter stood up in the midst of the disciples, and said, (the number of names together were about an hundred and twenty.) Acts 1:15.

Ва дар он рӯзҳо Петрус дар миёни шогирдон бархоста, гуфт: (шумораи номҳо ҷамъан тақрибан яксаду бист буд.) Аъмол 1:15.

Pentecost typifies the Sunday law when the seal is impressed, and the one hundred and twenty princes who deceived Darius, are a symbol of false priesthood at the Sunday law. Two categories of those who deceive the king are presented by the two apostate presidents and the one hundred and twenty apostate princes. The two presidents are classed with Daniel, who is the prophet. The two classes that deceive Darius represent a group of false prophets and a group of corrupted priests.

Пантикост рамзи қонуни якшанбе аст, ҳангоме ки мӯҳр гузошта мешавад, ва он яксаду бист амире, ки Дориюшро фиреб доданд, рамзи коҳиноти козиб дар замони қонуни якшанбе мебошанд. Ду табақаи касоне, ки подшоҳро фиреб медиҳанд, ба воситаи он ду раисони муртад ва яксаду бист амирони муртад нишон дода мешаванд. Он ду раис бо Дониёл, ки пайғамбар аст, дар як гурӯҳ шумурда мешаванд. Он ду табақае, ки Дориюшро фиреб медиҳанд, як гурӯҳи пайғамбарони козиб ва як гурӯҳи коҳинони фосидро ифода мекунанд.

Woe be unto the pastors that destroy and scatter the sheep of my pasture! saith the Lord. Therefore thus saith the Lord God of Israel against the pastors that feed my people; Ye have scattered my flock, and driven them away, and have not visited them: behold, I will visit upon you the evil of your doings, saith the Lord. And I will gather the remnant of my flock out of all countries whither I have driven them, and will bring them again to their folds; and they shall be fruitful and increase. And I will set up shepherds over them which shall feed them: and they shall fear no more, nor be dismayed, neither shall they be lacking, saith the Lord. Behold, the days come, saith the Lord, that I will raise unto David a righteous Branch, and a King shall reign and prosper, and shall execute judgment and justice in the earth. In his days Judah shall be saved, and Israel shall dwell safely: and this is his name whereby he shall be called, THE LORD OUR RIGHTEOUSNESS. Therefore, behold, the days come, saith the Lord, that they shall no more say, The Lord liveth, which brought up the children of Israel out of the land of Egypt; But, The Lord liveth, which brought up and which led the seed of the house of Israel out of the north country, and from all countries whither I had driven them; and they shall dwell in their own land. Mine heart within me is broken because of the prophets; all my bones shake; I am like a drunken man, and like a man whom wine hath overcome, because of the Lord, and because of the words of his holiness. For the land is full of adulterers; for because of swearing the land mourneth; the pleasant places of the wilderness are dried up, and their course is evil, and their force is not right. For both prophet and priest are profane; yea, in my house have I found their wickedness, saith the Lord. Wherefore their way shall be unto them as slippery ways in the darkness: they shall be driven on, and fall therein: for I will bring evil upon them, even the year of their visitation, saith the Lord. Jeremiah 23:1–12.

Вой бар чӯпононе ки гӯсфандони чарогоҳи Маро нобуд месозанд ва пароканда мекунанд! мегӯяд Худованд. Пас чунин мегӯяд Худованд, Худои Исроил, бар зидди он чӯпононе ки қавми Маро мечаронанд: Шумо рамаи Маро пароканда кардед, ва онҳоро рондед, ва аз онҳо хабар нагирифтед; инак, Ман шарорати аъмоли шуморо бар шумо хоҳам расонид, мегӯяд Худованд. Ва Ман бақияи рамаи Худро аз ҳамаи мамлакатҳое ки онҳоро ба он ҷо рондаам, ҷамъ хоҳам овард, ва онҳоро боз ба оғилҳояшон хоҳам овард; ва онҳо борвар шуда, афзун хоҳанд гардид. Ва Ман бар онҳо чӯпононе хоҳам гузошт, ки онҳоро хоҳанд чаронд; ва онҳо дигар нахоҳанд тарсид, ва на ҳаросон хоҳанд шуд, ва на кам хоҳанд гардид, мегӯяд Худованд. Инак, рӯзҳо меоянд, мегӯяд Худованд, ки Ман барои Довуд Шохаи одил барпо хоҳам кард, ва Подшоҳе подшоҳӣ хоҳад кард ва комёб хоҳад шуд, ва дар замин доварӣ ва адолатро ба ҷо хоҳад овард. Дар рӯзҳои Ӯ Яҳудо наҷот хоҳад ёфт, ва Исроил ба амният сокин хоҳад шуд; ва ин аст номи Ӯ, ки бо он Ӯ хонда хоҳад шуд: ХУДОВАНД АДОЛАТИ МОСТ. Бинобар ин, инак, рӯзҳо меоянд, мегӯяд Худованд, ки дигар нахоҳанд гуфт: «Қасам ба ҳаёти Худованде ки банӣ-Исроилро аз замини Миср берун овард»; балки: «Қасам ба ҳаёти Худованде ки насли хонадони Исроилро аз замини шимол берун овард ва роҳбарӣ кард, ва аз ҳамаи мамлакатҳое ки Ман онҳоро ба он ҷо ронда будам»; ва онҳо дар замини худ сокин хоҳанд шуд. Дили ман андаруни ман ба сабаби анбиё шикастааст; ҳамаи устухонҳоям меларзанд; ман мисли марди маст шудаам, ва мисли марде ки май бар ӯ ғолиб омадааст, ба сабаби Худованд ва ба сабаби суханони қудсияти Ӯ. Зеро замин аз зинокорон пур аст; зеро аз боиси лаънат кардан замин мотам дорад; чарогоҳҳои хуши биёбон хушк шудаанд, ва рафторашон бад аст, ва қувваташон рост нест. Зеро ҳам набӣ ва ҳам коҳин палиданд; оре, дар хонаи Худ низ бадии онҳоро ёфтаам, мегӯяд Худованд. Аз ин рӯ роҳи онҳо барои онҳо мисли роҳҳои лағжанда дар торикӣ хоҳад буд: онҳо ронда хоҳанд шуд ва дар он хоҳанд афтод; зеро Ман бар онҳо бадӣ хоҳам овард, яъне соли бозҷӯии онҳоро, мегӯяд Худованд. Ирмиё 23:1–12.

Jeremiah’s “year of visitation” is the judgment of the conspirators that deceived Darius. The judgment of the false prophets and priests is a subject of the prophetic Word. And just as a corrupt priesthood led out and deceived the Roman authorities against Christ, the conspiracy in Daniel six is addressing that very prophetic truth.

«соли тафаққуди» Ирмиё доварии сӯиқасдгаронест, ки Дориюшро фиреб доданд. Доварии анбиёи козиб ва коҳинон мавзӯи Каломи нубувватист. Ва ҳамон тавре ки як коҳиноти фосид ҳокимони Румро бар зидди Масеҳ раҳнамун шуда, фиреб дод, сӯиқасд дар Дониёл боби шаш ба айнан ҳамон ҳақиқати нубувватӣ ишора мекунад.

The prophetic lines of chapter five of Daniel, set forth the executive judgment carried out upon the Republican horn and the nation of the United States at the Sunday law. That judgment is accomplished by Islam of the third Woe, that has snuck into the kingdom through the unguarded southern wall. The line of the Sunday law in chapter three of Daniel, identifies God’s people being lifted up as an ensign to the entire world at that very time. Chapter six is focusing upon the judgment carried out upon the false prophets in that very same history.

Хатҳои нубувватии боби панҷуми Дониёл доварии иҷроияеро баён мекунанд, ки бар шохи ҷумҳурихоҳ ва бар миллати Иёлоти Муттаҳида дар замони қонуни якшанбе иҷро карда мешавад. Он доварӣ ба воситаи Ислом аз войи сеюм анҷом меёбад, ки аз тариқи девори ҷанубии муҳофизатнашуда пинҳонӣ ба подшоҳӣ дохил шудааст. Хати қонуни якшанбе дар боби сеюми Дониёл нишон медиҳад, ки қавми Худо маҳз дар ҳамон вақт ҳамчун аломат барои тамоми ҷаҳон боло бурда мешаванд. Боби шашум бар доварие тамаркуз мекунад, ки дар айни ҳамон таърих бар анбиёи козиб иҷро карда мешавад.

At the Sunday law in the United States the apostate Protestant horn is made up of two classes, one that upholds Sunday as the day of worship, and the other that vainly professes to uphold Sabbath as the day of worship. Their counterparts within the Republican horn are the Democrat and Republican parties. Each of the two apostate horns were typified by the Sadducees and Pharisees in the time of Christ. The two apostate presidents and one hundred and twenty priests in the deception of Darius also represent the two categories of the apostate horn of Protestantism. Though they were actually political figures in the time when the story took place, the prophetic context identifies that it is the apostate religious power that deceives the state.

Дар қонуни рӯзи якшанбеи Иёлоти Муттаҳида, шохи муртади протестантӣ аз ду табақа иборат аст: яке он ки рӯзи якшанберо ҳамчун рӯзи ибодат тарафдорӣ мекунад, ва дигаре он ки беҳуда даъво мекунад, ки рӯзи шанберо ҳамчун рӯзи ибодат тарафдорӣ менамояд. Ҳамтоёни онҳо дар дохили шохи ҷумҳурихоҳ ҳизбҳои демократ ва ҷумҳурихоҳ мебошанд. Ҳар яке аз ин ду шохи муртад дар замони Масеҳ ба воситаи саддуқиён ва фарисиён тимсол шуда буданд. Ду подшоҳи муртад ва яксаду бист коҳин дар фиреби Дориюш низ ду гурӯҳи шохи муртади протестантизмро намояндагӣ мекунанд. Гарчанде ки онҳо дар замоне ки ин ҳикоя рух дода буд, дар воқеъ чеҳраҳои сиёсӣ буданд, матни нубувватӣ муайян месозад, ки ин қудрати динии муртад аст, ки давлатро фиреб медиҳад.

The story, as illustrated at Mount Carmel, identifies two classes of false prophets; the prophets of Baal and the prophets of the grove (Ashtaroth). Together they typify the combination of church and state, for Baal is a male deity and Ashtaroth is a female deity. Elijah ultimately executed the false prophets of Mount Carmel, just as the confederacy of Daniel chapter six were thrown into the lion’s den.

Қисса, чунон ки дар кӯҳи Кармил ба тасвир омадааст, ду табақаи анбиёи дурӯғинро муайян мекунад: анбиёи Баал ва анбиёи Ашера (Ашторот). Онҳо якҷо иттиҳоди калисо ва давлатро намунавор ифода мекунанд, зеро Баал илоҳи мардона аст ва Ашторот илоҳаи занона. Илёс дар ниҳоят анбиёи дурӯғини кӯҳи Кармилро ба қатл расонд, ҳамон тавре ки аҳли иттиҳоди боби шашуми китоби Дониёл ба ғори шерон андохта шуданд.

And Elijah said unto them, Take the prophets of Baal; let not one of them escape. And they took them: and Elijah brought them down to the brook Kishon, and slew them there. 1 Kings 18:40.

Ва Илёс ба онҳо гуфт: «Пайғамбарони Баалро дастгир кунед; нагузоред, ки яке аз онҳо раҳо шавад». Ва онҳоро дастгир карданд; ва Илёс онҳоро ба наҳри Қишӯн фуруд овард ва дар он ҷо онҳоро кушт. 3 Подшоҳон 18:40.

In the same Mount Carmel story, represented by John the Baptist, the power that deceives is the daughter. Both stories identify the deceivers as dancing, whether around their offering on Mount Carmel, or at Herod’s drunken birthday party, where Salome did her dance of deception. Together the two lines identify the combination of church and state that is fully formed at the Sunday law, and that the apostate churches of the United States are the daughters of Herodias, who is Jezebel, who both represent Catholicism. Herod’s birthday marks the end of the sixth kingdom of the earth beast, but simultaneously marks the birthday of the seventh kingdom of Bible prophecy (the United Nations).

Дар ҳамон ҳикояи кӯҳи Кармил, ки аз ҷониби Яҳёи Таъмиддиҳанда намояндагӣ мешавад, қуввае, ки фиреб медиҳад, духтар аст. Ҳар ду ҳикоя фиребгаронро ҳамчун раққосон муаррифӣ мекунанд, хоҳ гирди қурбонии худ бар кӯҳи Кармил, хоҳ дар ҷашни зодрӯзи мастонаи Ҳиродус, ки дар он Саломе рақси фиреби худро иҷро кард. Ин ду хатт дар якҷоягӣ иттиҳоди калисо ва давлатро муайян мекунанд, ки дар қонуни якшанбе комилан шакл мегирад, ва низ нишон медиҳанд, ки калисоҳои муртадди Иёлоти Муттаҳида духтарони Ҳиродияс мебошанд, ки ӯ Изобал аст, ва ҳар ду намояндаи католикизм мебошанд. Зодрӯзи Ҳиродус поёни подшоҳии шашуми ҳайвони заминро нишон медиҳад, аммо ҳамзамон зодрӯзи подшоҳии ҳафтуми нубуввати Китоби Муқаддасро (Созмони Милали Муттаҳид) низ нишон медиҳад.

In the very promise to Salome, Herod agrees to give half his kingdom to Salome, identifying the seventh kingdom represents a combination of one-half church and one-half state. The kingdom begins when John’s head is delivered to Herodias. For this reason, the seventh kingdom is represented in Revelation chapter seventeen, as continuing but a short space. It is at the Sunday law that the three-fold union is put in place, for there the ten kings agree to give their short-lived kingdom unto the beast for one “hour.” The one “hour,” is the “hour” of the Sunday law crisis, that begins in the United States and ends when Michael stands up.

Дар ҳамон ваъдае ки ба Салӯмӣ дода шуд, Ҳиродус розӣ мешавад, ки нисфи подшоҳии худро ба Салӯмӣ бидиҳад, ва ба ин васила нишон медиҳад, ки подшоҳии ҳафтум омезише аз нисф калисо ва нисф давлатро намояндагӣ мекунад. Подшоҳӣ аз он вақт оғоз меёбад, ки сари Юҳанно ба Ҳиродияс супурда мешавад. Аз ҳамин сабаб, подшоҳии ҳафтум дар Ваҳй, боби ҳабдаҳум, ҳамчун подшоҳие тасвир шудааст, ки фақат муддати кӯтоҳе давом мекунад. Маҳз дар қонуни якшанбе иттиҳоди сегона барқарор мегардад, зеро дар он ҷо он даҳ подшоҳ розӣ мешаванд, ки подшоҳии кӯтоҳумри худро барои як «соат» ба ваҳшӣ бидиҳанд. Он як «соат» — «соат»-и буҳрони қонуни якшанбе аст, ки дар Иёлоти Муттаҳида оғоз меёбад ва вақте ба анҷом мерасад, ки Микоил бармехезад.

And the ten horns which thou sawest are ten kings, which have received no kingdom as yet; but receive power as kings one hour with the beast. These have one mind, and shall give their power and strength unto the beast. These shall make war with the Lamb, and the Lamb shall overcome them: for he is Lord of lords, and King of kings: and they that are with him are called, and chosen, and faithful. Revelation 17:12–14.

Ва он даҳ шохе ки дидӣ, даҳ подшоҳанд, ки ҳанӯз подшоҳӣ наёфтаанд; лекин як соат бо ҳайвон ҳамчун подшоҳон қудрат меёбанд. Инҳо як фикр доранд, ва қудрату тавони худро ба ҳайвон месупоранд. Инҳо бо Барра ҷанг хоҳанд кард, ва Барра онҳоро мағлуб хоҳад сохт; зеро Ӯ Худованди худовандон ва Подшоҳи подшоҳон аст; ва онҳое ки бо Ӯянд, хондашудагон, баргузидагон ва вафодоронанд. Ваҳй 17:12–14.

The ten kings, represented by Herod, agree at the birthday of the seventh kingdom to give half their kingdom unto the beast during the Sunday law crisis, which is represented as “one hour.” In that “hour,” the handwriting is written on Belshazzar’s wall. In that “hour,” Shadrach, Meshach and Abednego are cast into the furnace and are lifted up in a cloud as are the two witnesses of Revelation chapter eleven. The three-fold union is brought together by the deception carried out by the earth beast, who brings fire down out of heaven in sight of men.

Даҳ подшоҳ, ки Ҳиродус онҳоро намояндагӣ мекунад, дар рӯзи таваллуди подшоҳии ҳафтум мувофиқат мекунанд, ки дар вақти буҳрони қонуни якшанбе нисфи подшоҳии худро ба ҳайвони ваҳшӣ бидиҳанд, ва ин буҳрон ҳамчун «як соат» нишон дода шудааст. Дар он «соат» навиштаҷот бар девори Белшасар навишта мешавад. Дар он «соат» Шадрах, Мешах ва Абеднаҷӯро ба кӯраи оташ меандозанд ва онҳо дар абре боло бардошта мешаванд, ҳамон тавре ки ду шоҳиди Ваҳй, боби ёздаҳ. Иттиҳоди сегона ба воситаи фиребе ба ҳам оварда мешавад, ки онро ҳайвони заминӣ анҷом медиҳад, ва ӯ дар пеши назари одамон оташро аз осмон фуруд меоварад.

And I beheld another beast coming up out of the earth; and he had two horns like a lamb, and he spake as a dragon. And he exerciseth all the power of the first beast before him, and causeth the earth and them which dwell therein to worship the first beast, whose deadly wound was healed. And he doeth great wonders, so that he maketh fire come down from heaven on the earth in the sight of men, And deceiveth them that dwell on the earth by the means of those miracles which he had power to do in the sight of the beast; saying to them that dwell on the earth, that they should make an image to the beast, which had the wound by a sword, and did live. Revelation 13:11–14.

Ва ман ҳайвони дигареро дидам, ки аз замин боло меомад; ва ӯ ду шох дошт, монанди барра, ва мисли аждаҳо сухан мегуфт. Ва ӯ тамоми қудрати ҳайвони аввалро дар ҳузури ӯ ба кор мебурд, ва замин ва сокинони онро водор месохт, ки ба ҳайвони аввал саҷда кунанд, ки захми марговараш шифо ёфта буд. Ва ӯ мӯъҷизаҳои бузург ба амал меовард, ба дараҷае ки ҳатто оташро аз осмон бар замин пеши назари мардум фуруд меовард, ва сокинони заминро ба василаи он мӯъҷизаҳое ки қудрати иҷрояшонро дар ҳузури ҳайвон дошт, фиреб медод; ва ба сокинони замин мегуфт, ки барои он ҳайвон, ки аз шамшер захм бардошта буд ва зинда монда буд, ҳайкале бисозанд. Ваҳй 13:11–14.

The world is deceived, not so much by the miracles, as it is by “the means of those miracles” which he had power to do. The expression “means of those miracles” is an added phrase, but it places the correct emphasis on the miracles, that should be carefully noted. The way in which the false message (fire from heaven), deceives the world is important to recognize, for we are now in the very history where the populations of planet earth are being hypnotized through an “information super-highway” that is controlled and manipulated by the globalist merchants of the earth. That subject we will leave off until later articles, but we are simply noting now that the deceit of the presidents and princes that was carried out upon Darius, is a specific prophetic subject, containing several connected elements that need to be recognized.

Ҷаҳон на он қадар ба василаи мӯъҷизаҳо фирефта мешавад, балки бештар ба воситаи «воситаҳои он мӯъҷизаҳо», ки ӯ қудрат дошт онҳоро ба амал оварад. Ибораи «воситаҳои он мӯъҷизаҳо» як ибораи иловашуда аст, вале он таъкиди дурустро бар мӯъҷизаҳо мегузорад, ва ин бояд бо диққат қайд карда шавад. Тарзе ки паёми козиб («оташ аз осмон») ҷаҳонро фирефта месозад, шинохтани он аҳаммияти муҳим дорад, зеро мо ҳоло дар айни ҳамон таърих қарор дорем, ки дар он аҳолии сайёраи замин ба воситаи як «шоҳроҳи фавқулодаи иттилоотӣ», ки аз ҷониби тоҷирони ҷаҳонигарои замин идора ва дасткорӣ карда мешавад, ба ҳолати гипноз оварда мешаванд. Ин мавзӯъро мо то мақолаҳои баъдӣ канор мегузорем, вале ҳоло фақат қайд мекунем, ки фиреби президентон ва шоҳзодагон, ки бар Дориюш анҷом дода шуд, як мавзӯи махсуси нубувватист, ки дорои чандин унсури ба ҳам вобаста мебошад ва бояд шинохта шаванд.

The three-fold union is brought together by the deception of Salome’s sensuous dance before the rulers at Herod’s birthday party. The deception that was forced upon Pilate, that was two-fold in nature, which was the accusation that Christ was causing and promoting sedition against the state power, and also that He was blaspheming against the religious power. In that history three antagonists came together. The Roman power (the state), Barabbas, a false Christ (the false prophet), and the apostate Jewish church (the beast). The apostate church deceived the Roman authority (the state), with the two-fold lie of sedition and blasphemy.

Иттиҳоди сегона бо фиреби рақси шаҳвонии Саломе дар назди ҳокимон дар ҷашни зодрӯзи Ҳиродус ба ҳам оварда мешавад. Он фиребе ки бар Пилотус таҳмил карда шуд, ва табиати дугона дошт, ҳамин айбдоркунӣ буд, ки Масеҳ бар зидди қудрати давлатӣ ошӯбро ба вуҷуд меовард ва тарғиб мекард, ва ҳамчунин ки Ӯ бар зидди қудрати динӣ куфр мегуфт. Дар он таърих се мухолиф ба ҳам омаданд. Қудрати Рум (давлат), Бараббос, масеҳи козиб (пайғамбари козиб), ва калисои муртадди яҳудӣ (ваҳшӣ). Калисои муртадд мақомоти Румро (давлатро) бо дурӯғи дугонаи ошӯб ва куфр фиреб дод.

When Darius is finally awakened to the motivation of his deceivers, he is forced to throw Daniel into the lion’s den. Daniel broke the law of the state by his obedience to the law of God. The lie presented to Darius, was accomplished by exalting Darius’ pride, thus preventing him from recognizing the motivation of his deceivers. The lie and the deception in the story of Daniel and the lion’s den, identifies obedience to God as blasphemy and sedition, which was the same two-fold deception of the cross, and the waymark of the cross aligns with the waymark of the Sunday law.

Вақте ки ниҳоят Дориюш аз ангезаи фиребгарони худ огоҳ мегардад, ӯ маҷбур мешавад Дониёлро ба чоҳи шерон партояд. Дониёл бо итоати худ ба шариати Худо қонуни давлатро вайрон кард. Дурӯғе, ки ба Дориюш пешниҳод шуда буд, тавассути боло бардоштани ғурури Дориюш ба анҷом расид ва ба ҳамин васила ӯро аз дарк кардани ангезаи фиребгарони худ боздошт. Дурӯғ ва фиреб дар қиссаи Дониёл ва чоҳи шерон, итоат ба Худоро ҳамчун куфр ва ошӯб муаррифӣ мекунад, ки ҳамон фиреби дуҷонибаи салиб буд; ва аломати роҳии салиб бо аломати роҳии қонуни якшанбе мувофиқат мекунад.

The punishment of the religious deceiving power is a subject of Bible prophecy, as is the fact that the religious power deceives the state power.

Ҷазои қудрати фиребандаи динӣ мавзӯи нубуввати Китоби Муқаддас аст, ҳамчунин он ҳақиқат, ки қудрати динӣ қудрати давлатиро фиреб медиҳад.

“The people see that they have been deluded. They accuse one another of having led them to destruction; but all unite in heaping their bitterest condemnation upon the ministers. Unfaithful pastors have prophesied smooth things; they have led their hearers to make void the law of God and to persecute those who would keep it holy. Now, in their despair, these teachers confess before the world their work of deception. The multitudes are filled with fury. ‘We are lost!’ they cry, ‘and you are the cause of our ruin;’ and they turn upon the false shepherds. The very ones that once admired them most will pronounce the most dreadful curses upon them. The very hands that once crowned them with laurels will be raised for their destruction. The swords which were to slay God’s people are now employed to destroy their enemies. Everywhere there is strife and bloodshed.” The Great Controversy, 655.

Мардум мебинанд, ки фирефта шудаанд. Онҳо якдигарро айбдор мекунанд, ки онҳоро ба ҳалокат бурдаанд; аммо ҳама якҷоя талхтарин маҳкумияти худро бар хизматгузорон фурӯ мерезанд. Чӯпонони бевафо чизҳои мулоим пешгӯӣ кардаанд; онҳо шунавандагони худро ба он бурдаанд, ки шариати Худоро ботил гардонанд ва онҳоеро, ки мехостанд онро муқаддас нигоҳ доранд, таъқиб намоянд. Акнун, дар ноумедии худ, ин муаллимон кори фиребгарии хешро пеши ҷаҳон эътироф мекунанд. Анбӯҳи мардум аз хашм пур мешаванд. «Мо ҳалок шудем!» — нидо мекунанд онҳо, — «ва шумо сабаби нобудии мо ҳастед;» ва онҳо бар зидди чӯпонони дурӯғин бармехезанд. Ҳамон касоне ки замоне бештар аз ҳама онҳоро ситоиш мекарданд, даҳшатноктарин лаънатҳоро бар онҳо эълон хоҳанд кард. Ҳамон дастҳое ки замоне онҳоро бо лавр тоҷгузорӣ карда буданд, барои нобуд сохтани онҳо боло хоҳанд шуд. Шамшерҳое ки мебоист қавми Худоро бикушанд, акнун барои нобуд кардани душманони онҳо ба кор бурда мешаванд. Дар ҳар ҷо низоъ ва хунрезӣ хоҳад буд». Муборизаи Бузург, 655.

The religious leaders are turned upon after probation closes, for their flocks recognize that they had been deceived by a lie propagated by the religious leaders. The presidents and princes, along with their families, all suffered the same retributive judgment for the lie they propagated. When Elijah slew the false prophets at Mount Carmel, that same retribution is represented at “the great earthquake” of Revelation chapter eleven, when “seven thousand” are overthrown.

Пас аз баста шудани замони имтиҳон, бар роҳбарони динӣ рӯй меоваранд, зеро рамаҳои онҳо дарк мекунанд, ки онҳо бо дурӯғе, ки роҳбарони динӣ паҳн карда буданд, фирефта шудаанд. Президентон ва амирон, ҳамроҳ бо хонаводаҳои худ, ҳама ҳамон як доварии ҷазодиҳандаро барои дурӯғе, ки паҳн карда буданд, аз сар гузарониданд. Вақте ки Илёс анбиёи козибро дар кӯҳи Кармил кушт, ҳамон ҷазои мутақобил дар «зилзилаи бузург»-и Ваҳй, боби ёздаҳум, тасвир шудааст, вақте ки «ҳафт ҳазор» сарнагун мегарданд.

And the same hour was there a great earthquake, and the tenth part of the city fell, and in the earthquake were slain of men seven thousand: and the remnant were affrighted, and gave glory to the God of heaven. Revelation 11:13.

Ва дар ҳамон соат зилзилаи азиме рӯй дод, ва даҳяки шаҳр фурӯ рехт, ва дар он зилзила ҳафт ҳазор нафар аз одамон кушта шуданд; ва боқимондагон ба ҳарос афтода, Худои осмонро ҷалол доданд. Ваҳй 11:13.

In the fulfillment of the great earthquake of the French Revolution the seven thousand that were slain represented the royalty of France. At the “hour” of the great earthquake that is the Sunday law, the seven thousand that are slain represent Seventh-day Adventists who bow to Rome, for only those that understand the accountability of the Seventh-day Sabbath receive the mark of the beast when the Sunday law arrives.

Дар иҷрои заминларзаи бузурги Инқилоби Фаронса, он ҳафт ҳазор нафаре ки кушта шуданд, подшоҳии Фаронсаро намояндагӣ мекарданд. Дар «соат»-и он заминларзаи бузург, яъне қонуни якшанбе, он ҳафт ҳазор нафаре ки кушта мешаванд, Адвентистони рӯзи ҳафтумро намояндагӣ мекунанд, ки ба Рум сар фуруд меоранд, зеро танҳо онҳое ки масъулияти Шанбеи рӯзи ҳафтумро мефаҳманд, ҳангоме ки қонуни якшанбе фаро мерасад, нишони ҳайвонро қабул мекунанд.

“The change of the Sabbath is the sign or mark of the authority of the Roman church. Those who, understanding the claims of the fourth commandment, choose to observe the false Sabbath in the place of the true, are thereby paying homage to that power by which alone it is commanded. The mark of the beast is the papal Sabbath, which has been accepted by the world in the place of the day of God’s appointment.

Ивази рӯзи шанбе нишона ё мӯҳри ҳокимияти калисои Рум аст. Онҳое ки, даъвои аҳкоми чорумро дарк намуда, ба ҷои шанбеи ҳақиқӣ нигоҳ доштани шанбеи дурӯғинро интихоб мекунанд, ба ҳамин васила ба он қудрате эҳтиром мегузоранд, ки танҳо ба фармони он ин амал амр шудааст. Мӯҳри ҳайвон шанбеи папавист, ки ҷаҳон онро ба ҷои рӯзе ки Худо муқаррар кардааст, пазируфтааст.

“But the time to receive the mark of the beast, as designated in prophecy, has not yet come. The testing time has not yet come. There are true Christians in every church, not excepting the Roman Catholic communion. None are condemned until they have had the light and have seen the obligation of the fourth commandment. But when the decree shall go forth enforcing the counterfeit Sabbath, and when the loud cry of the third angel shall warn men against the worship of the beast and his image, the line will be clearly drawn between the false and the true. Then those who still continue in transgression will receive the mark of the beast in their foreheads or in their hands.

«Аммо вақти гирифтани нишони ҳайвон, чунон ки дар пешгӯӣ муайян шудааст, ҳанӯз нарасидааст. Замони имтиҳон ҳанӯз фаро нарасидааст. Дар ҳар калисо масеҳиёни ҳақиқӣ ҳастанд, аз ҷумла дар ҷамоати католикии Рум низ. Ҳеҷ кас маҳкум карда намешавад, то даме ки нурро дарёфт накарда бошад ва ӯҳдадории аҳкоми чорумро надида бошад. Вале ҳангоме ки фармон барои иҷрои маҷбурии шанбеи қалбакӣ содир гардад, ва нидои баланди фариштаи сеюм одамонро аз ибодати ҳайвон ва сурати он огоҳ созад, он гоҳ хатти ҷудокунанда миёни дурӯғ ва рост ба таври равшан кашида хоҳад шуд. Он гоҳ онҳое ки ҳанӯз ҳам дар вайронкорӣ идома медиҳанд, нишони ҳайвонро бар пешониҳояшон ё бар дастҳояшон хоҳанд гирифт.

“With rapid steps we are approaching this period. When Protestant churches shall unite with the secular power to sustain a false religion, for opposing which their ancestors endured the fiercest persecution, then will the papal Sabbath be enforced by the combined authority of church and state. There will be a national apostasy, which will end only in national ruin.” Bible Training School, February 2, 1913.

«Мо босуръат ба ин давра наздик мешавем. Вақте ки калисоҳои протестантӣ бо ҳокимияти дунявӣ муттаҳид шаванд, то дини козибро дастгирӣ намоянд, ки барои муқобилат ба он аҷдодони онҳо сахттарин таъқибро таҳаммул карда буданд, он гоҳ шанбеи папавӣ бо ҳокимияти муттаҳидаи калисо ва давлат ҷорӣ карда хоҳад шуд. Осияти миллӣ ба амал хоҳад омад, ки анҷоми он танҳо харобии миллӣ хоҳад буд». Bible Training School, February 2, 1913.

The “seven thousand” who are overthrown at the “hour” of the great earthquake, that is the Sunday law, are also paralleled by the “seven thousand” who refused to bow to Jezebel in the time of Elijah.

Он «ҳафт ҳазор», ки дар «соат»-и зилзилаи бузург, яъне қонуни якшанбе, сарнагун мешаванд, ҳамчунин бо он «ҳафт ҳазор»-е муқоиса шудаанд, ки дар айёми Илёс аз саҷда кардан ба Изобал сар печиданд.

Yet I have left me seven thousand in Israel, all the knees which have not bowed unto Baal, and every mouth which hath not kissed him. 1 Kings 19:18.

Аммо Ман барои Худ дар Исроил ҳафт ҳазор нафарро боқӣ гузоштаам, ҳамаи зонуҳоеро, ки назди Баал хам нашудаанд, ва ҳар даҳонеро, ки ӯро набӯсидааст. 3 Подшоҳон 19:18.

The first reference to seven thousand identifies a faithful group that refused to bow to Jezebel, and the last reference represents a remnant that do bow to Jezebel. When the papacy conquers the glorious land (the earth beast of Revelation thirteen), at the Sunday law, one class is “overthrown” and another class escapes the hand of Babylon’s control, for the message to come out of Babylon then begins.

Нахустин ишора ба ҳафт ҳазор гурӯҳи вафодореро муайян мекунад, ки аз саҷда кардан ба Изобал сарпечӣ намуданд, ва охирин ишора бақияеро ифода мекунад, ки ба Изобал саҷда мекунанд. Вақте ки папагӣ замини ҷалолмандро (ҳайвони заминии Ваҳйи сездаҳ) ҳангоми қонуни якшанбе тасхир мекунад, як табақа «сарнагун» карда мешавад ва табақаи дигар аз дасти назорати Бобил раҳо меёбад, зеро паёми берун омадан аз Бобил он вақт оғоз меёбад.

He shall enter also into the glorious land, and many countries shall be overthrown: but these shall escape out of his hand, even Edom, and Moab, and the chief of the children of Ammon. Daniel 11:41.

Вай ҳамчунин ба замини ҷалол хоҳад даромад, ва бисёр мамлакатҳо сарнагун хоҳанд шуд; аммо инҳо аз дасти ӯ раҳо хоҳанд ёфт: яъне Адӯм, ва Мӯоб, ва сарварони банӣ-Аммӯн. Дониёл 11:41.

The word “countries” is an added word, for many countries are not “overthrown” at the Sunday law, but many individual Seventh-day Adventists are, for at that point they are the only ones held accountable to the light of the third angel. They are the “many,” for they were those called to be among those that received the seal of God, but they rejected that calling.

Калимаи «кишварҳо» калимаи иловашуда мебошад, зеро дар вақти қонуни якшанбе бисёр кишварҳо «сарнагун» намешаванд, балки бисёр аъзои алоҳидаи Адвентистони рӯзи ҳафтум сарнагун мешаванд, зеро дар он лаҳза танҳо онҳо барои нури фариштаи сеюм масъул шумурда мешаванд. Онҳо ҳамон «бисёранд», зеро онҳо аз ҷумлаи онҳое буданд, ки даъват шуда буданд дар миёни касоне бошанд, ки мӯҳри Худоро қабул карданд, вале ин даъватро рад намуданд.

And he saith unto him, Friend, how camest thou in hither not having a wedding garment? And he was speechless. Then said the king to the servants, Bind him hand and foot, and take him away, and cast him into outer darkness; there shall be weeping and gnashing of teeth. For many are called, but few are chosen. Matthew 22:12–14.

Ва Ӯ ба вай гуфт: «Эй дӯст, чӣ гуна ту ба ин ҷо даромадӣ, дар ҳоле ки либоси арӯсӣ надорӣ?» Ва ӯ лол монд. Он гоҳ подшоҳ ба хизматгорон гуфт: «Дасту пои ӯро бибандед, ӯро гирифта бибаред ва ба зулмати берунӣ бияндозед; дар он ҷо гиря ва ғиҷирроси дандонҳо хоҳад буд. Зеро бисёре даъват шудаанд, аммо баргузидагон каманд». Матто 22:12–14.

The deception of the princes and presidents in Daniel chapter six is identifying the punishment of the religious power that deceives the state power.

Фиреби мирон ва раисон дар боби шашуми Дониёл ҷазои он қудрати диниеро муайян мекунад, ки қудрати давлатиро фиреб медиҳад.

And the king commanded, and they brought those men which had accused Daniel, and they cast them into the den of lions, them, their children, and their wives; and the lions had the mastery of them, and brake all their bones in pieces or ever they came at the bottom of the den. Daniel 6:24.

Ва подшоҳ фармон дод, ва он мардонеро, ки Дониёлро айбдор карда буданд, оварданд, ва онҳоро, фарзандонашон ва занонашонро ба чоҳи шерон андохтанд; ва шерон бар онҳо ғолиб омаданд ва ҳамаи устухонҳои онҳоро пеш аз он ки ба қаъри чоҳ бирасанд, пора-пора шикастанд. Дониёл 6:24.

We shall continue the book of Daniel in the next article.

Мо дар мақолаи навбатӣ китоби Дониёлро идома хоҳем дод.

And what shall I more say? for the time would fail me to tell of Gedeon, and of Barak, and of Samson, and of Jephthae; of David also, and Samuel, and of the prophets: Who through faith subdued kingdoms, wrought righteousness, obtained promises, stopped the mouths of lions. Hebrews 11:32, 33.

Ва боз чӣ гӯям? Зеро вақт маро намерасад, то дар бораи Гидеъӯн, ва Борақ, ва Шимшӯн, ва Ифтаҳ; ҳамчунин дар бораи Довуд, ва Самуил, ва анбиё нақл кунам: ки онҳо ба воситаи имон салтанатҳоро мағлуб карданд, адолатро ба амал оварданд, ваъдаҳоро ба даст оварданд, даҳони шеронро бастанд. Ибриён 11:32, 33.