The “last days” represent the announcement of the opening of judgment in the movement of the first angel, and in the movement of the third angel, the close of judgment is announced. In the “last days” God’s people were, and are raised up to announce the judgment of God, but in order to be a messenger of God’s judgment, you must understand the judgment. A primary characteristic of Laodicean Adventism, both the learned class and the unlearned class, is that they do not know the judgment of God. All the prophets are more specifically addressing the last days, than the days in which they lived.

«Рӯзҳои охир» эълони кушода шудани доварӣ дар ҳаракати фариштаи аввалро ифода мекунанд, ва дар ҳаракати фариштаи сеюм анҷоми доварӣ эълон карда мешавад. Дар «рӯзҳои охир» қавми Худо бархоста буданд ва бархоста мешаванд, то доварии Худоро эълон намоянд, аммо барои он ки фиристодаи доварии Худо бошед, бояд довариро бифаҳмед. Яке аз хусусиятҳои асосии адвентизми Лаодикия, ҳам табақаи донишманд ва ҳам табақаи нодонишманд, ин аст, ки онҳо доварии Худоро намедонанд. Ҳамаи анбиё ба таври мушаххастар ба рӯзҳои охир муроҷиат мекунанд, назар ба рӯзҳое ки худ дар онҳо зиндагӣ мекарданд.

“Each of the ancient prophets spoke less for their own time than for ours, so that their prophesying is in force for us. ‘Now all these things happened unto them for ensamples: and they are written for our admonition, upon whom the ends of the world are come.’ 1 Corinthians 10:11.” Selected Messages, book 3, 338.

«Ҳар яке аз анбиёи қадим барои замони худ камтар аз он сухан мегуфтанд, ки барои замони мо; бинобар ин нубуввати онҳо барои мо эътибор дорад. “Ва ҳамаи ин чизҳо ба онҳо ҳамчун намунаҳо рӯй дод; ва барои насиҳати мо навишта шудааст, бар мо, ки поёнҳои ҷаҳон расидааст.” 1 Қӯринтиён 10:11». Selected Messages, book 3, 338.

All the prophets agree with one another, so their prophecies are all presenting the same illustration, and that illustration is of the last days, which are the days of judgment.

Ҳамаи анбиё бо якдигар мувофиқанд, бинобар ин ҳамаи пешгӯйиҳои онҳо ҳамон як тасвирро пешкаш мекунанд, ва он тасвир ба рӯзҳои охир тааллуқ дорад, ки онҳо рӯзҳои доварӣ мебошанд.

And the spirits of the prophets are subject to the prophets. For God is not the author of confusion, but of peace, as in all churches of the saints. 1 Corinthians 14:32, 33.

Ва рӯҳҳои анбиё тобеи анбиё ҳастанд. Зеро Худо муаллифи ошуфтагӣ нест, балки муаллифи сулҳ аст, чунон ки дар ҳамаи калисоҳои муқаддасон. 1 Қӯринтиён 14:32, 33.

Jerusalem in Ezekiel’s vision that begins in chapter eight, is God’s church, which is the Laodicean Seventh-day Adventist church in the last days. Chapters eight and nine of Ezekiel, identify two classes of worshippers in the conclusion of the judgment of the house of God. One class is represented with the twenty-five ancient men bowing to the sun, but those who sigh and cry for the abominations done in the church and land, receive the seal of God. In chapter eleven, Ezekiel’s vision continues the illustration of the punishment of the twenty-five men that bow to the sun.

Ерусалим дар рӯъёи Ҳизқиёл, ки аз боби ҳаштум оғоз меёбад, калисои Худост, ки ҳамон калисои Лаодикияи Адвентистони рӯзи ҳафтум дар айёми охир мебошад. Бобҳои ҳаштум ва нӯҳуми Ҳизқиёл ду табақаи парастандагонро дар анҷоми доварии хонаи Худо муайян мекунанд. Як табақа бо он бисту панҷ марди пир, ки ба офтоб саҷда мекунанд, тасвир шудааст; аммо онҳое ки аз барои зиштиҳое, ки дар калисо ва замин анҷом дода мешаванд, оҳу нола мекунанд, мӯҳри Худоро қабул менамоянд. Дар боби ёздаҳум, рӯъёи Ҳизқиёл тасвири ҷазои он бисту панҷ мардеро, ки ба офтоб саҷда мекунанд, идома медиҳад.

Moreover the spirit lifted me up, and brought me unto the east gate of the Lord’s house, which looketh eastward: and behold at the door of the gate five and twenty men; among whom I saw Jaazaniah the son of Azur, and Pelatiah the son of Benaiah, princes of the people. Then said he unto me, Son of man, these are the men that devise mischief, and give wicked counsel in this city: Which say, It is not near; let us build houses: this city is the caldron, and we be the flesh. Therefore prophesy against them, prophesy, O son of man. And the Spirit of the Lord fell upon me, and said unto me, Speak; Thus saith the Lord; Thus have ye said, O house of Israel: for I know the things that come into your mind, every one of them. Ye have multiplied your slain in this city, and ye have filled the streets thereof with the slain. Therefore thus saith the Lord God; Your slain whom ye have laid in the midst of it, they are the flesh, and this city is the caldron: but I will bring you forth out of the midst of it. Ye have feared the sword; and I will bring a sword upon you, saith the Lord God. And I will bring you out of the midst thereof, and deliver you into the hands of strangers, and will execute judgments among you. Ezekiel 11:1–9.

Ғайр аз ин, рӯҳ маро боло бардошт ва маро назди дарвозаи шарқии хонаи Худованд, ки рӯ ба шарқ дорад, овард; ва инак, назди дари дарвоза бисту панҷ мард буданд; ва дар миёни онҳо ман Яазанё ибни Азур ва Фалатё ибни Баноёро, ки аз сарварони қавм буданд, дидам. Ва Ӯ ба ман гуфт: «Эй писари одам, инҳо ҳамон мардоне ҳастанд, ки шарорат меандешанд ва дар ин шаҳр машварати бад медиҳанд; ки мегӯянд: “Вақт наздик нест; хонаҳо бисозем: ин шаҳр дег аст, ва мо гӯшт ҳастем.” Бинобар ин бар зидди онҳо нубувват кун, нубувват кун, эй писари одам». Ва Рӯҳи Худованд бар ман фуруд омад ва ба ман гуфт: «Бигӯ: “Худованд чунин мегӯяд: эй хонадони Исроил, шумо чунин гуфтаед; зеро Ман он чизҳоро, ки ҳар яке аз шумо дар хотир меоваред, медонам. Шумо кушташудагони худро дар ин шаҳр бисёр гардонидаед ва кӯчаҳои онро аз кушташудагон пур кардаед. Бинобар ин Худованди Парвардигор чунин мегӯяд: кушташудагони шумо, ки онҳоро дар миёни он андохтаед, онҳо гӯштанд, ва ин шаҳр дег аст; аммо Ман шуморо аз миёни он берун хоҳам овард. Шумо аз шамшер тарсидаед; ва Ман шамшерро бар шумо хоҳам овард”, мегӯяд Худованди Парвардигор. “Ва Ман шуморо аз миёни он берун хоҳам овард ва ба дасти бегонагон таслим хоҳам кард, ва дар миёни шумо аҳкоми довариро ба ҷо хоҳам овард.” Ҳизқиёл 11:1–9.

Jerusalem is identified as the “caldron,” and the people in Jerusalem are “the flesh” that is being cooked in the caldron, which is a pot. The judgment of the wicked that is accomplished by the angels with the destroying weapons in their hands, in the time of the sealing of the one hundred and forty-four thousand (for Sister White says the sealing of Ezekiel chapter nine is the same as the sealing of Revelation chapter seven), includes the truth that the wicked are removed from Jerusalem. At the soon-coming Sunday law, spiritual Jerusalem will be cleansed and lifted up as an ensign above all the mountains.

Ерусалим ҳамчун «дег» шинохта мешавад, ва мардум дар Ерусалим «гӯшт» ҳастанд, ки дар он дег, яъне зарф, пухта мешаванд. Доварии бадкорон, ки аз ҷониби фариштагон бо аслиҳаи ҳалокатовар дар дастҳояшон, дар замони мӯҳргузории яксаду чилу чаҳор ҳазор ба анҷом мерасад (зеро хоҳар Уайт мегӯяд, ки мӯҳргузории боби нӯҳуми Ҳизқиёл ҳамон мӯҳргузории боби ҳафтуми Ваҳй аст), ин ҳақиқатро дар бар мегирад, ки бадкорон аз Ерусалим дур карда мешаванд. Дар қонуни якшанбеи наздикоянда, Ерусалими рӯҳонӣ пок карда хоҳад шуд ва чун парчаме бар ҳамаи кӯҳҳо барафрошта хоҳад гашт.

And it shall come to pass in the last days, that the mountain of the Lord’s house shall be established in the top of the mountains, and shall be exalted above the hills; and all nations shall flow unto it. And many people shall go and say, Come ye, and let us go up to the mountain of the Lord, to the house of the God of Jacob; and he will teach us of his ways, and we will walk in his paths: for out of Zion shall go forth the law, and the word of the Lord from Jerusalem. Isaiah 2:2, 3.

Ва дар айёми охир воқеъ хоҳад шуд, ки кӯҳи хонаи Худованд бар сари кӯҳҳо барқарор хоҳад гардид, ва аз теппаҳо баландтар хоҳад шуд; ва ҳамаи халқҳо сӯи он ҷорӣ хоҳанд шуд. Ва халқҳои бисёр рафта хоҳанд гуфт: «Биёед, то ба кӯҳи Худованд, ба хонаи Худои Яъқуб, боло равем; ва Ӯ моро аз роҳҳои Худ таълим хоҳад дод, ва мо дар тариқҳои Ӯ хоҳем рафт; зеро аз Сион шариат берун хоҳад омад, ва каломи Худованд аз Ерусалим». Ишаъё 2:2, 3.

The cleansing which is accomplished for Jerusalem at the Sunday law, is the removal of Laodicean Adventists, where only Philadelphian Adventists remain. The legal corporate structure is then finished, for the United States government is the controlling entity in the legal arrangement that was made in 1863, and when the government of the United States enforces Sunday observance upon the land, the corporate structure of the Seventh-day Adventist church is either legally dissolved, or perhaps its name is legally changed to something of the order of the Sunday Adventist church.

Поксозие, ки барои Ерусалим ҳангоми қонуни якшанбе анҷом меёбад, дур карда шудани адвентистони Лаодикия мебошад, ба тавре ки танҳо адвентистони Филаделфия боқӣ мемонанд. Сипас сохтори ҳуқуқии корпоративӣ ба анҷом мерасад, зеро ҳукумати Иёлоти Муттаҳида субъекти назораткунанда дар он низоми ҳуқуқиест, ки соли 1863 ташкил карда шуд; ва ҳангоме ки ҳукумати Иёлоти Муттаҳида риояи якшанберо бар саросари замин ҷорӣ месозад, сохтори корпоративии калисои Адвентистони Рӯзи Ҳафтум ё аз нигоҳи ҳуқуқӣ барҳам дода мешавад, ё шояд номи он аз нигоҳи ҳуқуқӣ ба чизе монанди калисои Адвентистони Якшанбе тағйир дода мешавад.

When the wicked in Jerusalem are removed from the caldron, by the destroying angels, the Laodicean Adventist church ends, and the Philadelphian movement becomes spiritual Jerusalem that is lifted up as an ensign. Micah addresses the ancient men, that Isaiah calls the scornful men that call light darkness and darkness light, and through a question, identifies that the ancient men should have known “judgment.” They should have known the time of their visitation.

Ҳангоме ки шарирон дар Ерусалим аз дегдон ба воситаи фариштагони ҳалокатовар берун карда мешаванд, калисои адвентистии Лаодикия ба поён мерасад, ва ҳаракати Филаделфия Ерусалими рӯҳонӣ мегардад, ки чун парчаме барафрошта мешавад. Мико ба мардони қадимӣ муроҷиат мекунад, ки Ишаъё онҳоро мардони истеҳзокунанда меномад, ки нурро зулмот ва зулмотро нур меноманд, ва тавассути як савол муайян месозад, ки мардони қадимӣ мебоист «доварӣ»-ро медонистанд. Онҳо мебоист вақти тафаққуди худро медонистанд.

And I said, Hear, I pray you, O heads of Jacob, and ye princes of the house of Israel; Is it not for you to know judgment? Who hate the good, and love the evil; who pluck off their skin from off them, and their flesh from off their bones; Who also eat the flesh of my people, and flay their skin from off them; and they break their bones, and chop them in pieces, as for the pot, and as flesh within the caldron. Micah 3:1–3.

Ва ман гуфтам: бишнавед, хоҳишмандам, эй сарварони Яъқуб ва эй мирони хонадони Исроил; оё довариро донистан бар шумо воҷиб нест? Шумо, ки некиро бад мебинед ва бадиро дӯст медоред; ки пӯсти онҳоро аз бари эшон меканед ва гӯшташонро аз устухонҳошон; ки низ гӯшти қавми Маро мехӯред ва пӯсти онҳоро аз бари эшон меканед; ва устухонҳошонро мешиканед ва пора-пора месозед, мисли он чи барои дег омода мекунанд, ва мисли гӯшт даруни деги ҷӯшон. Мико 3:1–3.

God intended, and still intends that His last day people “know judgment,” and judgment is not a singular concept. It is a progressive history, possessing several elements and specific waymarks. It is a prophetic period that began in 1798, and continues until the end of the millennium. It is both investigative and executive. It is accomplished upon every man who has ever lived upon planet earth, and also upon the angels that were expelled from heaven. The periods of judgment are an essential understanding, for God’s faithful in the last days, for the answer to Micah’s question is, “yes, Israel is to understand the judgment.”

Худо қасд дошт, ва ҳанӯз ҳам қасд дорад, ки қавми Ӯ дар рӯзҳои охир «довариро бидонанд», ва доварӣ мафҳуми ягона нест. Он таърихи тадриҷист, ки чандин унсур ва аломатҳои муайяни хоси худро дорост. Он давраи нубувватист, ки соли 1798 оғоз ёфтааст ва то поёни ҳазорсола идома меёбад. Он ҳам таҳқиқист ва ҳам иҷрошаванда. Он бар ҳар инсон, ки ҳаргиз бар рӯи сайёраи замин зиндагӣ кардааст, ва ҳамчунин бар фариштагоне, ки аз осмон ронда шуданд, анҷом дода мешавад. Давраҳои доварӣ фаҳмиши зарурист барои аминҳои Худо дар рӯзҳои охир, зеро посух ба саволи Мико ин аст: «оре, Исроил бояд довариро дарк намояд».

Jeremiah identifies that the ancient men of Jerusalem in the last days represent the culmination of a “perpetual backsliding,” as represented by the four generations of escalating rebellion, symbolized by Ezekiel chapter eight’s four escalating abominations. Jeremiah identifies that the ancient men are wrapped up in spiritualism, for they “worship” “the sun, the moon, and all the host of heaven.” He identifies they are to “fall, and not rise,” for “they have rejected the word of the Lord.” With these characteristics Jeremiah identifies that the “people know not the judgment of the Lord.”

Ирмиё муайян мекунад, ки пирони қадимаи Уршалим дар айёми охир анҷоми як «ақибнишинии доимӣ»-ро ифода мекунанд, чунон ки дар чор насли исёни рӯ ба афзоиш муаррифӣ шудааст ва бо чор зиштии рӯ ба шиддат, ки дар боби ҳаштуми Ҳизқиёл рамзгузорӣ шудааст, нишон дода мешавад. Ирмиё муайян мекунад, ки он пирон гирифтори рӯҳгароӣ мебошанд, зеро онҳо «офтоб, моҳ ва тамоми лашкари осмон»-ро «парастиш» мекунанд. Ӯ муайян мекунад, ки онҳо бояд «афтанд ва барнахезанд», зеро «каломи Худовандро рад кардаанд». Бо ин хусусиятҳо Ирмиё муайян мекунад, ки «қавм доварии Худовандро намедонанд».

At that time, saith the Lord, they shall bring out the bones of the kings of Judah, and the bones of his princes, and the bones of the priests, and the bones of the prophets, and the bones of the inhabitants of Jerusalem, out of their graves: And they shall spread them before the sun, and the moon, and all the host of heaven, whom they have loved, and whom they have served, and after whom they have walked, and whom they have sought, and whom they have worshipped: they shall not be gathered, nor be buried; they shall be for dung upon the face of the earth. And death shall be chosen rather than life by all the residue of them that remain of this evil family, which remain in all the places whither I have driven them, saith the Lord of hosts. Moreover thou shalt say unto them, Thus saith the Lord; Shall they fall, and not arise? shall he turn away, and not return? Why then is this people of Jerusalem slidden back by a perpetual backsliding? they hold fast deceit, they refuse to return. I hearkened and heard, but they spake not aright: no man repented him of his wickedness, saying, What have I done? every one turned to his course, as the horse rusheth into the battle. Yea, the stork in the heaven knoweth her appointed times; and the turtle and the crane and the swallow observe the time of their coming; but my people know not the judgment of the Lord. How do ye say, We are wise, and the law of the Lord is with us? Lo, certainly in vain made he it; the pen of the scribes is in vain. The wise men are ashamed, they are dismayed and taken: lo, they have rejected the word of the Lord; and what wisdom is in them? Jeremiah 8:1–9.

Дар он вақт, мегӯяд Худованд, устухонҳои подшоҳони Яҳудо ва устухонҳои мирони ӯ, ва устухонҳои коҳинон, ва устухонҳои анбиё, ва устухонҳои сокинони Ерусалимро аз қабрҳояшон берун хоҳанд овард; ва онҳоро пеши офтоб ва моҳ ва тамоми лашкари осмон, ки онҳоро дӯст доштаанд, ва ба онҳо хизмат кардаанд, ва аз ақиби онҳо рафтаанд, ва онҳоро ҷустаанд, ва ба онҳо саҷда кардаанд, хоҳанд густурд; онҳо ҷамъ карда нахоҳанд шуд ва дафн карда нахоҳанд шуд; онҳо бар рӯи замин мисли саргин хоҳанд буд. Ва ҳамаи бақияи ин хонадони шарир, ки дар ҳамаи ҷойҳое ки онҳоро ба он ҷо рондаам, боқӣ мондаанд, маргро аз ҳаёт баргузида хоҳанд кард, мегӯяд Худованди лашкарҳо. Ва боз ба онҳо бигӯ: Худованд чунин мегӯяд: Оё афтода, барнахезанд? Оё касе рӯй гардонда, бознагардонад? Пас чаро ин қавми Ерусалим бо ақибгардии доимӣ ақиб рафтааст? Онҳо ба фиреб сахт часпидаанд, аз бозгашт кардан сар метобанд. Ман гӯш додам ва шунидам, вале онҳо дуруст сухан нагуфтанд; ҳеҷ кас аз шарорати худ тавба накард ва нагуфт: «Ман чӣ кардаам?» Ҳар яке ба роҳи худ рӯй овард, мисли аспе ки бо шитоб ба ҷанг медарояд. Ҳатто лаклак дар осмон вақтҳои муқарраршудаи худро медонад; ва ёма ва турна ва парсту вақти омадани худро нигоҳ медоранд; аммо қавми Ман ҳукми Худовандро намедонанд. Чӣ гуна шумо мегӯед: «Мо доно ҳастем, ва шариати Худованд бо мост»? Инак, албатта, онро беҳуда сохтааст; қалами котибон беҳуда аст. Доноён шарманда шудаанд, ба даҳшат афтодаанд ва дастгир шудаанд; инак, онҳо каломи Худовандро рад кардаанд; пас дар онҳо чӣ ҳикматест? Ирмиё 8:1–9.

In chapter five, Jeremiah identifies those who know not the Lord’s judgment are “foolish.”

Дар боби панҷум, Ирмиё касонеро, ки доварии Худовандро намедонанд, «беақл» меномад.

Run ye to and fro through the streets of Jerusalem, and see now, and know, and seek in the broad places thereof, if ye can find a man, if there be any that executeth judgment, that seeketh the truth; and I will pardon it. And though they say, The Lord liveth; surely they swear falsely. O Lord, are not thine eyes upon the truth? thou hast stricken them, but they have not grieved; thou hast consumed them, but they have refused to receive correction: they have made their faces harder than a rock; they have refused to return. Therefore I said, Surely these are poor; they are foolish: for they know not the way of the Lord, nor the judgment of their God. Jeremiah 5:1–4.

Дар кӯчаҳои Ерусалим ҳар сӯ давед, ва акнун бубинед, ва бидонед, ва дар майдонҳои он ҷустуҷӯ кунед, ки оё мардеро ёфта метавонед, оё касе ҳаст, ки адолатро ба ҷо оварад, ки толиби ростӣ бошад; ва Ман онро хоҳам омурзид. Ва гарчанде мегӯянд: «Ба ҳаёти Худованд!»—яқинан онҳо дурӯғ қасам мехӯранд. Эй Худованд, оё чашмони Ту бар ростӣ нест? Ту онҳоро задаӣ, вале онҳо андӯҳгин нашуданд; Ту онҳоро нобуд сохтаӣ, вале онҳо аз қабул кардани танбеҳ сар печиданд; рӯйҳои худро аз санг сахттар гардониданд; аз бозгашт кардан сарпечӣ карданд. Бинобар ин ман гуфтам: «Яқинан инҳо бенавоянд; онҳо аблаҳанд, зеро роҳи Худованд ва доварии Худои худро намедонанд». Ирмиё 5:1–4.

In the last days Laodicean Adventism, those who are represented as the foolish virgins of the parable of the ten virgins, which Sister White identifies represents the “experience of the Adventist people,” “know not the way of the Lord, nor the judgment of their God.” In the next chapter Jeremiah identifies that “the way” of the Lord is the “old paths,” but the foolish Laodicean Adventists refuse to walk therein, or to hearken to the sound of the trumpet. The “trumpet” is a symbol of judgment, which of course, the foolish Laodicean Adventists do not know.

Дар айёми охир адвентизми Лаодикиявӣ, ононе ки ҳамчун бокирагони аблаҳи масали даҳ бокира тасвир шудаанд, ки хоҳар Уайт муайян месозад, ки он «таҷрибаи халқи адвентист»-ро ифода мекунад, «роҳи Худовандро ва доварии Худои худро намедонанд». Дар боби баъдӣ Ирмиё муайян мекунад, ки «роҳ»-и Худованд «роҳҳои қадим» аст, аммо адвентистони аблаҳи Лаодикиявӣ аз рафтан дар он ва аз гӯш додан ба садои карнай саркашӣ мекунанд. «Карнай» рамзи доварист, ки, албатта, адвентистони аблаҳи Лаодикиявӣ онро намедонанд.

Thus saith the Lord, Stand ye in the ways, and see, and ask for the old paths, where is the good way, and walk therein, and ye shall find rest for your souls. But they said, We will not walk therein. Also I set watchmen over you, saying, Hearken to the sound of the trumpet. But they said, We will not hearken. Therefore hear, ye nations, and know, O congregation, what is among them. Hear, O earth: behold, I will bring evil upon this people, even the fruit of their thoughts, because they have not hearkened unto my words, nor to my law, but rejected it. Jeremiah 6:16–19.

Худованд чунин мегӯяд: «Бар сари роҳҳо биистед, ва бубинед, ва аз роҳҳои қадим бипурсед, ки роҳи нек куҷост, ва дар он роҳ биравед, ва барои ҷонҳои худ осоиш хоҳед ёфт». Вале онҳо гуфтанд: «Дар он нахоҳем рафт». Ҳамчунин бар шумо посбонон баргузоштам, ки мегуфтанд: «Ба садои карнай гӯш диҳед». Вале онҳо гуфтанд: «Гӯш нахоҳем дод». Бинобар ин бишнавед, эй халқҳо, ва бидон, эй ҷамоат, он чиро, ки дар миёни онҳост. Бишнав, эй замин: инак, Ман бар ин қавм бало меоварам, яъне самари андешаҳои онҳоро, зеро ба суханони Ман гӯш надоданд, ва шариати Маро рад карданд. Ирмиё 6:16–19.

The “evil” that is brought upon the “congregation” that refused to “hearken to the sound of the trumpet,” and “walk” in “the old paths,” where the “rest” of the latter rain would be found, occurs when the “congregation” “rejects His law” at the soon coming Sunday law.

«Бадӣ»-е, ки бар «ҷамоат»-е фуруд оварда мешавад, ки нахост «ба овози карнай гӯш диҳад» ва «дар роҳҳои кӯҳна» «қадам занад», ки дар он ҷо «оромӣ»-и борони охир ёфт мешуд, ҳангоме рӯй медиҳад, ки «ҷамоат» дар қонуни якшанбеи ба зудӣ оянда «шариати Ӯро рад мекунад».

The triple application of Elijah identifies the work of a messenger and movement in the time of the executive judgment, which begins at the soon-coming Sunday law. Closely related to the triple application of Elijah is the triple application of the messenger that prepares the way for the Messenger of the Covenant. The triple application of the messenger that prepares the way is identifying a work by a messenger and movement in the time of the investigative judgment. The messenger who prepares the way, and Elijah are closely related triple applications, as is the triple application of Rome with the triple application of Babylon’s fall, but they possess important distinctions that are associated with the judgment of God.

Татбиқи секаратаи Илёс кори як паёмовар ва ҳаракатеро дар замони доварии иҷроӣ муайян мекунад, ки аз қонуни якшанбеи ба зудӣ фарорасанда оғоз меёбад. Ба татбиқи секаратаи Илёс татбиқи секаратаи он паёмоваре, ки роҳро барои Паёмовари Аҳд омода месозад, зичан алоқаманд аст. Татбиқи секаратаи он паёмоваре, ки роҳро омода месозад, кореро тавассути як паёмовар ва ҳаракате дар замони доварии тафтишотӣ муайян мекунад. Паёмоваре, ки роҳро омода месозад, ва Илёс татбиқҳои секаратаи ба ҳам зич алоқаманд мебошанд; ҳамчунин татбиқи секаратаи Рум бо татбиқи секаратаи суқути Бобил, вале онҳо фарқиятҳои муҳимеро доро мебошанд, ки бо доварии Худо алоқаманданд.

The triple applications of Elijah and the triple application of the messenger that prepares the way for the Messenger of the Covenant are associated with two distinct works of judgment which are accomplished by God, through His chosen messenger and the movement that joins to the message of the messenger. Those two works are associated with two distinct periods of judgment, although there is overlap between the symbols.

Се татбиқи Илёс ва се татбиқи пайғамбаре, ки роҳро барои Пайғамбари Аҳд тайёр мекунад, ба ду кори ҷудогонаи доварӣ вобастаанд, ки Худо онҳоро ба воситаи пайғамбари баргузидаи Худ ва ҳаракате, ки ба паёми он пайғамбар мепайвандад, ба анҷом мерасонад. Он ду кор ба ду давраи ҷудогонаи доварӣ марбутанд, гарчанде ки миёни рамзҳо ҳампӯшӣ вуҷуд дорад.

The work of the third and final Elijah is in relation to the executive judgment of the threefold union of modern Babylon, and the work of the messenger who prepares the way, is in relation to the investigative judgment and cleansing of God’s people. Malachi chapter three, is introduced with the last verse of chapter two.

Кори Илёси сеюм ва охирин ба доварии иҷроии иттиҳоди сегонаи Бобили муосир марбут аст, ва кори фиристодае, ки роҳро тайёр мекунад, ба доварии тафтишотӣ ва поксозии қавми Худо марбут мебошад. Боби сеюми Малокӣ бо ояти охирини боби дуюм оғоз меёбад.

Ye have wearied the Lord with your words. Yet ye say, Wherein have we wearied him? When ye say, Everyone that doeth evil is good in the sight of the Lord, and he delighteth in them; or, Where is the God of judgment? Behold, I will send my messenger, and he shall prepare the way before me: and the Lord, whom ye seek, shall suddenly come to his temple, even the messenger of the covenant, whom ye delight in: behold, he shall come, saith the Lord of hosts. But who may abide the day of his coming? and who shall stand when he appeareth? for he is like a refiner’s fire, and like fullers’ soap: And he shall sit as a refiner and purifier of silver: and he shall purify the sons of Levi, and purge them as gold and silver, that they may offer unto the Lord an offering in righteousness. Then shall the offering of Judah and Jerusalem be pleasant unto the Lord, as in the days of old, and as in former years. Malachi 2:17–3:4.

Шумо Худовандро бо суханони худ хаста кардаед. Аммо мегӯед: «Бо чӣ Ӯро хаста кардаем?» Вақте ки мегӯед: «Ҳар кӣ бадӣ мекунад, дар назари Худованд некӯст, ва Ӯ аз онҳо хушнуд аст»; ё: «Худои доварӣ куҷост?» Инак, Ман фиристодаи Худро мефиристам, ва ӯ роҳро пеши рӯи Ман муҳайё хоҳад кард; ва Худованд, ки шумо Ӯро металабед, ногаҳон ба маъбади Худ хоҳад омад, яъне Фиристодаи аҳд, ки шумо аз Ӯ хушнудед; инак, Ӯ хоҳад омад, мегӯяд Худованди лашкарҳо. Аммо кист, ки рӯзи омадани Ӯро тоқат карда тавонад? ва кист, ки ҳангоми зоҳир шудани Ӯ устувор биистад? зеро Ӯ мисли оташи заргар ва мисли собуни ҷомашӯён аст. Ва Ӯ хоҳад нишаст, мисли поккунандаи нуқра ва тозакунандаи он; ва писарони Левиро пок хоҳад кард, ва онҳоро мисли тилло ва нуқра соф хоҳад гардонид, то ки онҳо барои Худованд ҳадияе дар росткорӣ тақдим намоянд. Он гоҳ ҳадияи Яҳудо ва Ерусалим ба Худованд писанд хоҳад омад, чунон ки дар рӯзҳои қадим ва мисли солҳои пешин. Малокӣ 2:17–3:4.

In the last days, according to the testimony of Malachi, God is wearied by Laodicean Adventism who cling to the rebellion of 1888. The rebellion of 1888, was typified by the rebellion of Korah, Dathan and Abiram, and the doctrinal argument of Korah’s rebellion was whether those who do evil, are still righteous in the sight of the Lord.

Дар рӯзҳои охир, мувофиқи шаҳодати Малокӣ, Худо аз адвентизми Лоодикия, ки ба исёни соли 1888 мечаспад, хаста шудааст. Исёни соли 1888 ба воситаи исёни Қӯраҳ, Дотон ва Абирам намунавор ифода ёфта буд, ва баҳси таълимотии исёни Қӯраҳ ин буд, ки оё онҳое ки бадӣ мекунанд, ҳанӯз ҳам дар назари Худованд одил ҳастанд ё не.

Now Korah, the son of Izhar, the son of Kohath, the son of Levi, and Dathan and Abiram, the sons of Eliab, and On, the son of Peleth, sons of Reuben, took men: And they rose up before Moses, with certain of the children of Israel, two hundred and fifty princes of the assembly, famous in the congregation, men of renown: And they gathered themselves together against Moses and against Aaron, and said unto them, Ye take too much upon you, seeing all the congregation are holy, every one of them, and the Lord is among them: wherefore then lift ye up yourselves above the congregation of the Lord? Numbers 16:1–3.

Ва Қӯраҳ, писари Исаҳор, писари Қаҳот, писари Левӣ, ва Дотон ва Абиром, писарони Элиоб, ва Ӯн, писари Паллат, аз писарони Реубен, одамонро бо худ гирифтанд; ва онҳо бо баъзе аз банӣ-Исроил, яъне дусаду панҷоҳ нафар аз сарварони ҷамоат, ки дар миёни ҷамъият номдор ва мардони машҳур буданд, пеши Мусо бархостанд. Ва бар зидди Мусо ва бар зидди Ҳорун ҷамъ шуда, ба онҳо гуфтанд: «Шумо бар худ аз ҳад зиёд мегиред, зеро ки тамоми ҷамоат муқаддасанд, ҳар яке аз онҳо, ва Худованд дар миёни онҳост; пас чаро худро аз ҷамоати Худованд боло мебардоред?» Ададҳо 16:1–3.

In the last days, God is wearied by Laodicean Adventism who cling to the rebellion of 1957, which is simply the manifestation of the rebellion of 1888, placed into an official statement. The book, Questions on Doctrine enshrined the rebellion of 1888, which was a repetition of the rebellion of Korah, Dathan and Abiram, according to the testimony of the angel who instructed Sister White that she must stay at the conference of 1888, in order to record the repetition of history of Korah’s rebellion. Two-hundred and fifty men of renown gathered together with Korah, Dathan and Abiram, against Moses, God’s representative in the rebellion.

Дар рӯзҳои охир, Худо аз адвентизми Лаодикия, ки ба исёни соли 1957 мечаспад, хаста шудааст; исёне ки танҳо зуҳури исёни соли 1888 мебошад, ки ба як баёнияи расмӣ дароварда шудааст. Китоби Questions on Doctrine исёни соли 1888-ро тақдису таҳким бахшид, ки он такрори исёни Қӯраҳ, Дотон ва Абиром буд, мувофиқи шаҳодати фариштае, ки ба хоҳар Уайт дастур дод, ки ӯ бояд дар конфронси соли 1888 бимонад, то такрор шудани таърихи исёни Қӯраҳро сабт намояд. Ду саду панҷоҳ марди номдор ҳамроҳ бо Қӯраҳ, Дотон ва Абиром бар зидди Мусо, намояндаи Худо, дар он исён ҷамъ омада буданд.

The twenty-five men that bow to the sun in Ezekiel chapter eight, represent a tithe, or a tenth of the two hundred and fifty men that offered incense in the rebellion of Korah, Dathan and Abiram, which typified the leaders of the rebellion of 1888, whose doctrinal rebellion was formalized in 1957, with the publishing of the book Questions on Doctrine.

Бисту панҷ марде, ки дар боби ҳаштуми Ҳизқиёл ба офтоб саҷда мекунанд, даҳяк, ё як қисми даҳ аз он дусаду панҷоҳ марде мебошанд, ки дар исёни Қӯраҳ, Дотон ва Абиром бухур тақдим карданд; онҳо намунаи пешвоёни исёни соли 1888 буданд, ки исёни таълимотии онҳо дар соли 1957, бо интишори китоби *Questions on Doctrine*, расмият дода шуд.

The rebellion of Korah, Dathan and Abiram rejected the “judgment” which God had rendered, pronouncing them to wander in the wilderness for forty years. Laodicean Adventism began to wander in the wilderness of Laodicea in 1863, after they rejected the Laodicean message which was presented in 1856, that produced the judgment of wandering in the wilderness for many more years, due to their lack of faith. In the rebellion of 1888, they were still unwilling to accept the Laodicean message which was brought by Elders Jones and Waggoner.

Шӯриши Қӯраҳ, Дотон ва Абиром «ҳукмеро», ки Худо содир намуда буд ва бар тибқи он онҳоро ба саргардонӣ дар биёбон ба муддати чил сол маҳкум карда буд, рад кард. Адвентизми Лоудиқия аз соли 1863, пас аз он ки паёми Лоудиқияро, ки дар соли 1856 пешниҳод шуда буд, рад намуданд, ба саргардонӣ дар биёбони Лоудиқия оғоз кард; ва ин боиси ҳукми саргардонӣ дар биёбон барои солҳои бисёре дигар шуд, аз сабаби камии имони онҳо. Дар шӯриши соли 1888 онҳо ҳанӯз ҳам омода набуданд, ки паёми Лоудиқияро, ки аз ҷониби пирон Ҷонс ва Ваггонер оварда шуда буд, бипазиранд.

Those who rebelled in 1888, not only rejected the spiritual authority of Elders Jones and Waggoner, but the authority of the prophetess Ellen White and the authority of the Holy Spirit too, for they acted out the idea that the whole congregation was equally holy.

Онҳое ки соли 1888 исён карданд, на танҳо ҳокимияти рӯҳонии пирон Ҷонс ва Ваггонерро рад намуданд, балки ҳокимияти пайғамбарзан Эллен Уайт ва низ ҳокимияти Рӯҳулқудсро ҳам, зеро онҳо он андешаро дар амал татбиқ карданд, ки тамоми ҷамоат баробар муқаддас аст.

In 1863, they had returned to eat with the lying prophet of Bethel, and in doing so they ultimately accepted the definition of salvation that was represented by the rebellion of Korah, and then officially enshrined the false doctrine in the book, Questions on Doctrine. That doctrine is a false definition of “justification by faith.”

Дар соли 1863 онҳо бозгашта буданд, то бо пайғамбари дурӯғини Байт-Ил ҳамдастурхон шаванд, ва бо ин амал онҳо дар ниҳоят таърифи наҷотеро, ки бо исёни Қӯраҳ ифода меёфт, пазируфтанд, ва сипас он таълимоти ботилро дар китоби, Questions on Doctrine, ба таври расмӣ сабт ва тақдис карданд. Он таълимот таърифи бардурӯғи «сафедшавӣ ба воситаи имон» мебошад.

The rebellion of 1863 was the beginning of the rejection of Miller’s jewels that were reflected upon Habakkuk’s two tables. In Habakkuk chapter two, the “debate” of verse one ultimately produces two classes of worshippers who are manifested over their disagreement of the message that tarried.

Шӯриши соли 1863 оғози рад кардани ҷавоҳироти Миллер буд, ки бар ду лавҳи Ҳабаққуқ инъикос ёфта буданд. Дар боби дуюми Ҳабаққуқ, «баҳс»-и ояти аввал дар ниҳоят ду табақаи ибодаткунандагонро ба вуҷуд меорад, ки ба сабаби норозигии худ нисбат ба паёме, ки таъхир кард, зоҳир мегарданд.

Behold, his soul which is lifted up is not upright in him: but the just shall live by his faith. Habakkuk 2:4.

Инак, ҷоне ки мағрур гардидааст, дар ӯ рост нест; аммо одил бо имони худ зиндагӣ хоҳад кард. Ҳабаққуқ 2:4.

The “faith” of the “just” in the “debate” of Habakkuk chapter two, was based upon the “vision” that had been plainly written upon tables. In the rebellion of 1863, the first step to remove what was written on the tables was accomplished by those who no longer possessed the faith of the “just.” The rebellion of 1863, represented the first seed of the rebellion that would ultimately enshrine a false definition of the doctrine of justification by faith in 1957.

«имон»-и «одилон» дар «баҳс»-и боби дуюми Ҳабаққуқ бар «рӯъё»-е асос ёфта буд, ки бар лавҳаҳо ба таври равшан навишта шуда буд. Дар исёни соли 1863, қадами нахустин барои бардоштани он чи бар лавҳаҳо навишта шуда буд, аз ҷониби касоне анҷом ёфт, ки дигар имони «одилон»-ро надоштанд. Исёни соли 1863 тухми аввали он исёнро намояндагӣ мекард, ки дар ниҳоят дар соли 1957 таърифи бардурӯғи таълимоти сафедшавӣ ба воситаи имонро расман муқаррар менамуд.

We will continue this study in the next article.

Мо ин тадқиқотро дар мақолаи навбатӣ идома хоҳем дод.

“The Lord in His great mercy sent a most precious message to His people through Elders Waggoner and Jones. This message was to bring more prominently before the world the uplifted Saviour, the sacrifice for the sins of the whole world. It presented justification through faith in the Surety; it invited the people to receive the righteousness of Christ, which is made manifest in obedience to all the commandments of God. Many had lost sight of Jesus. They needed to have their eyes directed to His divine person, His merits, and His changeless love for the human family. All power is given into His hands, that He may dispense rich gifts unto men, imparting the priceless gift of His own righteousness to the helpless human agent. This is the message that God commanded to be given to the world. It is the third angel’s message, which is to be proclaimed with a loud voice, and attended with the outpouring of His Spirit in a large measure.” Testimonies to Ministers, 91.

«Худованд дар марҳамати бузурги Худ паёме бисёр гаронбаҳоеро ба қавми Худ ба воситаи Пирон Ваггонер ва Ҷонс фиристод. Ин паём мебоист Наҷотдиҳандаи бардошташударо, яъне қурбонӣ барои гуноҳҳои тамоми ҷаҳонро, ба таври равшантар пеши назари ҷаҳон оварад. Он сафедшавиро ба воситаи имон ба Кафил пешниҳод мекард; он мардумро даъват менамуд, ки адолати Масеҳро қабул кунанд, ки дар итоат ба ҳамаи аҳкоми Худо зоҳир мегардад. Бисёре Исоиро аз назар дур карда буданд. Ба онҳо лозим буд, ки чашмонашон ба сӯи Шахсияти илоҳии Ӯ, шоистагиҳои Ӯ ва муҳаббати тағйирнопазири Ӯ нисбат ба хонаводаи башар равона карда шавад. Ҳама қудрат ба дасти Ӯ дода шудааст, то Ӯ атоҳои фаровонро ба одамон бидиҳад ва бахшоиши бебаҳои адолати Худро ба омили оҷизи инсонӣ ато намояд. Ин ҳамон паёмест, ки Худо амр фармуд, то ба ҷаҳон дода шавад. Ин паёми фариштаи сеюм аст, ки бояд бо овози баланд эълон карда шавад ва бо рехтани Рӯҳи Ӯ ба андозаи фаровон ҳамроҳ бошад». Testimonies to Ministers, 91.

“The truth for this time, the third angel’s message, is to be proclaimed with a loud voice, meaning with increasing power, as we approach the great final test.” The 1888 Materials, 1710.

«Ҳақиқат барои ҳамин замон, паёми фариштаи сеюм, бояд бо овози баланд эълон карда шавад», яъне бо қудрати рӯ ба афзоиш, ҳар қадар ки мо ба озмоиши бузурги ниҳоӣ наздик мешавем. The 1888 Materials, 1710.

“The time of test is just upon us, for the loud cry of the third angel has already begun in the revelation of the righteousness of Christ, the sin-pardoning Redeemer. This is the beginning of the light of the angel whose glory shall fill the whole earth.” Selected Messages, book 1, 362.

«Вақти озмоиш акнун бар сари мост, зеро нидои баландии фариштаи сеюм аллакай дар ошкоршавии адолати Масеҳ, Наҷотдиҳандаи гуноҳбахш, оғоз ёфтааст. Ин оғози нури он фаришта аст, ки ҷалоли ӯ тамоми заминро пур хоҳад кард». Selected Messages, book 1, 362.

“The latter rain is to fall upon the people of God. A mighty angel is to come down from heaven, and the whole earth is to be lighted with his glory.” Review and Herald, April 21, 1891.

«Борони дерин бояд бар халқи Худо фуруд ояд. Фариштаи қудратманде бояд аз осмон нозил шавад, ва тамоми замин аз ҷалоли ӯ мунаввар гардад». Review and Herald, April 21, 1891.