Whom shall he teach knowledge? and whom shall he make to understand doctrine? them that are weaned from the milk, and drawn from the breasts. For precept must be upon precept, precept upon precept; line upon line, line upon line; here a little, and there a little: For with stammering lips and another tongue will he speak to this people. To whom he said, This is the rest wherewith ye may cause the weary to rest; and this is the refreshing: yet they would not hear. But the word of the Lord was unto them precept upon precept, precept upon precept; line upon line, line upon line; here a little, and there a little; that they might go, and fall backward, and be broken, and snared, and taken. Wherefore hear the word of the Lord, ye scornful men, that rule this people which is in Jerusalem. Because ye have said, We have made a covenant with death, and with hell are we at agreement; when the overflowing scourge shall pass through, it shall not come unto us: for we have made lies our refuge, and under falsehood have we hid ourselves: Therefore thus saith the Lord God, Behold, I lay in Zion for a foundation a stone, a tried stone, a precious corner stone, a sure foundation: he that believeth shall not make haste. Judgment also will I lay to the line, and righteousness to the plummet: and the hail shall sweep away the refuge of lies, and the waters shall overflow the hiding place. And your covenant with death shall be disannulled, and your agreement with hell shall not stand; when the overflowing scourge shall pass through, then ye shall be trodden down by it. Isaiah 28:9–18.
Ӯ киро дониш хоҳад омӯхт? ва киро таълимро хоҳад фаҳмонд? онҳоеро, ки аз шир ҷудо шудаанд, ва аз пистонҳо канда шудаанд. Зеро амр бояд бар амр бошад, амр бар амр; сатр бар сатр, сатр бар сатр; андаке ин ҷо, ва андаке он ҷо: зеро бо лабони лакнатдор ва бо забони дигар Ӯ ба ин қавм сухан хоҳад гуфт. Ба онҳо ки гуфт: «Ин аст оромӣ, ки ба воситаи он шумо метавонед хастаҳолонро ором диҳед; ва ин аст тароватбахшӣ»: вале онҳо нахостанд бишнаванд. Аммо каломи Худованд барои онҳо амр бар амр, амр бар амр; сатр бар сатр, сатр бар сатр; андаке ин ҷо, ва андаке он ҷо буд; то ки бираванд, ва қафо афтида шикаста шаванд, ва дар дом афтанд, ва гирифта шаванд. Бинобар ин каломи Худовандро бишнавед, эй мардони масхаракунанда, ки бар ин қавме, ки дар Ерусалим аст, ҳукмронӣ мекунед. Азбаски шумо гуфтаед: «Мо бо марг аҳд бастаему бо дӯзах мувофиқа кардаем; ҳангоме ки тозиёнаи селвор бигзарад, он ба мо нахоҳад расид: зеро мо дурӯғро паноҳгоҳи худ сохтаем, ва зери ботил худро пинҳон намудаем»: бинобар ин чунин мегӯяд Худованд Худо: «Инак, Ман дар Сион барои таҳкурсӣ санге мегузорам, санги озмудашуда, санги гаронбаҳои гӯша, таҳкурсии устувор; ҳар кӣ имон оварад, шитоб нахоҳад кард. Ва довариро ба хаткаш, ва адолатро ба шулоқ хоҳам гузошт: ва жола паноҳгоҳи дурӯғро рубуда хоҳад бурд, ва обҳо ҷойи пинҳонро фаро хоҳанд гирифт. Ва аҳди шумо бо марг бекор хоҳад шуд, ва мувофиқаи шумо бо дӯзах пойдор нахоҳад монд; ҳангоме ки тозиёнаи селвор бигзарад, он гоҳ шумо зери он поймол хоҳед шуд». Ишаъё 28:9–18.
In 1863, the scornful men that ruled Jerusalem began a progressive work of covering up Miller’s jewels and replacing them with counterfeit coins and jewels. In doing so they “made a covenant with death,” they “made lies” their “refuge and “hid” “under falsehood.” But they were to be tested with the last day message of the “rest” and the “refreshing,” which Peter speaks of in the book of Acts.
Дар соли 1863 мардони масхарагаре, ки бар Ерусалим ҳукмронӣ мекарданд, кори тадриҷии пинҳон кардани ҷавоҳироти Миллер ва иваз намудани онҳо бо тангаҳо ва ҷавоҳироти қалбакӣ оғоз карданд. Бо ин кор онҳо «бо мамот аҳд бастанд», «дурӯғро» «паноҳгоҳи» худ гардониданд ва «зери ботил» «пинҳон шуданд». Аммо онҳо бояд бо паёми рӯзи охирини «оромӣ» ва «тароват», ки Петрус дар китоби Аъмол аз он сухан мегӯяд, озмуда мешуданд.
But those things, which God before had showed by the mouth of all his prophets, that Christ should suffer, he hath so fulfilled. Repent ye therefore, and be converted, that your sins may be blotted out, when the times of refreshing shall come from the presence of the Lord; And he shall send Jesus Christ, which before was preached unto you: Whom the heaven must receive until the times of restitution of all things, which God hath spoken by the mouth of all his holy prophets since the world began. For Moses truly said unto the fathers, A prophet shall the Lord your God raise up unto you of your brethren, like unto me; him shall ye hear in all things whatsoever he shall say unto you. And it shall come to pass, that every soul, which will not hear that prophet, shall be destroyed from among the people. Yea, and all the prophets from Samuel and those that follow after, as many as have spoken, have likewise foretold of these days. Acts 3:18–24.
Аммо он чиро, ки Худо пешакӣ ба василаи даҳони ҳамаи анбиёи Худ эълон намуда буд, яъне он ки Масеҳ бояд азоб кашад, ҳамон тавр ба анҷом расонид. Пас, тавба кунед ва руҷӯъ намоед, то гуноҳҳои шумо маҳв гарданд, то ки замонҳои таровати рӯҳонӣ аз ҳузури Худованд фаро расанд; ва Ӯ Исои Масеҳро, ки пештар ба шумо мавъиза карда шуда буд, бифиристад. Ӯст, ки осмон бояд Ӯро қабул намояд то замонҳои барқароршавии ҳама чиз, ки Худо аз ибтидои ҷаҳон ба василаи даҳони ҳамаи анбиёи муқаддаси Худ дар бораи он сухан гуфтааст. Зеро Мусо ҳақиқатан ба падарон гуфт: “Худованд Худои шумо аз миёни бародарони шумо барои шумо Паёмбаре мисли ман бармехезонад; Ӯро дар ҳар он чи ба шумо гӯяд, бишнавед. Ва чунин хоҳад шуд, ки ҳар ҷоне, ки он Паёмбарро нашунавад, аз миёни қавм маҳв хоҳад шуд”. Ҳамчунин ҳамаи анбиё аз Самуил ва онҳое ки баъд аз ӯ омадаанд, ҳар кӣ сухан гуфтааст, низ аз ин рӯзҳо пешгӯӣ кардаанд. Аъмол 3:18–24.
Peter identifies that all the prophets spoke of the times of refreshing and latter rain, and Isaiah is identifying the class that reject the final times of refreshing that occurs at the conclusion of the investigative judgment, when sin is being blotted out and the latter rain is falling. At that time, the class who have made a covenant of death that Isaiah is referring to, according to Peter will “be destroyed from among the people.” Sister White often addresses this very time of Isaiah’s rest and refreshing.
Петрус муайян месозад, ки ҳамаи анбиё дар бораи айёмҳои фароғат ва борони охирин сухан гуфтаанд, ва Ишаъё табақаеро муайян месозад, ки айёмҳои ниҳоии он фароғатро, ки дар анҷоми ҳукми таҳқиқотӣ воқеъ мегардад, рад мекунанд, ҳангоме ки гуноҳ маҳв карда мешавад ва борони охирин мерезад. Дар он вақт, табақае, ки аҳди марг бастаанд ва Ишаъё ба он ишора мекунад, мувофиқи гуфтаи Петрус «аз миёни қавм нобуд карда хоҳад шуд». Хоҳар Уайт бисёр вақт маҳз ба ҳамин замони оромӣ ва фароғати Ишаъё муроҷиат мекунад.
“The angel who unites in the proclamation of the third angel’s message is to lighten the whole earth with his glory. A work of world-wide extent and unwonted power is here foretold. The advent movement of 1840–44 was a glorious manifestation of the power of God; the first angel’s message was carried to every missionary station in the world, and in some countries there was the greatest religious interest which has been witnessed in any land since the Reformation of the sixteenth century; but these are to be exceeded by the mighty movement under the last warning of the third angel.
«Фариштае, ки дар эълони паёми фариштаи сеюм ҳамроҳ мешавад, бояд тамоми заминро бо ҷалоли худ равшан гардонад. Дар ин ҷо коре пешгӯӣ шудааст, ки дорои фарогирии умумиҷаҳонӣ ва қудрате ғайримаъмул аст. Ҳаракати адвентии солҳои 1840–44 зуҳури пурҷалоли қудрати Худо буд; паёми фариштаи аввал ба ҳар истгоҳи миссионерӣ дар ҷаҳон расонида шуд, ва дар баъзе кишварҳо бузургтарин шавқу рағбати динӣ ба амал омад, ки аз замони Ислоҳоти асри шонздаҳум то он вақт дар ягон сарзамин дида нашуда буд; аммо ҳамаи инро ҳаракати неруманд дар зери огоҳии охирини фариштаи сеюм болотар хоҳад гузашт.»
“The work will be similar to that of the Day of Pentecost. As the ‘former rain’ was given, in the outpouring of the Holy Spirit at the opening of the gospel, to cause the upspringing of the precious seed, so the ‘latter rain’ will be given at its close for the ripening of the harvest. ‘Then shall we know, if we follow on to know the Lord: His going forth is prepared as the morning; and He shall come unto us as the rain, as the latter and former rain unto the earth.’ Hosea 6:3. ‘Be glad then, ye children of Zion, and rejoice in the Lord your God: for He hath given you the former rain moderately, and He will cause to come down for you the rain, the former rain, and the latter rain.’ Joel 2:23. ‘In the last days, saith God, I will pour out of My Spirit upon all flesh.’ ‘And it shall come to pass, that whosoever shall call on the name of the Lord shall be saved.’ Acts 2:17, 21.
«Ин кор ба амали рӯзи Пантикост монанд хоҳад буд. Чунон ки «борони аввал» дар резиши Рӯҳулқудс ҳангоми оғози башорати Инҷил дода шуд, то сабзиши тухми гаронбаҳоро ба амал оварад, ҳамон тавр «борони охир» дар поёни он барои пухта расидани ҳосил дода хоҳад шуд. «Пас хоҳем донист, агар ба шинохтани Худованд пайваста кӯшем: баромадани Ӯ чун субҳгоҳ муқаррар аст; ва Ӯ назди мо мисли борон хоҳад омад, мисли борони охир ва аввал бар замин». Ҳушаъ 6:3. «Пас, эй фарзандони Сион, шод бошед ва дар Худованд Худои худ хурсандӣ кунед, зеро ки Ӯ ба шумо борони аввалро ба андоза додааст, ва барои шумо борон, борони аввал ва борони охирро хоҳад боронид». Юил 2:23. «Дар айёми охир, мегӯяд Худо, Ман аз Рӯҳи Худ бар ҳар башар хоҳам рехт». «Ва чунин хоҳад шуд, ки ҳар кӣ номи Худовандро бихонад, наҷот хоҳад ёфт». Аъмол 2:17, 21.»
“The great work of the gospel is not to close with less manifestation of the power of God than marked its opening. The prophecies which were fulfilled in the outpouring of the former rain at the opening of the gospel are again to be fulfilled in the latter rain at its close. Here are ‘the times of refreshing’ to which the apostle Peter looked forward when he said: ‘Repent ye therefore, and be converted, that your sins may be blotted out, when the times of refreshing shall come from the presence of the Lord; and He shall send Jesus.’ Acts 3:19, 20.” The Great Controversy, 611.
«Кори бузурги Инҷил набояд бо зуҳури камтари қудрати Худо аз он чи оғози онро нишон дод, ба анҷом расад. Нубувватҳое, ки дар рехта шудани борони аввалин дар оғози Инҷил иҷро шуданд, боз дар борони охирин ҳангоми анҷоми он иҷро хоҳанд шуд. Инҳоянд “айёмҳои тароват”, ки ҳавворӣ Петрус ба онҳо назар дошт, вақте ки гуфт: “Пас, тавба кунед ва рӯй гардонед, то гуноҳонатон маҳв карда шаванд, ҳангоме ки айёмҳои тароват аз ҳузури Худованд фаро расанд; ва Ӯ Исоро хоҳад фиристод”. Аъмол 3:19, 20.» «Муборизаи Бузург», 611.
The test is based upon the methodology of the latter rain, as represented as “line upon line.” The testing message is delivered by watchmen who are of “another tongue,” who are represented as having “stammering lips.” The testing message of the latter rain would be delivered by watchmen who had not been trained in the methodology of apostate Protestantism and Catholicism, which Adventism has adopted throughout its history of rebellion.
Санҷиш бар пояи методологияи борони охир асос ёфтааст, чунон ки он ҳамчун «хат бар хат» тасвир шудааст. Паёми санҷишӣ аз ҷониби посбононе расонида мешавад, ки аз «забони дигар» мебошанд ва ҳамчун дорои «лабони лаққос» тасвир гардидаанд. Паёми санҷишии борони охирро посбононе мерасонанд, ки дар методологияи протестантизми муртад ва католикизм, ки адвентизм онро дар тӯли тамоми таърихи исёни худ қабул кардааст, тарбия надида буданд.
“The time is not far distant when the test will come to every soul. The mark of the beast will be urged upon us. Those who have step by step yielded to worldly demands and conformed to worldly customs will not find it a hard matter to yield to the powers that be, rather than subject themselves to derision, insult, threatened imprisonment, and death. The contest is between the commandments of God and the commandments of men. In this time the gold will be separated from the dross in the church. True godliness will be clearly distinguished from the appearance and tinsel of it. Many a star that we have admired for its brilliancy will then go out in darkness. Chaff like a cloud will be borne away on the wind, even from places where we see only floors of rich wheat. All who assume the ornaments of the sanctuary, but are not clothed with Christ’s righteousness, will appear in the shame of their own nakedness.
«Вақт дур нест, ки имтиҳон бар ҳар як ҷон хоҳад омад. Тамғаи ҳайвон бар мо таҳмил карда хоҳад шуд. Онҳое ки қадам ба қадам ба талаботи дунёвӣ таслим шудаанд ва ба урфу одатҳои дунё мутобиқ гардидаанд, осон хоҳанд ёфт, ки ба ҳокимиятҳои мавҷуда итоат намоянд, ба ҷои он ки худро ба масхара, таҳқир, таҳдиди зиндон ва марг дучор созанд. Мубориза миёни аҳкоми Худо ва аҳкоми одамон аст. Дар ин вақт тилло аз каҳгуна дар калисо ҷудо хоҳад шуд. Парҳезгории ҳақиқӣ ба таври ошкор аз намоиш ва зарҳалу зарринкории он фарқ карда хоҳад шуд. Бисёре аз ситораҳое ки мо онҳоро барои дурахши худ мафтун мешуморем, он гоҳ дар торикӣ хомӯш хоҳанд шуд. Каҳ, мисли абр, бо шамол бурда хоҳад шуд, ҳатто аз ҷойҳое ки мо дар он ҷо фақат хирманҳои гандуми фаровонро мебинем. Ҳамаи онҳое ки худро бо зинатҳои муқаддасгоҳ оростаанд, аммо бо адолати Масеҳ пӯшида нестанд, дар расвоии урёнии худ зоҳир хоҳанд гардид. »
“When trees without fruit are cut down as cumberers of the ground, when multitudes of false brethren are distinguished from the true, then the hidden ones will be revealed to view, and with hosannas range under the banner of Christ. Those who have been timid and self-distrustful will declare themselves openly for Christ and His truth. The most weak and hesitating in the church will be as David—willing to do and dare. The deeper the night for God’s people, the more brilliant the stars. Satan will sorely harass the faithful; but, in the name of Jesus, they will come off more than conquerors. Then will the church of Christ appear ‘fair as the moon, clear as the sun, and terrible as an army with banners.’
«Вақте ки дарахтони бемева чун зиёнрасонандагони замин бурида мешаванд, вақте ки анбӯҳи бародарони козиб аз бародарони ҳақиқӣ ҷудо карда мешаванд, он гоҳ пинҳоншудагон ошкор хоҳанд гашт ва бо ҳушаънноҳо зери парчами Масеҳ саф меороянд. Онҳое ки тарсончак ва ба худ нобовар будаанд, худро ошкоро ба ҷонибдории Масеҳ ва ҳақиқати Ӯ эълон хоҳанд кард. Заъифтарин ва дудилагартарини калисо мисли Довуд хоҳад буд — омода ба амал кардан ва ҷуръат варзидан. Ҳар қадар ки шаб барои халқи Худо амиқтар бошад, ситорагон ҳамон қадар дурахшонтар хоҳанд буд. Шайтон мӯъминони содиқро сахт озор хоҳад дод; вале онҳо, ба исми Исо, на танҳо ғолиб, балки бештар аз ғолиб хоҳанд баромад. Он гоҳ калисои Масеҳ «зебо чун моҳ, соф чун офтоб, ва саҳмгин чун лашкаре бо парчамҳо» зоҳир хоҳад шуд.»
“The seeds of truth that are being sown by missionary efforts will then spring up and blossom and bear fruit. Souls will receive the truth who will endure tribulation and praise God that they may suffer for Jesus. ‘In the world ye shall have tribulation: but be of good cheer; I have overcome the world.’ When the overflowing scourge shall pass through the earth, when the fan is purging Jehovah’s floor, God will be the help of His people. The trophies of Satan may be exalted on high, but the faith of the pure and holy will not be daunted.
«Тухмҳои ростӣ, ки бо кӯшишҳои миссионерӣ кошта мешаванд, он гоҳ сабзида, мешукуфанд ва самар меоранд. Ҷонҳо ростиро хоҳанд пазируфт, ҷонҳое ки мусибатро тоқат хоҳанд кард ва Худоро ҳамд хоҳанд гуфт, ки барои Исо азоб мекашанд. “Дар ҷаҳон шумо мусибат хоҳед дошт; лекин дилгир нашавед; Ман бар ҷаҳон ғолиб омадаам.” Вақте ки тозиёнаи фарогир аз миёни замин хоҳад гузашт, вақте ки бодбезак хирмани Яҳуваро пок месозад, Худо мадади қавми Худ хоҳад буд. Ғаниматҳои Шайтон метавонанд ба баландӣ барафрошта шаванд, вале имони покону муқаддасон ҳаргиз бебок намегардад.»
“Elijah took Elisha from the plow and threw upon him his mantle of consecration. The call to this great and solemn work was presented to men of learning and position; had these been little in their own eyes and trusted fully in the Lord, He would have honored them with bearing His standard in triumph to the victory. But they separated from God, yielded to the influence of the world, and the Lord rejected them.
«Илёс Элишоро аз плуг гирифт ва бар ӯ ҷомаи тақдисашро афканд. Даъват ба ин кори бузург ва ҷиддӣ ба мардони донишманд ва соҳибмақом пешниҳод гардида буд; агар онҳо дар назари худ хоксор мебуданд ва комилан ба Худованд таваккал мекарданд, Ӯ онҳоро шарафманд мегардонид, то байрақи Ӯро бо зафар ба сӯи ғалаба бардоранд. Аммо онҳо аз Худо ҷудо шуданд, ба таъсири ҷаҳон таслим гаштанд, ва Худованд онҳоро рад намуд.»
“Many have exalted science and lost sight of the God of science. This was not the case with the church in the purest times.
«Бисёре илмро баланд бардошта, Худои илмро аз назар дур кардаанд. Аммо бо калисо дар поктарин замонҳо чунин набуд.»
“God will work a work in our day that but few anticipate. He will raise up and exalt among us those who are taught rather by the unction of His Spirit than by the outward training of scientific institutions. These facilities are not to be despised or condemned; they are ordained of God, but they can furnish only the exterior qualifications. God will manifest that He is not dependent on learned, self-important mortals.” Testimonies, volume 5, 81, 82.
«Худо дар айёми мо амале ба ҷо хоҳад овард, ки ҷуз андаке аз мардум онро интизор нестанд. Ӯ дар миёни мо онҳоеро бармехезонад ва сарафроз мегардонад, ки бештар на аз таълими зоҳирии муассисаҳои илмӣ, балки аз тадҳини Рӯҳи Ӯ таълим ёфтаанд. Ин гуна василаҳо набояд хор шумурда ё маҳкум карда шаванд; онҳо аз ҷониби Худо муқаррар шудаанд, аммо онҳо метавонанд фақат шароиту салоҳиятҳои зоҳириро фароҳам оваранд. Худо ошкор хоҳад кард, ки Ӯ ба инсонҳои донишманду худбузургбин вобаста нест». Шаҳодатҳо, ҷилди 5, 81, 82.
The “overflowing scourge” is a symbol of the Sunday law, which begins at the hour of the great earthquake of Revelation eleven. It represents the progressive Sunday law testing time.
«Тозиёнашавандаи лабрез» рамзи қонуни якшанбе аст, ки дар соати заминларзаи бузурги Ваҳй боби ёздаҳ оғоз меёбад. Он вақти озмоиши пешравандаи қонуни якшанберо ифода мекунад.
“Foreign nations will follow the example of the United States. Though she leads out, yet the same crisis will come upon our people in all parts of the world.” Testimonies, volume 6, 395.
«Халқҳои бегона ба намунаи Иёлоти Муттаҳида пайравӣ хоҳанд кард. Ҳарчанд вай пешсафӣ мекунад, бо вуҷуди ин ҳамон буҳрон бар халқи мо дар ҳамаи гӯшаҳои ҷаҳон хоҳад омад». Testimonies, volume 6, 395.
Just before the Sunday law, the counterfeit coins of Miller’s dream are swept out of the window, as Laodicean Adventists are spewed out of the mouth of the Lord. Then the church is lifted up as an ensign, “fair as the moon, clear as the sun, and terrible as an army with banners”. Isaiah’s message that proceeds from “another tongue” and “stammering lips,” represents those who are raised up and exalted and who are taught by the unction of His Spirit rather than by the outward training of scientific institutions. The drunkards of Ephraim fail the test of “line upon line,” for the wisdom of their wise men is gone. Prophecy to them has become as a book that is sealed.
Дуруст пеш аз қонуни якшанбе, тангаҳои қалбакии хоби Миллер аз тиреза берун рӯфта мешаванд, ҳамчунон ки адвентистони лаодикиявӣ аз даҳони Худованд қай карда берун андохта мешаванд. Он гоҳ калисо чун парчам барафрошта мешавад, «зебо мисли моҳ, равшан мисли офтоб, ва даҳшатангез мисли лашкаре бо байрақҳо». Паёми Ишаъё, ки аз «забони дигар» ва «лабҳои лакнатдор» ба пеш меравад, онҳоеро ифода мекунад, ки барангехта ва сарафроз гардонда мешаванд ва онҳоро на тарбияи зоҳирии муассисаҳои илмӣ, балки тадҳини Рӯҳи Ӯ таълим медиҳад. Майзадагони Эфроим аз озмоиши «қоида бар қоида» намегузаранд, зеро ҳикмати ҳукамоашон нест шудааст. Нубувват барои онҳо мисли китобе шудааст, ки мӯҳр шуда бошад.
The history, which according to Peter, all the prophets since Samuel have spoken of, provides several illustrations of the destruction of Adventists who reject the latter rain message, but it is not physical death that they suffer at the Sunday law, but a spiritual death which is accompanied by the recognition of the reality of being lost for eternity, as represented by the foolish virgins, who in the book of Amos awaken to the fact that they are lost.
Таърихе, ки мувофиқи гуфтаи Петрус ҳамаи анбиё аз Самуил ба ин сӯ дар бораи он сухан гуфтаанд, чандин намунаи нобудии адвентистонеро пешкаш мекунад, ки паёми борони охирро рад мекунанд; вале он чи онҳо дар вақти қонуни рӯзи якшанбе аз сар мегузаронанд, марги ҷисмонӣ нест, балки марги рӯҳониест, ки бо дарки воқеияти барои абад гумшуда будани худ ҳамроҳ аст, чунон ки инро бокирагони аблаҳ намояндагӣ мекунанд, ки дар китоби Омӯс ба он воқеият бедор мешаванд, ки гумшудаанд.
Behold, the days come, saith the Lord God, that I will send a famine in the land, not a famine of bread, nor a thirst for water, but of hearing the words of the Lord: And they shall wander from sea to sea, and from the north even to the east, they shall run to and fro to seek the word of the Lord, and shall not find it. In that day shall the fair virgins and young men faint for thirst. They that swear by the sin of Samaria, and say, Thy god, O Dan, liveth; and, The manner of Beersheba liveth; even they shall fall, and never rise up again. Amos 8:11–14.
Инак, рӯзҳо меоянд, мегӯяд Парвардигор Худо, ки Ман гуруснагӣ бар замин хоҳам фиристод,— на гуруснагии нон, ва на ташнагии об, балки гуруснагии шунидани каломи Парвардигор. Ва онҳо аз баҳр то баҳр, ва аз шимол то шарқ саргардон хоҳанд шуд; онҳо ба ҳар сӯ медаванд, то каломи Парвардигорро биҷӯянд, вале нахоҳанд ёфт. Дар он рӯз духтарони зебо ва ҷавонмардон аз ташнагӣ беҳол хоҳанд шуд. Онҳое ки ба гуноҳи Сомария қасам мехӯранд ва мегӯянд: «Ба ҳаёти худои ту, эй Дон!» ва: «Ба ҳаёти роҳи Беэр-Шобаъ!»— ҳамонҳо фурӯ хоҳанд афтод ва дигар ҳеҷ гоҳ барнахоҳанд хест. Омӯс 8:11–14.
After referencing the hour of the Sunday law with the symbol of the “overflowing scourge,” Isaiah addresses the ongoing fear and anxiety of those who made a covenant with death.
Пас аз ишора кардан ба соати қонуни якшанбе бо рамзи «тозиёнаи фарогир», Ишаъё ба тарсу изтироби доимии онҳое рӯ меоварад, ки бо мамот аҳд бастаанд.
And your covenant with death shall be disannulled, and your agreement with hell shall not stand; when the overflowing scourge shall pass through, then ye shall be trodden down by it. From the time that it goeth forth it shall take you: for morning by morning shall it pass over, by day and by night: and it shall be a vexation only to understand the report. Isaiah 28:18, 19.
Ва аҳди шумо бо марг ботил хоҳад шуд, ва паймони шумо бо дӯзах пойдор нахоҳад монд; ҳангоме ки тозиёнаи фарогири азоб гузарад, шумо зери пойи он лагадкӯб хоҳед шуд. Аз вақти баромаданаш он шуморо хоҳад гирифт; зеро субҳ ба субҳ он хоҳад гузашт, рӯзона ва шабона; ва фаҳмидани ин хабар танҳо азоб хоҳад буд. Ишаъё 28:18, 19.
The understanding of the increase of knowledge represented by Miller’s jewels will then be unavailable, but the “understanding” of the report of the progressive Sunday law crisis will identify that their covenant with death has been disannulled. Those who have hidden “under falsehood,” will then recognize that “the Lord God,” had laid “in Zion for a foundation a stone, a tried stone, a precious corner stone, a sure foundation,” but it will be too late. The falsehoods that they have hidden under as they progressed through history are then swept away. Many of those obvious lies, can easily be recognized in the vision of the Ulai River.
Он гоҳ фаҳмиши афзоиши дониш, ки бо гавҳарҳои Миллер ифода шудааст, дастнорас хоҳад буд, аммо «фаҳмиш»-и хабари буҳрони пешравандаи қонуни якшанбе муайян хоҳад кард, ки аҳди онҳо бо марг бекор гардидааст. Онҳое ки «зери дурӯғ» паноҳ бурдаанд, он гоҳ дарк хоҳанд кард, ки «Худованд Худо» «дар Сион барои таҳкурсӣ санге, санги озмудашуда, санги гаронбаҳои гӯша, таҳкурсии устувор» ниҳода буд, аммо дер хоҳад шуд. Дурӯғҳое ки онҳо дар тӯли таърих зери онҳо пинҳон шуда буданд, он гоҳ рӯфта хоҳанд шуд. Бисёре аз он дурӯғҳои ошкорро метавон ба осонӣ дар рӯъёи дарёи Ӯлой шинохт.
The Millerites, in agreement with their understanding of Daniel chapter two, identified the kingdoms in Daniel eight, as the same kingdoms which are represented in chapter seven. The distinction between the two chapters is that chapter seven represents the political elements of the kingdoms, and chapter eight represents the religious elements of the kingdoms. For this reason, Daniel chapter eight is portrayed with sanctuary terms.
Миллериён, мувофиқи фаҳмиши худ аз боби дуюми Дониёл, мамолики зикршударо дар Дониёл ҳаштум ҳамон мамолике донистанд, ки дар боби ҳафтум тасвир ёфтаанд. Фарқияти миёни ин ду боб дар он аст, ки боби ҳафтум ҷанбаҳои сиёсӣи он мамоликро муаррифӣ мекунад, ва боби ҳаштум ҷанбаҳои динии он мамоликро. Аз ҳамин сабаб, боби ҳаштуми Дониёл бо истилоҳоти маъбад тасвир шудааст.
Daniel chapter eight, employs sanctuary symbolism to represent the kingdoms, but every sanctuary symbol represented in the chapter is corrupted, thus identifying a distinction between the true religion of Christ and the false religion of Satan. A ram is an animal that was used as an offering in God’s sanctuary, but every sanctuary offering was to be perfect. The ram in chapter eight, was disqualified from being used as an offering in God’s sanctuary, for the horns were not identical.
Боби ҳаштуми Дониёл аз рамзҳои маъбад истифода мебарад, то подшоҳиҳоро тасвир намояд, аммо ҳар як рамзи маъбадие, ки дар ин боб муаррифӣ шудааст, таҳриф гардидааст; бинобар ин, фарқият миёни дини ҳақиқии Масеҳ ва дини козиби Шайтон муайян карда мешавад. Қӯчқор ҳайвоне буд, ки ҳамчун қурбонӣ дар маъбади Худо истифода мешуд, аммо ҳар як қурбонии маъбад бояд комил мебуд. Қӯчқори дар боби ҳаштум зикршуда барои истифода ҳамчун қурбонӣ дар маъбади Худо ношоиста буд, зеро шохҳояш яксон набуданд.
Then I lifted up mine eyes, and saw, and, behold, there stood before the river a ram which had two horns: and the two horns were high; but one was higher than the other, and the higher came up last. Daniel 8:3.
Пас чашмони худро боло бардоштам ва дидам, ва инак, пеши наҳр қӯчқоре истода буд, ки ду шох дошт; ва ҳар ду шох баланд буданд, аммо яке аз дигаре баландтар буд, ва шохи баландтар баъдтар баромад. Дониёл 8:3.
A ram with two differing lengths of horns would not be allowed as an offering in God’s sanctuary, but the symbolism is not of God’s true religion, it is of Satan’s counterfeit religion of paganism. The next kingdom was represented by a goat, which is also a sanctuary offering, but once again, the goat was corrupted for it had a horn between his eyes, lacking the symmetry of the perfection required of a sanctuary offering.
Қӯчқоре, ки ду шохи дарозиҳои гуногун дошт, барои қурбонӣ дар маъбади Худо иҷозат дода намешуд; аммо ин рамз ба дини ҳақиқии Худо тааллуқ надорад, балки ба дини қалбакии шайтон, яъне бутпарастӣ, ишора мекунад. Салтанати навбатӣ бо такае муаррифӣ шудааст, ки он низ қурбонии маъбад аст, вале бори дигар ин така фасод ёфта буд, зеро миёни чашмонаш шохе дошт ва аз ҳамоҳангии камоли комиле, ки барои қурбонии маъбад талаб карда мешавад, маҳрум буд.
And as I was considering, behold, an he goat came from the west on the face of the whole earth, and touched not the ground: and the goat had a notable horn between his eyes. Daniel 8:5.
Ва ҳангоме ки ман андеша мекардем, инак, такабузе аз ҷониби ғарб бар рӯи тамоми замин омад ва ба замин нарасид; ва он такабуз дар миёни чашмонаш шохи намоёне дошт. Дониёл 8:5.
Ultimately the horn of the goat was broken and produced four horns, which also disqualifies it from being an offering in God’s sanctuary.
Оқибат шохи буза шикаста шуд ва аз он чор шох ба вуҷуд омад, ки ин низ онро аз он маҳрум месозад, ки дар муқаддасгоҳи Худо қурбонӣ бошад.
Therefore the he goat waxed very great: and when he was strong, the great horn was broken; and for it came up four notable ones toward the four winds of heaven. Daniel 8:8.
Пас бузи нар хеле азим гардид; ва ҳангоме ки ӯ пурқувват буд, шохи бузург шикаста шуд; ва ба ҷойи он чор шохи намоён сӯйи чор бодҳои осмон баромаданд. Дониёл 8:8.
Daniel chapter eight, begins without the kingdom of Babylon being referenced with a symbol. Babylon, the first kingdom of Bible prophecy has already been biblically established upon the two witnesses of chapter two, and chapter seven; but in chapter eight Babylon is purposely hidden to emphasize the prophetic attribute of the papacy receiving a deadly wound that is ultimately healed. During the period from its deadly wound, until it is healed, the papacy is hidden, or forgotten, prophetically. The hiding was also represented by Nebuchadnezzar’s kingdom being removed and thereafter being restored.
Боби ҳаштуми китоби Дониёл бе он оғоз мегардад, ки подшоҳии Бобил бо рамзе зикр шавад. Бобил, нахустин подшоҳии нубуввати Китоби Муқаддас, аллакай бар асоси ду шоҳиди боби дуюм ва боби ҳафтум аз ҷиҳати Китоби Муқаддас собит гардидааст; аммо дар боби ҳаштум Бобил қасдан пинҳон карда шудааст, то хусусияти нубувватии он ки папство захми марговареро қабул мекунад ва он дар ниҳоят шифо меёбад, таъкид гардад. Дар даврае ки аз замони захми марговари он то ҳангоми шифо ёфтани он идома мекунад, папство аз ҷиҳати нубувватӣ пинҳон, ё фаромӯшшуда, мебошад. Ин пинҳон кардан ҳамчунин бо он ифода гардида буд, ки подшоҳии Набукаднесар гирифта шуд ва баъд аз он барқарор карда шуд.
Daniel chapter eight begins with a direct symbol of the second kingdom by introducing the ram representing the Medo-Persian kingdom, which is followed by the corrupted goat representing the kingdom of Greece. Then out of one of the four winds which the four horns of Greece had disintegrated into, Daniel sees a little horn representing the fourth kingdom of Rome. The little horn represents both phases of Rome, which are represented in four verses. Pagan Rome is represented by the little horn in the masculine gender, and papal Rome as the little horn in the feminine gender.
Боби ҳаштуми Дониёл бо рамзи бевоситаи подшоҳии дуюм оғоз меёбад ва қӯчқореро, ки подшоҳии Модо-Форсро намояндагӣ мекунад, муаррифӣ менамояд; пас аз он такаи фасодёфтае меояд, ки подшоҳии Юнонро намояндагӣ мекунад. Сипас, аз яке аз чор боде, ки чор шохи Юнон ба он пароканда гардида буданд, Дониёл шохчаи хурдеро мебинад, ки подшоҳии чоруми Румро намояндагӣ мекунад. Шохчаи хурд ҳар ду марҳалаи Румро ифода мекунад, ки дар чор оят тасвир шудаанд. Руми бутпараст дар симои шохчаи хурд бо ҷинси мардона ифода шудааст, ва Руми папавӣ ҳамчун шохчаи хурд бо ҷинси занона.
And out of one of them came forth a little horn, which waxed exceeding great, toward the south, and toward the east, and toward the pleasant land. And it waxed great, even to the host of heaven; and it cast down some of the host and of the stars to the ground, and stamped upon them. Yea, he magnified himself even to the prince of the host, and by him the daily sacrifice was taken away, and the place of his sanctuary was cast down. And an host was given him against the daily sacrifice by reason of transgression, and it cast down the truth to the ground; and it practiced, and prospered. Daniel 8:9–12.
Ва аз яке аз онҳо шохчае баромад, ки бағоят бузург шуд ба ҷониби ҷануб ва ба ҷониби шарқ ва ба сӯи замини хушманзар. Ва он то лашкари осмон бузург гардид; ва баъзеро аз он лашкар ва аз ситорагон ба замин андохт ва онҳоро поймол кард. Оре, вай то ба Сарвари лашкар худро бузург шуморид, ва ба воситаи вай қурбонии доимӣ бардошта шуд, ва макони муқаддасгоҳи Ӯ сарнагун гардид. Ва лашкаре бар вай бар зидди қурбонии доимӣ ба сабаби гуноҳ супурда шуд, ва он ростиро ба замин андохт; ва амал кард, ва комёб шуд. Дониёл 8:9–12.
The little horn of Rome that enters the narrative in verse nine, is represented in the masculine tense, and then in verse ten, the little horn is represented in the feminine tense, then in verse eleven, the little horn is represented in the masculine tense, and then in verse twelve the little horn is once again represented in the feminine tense.
Шохи хурди Рум, ки дар ояти нӯҳум ба ривоят ворид мешавад, дар сиғаи музаккар ифода ёфтааст; сипас, дар ояти даҳум, шохи хурд дар сиғаи муаннас ифода шудааст; баъд, дар ояти ёздаҳум, шохи хурд дар сиғаи музаккар ифода ёфтааст; ва он гоҳ, дар ояти дувоздаҳум, шохи хурд бори дигар дар сиғаи муаннас ифода шудааст.
Daniel chapter eight, hides the first kingdom, then the next two kingdoms are represented as corrupted sanctuary beasts, and the fourth kingdom is represented by a horn. The horn is prophetically corrupted for it appears as a man, then a woman, then a man and then a woman.
Боби ҳаштуми Дониёл салтанати аввалро пинҳон медорад; сипас ду салтанати баъдӣ ҳамчун ҳайвоноти фосиди маъбад тасвир мешаванд, ва салтанати чорум бо шохе ифода меёбад. Ин шох аз назари нубувват фосид аст, зеро он гоҳе ҳамчун мард, баъд ҳамчун зан, сипас боз ҳамчун мард ва он гоҳ ҳамчун зан зоҳир мегардад.
The woman shall not wear that which pertaineth unto a man, neither shall a man put on a woman’s garment: for all that do so are abomination unto the Lord thy God. Deuteronomy 22:5.
Зан набояд либоси мардона бипӯшад, ва мард низ набояд либоси занона бар тан кунад; зеро ҳамаи касоне ки чунин мекунанд, назди Худованд Худои ту зиштӣ мебошанд. Такрори Шариат 22:5.
The male manifestation of the little horn of pagan Rome, is located in verses nine and eleven, while the feminine manifestation of the little horn of papal Rome, is located in verses ten and twelve. The gender of the little horn is recognized by considering the words of Daniel at the level of the original text, something that Miller could not have seen, for he only used Cruden’s Concordance, and Cruden’s Concordance provides no information about the original language. The oscillation of genders through the four verses was recognized by the translators of the King James Bible, and they did preserve the genders in the passage, if you know what to look for.
Зуҳуроти мардонаи шохчаи хурди Руми бутпараст дар оятҳои нӯҳ ва ёздаҳ ҷой гирифтааст, дар ҳоле ки зуҳуроти занонаи шохчаи хурди Руми папавӣ дар оятҳои даҳ ва дувоздаҳ ҷой дорад. Ҷинси шохчаи хурд бо дарназардошти суханони Дониёл дар сатҳи матни аслӣ шинохта мешавад, чизе ки Миллер наметавонист бубинад, зеро ӯ танҳо аз «Cruden’s Concordance» истифода мебурд, ва «Cruden’s Concordance» ҳеҷ гуна маълумот дар бораи забони аслӣ фароҳам намеоварад. Навбат иваз шудани ҷинсҳо дар тӯли ин чор оят аз ҷониби тарҷумонҳои Китоби Муқаддаси King James шинохта шуда буд, ва онҳо воқеан ҷинсҳоро дар ин порча нигоҳ доштаанд, агар шумо донед, ки бояд ба чӣ назар кунед.
The translators recognized the distinction between the masculine and the feminine little horn of verses nine through twelve, and they represented the distinction by the word “it.” The word “it” is employed for the little horn when it is in its feminine tense. See Daniel chapter eight, verse ten:
Тарҷумонҳо фарқи миёни шохи хурди мардона ва шохи хурди занонаи оятҳои нӯҳ то дувоздаҳро дарк карданд, ва ин фарқро бо калимаи «он» нишон доданд. Калимаи «он» барои шохи хурд ба кор бурда мешавад, вақте ки он дар шакли занона аст. Ба Дониёл боби ҳаштум, ояти даҳум, нигаред:
And it waxed great, even to the host of heaven; and it cast down some of the host and of the stars to the ground, and stamped upon them. Daniel 8:10.
Ва он бузург гардид, ҳатто то лашкари осмон; ва баъзе аз он лашкар ва аз ситорагонро ба замин афканд ва онҳоро поймол намуд. Дониёл 8:10.
It “waxed great,” and “it cast down,” thus identifying the little horn as the woman. Verse twelve states:
Он «бузург шуд», ва «фурӯ андохт», ва ба ин васила шохи хурдро ҳамчун зан муайян мекунад. Ояти дувоздаҳум мегӯяд:
And an host was given him against the daily sacrifice by reason of transgression, and it cast down the truth to the ground; and it practiced, and prospered. Daniel 8:12.
Ва бар асари маъсият лашкаре ба ӯ бар зидди қурбонии доимӣ дода шуд; ва ӯ ростиро бар замин афканд; ва амал кард, ва муваффақ шуд. Дониёл 8:12.
In verse twelve, the word “him” is added, and does not accurately represent the little horn, for the little horn in the verse is twice identified as “it,” thus representing the feminine. The translators obviously recognized Daniel’s gender distinction, but were not certain about what Daniel intended, and they attempted to make the little horn in the verse male in gender by adding the italicized word “him,” but it is not sustained by Daniel’s actual words. His words identify the little horn as feminine and “it” (the feminine little horn), cast the truth to the ground, and “it” (the feminine little horn), practiced and prospered.
Дар ояти дувоздаҳум калимаи «him» илова шудааст ва он шохи хурдро ба таври дақиқ ифода намекунад, зеро шохи хурд дар ин оят ду бор ҳамчун «it» муайян шудааст ва ба ин васила ҷинси муаннасро ифода мекунад. Тарҷумонҳо, бешубҳа, фарқияти ҷинсро дар суханони Дониёл дарк карда буданд, вале дар бораи он чи Дониёл дар назар дошт, мутмаин набуданд, ва кӯшиш карданд бо илова кардани калимаи курсившудаи «him» шохи хурдро дар ин оят аз лиҳози ҷинс мардона нишон диҳанд, аммо ин аз ҷониби суханони воқеии Дониёл тасдиқ намешавад. Суханони ӯ шохи хурдро ҳамчун муаннас муайян мекунанд, ва «it» (шохи хурди муаннас) ҳақиқатро ба замин афканд, ва «it» (шохи хурди муаннас) амал кард ва комёб гардид.
In verse nine, the phrase “a little horn” is in the masculine gender and represents pagan Rome. It came from one of the “four winds” the Grecian Empire had dissolved into. In the verse, in agreement with history, pagan Rome conquered three geographical areas as it took its position upon the throne of the earth.
Дар ояти нӯҳ, ибораи «шохчае хурд» дар ҷинси муzakкар аст ва Руми бутпарастро ифода мекунад. Он аз яке аз «чор бод» баромад, ки империяи Юнон ба онҳо пароканда гардида буд. Дар ин оят, мувофиқ ба таърих, Руми бутпараст ҳангоми ишғол кардани мақоми худ бар тахти замин, се минтақаи ҷуғрофиро фатҳ кард.
And out of one of them came forth a little horn, which waxed exceeding great, toward the south, and toward the east, and toward the pleasant land. Daniel 8:9.
Ва аз яке аз онҳо шохчае баромад, ки бисёр бузург шуд, ба ҷониби ҷануб, ва ба ҷониби шарқ, ва ба ҷониби замини хушманзар. Дониёл 8:9.
In verse eleven (which is where the controversy over “the daily” finds one of its primary battlegrounds), the little horn is represented as “he,” “him” and “his.”
Дар ояти ёздаҳум (ки дар он баҳсу мунозира дар бораи «қурбонии доимӣ» яке аз майдонҳои асосии бархӯрди худро меёбад), шохчаи хурд бо ҷонишинҳои «ӯ», «вайро» ва «моли ӯ» ифода шудааст.
Yea, he magnified himself even to the prince of the host, and by him the daily sacrifice was taken away, and the place of his sanctuary was cast down. Daniel 8:11.
Вай ҳатто худро то ба Сарвари лашкар бузург гардонид, ва ба воситаи ӯ қурбонии доимӣ бардошта шуд, ва макони муқаддасгоҳи ӯ фурӯ афканда шуд. Дониёл 8:11.
We will continue this study in the next article.
Мо ин омӯзишро дар мақолаи навбатӣ идома хоҳем дод.
“Every principle in the word of God has its place, every fact its bearing. And the complete structure, in design and execution, bears testimony to its Author. Such a structure no mind but that of the Infinite could conceive or fashion.” Education, 123.
«Ҳар як принсип дар каломи Худо ҷойи худро дорад, ҳар як воқеа аҳамияти худро. Ва тамоми сохтор, ҳам дар тарҳ ва ҳам дар иҷро, ба Муаллифи Худ шаҳодат медиҳад. Чунин сохторро ҳеҷ ақле ҷуз ақли Беинтиҳо наметавонист тасаввур кунад ё ба вуҷуд оварад». Education, 123.