In 1856 the light of the “seven times” was unsealed and by 1863 that light was rejected. The prophet from Judah brought the light to wicked king Jeroboam, and Jeroboam rejected the light. Isaiah brought the same light to wicked king Ahaz, and he also rejected the light. For refusing the light associated with the pool of Shiloah, the kingdoms of both Jeroboam (the northern) and Ahaz (the southern) were taken into slavery by a king from the north in 723 BC, and 677 BC respectively.
Дар соли 1856 нури «ҳафт замон» кушода гардид, ва то соли 1863 он нур рад карда шуд. Пайғамбар аз Яҳудо он нурро ба назди подшоҳи шарир Еробъом овард, ва Еробъом он нурро рад кард. Ишаъё ҳамон нурро ба назди подшоҳи шарир Оҳоз овард, ва ӯ низ онро рад кард. Барои рад кардани нуре, ки бо ҳавзи Шилӯаҳ вобаста буд, подшоҳи аз шимоломада ҳар ду подшоҳӣ — ҳам подшоҳии Еробъом (шимолӣ) ва ҳам подшоҳии Оҳоз (ҷанубӣ)-ро мутаносибан дар солҳои 723 то м. ва 677 то м. ба асорат бурд.
Moses, in Aaron’s rebellion; Isaiah with Ahaz and Jeremiah with other kings, represented the faithful of Millerite history who were all representing the messengers of light in the last-day rebellion. The “first” last-day crisis of 1863, and the “last” last-day crisis of the “great earthquake” of Revelation chapter eleven (the soon-coming Sunday law), are represented by all these prophetic lines. The prophet from Judah represents a prophet that backslid from his responsibility, and ends up buried in the same grave as apostate Protestantism. His death and his burial were in response to his choosing to eat and drink the diet of the lying prophet of Bethel.
Мусо, дар исёни Ҳорун; Ишаъё бо Оҳоз ва Ирмиё бо подшоҳони дигар, аминҳои таърихи миллериро намояндагӣ мекарданд, ки ҳамаашон паёмоварони нурро дар исёни рӯзҳои охир намояндагӣ менамуданд. «Аввалин» бӯҳрони рӯзҳои охири соли 1863 ва «охирин» бӯҳрони рӯзҳои охир — «зилзилаи бузург»-и боби ёздаҳуми Ваҳй (қонуни якшанбеи наздикшаванда) — аз ҷониби ҳамаи ин хатҳои нубувватӣ намояндагӣ мешаванд. Набӣ аз Яҳудо набиееро намояндагӣ мекунад, ки аз масъулияти худ ақибнишинӣ кард ва дар ниҳоят дар ҳамон қабре дафн гардид, ки протестантизми муртад дар он аст. Марги ӯ ва дафни ӯ посухе буданд ба интихоби ӯ, ки ғизо ва нӯшокии набии дурӯғини Байт-Илро бихӯрад ва бинӯшад.
The judgment of being overcome by the papacy (the king of Assyria) at the Sunday law, that was typified by the scattering of the northern and southern kingdoms of Jeroboam and Ahaz, aligns with the fate of the Judean prophet, for he died between a “lion” and an “ass.” The “lion” is the symbol of Babylon which in the last days is the papacy.
Доварии мағлуб шудан аз ҷониби папосӣ (подшоҳи Ашшур) ҳангоми қонуни якшанбе, ки бо пароканда шудани подшоҳиҳои шимолӣ ва ҷанубии Ёробъом ва Оҳоз пешнамоиш дода шуда буд, бо сарнавишти пайғамбари яҳудӣ мувофиқат мекунад, зеро ӯ байни «шер» ва «хар» мурд. «Шер» рамзи Бобил аст, ки дар айёми охир папосист.
And it came to pass, after he had eaten bread, and after he had drunk, that he saddled for him the ass, to wit, for the prophet whom he had brought back. And when he was gone, a lion met him by the way, and slew him: and his carcase was cast in the way, and the ass stood by it, the lion also stood by the carcase. And, behold, men passed by, and saw the carcase cast in the way, and the lion standing by the carcase: and they came and told it in the city where the old prophet dwelt. And when the prophet that brought him back from the way heard thereof, he said, It is the man of God, who was disobedient unto the word of the Lord: therefore the Lord hath delivered him unto the lion, which hath torn him, and slain him, according to the word of the Lord, which he spake unto him. And he spake to his sons, saying, Saddle me the ass. And they saddled him. And he went and found his carcase cast in the way, and the ass and the lion standing by the carcase: the lion had not eaten the carcase, nor torn the ass. And the prophet took up the carcase of the man of God, and laid it upon the ass, and brought it back: and the old prophet came to the city, to mourn and to bury him. And he laid his carcase in his own grave; and they mourned over him, saying, Alas, my brother! And it came to pass, after he had buried him, that he spake to his sons, saying, When I am dead, then bury me in the sepulchre wherein the man of God is buried; lay my bones beside his bones: For the saying which he cried by the word of the Lord against the altar in Bethel, and against all the houses of the high places which are in the cities of Samaria, shall surely come to pass. 1 Kings 13:11–32.
Ва чунин воқеъ шуд, ки баъд аз он ки ӯ нон хӯрд ва нӯшид, барои вай, яъне барои он набие ки баргардонда буд, харро зин кард. Ва ҳангоме ки ӯ рафт, шер ӯро дар роҳ пешвоз гирифта, кушт; ва ҷасадаш дар роҳ афтода буд, ва хар назди он меистод, шер низ назди ҷасад меистод. Ва инак, одамон аз он ҷо мегузаштанд ва ҷасади дар роҳ афтодаро ва шери назди ҷасад истодаро диданд; ва омада, дар шаҳре ки он набии пир дар он сокин буд, хабар доданд. Ва чун он набие ки ӯро аз роҳ баргардонида буд, инро шунид, гуфт: «Ин марди Худост, ки ба каломи Худованд итоат накард; бинобар ин Худованд ӯро ба шер супурдааст, ки ӯро дарронда ва куштааст, мувофиқи каломи Худованд, ки ба ӯ гуфта буд». Ва ба писаронаш сухан ронда, гуфт: «Харро барои ман зин кунед». Ва онҳо онро зин карданд. Ва ӯ рафт ва ҷасадашро дар роҳ афтода ёфт, ва хар ва шер назди ҷасад меистоданд; шер на ҷасадро хӯрда буд ва на харро дарронда буд. Ва набӣ ҷасади марди Худоро бардошт ва бар хар ниҳод ва онро боз овард; ва он набии пир ба шаҳр омад, то ки бар ӯ мотам гирад ва ӯро дафн кунад. Ва ҷасадашро дар қабри худ ниҳод; ва бар ӯ навҳа карданд ва гуфтанд: «Вой, эй бародари ман!» Ва чунин воқеъ шуд, ки баъд аз он ки ӯро дафн кард, ба писаронаш сухан ронда, гуфт: «Вақте ки ман бимирам, маро дар ҳамон мақбарае дафн кунед, ки марди Худо дар он дафн шудааст; устухонҳои маро назди устухонҳои ӯ бигузоред. Зеро сухане ки ӯ ба каломи Худованд бар зидди қурбонгоҳи Байт-Ил ва бар зидди ҳамаи хонаҳои баландиҳо, ки дар шаҳрҳои Сомария ҳастанд, нидо кард, ҳатман ба амал хоҳад омад». 3 Подшоҳон 13:11–32.
The Judean prophet died between two symbols. The lion is a symbol of Babylon, and modern Babylon in the last days is the King of the North, who comes to his end with none to help in Daniel chapter eleven, verse forty-five. The mark of his authority is the worship of the sun, which is the fourth abomination, and where the fourth generation of Laodicean Adventism is portrayed as bowing toward the sun in Ezekiel chapter eight. In Miller’s dream he was shown that not only did the jewels get scattered and covered up, but also that the casket itself, which represented the Bible, was also torn apart.
Пайғамбари Яҳудо дар миёни ду рамз фавтид. Шер рамзи Бобил аст, ва Бобили муосир дар рӯзҳои охир Подшоҳи Шимол мебошад, ки дар Дониёл боби ёздаҳ, ояти чиҳилу панҷ, ба анҷоми худ мерасад ва ҳеҷ мададгоре нахоҳад дошт. Нишонаи қудрати ӯ парастиши офтоб аст, ки зиштии чорум мебошад; ва дар он ҷо насли чоруми Адвентизми Лоудикиёӣ ҳамчун саҷдаоварандагон ба сӯи офтоб дар Ҳизқиёл боби ҳашт тасвир шудааст. Дар хоби Миллер ба ӯ нишон дода шуд, ки на танҳо ҷавоҳирот пароканда ва пинҳон гардид, балки худи сандуқча низ, ки Китоби Муқаддасро намояндагӣ мекард, пора-пора карда шуд.
In the third generation of Adventism the work of introducing the use of the so-called modern translations of the Bible was promoted by the leadership of Adventism. Those so called modern translations were derived from a corrupted set of manuscripts that are promoted by the theologians of the man of sin, and apostate Protestantism. Miller’s casket was the King James Version that was translated from the uncorrupted manuscripts.
Дар насли сеюми адвентизм кори ҷорӣ намудани истифодаи ба истилоҳ тарҷумаҳои муосири Китоби Муқаддас аз ҷониби роҳбарияти адвентизм пеш бурда шуд. Он тарҷумаҳои ба истилоҳ муосир аз маҷмӯаи дастнависҳои таҳрифшуда баргирифта шуда буданд, ки аз ҷониби илоҳиётшиносони марди гуноҳ ва протестантизми муртад тарғиб мегарданд. Сандуқи Миллер нусхаи «King James Version» буд, ки аз дастнависҳои таҳрифнашуда тарҷума шуда буд.
By the fourth generation of Laodicean Adventism, the church had joined the World Council of Churches, a confederacy of the Roman church and her daughters. Adventism argued for years, for the benefit of their sleeping flock, that they were simply “observers,” at the World Council of Churches, until the bylaws of the evil confederacy revealed that the status of an “observer,” represents a full voting member!
То насли чоруми адвентизми Лудиқия, калисо ба Шӯрои Ҷаҳонии Калисоҳо, яъне ба иттиҳоди калисои Рум ва духтарони вай, ҳамроҳ шуда буд. Адвентизм солҳо, ба хотири фиреб додани рамаи хуфтаи худ, баҳс мекард, ки онҳо дар Шӯрои Ҷаҳонии Калисоҳо фақат «нозирон» мебошанд, то он даме ки ойинномаҳои он иттиҳоди шарир ошкор сохтанд, ки мақоми «нозир» узви комили дорои ҳаққи раъйро ифода мекунад!
In their fourth generation they twice awarded the “man of sin” a gold medal. At least one of the medals was imprinted with the Catholic understanding of the Second Coming of Christ, portraying Jesus placing His foot upon the earth at His return, and it included a Catholic sun-halo behind Christ, and the Catholic abridgment of the fourth commandment, which simply stated, “remember the Sabbath.” In a court proceeding (which is a legal pronouncement), the President of the General Conference gave testimony where he identified that the Seventh-day Adventist church used to believe the papacy was the antichrist, but that his church had long ago assigned that belief “to the historical trash heap.”
Дар насли чоруми худ онҳо ду бор ба «марди гуноҳ» медали тилло супурданд. Дастикам яке аз он медалҳо бо фаҳмиши католикии Омадани Дуюми Масеҳ нақш баста буд: Исо ҳангоми бозгашти Худ пои Худро бар замин мегузорад; инчунин дар паси Масеҳ ҳолае аз офтоби католикӣ қарор дошт ва ихтисори католикии аҳкоми чорумро дар бар мегирифт, ки танҳо чунин мегуфт: «шаббатро дар хотир дор». Дар ҷараёни як муҳокимаи судӣ (ки эъломи ҳуқуқӣ аст), Президенти Конфронси Генералӣ шаҳодат дод, ки дар он ӯ изҳор дошт, калисои Адвентистони рӯзи ҳафтум пештар бовар дошт, ки папагӣ зиддимасеҳ аст, аммо калисои ӯ кайҳо пеш он эътиқодро «ба партовгоҳи таърих» супурдааст.
The fourth abomination (generation) is where the twenty-five leaders of the church of Jerusalem bow to the sun. The progressive abominations began with the image of jealousy that was set up at the entry, marking the beginning. The prophet from Judah ends up buried with apostate Protestantism, and the lion (Babylon) slays him, for he reverted to the methodology of apostate Protestantism, and is therefore unable to recognize that it is Rome that establishes the vision, and where there is no vision established by the symbol of the man of sin, you ultimately end up on the side of the man of sin.
Нафрати чорум (насл) он ҷост, ки бисту панҷ роҳбари калисои Ерусалим ба офтоб саҷда мекунанд. Нафратҳои пешраванда аз сурати ғайрат, ки дар даромадгоҳ барпо шуда буд, оғоз ёфтанд ва ибтидоро нишон доданд. Пайғамбар аз Яҳудо дар ниҳоят бо протестантизми муртад дафн мешавад, ва шер (Бобил) ӯро мекушад, зеро вай ба методологияи протестантизми муртад бозгашт; бинобар ин, қодир нест дарк кунад, ки ин Рум аст, ки рӯъёро барқарор месозад, ва ҳар ҷо ки рӯъё бо рамзи марди гуноҳ барқарор нашуда бошад, дар ниҳоят ту дар ҷониби марди гуноҳ қарор мегирӣ.
“Those who become confused in their understanding of the word, who fail to see the meaning of antichrist, will surely place themselves on the side of antichrist.” Kress Collection, 105.
«Онҳое ки дар фаҳмиши калом ба иштибоҳ меафтанд ва маънои зиддимасеҳро дарк намекунанд, бешубҳа худро дар ҷониби зиддимасеҳ қарор хоҳанд дод». Kress Collection, 105.
The Judean prophet was buried with the lying prophet of Bethel, who identified him as his “brother,” and he was found dead between two symbols. The “lion” represented his failure to understand the antichrist, and the “ass” is a symbol of Islam. Laodicean Adventism has already demonstrated through its silence concerning September 11, 2001, that it does not recognize that the subject of Islam of the third Woe is the Midnight Cry, latter rain message. Failure to recognize the message of the latter rain, is death! The latter rain began on September 11, 2001 when the mighty angel of Revelation eighteen descended, when the great buildings of New York City were thrown down. The “rain” is a message, and the message must be recognized to receive it.
Паёмбари яҳудӣ бо он паёмбари дурӯғини Байт-Ил, ки ӯро «бародар»-и худ хонда буд, дафн карда шуд, ва ӯ миёни ду рамз мурда ёфт гардид. «Шер» нотавонии ӯро дар фаҳмидани зиддимасеҳ ифода менамуд, ва «хар» рамзи Ислом аст. Адвентизми Лоадиқия аллакай тавассути сукути худ дар бораи 11 сентябри соли 2001 нишон додааст, ки намедонад мавзӯи Ислом дар бораи Войи сеюм — паёми Фарёди Нисфи Шаб, яъне паёми борони охирин аст. Надонистани паёми борони охирин — марг аст! Борони охирин 11 сентябри соли 2001 оғоз ёфт, вақте ки фариштаи қавии Ваҳй боби ҳаждаҳ нозил шуд, вақте ки биноҳои бузурги шаҳри Ню-Йорк фурӯ афканда шуданд. «Борон» як паём аст, ва барои қабул кардани он, он паём бояд шинохта шавад.
“We must not wait for the latter rain. It is coming upon all who will recognize and appropriate the dew and showers of grace that fall upon us. When we gather up the fragments of light, when we appreciate the sure mercies of God, who loves to have us trust Him, then every promise will be fulfilled. [Isaiah 61:11 quoted.] The whole earth is to be filled with the glory of God.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 984.
«Мо набояд мунтазири борони охирин шавем. Он бар ҳамаи онҳое хоҳад омад, ки шабнам ва боронҳои файзеро, ки бар мо мерезанд, мешиносанд ва қабул мекунанд. Вақте ки мо пораҳои нурро ҷамъ меорем, вақте ки раҳмдилиҳои яқини Худоро, ки дӯст медорад мо ба Ӯ таваккал кунем, қадр менамоем, он гоҳ ҳар як ваъда ба иҷро хоҳад расид. [Ишаъё 61:11 иқтибос шудааст.] Тамоми замин бояд аз ҷалоли Худо пур гардад». The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 984.
The “whole earth” knows what happened on September 11, 2001, but in order to receive the message that begins there and ultimately lightens the whole earth with God’s glory, the message must be recognized. The word “recognize,” means “to recollect or recover the knowledge of, either with an avowal of that knowledge or not. We recognize a person at a distance, when we recollect that we have seen him before, or that we have formerly known him. We recognize his features or his voice.” Webster’s 1828 Dictionary.
«Тамоми замин» аз он чи 11 сентябри соли 2001 рӯй дод, огоҳ аст, аммо барои он ки паёме, ки аз он ҷо оғоз меёбад ва дар анҷом тамоми заминро бо ҷалоли Худо мунаввар месозад, қабул карда шавад, бояд он паём шинохта гардад. Вожаи «шинохтан» маънои «ба хотир овардан ё бозёфт кардани дониши чизе ё касеро дорад, хоҳ бо иқрори он дониш бошад ва хоҳ бе он. Мо шахсеро аз дур мешиносем, вақте ба хотир меоварем, ки ӯро пештар дида будем, ё қаблан ӯро мешинохтем. Мо чеҳра ё овози ӯро мешиносем». Луғати Вебстер, нашри 1828.
The only way that a Laodicean Adventist can recognize the latter rain message that arrived on September 11, 2001, is if they recognize that they have seen the same manifestation of divine power in the past. On August 11, 1840 the mighty angel of Revelation ten descended, when the prophecy of the second Woe of Islam was fulfilled. That history was perfectly repeated when on September 11, 2001 the mighty angel of Revelation eighteen descended when the prophecy of the third Woe of Islam was fulfilled, and the failure to recognize Islam of the third Woe, is to be carried by the wild Arabian ass to the death that is brought about by the lion of modern Babylon.
Ягона роҳе, ки як адвентисти Лудиқиягӣ метавонад паёми борони охирро, ки 11 сентябри соли 2001 расид, бишиносад, ин аст, ки эътироф намояд, ки ӯ дар гузашта ҳамон зуҳури қудрати Илоҳиро дидааст. 11 августи соли 1840 фариштаи пурқудрати Ваҳй боби даҳ нузул кард, ҳангоме ки пешгӯии Войи дуюми Ислом иҷро шуд. Он таърих ба таври комил такрор гардид, вақте ки 11 сентябри соли 2001 фариштаи пурқудрати Ваҳй боби ҳаждаҳ нузул кард, ҳангоме ки пешгӯии Войи сеюми Ислом иҷро шуд; ва эътироф накардани Исломи Войи сеюм ба он меоварад, ки инсонро хари ваҳшии арабӣ ба сӯи марге бибарад, ки шери Бобили муосир онро ба вуҷуд меоварад.
The drunkards of Ephraim, who cannot read the book that is sealed, cannot see the repetition of Millerite history, for that recognition is based upon the latter rain methodology of “line upon line.” The concept that the manifestation of the power of God in Millerite history is repeated in the last days cannot be sustained by the methodology of apostate Protestantism and Catholicism.
Бадмастони Эфроим, ки наметавонанд он китоберо, ки мӯҳр зада шудааст, бихонанд, такроршавии таърихи Миллериро дида наметавонанд, зеро он шинохт бар усули борони охир — «қатор бар қатор» — асос ёфтааст. Мафҳуме, ки зуҳури қудрати Худо дар таърихи Миллерӣ дар айёми охир такрор мешавад, наметавонад бо усулшиносии протестантизми муртад ва католикият устувор нигоҳ дошта шавад.
“The angel who unites in the proclamation of the third angel’s message is to lighten the whole earth with his glory. A work of world-wide extent and unwonted power is here foretold. The advent movement of 1840–44 was a glorious manifestation of the power of God; the first angel’s message was carried to every missionary station in the world, and in some countries there was the greatest religious interest which has been witnessed in any land since the Reformation of the sixteenth century; but these are to be exceeded by the mighty movement under the last warning of the third angel.” The Great Controversy, 611.
«Фариштае, ки дар эълони паёми фариштаи сеюм ҳамроҳ мешавад, бояд тамоми заминро бо ҷалоли худ мунаввар созад. Дар ин ҷо коре пешгӯӣ шудааст, ки доманаи умумиҷаҳонӣ ва қудрати бесобиқа дорад. Ҳаракати адвентии солҳои 1840–44 зоҳиршавии пурҷалоли қудрати Худо буд; паёми фариштаи аввал ба ҳар истгоҳи миссионерии ҷаҳон бурда шуд, ва дар баъзе кишварҳо бузургтарин таваҷҷуҳи динӣ падид омад, ки аз замони Ислоҳоти асри шонздаҳум то кунун дар ҳеҷ сарзамине дида нашуда буд; аммо аз ҳамаи ин ҳаракати пуриқтидор зери огоҳии охирини фариштаи сеюм пеш хоҳад гузашт». «Муборизаи Бузург», 611.
The blind leaders of modern Israel are forced by their methodology to reject the truth that there will be a repetition of the manifestation of the power of God in the last days, as was in former years.
Роҳбарони кӯри Исроили муосир аз рӯи усули худ маҷбур мешаванд он ҳақиқатро рад кунанд, ки дар рӯзҳои охир такрори зуҳури қудрати Худо хоҳад буд, чунон ки дар солҳои пешин буд.
“Here we see that the church—the Lord’s sanctuary—was the first to feel the stroke of the wrath of God. The ancient men, those to whom God had given great light and who had stood as guardians of the spiritual interests of the people, had betrayed their trust. They had taken the position that we need not look for miracles and the marked manifestation of God’s power as in former days. Times have changed. These words strengthen their unbelief, and they say: The Lord will not do good, neither will He do evil. He is too merciful to visit His people in judgment. Thus ‘Peace and safety’ is the cry from men who will never again lift up their voice like a trumpet to show God’s people their transgressions and the house of Jacob their sins. These dumb dogs that would not bark are the ones who feel the just vengeance of an offended God. Men, maidens, and little children all perish together.” Testimonies, volume 5, 211.
«Дар ин ҷо мо мебинем, ки калисо — муқаддасгоҳи Худованд — аввалин шуда зарбаи ғазаби Худоро эҳсос кард. Пирони қадим, онҳое ки Худо ба онҳо нури бузург ато карда буд ва чун нигаҳбонони манфиатҳои рӯҳонии мардум истода буданд, ба амонати ба онҳо супурда хиёнат карданд. Онҳо чунин мавқеъ гирифтанд, ки гӯё мо дигар набояд мӯъҷизот ва зоҳиршавии ошкори қудрати Худоро, чунон ки дар рӯзҳои пешин буд, интизор шавем. Замонҳо дигар шудаанд. Ин суханон беимонии онҳоро қувват мебахшад, ва онҳо мегӯянд: Худованд на некӣ хоҳад кард ва на бадӣ хоҳад намуд. Ӯ аз ҳад меҳрубон аст, то ки қавми Худро бо доварӣ муҷозот намояд. Ҳамин тавр, “Осоиш ва амният” нидои мардоне мегардад, ки дигар ҳеҷ гоҳ овози худро мисли карнай баланд нахоҳанд кард, то ба қавми Худо ҷиноятҳояшон ва ба хонаи Яъқуб гуноҳҳояшонро нишон диҳанд. Ин сагҳои гунге, ки намехостанд аккос зананд, ҳамонҳоянд, ки интиқоми одилонаи Худои озурдаро эҳсос мекунанд. Мардон, духтарон ва кӯдакони хурд ҳама якҷоя ҳалок мешаванд». Шаҳодатҳо, ҷилди 5, 211.
The Laodicean blindness of the learned men who rule the unlearned of Jerusalem are unable to recognize the latter rain, for not only do they employ a corrupted biblical methodology, but the conclusions their false reasoning puts them in a position where they will deny any future manifestation of the power of God, as in former ages. Yet Malachi three identifies that when the Messenger of the Covenant purifies the sons of Levi, then the offering will be as in days of old.
Нобиноии лаодикиёии мардони донишманде, ки бар бесаводони Ерусалим ҳукмронӣ мекунанд, онҳоро қодир намесозад, ки борони охиринро бишносанд, зеро онҳо на танҳо аз як усули фосидшудаи тафсири Китоби Муқаддас истифода мебаранд, балки хулосаҳое низ, ки андешаронии дурӯғини онҳо ба вуҷуд меорад, онҳоро дар мавқее қарор медиҳад, ки ҳар гуна зуҳури ояндаи қудрати Худоро, чунон ки дар асрҳои пешин буд, инкор хоҳанд кард. Аммо Малокӣ 3 нишон медиҳад, ки вақте Пайғомбари Аҳд писарони Левиро пок месозад, он гоҳ ҳадия мисли рӯзҳои қадим хоҳад буд.
“The True Witness declares, ‘I know thy works.’ ‘Repent, and do the first works.’ This is the true test, the evidence that the Spirit of God is working in the heart to imbue you with his love. ‘I will come unto thee quickly, and will remove thy candlestick out of his place, except thou repent.’ The church is like the unproductive tree which, receiving the dew and rain and sunshine, should have produced an abundance of fruit, but on which the divine search discovers nothing but leaves. Solemn thought for our churches! solemn, indeed, for every individual! Marvelous is the patience and forbearance of God; but ‘except thou repent,’ it will be exhausted; the churches, our institutions, will go from weakness to weakness, from cold formality to deadness, while they are saying, ‘I am rich, and increased with goods, and have need of nothing.’ The True Witness says, ‘And knowest not that thou art wretched, and miserable, and poor, and blind, and naked.’ Will they ever see clearly their condition?
«Шоҳиди Ҳақиқӣ эълон мекунад: “Ман аъмоли туро медонам.” “Тавба кун ва аъмоли аввалинро ба ҷо ор.” Ин аст озмоиши ҳақиқӣ, далеле ки Рӯҳи Худо дар дил амал мекунад, то туро бо муҳаббати Ӯ саршор гардонад. “Ба зудӣ назди ту хоҳам омад ва чароғдони туро аз ҷойи он хоҳам бардошт, агар тавба накунӣ.” Калисо монанди дарахти бебарест, ки, шабнам ва борон ва нури офтобро гирифта, бояд фаровонии мева меовард, аммо ҷустуҷӯи илоҳӣ бар он ҷуз баргҳо чизе намеёбад. Чӣ андешаи ҷиддӣ барои калисоҳои мо! ҷиддӣ, ба ростӣ, барои ҳар як фард! Аҷиб аст сабр ва таҳаммули Худо; аммо “агар тавба накунӣ”, он ба поён хоҳад расид; калисоҳо, муассисаҳои мо, аз заъф ба заъф, аз расмияти сарди зоҳирӣ ба мурдагӣ хоҳанд рафт, дар ҳоле ки мегӯянд: “Ман сарватмандам, молу мулки бисёр дорам ва ба ҳеҷ чиз муҳтоҷ нестам.” Шоҳиди Ҳақиқӣ мегӯяд: “Ва намедонӣ, ки ту бадбахт ва мискин ва камбағал ва кӯр ва бараҳна ҳастӣ.” Оё онҳо ҳаргиз ҳолати худро ба равшанӣ хоҳанд дид?»
“There is to be in the churches a wonderful manifestation of the power of God, but it will not move upon those who have not humbled themselves before the Lord, and opened the door of the heart by confession and repentance. In the manifestation of that power which lightens the earth with the glory of God, they will see only something which in their blindness they think dangerous, something which will arouse their fears, and they will brace themselves to resist it. Because the Lord does not work according to their ideas and expectations, they will oppose the work. ‘Why,’ they say, ‘should not we know the Spirit of God, when we have been in the work so many years?’—Because they did not respond to the warnings, the entreaties of the messages of God, but persistently said, ‘I am rich, and increased with goods, and have need of nothing.’ Talent, long experience, will not make men channels of light, unless they place themselves under the bright beams of the Sun of Righteousness, and are called, and chosen, and prepared by the endowment of the Holy Spirit. When men who handle sacred things will humble themselves under the mighty hand of God, the Lord will lift them up. He will make them men of discernment—men rich in the grace of his Spirit. Their strong, selfish traits of character, their stubbornness, will be seen in the light shining from the Light of the world. ‘I will come unto thee quickly, and will remove thy candlestick out of his place, except thou repent.’ If you seek the Lord with all your heart, he will be found of you.” Review and Herald, December 23, 1890.
«Дар калисоҳо бояд зоҳиршавии аҷоиби қудрати Худо бошад, аммо он бар онҳое таъсир нахоҳад кард, ки худро пеши Худованд фурӯтан насохтаанд ва дари дилро бо иқрор ва тавба накушодаанд. Дар зоҳиршавии он қудрате, ки заминро бо ҷалоли Худо равшан месозад, онҳо фақат чизеро хоҳанд дид, ки дар кӯрии худ онро хатарнок мепиндоранд, чизе ки тарсҳои онҳоро бедор хоҳад кард, ва худро барои муқовимат ба он омода хоҳанд сохт. Азбаски Худованд мувофиқи ақидаҳо ва интизориҳои онҳо амал намекунад, онҳо ба ин кор муқобил хоҳанд баромад. “Чаро, — мегӯянд онҳо, — мо набояд Рӯҳи Худоро бишносем, дар ҳоле ки ин қадар солҳо дар ин кор будаем?” — Зеро онҳо ба огоҳиҳо ва зориву илтиҷоҳои паёмҳои Худо посух надоданд, балки саркашона мегуфтанд: “Ман сарватмандам, ва дороии ман афзудааст, ва ба ҳеҷ чиз эҳтиёҷ надорам.” Истеъдод ва таҷрибаи тӯлонӣ одамонро маҷроҳои нур нахоҳанд гардонид, агар онҳо худро зери шуоъҳои дурахшони Офтоби Адолат қарор надиҳанд ва бо атои Рӯҳи Муқаддас даъват, баргузида ва омода нагарданд. Вақте ки онҳое, ки бо чизҳои муқаддас сарукор доранд, худро зери дасти қудратманди Худо фурӯтан месозанд, Худованд онҳоро боло хоҳад бардошт. Ӯ онҳоро одамони фаросат хоҳад гардонд — одамоне, ки аз файзи Рӯҳи Ӯ сарватманданд. Хусусиятҳои қавии худхоҳонаи хислати онҳо, якравии онҳо, дар нуре, ки аз Нури ҷаҳон медурахшад, ошкор хоҳад шуд. “Ман ба наздат зуд хоҳам омад, ва шамъдони туро аз ҷояш хоҳам гирифт, агар тавба накунӣ.” Агар шумо Худовандро бо тамоми дили худ биҷӯед, Ӯ ба шумо ёфт хоҳад шуд.» Review and Herald, December 23, 1890.
The Judean prophet’s death is represented by both the “lion” of modern Babylon, which is the prophetic symbol that establishes the vision of prophetic history, and also by the “ass.” The first mention of Islam in the Scriptures is when Ishmael is introduced as a “wild man.”
Марги пайғамбари Яҳудо ҳам бо «шер»-и Бобили муосир, ки рамзи нубувватиест, ки рӯъёи таърихи нубувватиро барқарор месозад, ва ҳамчунин бо «хар» ифода шудааст. Аввалин зикри Ислом дар Навиштаҳо он вақт аст, ки Исмоил ҳамчун «марди ваҳшӣ» муаррифӣ мегардад.
And he will be a wild man; his hand will be against every man, and every man’s hand against him; and he shall dwell in the presence of all his brethren. Genesis 16:12.
Ва ӯ марди ваҳшӣ хоҳад буд; дасти ӯ бар зидди ҳар кас хоҳад буд, ва дасти ҳар кас бар зидди ӯ; ва ӯ дар ҳузури ҳамаи бародарони худ сокин хоҳад шуд. Ҳастӣ 16:12.
The rule of first mention in the Scriptures identifies that all the characteristics of the symbol be contained therein, for God’s Word is a seed, and a seed possesses all the DNA necessary to bring to fruition the entire plant. The word translated as “wild man,” is the word for the “wild Arabian ass.” The “ass” in the Scriptures of truth is one of the symbols of Islam.
Қоидаи аввалин ёдоварӣ дар Навиштаҳо муайян мекунад, ки ҳамаи хусусиятҳои рамз бояд дар ҳамон ҷо дарбар гирифта шуда бошанд, зеро Каломи Худо тухм аст, ва тухм тамоми ДНК-и лозимиро барои ба камол расонидани тамоми набот дар худ дорад. Калимае, ки ҳамчун «марди ваҳшӣ» тарҷума шудааст, ҳамон калимаест барои «хари ваҳшии арабӣ». «Хар» дар Навиштаҳои ростӣ яке аз рамзҳои Ислом аст.
The message of Ezekiel in chapter thirty-seven that brings the dead bones to life where they stand up as a mighty army, is the message of Islam of the third Woe, and that message is the message of the Midnight Cry of the last days. Sister White directly teaches that Christ’s triumphal entry into Jerusalem represented the message of the Midnight Cry.
Паёми Ҳизқиёл дар боби сию ҳафт, ки устухонҳои мурдаро зинда мегардонад, ба тавре ки онҳо бархеста лашкари азиме мешаванд, ҳамон паёми Ислом дар Войи сеюм аст, ва он паём паёми Фарёди нисфи шаби айёми охир мебошад. Хоҳар Уайт ба таври мустақим таълим медиҳад, ки вуруди зафармандонаи Масеҳ ба Ерусалим намояндаи паёми Фарёди нисфи шаб буд.
“The midnight cry was not so much carried by argument, though the Scripture proof was clear and conclusive. There went with it an impelling power that moved the soul. There was no doubt, no questioning. Upon the occasion of Christ’s triumphal entry into Jerusalem, the people who were assembled from all parts of the land to keep the feast, flocked to the Mount of Olives, and as they joined the throng that were escorting Jesus, they caught the inspiration of the hour, and helped to swell the shout, ‘Blessed is he that cometh in the name of the Lord!’ [Matthew 21:9.] In like manner did unbelievers who flocked to the Adventist meetings—some from curiosity, some merely to ridicule—feel the convincing power attending the message, ‘Behold, the Bridegroom cometh!’” Spirit of Prophecy, volume 4, 250.
«Нидои нимашаб на он ҳад бо далел пеш бурда намешуд, ҳарчанд ки исботи Навиштаҳо равшан ва қатъӣ буд. Бо он қувваи таҳрикбахше ҳамроҳ буд, ки ҷонро ба ҳаракат меовард. Дар он ҳеҷ шакке набуд, ҳеҷ пурсише набуд. Ҳангоми вуруди зафармандонаи Масеҳ ба Ерусалим, мардумоне ки аз тамоми гӯшаҳои сарзамин барои нигоҳ доштани ид ҷамъ омада буданд, ба Кӯҳи Зайтун шитофтанд; ва чун ба издиҳоме ки Исоро ҳамроҳӣ мекард ҳамроҳ шуданд, аз рӯҳу илҳоми он соат баҳра гирифтанд ва ба баландтар шудани нидо кумак карданд: “Муборак аст Он ки ба исми Худованд меояд!” [Matthew 21:9.] Ба ҳамин монанд, беимононе низ, ки ба маҷлисҳои адвентистӣ мешитофтанд — баъзе аз рӯи кунҷковӣ, баъзе танҳо барои масхара кардан, — қувваи муътақидкунандаро, ки паёмро ҳамроҳӣ мекард, эҳсос менамуданд: “Инак, Домод меояд!”» Рӯҳи Нубувват, ҷилди 4, 250.
The Revelation of Jesus Christ is the final message that is unsealed in the last days and it includes Islam of the third Woe. When Christ, who is the message that is unsealed, entered Jerusalem, and thus typified the Midnight Cry of the last days, He was carried (His message was carried) by an “ass”. The final message of Christ’s righteousness is carried by Islam.
Ваҳйи Исои Масеҳ паёми ниҳоиест, ки дар айёми охир кушода мешавад, ва он Исломи Войи сеюмро дар бар мегирад. Вақте ки Масеҳ, ки худи он паёмест, ки кушода мешавад, ба Ерусалим ворид шуд ва ба ин васила Нидои Нисфишаби айёми охирро тимсол намуд, Ӯро бар рӯи «хар» бурданд (паёми Ӯро бурданд). Паёми ниҳоии адолати Масеҳро Ислом мебарад.
Islam was, is, and will be a wild man, as represented by the wild Arabian ass, and any who wish to see (and there are many who don’t wish to see), can easily “recognize,” that the warfare that is now being carried out by Islam is wild insanity. The willingness to commit suicide, believing there will be some great sexual reward in the hereafter is satanic insanity. The first mention of Islam identified that Islam would be a wild man.
Ислом буд, ҳаст ва хоҳад буд марди ваҳшӣ, чунон ки ба василаи хари ваҳшии арабӣ рамзнок нишон дода шудааст; ва ҳар кӣ хоҳад бубинад (ва бисёранд онҳое ки намехоҳанд бубинанд), метавонад ба осонӣ «дарк намояд», ки ҷанге, ки ҳоло аз ҷониби Ислом бурда мешавад, девонагии ваҳшиёна аст. Омодагӣ ба худкушӣ, бо эътиқод ба он ки дар охират подоши бузурги ҷинсӣ хоҳад буд, девонагии шайтонӣ аст. Аввалин зикри Ислом нишон дода буд, ки Ислом марди ваҳшӣ хоҳад буд.
Islam’s warfare brings all mankind together to fight the escalating warfare of the third Woe. Islam is the prophetic logic for the implementation of a one-world government, and the globalists teach that they purposely introduced the Jews back into the land of Israel after World War Two, that they might use the ancient hatred of Islam towards the Jews to initiate a Third World War. The globalists believe, and have taught for decades, that they will need a Third World War to bring about their one-world government. The globalists’ corrupted motivations, as expressed with their own words, fits into the biblical role of Islam.
Ҷанги Ислом тамоми башариятро барои мубориза бурдан дар ҷанги рӯ ба афзоиши войи сеюм гирд меоварад. Ислом мантиқи нубувватист барои татбиқи ҳукумати ягонаи ҷаҳонӣ, ва глобалистон таълим медиҳанд, ки онҳо қасдан пас аз Ҷанги Дуюми Ҷаҳонӣ яҳудиёнро ба замини Исроил бозгардонданд, то ки нафрати қадимаи Исломро нисбат ба яҳудиён барои оғоз бахшидан ба Ҷанги Сеюми Ҷаҳонӣ ба кор баранд. Глобалистон бовар доранд, ва даҳсолаҳо боз таълим додаанд, ки барои барпо намудани ҳукумати ягонаи ҷаҳонии худ ба Ҷанги Сеюми Ҷаҳонӣ ниёз хоҳанд дошт. Ангезаҳои фасодзадаи глобалистон, чунон ки бо суханони худи онҳо баён шудаанд, ба нақши китобмуқаддасии Ислом мувофиқат мекунанд.
Possibly the most serious piece of Ishmael’s prophetic DNA, in the verse where he is first mentioned, is the fact that his spirit, which is the spirit of a “wild man,” “dwells in the presence of all his brethren.” The idea that it is only some sects of radical Islam that will be involved in the third Woe, does not square with God’s Word. The common politically correct view that there are a few bad apples in every religious persuasion, and that the majority of the Muslim religion are peace-loving citizens, does not agree with either their own holy book, or the Bible.
Эҳтимол ҷиддитарин ҷузъи ДНК-и нубувватии Исмоил, дар ояте ки бори нахуст аз ӯ ёд мешавад, ҳамин аст, ки рӯҳи ӯ, ки рӯҳи «марди ваҳшӣ» аст, «дар ҳузури ҳамаи бародарони худ сокин мешавад». Андешае, ки гӯё танҳо баъзе фирқаҳои исломи тундрав дар Войи сеюм иштирок хоҳанд дошт, ба Каломи Худо мувофиқат намекунад. Назари маъмули аз лиҳози сиёсӣ дуруст, ки дар ҳар эътиқоди динӣ фақат чанде афроди бад ҳастанд ва аксарияти дини мусулмон шаҳрвандони сулҳдӯст мебошанд, на бо китоби муқаддаси худи онҳо мувофиқат дорад ва на бо Китоби Муқаддас.
The Koran teaches that it is the duty of every follower of Allah to bring the entire world into conformity to Sharia law, and the first mention of Islam in the book of Genesis identifies that the “wild man” spirit of Ishmael will be in every follower of Islam. The Koran directly teaches its adherents to feign decency when they live in areas where they do not yet have the ability to force their religious rule upon the population, much like Catholicism.
Қуръон таълим медиҳад, ки вазифаи ҳар як пайрави Аллоҳ он аст, ки тамоми ҷаҳонро ба мутобиқат бо шариат дароварад, ва нахустин зикри Ислом дар китоби Ҳастӣ муайян мекунад, ки рӯҳи «марди ваҳшӣ»-и Исмоил дар ҳар як пайрави Ислом хоҳад буд. Қуръон бевосита ба пайравони худ таълим медиҳад, ки ҳангоме ки дар минтақаҳое зиндагӣ мекунанд, ки ҳанӯз тавони онро надоранд, ки ҳукмронии динии худро бар аҳолӣ таҳмил намоянд, зоҳиран одобмандӣ нишон диҳанд, монанди католикӣ.
The prophet from Judah confronted Jeroboam when his kingdom was first inaugurated. Apostate Protestantism began in 1844, and it was immediately confronted by Millerite Adventism who had entered the Most Holy Place and discovered the law of God, including the seventh-day Sabbath. Millerite Adventism was told, as represented by Jeremiah, to return to God, but never to return to the “assembly of mockers.” The prophet from Judah was told to not return the same way he came, nor eat or drink the food of the lying prophet of Bethel, but he did so. The prophet from Judah’s death was symbolically placed between two symbols, that represented the papacy and Islam. Laodicean Adventism cannot see those two truths for in 1863, they poked out their own spiritual eyes, and began the process of covering the jewels and methodology employed by William Miller in order to establish the foundations of Adventism with counterfeit coins and jewels, and the methodology of apostate Protestantism and Catholicism.
Пайғамбар аз Яҳудо, ҳангоме ки салтанати Ёробъом тоза таъсис меёфт, бо ӯ рӯ ба рӯ шуд. Протестантизми муртад дар соли 1844 оғоз ёфт, ва дарҳол аз ҷониби адвентизми миллерӣ, ки ба Қудси Қудсҳо даромада, шариати Худо, аз ҷумла шанбеи рӯзи ҳафтумро кашф карда буд, муқобилат дида шуд. Ба адвентизми миллерӣ, чунонки бо Ирмиё тасвир шудааст, гуфта шуд, ки ба сӯи Худо бозгардад, аммо ҳаргиз ба «маҷлиси масхаракунандагон» барнагардад. Ба пайғамбар аз Яҳудо гуфта шуда буд, ки аз ҳамон роҳе ки омадааст, барнагардад, ва аз ғизо ва нӯшокии пайғамбари дурӯғини Байт-Ил нахӯрад ва нанӯшад, аммо ӯ чунин кард. Марги пайғамбари аз Яҳудо ба таври рамзӣ миёни ду рамз ҷой дода шуд, ки папагароӣ ва исломро намояндагӣ мекарданд. Адвентизми лодикиягӣ наметавонад он ду ҳақиқатро бубинад, зеро дар соли 1863 онҳо чашмони рӯҳонии худро худашон канданд ва раванди пӯшонидани ҷавоҳирот ва усулеро, ки Вилям Миллер барои барқарор кардани асосҳои адвентизм ба кор бурд, оғоз карданд, то ин асосҳоро бо тангаҳо ва ҷавоҳироти қалбакӣ, ва бо усули протестантизми муртад ва католикият, барпо намоянд.
The “dirt brush Man” is now sweeping His floor and restoring the jewels and giving them to Miller to place upon his table, but Adventism is blinded by the belief that they are the remnant people who were raised up as His people in 1844.
«Марди ҷорӯбдори хокрӯб» ҳоло фарши Худро ҷорӯб карда истодааст ва ҷавоҳиротро барқарор намуда, онҳоро ба Миллер медиҳад, то бар мизи худ бигузорад; аммо адвентизм аз сабаби эътиқод ба он ки онҳо қавми бақия мебошанд, ки дар соли 1844 ҳамчун қавми Ӯ барпо карда шуданд, кӯр гардидааст.
And think not to say within yourselves, We have Abraham to our father: for I say unto you, that God is able of these stones to raise up children unto Abraham. And now also the ax is laid unto the root of the trees: therefore every tree which bringeth not forth good fruit is hewn down, and cast into the fire. I indeed baptize you with water unto repentance: but he that cometh after me is mightier than I, whose shoes I am not worthy to bear: he shall baptize you with the Holy Ghost, and with fire: Whose fan is in his hand, and he will thoroughly purge his floor, and gather his wheat into the garner; but he will burn up the chaff with unquenchable fire. Matthew 3:9–12.
Ва дар дили худ магӯед: “Мо Иброҳимро падари худ дорем”; зеро ба шумо мегӯям, ки Худо қодир аст аз ин сангҳо барои Иброҳим фарзандон бархезонад. Ва алҳол ҳам табар ба решаи дарахтон ниҳода шудааст; бинобар ин ҳар дарахте ки меваи нек намеоварад, бурида шуда, ба оташ андохта мешавад. Ман, дар ҳақиқат, шуморо бо об барои тавба таъмид медиҳам; лекин Он Касе ки баъд аз ман меояд, аз ман тавонотар аст, ки ман сазовор нестам кафшҳои Ӯро бардорам; Ӯ шуморо бо Рӯҳулқудс ва оташ таъмид хоҳад дод. Белаш дар дасти Ӯст, ва хирмани Худро комилан пок хоҳад кард, ва гандуми Худро ба анбор ҷамъ хоҳад овард; аммо коҳро бо оташи хомӯшнашаванда хоҳад сӯзонд. Матто 3:9–12.
Laodicean Adventism will be spewed out of the mouth of the Lord, except for those individuals who might repent. Laodicean Adventism is to be buried in the same grave as the former covenant people who rejected Miller’s message are buried in, for they are now, also a former covenant people in relation to the one hundred and forty-four thousand. The rebellion of 1863 is illustrated by the prophet who came from Judah, who also left a prediction of king Josiah.
Адвентизми Лоодиқия аз даҳони Худованд қай карда хоҳад шуд, магар он нафароне ки шояд тавба кунанд. Адвентизми Лоодиқия бояд дар ҳамон қабре дафн гардад, ки қавми аҳди пешин, ки паёми Миллерро рад карданд, дар он дафн шудаанд, зеро онҳо акнун низ, нисбат ба яксаду чилу чор ҳазор, қавми аҳди пешин мебошанд. Исёни соли 1863 ба воситаи он набие, ки аз Яҳудо омада буд, тасвир шудааст, ки ӯ ҳамчунин пешгӯии подшоҳ Юшиёро боқӣ гузошт.
We will continue this study in the next article.
Мо ин тадқиқотро дар мақолаи навбатӣ идома хоҳем дод.
“Instead of becoming like the world, we are to become more and more distinct from the world. Satan has combined and will continue to combine with the churches in making a masterly effort against the truth of God. Everything that is done by God’s people to make inroads upon the world will call forth determined opposition from the powers of darkness. The enemy’s last great conflict will be a most determined one. It will be the last battle between the powers of darkness and the powers of light. Every true child of God will fight bravely on the side of Christ. Those who in this great crisis allow themselves to be more on the side of the world than of God, will eventually place themselves wholly on the side of the world. Those who become confused in their understanding of the word, who fail to see the meaning of antichrist, will surely place themselves on the side of antichrist. There is no time now for us to assimilate with the world. Daniel is standing in his lot and in his place. The prophecies of Daniel and of John are to be understood. They interpret each other. They give to the world truths which everyone should understand. These prophecies are to be witness in the world. By their fulfillment in these last days, they will explain themselves.
«Ба ҷои он ки мисли ҷаҳон гардем, мо бояд ҳарчи бештар аз ҷаҳон ҷудо ва фарқкунанда шавем. Шайтон бо калисоҳо ҳамроҳ шуда, ва минбаъд низ ҳамроҳ хоҳад шуд, то бар зидди ҳақиқати Худо кӯшиши ниҳоят моҳирона ба амал оварад. Ҳар он чи ки қавми Худо барои рахна андохтан ба ҷаҳон анҷом медиҳанд, муқовимати қотеъонаи қувваҳои зулмотро ба вуҷуд хоҳад овард. Ҷанги бузурги охирини душман ниҳоят қатъӣ хоҳад буд. Он ҷанги охирин миёни қувваҳои зулмот ва қувваҳои нур хоҳад буд. Ҳар фарзанди ҳақиқии Худо бо шуҷоат дар ҷониби Масеҳ хоҳад ҷангид. Онҳое ки дар ин буҳрони бузург ба худ иҷозат медиҳанд, ки бештар дар ҷониби ҷаҳон бошанд, на дар ҷониби Худо, дар ниҳоят худро тамоман дар ҷониби ҷаҳон қарор хоҳанд дод. Онҳое ки дар фаҳмиши худ аз Калом саргардон мешаванд ва маънои зиддимасеҳро намебинанд, ҳатман худро дар ҷониби зиддимасеҳ қарор хоҳанд дод. Ҳоло барои мо вақт нест, ки бо ҷаҳон омезиш ёбем. Дониёл дар қуръаи худ ва дар мақоми худ истодааст. Пешгӯиҳои Дониёл ва Юҳанно бояд фаҳмида шаванд. Онҳо якдигарро тафсир мекунанд. Онҳо ба ҷаҳон ҳақиқатҳоеро медиҳанд, ки ҳар кас бояд онҳоро бифаҳмад. Ин пешгӯиҳо бояд дар ҷаҳон шоҳид бошанд. Бо иҷро шудани онҳо дар ин рӯзҳои охир, онҳо худ худро тавзеҳ хоҳанд дод.»
“The Lord is about to punish the world for its iniquity. He is about to punish religious bodies for their rejection of the light and truth which has been given them. The great message, combining the first, second, and third angel’s messages, is to be given to the world. This is to be the burden of our work. Those who truly believe in Christ will openly conform to the law of Jehovah. The Sabbath is the sign between God and His people, and we are to make visible our conformity to the law of God by observing the Sabbath. It is to be the mark of distinction between God’s chosen people and the world. It means much to be true to God. This embraces health reform. It means that our diet must be simple, that we must be temperate in all things. The many varieties of food so often seen on tables is not necessary, but highly injurious. Mind and body are to be preserved in the best condition of health. Only those who have been trained in the knowledge and fear of God should be chosen to take responsibilities. Those who have been long in the truth, yet who cannot distinguish between the pure principles of righteousness and the principles of evil, whose understanding in regard to justice, mercy, and the love of God is beclouded, should be relieved of responsibility.
«Худованд наздик аст, ки ҷаҳонро барои гуноҳи он ҷазо диҳад. Ӯ наздик аст, ки ташкилотҳои диниро барои рад кардани нур ва ростие, ки ба онҳо дода шудааст, ҷазо диҳад. Паёми бузург, ки паёмҳои фариштаи якум, дуюм ва сеюмро дар ҳам меоварад, бояд ба ҷаҳон расонда шавад. Ин бояд мазмуни асосии кори мо бошад. Онҳое ки ба Масеҳ ба ростӣ имон доранд, ошкоро ба шариати Яҳво мутобиқ хоҳанд шуд. Шанбе аломати байни Худо ва қавми Ӯст, ва мо бояд мутобиқати худро ба шариати Худо бо риояи Шанбе намоён созем. Он бояд нишонаи фарқкунанда миёни қавми баргузидаи Худо ва ҷаҳон бошад. Ба Худо содиқ будан аҳамияти бисёр дорад. Ин ислоҳоти тандурустиро низ дар бар мегирад. Ин маънои онро дорад, ки ғизои мо бояд сода бошад ва мо бояд дар ҳар чиз парҳезкор бошем. Навъҳои бисёри таом, ки бисёр вақт бар рӯйи дастархонҳо дида мешаванд, на заруранд, балки бисёр зиёноваранд. Ақл ва ҷисм бояд дар беҳтарин ҳолати саломатӣ нигоҳ дошта шаванд. Танҳо онҳое бояд барои ба дӯш гирифтани масъулиятҳо интихоб шаванд, ки дар маърифат ва тарси Худо тарбия ёфтаанд. Онҳое ки солҳои дароз дар ростӣ будаанд, вале наметавонанд миёни усулҳои поки росткорӣ ва усулҳои бадӣ фарқ гузоранд, ва фаҳмиши онҳо дар бораи адолат, раҳм ва муҳаббати Худо тира гаштааст, бояд аз масъулият озод карда шаванд.»
“God has important lessons for his people to learn. Had these lessons been learned before, his cause would not be where it is today. One thing must be done. The truth is not to be withheld from ministers or men in positions of responsibility for fear of incurring their displeasure. There are to be connected with our institutions men who with meekness and in wisdom will declare the whole counsel of God. God’s wrath is kindled against those who in carnal security and price have shown contempt for his management. They are endangering the prosperity of the cause.
«Худо барои халқи Худ дарсҳои муҳиме ҳаст, ки бояд омӯхта шаванд. Агар ин дарсҳо пештар омӯхта мешуданд, кори Ӯ имрӯз ба ин ҳол намерасид. Як чиз бояд анҷом дода шавад. Ҳақиқат набояд аз воизон ё аз мардоне, ки дар мақомҳои масъулият қарор доранд, аз тарси ба вуҷуд овардани норозигии онҳо пинҳон дошта шавад. Бо муассисаҳои мо бояд мардоне пайваст бошанд, ки бо фурӯтанӣ ва ҳикмат тамоми машварати Худоро баён кунанд. Ғазаби Худо бар зидди касоне барафрӯхта шудааст, ки дар амнияти ҷисмонӣ ва ғурур нисбат ба роҳбарии Ӯ беэҳтиромӣ зоҳир намудаанд. Онҳо шукуфоии корро ба хатар меандозанд.»
“Every false way is a deception, and if sustained, will in the end bring destruction. Thus the Lord permits those who maintain false plans to be destroyed. At the very time when praise and adulation is heard, sudden destruction comes. There are those who, notwithstanding they know of the reproof received by others, because of unfaithfulness, turn away from admonition. These are doubly guilty. They knew the Lord’s will and did it not. Their punishment will be proportionate to their guilt. They would not take heed to the word of the Lord.” Kress Collection, 105, 106.
«Ҳар роҳи дурӯғин фиреб аст, ва агар бар он пойфишорӣ шавад, дар ниҳоят ба ҳалокат меоварад. Бинобар ин, Худованд ба онҳое, ки нақшаҳои ботилро нигоҳ медоранд, иҷозат медиҳад, ки нобуд шаванд. Ҳамон замоне ки овози ситоиш ва мадҳу сано шунида мешавад, ҳалокати ногаҳонӣ фаро мерасад. Касоне ҳастанд, ки, сарфи назар аз он ки аз танбеҳе, ки дигарон ба сабаби бевафоӣ гирифтаанд, огоҳанд, аз насиҳат рӯй мегардонанд. Инҳо дучанд гунаҳкоранд. Иродаи Худовандро медонистанд, вале онро ба ҷо наоварданд. Ҷазои онҳо мутаносиб ба гуноҳи онҳо хоҳад буд. Онҳо ба каломи Худованд гӯш надоданд». Kress Collection, 105, 106.