The first six chapters of the book of Daniel represent the history of the earth beast of Revelation thirteen. The United States (the earth beast), began as the sixth kingdom of Bible prophecy in 1798, when the papacy (the sea beast of Revelation thirteen) received a prophetic deadly wound, and ended its reign as the fifth kingdom of Bible prophecy.
Шаш боби аввали китоби Дониёл таърихи ҳайвони заминии Ваҳй боби сездаҳро ифода мекунанд. Иёлоти Муттаҳидаи Амрико (ҳайвони заминӣ) дар соли 1798, ҳангоме ки папавият (ҳайвони баҳрии Ваҳй боби сездаҳ) захми марговари пешгӯишуда гирифт, ҳамчун подшоҳии шашуми пешгӯии Китоби Муқаддас оғоз ёфт ва ҳукмронии худро ҳамчун подшоҳии панҷуми пешгӯии Китоби Муқаддас ба анҷом расонд.
The history of the earth beast is the history of the warning of the approach of God’s judgments. In the beginning of the history of the earth beast, God’s investigative judgment began, and at the ending of the earth beast God’s executive judgment begins. The warning of the approach of God’s investigative judgment, at the beginning, was represented by the first angel’s message of Revelation chapter fourteen, which arrived at the “time of the end” in 1798. The warning of the approach of God’s executive judgment, at the ending is represented as the three angels’ messages of Revelation chapter fourteen, which arrived at the “time of the end” in 1989.
Таърихи ҳайвони заминӣ таърихи огоҳӣ дар бораи наздик шудани довариҳои Худост. Дар оғози таърихи ҳайвони заминӣ доварии тафтишотии Худо оғоз ёфт, ва дар анҷоми ҳайвони заминӣ доварии иҷроии Худо оғоз меёбад. Огоҳӣ дар бораи наздик шудани доварии тафтишотии Худо, дар оғоз, ба воситаи паёми фариштаи якуми Ваҳй боби чордаҳум ифода шуда буд, ки дар соли 1798 ба «вақти интиҳо» расид. Огоҳӣ дар бораи наздик шудани доварии иҷроии Худо, дар анҷом, ҳамчун паёмҳои се фариштаи Ваҳй боби чордаҳум ифода мешавад, ки дар соли 1989 ба «вақти интиҳо» расиданд.
At every “time of the end” a part of the book of Daniel is unsealed. In the beginning history of the earth beast, in 1798, chapters seven, eight and nine of Daniel were unsealed. Those chapters are represented as the vision of the Ulai River. At the ending history of the earth beast, in 1989, chapters ten, eleven and twelve of Daniel were unsealed. Those chapters are represented as the vision of the Hiddekel River. Whenever the book of Daniel is unsealed, there is a three-step testing process brought upon the generation that is then living.
Дар ҳар як «замони охир» бахше аз китоби Дониёл кушода мешавад. Дар таърихи ибтидоии ҳайвони замин, дар соли 1798, бобҳои ҳафтум, ҳаштум ва нуҳуми Дониёл кушода шуданд. Он бобҳо ҳамчун рӯъёи дарёи Ӯлой тасвир шудаанд. Дар таърихи анҷомии ҳайвони замин, дар соли 1989, бобҳои даҳум, ёздаҳум ва дувоздаҳуми Дониёл кушода шуданд. Он бобҳо ҳамчун рӯъёи дарёи Ҳиддакал тасвир шудаанд. Ҳар гоҳ ки китоби Дониёл кушода мешавад, бар насли он замоне, ки зинда аст, раванди имтиҳони сесоҳила оварда мешавад.
And he said, Go thy way, Daniel: for the words are closed up and sealed till the time of the end. Many shall be purified, and made white, and tried; but the wicked shall do wickedly: and none of the wicked shall understand; but the wise shall understand. Daniel 12:9, 10.
Ва ӯ гуфт: «Бирав, эй Дониёл; зеро ки ин суханон то вақти интиҳо баста ва мӯҳр зада шудаанд. Бисёре пок карда хоҳанд шуд, ва сафед карда хоҳанд шуд, ва санҷида хоҳанд шуд; вале шарирон ба шарорат амал хоҳанд кард; ва ҳеҷ яке аз шарирон нахоҳад фаҳмид; аммо доноён хоҳанд фаҳмид». Дониёл 12:9, 10.
The three-step testing process is based upon the structure of the Hebrew word that is translated as “truth,” which was created by combining the first, thirteenth and last letters of the Hebrew alphabet. The Hebrew word represents and possesses God’s creative power. All prophetic truth is structured upon that word, as is the three-step testing process in Daniel chapter twelve. The word represents not only God’s creative power, but also Jesus Christ, who is the Truth, and who is also the First and Last, as represented by the first and last letters of the Hebrew alphabet.
Раванди санҷиши сесилагӣ бар пояи сохтори калимаи ибронӣ бино шудааст, ки ба сифати «ҳақиқат» тарҷума мегардад ва бо ҳампайвастани ҳарфи аввал, ҳарфи сенздаҳум ва ҳарфи охирини алифбои ибронӣ сохта шудааст. Ин калимаи ибронӣ қудрати офаринандаи Худоро ифода мекунад ва онро дорост. Тамоми ҳақиқати нубувватӣ бар он калима сохтор ёфтааст, чунонки равандҳои санҷиши сесилагӣ дар боби дувоздаҳуми Дониёл низ бар он асос ёфтаанд. Ин калима на танҳо қудрати офаринандаи Худоро ифода мекунад, балки ҳамчунин Исои Масеҳро низ, ки Ҳақиқат аст, ва ки низ Аввал ва Охир мебошад, ончунон ки инро ҳарфҳои аввал ва охирини алифбои ибронӣ ифода менамоянд.
The beginning history of the earth beast, when the warning of the approach of the investigative judgment arrived at the time of the end in 1798, is represented by the first angel of Revelation fourteen. The first angel’s message of Revelation chapter fourteen possesses each of the three steps, which are the truth, and that represent the three-step testing process which confronted the generation when the first angel arrived in 1798.
Таърихи оғози ҳайвони заминӣ, вақте ки огоҳӣ аз наздик шудани доварии тафтишотӣ дар замони поён дар соли 1798 расид, тавассути фариштаи якуми Ваҳй боби чордаҳум муаррифӣ шудааст. Паёми фариштаи якуми Ваҳй боби чордаҳум ҳар яке аз он се қадамро, ки ҳақиқат мебошанд, дар бар мегирад ва онҳо раванди озмоиши сесатҳаро ифода мекунанд, ки он наслро рӯ ба рӯ сохт, вақте ки фариштаи аввал дар соли 1798 расид.
And I saw another angel fly in the midst of heaven, having the everlasting gospel to preach unto them that dwell on the earth, and to every nation, and kindred, and tongue, and people, Saying with a loud voice, Fear God, and give glory to him; for the hour of his judgment is come: and worship him that made heaven, and earth, and the sea, and the fountains of waters. Revelation 14:6, 7.
Ва ман фариштаи дигареро дидам, ки дар миёни осмон парвоз мекард ва Инҷили абадиро дошт, то онро ба сокинони замин, ба ҳар миллату қабила ва забону қавм мавъиза намояд, Ва бо овози баланд мегуфт: «Аз Худо битарсед ва Ӯро ҷалол диҳед; зеро соати доварии Ӯ фаро расидааст; ва ба Ӯ, ки осмон ва замин ва баҳр ва чашмаҳои обро офарид, саҷда кунед». Ваҳй 14:6, 7.
The ending history of the earth beast, when the warning of the approach of the executive judgment arrived at the time of the end in 1989 is represented by the three angels of Revelation chapter fourteen. The three angels of Revelation fourteen represent the three steps, that are the truth, and the three angels represent the three-step testing process which confronted the generation living when the third angel arrived in 1989.
Таърихи анҷомёбандаи ҳайвони заминӣ, вақте ки ҳушдор дар бораи наздикшавии доварии иҷроӣ дар замони охир дар соли 1989 расид, бо се фариштаи Ваҳй боби чордаҳум муаррифӣ мешавад. Се фариштаи Ваҳй 14 се қадамро, ки ҳақиқат мебошанд, ифода мекунанд, ва се фаришта раванди имтиҳони сеқадамаро ифода мекунанд, ки ба наслеро, ки дар замоне зиндагӣ мекард, ки фариштаи сеюм дар соли 1989 расид, рӯ ба рӯ гардид.
And I saw another angel fly in the midst of heaven, having the everlasting gospel to preach unto them that dwell on the earth, and to every nation, and kindred, and tongue, and people, Saying with a loud voice, Fear God, and give glory to him; for the hour of his judgment is come: and worship him that made heaven, and earth, and the sea, and the fountains of waters. And there followed another angel, saying, Babylon is fallen, is fallen, that great city, because she made all nations drink of the wine of the wrath of her fornication. And the third angel followed them, saying with a loud voice, If any man worship the beast and his image, and receive his mark in his forehead, or in his hand, The same shall drink of the wine of the wrath of God, which is poured out without mixture into the cup of his indignation; and he shall be tormented with fire and brimstone in the presence of the holy angels, and in the presence of the Lamb: And the smoke of their torment ascendeth up for ever and ever: and they have no rest day nor night, who worship the beast and his image, and whosoever receiveth the mark of his name. Here is the patience of the saints: here are they that keep the commandments of God, and the faith of Jesus. Revelation 14:6–12.
Ва дидам фариштаи дигареро, ки дар миёни осмон парвоз мекард ва Инҷили ҷовидониро дошт, то онро ба сокинони замин, ба ҳар миллату қабила ва забону қавм мавъиза намояд. Ӯ бо овози баланд мегуфт: «Аз Худо битарсед ва Ӯро ҷалол диҳед, зеро соати доварии Ӯ фаро расидааст; ва ба Ӯ, ки осмон ва замин ва баҳр ва чашмаҳои обро офаридааст, саҷда кунед». Ва аз паси ӯ фариштаи дигаре омад, ки мегуфт: «Бобили бузург суқут кард, суқут кард, он шаҳри азим, зеро ки ҳамаи халқҳоро аз шароби ғазаби зинои худ нӯшонидааст». Ва фариштаи сеюм аз паси онҳо омада, бо овози баланд мегуфт: «Агар касе ба ҳайвон ва ба сурати он саҷда кунад ва тамғаи онро бар пешонии худ ё бар дасти худ қабул намояд, вай низ аз шароби ғазаби Худо хоҳад нӯшид, ки беомехта ба ҷоми қаҳри Ӯ рехта шудааст; ва ӯ дар ҳузури фариштагони муқаддас ва дар ҳузури Барра ба оташ ва кибрит азоб хоҳад кашид. Ва дуди азоби онҳо то абадолаобод боло хоҳад рафт; ва онҳое ки ба ҳайвон ва ба сурати он саҷда мекунанд ва ҳар кӣ тамғаи номи онро қабул мекунад, шабу рӯз оромӣ надоранд. Дар ин ҷост сабри муқаддасон; дар ин ҷоянд онҳое ки аҳкоми Худо ва имони Исоро риоя мекунанд». Ваҳй 14:6–12.
The book of Daniel is structured upon the three angels’ messages. That structure is both the three steps of the Hebrew word for “truth”, and the corresponding three-step testing process, but the testing process unfolds upon the historical line of the earth beast of Revelation chapter thirteen (the United States), and also the historical line of the earth beast’s two horns (Republicanism and Protestantism). The history of the United States, beginning in 1798 and continuing until the soon-coming Sunday law, is the same period of history in which the Seventh-day Adventist church exists. The book of Daniel therefore also includes the structure that portrays the history of Adventism, beginning in 1798 and continuing until the soon-coming Sunday law. In doing so, the book of Daniel identifies the same prophetic histories represented in the book of Revelation, and in so doing it provides the first witness that brings to perfection the message of the second witness. The perfection of the two books is accomplished with the same prophetic phenomenon that existed in the relationship of the Old Testament and the New Testament.
Китоби Дониёл бар пояи паёмҳои се фаришта сохта шудааст. Ин сохтор ҳамон се қадами калимаи ибронӣ барои «ҳақиқат» аст, ва ҳамчунин раванди мутаносиби озмоиши сеқадамӣ, аммо ин раванди озмоиш бар хати таърихии ҳайвони заминии Ваҳй боби сездаҳум (Иёлоти Муттаҳида), ва низ бар хати таърихии ду шохи ҳайвони заминӣ (ҷумҳурихоҳӣ ва протестантизм) густариш меёбад. Таърихи Иёлоти Муттаҳида, ки аз соли 1798 оғоз ёфта, то қонуни якшанбеи ба зудӣ омадан давом мекунад, ҳамон давраи таърихест, ки дар он калисои Адвентистони рӯзи ҳафтум вуҷуд дорад. Бинобар ин, китоби Дониёл ҳамчунин он сохтореро дар бар мегирад, ки таърихи адвентизмро тасвир мекунад, ки аз соли 1798 оғоз ёфта, то қонуни якшанбеи ба зудӣ омадан идома меёбад. Бо ин роҳ, китоби Дониёл ҳамон таърихҳои нубувватиро муайян месозад, ки дар китоби Ваҳй муаррифӣ шудаанд, ва бо ҳамин он шоҳиди аввалро фароҳам меоварад, ки паёми шоҳиди дуюмро ба камол мерасонад. Камоли ин ду китоб ба воситаи ҳамон падидаи нубувватӣ ба анҷом мерасад, ки дар робитаи Аҳди Қадим ва Аҳди Ҷадид вуҷуд дошт.
“The history of the life, death, and resurrection of Jesus, as that of the Son of God, cannot be fully demonstrated without the evidence contained in the Old Testament. Christ is revealed in the Old Testament as clearly as in the New. The one testifies of a Saviour to come, while the other testifies of a Saviour that has come in the manner predicted by the prophets. In order to appreciate the plan of redemption, the Scripture of the Old Testament must be thoroughly understood. It is the glorified light from the prophetic past that brings out the life of Christ and the teachings of the New Testament with clearness and beauty. The miracles of Jesus are a proof of his divinity; but the strongest proofs that he is the world’s Redeemer are found in the prophecies of the Old Testament compared with the history of the New. Jesus said to the Jews ‘Search the Scriptures; for in them ye think ye have eternal life, and they are they which testify of me.’ At that time there was no other scripture in existence save that of the Old Testament; so the injunction of the Saviour is plain.” Spirit of Prophecy, volume 3, 211.
«Таърихи ҳаёт, марг ва эҳёи Исо, ҳамчун таърихи Писари Худо, бе далелҳое, ки дар Аҳди Қадим мавҷуданд, наметавонад ба таври комил исбот гардад. Масеҳ дар Аҳди Қадим ҳамон қадар равшан ошкор шудааст, ки дар Аҳди Ҷадид. Яке дар бораи Наҷотдиҳандае, ки бояд биёяд, шаҳодат медиҳад, дар ҳоле ки дигаре дар бораи Наҷотдиҳандае, ки мувофиқи он гуна ки анбиё пешгӯӣ карда буданд, омадааст, шаҳодат медиҳад. Барои он ки нақшаи наҷот ба дурустӣ дарк карда шавад, Навиштаҳои Аҳди Қадим бояд амиқ фаҳмида шаванд. Ин ҳамон нури ҷалолёфтаест, ки аз гузаштаи нубувватӣ метобад ва ҳаёти Масеҳ ва таълимоти Аҳди Ҷадидро бо равшанӣ ва зебоӣ ошкор месозад. Муъҷизаҳои Исо далели илоҳияти Ӯянд; вале қавитарин далелҳо бар он ки Ӯ Фидиядиҳандаи ҷаҳон аст, дар нубувватҳои Аҳди Қадим, ҳангоми муқоиса бо таърихи Аҳди Ҷадид, ёфта мешаванд. Исо ба яҳудиён гуфт: “Навиштаҳоро таҳқиқ кунед; зеро шумо гумон мекунед, ки дар онҳо ҳаёти ҷовидонӣ доред, ва онҳо ҳамонанд, ки бар Ман шаҳодат медиҳанд.” Дар он замон ғайр аз Навиштаҳои Аҳди Қадим ягон навиштаи дигаре вуҷуд надошт; бинобар ин, амри Наҷотдиҳанда равшан аст.» Рӯҳи Нубувват, ҷилди 3, 211.
The “history of the life, death, and resurrection of Jesus,” summarizes Christ’s work for mankind, and witnesses unto the three steps, and those three steps are the “truth.” The Hebrew word “truth,” represents Jesus, who is the first and last, the beginning and ending and the Alpha and Omega, and the word itself consist of the first and last letters representing the same thing, for as Alpha and Omega, Jesus illustrates the end of a thing, with the beginning of a thing. Christ’s life, death and resurrection are truth, for among other things they are represented by three steps, and the first and last step are both “life,” for “life” and “resurrection” are both “life.” The middle letter in the Hebrew word is the thirteenth letter of the alphabet, and thirteen is a symbol of rebellion, and Christ’s death was brought about by the rebellion of Satan and the sons of Adam, who joined in his rebellion.
«Таърихи ҳаёт, марг ва эҳёи Исо» кори Масеҳро барои инсоният ҷамъбаст мекунад ва бар он се қадам шаҳодат медиҳад, ва он се қадам «ҳақиқат» мебошанд. Калимаи ибрии «ҳақиқат» намояндаи Исо мебошад, ки Аввалин ва Охирин, ибтидо ва анҷом, Алфа ва Омега аст; ва худи ин калима аз ҳарфи аввал ва ҳарфи охир иборат аст, ки ҳамон як чизро ифода мекунанд, зеро Исо, ҳамчун Алфа ва Омега, анҷоми чизеро ҳамроҳ бо оғози он нишон медиҳад. Ҳаёт, марг ва эҳёи Масеҳ ҳақиқат мебошанд, зеро, аз ҷумла, онҳо ба воситаи се қадам намояндагӣ шудаанд, ва қадами аввал ва охир ҳар ду «ҳаёт» мебошанд, зеро «ҳаёт» ва «эҳё» ҳар ду «ҳаёт» мебошанд. Ҳарфи миёна дар калимаи ибрӣ ҳарфи сездаҳуми алифбо аст, ва сездаҳ рамзи исён аст, ва марги Масеҳ дар натиҷаи исёни Шайтон ва писарони Одам, ки ба исёни ӯ ҳамроҳ шуданд, ба вуҷуд оварда шуд.
The understanding of the Revelation of Jesus Christ in the book of Revelation is unsealed just before the close of human probation, and a primary element of the truth unsealed at that time is that Christ is the “truth,” the Alpha and Omega, who places his signature as the Alpha and Omega upon the truths that He has ordained to exist in His Word. When Sister White wrote, “The history of the life, death, and resurrection of Jesus, as that of the Son of God, cannot be fully demonstrated without the evidence contained in the Old Testament. Christ is revealed in the Old Testament as clearly as in the New,” she is confirming, for those who will see, that the message of the three angels in Revelation chapter fourteen (which are also structured upon the same three steps, as “life, death and resurrection”), “cannot be fully demonstrated without the evidence contained” in the book of Daniel.
Фаҳмиши Ваҳйи Исои Масеҳ дар китоби Ваҳй андаке пеш аз анҷоми муҳлати озмоиши инсонӣ мӯҳркушоӣ мегардад, ва як унсури асосии ҳақиқате, ки дар он замон мӯҳркушоӣ мешавад, ин аст, ки Масеҳ «ҳақиқат» аст, Алфо ва Омего, ки имзои Худро ҳамчун Алфо ва Омего бар он ҳақиқатҳое мегузорад, ки Ӯ муқаррар кардааст дар Каломи Ӯ вуҷуд дошта бошанд. Вақте ки хоҳар Уайт навишт: «Таърихи ҳаёт, марг ва эҳёи Исо, ҳамчун таърихи Писари Худо, наметавонад ба таври комил бидуни далелҳои дар Аҳди Қадим мавҷудбуда исбот гардад. Масеҳ дар Аҳди Қадим ҳамон қадар равшан ошкор шудааст, ки дар Аҳди Ҷадид», ӯ барои онҳое, ки хоҳанд дид, тасдиқ мекунад, ки паёми се фаришта дар Ваҳй боби чордаҳум (ки онҳо низ бар ҳамон се қадам, ҳамчун «ҳаёт, марг ва эҳё», сохтор ёфтаанд) «наметавонад ба таври комил исбот гардад бидуни далелҳои дар бар дошта» дар китоби Дониёл.
She is also identifying that the book of Daniel testifies of a Babylon “to come”, while the book of Revelation testifies of a Babylon that “has come” in the manner predicted by the book of Daniel. Further, the application identifies that “in order to appreciate” the book of Revelation, the book of Daniel “must be thoroughly understood”, for “it is the glorified light” from the book of Daniel “that brings out the life of Christ and the teachings” of the book of Revelation “with clearness and beauty.”
Ҳамчунин вай нишон медиҳад, ки китоби Дониёл дар бораи Бобиле шаҳодат медиҳад, ки «меояд», дар ҳоле ки китоби Ваҳй дар бораи Бобиле шаҳодат медиҳад, ки «омадааст» ба ҳамон тарзе ки китоби Дониёл пешгӯӣ кардааст. Илова бар ин, ин татбиқ нишон медиҳад, ки «барои дуруст дарк намудан»-и китоби Ваҳй, китоби Дониёл «бояд ба таври амиқ фаҳмида шавад», зеро «маҳз нури пурҷалол»-и китоби Дониёл аст, ки «ҳаёти Масеҳ ва таълимот»-и китоби Ваҳйро «бо равшанӣ ва зебоӣ» ошкор месозад.
Her words can also be understood to identify that “the miracles of Jesus” represented in the book of Revelation are “a proof of his divinity; but the strongest proofs that he is the world’s Redeemer are found” when the prophecies of the book of Daniel are “compared with the history” of the book of Revelation. Further it can be recognized that when “Jesus said to the Jews ‘Search the Scriptures; for in them ye think ye have eternal life, and they are they which testify of me,’” that for spiritual Jews today, the book of Daniel is what testifies of the Revelation of Jesus Christ, and that revelation which is unsealed just before the close of probation is where eternal life is found.
Суханони ӯро ҳамчунин метавон чунин фаҳмид, ки «мӯъҷизаҳои Исо», ки дар китоби Ваҳй тасвир шудаанд, «далели илоҳияти Ӯ мебошанд; вале қавитарин далелҳо бар он ки Ӯ Наҷотдиҳандаи ҷаҳон аст, пайдо мешаванд», ҳангоме ки нубувватҳои китоби Дониёл «бо таърихи» китоби Ваҳй муқоиса карда шаванд. Илова бар ин, метавон дарк кард, ки вақте «Исо ба яҳудиён гуфт: “Навиштаҳоро тафтиш кунед; зеро шумо гумон мекунед, ки дар онҳо ҳаёти ҷовидонӣ доред, ва онҳо ҳамонҳоянд, ки дар бораи Ман шаҳодат медиҳанд,”» барои яҳудиёни рӯҳонии имрӯз, китоби Дониёл он чизест, ки дар бораи Ваҳйи Исои Масеҳ шаҳодат медиҳад, ва ҳамон ваҳйе, ки андаке пеш аз анҷоми муҳлати имтиёз кушода мешавад, он ҷост, ки ҳаёти ҷовидонӣ дар он ёфт мешавад.
The book of Daniel sets forth the prophetic truths that are brought to perfection in the book of Revelation. It is structured upon the three steps that are represented by the Hebrew word for “truth”, and therefore the book itself represents a test for the generation when these facts are unsealed and revealed. Jesus Himself, as the Alpha and Omega, is directly emphasized in the very first words and chapter of the book of Revelation. These articles have also shown that Daniel chapter one possesses the same prophetic structure and characteristics of the first angel’s message of Revelation chapter fourteen.
Китоби Дониёл ҳақоиқи набувватиро баён менамояд, ки дар китоби Ваҳй ба камол расонида мешаванд. Он бар се қадаме бино ёфтааст, ки бо калимаи ибронӣ барои «ҳақиқат» ифода шудаанд; бинобар ин худи ин китоб барои насле, ки ин воқеиятҳо дар он бозкушоӣ ва ошкор мегарданд, озмоише мебошад. Худи Исо, ҳамчун Алфа ва Омега, дар нахустин суханон ва боби аввали китоби Ваҳй ба таври мустақим таъкид шудааст. Ин мақолаҳо ҳамчунин нишон додаанд, ки боби аввали Дониёл дорои ҳамон сохтори набувватӣ ва хусусиятҳои паёми фариштаи якуми Ваҳй боби чордаҳум мебошад.
The first angel’s message and Daniel chapter one, both identify the three-step testing process that is the signature of Alpha and Omega. The chapter begins with literal Babylon conquering literal Judah, and the book leads to the last battle between Babylon and Judah represented in the last six verses of Daniel chapter eleven. In those verses spiritual Babylon is conquered by spiritual Judah, just as Michael stands up and human probation closes. Those verses represent the end of the prophetic history of the war between Babylon and Judah. In those verses, the healing of the deadly wound is illustrated.
Паёми фариштаи аввал ва боби якуми Дониёл ҳар ду раванди имтиҳони сеқадамиро муайян месозанд, ки нишонаи хоси Алфа ва Омега мебошад. Боб бо Бобили воқеӣ, ки Яҳудои воқеиро фатҳ мекунад, оғоз меёбад, ва китоб ба ҷанги охирин миёни Бобил ва Яҳудо мерасонад, ки дар шаш ояти охирини боби ёздаҳуми Дониёл тасвир ёфтааст. Дар он оятҳо Бобили рӯҳонӣ аз ҷониби Яҳудои рӯҳонӣ мағлуб мегардад, ҳамон тавре ки Микоил бармехезад ва муҳлати имтиҳони инсонӣ ба поён мерасад. Он оятҳо анҷоми таърихи нубувватии ҷанги байни Бобил ва Яҳудоро ифода мекунанд. Дар он оятҳо шифо ёфтани захми марговар тасвир шудааст.
The verses that describe the healing of the deadly wound begins with verse forty of Daniel eleven, which begins with the words, “And at the time of the end.” The “time of the end” in the verse represents 1798, when the papacy was delivered its deadly wound. The verses then tell the story of how the deadly wound is healed, as the papacy conquers, first its enemy, the king of the south (the Soviet Union), second its ally, the glorious land (the United States), and third its victim, Egypt (the United Nations). In verse forty-five the papacy (the king of the north), comes to its end, with none to help. The story of the healing of the deadly wound of the papacy in the verses begins with the fall of the papacy in 1798, and it ends with the final rise and fall of the papacy. The verses between the opening of the passage and the closing of the passage identify the rebellion in the middle.
Оятҳое, ки шифо ёфтани захми марговарро тасвир мекунанд, аз ояти чиҳили боби ёздаҳуми Дониёл оғоз меёбанд, ки бо суханони «Ва дар вақти охир» сар мешавад. «Вақти охир» дар он оят соли 1798-ро ифода мекунад, вақте ки ба папагӣ захми марговараш расонида шуд. Сипас оятҳо қиссаи онро баён мекунанд, ки чӣ гуна он захми марговар шифо меёбад, зеро папагӣ, аввал, душмани худро — подшоҳи ҷануб (Иттиҳоди Шӯравӣ), дувум, ҳампаймони худро — замини пурҷалол (Иёлоти Муттаҳида), ва сеюм, қурбонии худро — Миср (Созмони Милали Муттаҳид) — мағлуб месозад. Дар ояти чиҳилу панҷум папагӣ (подшоҳи шимол) ба анҷоми худ мерасад, ва ҳеҷ касе барои ёрии ӯ нахоҳад буд. Қиссаи шифо ёфтани захми марговари папагӣ дар ин оятҳо аз суқути папагӣ дар соли 1798 оғоз мешавад ва бо қиёми ниҳоӣ ва суқути ниҳоии папагӣ анҷом меёбад. Оятҳое, ки миёни оғози ин порча ва анҷоми он омадаанд, исёнро дар миёна муайян мекунанд.
The Hebrew word for “truth” was created by the first letter, the thirteenth letter and the last letter of the Hebrew alphabet being combined. Thirteen is a number that symbolizes rebellion, and the history between the first and the last. In the final passage of prophecy in the book of Daniel, the same warfare that is represented in the very first verses of the book is represented. Those verses introduce chapter one, where we find the three-step testing process that is the truth. Then in the final passage we find the same three steps as it begins with the first fall of the papacy and ends with the last fall of the papacy, and couched in the middle is the rebellion of the last days.
Калимаи ибронии «ҳақиқат» аз якҷоя шудани ҳарфи аввал, ҳарфи сездаҳум ва ҳарфи охирини алифбои ибронӣ ба вуҷуд омадааст. Сездаҳ рақамест, ки рамзи исён аст, ва таърихи миёни аввал ва охирро ифода мекунад. Дар порчаи ниҳоии нубувват дар китоби Дониёл, ҳамон ҷанге тасвир шудааст, ки дар оятҳои нахустини худи китоб низ тасвир ёфтааст. Он оятҳо боби аввалро муқаддима месозанд, ки дар он ҷо мо раванди сеқадамаи имтиҳонро меёбем, ки ҳамон ҳақиқат аст. Сипас дар порчаи ниҳоӣ мо ҳамон се қадамро мебинем, зеро он аз суқути аввали папосӣ оғоз меёбад ва бо суқути охирини папосӣ анҷом меёбад, ва дар миёна исёни рӯзҳои охир ҷой дода шудааст.
Within those final six verses of Daniel chapter eleven, is a second witness to the truth, for the first geographical power the papacy needed to overthrow (the king of the south) is a symbol of the dragon power, as is the last of the three geographical powers (Egypt). The three-step conquering that is necessary for the deadly wound to be healed, begins with the king of the south that is a symbol of the dragon power of atheism, and the last of the three powers, represented by Egypt, is the primary biblical symbol of the atheism associated with the dragon. In fact, the word translated as “south” in verse forty of the passage is “negeb,” which is sometimes translated as Egypt. The three obstacles have the signature of truth, for the first obstacle is the last obstacle. The power in the middle is the glorious land (the United States). The United States is where the rebellion of the Sunday law is brought about, and the symbol of the United States when it began was thirteen colonies.
Дар он шаш ояти охирини боби ёздаҳуми Дониёл, шоҳиди дуюми ҳақиқат мавҷуд аст, зеро аввалин қудрати ҷуғрофиёие, ки папагӣ бояд сарнагун созад (подшоҳи ҷануб), рамзи қудрати аждаҳост; ҳамчунон ки охирин аз он се қудрати ҷуғрофиёӣ (Миср) низ чунин аст. Фатҳи сесарҳилае, ки барои шифо ёфтани захми марговар зарур аст, аз подшоҳи ҷануб оғоз меёбад, ки рамзи қудрати аждаҳо — беимонӣ — мебошад, ва охирини он се қудрат, ки бо Миср муаррифӣ шудааст, рамзи аслии Китоби Муқаддас барои он беимониест, ки бо аждаҳо вобаста аст. Дар ҳақиқат, калимае, ки дар ояти чиҳили ин порча ба «ҷануб» тарҷума шудааст, «negeb» аст, ки гоҳе ҳамчун Миср тарҷума мешавад. Он се монеа мӯҳри ҳақиқатро доранд, зеро монеаи аввал монеаи охир аст. Қудрате, ки дар миён қарор дорад, замини ҷалолманд аст (Иёлоти Муттаҳида). Иёлоти Муттаҳида он ҷост, ки дар он исёни қонуни якшанбе ба вуҷуд оварда мешавад, ва рамзи Иёлоти Муттаҳида ҳангоми оғозаш сездаҳ мустамлика буд.
The signature of Alpha and Omega pervades the book of Daniel, and provides the witness that, when brought together with the book of Revelation, establishes the divinity of Jesus Christ. In terms of Daniel chapter twelve, and the three-step testing process that occurs in the generation when the book is unsealed; to reject the revelation of the structure of the book of Daniel, is to be among those that are identified as the wicked. In terms of Revelation chapter fourteen, to reject the revelation of the structure of the book of Daniel, is to be among those that are identified as worshipping the beast and his image.
Имзои Алфа ва Омега тамоми китоби Дониёлро фаро гирифтааст ва он шаҳодатеро фароҳам меоварад, ки ҳангоме бо китоби Ваҳй якҷо карда мешавад, илоҳияти Исои Масеҳро собит месозад. Аз нигоҳи боби дувоздаҳуми Дониёл ва раванди озмоиши сесутунае, ки дар наслеро, ки китоб дар он мӯҳркушоӣ мешавад, ба амал меояд, рад кардани ваҳйи сохтори китоби Дониёл маънои дар миёни онҳое буданро дорад, ки ҳамчун шарирон шинохта шудаанд. Аз нигоҳи боби чордаҳуми Ваҳй, рад кардани ваҳйи сохтори китоби Дониёл маънои дар миёни онҳое буданро дорад, ки ҳамчун парастандагони ҳайвон ва сурати он шинохта шудаанд.
The book of Revelation identifies that just before probation closes the Revelation of Jesus Christ is unsealed, and the Revelation of Jesus Christ includes the unsealing of the structure of the book of Daniel.
Китоби Ваҳй нишон медиҳад, ки андаке пеш аз баста шудани муҳлати имтиҳон, Ваҳйи Исои Масеҳ кушода мегардад, ва Ваҳйи Исои Масеҳ кушода шудани сохтори китоби Дониёлро низ дар бар мегирад.
“Honored by men with the responsibilities of state and with the secrets of kingdoms bearing universal sway, Daniel was honored by God as His ambassador, and was given many revelations of the mysteries of ages to come. His wonderful prophecies, as recorded by him in chapters 7 to 12 of the book bearing his name, were not fully understood even by the prophet himself; but before his life labors closed, he was given the blessed assurance that ‘at the end of the days’—in the closing period of this world’s history—he would again be permitted to stand in his lot and place. It was not given him to understand all that God had revealed of the divine purpose. ‘Shut up the words, and seal the book,’ he was directed concerning his prophetic writings; these were to be sealed ‘even to the time of the end.’ ‘Go thy way, Daniel,’ the angel once more directed the faithful messenger of Jehovah; ‘for the words are closed up and sealed till the time of the end…. Go thou thy way till the end be: for thou shalt rest, and stand in thy lot at the end of the days.’ Daniel 12:4, 9, 13.
«Дониёл, ки аз ҷониби одамон бо масъулиятҳои давлатдорӣ ва бо асрори подшоҳиҳое, ки ҳокимияти умумиҷаҳонӣ доштанд, гиромӣ дошта мешуд, аз ҷониби Худо низ ҳамчун сафири Ӯ гиромӣ дошта шуд ва ба ӯ бисёр ваҳйҳо дар бораи асрори асрҳои оянда дода шуданд. Пешгӯиҳои шигифтангези ӯ, чунон ки аз ҷониби худи ӯ дар бобҳои 7 то 12-и китобе, ки номи ӯро дорад, сабт шудаанд, ҳатто аз ҷониби худи пайғамбар низ комилан дарк карда нашуданд; вале пеш аз он ки заҳматҳои умри ӯ ба поён расанд, ба ӯ он итминони муборак дода шуд, ки «дар охири рӯзҳо» — дар давраи хотимавии таърихи ин ҷаҳон — боз ба ӯ иҷозат дода хоҳад шуд, ки дар қуръа ва мақоми худ биистад. Ба ӯ дода нашуд, ки ҳамаи он чиро, ки Худо дар бораи мақсади илоҳӣ ошкор карда буд, фаҳмад. Дар бораи навиштаҳои пешгӯёнаи худ ба ӯ амр карда шуд: «Суханонро ниҳон дор ва китобро мӯҳр кун»; инҳо бояд «то вақти охир» мӯҳр карда мешуданд. «Роҳи худро пеш гир, эй Дониёл», фаришта бори дигар ба ин паёмовари вафодори Яҳува амр кард; «зеро ки ин суханон то вақти охир баста ва мӯҳршудаанд…. Аммо ту роҳи худро то охир пеш гир; зеро ки ором хоҳӣ гирифт ва дар охири рӯзҳо дар қуръаат хоҳӣ истод». Дониёл 12:4, 9, 13.»
“As we near the close of this world’s history, the prophecies recorded by Daniel demand our special attention, as they relate to the very time in which we are living. With them should be linked the teachings of the last book of the New Testament Scriptures. Satan has led many to believe that the prophetic portions of the writings of Daniel and of John the revelator cannot be understood. But the promise is plain that special blessing will accompany the study of these prophecies. ‘The wise shall understand’ (verse 10), was spoken of the visions of Daniel that were to be unsealed in the latter days; and of the revelation that Christ gave to His servant John for the guidance of God’s people all through the centuries, the promise is, ‘Blessed is he that readeth, and they that hear the words of this prophecy, and keep those things which are written therein.’ Revelation 1:3.” Prophets and Kings, 547.
«Чун мо ба анҷоми таърихи ин ҷаҳон наздик мешавем, нубувватҳое, ки Дониёл сабт кардааст, диққати вижаи моро талаб мекунанд, зеро онҳо ба ҳамон замоне иртибот доранд, ки мо дар он зиндагӣ дорем. Бо онҳо бояд таълимоти китоби охирини Навиштаҳои Аҳди Ҷадид низ пайваст карда шаванд. Шайтон бисёриҳоро ба ин бовар овардааст, ки қисматҳои нубувватии навиштаҳои Дониёл ва Юҳаннои ваҳйбинро фаҳмидан мумкин нест. Аммо ваъда равшан аст, ки баракати махсус ҳамроҳи омӯзиши ин нубувватҳо хоҳад буд. «Хирадмандон хоҳанд фаҳмид» (ояти 10), дар бораи рӯъёҳои Дониёл гуфта шудааст, ки мебоист дар айёми охир кушода шаванд; ва дар бораи ваҳйе, ки Масеҳ ба бандаи Худ — Юҳанно — барои ҳидояти халқи Худо дар тӯли тамоми асрҳо дод, ваъда чунин аст: «Хушо касе ки мехонад, ва онҳое ки суханони ин нубувватро мешунаванд ва он чиро ки дар он навишта шудааст, риоя мекунанд». Ваҳй 1:3». Prophets and Kings, 547.
Speaking in the future tense to her day and age, Sister White stated, “as we near the close of this world’s history”, “‘the wise will understand,” that “the prophecies recorded by Daniel demand our special attention, as they relate to the very time in which we are living.” The “many revelations of the mysteries of ages to come. His wonderful prophecies, as recorded by him in chapters seven to twelve of the book bearing his name,” are “to be unsealed in the latter days.”
Эллен Уайт ба рӯзгор ва замони худ дар шакли замони оянда сухан гуфта, изҳор дошт: «Ҳангоме ки мо ба анҷоми таърихи ин ҷаҳон наздик мешавем», «хирадмандон хоҳанд фаҳмид», ки «нубувватҳое, ки Дониёл сабт кардааст, таваҷҷуҳи махсуси моро талаб мекунанд, зеро онҳо ба худи замоне дахл доранд, ки мо дар он зиндагӣ мекунем». «Ваҳйҳои бисёри асрори замонҳои оянда. Нубувватҳои аҷиби ӯ, чунон ки аз ҷониби ӯ дар бобҳои ҳафтум то дувоздаҳуми китобе, ки номи ӯро дорад, сабт шудаанд», «дар айёми охир кушода хоҳанд шуд».
When the book of Daniel is unsealed, it produces a three-step purification process, that tests the generation that is living when the Lion of the tribe of Judah gives the book of Daniel to His people. In Revelation ten, Sister White informs us the angel that descended was “no less a personage than Jesus Christ.” In Revelation ten, the angel had a little book open in His hand, that John was commanded to take and eat. That book was unsealed by the Lion of the tribe of Judah, who is no less a personage than Jesus Christ, so the book John was commanded to eat was the little book of Daniel.
Ҳангоме ки китоби Дониёл муҳркушоӣ мешавад, он раванди сеқадамаи поксозиро ба вуҷуд меоварад, ки наслеро, ки дар замоне зиндагӣ мекунад, ки Шери қабилаи Яҳудо китоби Дониёлро ба қавми Худ медиҳад, меозмояд. Дар Ваҳй боби даҳ, Хоҳар Уайт ба мо хабар медиҳад, ки фариштаи нозилшуда «касе ҷуз Исои Масеҳ набуд». Дар Ваҳй боби даҳ, фаришта дар дасти Худ китоби кучаки кушодае дошт, ки ба Юҳанно амр шуда буд онро бигирад ва бихӯрад. Он китоб аз ҷониби Шери қабилаи Яҳудо, ки касе ҷуз Исои Масеҳ нест, муҳркушоӣ шуда буд; бинобар ин, китобе ки ба Юҳанно амр шуда буд бихӯрад, ҳамон китоби кучаки Дониёл буд.
“It was the Lion of the tribe of Judah who unsealed the book and gave to John the revelation of what should be in these last days.
«Шери қабилаи Яҳудо буд, ки китобро кушод ва ба Юҳанно ваҳйи он чиро, ки дар ин айёми охир бояд бошад, дод.
“Daniel stood in his lot to bear his testimony which was sealed until the time of the end, when the first angel’s message should be proclaimed to our world. These matters are of infinite importance in these last days; but while ‘many shall be purified, and made white, and tried,’ ‘the wicked shall do wickedly: and none of the wicked shall understand.’ How true this is! Sin is the transgression of the law of God; and those who will not accept the light in regard to the law of God will not understand the proclamation of the first, second, and third angel’s messages. The book of Daniel is unsealed in the revelation to John, and carries us forward to the last scenes of this earth’s history.
«Дониёл дар қуръаи худ истод, то шаҳодати худро, ки то замони охир мӯҳр зада шуда буд, баён намояд, ҳангоме ки бояд паёми фариштаи аввал ба ҷаҳони мо эълон карда мешуд. Ин масъалаҳо дар ин рӯзҳои охир аҳамияти бепоён доранд; аммо дар ҳоле ки “бисёре пок, сафед ва озмуда хоҳанд шуд”, “бадкирдорон бадӣ хоҳанд кард; ва ҳеҷ яке аз бадкирдорон нахоҳад фаҳмид.” Чӣ қадар ҳақиқист ин! Гуноҳ вайрон кардани шариати Худост; ва онҳое ки нурро оид ба шариати Худо қабул намекунанд, эълони паёмҳои фариштаи якум, дуюм ва сеюмро нахоҳанд фаҳмид. Китоби Дониёл дар ваҳй ба Юҳанно кушода мешавад ва моро ба сӯи манзараҳои охирини таърихи ин замин пеш мебарад.»
“Will our brethren bear in mind that we are living amid the perils of the last days? Read Revelation in connection with Daniel. Teach these things.” Testimonies to Ministers, 115.
«Оё бародарони мо ба хотир хоҳанд дошт, ки мо дар миёни хатарҳои айёми охир зиндагӣ мекунем? Ваҳйро дар иртибот бо Дониёл бихонед. Ин чизҳоро таълим диҳед». Testimonies to Ministers, 115.
To reject the revelation of the structure of the book of Daniel, that is now being unsealed, is to be among those that are identified as the wicked. The first six chapters of Daniel establish the prophetic structure that represents the prophetic history of Adventism, the earth beast, the seventy symbolic years of Isaiah chapter twenty-three, the two horns of Protestantism and Republicanism, the prophetic history of the first and second angels’ messages, and the history of the three angels’ messages. The last six chapters of Daniel identify the prophetic messages that are unsealed in the beginning and ending of all these previously mentioned histories.
Рад кардани ваҳйи сохтори китоби Дониёл, ки ҳоло мӯҳраш кушода мешавад, маънои дар шумори онҳое буданро дорад, ки ҳамчун шарирон муайян шудаанд. Шаш боби аввали Дониёл сохтори нубувватиро барқарор мекунанд, ки таърихи нубувватии адвентизм, ҳайвони замин, ҳафтод соли рамзии боби бисту сеюми Ишаъё, ду шохи протестантизм ва ҷумҳурихоҳиро, таърихи нубувватии паёмҳои фариштаи якум ва дуюм, ва таърихи паёмҳои се фариштаро намояндагӣ мекунад. Шаш боби охири Дониёл паёмҳои нубувватиро муайян мекунанд, ки дар оғоз ва анҷоми ҳамаи ин таърихҳои пештар зикршуда мӯҳрашон кушода мешавад.
Chapter one of Daniel is the history of the movement of the first angel, in the beginning of the history of the earth beast. Chapters one through three is the history of the movement of the third angel, at the ending of the history of the earth beast. Chapter four is to be aligned with chapter one, as the beginning, and chapters five and six, are to be aligned with chapters one through three, as the ending. The increase of knowledge that is represented in chapters seven, eight and nine is to be aligned with chapter one as the beginning history. The increase of knowledge that is represented in chapters ten, eleven and twelve is to be aligned with chapters one through three as the ending history.
Боби якуми Дониёл таърихи ҳаракати фариштаи аввал аст, дар оғози таърихи ҳайвони заминӣ. Бобҳои якум то сеюм таърихи ҳаракати фариштаи сеюм мебошанд, дар анҷоми таърихи ҳайвони заминӣ. Боби чорум бояд бо боби якум, ҳамчун ибтидо, мутобиқ гардонда шавад; ва бобҳои панҷум ва шашум бояд бо бобҳои якум то сеюм, ҳамчун анҷом, мутобиқ гардонда шаванд. Афзоиши дониш, ки дар бобҳои ҳафтум, ҳаштум ва нуҳум тасвир шудааст, бояд бо боби якум, ҳамчун таърихи ибтидоӣ, мутобиқ гардонда шавад. Афзоиши дониш, ки дар бобҳои даҳум, ёздаҳум ва дувоздаҳум тасвир шудааст, бояд бо бобҳои якум то сеюм, ҳамчун таърихи анҷом, мутобиқ гардонда шавад.
Line upon line, this application identifies the beginning history of the earth beast as chapters one, four, seven, eight and nine. The application also identifies the ending history of the earth beast as chapters one through three, chapters five, six and ten through twelve. Thus, the book of Daniel is set forth as both the beginning and the ending of the earth beast.
Сатр бар сатр, ин татбиқ таърихи оғози ҳайвони заминро ҳамчун бобҳои як, чор, ҳафт, ҳашт ва нӯҳ муайян мекунад. Ин татбиқ ҳамчунин таърихи анҷоми ҳайвони заминро ҳамчун бобҳои як то се, бобҳои панҷ, шаш ва даҳ то дувоздаҳ муайян мекунад. Пас, китоби Дониёл ҳам оғози ҳайвони замин ва ҳам анҷоми он муаррифӣ мегардад.
The beginning of the earth beast can then be identified as Daniel chapter one, for chapter four, is to go over the top of chapter one (line upon line). Chapters seven, eight and nine are also to go over the top of chapter one. Therefore, the beginning of the history of the earth beast is represented by Daniel chapter one.
Оғози ҳайвони заминӣ пас метавон ҳамчун боби якуми Дониёл муайян карда шавад, зеро боби чорум бояд бар болои боби якум равад (сатр бар сатр). Бобҳои ҳафтум, ҳаштум ва нӯҳум низ бояд бар болои боби якум раванд. Бинобар ин, оғози таърихи ҳайвони заминӣ дар боби якуми Дониёл ифода ёфтааст.
So too, with the ending of the earth beast. The ending of the history of the earth beast is represented by chapters one through three, and chapters five, six, ten, eleven and twelve are to go over the top of the first three chapters (line upon line), thus the ending of the history of the earth beast is represented by the first three chapters of Daniel.
Ҳамин тавр, бо анҷоми ҳайвони заминӣ низ. Анҷоми таърихи ҳайвони заминӣ дар бобҳои якум то сеюм тасвир ёфтааст, ва бобҳои панҷум, шашум, даҳум, ёздаҳум ва дувоздаҳум бояд бар фарози се боби аввал такроран гузаранд (сатр бар сатр); бинобар ин, анҷоми таърихи ҳайвони заминӣ дар се боби аввали Дониёл тасвир шудааст.
Chapter one represents the beginning and then chapters one through three represent the ending, and the structure of one and then three, identifies that the prophetic structure of the book of Daniel, is identical to the prophetic structure of the three angels of Revelation fourteen. There as in Daniel, the first angel represents a separate history, but is also one third of the history of the three angels. Simultaneously, as this recognition identifies and emphasizes the three and one combination, it is also the structure of the Hebrew word truth, which represents not only Christ, and the creative power of God, but also a three-step testing and purification process, that is represented in both Daniel chapter one, and then again in Daniel chapters one through three.
Боби якум ибтидоро ифода мекунад, ва сипас бобҳои як то се анҷомро ифода менамоянд, ва сохтори як ва баъд се муайян месозад, ки сохтори набавии китоби Дониёл ба сохтори набавии се фариштаи Ваҳй 14 комилан яксон аст. Дар он ҷо, чунон ки дар Дониёл, фариштаи аввал таърихи ҷудогонаеро ифода мекунад, вале ҳамзамон низ як сеяки таърихи се фариштаро ташкил медиҳад. Ҳамзамон, чунон ки ин шинохт таркиби се ва якро муайян ва таъкид менамояд, он ҳамчунин сохтори калимаи ибрии «ҳақиқат» аст, ки на танҳо Масеҳ ва қудрати офаринандаи Худоро ифода мекунад, балки ҳамчунин раванди сеқадамаи озмоиш ва поксозиро, ки ҳам дар боби якуми Дониёл ва сипас боз дар бобҳои як то сеюми Дониёл ифода ёфтааст.
Jesus, who is the truth, is also the First and the Last, and in that regard the history of the movement of the first angel is repeated to the very letter in the history of the three angels, so it is prophetically acceptable to place the first three chapters of Daniel over the top of Daniel chapter one, for the beginning always illustrates the ending. The book of Daniel then becomes the “little book” that is in the angel’s hand, for the “little book” of Daniel can be fully represented in Daniel chapter one.
Исое, ки ҳақиқат аст, ҳамчунин Аввал ва Охир аст, ва аз ин рӯ таърихи ҳаракати фариштаи аввал дар таърихи се фаришта то ба ҳарф такрор мешавад; бинобар ин, аз нигоҳи нубувватӣ қобили қабул аст, ки се боби аввали Дониёл бар болои боби якуми Дониёл ҷой дода шаванд, зеро оғоз ҳамеша анҷомро тасвир мекунад. Пас, китоби Дониёл ҳамон «китобча»-е мегардад, ки дар дасти фаришта аст, зеро «китобча»-и Дониёл метавонад ба таври комил дар боби якуми Дониёл таҷассум ёбад.
We will continue our study of the book of Daniel in the next article.
Мо омӯзиши китоби Дониёлро дар мақолаи навбатӣ идома хоҳем дод.
“Among those sought for by the officers who were preparing to fulfill the provisions of the royal decree, were Daniel and his friends. When told that according to the decree they also must die, ‘with counsel and wisdom’ Daniel inquired of Arioch, the captain of the king’s guard, ‘Why is the decree so hasty from the king?’ Arioch told him the story of the king’s perplexity over his remarkable dream, and of his failure to secure help from those in whom he had hitherto placed fullest confidence. Upon hearing this, Daniel, taking his life in his hands, ventured into the king’s presence and begged that time be granted, that he might petition his God to reveal to him the dream and its interpretation.
«Дар миёни касоне ки маъмурон, ки барои иҷро кардани муқаррароти фармони подшоҳӣ омодагӣ медиданд, онҳоро меҷустанд, Дониёл ва дӯстонаш низ буданд. Вақте ба ӯ гуфта шуд, ки мувофиқи он фармон онҳо низ бояд бимиранд, Дониёл “бо машварат ва ҳикмат” аз Ариёх, сардори посбонони подшоҳ, пурсид: “Чаро ин фармон аз ҷониби подшоҳ ин қадар шитобкорона содир шудааст?” Ариёх ба ӯ ҳикояи ҳайрати подшоҳро аз рӯъёи аҷиби худ ва нокомии ӯро дар ба даст овардани ёрӣ аз онҳое, ки то он вақт ба онҳо эътимоди комилтарини худро баста буд, баён кард. Чун инро шунид, Дониёл, ҷонашро ба хатар андохта, ҷуръат кард ба ҳузури подшоҳ дарояд ва илтимос намуд, ки ба ӯ вақт дода шавад, то аз Худои худ бихоҳад, ки он рӯъё ва таъбири онро бар ӯ ошкор созад.»
“To this request the monarch acceded. ‘Then Daniel went to his house, and made the thing known to Hananiah, Mishael, and Azariah, his companions.’ Together they sought for wisdom from the Source of light and knowledge. Their faith was strong in the consciousness that God had placed them where they were, that they were doing His work and meeting the demands of duty. In times of perplexity and danger they had always turned to Him for guidance and protection, and He had proved an ever-present help. Now with contrition of heart they submitted themselves anew to the Judge of the earth, pleading that He would grant them deliverance in this their time of special need. And they did not plead in vain. The God whom they had honored, now honored them. The Spirit of the Lord rested upon them, and to Daniel, ‘in a night vision,’ was revealed the king’s dream and its meaning.
Ба ин дархост подшоҳ розӣ шуд. «Он гоҳ Дониёл ба хонаи худ рафт ва ин амрро ба Ҳананё, Мишоил ва Азарё, ҳамроҳонаш, маълум кард». Онҳо якҷоя барои ҳикмат аз Сарчашмаи нур ва дониш талош намуданд. Имони онҳо қавӣ буд, зеро медонистанд, ки Худо онҳоро дар ҳамон ҷойе гузоштааст, ки буданд, ва онҳо кори Ӯро ба ҷо меоварданд ва талаботи вазифаро иҷро мекарданд. Дар вақтҳои саргардонӣ ва хатар онҳо ҳамеша барои роҳнамоӣ ва муҳофизат ба Ӯ рӯ меоварданд, ва Ӯ ёрии ҳамеша ҳозирро барои онҳо исбот карда буд. Акнун, бо пушаймонии дил, онҳо худро аз нав ба Довари замин таслим намуда, илтиҷо мекарданд, ки Ӯ дар ҳамин вақти эҳтиёҷи махсусашон ба онҳо раҳоӣ ато намояд. Ва онҳо беҳуда илтиҷо накарданд. Худое ки онҳо Ӯро эҳтиром карда буданд, акнун онҳоро эҳтиром намуд. Рӯҳи Худованд бар онҳо қарор гирифт, ва ба Дониёл «дар рӯъёи шабона» хоби подшоҳ ва маънои он ошкор карда шуд.
“Daniel’s first act was to thank God for the revelation given him. ‘Blessed be the name of God forever and ever,’ he exclaimed; ‘for wisdom and might are His: and He changeth the times and the seasons: He removeth kings, and setteth up kings: He giveth wisdom unto the wise, and knowledge to them that know understanding: He revealeth the deep and secret things: He knoweth what is in the darkness, and the light dwelleth with Him. I thank Thee, and praise Thee, O Thou God of my fathers, who hast given me wisdom and might, and hast made known unto me now what we desired of Thee: for Thou hast now made known unto us the king’s matter.’” Prophets and Kings, 493, 494.
«Аввалин амали Дониёл ин буд, ки Худоро барои ваҳйе, ки ба ӯ дода шуда буд, шукр гуфт. Ӯ нидо кард: “Номи Худо то абадулобод муборак бод; зеро ҳикмат ва қудрат аз они Ӯст: Ӯ вақтҳо ва мавсимҳоро дигаргун месозад; подшоҳонро аз тахт меафканад ва подшоҳонро барпо медорад; ба ҳикматмандон ҳикмат мебахшад, ва ба ононе ки фаҳм доранд, дониш ато мекунад; чизҳои амиқ ва ниҳониро ошкор месозад; медонад, ки дар торикӣ чист, ва нур бо Ӯ сокин аст. Туро сипос мегӯям ва Туро ҳамд менамоям, эй Худои падарони ман, ки ба ман ҳикмат ва қудрат додаӣ, ва ҳоло он чиро, ки аз Ту талаб карда будем, ба ман маълум гардондаӣ; зеро акнун кори подшоҳро ба мо маълум сохтӣ.”» Пайғамбарон ва Подшоҳон, 493, 494.