When Elijah had Ahab summon all Israel to Carmel it prefigured God bringing the church out of the Dark Ages in 1798 after three and a half years of persecution and leading them to 1844 and thereafter to 1863. Those three dates are the final three waymarks of the structure of the “seven times” as set forth by Isaiah in chapter seven.
Ҳангоме ки Илёс Аҳъобро водошт, ки тамоми Исроилро ба Кармил ҷамъ оварад, ин пешакӣ рамз менамуд, ки Худо калисоро пас аз сеюним соли таъқибот аз Асрҳои Торик дар соли 1798 берун меоварад ва онҳоро ба соли 1844 ва баъдан ба соли 1863 роҳнамоӣ мекунад. Ин се сана се аломати ниҳоии сохтори «ҳафт замон» мебошанд, чунон ки Ишаъё онро дар боби ҳафт баён намудааст.
The same history of 1798, 1844 and 1863 was also typified when Moses led the children of Israel out of the slavery of Egypt unto Mount Sinai. The history of the first and second angels represent the Millerite movement which began at the time of the end in 1798 and continued until the movement became a church in 1863. Elijah and Moses are the two primary witnesses of the Millerite history, and they are the two primary witnesses in the book of Revelation during the history of the third angel.
Ҳамин таърихи солҳои 1798, 1844 ва 1863 ҳамчунин ба таври намунавӣ пешакӣ тасвир гардида буд, вақте ки Мусо банӣ-Исроилро аз ғуломии Миср берун оварда, ба кӯҳи Сино расонид. Таърихи фариштаи якум ва дуюм ҳаракати Миллериро ифода мекунад, ки дар вақти анҷом дар соли 1798 оғоз ёфта, то он даме идома кард, ки ин ҳаракат дар соли 1863 ба калисо табдил ёфт. Илёс ва Мусо ду шоҳиди асосии таърихи Миллерӣ мебошанд, ва онҳо ҳамчунин ду шоҳиди асосӣ дар китоби Ваҳй дар давоми таърихи фариштаи сеюм мебошанд.
The Millerite movement marks the beginning of the everlasting gospel of Revelation fourteen and Future for America marks the ending. Between the beginning movement of the Millerites and the ending movement, we find the Seventh-day Adventist church. According to Adventist church historians in 1856, the remnant of the Millerite movement entered into the Laodicean condition, thus ending the Philadelphian period that represented 1798 through 1856.
Ҳаракати Миллеритӣ оғози Инҷили абадии Ваҳй боби чордаҳумро нишон медиҳад, ва Future for America анҷоми онро нишон медиҳад. Дар миёни ҳаракати ибтидоии Миллеритҳо ва ҳаракати интиҳоӣ, мо калисои Адвентистони Рӯзи Ҳафтумро меёбем. Мувофиқи таърихнигорони калисои Адвентистӣ, дар соли 1856 бақияи ҳаракати Миллеритӣ ба ҳолати Лаодикия дохил шуд, ва ба ин тартиб давраи Филоделфия, ки солҳои 1798 то 1856-ро намояндагӣ мекард, ба поён расид.
In the previous article we demonstrated that inspiration aligned the disappointment of the Red Sea crossing with the great disappointment of 1844. At that point the test of the Sabbath as represented by the manna arrived in the history of Moses. At the same prophetic point, the light that came from the Most Holy Place began a process of testing and purification starting with the Sabbath, for those who had crossed the sea and entered by faith into the Most Holy Place. The testing process that preceded 1844 began in Moses’ history at his birth and for the Millerites in 1798 with the increase of knowledge that Daniel identified would produce a three-step testing process that led to judgment.
Дар мақолаи қаблӣ мо нишон додем, ки илҳом ноумедии убури Баҳри Сурхро бо ноумедии бузурги соли 1844 мутобиқ кардааст. Дар он нуқта, имтиҳони шанбе, чунон ки бо маннӣ тасвир шудааст, дар таърихи Мусо фаро расид. Дар ҳамин нуқтаи нубувватӣ, нуре, ки аз Қудси қудсон омад, раванди имтиҳон ва поксозиро оғоз намуд, ки аз шанбе сар мешуд, барои онҳое ки баҳрро убур карда буданд ва бо имон ба Қудси қудсон даромада буданд. Раванди имтиҳоне, ки пеш аз соли 1844 буд, дар таърихи Мусо аз таваллуди ӯ оғоз ёфт, ва барои миллериён дар соли 1798 бо афзоиши дониш, ки Дониёл нишон дода буд, раванди сеқадамаи имтиҳонро ба вуҷуд меовард, ки ба доварӣ мебурд.
Many shall be purified, and made white, and tried; but the wicked shall do wickedly: and none of the wicked shall understand; but the wise shall understand. Daniel 12:10.
Бисёре пок хоҳанд шуд, ва сафед гардонида хоҳанд шуд, ва озмуда хоҳанд шуд; аммо шарирон шарорат хоҳанд кард; ва ҳеҷ яке аз шарирон нахоҳад фаҳмид; вале хирадмандон хоҳанд фаҳмид. Дониёл 12:10.
The opening of the judgment on October 22, 1844 was typified by the judgment of Pharaoh beginning with the firstborn of Egypt and ending in the waters of the Red Sea. Once the wise entered into the Most Holy Place by faith, or crossed through the Red Sea, the testing process that had begun at the time of the end in 1798 continued on beyond 1844. In the history of Moses, it was represented by ten tests, which Israel failed at every step. The last of the ten tests was when the twelve spies searched out the Promised Land. The first test in Moses’ history was the manna test that represents the Sabbath, and for the Millerites the Sabbath was identified as the first test after October 22, 1844. The first test being the Sabbath in both parallel histories, the following nine tests in the history of Moses identifies that post-1844, there would be a series of tests that would lead to the entrance of either the Promised Land or the wilderness of death. 1863 represents the final test for the Millerite movement. We will begin this consideration when the twelve spies return with their reports of the Promised Land.
Оғози доварӣ дар 22 октябри соли 1844 бо доварии фиръавн, ки аз нахустзодагони Миср оғоз ёфта, дар обҳои Баҳри Сурх анҷом ёфт, намунасозӣ шуда буд. Ҳамин ки хирадмандон ба воситаи имон ба Қудси Қудсҳо дохил шуданд, ё аз миёни Баҳри Сурх гузаштанд, раванди озмоише, ки дар замони охир дар соли 1798 оғоз ёфта буд, баъд аз соли 1844 низ идома ёфт. Дар таърихи Мусо ин бо даҳ озмоиш таҷассум ёфтааст, ки Исроил дар ҳар қадам дар онҳо ноком гардид. Охирини он даҳ озмоиш он вақт буд, ки дувоздаҳ ҷосус Замини Ваъдашударо кофтуков карданд. Аввалин озмоиш дар таърихи Мусо озмоиши манно буд, ки рӯзи шанберо ифода мекунад; ва барои миллериён шанбе ҳамчун аввалин озмоиш баъд аз 22 октябри соли 1844 шинохта шуд. Азбаски дар ҳар ду таърихи мувозӣ аввалин озмоиш шанбе буд, нӯҳ озмоиши минбаъда дар таърихи Мусо нишон медиҳад, ки пас аз соли 1844 як силсила озмоишҳо вуҷуд хоҳад дошт, ки ба вуруди ё ба Замини Ваъдашуда, ё ба биёбони марг мебарад. Соли 1863 озмоиши ниҳоиро барои ҳаракати миллерӣ ифода мекунад. Мо ин баррасиро аз он ҷо оғоз хоҳем кард, ки дувоздаҳ ҷосус бо гузоришҳои худ аз Замини Ваъдашуда бармегарданд.
And they returned from searching of the land after forty days. And they went and came to Moses, and to Aaron, and to all the congregation of the children of Israel, unto the wilderness of Paran, to Kadesh; and brought back word unto them, and unto all the congregation, and showed them the fruit of the land. And they told him, and said, We came unto the land whither thou sentest us, and surely it floweth with milk and honey; and this is the fruit of it. Nevertheless the people be strong that dwell in the land, and the cities are walled, and very great: and moreover we saw the children of Anak there. The Amalekites dwell in the land of the south: and the Hittites, and the Jebusites, and the Amorites, dwell in the mountains: and the Canaanites dwell by the sea, and by the coast of Jordan. And Caleb stilled the people before Moses, and said, Let us go up at once, and possess it; for we are well able to overcome it. But the men that went up with him said, We be not able to go up against the people; for they are stronger than we. And they brought up an evil report of the land which they had searched unto the children of Israel, saying, The land, through which we have gone to search it, is a land that eateth up the inhabitants thereof; and all the people that we saw in it are men of a great stature. And there we saw the giants, the sons of Anak, which come of the giants: and we were in our own sight as grasshoppers, and so we were in their sight. Numbers 13:25–33.
Ва баъд аз чиҳил рӯз аз ҷустуҷӯи замин бозгаштанд. Ва омада, назди Мусо ва назди Ҳорун ва назди тамоми ҷамоати банӣ Исроил, ба биёбони Форон, ба Қодеш расиданд; ва ба онҳо ва ба тамоми ҷамоат хабар оварданд ва меваи он заминро ба онҳо нишон доданд. Ва ба ӯ нақл карда, гуфтанд: «Мо ба замине ки моро ба он фиристодӣ, расидем, ва дар ҳақиқат он аз шир ва асал ҷорист; ва ин аст меваи он. Аммо қавме ки дар он замин сокинанд, пурзӯранд, ва шаҳрҳо ҳисордор ва бисёр бузурганд; ва зиёда бар ин, мо фарзандони Аноқро низ дар он ҷо дидем. Амолеқиён дар замини ҷануб сокинанд; ва Ҳиттиён, ва Ебусиён, ва Амӯриён дар кӯҳистон сокинанд; ва Канъониён назди баҳр ва дар соҳили Урдун сокинанд». Ва Колеб қавмро дар ҳузури Мусо ором карда, гуфт: «Биёед фавран бароем ва онро тасарруф намоем; зеро мо ба хубӣ қодирем бар он ғолиб оем». Аммо мардоне ки бо ӯ баромада буданд, гуфтанд: «Мо наметавонем бар зидди он қавм бароем; зеро онҳо аз мо пурзӯртаранд». Ва онҳо дар бораи замине ки ҷустуҷӯ карда буданд, назди банӣ Исроил хабари бад паҳн намуда, гуфтанд: «Замине ки мо барои ҷустуҷӯи он аз миёнаш гузаштем, заминест, ки сокинони худро фурӯ мебарад; ва ҳамаи қавме ки дар он дидем, мардони қоматбаланданд. Ва мо дар он ҷо азимҷуссаҳоро дидем, писарони Аноқро, ки аз насли азимҷуссаҳоянд; ва мо дар назари худ чун малах будем, ва дар назари онҳо низ чунин будем». Ададҳо 13:25–33.
This passage from Numbers has some very important truths to take note of, that might be easily overlooked when not considering the history represented therein as typifying the Millerite movement. One point is that the rebels with the “evil report” were failing their tenth and final test, and at that final test two classes of people were manifested. The two classes which have been developing through the history of the previous nine tests manifested their characters based upon which “report” they choose to accept. In 1863, Millerite Adventism rejected Moses’ report as represented by the prophecy of slavery in Leviticus twenty-six. The report presented by Joshua and Caleb was simply the repetition of God’s “report” throughout the history of their deliverance from slavery. From the birth of Moses onward, God had promised that He would take them out of slavery and into the land that had been promised to Abraham centuries before. Joshua and Caleb represent those who stood upon the foundational report, the other ten spies rejected that God had actually given that report.
Ин порча аз китоби Адад ҳақоиқи бисёр муҳимеро дар бар дорад, ки бояд ба онҳо диққат дода шавад; ҳақоиқе, ки ҳангоми ба назар нагирифтани он ки таърихи дар он ҷо тасвирёфта ҳаракати Миллериро ба таври рамзӣ ифода мекунад, метавонанд ба осонӣ нодида гирифта шаванд. Як нукта ин аст, ки исёнгароне, ки «хабари бад» доштанд, аз озмоиши даҳум ва ниҳоии худ ноком шуданд, ва дар ҳамон озмоиши ниҳоӣ ду табақаи мардум ошкор гардид. Он ду табақае, ки дар тӯли таърихи нӯҳ озмоиши пешин шакл гирифта буданд, хислатҳои худро бар асоси он ки кадом «хабар»-ро қабул карданд, зоҳир намуданд. Дар соли 1863, адвентизми Миллерӣ хабари Мусоро рад кард, чунонки он дар пешгӯии ғуломӣ дар Ибодат 26 ифода ёфтааст. Хабаре, ки Еҳушаъ ва Колеб пешниҳод карданд, танҳо такрори «хабар»-и Худо дар тамоми таърихи раҳоии онҳо аз ғуломӣ буд. Аз замони таваллуди Мусо сар карда, Худо ваъда дода буд, ки онҳоро аз ғуломӣ берун хоҳад овард ва ба замине хоҳад даровард, ки садсолаҳо пеш ба Иброҳим ваъда шуда буд. Еҳушаъ ва Колеб намояндаи онҳое мебошанд, ки бар хабари бунёдӣ истоданд; он даҳ ҷосуси дигар рад карданд, ки Худо воқеан чунин хабарро дода буд.
And all the congregation lifted up their voice, and cried; and the people wept that night. And all the children of Israel murmured against Moses and against Aaron: and the whole congregation said unto them, Would God that we had died in the land of Egypt! or would God we had died in this wilderness! And wherefore hath the Lord brought us unto this land, to fall by the sword, that our wives and our children should be a prey? were it not better for us to return into Egypt? And they said one to another, Let us make a captain, and let us return into Egypt. Numbers 14:1–4.
Ва тамоми ҷамоат овози худро баланд карда, нола намуд; ва қавм он шаб гиристанд. Ва ҳамаи банӣ-Исроил бар зидди Мусо ва бар зидди Ҳорун шикоят карданд; ва тамоми ҷамоат ба онҳо гуфт: «Кошки мо дар замини Миср мурда будем! Ё кошки мо дар ин биёбон мурда будем! Ва чаро Худованд моро ба ин замин овардааст, то ба шамшер афтем ва занони мо ва кӯдакони мо ба ғанимат табдил ёбанд? Оё барои мо беҳтар нест, ки ба Миср бозгардем?» Ва онҳо ба якдигар гуфтанд: «Биёед сарваре барпо кунем ва ба Миср бозгардем». Ададҳо 14:1–4.
When in 1863 James White wrote an article in the Review and Herald rejecting Miller’s understanding of the “seven times” and in the same year Uriah Smith published the counterfeit chart that was void of any reference to the “seven times” of Leviticus, both White and Smith set aside the work of William Miller and employed the biblical methodology of apostate Protestantism. The methodology of apostates who they had recently identified as the “daughters of Babylon,” was employed as the argument to reject the message of Miller that had been directed by the angel Gabriel. At the tenth test for ancient Israel they directly said, “Let us make a captain, and let us return to Egypt.” The failure at the tenth and final test is based upon a rejection of the “report” that was consistent with the report from the beginning, and a desire to return to the slavery of Egypt. When Jeremiah symbolically represented those who had been disappointed at the failed prediction of 1843, God specifically called him to return to God and his previous fervor for the message, but also commanded him to never return to those who had been identified as the daughters of Babylon.
Вақте ки соли 1863 Яъқуб Вайт дар «Review and Herald» мақолае навишта, фаҳмиши Миллерро дар бораи «ҳафт замон» рад намуд, ва ҳамон сол Уриё Смит ҷадвали қалбакиеро нашр кард, ки аз ҳар гуна ишора ба «ҳафт замон»-и Ибодатнома холӣ буд, ҳам Вайт ва ҳам Смит кори Вилям Миллерро канор гузошта, усули библиявии протестантизми муртадро ба кор бурданд. Усуле, ки муртадон — онҳое ки онҳо чанде пеш онҳоро «духтарони Бобил» номида буданд, — истифода мебурданд, ҳамчун далел барои рад кардани паёми Миллер, ки аз ҷониби фаришта Ҷабраил роҳнамоӣ шуда буд, ба кор гирифта шуд. Дар санҷиши даҳум барои Исроили қадим онҳо ошкоро гуфтанд: «Биёед барои худ сарваре таъин кунем, ва ба Миср баргардем». Нокомӣ дар санҷиши даҳум ва ниҳоӣ бар рад кардани «хабаре» асос меёбад, ки аз ибтидо бо ҳамон хабар мувофиқ буд, ва бар хоҳиши бозгашт ба ғуломии Миср. Вақте ки Ирмиё ба таври рамзӣ онҳоеро намояндагӣ мекард, ки аз пешгӯии нокоммондаи соли 1843 ноумед шуда буданд, Худо ӯро махсусан даъват намуд, ки ба назди Худо ва ба ғайрати пешини худ барои ин паём бозгардад, вале ҳамчунин ба ӯ амр фармуд, ки ҳаргиз ба назди онҳое, ки ҳамчун духтарони Бобил муайян карда шуда буданд, бознагардад.
Therefore thus saith the Lord, If thou return, then will I bring thee again, and thou shalt stand before me: and if thou take forth the precious from the vile, thou shalt be as my mouth: let them return unto thee; but return not thou unto them. Jeremiah 15:19.
Пас, чунин мегӯяд Худованд: «Агар ту бозгардӣ, Ман туро бармегардонам, ва ту пеши Ман хоҳӣ истод; ва агар гаронбаҳоро аз пастфитрат ҷудо кунӣ, мисли даҳони Ман хоҳӣ буд; бигзор онҳо назди ту бозгарданд, вале ту назди онҳо бознагард.» Ирмиё 15:19
In 1863, James White and Uriah Smith appointed a new captain to lead them back to where they had been commanded not to go. Joshua and Caleb represent those who desired to go forward, White and Smith represent those who desired to go back.
Соли 1863, Ҷеймс Уайт ва Урия Смит як капитани нав таъйин карданд, то онҳоро бозпас ба ҳамон ҷое роҳбарӣ кунад, ки амр ёфта буданд ба он ҷо нараванд. Еҳушаъ ва Колеб онҳоеро муаррифӣ мекунанд, ки мехостанд ба пеш раванд; Уайт ва Смит онҳоеро муаррифӣ мекунанд, ки мехостанд ба ақиб баргарданд.
Another point that needs to be marked in the passage from the passage in Numbers is that the final rebellion which condemns all the rebels to die in the wilderness over the next forty years, is one of the two primary references that establish the day for a year principle of Bible prophecy, which was perhaps the most essential prophetic rule that Miller was used to open up the message of the everlasting gospel and the first angel. The other biblical witness to the rule is found in the book of Ezekiel.
Нуқтаи дигаре, ки дар ин порча аз китоби Аъдод бояд қайд карда шавад, ин аст, ки исёни ниҳоӣ, ки ҳамаи исёнкоронро ба марг дар биёбон дар давоми чиҳил соли оянда маҳкум мекунад, яке аз ду истиноди асосист, ки усули «як рӯз баробар ба як сол»-и нубуввати Китоби Муқаддасро собит месозад; ин шояд муҳимтарин қоидаи нубувватӣ буд, ки Миллер ба воситаи он тавонист паёми Инҷили ҷовидонӣ ва фариштаи якумро боз намояд. Гувоҳи дигари китобӣ барои ин қоида дар китоби Ҳизқиёл ёфт мешавад.
And when thou hast accomplished them, lie again on thy right side, and thou shalt bear the iniquity of the house of Judah forty days: I have appointed thee each day for a year. Ezekiel 4:6.
Ва ҳангоме ки онҳоро ба анҷом расонӣ, боз бар паҳлӯи рости худ бихоб, ва гуноҳи хонадони Яҳудоро чиҳил рӯз бар дӯш хоҳӣ кашид: Ман ҳар рӯзро барои як сол бароят муқаррар кардаам. Ҳизқиёл 4:6.
What is often unnoticed with the two verses that established the day for a year principle is the historical context of both verses.
Он чиро, ки аксаран дар бораи он ду ояте, ки принсипи як рӯз барои як солро барқарор кардаанд, нодида гирифта мешавад, заминаи таърихии ҳар ду оят мебошад.
After the number of the days in which ye searched the land, even forty days, each day for a year, shall ye bear your iniquities, even forty years, and ye shall know my breach of promise. Numbers 14:34.
Пас аз шумораи рӯзҳое ки дар он заминро тафтиш кардед, яъне чиҳил рӯз, ҳар рӯз барои як сол, гуноҳҳои худро чиҳил сол хоҳед бардошт, ва вайрон шудани ваъдаи Маро хоҳед шинохт. Ададҳо 14:34.
The verse in Numbers occurred at the beginning of ancient Israel and represented the rebellion of God’s covenant people, and the verse in Ezekiel occurred at the end of ancient Israel and represented the rebellion of God’s covenant people. The punishment in the beginning was death in the wilderness and the punishment at the end was slavery in their enemies’ land. The day for a year principle emphasizes the rebellion of a covenant people. Two punishments, one at the beginning and one at the ending, but both different. The first was death by attrition while journeying through the wilderness, the last was captivity and slavery in literal Babylon.
Оят дар китоби Ададҳо дар ибтидои Исроили қадим рух дод ва исёни қавми аҳди Худоро ифода мекард, ва оят дар Ҳизқиёл дар поёни Исроили қадим рух дод ва исёни қавми аҳди Худоро ифода мекард. Ҷазо дар ибтидо марг дар биёбон буд, ва ҷазо дар поён ғуломӣ дар замини душманонашон буд. Принсипи «як рӯз ба ивази як сол» исёни қавми аҳдро таъкид мекунад. Ду ҷазо, яке дар ибтидо ва яке дар поён, аммо ҳар ду гуногун буданд. Аввалӣ марги тадриҷӣ ҳангоми сафар аз миёни биёбон буд; охирин асирӣ ва ғуломӣ дар Бобили ҳақиқӣ буд.
Then Moses and Aaron fell on their faces before all the assembly of the congregation of the children of Israel. And Joshua the son of Nun, and Caleb the son of Jephunneh, which were of them that searched the land, rent their clothes: And they spake unto all the company of the children of Israel, saying, The land, which we passed through to search it, is an exceeding good land. If the Lord delight in us, then he will bring us into this land, and give it us; a land which floweth with milk and honey. Only rebel not ye against the Lord, neither fear ye the people of the land; for they are bread for us: their defence is departed from them, and the Lord is with us: fear them not. But all the congregation bade stone them with stones. And the glory of the Lord appeared in the tabernacle of the congregation before all the children of Israel. And the Lord said unto Moses, How long will this people provoke me? and how long will it be ere they believe me, for all the signs which I have showed among them? I will smite them with the pestilence, and disinherit them, and will make of thee a greater nation and mightier than they. And Moses said unto the Lord, Then the Egyptians shall hear it, (for thou broughtest up this people in thy might from among them;) And they will tell it to the inhabitants of this land: for they have heard that thou Lord art among this people, that thou Lord art seen face to face, and that thy cloud standeth over them, and that thou goest before them, by day time in a pillar of a cloud, and in a pillar of fire by night. Now if thou shalt kill all this people as one man, then the nations which have heard the fame of thee will speak, saying, Because the Lord was not able to bring this people into the land which he sware unto them, therefore he hath slain them in the wilderness. And now, I beseech thee, let the power of my Lord be great, according as thou hast spoken, saying, The Lord is longsuffering, and of great mercy, forgiving iniquity and transgression, and by no means clearing the guilty, visiting the iniquity of the fathers upon the children unto the third and fourth generation. Pardon, I beseech thee, the iniquity of this people according unto the greatness of thy mercy, and as thou hast forgiven this people, from Egypt even until now. Numbers 14:5–19.
Он гоҳ Мӯсо ва Ҳорун пеши тамоми ҷамоати анҷумани банӣ-Исроил рӯй ба замин афтоданд. Ва Еҳушаъ ибни Нун ва Колеб ибни Ефунна, ки аз миёни тафтишкунандагони он замин буданд, либосҳои худро чок карданд; ва ба тамоми ҷамоати банӣ-Исроил сухан ронда, гуфтанд: «Замине ки мо барои тафтиш аз миёни он гузаштем, замини бағоят некӯст. Агар Худованд аз мо хушнуд бошад, моро ба ин замин хоҳад даровард ва онро ба мо хоҳад дод, замине ки аз шир ва асал ҷорист. Фақат бар зидди Худованд исён накунед ва аз аҳли он замин натарсед, зеро онҳо барои мо нонанд; паноҳашон аз онҳо дур шудааст, ва Худованд бо мост; аз онҳо натарсед». Аммо тамоми ҷамоат гуфтанд, ки онҳоро сангсор кунанд. Ва ҷалоли Худованд дар хаймаи ҷамоат пеши тамоми банӣ-Исроил зоҳир шуд. Ва Худованд ба Мӯсо гуфт: «То кай ин қавм Маро ба хашм хоҳанд овард? Ва то кай ба Ман имон нахоҳанд овард, бо вуҷуди ҳамаи он аломатҳое ки дар миёни онҳо нишон додаам? Ман онҳоро ба вабо хоҳам зад ва онҳоро маҳрум хоҳам сохт, ва аз ту қавме бузургтар ва нерумандтар аз онҳо ба вуҷуд хоҳам овард». Ва Мӯсо ба Худованд гуфт: «Он гоҳ мисриён инро хоҳанд шунид, зеро Ту ин қавмро бо қудрати Худ аз миёни онҳо баровардӣ; ва инро ба сокинони ин замин хоҳанд гуфт, зеро онҳо шунидаанд, ки Ту, эй Худованд, дар миёни ин қавм ҳастӣ; ки Ту, эй Худованд, рӯ ба рӯ намоён мешавӣ; ва абри Ту бар онҳо истодааст; ва пешопеши онҳо рӯзона дар сутуни абр ва шабона дар сутуни оташ меравӣ. Акнун, агар Ту ҳамаи ин қавмро мисли як одам бикушӣ, он гоҳ халқҳое ки овозаи Туро шунидаанд, сухан ронда, хоҳанд гуфт: “Азбаски Худованд натавонист ин қавмро ба замине ки ба онҳо қасам хӯрда буд, дароварад, онҳоро дар биёбон кушт”. Ва алҳол илтиҷо мекунам, бигзор қудрати Парвардигори ман бузург гардад, чунон ки гуфтаӣ: “Худованд дерғазаб ва бисёрмеҳр аст, гуноҳ ва таҷовузро мебахшад, вале ба ҳеҷ ваҷҳ гунаҳкорро беҷазо намегузорад ва гуноҳи падаронро бар фарзандон то насли сеюм ва чорум мерасонад”. Илтиҷо мекунам, гуноҳи ин қавмро мувофиқи бузургии раҳмати Худ биомурз, чунон ки ин қавмро аз Миср то ҳоло омурзидаӣ». Ададҳо 14:5–19.
The history represented in these verses became a biblical symbol that is called “the day of provocation.” The “day of provocation” is referenced in Psalm ninety-five, Jeremiah thirty-two and Hebrews three, but we will not address that symbol at this time. There is an important principle identified in the previous passage that must be recognized. The principle is also illustrated by the prophet Samuel, Lucifer, Ellen White and of course Moses in this passage.
Таърихе, ки дар ин оятҳо тасвир шудааст, ба рамзи Китоби Муқаддас табдил ёфт, ки «рӯзи исёнангезӣ» номида мешавад. Ба «рӯзи исёнангезӣ» дар Забур наваду панҷ, Ирмиё сию ду ва Ибриён се ишора шудааст, аммо мо ҳоло ба ин рамз намепардозем. Дар порчаи қаблӣ як усули муҳим муайян шудааст, ки бояд эътироф гардад. Ин усул ҳамчунин аз ҷониби набӣ Самуил, Люсифер, Эллен Уайт ва, албатта, Мусо дар ин порча нишон дода шудааст.
And said unto him, Behold, thou art old, and thy sons walk not in thy ways: now make us a king to judge us like all the nations. But the thing displeased Samuel, when they said, Give us a king to judge us. And Samuel prayed unto the Lord. And the Lord said unto Samuel, Hearken unto the voice of the people in all that they say unto thee: for they have not rejected thee, but they have rejected me, that I should not reign over them. According to all the works which they have done since the day that I brought them up out of Egypt even unto this day, wherewith they have forsaken me, and served other gods, so do they also unto thee. Now therefore hearken unto their voice: howbeit yet protest solemnly unto them, and show them the manner of the king that shall reign over them. And Samuel told all the words of the LORD unto the people that asked of him a king. And he said, This will be the manner of the king that shall reign over you: He will take your sons, and appoint them for himself, for his chariots, and to be his horsemen; and some shall run before his chariots. And he will appoint him captains over thousands, and captains over fifties; and will set them to ear his ground, and to reap his harvest, and to make his instruments of war, and instruments of his chariots. And he will take your daughters to be confectionaries, and to be cooks, and to be bakers. And he will take your fields, and your vineyards, and your oliveyards, even the best of them, and give them to his servants. And he will take the tenth of your seed, and of your vineyards, and give to his officers, and to his servants. And he will take your menservants, and your maidservants, and your goodliest young men, and your asses, and put them to his work. He will take the tenth of your sheep: and ye shall be his servants. And ye shall cry out in that day because of your king which ye shall have chosen you; and the Lord will not hear you in that day. Nevertheless the people refused to obey the voice of Samuel; and they said, Nay; but we will have a king over us; That we also may be like all the nations; and that our king may judge us, and go out before us, and fight our battles. And Samuel heard all the words of the people, and he rehearsed them in the ears of the Lord. And the Lord said to Samuel, Hearken unto their voice, and make them a king. And Samuel said unto the men of Israel, Go ye every man unto his city. 1 Samuel 8:5–22.
Ва ба вай гуфтанд: «Инак, ту пир шудаӣ, ва писаронат ба роҳҳои ту намегарданд; акнун бар мо подшоҳе бигумор, то моро доварӣ намояд, мисли ҳамаи халқҳо». Аммо ин сухан ба Самуил нохуш омад, вақте ки гуфтанд: «Ба мо подшоҳе деҳ, то моро доварӣ намояд». Ва Самуил ба Худованд дуо кард. Ва Худованд ба Самуил гуфт: «Ба овози қавм дар ҳар он чи ба ту мегӯянд, гӯш деҳ; зеро ки онҳо туро рад накардаанд, балки Маро рад кардаанд, то ки бар онҳо подшоҳӣ накунам. Мувофиқи ҳамаи аъмоле ки аз рӯзе ки онҳоро аз Миср берун овардам то имрӯз кардаанд, ки Маро тарк намуда, худоёни дигарро ибодат кардаанд, ҳамон тавр бо ту низ амал мекунанд. Пас акнун ба овози онҳо гӯш деҳ; лекин онҳоро ҷиддан огоҳ намо ва тарзи подшоҳеро, ки бар онҳо подшоҳӣ хоҳад кард, ба онҳо нишон деҳ». Ва Самуил ҳамаи суханони Худовандро ба қавме ки аз ӯ подшоҳ мехостанд, баён кард. Ва гуфт: «Тарзи подшоҳе ки бар шумо подшоҳӣ хоҳад кард, чунин хоҳад буд: ӯ писаронатонро хоҳад гирифт ва онҳоро барои аробаҳои худ ва барои саворагони худ таъйин хоҳад кард; ва баъзеашон пешопеши аробаҳои ӯ хоҳанд давид. Ва барои худ сардорони ҳазорӣ ва сардорони панҷоҳӣ таъйин хоҳад кард; ва онҳоро хоҳад гузошт, то замини ӯро шудгор кунанд ва ҳосили ӯро дарав намоянд, ва асбобҳои ҷанги ӯ ва асбобҳои аробаҳои ӯро бисозанд. Ва духтаронатонро хоҳад гирифт, то атрсоз ва ошпаз ва нонпаз шаванд. Ва киштзорҳоятон ва токзорҳоятон ва зайтунзорҳоятонро, яъне беҳтаринашонро, хоҳад гирифт ва ба навкарони худ хоҳад дод. Ва аз тухми заминатон ва аз токзорҳоятон ушр хоҳад гирифт ва ба дарбориёни худ ва ба навкарони худ хоҳад дод. Ва ғуломонатон ва канизонатон ва беҳтарин ҷавонмардонатон ва харонатонро хоҳад гирифт ва ба кори худ хоҳад гузошт. Аз рамаҳои шумо ушр хоҳад гирифт; ва шумо бандагони ӯ хоҳед шуд. Ва дар он рӯз аз дасти подшоҳатон, ки барои худ баргузидаед, фарёд хоҳед баровард; вале Худованд дар он рӯз шуморо иҷобат нахоҳад кард». Бо вуҷуди ин, қавм аз шунидани овози Самуил сарпечӣ карданд ва гуфтанд: «Не, балки бар мо подшоҳе хоҳад буд, то ки мо низ мисли ҳамаи халқҳо бошем, ва подшоҳамон моро доварӣ намояд, ва пешопеши мо берун равад, ва ҷангҳои моро биҷангад». Ва Самуил ҳамаи суханони қавмро шунид ва онҳоро ба гӯши Худованд расонид. Ва Худованд ба Самуил гуфт: «Ба овози онҳо гӯш деҳ ва барояшон подшоҳе бигумор». Ва Самуил ба мардони Исроил гуфт: «Ҳар яке ба шаҳри худ биравед». 1 Подшоҳон 8:5–22.
In this passage ancient Israel rejected God as their king, and the history points forward to the time when they proclaimed they had no king but Caesar. They rejected God’s theocracy, and insisted that they be given a king from their own people, only to ultimately proclaim that their king was a Roman king. The Roman king in the last days is the pope of Rome.
Дар ин порча Исроили қадим Худоро ҳамчун Подшоҳи худ рад кард, ва таърих ба он замон ишора мекунад, ки онҳо эълон карданд, ки ҷуз Қайсар подшоҳе надоранд. Онҳо теократияи Худоро рад намуданд ва исрор варзиданд, ки ба онҳо аз миёни қавми худашон подшоҳе дода шавад, аммо дар ниҳоят эълон карданд, ки подшоҳи онҳо подшоҳи румӣ аст. Подшоҳи румӣ дар рӯзҳои охир попи Рум аст.
But they cried out, Away with him, away with him, crucify him. Pilate saith unto them, Shall I crucify your King? The chief priests answered, We have no king but Caesar. John 19:15.
Аммо онҳо фарёд заданд: Ӯро дур кун, ӯро дур кун, ӯро маслуб намо. Пилотус ба онҳо гуфт: Оё Подшоҳи шуморо маслуб намоям? Саркоҳинон ҷавоб доданд: Мо ҷуз Қайсар подшоҳе надорем. Юҳанно 19:15.
The rejection of the theocracy was so offensive and personal to Samuel that he understood it as a rejection of his prophetic office. But God made sure that Samuel understood that their rejection was of God, and not the prophet. These two passages which set forth Moses’ and Samuel’s prophetic relationship to the rebellion of ancient Israel, the punishment for the rebellion that followed was not the end for ancient Israel. There was still a group represented by Joshua and Caleb that would enter the Promised Land, and in the story of Samuel the end of ancient Israel was at the conclusion of Israel’s kings, not the beginning.
Рад кардани теократия барои Самуил он қадар таҳқиромез ва шахсӣ буд, ки ӯ онро ҳамчун радди мақоми нубувватии худ фаҳмид. Аммо Худо ба тавре амал кард, ки Самуил бифаҳмад, ки радди онҳо ба Худо равона шудааст, на ба пайғамбар. Ин ду порча, ки муносибати нубувватии Мӯсо ва Самуилро ба исёни Исроили қадим баён мекунанд, нишон медиҳанд, ки ҷазое, ки пас аз он исён омад, анҷоми кори Исроили қадим набуд. Ҳанӯз гурӯҳе вуҷуд дошт, ки бо Юшаъ ва Колеб намояндагӣ мешуд ва ба Замини Мавъуд дохил мешуд, ва дар достони Самуил анҷоми Исроили қадим дар поёни подшоҳони Исроил буд, на дар оғоз.
Moses reasoned with God to continue to work with ancient Israel, for Moses reasoned to bring them to a conclusion at that point would misrepresent the sacred history of the deliverance of His people and His promise to lead them into the land God had promised to Abraham. The point here is that God chooses to allow rebellion to both occur and continue when He intends to use the rebellion as witness of the truth.
Мӯсо бо Худо баҳс намуд, то бо Исроили қадим ҳамчунон амал кунад, зеро Мӯсо далел меовард, ки дар ҳамон лаҳза онҳоро ба анҷом расонидан таърихи муқаддаси раҳоии қавми Ӯ ва ваъдаи Ӯро, ки онҳоро ба замине, ки Худо ба Иброҳим ваъда дода буд, раҳнамун хоҳад сохт, нодуруст муаррифӣ менамуд. Нукта дар ин ҷост, ки Худо ихтиёр мекунад, ки исён ҳам рух диҳад ва ҳам идома ёбад, вақте ки Ӯ қасд дорад аз он исён ҳамчун шаҳодате бар ҳақиқат истифода барад.
The attitude of righteous indignation manifested by Samuel was also manifested by Ellen White.
Рӯҳияи ғазаби одилонае, ки аз ҷониби Самуил зоҳир гардида буд, аз ҷониби Эллен Уайт низ зоҳир гардида буд.
“Never before have I seen among our people such firm self-complacency and unwillingness to accept and acknowledge light as was manifested at Minneapolis. I have been shown that not one of the company who cherished the spirit manifested at that meeting would again have clear light to discern the preciousness of the truth sent them from heaven until they humbled their pride and confessed that they were not actuated by the Spirit of God, but that their minds and hearts were filled with prejudice. The Lord desired to come near to them, to bless them and heal them of their backslidings, but they would not hearken. They were actuated by the same spirit that inspired Korah, Dathan, and Abiram. Those men of Israel were determined to resist all evidence that would prove them to be wrong, and they went on and on in their course of disaffection until many were drawn away to unite with them.
«Ҳеҷ гоҳ пеш аз ин ман дар миёни қавми мо чунин худқаноатмандии устувор ва чунин нохоҳамии қабул ва эътирофи нурро, мисли он чи ки дар Миннеаполис зоҳир гардид, надида будам. Ба ман нишон дода шуд, ки ҳеҷ яке аз он гурӯҳе, ки рӯҳияеро, ки дар он маҷлис зоҳир шуд, парвариш мекарданд, дигар ҳеҷ гоҳ нури равшане нахоҳанд дошт, то гаронбаҳогии ҳақиқатеро, ки аз осмон ба онҳо фиристода шуда буд, дарк намоянд, то он даме ки ғурури худро фурӯтан насозанд ва иқрор накунанд, ки онҳоро Рӯҳи Худо ҳаракат намедод, балки зеҳн ва дилҳояшон аз таассуб пур шуда буд. Худованд мехост ба онҳо наздик ояд, онҳоро баракат диҳад ва аз бозгаштҳояшон шифо бахшад, аммо онҳо гӯш надоданд. Онҳоро ҳамон рӯҳе ҳаракат медод, ки Қӯраҳ, Дотон ва Абиромро илҳом бахшида буд. Он мардони Исроил қасд доштанд ба ҳар гуна далеле, ки собит мекард онҳо ноҳақанд, муқовимат намоянд, ва онҳо дар роҳи норизоият ва ҷудоӣ пеш мерафтанду пеш мерафтанд, то он даме ки бисёре ба сӯйи онҳо кашида шуда, бо онҳо ҳамроҳ гардиданд.
“Who were these? Not the weak, not the ignorant, not the unenlightened. In that rebellion there were two hundred and fifty princes famous in the congregation, men of renown. What was their testimony? ‘all the congregation are holy, every one of them, and the Lord is among them: wherefore then lift ye up yourselves above the congregation of the Lord?’ [Numbers 16:3]. When Korah and his companions perished under the judgment of God, the people whom they had deceived saw not the hand of the Lord in this miracle. The whole congregation the next morning charged Moses and Aaron, ‘Ye have killed the people of the Lord’ [verse 41], and the plague was upon the congregation, and more than fourteen thousand perished.
«Инҳо кӣ буданд? На заифон, на ҷоҳилон, на бенурон. Дар он исён дусаду панҷоҳ сарварони машҳур дар миёни ҷамоат буданд, мардони номдор. Шаҳодати онҳо чӣ буд? “Тамоми ҷамоат муқаддасанд, ҳар яке аз онҳо, ва Худованд дар миёни онҳост; пас чаро шумо худро бар ҷамоати Худованд боло мебардоред?” [Numbers 16:3]. Вақте ки Қӯраҳ ва ҳамроҳонаш зери доварии Худо ҳалок шуданд, қавме ки онҳо фирефта буданд, дасти Худовандро дар ин мӯъҷиза надиданд. Субҳи рӯзи дигар тамоми ҷамоат бар Мусо ва Ҳорун айб ниҳоданд: “Шумо қавми Худовандро куштаед” [verse 41], ва вабо бар ҷамоат омад, ва зиёда аз чордаҳ ҳазор нафар ҳалок шуданд.»
“When I purposed to leave Minneapolis, the angel of the Lord stood by me and said: ‘Not so; God has a work for you to do in this place. The people are acting over the rebellion of Korah, Dathan, and Abiram. I have placed you in your proper position, which those who are not in the light will not acknowledge; they will not heed your testimony; but I will be with you; My grace and power shall sustain you. It is not you they are despising, but the messengers and the message I send to My people. They have shown contempt for the word of the Lord. Satan has blinded their eyes and perverted their judgment; and unless every soul shall repent of this their sin, this unsanctified independence that is doing insult to the Spirit of God, they will walk in darkness. I will remove the candlestick out of his place except they repent and be converted, that I should heal them. They have obscured their spiritual eyesight. They would not that God would manifest His Spirit and His power; for they have a spirit of mockery and disgust at My word. Lightness, trifling, jesting, and joking are daily practiced. They have not set their hearts to seek Me. They walk in the sparks of their own kindling, and unless they repent they shall lie down in sorrow. Thus saith the Lord: Stand at your post of duty; for I am with thee, and will not leave thee nor forsake thee.’ These words from God I have not dared to disregard.” The 1888 Materials, 1067.
«Вақте ки ман қасд намудам, ки Миннеаполисро тарк намоям, фариштаи Худованд назди ман истода, гуфт: “На он тавр; зеро Худо барои ту дар ин макон коре дорад, ки анҷом диҳӣ. Ин қавм он исёни Қӯраҳ, Дотон ва Абиромро такрор мекунанд. Ман туро дар мавқеи дурусти ту қарор додаам, ки онро касоне ки дар нур нестанд, эътироф нахоҳанд кард; онҳо ба шаҳодати ту гӯш нахоҳанд дод; аммо Ман бо ту хоҳам буд; файз ва қудрати Ман туро устувор нигоҳ хоҳад дошт. Онҳо на туро хор мешуморанд, балки паёмбарон ва паёмеро, ки Ман ба қавми Худ мефиристам. Онҳо ба каломи Худованд беэҳтиромӣ нишон додаанд. Шайтон чашмони онҳоро кӯр кардааст ва доварии онҳоро таҳриф намудааст; ва агар ҳар ҷон аз ин гуноҳи худ тавба накунад, аз ин истиқлолияти тақдисноёфтае ки ба Рӯҳи Худо таҳқир мерасонад, онҳо дар торикӣ қадам хоҳанд зад. Ман шамъдонро аз ҷояш бармедорам, магар он ки тавба кунанд ва бозгашт намоянд, то онҳоро шифо диҳам. Онҳо биноии рӯҳонии худро тира сохтаанд. Онҳо намехостанд, ки Худо Рӯҳи Худ ва қудрати Худро зоҳир созад; зеро онҳо нисбат ба каломи Ман рӯҳи масхара ва нафрат доранд. Сабукфикрӣ, беҳудагӣ, ҳазл ва шӯхӣ ҳар рӯз ба амал оварда мешавад. Онҳо дилҳои худро ба он нанигумоштаанд, ки Маро биҷӯянд. Онҳо дар шарораҳои оташи худ қадам мезананд, ва агар тавба накунанд, дар ғам фурӯ хоҳанд хобид. Худованд чунин мегӯяд: Дар ҷойи вазифаи худ биист; зеро Ман бо ту ҳастам, ва туро тарк нахоҳам кард ва даст нахоҳам кашид.” Ин суханонеро, ки аз ҷониби Худо буданд, ман ҷуръат накардам, ки нодида гирам». The 1888 Materials, 1067.
Sister White paralleled Samuel’s attitude and was told to remain with the rebels and their rebellion and “stand at” the “post” of her “duty.” She was commanded to stand her post, after she (the prophetess) had determined to leave the rebels and their rebellion unto themselves.
Хоҳар Уайт бо муносибати Самуил муқоиса карда шуд ва ба ӯ гуфта шуд, ки бо исёнгарон ва исёни онҳо бимонад ва дар «пости» «вазифаи» худ «истад». Ба ӯ амр дода шуд, ки дар пости худ биистад, баъд аз он ки ӯ (зан-пайғамбар) қарор карда буд исёнгарон ва исёни онҳоро ба ҳоли худ вогузорад.
The rule of first mention, which is a primary component of the principle of Alpha and Omega, identifies that the first time a subject is mentioned is of supreme importance. Connected with the very beginning of Lucifer’s rebellion was the fact that if God had wanted to, He had all the power necessary to eliminate Lucifer at Lucifer’s very first selfish thought that had originated within Lucifer’s mind. God could have removed Lucifer from the creation and He has the power that had He chosen to do so, He could have done it in such a fashion that no other angels would have even known what had happened. Of course, He did not do that, for among other things it would have been a denial of His character, but He does possess the creative power that would have allowed Him to do that very thing. But he didn’t do it. He patiently allowed the rebellion to become part of the witness of His character, part of the testimony of the controversy that had begun in heaven and was to ultimately come to the earth. This is what Moses’ dialogue accomplished for ancient Israel. God allowed the generation of rebels to die in the wilderness and used that history as a biblical example to further the truths connected with the everlasting gospel.
Қоидаи нахустин зикр, ки ҷузъи асосии усули Алфа ва Омега мебошад, муайян месозад, ки аввалин боре ки мавзӯе зикр мешавад, аҳамияти олитарин дорад. Бо худи оғози исёни Люсифер ин воқеият вобаста буд, ки агар Худо мехост, Ӯ тамоми қудрати заруриро дошт, то Люсиферро ҳанӯз дар ҳамон аввалин андешаи худпарастонае, ки дар зеҳни худи Люсифер ба вуҷуд омада буд, нест кунад. Худо метавонист Люсиферро аз офариниш бардорад, ва Ӯ он қудратро дорад, ки агар мехост чунин кунад, метавонист онро ба гунае анҷом диҳад, ки ҳатто дигар фариштагон ҳам намедонистанд, ки чӣ воқеъ шудааст. Албатта, Ӯ ин корро накард, зеро, аз ҷумлаи чизҳои дигар, ин инкори хислати Ӯ мебуд; вале Ӯ он қудрати офаринандаеро дорад, ки ба Ӯ имкон медод айнан ҳамин корро бикунад. Аммо Ӯ ин корро накард. Ӯ босаброна иҷозат дод, ки исён бахше аз шаҳодати хислати Ӯ гардад, бахше аз гувоҳии он ҷидоле, ки дар осмон оғоз ёфта буд ва мебоист дар ниҳоят ба замин бирасад. Ин аст он чизе ки муколамаи Мусо барои Исроили қадим ба анҷом расонд. Худо иҷозат дод, ки насли исёнгарон дар биёбон бимиранд ва он таърихро ҳамчун намунаи Китоби Муқаддас барои пешбурди ҳақиқатҳое, ки ба Инҷили ҷовидонӣ вобастаанд, ба кор бурд.
So too, with the rejection of God as king in the days of Samuel. Samuel was instructed to go ahead and stand his post of duty, in spite of Samuel’s personal convictions and prophetic knowledge. This element of God’s prophetic and historical oversight is also recognized in the rebuilding of the temple after the Babylonian captivity. God predicted and governed every element of the seventy years of captivity; the return to Jerusalem, the rebuilding of Jerusalem, the temple and the streets and walls. He set forth the time prophecies that identified when they would be freed from captivity. He identified how many decrees there would be to mark the beginning of the twenty-three hundred years. He identified Cyrus by name, the heathen king that would begin the process with the first decree. All the elements of rebuilding Jerusalem and the temple were specifically identified and He raised up righteous men and prophets to accomplish the work.
Ҳамчунин, дар айёми Самуил, ҳангоми рад кардани Худо ҳамчун Подшоҳ низ чунин буд. Ба Самуил дастур дода шуд, ки, сарфи назар аз эътиқодоти шахсии худ ва дониши нубувватии худ, пеш равад ва дар мавқеи вазифаи худ устувор бимонад. Ин унсури назорати нубувватӣ ва таърихии Худо ҳамчунин дар аз нав барқарор шудани маъбад баъд аз асорати Бобил эътироф мешавад. Худо ҳар як ҷузъи ҳафтод соли асоратро пешгӯӣ кард ва идора намуд: бозгашт ба Ерусалим, аз нав бино шудани Ерусалим, маъбад, кӯчаҳо ва деворҳо. Ӯ нубувватҳои замониро баён намуд, ки муайян мекарданд, кай онҳо аз асорат озод хоҳанд шуд. Ӯ муайян кард, ки барои нишон додани оғози ду ҳазору сесад сол чанд фармон хоҳад буд. Ӯ Курушро ба ном муайян кард, он подшоҳи бутпарастро, ки бо фармони аввал равандро оғоз хоҳад кард. Ҳамаи унсурҳои аз нав бино кардани Ерусалим ва маъбад ба таври мушаххас муайян шуда буданд, ва Ӯ мардони одил ва анбиёро бархезонд, то ин корро ба анҷом расонанд.
In spite of all the obvious divine prophetic foreknowledge and intervention, the rebellion that had led to the captivity in Babylon had already brought to a conclusion His personal presence with the people of God. The shekinah glory never returned to the temple that was rebuilt. The entire history was employed to provide prophetic structure to the history at the end of the world, though the temple never again was blessed by the presence of the shekinah in the Most Holy Place. In that sense, the temple that was rebuilt was testimony not of God’s presence, but of Israel’s rebellion. Yet the prophets of that history, like as Samuel and Sister White at Minneapolis continued to serve in the capacity of prophets.
Бо вуҷуди тамоми пешдонии ошкори илоҳии нубувватӣ ва мудохилаи Ӯ, исёне, ки ба асирии Бобил оварда буд, аллакай ҳузури шахсии Ӯро бо қавми Худо ба поён расонда буд. Ҷалоли шекино ҳеҷ гоҳ ба маъбади аз нав биношуда бознагашт. Тамоми ин таърих ба кор гирифта шуд, то ба таърихи охири ҷаҳон сохтори нубувватӣ фароҳам оварад, гарчанде ки он маъбад дигар ҳаргиз бо ҳузури шекино дар Қудси Ақдос баракат наёфт. Аз ин ҷиҳат, маъбади аз нав биношуда шаҳодат на аз ҳузури Худо, балки аз исёни Исроил буд. Бо вуҷуди ин, анбиёи он таърих, монанди Самуил ва Хоҳар Уайт дар Миннеаполис, ҳамоно дар мақоми анбиё хизматро идома доданд.
The rebellion of Lucifer is the first thing mentioned in the great controversy between Christ and Satan, and God allowed the rebellion to continue for His own purposes. Samuel, in spite of his righteous indignation against Israel’s desire to be like the other nations was directed to participate in anointing the first two kings. And the prophets of God participated in rebuilding God’s temple, the temple that would never again have the shekinah presence of God.
Исёни Люсифер нахустин чизест, ки дар ҷанҷоли бузурги миёни Масеҳ ва Шайтон зикр мешавад, ва Худо иҷозат дод, ки он исён барои мақсадҳои Худ давом ёбад. Самуил, бо вуҷуди хашми одилонаи худ бар зидди хоҳиши Исроил, ки мисли халқҳои дигар бошад, амр гирифта буд, ки дар тадҳини ду подшоҳи аввал иштирок намояд. Ва анбиёи Худо дар бозсозии маъбади Худо иштирок карданд, ҳамон маъбаде, ки дигар ҳеҷ гоҳ ҳузури шекинаи Худоро нахоҳад дошт.
Those that employ their “dishes of fables” against the prophetic Word, in an attempt to cover up the rebellion of Adventism in 1863, and who choose to base their argument upon the logic that if anything happened wrong in 1863, the prophetess would have forbidden it, are willfully ignorant of the first principle that is identified in the very first mention of rebellion against God. God allows rebellion for His own purposes and if He chooses for His prophets to remain neutral or silent in the rebellions that might arrive, that is His choice.
Онҳое ки «зарфҳои афсонаҳои» худро бар зидди Каломи нубувватӣ ба кор мебаранд, то исёни Адвентизмро дар соли 1863 пинҳон созанд, ва интихоб мекунанд, ки далели худро бар ин мантиқ бино намоянд, ки агар дар соли 1863 чизе нодуруст рӯй дода бошад, набия бояд онро манъ мекард, онҳо қасдан аз нахустин усуле, ки дар аввалин зикри исён бар зидди Худо муайян шудааст, бехабаранд. Худо барои мақсадҳои Худ онро иҷозат медиҳад, ва агар Ӯ интихоб кунад, ки паёмбаронаш дар исёнҳое, ки метавонанд ба миён оянд, бетараф ё хомӯш бимонанд, ин интихоби Ӯст.
As we begin to consider the testing process of 1844 through 1863, that has been typified by the ten tests ancient Israel failed after they crossed the Red Sea, it is essential to understand this biblical fact. God’s prophets function as His prophets in times of obedience and disobedience, and at times they do not protest issues that would appear on the surface as something a prophet would be expected to protest. At times they are obviously aware of the rebellion but are restrained and at other times the Lord holds His hand over their eyes in regard to the rebellion. When that perspective is recognized, 1863 becomes a significant waymark in the history of the sixth kingdom of Bible prophecy, for both the horn of Protestantism and the horn of Republicanism.
Вақте ки мо баррасии раванди озмоиши солҳои 1844 то 1863-ро оғоз мекунем, ки онро он даҳ озмоише, ки Исроили қадим пас аз гузаштани Баҳри Сурх дар онҳо ноком шуд, пешнамоӣ кардаанд, фаҳмидани ин воқеияти Китоби Муқаддас аҳамияти асосӣ дорад. Паёмбарони Худо ҳамчун паёмбарони Ӯ ҳам дар замонҳои итоаткорӣ ва ҳам ноитоатӣ амал мекунанд, ва баъзан онҳо ба масъалаҳое эътироз намекунанд, ки дар назари зоҳирӣ чунин менамояд, ки аз паёмбар интизор мерафт ба онҳо эътироз кунад. Баъзан онҳо ошкоро аз исён огоҳанд, аммо боздошта мешаванд, ва дар вақтҳои дигар Худованд дасташро бар чашмони онҳо нисбат ба исён нигоҳ медорад. Вақте ки ин дидгоҳ шинохта мешавад, соли 1863 дар таърихи салтанати шашуми пешгӯии Китоби Муқаддас, ҳам барои шохи протестантизм ва ҳам барои шохи ҷумҳурихоҳӣ, ба як аломати муҳими роҳ табдил меёбад.
I have also spoken by the prophets, and I have multiplied visions, and used similitudes, by the ministry of the prophets. Hosea 12:10.
Ман ҳамчунин ба воситаи анбиё сухан гуфтам, ва рӯъёҳоро бисёр кардам, ва ба воситаи хизмати анбиё ташбеҳҳо овардам. Ҳушаъ 12:10.