As Isaiah presents the message represented by the sixty-five years (chapter seven, verse eight), to the wicked leader of Jerusalem, he does so by the “fuller’s field” and the “end of the conduit of the upper pool,” in the year 742 BC. 742 BC represents 1863, for Jesus always illustrates the end with the beginning. The rebellion of 1863 in turn represents the Sunday law in the United States, for Jesus always illustrates the end of a thing with the beginning of a thing. 1863 was the beginning of the legally registered Laodicean Adventist church, and that church is left desolate at the “great earthquake” of the Sunday law. How could a corporation that is legally governed by the State (not the reverse of the Church controlling the State), continue to uphold the seventh-day Sabbath, at the time when that very same government is legally forbidding worship on the seventh day?
Чунон ки Ишаъё паёмеро, ки бо шасту панҷ сол ифода шудааст (боби ҳафт, ояти ҳашт), ба пешвои шарири Ерусалим мерасонад, ӯ инро назди «майдони ҷомашӯй» ва «охири новаи ҳавзи болоӣ» ба амал меоварад, дар соли 742 то милод. Соли 742 то милод соли 1863-ро ифода мекунад, зеро Исо ҳамеша анҷомро бо ибтидо тасвир менамояд. Исёни соли 1863, дар навбати худ, қонуни якшанберо дар Иёлоти Муттаҳида ифода мекунад, зеро Исо ҳамеша анҷоми чизеро бо ибтидои он чиз тасвир менамояд. Соли 1863 ибтидои калисои адвентистии Лӯдикия буд, ки ба таври қонунӣ ба қайд гирифта шуд, ва он калисо дар «зилзилаи бузург»-и қонуни якшанбе валангор гузошта мешавад. Чӣ гуна метавонад як корпоратсияе, ки тибқи қонун аз ҷониби Давлат идора мешавад (на баръакс, ки Калисо Давлатро идора кунад), дар ҳамон замоне ки худи ҳамон ҳукумат ибодатро дар рӯзи ҳафтум ба таври қонунӣ манъ мекунад, нигоҳдории шанбеи рӯзи ҳафтумро ҳамчунон идома диҳад?
At the beginning and ending of Christ’s ministry, He cleansed the temple. At the first temple cleansing Christ identified that the leaders had made “his father’s house” a den of thieves, but in the last cleansing of the temple He had identified that “their house” was left to them desolate. Ancient Israel illustrates modern Israel. He erected and cleansed the Millerite temple in the beginning of Adventism, but at the final cleansing, the cleansing of the one hundred and forty-four thousand, Laodicean Adventism is spewed out of His mouth, and “their house” is then left desolate.
Дар оғоз ва анҷоми хизмати Масеҳ, Ӯ маъбадро пок кард. Дар поксозии аввали маъбад Масеҳ ошкор намуд, ки роҳбарон «хонаи Падари Ӯ»-ро ба ғори дуздон табдил дода буданд, вале дар поксозии охирини маъбад Ӯ маълум сохт, ки «хонаи онҳо» ба ҳолати харобу партофташуда барояшон вогузошта шудааст. Исроили қадим намунаи Исроили муосир аст. Ӯ дар оғози Адвентизм маъбади Миллеритро барпо кард ва пок сохт, аммо дар поксозии ниҳоӣ, яъне поксозии яксаду чилу чаҳор ҳазор, Адвентизми Лоудикия аз даҳони Ӯ қай карда мешавад, ва он гоҳ «хонаи онҳо» ба ҳолати харобу партофташуда вогузошта мешавад.
Isaiah is by the fuller’s field when he confronts king Ahaz. The fuller’s field represents the cleansing accomplished by the Messenger of the Covenant who suddenly comes to His temple, and cleanses the sons of Levi as with “fuller’s soap.” This cleansing was accomplished at the beginning of Adventism, and it is accomplished again at the end.
Ишаъё ҳангоме ки бо подшоҳ Оҳоз рӯ ба рӯ мешавад, назди саҳрои шустагар аст. Саҳрои шустагар рамзи поксозиест, ки онро Паёмовари Аҳд анҷом медиҳад, Ӯ ки ногаҳон ба маъбади Худ меояд ва писарони Левиро чунон ки бо «собуни шустагар» пок мекунад. Ин поксозӣ дар оғози адвентизм анҷом ёфт, ва дар охир низ боз анҷом меёбад.
Behold, I will send my messenger, and he shall prepare the way before me: and the Lord, whom ye seek, shall suddenly come to his temple, even the messenger of the covenant, whom ye delight in: behold, he shall come, saith the Lord of hosts. But who may abide the day of his coming? and who shall stand when he appeareth? for he is like a refiner’s fire, and like fullers’ soap: And he shall sit as a refiner and purifier of silver: and he shall purify the sons of Levi, and purge them as gold and silver, that they may offer unto the Lord an offering in righteousness. Then shall the offering of Judah and Jerusalem be pleasant unto the Lord, as in the days of old, and as in former years. Malachi 3:1–4.
Инак, Ман фиристодаи Худро мефиристам, ва ӯ роҳро пеши Ман омода хоҳад кард; ва Худованде ки шумо Ӯро меҷӯед, ногаҳон ба маъбади Худ хоҳад омад, яъне Фиристодаи аҳде ки шумо аз Ӯ лаззат мебаред: инак, Ӯ хоҳад омад, мегӯяд Худованди лашкарҳо. Аммо кист, ки рӯзи омадани Ӯро тоқат карда тавонад? ва кист, ки ҳангоми зоҳир шудани Ӯ истода тавонад? зеро Ӯ мисли оташи заргар аст, ва мисли собуни ҷомашӯён: Ва Ӯ ҳамчун заргар ва поккунандаи нуқра хоҳад нишаст; ва Ӯ писарони Левиро пок хоҳад кард, ва онҳоро мисли тилло ва нуқра соф хоҳад намуд, то ки онҳо барои Худованд ҳадияеро бо адолат тақдим намоянд. Он гоҳ ҳадияи Яҳудо ва Ерусалим назди Худованд мақбул хоҳад буд, мисли рӯзҳои қадим ва мисли солҳои пешин. Малаки 3:1–4.
Isaiah meets Ahaz, with the sign of his son, whose name symbolizes that in the last days “a remnant will return.” The remnant is those that “return.” Isaiah meets with wicked king Ahaz during the history of the cleansing of the temple, which began in Millerite history in 1844, and was brought to a conclusion by disobedience in 1863. In the last days the cleansing is the history of the sealing of the one hundred and forty-four thousand. Had the Millerites followed the opening providence of God that followed 1844, they would have finished the work.
Ишаъё бо Оҳоз, бо аломати писараш, ки номи ӯ рамзи он аст, ки дар рӯзҳои охир «боқияе хоҳад баргашт», во мехӯрад. Боқия ҳамонҳоянд, ки «бармегарданд». Ишаъё бо подшоҳи шарир Оҳоз дар ҷараёни таърихи поксозии маъбад во мехӯрад, ки он дар таърихи миллеритӣ дар соли 1844 оғоз ёфт ва ба сабаби итоат накардан дар соли 1863 ба анҷом расонида шуд. Дар рӯзҳои охир поксозӣ таърихи мӯҳргузории саду чиҳилу чор ҳазор аст. Агар миллеритҳо аз инояти ошкоршудаи Худо, ки пас аз соли 1844 пайравӣ мекард, пайравӣ менамуданд, онҳо корро ба анҷом мерасониданд.
“Had Adventists, after the great disappointment in 1844, held fast their faith and followed on unitedly in the opening providence of God, receiving the message of the third angel and in the power of the Holy Spirit proclaiming it to the world, they would have seen the salvation of God, the Lord would have wrought mightily with their efforts, the work would have been completed, and Christ would have come ere this to receive His people to their reward. But in the period of doubt and uncertainty that followed the disappointment, many of the advent believers yielded their faith. . . . Thus the work was hindered, and the world was left in darkness. Had the whole Adventist body united upon the commandments of God and the faith of Jesus, how widely different would have been our history!” Evangelism, 695.
«Агар адвентистон, баъд аз ноумедии бузурги соли 1844, ба имони худ устувор мемонданд ва дар провиденияи кушодаи Худо якдилона пеш мерафтанд, паёми фариштаи сеюмро қабул намуда, онро бо қуввати Рӯҳулқудс ба ҷаҳон мавъиза мекарданд, онҳо наҷоти Худоро медиданд, Худованд бо кӯшишҳои онҳо ба таври қудратманд амал мекард, кор ба анҷом мерасид, ва Масеҳ то ин дам омада буд, то қавми Худро барои мукофоти онҳо қабул намояд. Вале дар давраи шубҳа ва ноустуворие, ки баъд аз он ноумедӣ фаро расид, бисёре аз имондорони адвентӣ аз имони худ даст кашиданд.... Ҳамин тавр кор боздошта шуд, ва ҷаҳон дар торикӣ вогузошта гардид. Агар тамоми ҷисми адвентистон бар аҳкоми Худо ва имони Исо муттаҳид мешуд, таърихи мо то чӣ андоза фарқкунанда мебуд!» Evangelism, 695.
The failure to “follow on unitedly in the opening providence of God,” led them into a Laodicean condition by 1856, and the ensuing rebellion of 1863, marked the beginning of the wandering in the wilderness that had been illustrated by ancient Israel when they failed their tenth and final test, and were then condemned to die in the wilderness over the following forty years.
Нокомӣ дар он ки «якдилона дар пайравӣ аз инояти ифтитоҳии Худо пеш раванд», то соли 1856 онҳоро ба ҳолати Лоодиқия овард, ва ошӯби баъдии соли 1863 оғози саргардонӣ дар биёбонро нишон дод, ки онро Исроили қадим намунавор нишон дода буд, вақте ки онҳо дар озмоиши даҳум ва ниҳоии худ ноком шуданд ва он гоҳ маҳкум гардиданд, ки дар тӯли чиҳил соли баъдӣ дар биёбон бимиранд.
Isaiah’s son provides the promise that at the final temple cleansing of the last days “a remnant shall return.” Their “return” is illustrated by Jeremiah, who was promised that if he would “return,” he would become God’s watchman. The one hundred and forty-four thousand are those who have returned from a disappointment.
Писари Ишаъё ин ваъдаро медиҳад, ки дар поксозии ниҳоии маъбад дар айёми охир «бақияе боз хоҳад гашт». Ин «бозгашти» онҳо бо намунаи Ирмиё нишон дода мешавад, ки ба ӯ ваъда дода шуд: агар «бозгардад», посбони Худо хоҳад шуд. Он яксаду чилу чор ҳазор касонанд, ки аз як ноумедӣ бозгаштаанд.
Those that are the one hundred and forty-four thousand have experienced a disappointment and waited for their Lord. They have been typified by the wise virgins in Millerite history, and in both the beginning and ending histories two sticks are joined into one nation, during the outpouring of the Holy Spirit during the time of the Midnight Cry.
Онҳое ки аз яксаду чиҳилу чаҳор ҳазор мебошанд, ноумедиро аз сар гузаронидаанд ва Парвардигори худро интизор шудаанд. Онҳо дар таърихи Миллеритӣ ба воситаи бокираҳои доно рамзӣ тасвир ёфтаанд, ва ҳам дар таърихи оғоз ва ҳам дар таърихи анҷом ду чӯб ба як миллат муттаҳид мешаванд, ҳангоми рехта шудани Рӯҳулқудс дар айёми Нидои Нимашаб.
Wicked king Ahaz represents the leadership of Judah that will have heard the message, but who reject the message presented by Isaiah, and in so doing they “stumble, and fall, and be broken, and be snared, and be taken.” They are those who “seek unto them that have familiar spirits, and unto wizards that peep, and that mutter,” representing the experience of spiritualism they succumb to as they receive the strong delusion of 2 Thessalonians. Ahaz’s rejection of the message of Isaiah in 742 BC, aligns with 1863, when the message of Miller was rejected. Isaiah typifies Miller, and the message of both Isaiah and Miller was based upon the “seven times,” which find their anchor point in verse eight, of Isaiah chapter seven. Miller’s son (Isaiah’s son) represents the Elijah movement that comes in the last days.
Подшоҳи шарир Оҳоз роҳбарияти Яҳудоро ифода мекунад, ки паёмро шунидаанд, аммо паёме, ки Ишаъё пешкаш менамояд, рад мекунанд, ва бо ин амал «пешпо мехӯранд, ва меафтанд, ва мешикананд, ва ба дом меафтанд, ва гирифта мешаванд». Онҳо ҳамон касонанд, ки «ба назди соҳибони арвоҳи ошно ва назди ҷодугароне, ки пичир-пичир мекунанд ва замзама менамоянд, муроҷиат мекунанд», ки ин таҷрибаи спиритизмро ифода мекунад, ки онҳо ҳангоми пазируфтани гумроҳии қавии 2 Таслӯникиён ба он таслим мешаванд. Рад кардани паёми Ишаъё аз ҷониби Оҳоз дар соли 742 то м., бо соли 1863 мувофиқат мекунад, вақте ки паёми Миллер рад карда шуд. Ишаъё намунаи Миллер аст, ва паёми ҳам Ишаъё ва ҳам Миллер бар «ҳафт замон» асос ёфта буд, ки нуқтаи такягоҳи худро дар ояти ҳаштум, аз боби ҳафтуми китоби Ишаъё, меёбад. Писари Миллер (писари Ишаъё) ҳаракати Илёсро ифода мекунад, ки дар рӯзҳои охир меояд.
The pronouncement against Ahaz for his rejection included the prediction of being conquered by the king of the north, who in the last days is the threefold union of Modern Rome, that is ruled over by the papacy.
Эълоне ки бар зидди Оҳоз барои радди ӯ садо дод, пешгӯии он буд, ки ӯ аз ҷониби подшоҳи шимол мағлуб хоҳад шуд, ки дар айёми охир ҳамон иттиҳоди сегонаи Руми муосир аст, ки таҳти ҳукмронии папагӣ қарор дорад.
The Lord spake also unto me again, saying, Forasmuch as this people refuseth the waters of Shiloah that go softly, and rejoice in Rezin and Remaliah’s son; Now therefore, behold, the Lord bringeth up upon them the waters of the river, strong and many, even the king of Assyria, and all his glory: and he shall come up over all his channels, and go over all his banks: And he shall pass through Judah; he shall overflow and go over, he shall reach even to the neck; and the stretching out of his wings shall fill the breadth of thy land, O Immanuel. Isaiah 8:5–8.
Ва Худованд боз ба ман сухан ронда, гуфт: «Азбаски ин қавм обҳои Шилӯаҳро, ки оҳиста ҷорӣ мешаванд, рад мекунад ва аз Резин ва писари Рамалёҳу шодӣ менамояд, бинобар ин, инак, Худованд бар онҳо обҳои дарёро меоварад, қавӣ ва бисёр, яъне подшоҳи Ашшур ва тамоми ҷалоли ӯро; ва ӯ бар ҳамаи маҷроҳои худ боло хоҳад омад ва аз ҳамаи соҳилҳои худ хоҳад гузашт. Ва аз Яҳудо хоҳад гузашт; туғён карда, фаро хоҳад гирифт; то ба гардан хоҳад расид; ва густариши болҳояш паҳнои замини туро пур хоҳад кард, эй Имонуил». Ишаъё 8:5–8.
Isaiah met with wicked king Ahaz at the end of the conduit of the upper pool, and although there is uncertainty among the biblical historians and archeologists as to whether the upper pool, was the same pool as the pool of Siloam in the time of Christ, the context of Isaiah’s prophecy removes all doubt, for Isaiah identifies that the king of the north was to come upon Ahaz, because he had rejected the waters of Shiloah, that goes softly. “Shiloah” is the Old Testament’s name for “Siloam” in the New Testament.
Ишаъё бо подшоҳи шарир Аҳоз дар охири ҷӯйбори ҳавзи болоӣ мулоқот кард, ва ҳарчанд дар миёни таърихнигорон ва бостоншиносони Китоби Муқаддас нисбат ба он ки оё ҳавзи болоӣ ҳамон ҳавзе буд, ки дар замони Масеҳ ҳавзи Силоом буд, номуайянӣ вуҷуд дорад, муҳтавои нубуввати Ишаъё ҳар гуна шакро бартараф месозад, зеро Ишаъё муайян мекунад, ки подшоҳи шимол бар зидди Аҳоз хоҳад омад, чунки ӯ обҳои Шилоаҳро, ки оромона ҷорӣ мешаванд, рад карда буд. «Шилоаҳ» номи Аҳди Қадим барои «Силоом» дар Аҳди Ҷадид аст.
It was at the pool of Siloam that Jesus healed the blind man, and wicked king Ahaz represents the blind Laodicean leadership, both in 1863, and at the soon-coming Sunday law who refuse to be healed. “Shiloah” and “Siloam” both mean “sent,” and a message was sent from the Father, to the Son, who then gave it to Gabriel and the holy angels to convey to Isaiah, who brought the message that was “sent” from heaven to a blind Laodicean leader.
Маҳз назди ҳавзи Силоам Исо марди кӯрро шифо дод, ва подшоҳи шарир Оҳоз роҳбарияти кӯри Лаодикияро ифода мекунад, ҳам дар соли 1863 ва ҳам ҳангоми қонуни якшанбеи ба зудӣ фарорасанда, ки аз шифо ёфтан сарпечӣ мекунанд. «Шилоаҳ» ва «Силоам» ҳар ду маънои «фиристодашуда»-ро доранд, ва паёме аз Падар ба Писар фиристода шуд, ки он гоҳ Ӯ онро ба Ҷабраил ва фариштагони муқаддас дод, то ба Ишаъё бирасонанд; ва ӯ он паёмеро, ки аз осмон «фиристода» шуда буд, ба як роҳбари кӯри Лаодикия овард.
The conduit from the upper pool where Isaiah presented the message represents the place where the rain of the Holy Spirit is conveyed to God’s people, as also represented by the golden pipes of Zechariah’s vision, or the ladder of Jacob’s dream.
Наӯде аз ҳавзи боло, ки дар он ҷо Ишаъё паёмро пешниҳод кард, он маконро ифода мекунад, ки дар он борони Рӯҳулқудс ба қавми Худо интиқол дода мешавад; чунон ки қубурҳои тиллоии рӯъёи Закарё, ё нардбони хоби Яъқуб низ онро ифода мекунанд.
“That which God has prepared for us is represented in Zechariah, chapters 3 and 4, and 4:12–14: ‘And I answered again, and said unto him, What be these two olive branches which through the two golden pipes empty the golden oil out of themselves? And he answered me and said, Knowest thou not what these be? And I said, No, my Lord. Then said he, These are the two anointed ones, that stand by the Lord of the whole earth.’
«Он чиро ки Худо барои мо омода кардааст, дар Закарё, бобҳои 3 ва 4, ва 4:12–14 тасвир ёфтааст: “Ва боз ҷавоб дода, ба ӯ гуфтам: Ин ду шохаи зайтун, ки ба воситаи ду лӯлаи тиллоӣ равғани тиллоиро аз худ ҷорӣ мекунанд, чистанд? Ва ӯ ҷавоб дода, ба ман гуфт: Оё намедонӣ, ки инҳо чистанд? Ва ман гуфтам: Не, эй хоҷаи ман. Пас ӯ гуфт: Инҳо он ду тадҳиншуда ҳастанд, ки назди Худованди тамоми замин меистанд.”»
“The Lord is full of resources. He has no lack of facilities. It is because of our lack of faith, our earthliness, our cheap talk, our unbelief, manifested in our conversation, that dark shadows gather about us. Christ is not revealed in word or character as the One altogether lovely, and the chiefest among ten thousand. When the soul is content to lift itself up unto vanity, the Spirit of the Lord can do little for it. Our shortsighted vision beholds the shadow, but cannot see the glory beyond. Angels are holding the four winds, represented as an angry horse seeking to break loose and rush over the face of the whole earth, bearing destruction and death in its path.
«Худованд аз ҳамаи васоил пур аст. Ӯ ҳеҷ камбудии имконот надорад. Аз сабаби камии имони мо, заминӣ будани мо, суханони беарзиши мо, беимонии мо, ки дар гуфтугӯи мо зоҳир мегардад, сояҳои торик гирди мо ҷамъ мешаванд. Масеҳ дар сухан ё дар хислат ҳамчун Он Касе ки саросар дилрабо аст ва баргузидатар аз даҳ ҳазор аст, ошкор карда намешавад. Вақте ки ҷон қонеъ мешавад, ки худро ба сӯи беҳудагӣ боло барад, Рӯҳи Худованд барои он кам коре карда метавонад. Диди кӯтоҳбини мо сояро мебинад, аммо ҷалолеро, ки фаротар аз он аст, дида наметавонад. Фариштагон чор бодро нигоҳ доштаанд, ки ҳамчун аспи хашмгин тасвир шудаанд, ки мехоҳад аз банд раҳо шавад ва бар рӯи тамоми замин тохта гузарад ва дар роҳи худ харобӣ ва марг оварад.»
“Shall we sleep on the very verge of the eternal world? Shall we be dull and cold and dead? Oh, that we might have in our churches the Spirit and breath of God breathed into His people, that they might stand upon their feet and live. We need to see that the way is narrow, and the gate strait. But as we pass through the strait gate, its wideness is without limit.” Manuscript Releases, volume 20, 216, 217.
«Оё мо дар худи лаби ҷаҳони абадӣ хоб хоҳем монд? Оё мо кунд ва сард ва мурда хоҳем буд? Эй кош, дар калисоҳои мо Рӯҳ ва нафаси Худо ба қавми Ӯ дамида мешуд, то онҳо бар пойҳои худ истода, зинда мегардиданд. Мо бояд бубинем, ки роҳ танг аст ва дарвоза низ танг. Аммо ҳангоме ки мо аз он дарвозаи танг мегузарем, фарохии он ҳадду канор надорад». Manuscript Releases, volume 20, 216, 217.
The “golden oil,” is the messages of God’s Spirit that comes down from the upper pool through the conduit that is the two golden pipes that are the two witnesses of the Bible and Spirit of Prophecy, or the Old and New Testament, or the law and the prophets, or Moses and Elijah.
«равғани тиллоӣ» паёмҳои Рӯҳи Худост, ки аз ҳавзи болоӣ тавассути маҷрое фуруд меояд, ки он ду қубури тиллоӣ аст, яъне ду шоҳиди Китоби Муқаддас ва Рӯҳи Нубувват, ё Аҳди Қадим ва Аҳди Ҷадид, ё шариат ва анбиё, ё Мусо ва Илёс.
“The anointed ones standing by the Lord of the whole earth, have the position once given to Satan as covering cherub. By the holy beings surrounding his throne, the Lord keeps up a constant communication with the inhabitants of the earth. The golden oil represents the grace with which God keeps the lamps of believers supplied, that they shall not flicker and go out. Were it not that this holy oil is poured from heaven in the messages of God’s Spirit, the agencies of evil would have entire control over men.
«Тадҳиншудагоне, ки назди Худованди тамоми замин меистанд, ҳамон мақомеро доранд, ки як замон ба Шайтон ҳамчун карруби сояафкан дода шуда буд. Ба воситаи мавҷудоти муқаддасе, ки тахти Ӯро иҳота мекунанд, Худованд бо сокинони замин пайваста иртиботро нигоҳ медорад. Равғани тиллоӣ файзеро ифода мекунад, ки ба воситаи он Худо чароғҳои имондоронро таъмин менамояд, то онҳо суст нашуда, хомӯш нагарданд. Агар ин равғани муқаддас аз осмон дар паёмҳои Рӯҳи Худо рехта намешуд, қувваҳои шарорат бар одамон комилан ҳукмронӣ мекарданд.»
“God is dishonored when we do not receive the communications which he sends us. Thus we refuse the golden oil which he would pour into our souls to be communicated to those in darkness. When the call shall come, ‘Behold, the bridegroom cometh; go ye out to meet him,’ those who have not received the holy oil, who have not cherished the grace of Christ in their hearts, will find, like the foolish virgins, that they are not ready to meet their Lord. They have not, in themselves, the power to obtain the oil, and their lives are wrecked. But if God’s Holy Spirit is asked for, if we plead, as did Moses, ‘Show me thy glory,’ the love of God will be shed abroad in our hearts. Through the golden pipes, the golden oil will be communicated to us. ‘Not by might, nor by power, but by my Spirit, saith the Lord of Hosts.’ By receiving the bright beams of the Sun of Righteousness, God’s children shine as lights in the world.” Review and Herald, July 20, 1897.
«Вақте ки мо паёмҳоеро, ки Ӯ ба мо мефиристад, қабул намекунем, Худо беҳурмат карда мешавад. Бо ин мо равғани тиллоиро, ки Ӯ мехост ба ҷонҳои мо бирезад, то ба онҳое ки дар торикӣ ҳастанд расонида шавад, рад менамоем. Вақте ки нидо баланд гардад: “Инак, домод меояд; барои пешвоз гирифтани ӯ берун оед,” онҳое ки равғани муқаддасро қабул накардаанд ва файзи Масеҳро дар дилҳои худ гиромӣ надоштаанд, хоҳанд ёфт, чунон ки бокирагони нодон ёфтанд, ки барои пешвози Худованди худ омода нестанд. Онҳо дар худ қудрате надоранд, ки равғанро ба даст оваранд, ва ҳаёти онҳо барбод меравад. Аммо агар Рӯҳи Муқаддаси Худо талаб карда шавад, агар мо, чунон ки Мусо илтиҷо кард, бигӯем: “Ҷалоли Худро ба ман нишон деҳ,” муҳаббати Худо дар дилҳои мо рехта хоҳад шуд. Ба воситаи қубурҳои тиллоӣ, равғани тиллоӣ ба мо расонда хоҳад шуд. “На бо қувва, ва на бо қудрат, балки бо Рӯҳи Ман, мегӯяд Худованди лашкарҳо.” Бо қабул кардани шуоъҳои дурахшони Офтоби Адолат, фарзандони Худо чун чароғҳо дар ҷаҳон медурахшанд». Review and Herald, July 20, 1897.
The message that Ahaz was rejecting was the message of the Midnight Cry, that would have climaxed into the second coming of Christ, if the leadership of Laodicea had received the message to Laodicea that was “sent” to them in 1856. That message would have then swelled to a loud cry, and God’s people would have finished the work and been at peace. Instead, they returned to the vomit they had been delivered from.
Паёме, ки Оҳоз рад мекард, ҳамон паёми Нидои Нимаи Шаб буд, ки агар роҳбарияти Лаодикия паёмро ба Лаодикия, ки дар соли 1856 ба онҳо «фиристода» шуда буд, қабул менамуд, ба омадани дуюми Масеҳ ба авҷи худ мерасид. Он паём он гоҳ ба нидои баланд табдил меёфт, ва қавми Худо корро ба анҷом мерасониданд ва дар осоиш мебуданд. Аммо ба ҷои ин, онҳо ба қайе, ки аз он раҳо ёфта буданд, бозгаштанд.
Isaiah and Ahaz are represented as being in the purification process of the fuller’s field, which is accomplished by the Messenger of the Covenant in Malachi chapter three. They are symbolically located where the “oil” (a message) is being poured out in Zechariah’s vision, and in the last days, Isaiah’s message to Ahaz is the message of Islam of the third Woe; it is the message of the hidden history of the seven thunders; it is the message that the eighth is of the seven; it is the message of the vineyard; it is the message of “Truth,” that are all elements of the Revelation of Jesus Christ, which in the last days produces the purification represented by the fuller’s field.
Ишаъё ва Оҳоз ҳамчун онҳое тасвир шудаанд, ки дар раванди поксозӣ дар саҳрои шустагар қарор доранд, ки онро Паёмовари Аҳд дар боби сеюми Малокӣ ба анҷом мерасонад. Онҳо ба таври рамзӣ дар он ҷое қарор доранд, ки дар рӯъёи Закариё «равған» (паём) рехта мешавад, ва дар айёми охир, паёми Ишаъё ба Оҳоз паёми Ислом дар Войи сеюм аст; он паёми таърихи пинҳонии ҳафт раъд аст; он паём аст, ки ҳаштум аз ҳафт аст; он паёми токзор аст; он паёми «Ҳақиқат» аст, ки ҳамаи инҳо унсурҳои Ваҳйи Исои Масеҳ мебошанд, ки дар айёми охир он поксозиро ба вуҷуд меоварад, ки бо саҳрои шустагар муаррифӣ шудааст.
It was and is also the message of the “seven times,” that changes from Miller’s foundation stone, to the head of the corner, for it was the first truth, and it must therefore be the last truth. 1863 marked the conclusion of a purification process that began with the arrival of the third angel on October 22, 1844, and ultimately reached the light of the “seven times” in 1856. In 1844 the light of the twenty-three hundred years marked a beginning that led to the ending that was marked by the twenty-five hundred and twenty years. Yet, Laodicean blindness in the beginning and the ending, refuses to see the relationship of the two visions. 1863 represents the conclusion of a purification process that always occurs when a message is unsealed, and the message of the third angel was unsealed on October 22, 1844.
Он ҳамчунин паёми «ҳафт замон» буд ва ҳаст, ки аз санги бунёдии Миллер ба санги сари гӯша табдил меёбад, зеро он аввалин ҳақиқат буд, ва бинобар ин бояд охирин ҳақиқат низ бошад. Соли 1863 анҷоми ҷараёни поксозиро нишон дод, ки бо омадани фариштаи сеюм дар 22 октябри 1844 оғоз ёфта, ва дар ниҳоят дар соли 1856 ба нури «ҳафт замон» расид. Дар соли 1844 нури ду ҳазору сесад сол оғозиеро нишон дод, ки ба анҷоме бурд, ки бо ду ҳазору панҷсаду бист сол ишора гардида буд. Бо вуҷуди ин, кӯрии Лаодикия дар оғоз ва анҷом аз дидани робитаи ин ду рӯъё сар мепечад. Соли 1863 анҷоми ҷараёни поксозиро ифода мекунад, ки ҳамеша ҳангоми муҳркушо шудани як паём ба вуқӯъ меояд, ва паёми фариштаи сеюм дар 22 октябри 1844 муҳркушо гардид.
The light of the third angel which was unsealed in 1844, was not a singular light, it was what Sister White refers to as “the advancing light of the third angel.” The advancing light of the third angel began in 1844, and continues to advance until probation closes, but when it first arrived, and when it ultimately ends, there is a specific testing period of the third angel. Those testing periods, at the beginning and ending, also represent a testing process represented by Daniel as an “increase of knowledge,” that is also the advancing light of the third angel.
Нури фариштаи сеюм, ки дар соли 1844 кушода карда шуд, нури ягона набуд; он чизе буд, ки хоҳар Уайт онро «нури пешрави фариштаи сеюм» меномад. Нури пешрави фариштаи сеюм дар соли 1844 оғоз ёфт ва то баста шудани муҳлати имтиҳон пеш меравад; аммо ҳангоме ки он бори аввал омад ва ҳангоме ки дар ниҳоят ба анҷом мерасад, барои фариштаи сеюм давраи мушаххаси озмоиш вуҷуд дорад. Он давраҳои озмоиш, ҳам дар оғоз ва ҳам дар анҷом, ҳамчунин раванди санҷишеро ифода мекунанд, ки Дониёл онро «афзоиши дониш» тасвир мекунад, ва он низ ҳамон нури пешрави фариштаи сеюм аст.
The testing process at the beginning began in 1844, and the advancing light increased in knowledge until it reached its conclusion in 1856. The beginning light and the ending light of the testing period are the two visions of Daniel chapter eight, verses thirteen and fourteen, which represent the foundation and the central pillar of Adventism.
Раванди имтиҳон дар оғоз соли 1844 сар шуд, ва нури пешраванда дар дониш афзоиш ёфт, то он ки дар соли 1856 ба анҷоми худ расид. Нури ибтидоӣ ва нури анҷомии давраи имтиҳон ҳамон ду рӯъёи боби ҳаштуми Дониёл, оятҳои сездаҳ ва чордаҳ мебошанд, ки таҳкурсӣ ва сутуни марказии адвентизмро ифода мекунанд.
The testing period of the first angel began on August 11, 1840 and ended at the first disappointment on April 19, 1844. The testing period of the second angel then began, and continued until October 22, 1844. At that point the third angel arrived and the testing period of the third angel continued until Laodicean Adventism rejected the light of the third angel in 1863.
Давраи санҷиши фариштаи аввал 11 августи соли 1840 оғоз ёфта, бо ноумедии аввал 19 апрели соли 1844 ба поён расид. Сипас давраи санҷиши фариштаи дуюм оғоз ёфт ва то 22 октябри соли 1844 идома кард. Дар он лаҳза фариштаи сеюм омад ва давраи санҷиши фариштаи сеюм то замоне идома ёфт, ки адвентизми Лоудикия нури фариштаи сеюмро дар соли 1863 рад кард.
The testing period of the third angel for Millerite Adventism had a beginning and an ending, and the beginning and ending must represent the same thing, for Jesus always illustrates the end of a thing with the beginning of a thing. The opening of the advancing light of the third angel was the light of the appearance (the “mareh” vision), of verse fourteen of chapter eight of Daniel. The ending of the advancing light of the third angel was the light of the trampling down of the sanctuary and host (the “chazon” vision), of verse thirteen. The two visions are prophetically intertwined.
Давраи имтиҳони фариштаи сеюм барои адвентизми миллерӣ оғоз ва анҷом дошт, ва оғозу анҷом бояд як чизро ифода намоянд, зеро Исо ҳамеша анҷоми чизеро бо оғози он тасвир мекунад. Ифтитоҳи нури пешравандаи фариштаи сеюм нури зуҳур буд (рӯъёи «mareh»), дар ояти чордаҳуми боби ҳаштуми Дониёл. Анҷоми нури пешравандаи фариштаи сеюм нури поймол шудани мақдас ва лашкар буд (рӯъёи «chazon»), дар ояти сездаҳум. Ин ду рӯъё аз лиҳози нубувватӣ ба ҳам печидаанд.
Then shalt thou cause the trumpet of the jubilee to sound on the tenth day of the seventh month, in the day of atonement shall ye make the trumpet sound throughout all your land. Leviticus 25:9.
Пас дар рӯзи даҳуми моҳи ҳафтум карнаи юбилейро ба садо даровар; дар рӯзи кафорат шумо карнаро дар тамоми замини худ ба садо дароред. Ибодат 25:9.
The trumpet that was to be sounded on the Day of Atonement, which was October 22, 1844, was the Jubilee trumpet, which represents the sacred cycle of seven years, which adds up to twenty-five hundred and twenty days. The Lord intended to lead ancient Israel directly into the Promised Land, but their rebellion prevented that from happening. The Lord intended to lead modern Israel directly into the Promised Land, but rebellion prevented that from happening. If modern Israel would have been obedient to the advancing light of the third angel, they would have warned the world and the Lord would have returned over one hundred years ago.
Карнае, ки мебоист дар Рӯзи Каффора садо медод, ки он 22 октябри соли 1844 буд, карнаи Юбилей буд, ки давраи муқаддаси ҳафтсоларо ифода мекунад ва ҷамъан ба ду ҳазору панҷсаду бист рӯз мерасад. Худованд ният дошт, ки Исроили қадимро бевосита ба Замини Мавъуд дароварад, аммо исёни онҳо монеъи амалӣ шудани ин гардид. Худованд ният дошт, ки Исроили муосирро низ бевосита ба Замини Мавъуд дароварад, аммо исён монеъи ин гардид. Агар Исроили муосир ба нури пешравандаи фариштаи сеюм итоат мекард, онҳо ҷаҳонро огоҳ менамуданд ва Худованд зиёда аз сад сол пеш бозмегашт.
In order for that to happen the Lord would have needed to work a transformation among the Millerites, and that transformation is identified as the mystery of God in the Scriptures. If Adventism had followed the advancing light of the third angel, then the trumpet of the Jubilee would have sounded all the way through to the end, for it is in the days that the seventh trumpet sounds, that the mystery of God is finished. In Revelation ten, that trumpet, which is the Jubilee trumpet, and also the trumpet of the third woe, began to sound on October 22, 1844.
Барои он ки ин воқеъ гардад, Худованд мебоист дар миёни миллеритҳо як дигаргунӣ ба амал меовард, ва ин дигаргунӣ дар Навиштаҳои Муқаддас ҳамчун сирри Худо муайян шудааст. Агар адвентизм аз паси нури афзояндаи фариштаи сеюм мерафт, он гоҳ карнаи Юбилей то ба охир садо медод, зеро маҳз дар рӯзҳое ки карнаи ҳафтум садо медиҳад, сирри Худо ба анҷом мерасад. Дар Ваҳй боби даҳум, он карна, ки карнаи Юбилей аст ва ҳамчунин карнаи войи сеюм, 22 октябри соли 1844 ба садо даромадан оғоз кард.
And the angel which I saw stand upon the sea and upon the earth lifted up his hand to heaven, And sware by him that liveth for ever and ever, who created heaven, and the things that therein are, and the earth, and the things that therein are, and the sea, and the things which are therein, that there should be time no longer: But in the days of the voice of the seventh angel, when he shall begin to sound, the mystery of God should be finished, as he hath declared to his servants the prophets. Revelation 10:5–7.
Ва он фариштае ки дидам бар баҳр ва бар замин истода буд, дасти худро ба осмон бардошт, ва ба номи Ӯ, ки то абадулобод зинда аст, ки осмон ва он чиро, ки дар он аст, ва замин ва он чиро, ки дар он аст, ва баҳр ва он чиро, ки дар он аст, офарид, қасам ёд кард, ки дигар вақт нахоҳад буд; балки дар айёми овози фариштаи ҳафтум, ҳангоме ки ӯ ба навохтан оғоз намояд, сирри Худо ба анҷом хоҳад расид, чунон ки Ӯ ба бандагони Худ — анбиё — башорат дода буд. Ваҳй 10:5–7.
The testing purification process that began on October 22, 1844, which was the advancing light of the third angel, began with the light of Daniel chapter eight, verse fourteen, and it ended with the light of Daniel chapter eight, verse thirteen. It began with the answer of verse fourteen, and ended with the question of verse thirteen.
Раванди поксозии озмоишӣ, ки 22 октябри соли 1844 оғоз ёфт ва нури пешрави фариштаи сеюм буд, бо нури Дониёл, боби ҳаштум, ояти чордаҳум оғоз гардид, ва бо нури Дониёл, боби ҳаштум, ояти сездаҳум ба анҷом расид. Он бо ҷавоби ояти чордаҳум оғоз ёфт, ва бо саволи ояти сездаҳум ба поён расид.
Those nineteen years were typified by the arrival of Isaiah’s warning message to Ahaz the king of literal Judah during a civil war between the north and south. Those nineteen years ended with the king of the north, taking Israel into slavery. Those nineteen years typified the arrival of the third angel in 1844, through to the rebellion of 1863. The advancing light of the third angel was represented by Isaiah’s message.
Он нуздаҳ сол бо расидани паёми ҳушдордиҳандаи Ишаъё ба Оҳоз, подшоҳи Яҳудои воқеӣ, дар замони ҷанги шаҳрвандӣ миёни шимол ва ҷануб, рамзан нишон дода шуда буданд. Он нуздаҳ сол бо он анҷом ёфтанд, ки подшоҳи шимол Исроилро ба асорат бурд. Он нуздаҳ сол расидани фариштаи сеюмро дар соли 1844, то исёни соли 1863, рамзан ифода мекарданд. Нури пешравандаи фариштаи сеюм бо паёми Ишаъё намояндагӣ шуда буд.
The rejection of that advancing light brought an end to the Millerite movement, and in that testing period the Philadelphian Millerite Movement transitioned into the Laodicean Church. The nineteen years that began in 742 BC, and the nineteen years that began in 1844, both represent a testing and purification process in the last days, that is the final testing period of the advancing light of the third angel.
Рад намудани он нури пешрав ба ҳаракати Миллеритӣ хотима бахшид, ва дар он давраи озмоишӣ Ҳаракати Миллеритии Филаделфия ба Калисои Лоодикия гузариш кард. Нуздаҳ соле, ки соли 742 то милод оғоз ёфтанд, ва нуздаҳ соле, ки соли 1844 оғоз ёфтанд, ҳар ду раванди озмоиш ва поксозиро дар айёми охир ифода мекунанд, яъне он давраи ниҳоии озмоиши нури пешрави фариштаи сеюм мебошанд.
In that final testing process the mystery of God will be finished. The one hundred and forty four thousand are those who wait, return and are sealed.
Дар он раванди ниҳоии озмоиш сирри Худо ба анҷом хоҳад расид. Яксаду чилу чор ҳазор касонанд, ки интизор мешаванд, бозмегарданд ва муҳр зада мешаванд.
Bind up the testimony, seal the law among my disciples. And I will wait upon the Lord, that hideth his face from the house of Jacob, and I will look for him. Behold, I and the children whom the Lord hath given me are for signs and for wonders in Israel from the Lord of hosts, which dwelleth in mount Zion. Isaiah 8:16–18.
Шаҳодатро бибанд, шариатро дар миёни шогирдони ман мӯҳр намо. Ва ман Худовандро интизор хоҳам шуд, ки рӯи Худро аз хонадони Яъқуб пинҳон медорад, ва ба Ӯ умед хоҳам баст. Инак, ман ва фарзандоне ки Худованд ба ман додааст, барои аломатҳо ва барои аҷоибҳо дар Исроил аз ҷониби Худованди лашкарҳо ҳастем, ки дар кӯҳи Сион сокин аст. Ишаъё 8:16–18.
The ending testing period of the advancing light of the third angel in the last days, began where the beginning testing period began. It began when Jesus raised His hand up to heaven and proclaimed “that there should be time no longer.” That pronouncement occurred on October 22, 1844, when the seventh trumpet, announced the Jubilee at the conclusion of the sacred cycle of seven. The cycle of seven years, repeated seven times was literally forty-nine years, or twenty-five hundred and twenty days.
Давраи озмоишии анҷомбахши нури пешравандаи фариштаи сеюм дар рӯзҳои охир, аз ҳамон ҷо оғоз ёфт, ки давраи озмоишии ибтидоӣ оғоз ёфта буд. Он замоне оғоз ёфт, ки Исо дасти Худро сӯи осмон бардошт ва эълон намуд: «ки дигар вақт нахоҳад буд». Ин эъломия 22 октябри соли 1844 ба вуқӯъ пайваст, вақте ки карнаи ҳафтум, дар анҷоми давраи муқаддаси ҳафтгона, Юбилейро эълон кард. Давраи ҳафтсола, ки ҳафт бор такрор мешуд, ба маънои аслӣ чиҳилу нуҳ сол, ё ду ҳазору панҷсаду бист рӯз буд.
1989 marks the “time of the end” in the movement of the one hundred and forty-four thousand, and 1989 marks the conclusion of the one hundred and twenty-six years that began at the rebellion of 1863. The movement of the one hundred and forty-four thousand began at the “time of the end,” with a symbol of the “seven times,” for one hundred and twenty-six is a tithe of twelve hundred and sixty, which in turn is half of twenty-five hundred and twenty.
Соли 1989 дар ҳаракати саду чиҳилу чаҳор ҳазор «замони поён»-ро нишон медиҳад, ва соли 1989 анҷоми яксаду бисту шаш солро, ки аз исёни соли 1863 оғоз ёфта буданд, нишон медиҳад. Ҳаракати саду чиҳилу чаҳор ҳазор дар «замони поён» бо рамзи «ҳафт замон» оғоз ёфт, зеро яксаду бисту шаш ушри як ҳазору дусаду шаст аст, ки он, дар навбати худ, нисфи ду ҳазору панҷсаду бист мебошад.
Jesus always represents the end of a thing with the beginning of a thing, and the beginning of the movement of the one hundred and forty-four thousand was marked by a symbol of the “seven times,” just as it is at the end of the movement. The days of the sounding of the seventh angel, when the mystery of God is finished, began at the conclusion of the “three-and-a-half” days of Revelation chapter eleven. The Seventh Trumpet, which is also the third Woe, sounded its second note on October 7, 2023, and the mystery of God is now finishing, as “he hath declared to his servants the prophets.” The ending of the movement is marked by a symbol of “seven times,” as was the beginning of the very same movement.
Исо ҳамеша анҷоми чизеро бо оғози чизе ифода мекунад, ва оғози ҳаракати яксаду чиҳилу чаҳор ҳазор бо рамзи «ҳафт замон» нишон дода шуд, ҳамон тавре ки дар анҷоми ин ҳаракат низ чунин аст. Айёми садо додани фариштаи ҳафтум, вақте ки сирри Худо ба анҷом мерасад, дар поёни сеюним рӯзи боби ёздаҳуми Ваҳй оғоз ёфт. Карнаи Ҳафтум, ки ҳамчунин Войи сеюм аст, нотаи дуюми худро 7 октябри соли 2023 садо дод, ва сирри Худо ҳоло, чунон ки «ба бандагони худ — пайғамбарон — эълон кардааст», ба анҷом мерасад. Анҷоми ҳаракат бо рамзи «ҳафт замон» нишон дода мешавад, чунон ки оғози ҳамин ҳаракати айни ҳамон тавр нишон дода шуда буд.
At the time of the end in 1798, the “seven times,” of God’s indignation against the northern kingdom ended, and at the end of the movement of the Millerites, the rejection of the truths associated with the “seven times,” marked the rebellion of 1863. Jesus always illustrates the end of a thing with the beginning of a thing, and the movement of the first angel (the Millerites), illustrates the movement of the third angel (the one hundred and forty-four thousand). Both movements begin with and end with the “seven times.” You cant make these things up.
Дар замони поён, дар соли 1798, «ҳафт замон»-и ғазаби Худо бар подшоҳии шимолӣ ба анҷом расид, ва дар поёни ҳаракати миллерчиён, рад кардани ҳақиқатҳое, ки бо «ҳафт замон» вобаста буданд, исёни соли 1863-ро нишон дод. Исо ҳамеша анҷоми чизеро бо ибтидои чизе тасвир мекунад, ва ҳаракати фариштаи аввал (миллерчиён) ҳаракати фариштаи сеюмро (саду чилу чаҳор ҳазорро) тасвир мекунад. Ҳар ду ҳаракат бо «ҳафт замон» оғоз меёбанд ва бо «ҳафт замон» ба анҷом мерасанд. Ин чизҳоро бофта бароварда намешавад.
We will continue this study in the next article.
Мо ин омӯзишро дар мақолаи оянда идома хоҳем дод.
“Those who are in responsible positions are not to become converted to the self-indulgent, extravagant principles of the world, for they cannot afford it; and if they could, Christlike principles would not allow it. Manifold teaching needs to be given. ‘Whom shall He teach knowledge? and whom shall He make to understand doctrine? them that are weaned from the milk, and drawn from the breasts. For precept must be upon precept, precept upon precept; line upon line, line upon line; here a little, and there a little.’ Thus the word of the Lord is patiently to be brought before the children and kept before them, by parents who believe the word of God. ‘For with stammering lips and another tongue will He speak to this people. To whom He said, This is the rest wherewith ye may cause the weary to rest; and this is the refreshing: yet they would not hear. But the word of the Lord was unto them precept upon precept, precept upon precept; line upon line, line upon line; here a little, and there a little; that they might go, and fall backward, and be broken, and snared, and taken.’ Why?—because they did not heed the word of the Lord that came unto them.
«Онҳое ки дар мақомҳои масъул қарор доранд, набояд ба принсипҳои худписандона ва исрофкоронаи ҷаҳон рӯй оваранд, зеро онҳо инро наметавонанд ба худ раво бинанд; ва агар ҳам метавонистанд, принсипҳои ба Масеҳмонанд инро иҷозат намедоданд. Таълими фаровон бояд дода шавад. “Ӯ донишро ба кӣ хоҳад омӯхт? Ва фаҳмиши таълимро ба кӣ хоҳад фаҳмонд? Ба онҳое ки аз шир ҷудо шудаанд ва аз пистонҳо дур кашида шудаанд. Зеро ҳукм бояд бар ҳукм бошад, ҳукм бар ҳукм; сатр бар сатр, сатр бар сатр; андаке ин ҷо, ва андаке он ҷо.” Ҳамин тавр каломи Худованд бояд бо сабр назди кӯдакон оварда шавад ва аз ҷониби падару модароне ки ба каломи Худо имон доранд, ҳамеша пеши назари онҳо нигоҳ дошта шавад. “Зеро Ӯ бо лабони лакнатдор ва бо забони дигар ба ин қавм сухан хоҳад гуфт. Ба онҳое ки Ӯ гуфт: Ин аст оромие ки бо он метавонед хастаро ором диҳед; ва ин аст тароват; вале онҳо нахостанд бишнаванд. Аммо каломи Худованд барои онҳо ҳукм бар ҳукм, ҳукм бар ҳукм; сатр бар сатр, сатр бар сатр; андаке ин ҷо, ва андаке он ҷо шуд; то ки онҳо бираванд, ва ба қафо афтанд, ва шикаста шаванд, ва ба дом афтанд, ва гирифта шаванд.” Чаро? — зеро онҳо ба каломи Худованд, ки назди онҳо омада буд, гӯш надоданд.»
“This means those who have not received instruction, but have cherished their own wisdom, and have chosen to work themselves according to their own ideas. The Lord gives these the test, that they shall either take their position to follow His counsel, or refuse and do according to their own ideas, and then the Lord will leave them to the sure result. In all our ways, in all our service to God, He speaks to us, ‘Give Me thine heart.’ It is the submissive, teachable spirit that God wants. That which gives to prayer its excellence is the fact that it is breathed from a loving, obedient heart.
«Ин маънои онро дорад, ки касоне, ки таълим нагирифтаанд, вале ҳикмати худро азиз доштаанд ва интихоб кардаанд, ки мувофиқи андешаҳои худ амал кунанд. Худованд ба инҳо озмоиш медиҳад, то ё мавқеи худро гирифта, машварати Ӯро пайравӣ кунанд, ё сарпечӣ намуда, мувофиқи андешаҳои худ амал намоянд; ва он гоҳ Худованд онҳоро ба натиҷаи ҳатмӣ вомегузорад. Дар ҳамаи роҳҳои мо, дар тамоми хизмати мо ба Худо, Ӯ ба мо мегӯяд: “Дили худро ба Ман бидеҳ.” Он чизе ки Худо мехоҳад, рӯҳи фурӯтан ва таълимпазир аст. Он чи ба дуо бартарии онро мебахшад, ҳамин аст, ки он аз дили меҳрубон ва итоаткор бармеояд.»
“God requires certain things of His people; if they say, I will not give up my heart to do this thing, the Lord lets them go on in their supposed wise judgment without heavenly wisdom, until this scripture [Isaiah 28:13] is fulfilled. You are not to say, I will follow the Lord’s guidance up to a certain point that is in harmony with my judgment, and then hold fast to your own ideas, refusing to be molded after the Lord’s similitude. Let the question be asked, Is this the will of the Lord? not, Is this the opinion or judgment of—–?” Testimonies to Ministers, 419.
«Худо аз қавми Худ чизҳои муайянеро талаб мекунад; агар онҳо гӯянд: ман дили худро барои анҷом додани ин кор намедиҳам, Худованд онҳоро дар он доварии ба гумони худ хирадмандонаи эшон, вале бе ҳикмати осмонӣ, пеш меравад, то он даме ки ин оят [Ишаъё 28:13] ба иҷро расад. Шумо набояд бигӯед: ман роҳнамоии Худовандро то ҳадде пайравӣ хоҳам кард, ки бо доварии ман мувофиқат мекунад, ва баъд ба ақидаҳои худ маҳкам часпед ва аз он ки ба шабоҳати Худованд шакл дода шавед, саркашӣ намоед. Бигзор ин савол дода шавад: Оё ин иродаи Худованд аст? на, Оё ин ақида ё доварии —– аст?» Testimonies to Ministers, 419.