We are identifying 1863 as the last testing point in a series of tests that were initiated at the great disappointment of 1844. Our first piece of logic is the fact that the Millerite movement ended when the Seventh-day Adventist church was legally registered with the government of the United States in that very year. The movement that began prophetically in 1798, ended in 1863.
Мо соли 1863-ро ҳамчун нуқтаи охирини имтиҳон дар як силсила имтиҳонҳо муайян мекунем, ки дар вақти ноумедии бузурги соли 1844 оғоз ёфта буданд. Аввалин далели мантиқии мо ин аст, ки ҳаракати миллерӣ замоне ба поён расид, ки Калисои Адвентистони Рӯзи Ҳафтум дар ҳамон сол ба таври қонунӣ назди ҳукумати Иёлоти Муттаҳида ба қайд гирифта шуд. Ҳаракате, ки ба таври пешгӯёна дар соли 1798 оғоз ёфта буд, дар соли 1863 ба поён расид.
Inspiration informs us the when the mighty angel of Revelation eighteen descended on September 11, 2001, the event had been typified in the Millerite movement when the angel of Revelation ten descended. The Millerites’ movement began at the time of the end in 1798, when the vision of the Ulai river of Daniel chapters eight and nine was unsealed. The movement of the one hundred and forty-four thousand began at the time of the end in 1989, when the vision of the Hiddekel river of the last three chapters of Daniel was unsealed.
Илҳом ба мо мефаҳмонад, ки вақте фариштаи қудратманди Ваҳйи ҳаждаҳум 11 сентябри соли 2001 нозил шуд, ин воқеа қаблан дар ҳаракати миллерӣ, ҳангоме ки фариштаи Ваҳйи даҳум нозил гардида буд, намунавӣ нишон дода шуда буд. Ҳаракати миллериён дар вақти охир, дар соли 1798, оғоз ёфт, вақте ки рӯъёи дарёи Улай дар бобҳои ҳаштум ва нӯҳуми Дониёл кушода шуд. Ҳаракати яксаду чилу чаҳор ҳазор дар вақти охир, дар соли 1989, оғоз ёфт, вақте ки рӯъёи дарёи Ҳиддекел дар се боби охирини Дониёл кушода шуд.
Both time of the ends began a progressive separation of the former chosen people from those in the movement of their respective histories. When the primary rule of each history was publicly confirmed the angel of each respective history descended. The message, movement and messenger were the instruments the Lord employed in each respective history to demonstrate the former chosen people’s sin, for just as Christ taught of His work, if He had not come the quibbling Jews of history would have had no sin. The messenger, message and movement were the instruments of judgment that would hold the former chosen people accountable for rejecting the progressive light of their respective histories, and when the angel descended it marked that the judgment process of the former covenant people was under way. The instrument of judgment is identified when the prophets which illustrate that history eat the message delivered unto them by the Lord. When they eat the message, they then take the message to the former chosen people who are portrayed as a stiff-necked and rebellious people, who will not hear and be converted. Once the angel descends and the message is eaten, judgment of the rebellious people begins.
Ҳар ду вақти анҷом ҷудошавии тадриҷии қавми пештараи баргузидаро аз онҳое ки дар ҳаракати таърихҳои мутаносиби худ буданд, оғоз намуд. Вақте ки қоидаи асосии ҳар як таърих ба таври оммавӣ тасдиқ гардид, фариштаи ҳар як таърихи мутаносиб фуруд омад. Паём, ҳаракат ва паёмрасон асбобҳое буданд, ки Худованд дар ҳар як таърихи мутаносиб ба кор бурд, то гуноҳи қавми пештараи баргузидаро ошкор созад; зеро ҳамон тавре ки Масеҳ дар бораи кори Худ таълим дод, агар Ӯ наомада буд, яҳудиёни ҷанҷолпарасти таърих гуноҳе намедоштанд. Паёмрасон, паём ва ҳаракат асбобҳои доварӣ буданд, ки қавми пештараи баргузидаро барои рад кардани нури тадриҷии таърихҳои мутаносиби худ масъул нигоҳ медоштанд, ва ҳангоме ки фаришта фуруд омад, ин нишон медод, ки раванди доварии қавми аҳди пешин оғоз ёфтааст. Асбоби доварӣ он гоҳ муайян карда мешавад, вақте ки анбиёе, ки он таърихро тасвир мекунанд, паёмеро, ки Худованд ба онҳо мерасонад, мехӯранд. Вақте ки онҳо паёмро мехӯранд, пас он паёмро назди қавми пештараи баргузида мебаранд, ки онҳо ҳамчун қавме гарданкаш ва исёнкор тасвир шудаанд, ки намешунаванд ва тавба намекунанд. Ҳамин ки фаришта фуруд ояд ва паём хӯрда шавад, доварии он қавми исёнкор оғоз меёбад.
We are applying the judgment process of ancient Israel as illustrated in the book of Numbers to the history of the Millerite movement and ultimately, we will apply this testing process to the movement of the one hundred and forty-four thousand. The symbolism of the number ‘ten’ is to be determined by the context of the passage where it is employed.
Мо раванди доварии Исроили қадимро, чунон ки дар китоби Адад тасвир шудааст, ба таърихи ҳаракати Миллеритӣ татбиқ менамоем; ва дар ниҳоят, ин раванди имтиҳонро ба ҳаракати саду чилу чаҳор ҳазор низ татбиқ хоҳем кард. Маънои рамзии адади «даҳ» бояд аз рӯйи матни он порчае муайян карда шавад, ки дар он истифода шудааст.
The sequence of ten tests begins at the disappointment, either at the Red Sea for ancient Israel or October 22, 1844 for the Millerites. Sister White identifies the “landmark” truths that were opened up at that time beginning with what she called “the passing of time.” The disappointment for the Hebrews was the threat of Pharaoh’s army. The lack of faith in God’s power for the Hebrews was manifested in response to their fear of the army of their enemies, just as it was at the tenth and final test. Jesus illustrates the end from the beginning, so the fear of the giants in the Promised Land which the ten spies identified was the same fear that had also produced their disappointment by the Red Sea. The tenth and final test for the Millerite movement would be a time prophecy, as was October 22, 1844.
Пайдарпаии даҳ имтиҳон аз ноумедӣ оғоз мегардад: ё назди Баҳри Сурх барои Исроили қадим, ё 22 октябри соли 1844 барои миллериён. Хоҳар Уайт ҳақиқатҳои «нишонаҳои марзӣ»-ро, ки дар он вақт кушода шуданд, муайян мекунад ва оғози онҳоро аз он чизе, ки ӯ «гузаштани вақт» номид, медонад. Ноумедии ибриён таҳдиди лашкари фиръавн буд. Норасоии имон ба қудрати Худо дар миёни ибриён дар вокуниши онҳо ба тарси лашкари душманонашон зоҳир гардид, ҳамон тавре ки дар имтиҳони даҳум ва ниҳоӣ низ буд. Исо анҷомро аз ибтидо нишон медиҳад, бинобар ин тарс аз азимҷуссаҳо дар Замини Мавъуд, ки даҳ ҷосус муайян карданд, ҳамон тарсе буд, ки ноумедии онҳоро назди Баҳри Сурх низ ба вуҷуд оварда буд. Имтиҳони даҳум ва ниҳоӣ барои ҷунбиши Миллер як пешгӯии замонӣ мебуд, ҳамон тавре ки 22 октябри соли 1844 буд.
The great disappointment in the progressive testing of Millerite history marked the beginning of a history that had been clearly typified by ancient Israel’s deliverance from Egypt. Beginning at the Red Sea there was a series of ten tests, and the last test would reflect the first test. The “passing of time” at the great disappointment was produced by a misunderstanding of a time prophecy. The last of the testing process for spiritual Israel would be the same as the first. In 1863, the leaders of literal Israel chose to return to the biblical methodology of those they had just identified as daughters of Rome, and rejected, or you might say, misunderstood the longest time prophecy in the Bible. The end of the ten tests in both literal and spiritual Israel was represented by the beginning. And the end, in both instances the rebels manifested a desire to return to the place that they had just been delivered from.
Ноумедии бузург дар озмоиши пайдарпайи таърихи миллериён оғози таърихеро нишон дод, ки онро раҳоии Исроили қадим аз Миср ба таври равшан пешнамоӣ карда буд. Аз баҳри Сурх оғоз гардида, як силсилаи даҳ озмоиш вуҷуд дошт, ва озмоиши охирин озмоиши аввалро инъикос менамуд. «Гузаштани вақт» дар ноумедии бузург аз нофаҳмии як пешгӯии замонӣ ба вуҷуд омада буд. Охирини раванди озмоиш барои Исроили рӯҳонӣ ҳамон гуна мебуд, ки аввалинаш буд. Дар соли 1863 роҳбарони Исроили айнӣ интихоб карданд, ки ба усули библиявии онҳое бозгарданд, ки нав онҳоро духтарони Рум муайян карда буданд, ва дарозтарин пешгӯии замонӣ дар Китоби Муқаддасро рад карданд, ё метавон гуфт, нодуруст фаҳмиданд. Поёни даҳ озмоиш ҳам дар Исроили айнӣ ва ҳам дар Исроили рӯҳонӣ бо оғози он ифода ёфта буд. Ва дар поён, дар ҳар ду маврид, исёнгарон хоҳиши бозгаштан ба он ҷойеро зоҳир карданд, ки навакак аз он раҳо ёфта буданд.
By rejecting the seven times of Leviticus twenty-six Laodicean Adventism created a prophetic dilemma that they had not foreseen. To this day they have not been able to resolve the dilemma, though they offer up a variety of dishes of fables in an attempt to do so. The dilemma is in the verse that Sister White identifies as the foundation and central pillar of Adventism.
Бо рад кардани ҳафт замони Ибодатнома бисту шаш, адвентизми Лоадикия як муаммои нубувватиро ба вуҷуд овард, ки онро пешбинӣ накарда буданд. То ба имрӯз онҳо натавонистаанд ин муамморо ҳал намоянд, ҳарчанд барои ин кӯшиш карда, анвои гуногуни афсонаро пеш меоранд. Муаммо дар он оятест, ки хоҳар Уайт онро ҳамчун асос ва сутуни марказии адвентизм муайян мекунад.
“The scripture which above all others had been both the foundation and central pillar of the Advent faith was the declaration, ‘Unto two thousand and three hundred days; then shall the sanctuary be cleansed.’ [Daniel 8:14.]” The Great Controversy, 409.
«Ояти Навишта, ки бештар аз ҳама барои имони Адвент ҳам таҳкурсӣ ва ҳам сутуни марказӣ буд, ин эъломия буд: “То ду ҳазору сесад шабонарӯз; баъд аз он қудсгоҳ пок хоҳад шуд.” [Дониёл 8:14.]» Муборизаи Бузург, 409.
Adventism has much to say about verse fourteen, but they never address the very first observation that should be made about the verse. That observation is that verse fourteen is an “answer.” An answer is meaningless, if it does not include the question that elicits the answer. Verse thirteen cannot logically, grammatically or reasonably be separated from verse fourteen, for verse thirteen is the question and verse fourteen is the answer.
Адвентизм дар бораи ояти чордаҳум бисёр чизҳо мегӯяд, аммо онҳо ҳаргиз ба нахустин мушоҳидае, ки бояд дар бораи ин оят карда шавад, намепардозанд. Он мушоҳида ин аст, ки ояти чордаҳум «ҷавоб» аст. Ҷавоб, агар саволеро, ки он ҷавобро ба миён меорад, дар бар нагирад, бемаъност. Ояти сездаҳумро на аз нигоҳи мантиқӣ, на дастурӣ ва на оқилона метавон аз ояти чордаҳум ҷудо кард, зеро ояти сездаҳум савол аст ва ояти чордаҳум ҷавоб.
The question, when rightly and fairly represented produces a very different meaning to verse fourteen than what Adventism teaches. This does not mean that verse fourteen is not “the foundation and central pillar of the Advent faith,” for it is. It means that when Adventism misunderstood and set aside the seven times in 1863, they were unable to fully define what verse fourteen truly means. In the Scriptures, a half truth is not truth. Rightly understood the question of verse thirteen demands a recognition of the prophecy that marks the cleansing of the sanctuary that had been tread down, and also a recognition of the prophecy that marks the treading down of the host. The twenty-three hundred year prophecy addresses the ‘sanctuary’ and the twenty-five hundred and twenty year prophecy addresses the ‘host’.
Саволе, вақте ки он дуруст ва одилона баён мегардад, ба ояти чордаҳум маъное ба куллӣ дигар аз он медиҳад, ки адвентизм таълим медиҳад. Ин маънои онро надорад, ки ояти чордаҳум «асос ва сутуни марказии имони адвентӣ» нест, зеро чунин аст. Маънояш ин аст, ки вақте адвентизм дар соли 1863 «ҳафт замон»-ро нодуруст фаҳмид ва канор гузошт, онҳо натавонистанд пурра муайян созанд, ки ояти чордаҳум дар ҳақиқат чӣ маъно дорад. Дар Навиштаҳо нимҳақиқат ҳақиқат нест. Агар дуруст фаҳмида шавад, саволи ояти сездаҳум эътирофи он нубувватеро тақозо мекунад, ки покшавии муқаддасгоҳеро, ки поймол гардида буд, нишон медиҳад, ва ҳамчунин эътирофи он нубувватеро, ки поймол гардидани лашкарро нишон медиҳад. Нубуввати ду ҳазору сесадсола ба «муқаддасгоҳ» дахл дорад ва нубуввати ду ҳазору панҷсаду бистсола ба «лашкар» дахл дорад.
To address the relationship of the two verses requires a lengthy study, which I do not intend to do at this point in these articles. These points have repeatedly been addressed through the years and can be found in the series Habakkuk’s Tables. I am still addressing the symbolism of Elijah and wish to finish those truths first.
Барои баррасӣ кардани робитаи байни ин ду оят таҳқиқи муфассале лозим аст, ки ман дар ин марҳила дар ин мақолаҳо қасди анҷом додани онро надорам. Ин нуктаҳо дар тӯли солҳо борҳо баррасӣ шудаанд ва онҳоро метавон дар силсилаи «Ҷадвалҳои Ҳабаққуқ» пайдо кард. Ман ҳанӯз ҳам рамзшиносии Илёсро баррасӣ менамоям ва мехоҳам аввал он ҳақиқатҳоро ба анҷом расонам.
William Miller was the Elijah of the beginning of Adventism and his first discovery was the seven times of Leviticus twenty-six, so the rejection of that truth in 1863 was a rejection of the Elijah message. At this point I am addressing the characteristic of Alpha and Omega that identifies the end with the beginning. The final test for ancient Israel was represented in the first test. Both tests represent fear that the heathen nations were more powerful than God. The tenth test being the same in principle was much more rebellious than the first test, for the history of the victory of God in the first test should have produced a settled confidence in the rebels. They manifested their rejection of God in spite of much more evidence of His power than they had at the Red Sea. Millerite Adventism by 1863 was already explaining why the great disappointment was a powerful work of God, but they still decided to pick a captain and return to Egypt and reject the message that Daniel calls the “oath” of Moses that had been represented by Elijah.
Вилям Миллер Илии оғози адвентизм буд, ва нахустин кашфи ӯ «ҳафт вақт»-и Левизод боби бисту шашум буд; бинобар ин, рад кардани он ҳақиқат дар соли 1863 рад кардани паёми Илия буд. Дар ин ҷо ман ба он хусусияти Алфа ва Омега муроҷиат мекунам, ки анҷомро бо оғоз мушаххас менамояд. Озмоиши ниҳоии Исроили қадим дар озмоиши аввал намояндагӣ шуда буд. Ҳар ду озмоиш тарсеро ифода мекунанд, ки халқҳои бутпараст аз Худо пурқувваттар буданд. Озмоиши даҳум, ки аз рӯйи принсип ҳамон як буд, аз озмоиши аввал бисёр исёнкоронатар буд, зеро таърихи пирӯзии Худо дар озмоиши аввал мебоист дар исёнкорон эътимоди устуворе ба вуҷуд меовард. Онҳо рад кардани Худоро аз ҷониби худ, бо вуҷуди далелҳои хеле бештари қудрати Ӯ нисбат ба он чи дар Баҳри Сурх доштанд, зоҳир карданд. Адвентизми миллерӣ то соли 1863 аллакай мефаҳмонд, ки чаро ноумедии бузург кори пуриқтидори Худо буд, аммо онҳо ба ҳар ҳол тасмим гирифтанд, ки сардоре интихоб кунанд, ба Миср бозгарданд ва он паёмро рад намоянд, ки Дониёл онро «қасам»-и Мусо меномад, ва он аз ҷониби Илия намояндагӣ шуда буд.
Rather than taking the time to set forth the proofs of the validity of the seven times as a time prophecy, I intend to use some simple logic to prove its validity in another way. For the movement that began in 1798, the final test of 1863 would also represent the final test for the movement of the mighty angel of Revelation eighteen. Inspiration has been very clear what the last test is for both movements.
Ба ҷойи он ки вақтро барои баён кардани далелҳои саҳеҳии «ҳафт вақт» ҳамчун як нубуввати замонӣ сарф намоям, ман қасд дорам бо истифода аз чанд мантиқи содда саҳеҳии онро ба тарзи дигар исбот кунам. Зеро барои ҳаракате, ки соли 1798 оғоз ёфт, имтиҳони ниҳоии соли 1863 ҳамчунин имтиҳони ниҳоӣ барои ҳаракати фариштаи қавии Ваҳй боби ҳаждаҳро ифода мекунад. Илҳом хеле равшан баён кардааст, ки имтиҳони охирин барои ҳар ду ҳаракат чист.
“Satan is . . . constantly pressing in the spurious—to lead away from the truth. The very last deception of Satan will be to make of none effect the testimony of the Spirit of God. ‘Where there is no vision, the people perish’ (Proverbs 29:18).” Selected Messages, book 1, 48.
«Шайтон... ҳамеша бардурӯғро пеш меорад, то аз ростӣ гумроҳ созад. Фиреби бисёр охирини шайтон ин хоҳад буд, ки шаҳодати Рӯҳи Худоро беасар гардонад. “Дар ҷое ки рӯъё нест, қавм ҳалок мешавад” (Масалҳо 29:18).» Selected Messages, китоби 1, 48.
There is no honest way to take the writings of Ellen White and suggest that she did not fully endorse the seven times of Leviticus twenty-six. Sister White, as we have previously identified in these articles and is well documented in the series titled Habakkuk’s Tables directly informs us that God directed both the 1843 and 1850 charts. She directly teaches that those two tables were a fulfillment of Habakkuk chapter two. Both charts identify the seven times of Leviticus twenty-six as the center point of their respective graphical layout. In both charts the line of the seven times has the cross of Christ as the center of the prophetic line of the seven times.
Ҳеҷ роҳи ростқавлонае вуҷуд надорад, ки навиштаҳои Эллен Уайтро чунин маънидод кунад, ки гӯё вай «ҳафт замон»-и Ибодатҳо боби бисту шашро ба таври комил ҷонибдорӣ накарда бошад. Хоҳар Уайт, чунон ки мо қаблан дар ин мақолаҳо нишон додаем ва дар силсилаи таҳти унвони «Ҷадвалҳои Ҳабаққуқ» ба таври мустанад сабт шудааст, бевосита ба мо хабар медиҳад, ки Худо ҳам ҷадвали 1843 ва ҳам ҷадвали 1850-ро роҳнамоӣ кардааст. Вай ба таври рӯирост таълим медиҳад, ки он ду ҷадвал иҷрои Ҳабаққуқ боби ду буданд. Ҳар ду ҷадвал «ҳафт замон»-и Ибодатҳо боби бисту шашро ҳамчун нуқтаи марказии сохтори графикии худ муайян месозанд. Дар ҳар ду ҷадвал хатти «ҳафт замон» салиби Масеҳро ҳамчун маркази хатти нубувватии «ҳафт замон» дорад.
Along with her endorsements of Habakkuk’s two tables, she has recorded multiple times that we are to continue to present the message that was presented from 1840 through 1844, and every Adventist historian that addresses how the Millerites promoted the message they proclaimed, identifies that they employed the 1843 chart. Not only does she endorse the messages represented upon the charts, and counsel God’s people to continue to present the very same messages that were presented in that history, she also provides multiple passages where she warns that those messages would be attacked throughout the history of God’s remnant people. When she warns of those attacks, she repeatedly identifies that it is the work of God’s watchmen to defend those very truths.
Ҳамроҳ бо тасдиқҳои ӯ нисбат ба ду ҷадвали Ҳабаққуқ, ӯ борҳо сабт кардааст, ки мо бояд паёмеро, ки аз соли 1840 то 1844 пешниҳод гардида буд, ҳамчунон идома дода пешниҳод намоем; ва ҳар як таърихнигори адвентист, ки ба он мепардозад, ки миллеритҳо паёми эълонкардаи худро чӣ гуна пеш мебурданд, муайян месозад, ки онҳо ҷадвали соли 1843-ро ба кор мебурданд. Ӯ на танҳо паёмҳое, ки бар рӯи ҷадвалҳо муҷассам гардидаанд, тасдиқ мекунад ва ба қавми Худо машварат медиҳад, ки ҳамон паёмҳоеро, ки дар он таърих пешниҳод шуда буданд, идома дода пешниҳод намоянд, балки ҳамчунин порчаҳои зиёдеро меоварад, ки дар онҳо ҳушдор медиҳад, ки он паёмҳо дар тамоми таърихи қавми боқимондаи Худо мавриди ҳамла қарор хоҳанд гирифт. Вақте ки ӯ аз он ҳамлаҳо ҳушдор медиҳад, пайваста муайян месозад, ки ҳифз кардани айнан ҳамон ҳақиқатҳо кори посбонони Худост.
If the charts are incorrect, then the messages they graphically represent are incorrect. If the message the Millerites proclaimed from 1840 through 1844 was incorrect, then Ellen White’s repeated identification that the Millerite message was the foundation is also incorrect. If those messages were incorrect her repeated commands to continue to present those very same truths is false counsel. If the message of the Millerites does not represent the foundations that were to be preserved and guarded from satanic attacks, then those counsels are also erroneous. To reach the conclusion that all these issues associated with the Elijah message of that history is erroneous, would clearly demonstrate that Ellen White was a false prophet.
Агар ҷадвалҳо нодуруст бошанд, пас паёмҳое, ки онҳо ба таври графикӣ ифода мекунанд, низ нодурустанд. Агар паёме, ки миллериён аз соли 1840 то 1844 эълон карданд, нодуруст буд, пас муайянсозии такрории Эллен Уайт, ки паёми миллериён таҳкурсӣ буд, низ нодуруст аст. Агар он паёмҳо нодуруст буданд, фармонҳои такрории вай барои идома додан ба пешниҳоди ҳамон ҳақиқатҳо машварати бардурӯғ мебошад. Агар паёми миллериён таҳкурсие набошад, ки бояд ҳифз ва аз ҳамлаҳои шайтонӣ посбонӣ карда мешуд, пас он пандҳо низ иштибоҳомез мебошанд. Ба чунин хулоса расидан, ки ҳамаи ин масъалаҳои вобаста ба паёми Илёс дар он таърих иштибоҳомез аст, ба таври равшан нишон медод, ки Эллен Уайт набии козиб буд.
Modern Adventism still teaches at their Revelation Seminars that the remnant church would possess the Spirit of Prophecy, which is the testimony of Jesus, but they certainly don’t tell those who they are seeking to draw into church membership that they fully reject Ellen White’s endorsement and warnings connected with those early foundational truths and history. What does the following passage mean to you?
Адветизми муосир ҳанӯз ҳам дар семинарҳои худ оид ба Ваҳй таълим медиҳад, ки калисои бақия Рӯҳи Нубувватро, ки шаҳодати Исо мебошад, доро хоҳад буд; аммо онҳо, албатта, ба касоне, ки мехоҳанд онҳоро ба узвияти калисо ҷалб намоянд, намегӯянд, ки онҳо тасдиқ ва ҳушдорҳои Эллен Уайтро, ки ба он ҳақиқатҳои бунёдии аввалия ва таърих вобастаанд, комилан рад мекунанд. Порчаи зерин барои шумо чӣ маъно дорад?
“We have nothing to fear for the future, except as we shall forget the way the Lord has led us, and His teaching in our past history.” Life Sketches, 196.
«Мо барои оянда аз ҳеҷ чиз тарсидан надорем, магар он ки чӣ гуна Худованд моро роҳнамоӣ кардааст ва таълими Ӯро дар таърихи гузаштаи худ фаромӯш кунем». Life Sketches, 196.
In 1863, the Millerite movement reached a conclusion and registered as a legal entity with the government that would ultimately form an image to the papacy, which by Ellen White’s definition is the combination of the church with the state.
Соли 1863 ҳаракати миллеритӣ ба марҳалаи анҷом расид ва ҳамчун шахси ҳуқуқӣ назди ҳукумате ба қайд гирифта шуд, ки дар ниҳоят тасвире ба папосият ба вуҷуд меовард; ва ин, тибқи таърифи Эллен Уайт, ҳамон иттиҳоди калисо бо давлат аст.
“In the movements now in progress in the United States to secure for the institutions and usages of the church the support of the state, Protestants are following in the steps of papists. Nay, more, they are opening the door for the Papacy to regain in Protestant America the supremacy which she has lost in the Old World.” The Great Controversy, 573.
«Дар ҳаракатҳое, ки ҳоло дар Иёлоти Муттаҳида ҷараён доранд, то барои муассисаҳо ва расму ойинҳои калисо дастгирии давлатро таъмин намоянд, протестантҳо аз пайи қадамҳои папистҳо мераванд. Беш аз ин, онҳо дарро барои папагарӣ мекушоянд, то дар Амрикои протестантӣ он бартариятеро, ки дар Ҷаҳони Қадим аз даст додааст, боз ба даст орад». «Муборизаи Бузург», 573.
Under the premise that the legal association with the government was part of the necessity for organization, in a time when the youth of the nation were being drafted into the blood bath known as the Civil War, the movement of the Millerites ended. In 1863, both with a printed article and a new chart, the Seventh-day Adventist church rejected the prophecy of slavery which Daniel calls the oath of Moses. In 1850, the Lord had directed His people to make the second table of Habakkuk, and correct the error that He had held his hand over on the 1843 table. The chart ordered in 1850 fully accomplished its purpose, for Ellen White said that she saw “that God was in the publishment of the chart,” while also identifying that the 1850 chart was identified in Habakkuk chapter two.
Таҳти он фарзия, ки пайванди ҳуқуқӣ бо ҳукумат ҷузъе аз зарурати ташкилёбӣ буд, дар замоне ки ҷавонони миллат ба ҳаммоми хуне, ки бо номи Ҷанги шаҳрвандӣ маъруф аст, ба хизмати ҳарбӣ ҷалб карда мешуданд, ҳаракати миллерӣ поён ёфт. Соли 1863, ҳам бо як мақолаи чопӣ ва ҳам бо як ҷадвали нав, калисои Адвентистони рӯзи ҳафтум пешгӯии ғуломиро, ки Дониёл онро қасами Мусо меномад, рад намуд. Соли 1850, Худованд қавми Худро роҳнамоӣ карда буд, ки ҷадвали дуюми Ҳабаққуқро таҳия кунанд ва хатое, ки Ӯ бар ҷадвали соли 1843 дасти Худро бар он нигоҳ дошта буд, ислоҳ намоянд. Ҷадвале, ки соли 1850 фармуда шуда буд, мақсади худро ба таври комил иҷро кард, зеро Эллен Уайт гуфт, ки ӯ дид, «ки Худо дар нашри ҷадвал буд», ва ҳамчунин муайян сохт, ки ҷадвали соли 1850 дар боби дуюми Ҳабаққуқ муаррифӣ шудааст.
The purpose of the 1850 chart was the same as the 1843 chart. It was to be the evangelistic tool used to present the message of the third angel to a dying world. In 1863, that message was discarded. The testing process that is typified by the testing process that began at the Red Sea, began with the time prophecy identifying the sanctuary that was to be tread down in verse thirteen of Daniel eight, and the testing process ended with the time prophecy identifying the host that was to be tread down in verse thirteen of Daniel eight.
Мақсади ҷадвали соли 1850 ҳамон мақсади ҷадвали соли 1843 буд. Он бояд василаи башоратдиҳӣ мебуд, ки барои пешниҳод намудани паёми фариштаи сеюм ба ҷаҳони дар ҳоли ҳалокат истифода карда шавад. Дар соли 1863 он паём рад карда шуд. Раванди имтиҳон, ки намунаи он дар раванди имтиҳоне дида мешавад, ки аз баҳри Сурх оғоз ёфт, бо нубуввати замонӣ оғоз гардид, ки муқаддасгоҳеро муайян мекард, ки дар ояти сездаҳуми Дониёл ҳашт бояд поймол карда мешуд; ва раванди имтиҳон бо нубуввати замонӣ анҷом ёфт, ки лашкареро муайян мекард, ки дар ояти сездаҳуми Дониёл ҳашт бояд поймол карда мешуд.
Then I heard one saint speaking, and another saint said unto that certain saint which spake, How long shall be the vision concerning the daily sacrifice, and the transgression of desolation, to give both the sanctuary and the host to be trodden under foot? And he said unto me, Unto two thousand and three hundred days; then shall the sanctuary be cleansed. Daniel 8:13, 14.
Сипас шунидам, ки як муқаддас сухан мегуфт, ва муқаддаси дигар ба он муқаддасе ки сухан мегуфт, гуфт: «То ба кай ин рӯъё дар бораи қурбонии доимӣ ва гуноҳи вайронкунанда хоҳад буд, ки ҳам қудсгоҳ ва ҳам лашкар таслим карда шаванд, то зери по лагадкӯб гарданд?» Ва ӯ ба ман гуфт: «То ду ҳазору сесад рӯз; он гоҳ қудсгоҳ пок хоҳад шуд». Дониёл 8:13, 14.
The testing process that began on October 22, 1844, has the signature of Alpha and Omega. The beginning of that testing process was a time prophecy that represented the sanctuary that was to be trampled down. It was a prophecy that produced great light when fulfilled. The testing process that ended in 1863, has the signature of Alpha and Omega. The ending of that testing process was a time prophecy that represented the host that was to be trampled down. It was a prophecy that was designed to produced great light when fulfilled. It was a time prophecy presented by the Elijah of that history, and when it was rejected and set aside, it produced great darkness.
Раванди санҷише, ки 22 октябри соли 1844 оғоз ёфт, мӯҳри Алфа ва Омегаро дорад. Оғози он раванди санҷиш нубуввати замонӣ буд, ки муқаддасгоҳеро ифода мекард, ки мебоист поймол карда шавад. Он нубуввате буд, ки ҳангоми иҷро шуданаш нури бузург ба вуҷуд овард. Раванди санҷише, ки соли 1863 ба анҷом расид, мӯҳри Алфа ва Омегаро дорад. Анҷоми он раванди санҷиш нубуввати замонӣ буд, ки лашкареро ифода мекард, ки мебоист поймол карда шавад. Он нубуввате буд, ки тарҳрезӣ шуда буд, то ҳангоми иҷро шуданаш нури бузург ба вуҷуд оварад. Он нубуввати замонӣ буд, ки аз ҷониби Илёси он таърих пешниҳод гардид, ва ҳангоме ки рад карда шуда, канор гузошта шуд, торикии бузург ба вуҷуд овард.
And this is the condemnation, that light is come into the world, and men loved darkness rather than light, because their deeds were evil. John 3:19.
Ва ин аст маҳкумият: нур ба ҷаҳон омад, ва одамон торикиро бештар аз нур дӯст доштанд, зеро аъмоли онҳо бад буд. Юҳанно 3:19.
The logic that I intend to finish this article with is what I have already noted. Did God through Ellen White endorse the 1843 and 1850 charts?
Мантиқае ки ман ният дорам ин мақоларо бо он ба анҷом расонам, ҳамон аст, ки аллакай қайд кардаам. Оё Худо ба воситаи Эллен Уайт нақшаҳои солҳои 1843 ва 1850-ро тасдиқ намуд?
“I have seen that the 1843 chart was directed by the hand of the Lord, and that it should not be altered; that the figures were as He wanted them; that His hand was over and hid a mistake in some of the figures, so that none could see it, until His hand was removed.” Early Writings, 74.
«Ман дидам, ки ҷадвали соли 1843 бо дасти Худованд роҳнамоӣ шуда буд, ва он набояд дигаргун карда шавад; ки рақамҳо ҳамон гуна буданд, ки Ӯ мехост; ки дасти Ӯ бар он буд ва иштибоҳеро дар баъзе аз рақамҳо пинҳон медошт, то ҳеҷ кас онро дида натавонад, то он даме ки дасти Ӯ бардошта шуд». Early Writings, 74.
“I saw that God was in the publishment of the chart by Brother Nichols. I saw that there was a prophecy of this chart in the Bible, and if this chart is designed for God’s people, if it [is] sufficient for one it is for another, and if one needed a new chart painted on a larger scale, all need it just as much.” Manuscript Releases, number 13, 359; 1853.
«Ман дидам, ки Худо дар нашри ҷадвал аз ҷониби Бародар Николс ҳузур дошт. Ман дидам, ки дар Китоби Муқаддас дар бораи ин ҷадвал нубуввате ҳаст, ва агар ин ҷадвал барои қавми Худо таъин шудааст, агар он барои яке басанда бошад, барои дигаре низ ҳамон гуна аст; ва агар яке ба ҷадвали наве, ки дар андозаи бузургтар тасвир шудааст, ниёз дошта бошад, ҳамаи дигарон низ ба ҳамон андоза ба он ниёз доранд». Manuscript Releases, number 13, 359; 1853.
Did God through Ellen White endorse the message the Millerites presented during the history of 1840 through 1844?
Оё Худо ба воситаи Эллен Уайт паёмеро, ки миллериён дар ҷараёни таърихи солҳои 1840 то 1844 пешниҳод карданд, тасдиқ намуд?
“God is not giving us a new message. We are to proclaim the message that in 1843 and 1844 brought us out of the other churches.” Review and Herald, January 19, 1905.
«Худо ба мо паёми наве намедиҳад. Мо бояд он паёмро мавъиза кунем, ки дар солҳои 1843 ва 1844 моро аз калисоҳои дигар берун овард». Review and Herald, January 19, 1905.
“God bids us give our time and strength to the work of preaching to the people the messages that stirred men and women in 1843 and 1844.” Manuscript Release, Number 760.
«Худо ба мо амр мекунад, ки вақту қуввати худро ба кори мавъиза ба мардум он паёмҳое бахшем, ки мардону занонро дар солҳои 1843 ва 1844 ба ҳаракат оварда буданд». Manuscript Release, Number 760.
“All the messages given from 1840–1844 are to be made forcible now, for there are many people who have lost their bearings. The messages are to go to all the churches.
«Ҳамаи паёмҳое, ки аз солҳои 1840–1844 дода шудаанд, бояд ҳоло бо қувват пешниҳод карда шаванд, зеро бисёр одамон самти худро гум кардаанд. Ин паёмҳо бояд ба ҳамаи калисоҳо расонда шаванд. »
“Christ said, ‘Blessed are your eyes, for they see; and your ears, for they hear. For verily I say unto you, That many prophets and righteous men have desired to see those things which ye see, and have not seen them; and to hear those things which ye hear, and have not heard them’ [Matthew 13:16, 17]. Blessed are the eyes which saw the things that were seen in 1843 and 1844.
Масеҳ гуфт: “Хушо чашмони шумо, зеро мебинанд; ва гӯшҳои шумо, зеро мешунаванд. Зеро ба ростӣ ба шумо мегӯям, ки бисёр анбиё ва одилон орзу доштанд он чизҳоеро бубинанд, ки шумо мебинед, вале онҳоро надиданд; ва он чизҳоеро бишнаванд, ки шумо мешунавед, вале онҳоро нашуниданд” [Матто 13:16, 17]. Хушо чашмоне, ки он чизҳоро диданд, ки дар солҳои 1843 ва 1844 дида шуданд.
“The message was given. And there should be no delay in repeating the message, for the signs of the times are fulfilling; the closing work must be done. A great work will be done in a short time. A message will soon be given by God’s appointment that will swell into a loud cry. Then Daniel will stand in his lot, to give his testimony.” Manuscript Releases, volume 21, 437.
«Паём дода шуд. Ва дар такрор кардани ин паём набояд ҳеҷ таъхир бошад, зеро аломатҳои замон иҷро шуда истодаанд; кори хотимавӣ бояд анҷом ёбад. Кори бузурге дар муддати кӯтоҳ анҷом дода хоҳад шуд. Ба қарибӣ, мувофиқи таъйиноти Худо, паёме дода хоҳад шуд, ки ба нидои баланд табдил хоҳад ёфт. Он гоҳ Дониёл дар қитъаи худ хоҳад истод, то шаҳодати худро диҳад.» Manuscript Releases, ҷилди 21, 437.
“The truths that we received in 1841, ‘42, ‘43, and ‘44 are now to be studied and proclaimed. The messages of the first, second, and third angels will in the future be proclaimed with a loud voice. They will be given with earnest determination and in the power of the Spirit.” Manuscript Releases, volume 15, 371.
«Ҳақиқатҳое ки мо дар солҳои 1841, 1842, 1843 ва 1844 қабул кардем, акнун бояд омӯхта ва эълон карда шаванд. Паёмҳои фариштаи якум, дуюм ва сеюм дар оянда бо овози баланд эълон хоҳанд шуд. Онҳо бо азми ҷиддӣ ва дар қудрати Рӯҳ дода хоҳанд шуд». Manuscript Releases, ҷилди 15, 371.
“We understand the present feebleness and smallness of the work. We have had an experience. In doing the work God has given us, we may go trustingly forward, assured that He will be our efficiency. He will be with us in 1906, as He was with us in 1841, 1842, 1843, and 1844.” Loma Linda Messages, 156.
«Мо заъфу хурдии ҳозираи корро дарк мекунем. Мо таҷрибае доштаем. Ҳангоми анҷом додани коре ки Худо ба мо додааст, метавонем боэътимодона пеш равем, ва мутмаин бошем, ки Ӯ самаранокии мо хоҳад буд. Ӯ дар соли 1906 бо мо хоҳад буд, чунон ки дар солҳои 1841, 1842, 1843 ва 1844 бо мо буд». Loma Linda Messages, 156.
“Those who stand as teachers and leaders in our institutions are to be sound in the faith and in the principles of the third angel’s message. God wants His people to know that we have the message as He gave it to us in 1843 and 1844.” General Conference Bulletin, April 1, 1903.
«Онҳое ки дар муассисаҳои мо ҳамчун муаллимон ва роҳбарон меистанд, бояд дар имон ва дар усулҳои паёми фариштаи сеюм устувор бошанд. Худо мехоҳад, ки қавми Ӯ бидонанд, ки мо он паёмро дорем, чунон ки Ӯ онро дар солҳои 1843 ва 1844 ба мо дода буд». General Conference Bulletin, 1 апрели 1903.
“The warning has come: Nothing is to be allowed to come in that will disturb the foundation of the faith upon which we have been building ever since the message came in 1842, 1843, and 1844. I was in this message, and ever since I have been standing before the world, true to the light that God has given us. We do not propose to take our feet off the platform on which they were placed as day by day we sought the Lord with earnest prayer, seeking for light. Do you think that I could give up the light that God has given me? It is to be as the Rock of Ages. It has been guiding me ever since it was given.” Review and Herald, April 14, 1903.
«Ҳушдор дода шудааст: Ҳеҷ чиз набояд иҷозат дода шавад, ки ворид гардад ва пояи имонеро, ки мо бар он аз ҳамон вақте ки паём дар солҳои 1842, 1843 ва 1844 расид, бино карда истодаем, халалдор созад. Ман дар ин паём будам, ва аз ҳамон вақт то имрӯз дар назди ҷаҳон истодаам, ба нуре ки Худо ба мо додааст, содиқ монда. Мо ният надорем пойҳои худро аз он минбаре бардорем, ки бар он гузошта шуданд, дар ҳоле ки рӯз ба рӯз бо дуои ҷиддӣ Худовандро меҷустем ва дар ҷустуҷӯи нур будем. Оё шумо гумон мекунед, ки ман метавонам нурееро, ки Худо ба ман додааст, тарк намоям? Он бояд мисли Санги Ҷовидон бошад. Он аз ҳамон вақте ки ба ман дода шуд, маро роҳнамоӣ карда истодааст». Review and Herald, April 14, 1903.
Did God through Ellen White warn His people to defend against attacks that would undermine the truths of the Millerite history?
Оё Худо ба воситаи Эллен Уайт қавми Худро ҳушдор дод, ки бар зидди ҳамлаҳое дифоъ намоянд, ки ҳақиқатҳои таърихи миллериро суст мекарданд?
“The great waymarks of truth, showing us our bearings in prophetic history, are to be carefully guarded, lest they be torn down, and replaced with theories that would bring confusion rather than genuine light.” Selected Messages, book 2, 101, 102.
«Нишонаҳои бузурги ҳақиқат, ки самти моро дар таърихи нубувватӣ нишон медиҳанд, бояд бо эҳтиёти тамом ҳифз карда шаванд, мабодо онҳоро вайрон созанд ва ба ҷояшон назарияҳое оварда шаванд, ки ба ҷойи нури ҳақиқӣ сардаргумӣ ба миён меоранд». Selected Messages, book 2, 101, 102.
“Today Satan is seeking opportunities to tear down the waymarks of truth,—the monuments that have been raised up along the way; and we need the experience of the aged workers who have built their house upon the solid rock, who through evil report as well as good report have been steadfast to the truth.” Gospel Workers, 104.
«Имрӯз шайтон дар ҷустуҷӯи фурсатҳоест, то нишонаҳои роҳи ҳақиқатро фурӯ резонад,—ёдгориҳое, ки дар тӯли роҳ бардошта шудаанд; ва мо ба таҷрибаи ходимони солхӯрдае ниёз дорем, ки хонаи худро бар санги сахт бино кардаанд ва дар миёни бадномӣ ҳамчунон ки дар миёни некномӣ, нисбат ба ҳақиқат устувор мондаанд». Gospel Workers, 104.
“God never leaves the world without men who can discern between good and evil, righteousness and unrighteousness. God has men whom he has appointed to stand in the forefront of the battle in times of emergency. In a crisis, he will raise up men as he did in ancient times. Young men will be bidden to link up with the aged standard-bearers, that they may be strengthened and taught by the experience of these faithful ones, who have passed through so many conflicts, and to whom, through the testimonies of his Spirit, God has so often spoken, pointing out the right way and condemning the wrong way. When perils arise, which try the faith of God’s people, these pioneer workers are to recount the experiences of the past, when just such crises came, when the truth was questioned, when strange sentiments, proceeding not from God, were brought in.
«Худо ҷаҳонро ҳаргиз бе мардоне намегузорад, ки битавонанд миёни некӣ ва бадӣ, адолат ва беадолатӣ фарқ гузоранд. Худо мардоне дорад, ки онҳоро таъйин кардааст, то дар замонҳои изтирорӣ дар сафи пеши набард биистанд. Дар вақти бӯҳрон Ӯ, чунон ки дар замонҳои қадим мекард, мардонеро бармехезонад. Ба ҷавонон фармуда хоҳад шуд, ки бо парчамбардорони солхӯрда ҳампайванд шаванд, то аз таҷрибаи ин вафодорон, ки аз миёни низоъҳои бисёр гузаштаанд ва Худо ба воситаи шаҳодатҳои Рӯҳи Худ борҳо ба онҳо сухан гуфта, роҳи дурустро нишон дода ва роҳи нодурустро маҳкум кардааст, қувват ёбанд ва таълим гиранд. Ҳангоме ки хатарҳое падид меоянд, ки имони қавми Худоро озмоиш мекунанд, ин пешқадамони кор бояд таҷрибаҳои гузаштагонро бозгӯ кунанд, он гоҳҳоро, ки маҳз чунин бӯҳронҳо пеш омада буданд, вақте ки ҳақиқат зери суол бурда мешуд, вақте ки андешаҳои бегонае, ки аз ҷониби Худо набуданд, ворид карда мешуданд.»
“The experience of those aged workers is needed now; for Satan is watching every opportunity to make of no account the old waymarks,—the monuments that have been raised up along the way.” Review and Herald, November 19, 1903.
«Таҷрибаи он ходимони солхӯрда ҳоло зарур аст; зеро Шайтон ҳар фурсатро назорат мекунад, то аломатҳои куҳнаи роҳро,—ёдгориҳое, ки дар тӯли роҳ барпо гардидаанд,—беэътибор гардонад». Review and Herald, 19 ноябри 1903.
In 1863 the Millerite movement ended by rejecting the first truth the Elijah of that history had been led to understand. Its final test was based upon the two verses in Daniel eight that identify the trampling down of the sanctuary and the host. The light of the sanctuary was opened at the first of ten tests and darkness was brought upon the host at the last of ten tests.
Дар соли 1863 ҳаракати Миллеритӣ бо рад кардани нахустин ҳақиқате, ки Илёси он таърих ба дарки он роҳнамоӣ шуда буд, ба поён расид. Озмоиши ниҳоии он бар ду ояти боби ҳаштуми Дониёл асос ёфта буд, ки поймол гардидани муқаддасгоҳ ва лашкарро муайян мекунанд. Нури муқаддасгоҳ дар нахустини даҳ озмоиш кушода шуд, ва торикӣ бар лашкар дар охирини даҳ озмоиш оварда шуд.
“One thing is certain: those Seventh-day Adventists who take their stand under Satan’s banner will first give up their faith in the warnings and reproofs contained in the Testimonies of God’s spirit.
«Як чиз яқин аст: он Адвентистони рӯзи ҳафтум, ки мавқеи худро зери парчами шайтон мегиранд, нахуст имони худро ба огоҳиҳо ва сарзанишҳое, ки дар «Шаҳодатҳои Рӯҳи Худо» дарҷ ёфтаанд, тарк хоҳанд кард.
“The call to greater consecration and holier service is being made, and will continue to be made. Some who are now voicing Satan’s suggestions will come to their senses. There are those in important positions of trust who do not understand the truth for this time. To them the message must be given. If they receive it, Christ will accept them, and will make them workers together with him. But if they refuse to hear the message, they will take their stand under the black banner of the Prince of Darkness.
«Даъват ба тақдиси бештари нафс ва хизмати муқаддастар карда мешавад ва минбаъд низ карда хоҳад шуд. Баъзе касоне, ки ҳоло пешниҳодҳои Шайтонро ба забон меоранд, ба худ хоҳанд омад. Ҳастанд касоне, ки дар мақомҳои муҳими эътимод қарор доранд, вале ҳақиқатро барои ин замон намефаҳманд. Ба онҳо бояд ин паём расонида шавад. Агар онро бипазиранд, Масеҳ онҳоро қабул хоҳад кард ва онҳоро ҳамкорони Худ хоҳад гардонид. Аммо агар аз шунидани ин паём сарпечӣ кунанд, зери парчами сиёҳи Мирзи Зулмот мавқеи худро хоҳанд гирифт.»
“I am instructed to say that the precious truth for this time is open more and more clearly to human minds. In a special sense men and women are to eat of Christ’s flesh and drink of his blood. There will be a development of the understanding, for the truth is capable of constant expansion. The divine originator of truth will come into closer and still closer communion with those who follow on to know him. As God’s people receive his word as the bread of heaven, they will know that his goings forth are prepared as the morning. They will receive spiritual strength, as the body receives physical strength when food is eaten.
«Ба ман супурда шудааст, ки бигӯям: ҳақиқати гаронбаҳои барои ин замон таъйиншуда ба зеҳнҳои инсонӣ ҳарчи бештар ва равшантар кушода мегардад. Ба маънои махсус, мардон ва занон бояд аз гӯшти Масеҳ бихӯранд ва хуни Ӯро бинӯшанд. Фаҳмиш рушд хоҳад кард, зеро ҳақиқат қобили густариши доимист. Асосгузори илоҳии ҳақиқат ба муоширати наздиктар ва боз ҳам наздиктар бо онҳое хоҳад даромад, ки пайваста мекӯшанд Ӯро бишносанд. Чун қавми Худо каломи Ӯро ҳамчун нони осмон қабул кунанд, онҳо хоҳанд донист, ки зуҳуроти Ӯ мисли субҳ омода шудааст. Онҳо қуввати рӯҳонӣ хоҳанд гирифт, ҳамон тавр ки ҷисм ҳангоми хӯрдани ғизо қуввати ҷисмонӣ мегирад.»
“We do not half understand the Lord’s plan in taking the children of Israel from Egyptian bondage, and leading them through the wilderness into Canaan.
Мо нақшаи Худовандро дар аз банди Миср берун овардани фарзандони Исроил ва онҳоро аз миёни биёбон ба Канъон ҳидоят карданаш ҳанӯз ҳам комилан дарк намекунем.
“As we gather up the divine rays shining from the gospel, we shall have a clearer insight into the Jewish economy, and a deeper appreciation of its important truths. Our exploration of truth is yet incomplete. We have gathered up only a few rays of light. Those who are not daily students of the Word will not solve the problems of the Jewish economy. They will not understand the truths taught by the temple service. The work of God is hindered by a worldly understanding of his great plan. The future life will unfold the meaning of the laws that Christ, enshrouded in the pillar of cloud, gave to his people.” Spalding and Magan, 305, 306.
«Ҳангоме ки мо шуоъҳои илоҳиеро, ки аз Инҷил медурахшанд, гирд меоварем, нисбат ба низоми яҳудӣ фаҳмиши равшантар хоҳем ёфт ва ҳақиқатҳои муҳими онро амиқтар қадр хоҳем кард. Таҳқиқи мо дар бораи ҳақиқат ҳанӯз нопурра аст. Мо фақат чанд шуоъи нурро гирд овардаем. Онҳое ки ҳар рӯз муҳассили Калом нестанд, масъалаҳои низоми яҳудиро ҳал нахоҳанд кард. Онҳо ҳақиқатҳоеро, ки тавассути хизмати маъбад таълим дода шудаанд, дарк нахоҳанд намуд. Кори Худо ба сабаби фаҳмиши дунявии нақшаи бузурги Ӯ боздошта мешавад. Ҳаёти оянда маънои қонунҳоеро ошкор хоҳад кард, ки Масеҳ, дар абрсутуни абр пинҳон, ба қавми Худ дода буд». Spalding and Magan, 305, 306.
We will continue our consideration of the symbolism of Elijah in connection with 1863 in the next article.
Мо дар мақолаи оянда баррасии рамзшиносии Илёсро дар иртибот бо соли 1863 идома хоҳем дод.