We ended the last article with a passage that addresses “a lying spirit.” The following is one of the paragraphs from that passage.
Мо мақолаи охиринро бо порчае ба анҷом расондем, ки дар бораи «рӯҳи дурӯғгӯ» сухан меронад. Матни зерин яке аз бандҳои ҳамон порча мебошад.
“Unsanctified ministers are arraying themselves against God. They are praising Christ and the God of this world in the same breath. While professedly they receive Christ, they embrace Barabbas, and by their actions say, ‘Not this Man, but Barabbas.’ Let all who read these lines, take heed. Satan has made his boast of what he can do. He thinks to dissolve the unity which Christ prayed might exist in His church. He says, ‘I will go forth and be a lying spirit to deceive those that I can, to criticize, and condemn, and falsify.’ Let the son of deceit and false witness be entertained by a church that has had great light, great evidence, and that church will discard the message the Lord has sent, and receive the most unreasonable assertions and false suppositions and false theories. Satan laughs at their folly, for he knows what truth is.” Testimonies to Ministers, 409.
«Хизматгузорони тақдиснаёфта худро бар зидди Худо саф меороянд. Онҳо Масеҳ ва худои ин ҷаҳонро дар як нафас ситоиш мекунанд. Ҳарчанд ба зоҳир эътироф мекунанд, ки Масеҳро мепазиранд, онҳо Бараббосро дар оғӯш мегиранд ва бо амалҳои худ мегӯянд: “На Ин Одам, балки Бараббос”. Бигзор ҳар кӣ ин сатрҳоро мехонад, ҳушёр бошад. Шайтон ба он чи карда метавонад, фахр кардааст. Ӯ гумон мекунад, ки метавонад он ягонагиро, ки Масеҳ дуо карда буд дар калисои Ӯ мавҷуд бошад, барҳам диҳад. Ӯ мегӯяд: “Ман берун хоҳам рафт ва рӯҳи дурӯғ хоҳам шуд, то ҳар киро тавонам, фиреб диҳам, ба айбҷӯӣ ва маҳкум кардан ва таҳриф кардан водор намоям”. Бигзор писари фиреб ва шоҳиди козиб аз ҷониби калисое пазируфта шавад, ки нури бузург, далелҳои бузург доштааст, ва он калисо паёмеро, ки Худованд фиристодааст, рад хоҳад кард ва беасостарин иддаоҳо ва фарзияҳои дурӯғин ва назарияҳои ботилро хоҳад пазируфт. Шайтон аз ҳамоқати онҳо механдад, зеро ӯ медонад, ки ҳақиқат чист». Testimonies to Ministers, 409.
Let “the son of deceit and false witness be entertained by a church that has had great light, great evidence, and that church will discard the message the Lord has sent, and receive the most unreasonable assertions and false suppositions and false theories.” In 1863, Millerite Adventism ‘returned’ to the unreasonable and false methodology employed by apostate Protestantism and rejected William Miller’s identification of the seven times of Leviticus twenty-six. The subject of ‘returning’ was represented by the rebels in Numbers fourteen, when they determined to select a captain and return to Egypt.
Бигзор «писари фиреб ва шоҳиди дурӯғинро калисое, ки нури бузург ва далели бузург доштааст, бипазирад, ва он калисо паёмеро, ки Худованд фиристодааст, рад хоҳад кард ва даъвоҳои тамоман беасос, фарзияҳои дурӯғин ва назарияҳои ботилро қабул хоҳад намуд». Дар соли 1863, адвентизми миллерӣ ба усулшиносии беасос ва ботиле, ки протестантизми муртад ба кор бурда буд, «бозгашт» кард ва таъйини Уилям Миллерро дар бораи ҳафт замони Левиён бисту шаш рад намуд. Мавзӯи «бозгаштан» ба воситаи ошӯбгарон дар Ададҳо чордаҳ тасвир шудааст, вақте ки онҳо қарор карданд сарваре интихоб намоянд ва ба Миср бозгарданд.
And they said one to another, Let us make a captain, and let us return into Egypt. Numbers 14:4.
Ва онҳо ба якдигар гуфтанд: «Биёед барои худ сарваре таъйин кунем ва ба Миср бозгардем». Ададҳо 14:4.
The subject of “returning” to apostate Protestantism was also represented by Jeremiah, when in chapter fifteen, he was told that the fallen Protestants could return to him, but he was not to “return” unto them.
Мавзӯи «бозгаштан» ба протестантизми муртад низ аз ҷониби Ирмиё тасвир шудааст, ҳангоме ки дар боби понздаҳум ба ӯ гуфта шуд, ки протестантҳои суқуткарда метавонанд назди ӯ бозгарданд, аммо ӯ набояд ба назди онҳо «бозгардад».
I sat not in the assembly of the mockers, nor rejoiced; I sat alone because of thy hand: for thou hast filled me with indignation. Why is my pain perpetual, and my wound incurable, which refuseth to be healed? wilt thou be altogether unto me as a liar, and as waters that fail? Therefore thus saith the Lord, If thou return, then will I bring thee again, and thou shalt stand before me: and if thou take forth the precious from the vile, thou shalt be as my mouth: let them return unto thee; but return not thou unto them. And I will make thee unto this people a fenced brazen wall: and they shall fight against thee, but they shall not prevail against thee: for I am with thee to save thee and to deliver thee, saith the Lord. Jeremiah 15:17–20.
Ман дар маҷлиси масхаракунандагон нанишастам ва шодӣ накардам; ман танҳо нишастам аз боиси дасти Ту, зеро ки Ту маро аз ғазаб пур кардӣ. Чаро дарди ман доимист, ва ҷароҳати ман табобатнопазир аст, ки шифо ёфтан намехоҳад? Оё Ту барои ман тамоман мисли дурӯғ хоҳӣ буд, ва мисли обҳое ки хушк мешаванд? Бинобар ин, чунин мегӯяд Худованд: «Агар бозгашт намоӣ, Ман туро боз хоҳам овард, ва ту пеши Ман хоҳӣ истод; ва агар гаронбаҳоро аз палид ҷудо кунӣ, ту мисли даҳони Ман хоҳӣ буд; бигзор онҳо сӯи ту бозгарданд, аммо ту сӯи онҳо бознагард. Ва Ман туро барои ин қавм девори мисини мустаҳкам хоҳам сохт; ва онҳо бар зидди ту ҷанг хоҳанд кард, аммо бар ту ғолиб нахоҳанд шуд, зеро ки Ман бо ту ҳастам, то туро наҷот диҳам ва халос кунам», мегӯяд Худованд. Ирмиё 15:17–20.
Perhaps the clearest prophetic illustration of the principle of not returning to apostate Protestantism is found in the story of the disobedient prophet, who delivered a message of rebuke to Jeroboam, the northern ten tribe’s first king.
Эҳтимол равшантарин тасвири пешгӯёнаи усули бознагаштан ба протестантизми муртад дар саргузашти пайғамбари нофармон дида мешавад, ки паёми сарзанишро ба Ирбоъом, нахустин подшоҳи даҳ сибти шимолӣ, расонид.
And the king said unto the man of God, Come home with me, and refresh thyself, and I will give thee a reward. And the man of God said unto the king, If thou wilt give me half thine house, I will not go in with thee, neither will I eat bread nor drink water in this place: For so was it charged me by the word of the Lord, saying, Eat no bread, nor drink water, nor turn again by the same way that thou camest. So he went another way, and returned not by the way that he came to Bethel. 1 Kings 13:7–10.
Ва подшоҳ ба марди Худо гуфт: «Бо ман ба хона биё ва худро қувват деҳ, ва ман ба ту мукофоте хоҳам дод». Ва марди Худо ба подшоҳ гуфт: «Агар нисфи хонаи худро ба ман бидиҳӣ ҳам, бо ту дохил нахоҳам шуд, ва дар ин ҷо на нон хоҳам хӯрд ва на об хоҳам нӯшид; зеро ба воситаи каломи Худованд ба ман чунин амр шудааст, ки: нон махӯр, об манӯш, ва аз ҳамон роҳе ки омадаӣ, бознагард». Пас ӯ аз роҳи дигаре рафт ва аз он роҳе ки ба Байт-Ил омада буд, барнагашт. 3 Подшоҳон 13:7–10.
The disobedient prophet had been told of God not to return the way he came. Millerite Adventism had come out of Protestantism represented by Sardis, and they were not to return. Though the disobedient prophet knew full well not to return the way he came, a false prophet of Jeroboam’s kingdom, told him that God had said that the disobedient prophet should return to the false prophet’s home and eat with him. In spite of God’s direction, he did that very thing. Once he had begun to eat the false prophet’s food, the Bible plainly states the prophet of Samaria had lied.
Паёмбари нофармон аз ҷониби Худо огоҳ карда шуда буд, ки аз ҳамон роҳе, ки омада буд, барнагардад. Адвентизми Миллерӣ аз протестантизм, ки бо Сардис ифода шудааст, берун омада буд, ва онҳо набояд бозпас мегаштанд. Ҳарчанд паёмбари нофармон хуб медонист, ки набояд аз ҳамон роҳе, ки омада буд, баргардад, як паёмбари козиб аз подшоҳии Ёробъом ба ӯ гуфт, ки Худо гуфтааст, паёмбари нофармон бояд ба хонаи он паёмбари козиб баргардад ва бо ӯ хӯрок бихӯрад. Бар хилофи роҳнамоии Худо, ӯ айнан ҳамин корро кард. Ҳамин ки ӯ ба хӯрдани ғизои паёмбари козиб оғоз кард, Китоби Муқаддас ба равшанӣ мегӯяд, ки паёмбари Сомария дурӯғ гуфта буд.
Now there dwelt an old prophet in Bethel; and his sons came and told him all the works that the man of God had done that day in Bethel: the words which he had spoken unto the king, them they told also to their father. And their father said unto them, What way went he? For his sons had seen what way the man of God went, which came from Judah. And he said unto his sons, Saddle me the ass. So they saddled him the ass: and he rode thereon, And went after the man of God, and found him sitting under an oak: and he said unto him, Art thou the man of God that camest from Judah? And he said, I am. Then he said unto him, Come home with me, and eat bread. And he said, I may not return with thee, nor go in with thee: neither will I eat bread nor drink water with thee in this place: For it was said to me by the word of the Lord, Thou shalt eat no bread nor drink water there, nor turn again to go by the way that thou camest. He said unto him, I am a prophet also as thou art; and an angel spake unto me by the word of the Lord, saying, Bring him back with thee into thine house, that he may eat bread and drink water. But he lied unto him. So he went back with him, and did eat bread in his house, and drank water. 1 Kings 13:11–19.
Ва дар Байт-Ил пайғамбари пире сокин буд; ва писаронаш омада, ҳамаи корҳоеро, ки он рӯзи марди Худо дар Байт-Ил карда буд, ба ӯ нақл карданд; ва суханонеро низ, ки ӯ ба подшоҳ гуфта буд, ба падарашон хабар доданд. Ва падарашон ба онҳо гуфт: «Ӯ аз кадом роҳ рафт?» Зеро писаронаш дида буданд, ки он марди Худо, ки аз Яҳудо омада буд, аз кадом роҳ рафтааст. Ва ӯ ба писаронаш гуфт: «Харро барои ман зин кунед». Пас онҳо харро барои ӯ зин карданд, ва ӯ бар он савор шуд, ва аз паси марди Худо рафт, ва ӯро дид, ки зери булуте нишастааст; ва ба ӯ гуфт: «Оё ту ҳамон марди Худоӣ, ки аз Яҳудо омадаӣ?» Ва ӯ гуфт: «Ман ҳастам». Он гоҳ ба ӯ гуфт: «Бо ман ба хона биё ва нон бихӯр». Ва ӯ гуфт: «Ман наметавонам бо ту баргардам ва бо ту дохил шавам; ва дар ин ҷо бо ту на нон хоҳам хӯрд ва на об хоҳам нӯшид; зеро бо каломи Худованд ба ман гуфта шуд: “Дар он ҷо нон махӯр ва об манӯш, ва аз ҳамон роҳе, ки омадаӣ, боз нагард.”» Ӯ ба вай гуфт: «Ман низ мисли ту пайғамбар ҳастам; ва фариштае бо каломи Худованд ба ман сухан гуфта, гуфтааст: “Ӯро бо худ ба хонаат баргардон, то нон бихӯрад ва об бинӯшад.”» Аммо ӯ ба вай дурӯғ гуфт. Пас ӯ бо вай баргашт, ва дар хонаи ӯ нон хӯрд ва об нӯшид. 3 Подшоҳон 13:11–19.
The disobedient prophet ate and drank with the lying prophet of Samaria, meaning he accepted the message of an apostate prophet, and rejected the message of the Lord. The message he had faithfully delivered the same day. He knew full well he was not to return, but he did it anyway. Sister White informs us that if the “son of deceit and false witness be entertained by a church that has had great light, great evidence, and that church will discard the message the Lord has sent.” In Millerite history the first angel had lightened the earth with its glory. In 1840, the first angel’s message was carried to every mission station in the world.
Пайғамбари беитоат бо пайғамбари дурӯғгӯи Сомария хӯрд ва нӯшид, яъне ӯ паёми як пайғамбари муртадро пазируфт ва паёми Худовандро рад кард; ҳамон паёмеро, ки худи ӯ дар ҳамон рӯз бо вафодорӣ расонида буд. Ӯ ба хубӣ медонист, ки набояд бозгардад, вале ба ҳар ҳол чунин кард. Хоҳар Уайт ба мо хабар медиҳад, ки агар «писари макр ва шаҳодати дурӯғ аз ҷониби калисое, ки нури бузург, далели бузург доштааст, пазируфта шавад, он калисо паёмеро, ки Худованд фиристодааст, рад хоҳад кард». Дар таърихи миллерӣ фариштаи аввал заминро бо ҷалоли худ равшан карда буд. Дар соли 1840, паёми фариштаи аввал ба ҳар истгоҳи миссионерӣ дар ҷаҳон бурда шуд.
“The tidings of the Lord’s soon coming in power and great glory to our world is truth, and in 1840 many voices were raised in its proclamation.” Manuscript Releases, volume 9, 134.
«Хабари ба наздикӣ омадани Худованд ба ҷаҳони мо бо қудрат ва ҷалоли бузург ҳақиқат аст, ва дар соли 1840 овозҳои бисёре барои эълони он баланд гардиданд». Manuscript Releases, ҷилди 9, 134.
Shortly thereafter, Millerite Adventism returned to “the lie” of apostate Protestantism’s methodology, and discarded “the message of the Lord” which God had sent through William Miller. They discarded the message of Moses as presented by Elijah, and the “lie” received at the beginning in Millerite history, represents the “lie” that is believed at the end; the “lie” which brings strong delusion upon Laodicean Adventism.
Дере нагузашта, адвентизми миллерӣ ба «дурӯғ»-и усули протестантизми муртад бозгашт ва «паёми Худованд»-ро, ки Худо ба воситаи Вилям Миллер фиристода буд, канор гузошт. Онҳо паёми Мӯсоро, ки аз ҷониби Илёс пешниҳод гардида буд, рад карданд; ва «дурӯғ»-е, ки дар оғози таърихи миллерӣ пазируфта шуд, ҳамон «дурӯғ»-ест, ки дар анҷом ба он имон оварда мешавад; ҳамон «дурӯғ», ки бар адвентизми лодикиявӣ фиреби сахт меоварад.
And with all deceivableness of unrighteousness in them that perish; because they received not the love of the truth, that they might be saved. And for this cause God shall send them strong delusion, that they should believe a lie: That they all might be damned who believed not the truth, but had pleasure in unrighteousness. 2 Thessalonians 2:10–12.
Ва бо ҳар навъ фиреби ноинсофӣ дар онҳое ки ҳалок мешаванд; зеро муҳаббати ростиро барои он қабул накарданд, то наҷот ёбанд. Ва барои ҳамин Худо ба онҳо гумроҳии сахт хоҳад фиристод, то ки ба дурӯғ имон оваранд; то ҳамаи онҳое ки ба ростӣ имон наоварданд, балки аз ноинсофӣ лаззат бурданд, маҳкум гарданд. 2 Таслӯникиён 2:10–12.
We are attempting to demonstrate the role of Elijah as a symbol in connection with the parallel histories of the horn of Protestantism and the horn of Republicanism during the period that the sixth kingdom of Bible prophecy reigns. The difficulty in bringing all the issues of 1863 together prophetically, at least for me, is the various interrelated lines that border on the concept of “circuitous logic”. A straight forward logic is always the best approach, but identifying divine truths and the relationships of those truths to each other is a difficult work, for they are found in the Bible “here a little and there a little.”
Мо кӯшиш дорем нақши Илёсро ҳамчун рамз дар иртибот бо таърихҳои мутавозии шохи протестантизм ва шохи ҷумҳурихоҳӣ дар даврае, ки подшоҳии шашуми пешгӯии Китоби Муқаддас ҳукмронӣ мекунад, нишон диҳем. Душвории ба таври пешгӯёна ба ҳам овардани ҳамаи масъалаҳои соли 1863, ҳадди ақал барои ман, дар хатҳои гуногуни ба ҳам вобастаест, ки ба мафҳуми «мантиқи гирдогирд» наздик мешаванд. Мантиқи росту рӯшан ҳамеша беҳтарин равиш аст, аммо муайян кардани ҳақоиқи илоҳӣ ва муносибатҳои он ҳақоиқ бо якдигар кори душвор аст, зеро онҳо дар Китоби Муқаддас «каме дар ин ҷо ва каме дар он ҷо» ёфт мешаванд.
Whom shall he teach knowledge? and whom shall he make to understand doctrine? them that are weaned from the milk, and drawn from the breasts. For precept must be upon precept, precept upon precept; line upon line, line upon line; here a little, and there a little. Isaiah 28:9, 10.
Ӯ донишро ба кӣ таълим хоҳад дод? Ва таълимотро ба кӣ хоҳад фаҳмонд? Ба онҳое ки аз шир ҷудо шудаанд ва аз пистонҳо дур карда шудаанд. Зеро фармун бояд бар фармун бошад, фармун бар фармун; сатр бар сатр, сатр бар сатр; андаке ин ҷо ва андаке он ҷо. Ишаъё 28:9, 10.
It is also a difficult work when your target audience consists of those that are familiar with the primary truths you are addressing, but others are new to it all. Virtually all the truths I intend to give an overview of in this article, can be found in Habakkuk’s Tables. For fear of sounding as if I am using ‘circuitous logic’, I am going to tell you where we are going, in advance of actually going there.
Инчунин, он ҳангоме кори душвор аст, ки шунавандагони мақсади шумо аз касоне иборат бошанд, ки бо ҳақиқатҳое, ки шумо ба онҳо мепардозед, ошноянд, вале дигарон нисбат ба ҳамаи ин нав мебошанд. Қариб ҳамаи ҳақиқатҳое, ки ман дар назар дорам дар ин мақола шарҳи умумии онҳоро пешниҳод намоям, дар Лавҳаҳои Ҳабаққуқ ёфтан мумкин аст. Аз тарси он ки мабодо чунин садо диҳад, ки гӯё ман аз «мантиқи даврӣ» истифода мебарам, мехоҳам пеш аз он ки воқеан ба он ҷо бирасем, ба шумо бигӯям, ки мо ба куҷо меравем.
In 1863, Laodicean Millerite Adventism set up an image of jealousy. The image of jealousy represents the first of Laodicean Adventism’s four generations.
Соли 1863, Адвентизми миллеритии Лаодиқия сурати рашкро барпо кард. Сурати рашк нахустини чаҳор насли Адвентизми Лаодиқияро ифода мекунад.
Then said he unto me, Son of man, lift up thine eyes now the way toward the north. So I lifted up mine eyes the way toward the north, and behold northward at the gate of the altar this image of jealousy in the entry. Ezekiel 8:5.
Пас ба ман гуфт: «Эй писари одам, акнун чашмони худро ба сӯи шимол бардор». Ва ман чашмони худро ба сӯи шимол бардоштам, ва инак, аз ҷониби шимол, назди дарвозаи қурбонгоҳ, ҳамин сурати рашк дар даромадгоҳ буд. Ҳизқиёл 8:5.
The four generations of the Seventh-day Adventist church are represented in various passages of Scripture, but I employ Ezekiel eight as the primary point of reference. The reason for this is that chapter eight leads into chapter nine. In Ezekiel nine, the sealing of the one hundred and forty-four thousand is illustrated, and in Testimonies, volume five, Sister White clearly identifies this fact. In Sister White’s comments she clearly addresses two classes of worshippers in Jerusalem when the sealing takes place. Ezekiel does the same thing, and the class that does not receive the seal are represented in chapter eight.
Чор насли калисои Адвентистҳои Рӯзи Ҳафтум дар порчаҳои гуногуни Навиштаҳо муаррифӣ шудаанд, вале ман Ҳизқиёл ҳаштро ҳамчун нуқтаи асосии истинод ба кор мебарам. Сабаби ин дар он аст, ки боби ҳашт ба боби нӯҳ мегузарад. Дар Ҳизқиёл нӯҳ, муҳргузории яксаду чилу чаҳор ҳазор ба таври тасвирӣ нишон дода шудааст, ва дар «Шаҳодатҳо», ҷилди панҷум, Хоҳар Уайт ин воқеиятро ба таври равшан муайян мекунад. Дар шарҳҳои Хоҳар Уайт, ӯ ба таври равшан дар бораи ду табақаи парастишкунандагон дар Уршалим сухан мегӯяд, вақте ки муҳргузорӣ ба амал меояд. Ҳизқиёл низ ҳамин корро мекунад, ва табақае ки муҳрро намегирад, дар боби ҳашт муаррифӣ шудааст.
“The class who do not feel grieved over their own spiritual declension, nor mourn over the sins of others, will be left without the seal of God. The Lord commissions His messengers, the men with slaughtering weapons in their hands: ‘Go ye after him through the city, and smite: let not your eye spare, neither have ye pity: slay utterly old and young, both maids, and little children, and women: but come not near any man upon whom is the mark; and begin at My sanctuary. Then they began at the ancient men which were before the house.’
«Он табақае, ки аз заволи рӯҳонии худ ғамгин намешаванд ва бар гуноҳони дигарон мотам намегиранд, бе муҳри Худо гузошта хоҳанд шуд. Худованд фиристодагони Худро, он мардонеро, ки дар дастҳояшон аслиҳаи қатл доранд, чунин амр медиҳад: “Аз паси ӯ аз миёни шаҳр бигузаред ва бикушед; чашми шумо дареғ надорад, ва раҳм накунед: пирону ҷавонон, ҳам духтарон, ҳам кӯдакони хурдсол, ва ҳам занонро тамоман бикушед; вале ба ҳеҷ касе, ки бар ӯ аломат аст, наздик нашавед; ва аз муқаддасгоҳи Ман оғоз кунед. Пас онҳо аз пирони солхӯрдае, ки пеши хона буданд, оғоз карданд.”»
“Here we see that the church—the Lord’s sanctuary—was the first to feel the stroke of the wrath of God. The ancient men, those to whom God had given great light and who had stood as guardians of the spiritual interests of the people, had betrayed their trust. They had taken the position that we need not look for miracles and the marked manifestation of God’s power as in former days. Times have changed. These words strengthen their unbelief, and they say: The Lord will not do good, neither will He do evil. He is too merciful to visit His people in judgment. Thus ‘Peace and safety’ is the cry from men who will never again lift up their voice like a trumpet to show God’s people their transgressions and the house of Jacob their sins. These dumb dogs that would not bark are the ones who feel the just vengeance of an offended God. Men, maidens, and little children all perish together.” Testimonies, volume 5, 211.
«Дар ин ҷо мо мебинем, ки калисо — муқаддасгоҳи Худованд — аввалин шуда зарбаи ғазаби Худоро эҳсос кард. Пирони қадим, онҳое ки Худо ба онҳо нури бузург ато карда буд ва онҳо ҳамчун посбонони манфиатҳои рӯҳонии халқ меистоданд, ба амонате, ки ба онҳо супурда шуда буд, хиёнат карданд. Онҳо чунин мавқеъро пеш гирифтанд, ки гӯё мо дигар набояд мунтазири мӯъҷизаҳо ва зуҳури ошкори қудрати Худо бошем, чунон ки дар рӯзҳои пешин буд. Замонҳо тағйир ёфтаанд. Ин суханон беимонии онҳоро қувват мебахшанд, ва онҳо мегӯянд: Худованд на некӣ хоҳад кард ва на бадӣ хоҳад овард. Ӯ он қадар пурраҳм аст, ки қавми Худро бо доварӣ ҷазо намедиҳад. Ҳамин тавр, «Сулҳ ва амният» нидои мардоне мешавад, ки дигар ҳеҷ гоҳ овози худро мисли карнай баланд нахоҳанд кард, то ба қавми Худо гуноҳҳояшон ва ба хонаи Яъқуб хатоҳояшонро нишон диҳанд. Ин сагҳои гунге, ки аккос задан намехостанд, ҳамонҳоянд, ки интиқоми одилонаи Худои ба ғазабомадаро эҳсос мекунанд. Мардон, духтарон ва кӯдакони хурдсол ҳама якҷо ҳалок мешаванд». Testimonies, volume 5, 211.
Chapter eight is describing those in Jerusalem–“the church” that in the fourth of the four generations–represented as bowing down to the sun.
Боби ҳаштум онҳоеро дар Ерусалим — «калисо»-ро, ки дар насли чоруми он чаҳор насл қарор доранд, тасвир мекунад; онҳо ба сурати касоне муаррифӣ шудаанд, ки ба офтоб саҷда мекунанд.
And he brought me into the inner court of the Lord’s house, and, behold, at the door of the temple of the Lord, between the porch and the altar, were about five and twenty men, with their backs toward the temple of the Lord, and their faces toward the east; and they worshipped the sun toward the east. Then he said unto me, Hast thou seen this, O son of man? Is it a light thing to the house of Judah that they commit the abominations which they commit here? for they have filled the land with violence, and have returned to provoke me to anger: and, lo, they put the branch to their nose. Therefore will I also deal in fury: mine eye shall not spare, neither will I have pity: and though they cry in mine ears with a loud voice, yet will I not hear them. Ezekiel 8:16–18.
Ва ӯ маро ба саҳни дарунии хонаи Худованд овард; ва инак, назди дари маъбади Худованд, дар миёни айвон ва қурбонгоҳ, тақрибан бисту панҷ мард буданд, ки пушташон сӯи маъбади Худованд ва рӯяшон сӯи шарқ буд; ва онҳо ба сӯи шарқ ба офтоб саҷда мекарданд. Сипас ӯ ба ман гуфт: «Оё инро дидаӣ, эй писари одам? Оё барои хонаи Яҳудо кори сабуке аст, ки он зиштиҳое, ки ин ҷо мекунанд, ба ҷо меоваранд? Зеро онҳо заминро аз зӯроварӣ пур кардаанд, ва боз гаштаанд, то Маро ба хашм оваранд; ва инак, онҳо шохаро ба бинии худ мегузоранд. Бинобар ин Ман низ бо ғазаб амал хоҳам кард: чашми Ман дареғ нахоҳад дошт, ва раҳм нахоҳам кард; ва гарчанде ки бо овози баланд дар гӯшҳои Ман нидо кунанд ҳам, онҳоро нахоҳам шунид». Ҳизқиёл 8:16–18.
Just as with the evil report of the ten spies, the twenty-five leaders of the rebellion that are worshipping the sun have “provoked” the Lord to anger. The Sunday law is the “day of provocation” which the prophets point forward to. Chapter nine describes those that receive the seal of God at the same point in time, for it is simply repeating and enlarging upon chapter eight.
Чунон ки дар мавриди хабари бади даҳ ҷосус буд, он бисту панҷ роҳбари исён, ки офтобро парастиш мекунанд, низ Худовандро ба ғазаб «барангехтаанд». Қонуни якшанбе ҳамон «рӯзи барангехтан» аст, ки анбиё ба он пешопеш ишора мекунанд. Боби нӯҳ онҳоеро тасвир мекунад, ки дар ҳамон лаҳзаи замон мӯҳри Худоро қабул мекунанд, зеро он фақат боби ҳаштро такрор намуда, онро ба таври густардатар баён мекунад.
“This sealing of the servants of God [Revelation seven] is the same that was shown to Ezekiel in vision.” Testimonies to Ministers, 445.
«Ин мӯҳр задани бандагони Худо [Ваҳй боби ҳафт] ҳамон аст, ки ба Ҳизқиёл дар рӯъё нишон дода шуда буд». Testimonies to Ministers, 445.
In 1863, the first generation of Laodicean Adventism began its wandering through the wilderness. The prophetic history that identifies the image of jealousy in 1863, was the golden calf of Aaron. The prophetic characteristics of the golden calf are that it was an image of a beast, and it was gold. Gold is the symbol of Babylon, so Aaron’s golden calf was the image of the beast of Babylon. The image of the beast is only defined as the combination of church and state with the church in control of the relationship.
Соли 1863 насли аввали адвентизми Лоадиқия саргардонии худро дар биёбон оғоз кард. Таърихи нубувватие, ки сурати рашкро дар соли 1863 муайян мекунад, ҳамон гӯсолаи тиллоии Ҳорун буд. Хусусиятҳои нубувватии гӯсолаи тиллоӣ инҳоянд, ки он сурати ҳайвон буд ва аз тилло сохта шуда буд. Тилло рамзи Бобил аст, бинобар ин гӯсолаи тиллоии Ҳорун сурати ҳайвони Бобил буд. Сурати ҳайвон танҳо ҳамчун иттиҳоди калисо ва давлат, бо он ки калисо бар ин муносибат ҳукмронӣ дорад, таъриф мешавад.
“But what is the ‘image to the beast’? and how is it to be formed? The image is made by the two-horned beast, and is an image to the beast. It is also called an image of the beast. Then to learn what the image is like and how it is to be formed we must study the characteristics of the beast itself—the papacy.
«Аммо “сурати ҳайвон” чист? ва он чӣ гуна бояд ташкил ёбад? Суратро ҳайвони дӯшоха месозад, ва он сурате барои ҳайвон аст. Он ҳамчунин сурати ҳайвон номида мешавад. Пас, то бидонем, ки ин сурат чӣ гуна аст ва чӣ гуна бояд ташкил ёбад, мо бояд хусусиятҳои худи ҳайвонро — папагиро — биомӯзем.
“When the early church became corrupted by departing from the simplicity of the gospel and accepting heathen rites and customs, she lost the Spirit and power of God; and in order to control the consciences of the people, she sought the support of the secular power. The result was the papacy, a church that controlled the power of the state and employed it to further her own ends, especially for the punishment of ‘heresy.’ In order for the United States to form an image of the beast, the religious power must so control the civil government that the authority of the state will also be employed by the church to accomplish her own ends.” The Great Controversy, 443.
«Ҳангоме ки калисои ибтидоӣ бо дур шудан аз соддагии Инҷил ва пазируфтани ойинҳо ва расму русуми бутпарастӣ фосид гардид, вай Рӯҳ ва қудрати Худоро аз даст дод; ва барои он ки виҷдони мардумро зери назорат гирад, ба пуштибонии ҳокимияти дунявӣ рӯй овард. Натиҷаи он папагарӣ буд, яъне калисое, ки қудрати давлатро зери назорати худ гирифта, онро барои пешбурди мақсадҳои худ, махсусан барои ҷазо додани “бидъат”, ба кор мебурд. Барои он ки Иёлоти Муттаҳида ҳайкали ҳайвони ваҳширо бисозад, қудрати динӣ бояд ҳукумати шаҳрвандиро чунон зери назорат гирад, ки ҳокимияти давлат низ аз ҷониби калисо барои расидан ба мақсадҳои худ ба кор бурда шавад». «Муборизаи бузург», 443.
The calf built by Aaron, was built when Moses was receiving the Ten Commandments. The second commandment forbids the worship of idols, and includes a partial description of God’s character, when it identifies God as a jealous God.
Гӯсолае, ки Ҳорун сохт, дар ҳамон айём сохта шуд, ки Мусо Даҳ Аҳкомро мегирифт. Аҳкоми дуюм ибодати бутҳоро манъ мекунад ва ҳамчунин тавсифи қисмане аз хислати Худоро дар бар мегирад, он гоҳ ки Худоро ҳамчун Худои ғайюр муаррифӣ мекунад.
Thou shalt not make unto thee any graven image, or any likeness of anything that is in heaven above, or that is in the earth beneath, or that is in the water under the earth: Thou shalt not bow down thyself to them, nor serve them: for I the Lord thy God am a jealous God, visiting the iniquity of the fathers upon the children unto the third and fourth generation of them that hate me; And showing mercy unto thousands of them that love me, and keep my commandments. Exodus 20:4–6.
Барои худ ҳеҷ бути кандакоришудае, ё ҳеҷ сурате аз чизе, ки дар осмони боло аст, ё дар замини поён аст, ё дар обҳои зери замин аст, масоз; ба онҳо саҷда макун ва онҳоро ибодат нанамо; зеро Ман, ки Худованд Худои ту ҳастам, Худои ғаюр ҳастам, ки гуноҳи падаронро бар фарзандон то насли сеюм ва чоруми онҳое ки аз Ман нафрат доранд, мерасонам; ва то ҳазорон насл ба онҳое ки Маро дӯст медоранд ва аҳкоми Маро риоя мекунанд, раҳм менамоям. Хуруҷ 20:4–6.
Aaron’s image of the golden calf, being an idol, represents an image of jealousy, for it produced the righteous indignation that compelled Moses to throw down and break the first two tables of the Ten Commandments. We intend to show that the counterfeit chart of 1863, was represented by Aaron’s golden calf. God’s jealousy was manifested towards Aaron’s golden calf, for the golden calf represented a false god. The calf was the counterfeit representation of God. Aaron proclaimed that it represented the gods that had delivered them from Egyptian bondage. The two tables which Moses broke in that very history, were a “transcript” of the true God’s character, the God that had actually brought them out of Egypt. The counterfeit chart produced in 1863, is an image of jealousy, for it broke the two tables of Habakkuk chapter two by removing the seven times of Moses’ oath.
Тасвири гӯсолаи тиллоии Ҳорун, чун буте буд, тасвири рашкро ифода мекунад, зеро он он ғазаби одилонаро ба вуҷуд овард, ки Мӯсоро водор сохт ду лавҳаи аввали Даҳ Аҳкомро ба замин афканда бишканад. Мо қасд дорем нишон диҳем, ки нақшаи қалбакии соли 1863 ба воситаи гӯсолаи тиллоии Ҳорун рамзгузорӣ шуда буд. Рашки Худо нисбат ба гӯсолаи тиллоии Ҳорун зоҳир гардид, зеро гӯсолаи тиллоӣ худои козибро намояндагӣ мекард. Он гӯсола тасвири қалбакии Худо буд. Ҳорун эълон кард, ки он худоёнеро намояндагӣ мекунад, ки онҳоро аз бандагии Миср раҳо карда буданд. Он ду лавҳае, ки Мӯсо дар ҳамон таърих шикаст, «нусха»-и хислати Худои ҳақиқӣ, ҳамон Худое буданд, ки воқеан онҳоро аз Миср берун оварда буд. Нақшаи қалбакие, ки соли 1863 таҳия гардид, тасвири рашк аст, зеро он бо дур кардани ҳафт замони қасами Мӯсо ду лавҳаи боби дуюми Ҳабаққуқро шикаст.
“I have seen that the 1843 chart was directed by the hand of the Lord, and that it should not be altered; that the figures were as He wanted them; that His hand was over and hid a mistake in some of the figures, so that none could see it, until His hand was removed.” Early Writings, 74, 75.
«Ман дидам, ки нақшаи соли 1843 бо дасти Худованд роҳнамоӣ шуда буд, ва он набояд тағйир дода шавад; ва рақамҳо ҳамон гуна буданд, ки Ӯ мехост; ва дасти Ӯ бар он буд ва иштибоҳеро дар баъзе аз рақамҳо пинҳон дошт, ба тавре ки ҳеҷ кас онро дида наметавонист, то даме ки дасти Ӯ бардошта шуд». Early Writings, 74, 75.
Further Ellen White adds to the command not to altar the 1843 chart, with the qualifications of “except by inspiration.”
Боз Эллен Уайт ба фармон дар бораи дигаргун насохтани ҷадвали соли 1843, бо қайди «магар ба воситаи ваҳй», илова мекунад.
“I saw that the old chart was directed by the Lord, and that not a figure of it should be altered except by inspiration. I saw that the figures of the chart were as God would have them, and that His hand was over and hid a mistake in some of the figures, so that none should see it till His hand was removed.” Spalding and Magan, 2.
«Ман дидам, ки ҷадвали кӯҳна аз ҷониби Худованд роҳнамоӣ шуда буд, ва ҳеҷ як рақами он набояд тағйир дода шавад, магар ба воситаи илҳом. Ман дидам, ки рақамҳои ҷадвал ҳамон гуна буданд, ки Худо мехост онҳо бошанд, ва дасти Ӯ бар як иштибоҳе дар баъзе аз рақамҳо буд ва онро пинҳон медошт, то ҳеҷ кас онро набинад, то даме ки дасти Ӯ бардошта шавад». Spalding and Magan, 2.
James and Ellen White were living with Otis Nichol’s family, when Nichol’s prepared and produced the 1850 chart. The only thing that was “altered” with the 1850 chart, was that the year ‘1844’ was used to replace the year ‘1843,’ that had been represented upon the 1843 chart. The only thing “altered” was a correction of the “mistake” that God had held His hand over. The inspiration of the prophetess was in the very home where the 1843 chart was “altered” into the 1850 chart, and the seven times of Leviticus twenty-six remained enshrined upon that chart, as it had been on the 1843 chart.
Яъқуб ва Эллен Уайт бо хонаводаи Отис Никол зиндагӣ мекарданд, ҳангоме ки Николҳо ҷадвали соли 1850-ро омода ва таҳия намуданд. Ягона чизе ки дар ҷадвали соли 1850 «тағйир дода шуд», он буд, ки соли «1844» ба ҷойи соли «1843», ки бар ҷадвали соли 1843 нишон дода шуда буд, истифода гардид. Ягона чизе ки «тағйир дода шуд», ислоҳи он «хатое» буд, ки Худо дасти Худро бар он нигоҳ дошта буд. Илҳоми он зан-пайғамбар маҳз дар ҳамон хонае ҳузур дошт, ки дар он ҷадвали соли 1843 ба ҷадвали соли 1850 «тағйир дода шуд», ва ҳафт замони Левизодагон бисту шаш бар он ҷадвал ҳамчунон ҳифз гардида буд, чунон ки бар ҷадвали соли 1843 низ буд.
The second commandment includes another piece of this prophetic puzzle, for it identifies that God counts the generations until He visits the iniquity that occurs. 1863, began the first of four generations of the Seventh-day Adventist church, for the Millerite movement ended at that point.
Фармони дуюм порчаи дигари ин муаммои нубувватиро дар бар мегирад, зеро он нишон медиҳад, ки Худо наслҳоро мешуморад, то замоне ки барои ҷазо додани гуноҳи содиршуда муроҷиат намояд. Соли 1863 оғози насли аввали чор насли Калисои Адвентистони рӯзи ҳафтум буд, зеро ҳаракати Миллерӣ дар ҳамон вақт ба анҷом расид.
The two tables of the Ten Commandments typify the two tables of Habakkuk, but they also typify the two wave loaves of Pentecost, which were the only offering in the sanctuary service that included sin. The manifestation of God’s power in the giving of the Ten Commandments, the manifestation of God’s power at the Pentecostal outpouring and the manifestation of God’s power in the history of the two charts of the Millerites, all typify the final manifestation of the outpouring of the Holy Spirit in the latter rain. The two wave loaves of Pentecost represent the one hundred and forty-four thousand who are lifted up as an ensign during the latter rain.
Ду лавҳаи Даҳ Аҳком намунаи пешакии ду лавҳаи Ҳабаққуқ мебошанд, аммо ҳамчунин онҳо рамзи ду нони ҷунбонидаи Пантикост низ ҳастанд, ки ягона қурбонӣ дар хизмати маъбад буданд, ки гуноҳро дар бар мегирифтанд. Зоҳиршавии қудрати Худо дар додани Даҳ Аҳком, зоҳиршавии қудрати Худо ҳангоми фурӯрезии Пантикост ва зоҳиршавии қудрати Худо дар таърихи ду ҷадвали миллериён, ҳама рамзи зоҳиршавии ниҳоии фурӯрезии Рӯҳулқудс дар борони охир мебошанд. Ду нони ҷунбонидаи Пантикост он яксаду чилу чор ҳазорро ифода мекунанд, ки дар айёми борони охир ҳамчун парчам барафрошта мешаванд.
The Pentecostal wave loaves were to be prepared with “leaven”, which represents sin, but the leaven was destroyed by the process of baking.
Нонҳои мавҷии Пантикостӣ бояд бо «хамиртуруш» тайёр карда мешуданд, ки рамзи гуноҳ аст, аммо хамиртуруш бо ҷараёни пухтан нобуд мегардид.
In the mean time, when there were gathered together an innumerable multitude of people, insomuch that they trode one upon another, he began to say unto his disciples first of all, Beware ye of the leaven of the Pharisees, which is hypocrisy. Luke 12:1.
Дар он миён, ҳангоме ки издиҳоми бешумори мардум ҷамъ омада буданд, ба дараҷае ки якдигарро поймол мекарданд, Ӯ аввал ба шогирдони Худ оғоз намуда, гуфт: «Аз хамиртуруши фарисиён, ки риёкорист, ҳазар кунед». Луқо 12:1.
The wave loaves were a first fruit offering.
Нонҳои ҷунбонидашаванда қурбонии навбари ҳосил буданд.
Ye shall bring out of your habitations two wave loaves of two tenth deals: they shall be of fine flour; they shall be baken with leaven; they are the firstfruits unto the Lord. Leviticus 23:17.
Шумо аз манзилҳои худ ду нони ҷунбониданиро, аз ду даҳяк ҳисса, биёред; онҳо аз орди маҳин бошанд; бо хамиртуруш пухта шаванд; онҳо нахустмеваҳо барои Худованд мебошанд. Ибодат 23:17.
The one hundred and forty-four thousand are the first fruit offering in the last days.
Яксаду чиҳилу чор ҳазор — қурбонии навбари рӯзҳои охир мебошанд.
And I looked, and, lo, a Lamb stood on the mount Sion, and with him an hundred forty and four thousand, having his Father’s name written in their foreheads. And I heard a voice from heaven, as the voice of many waters, and as the voice of a great thunder: and I heard the voice of harpers harping with their harps: And they sung as it were a new song before the throne, and before the four beasts, and the elders: and no man could learn that song but the hundred and forty and four thousand, which were redeemed from the earth. These are they which were not defiled with women; for they are virgins. These are they which follow the Lamb whithersoever he goeth. These were redeemed from among men, being the firstfruits unto God and to the Lamb. And in their mouth was found no guile: for they are without fault before the throne of God. Revelation 14:1–5.
Ва ман назар андохтам, ва инак, Барра бар кӯҳи Сион истода буд, ва бо Ӯ саду чиҳилу чор ҳазор, ки номи Падари Ӯ бар пешониҳои онҳо навишта шуда буд. Ва овозе аз осмон шунидам, мисли овози обҳои бисёр ва мисли овози раъди азим; ва овози навозандагонро шунидам, ки бо чангҳои худ менавохтанд. Ва онҳо гӯё суруди наве пеши тахт, ва пеши он чор ҳайвон, ва пирон месуруданд; ва ҳеҷ кас он сурудро омӯхта наметавонист, магар он саду чиҳилу чор ҳазор, ки аз замин фидия ёфта буданд. Инҳоянд онҳое ки бо занон палид нашудаанд, зеро онҳо бокираанд. Инҳоянд онҳое ки ҳар ҷо Барра равад, аз ақиби Ӯ мераванд. Инҳо аз миёни одамон фидия ёфтаанд, то нахустмеваҳо барои Худо ва барои Барра бошанд. Ва дар даҳони онҳо ҳеҷ макре ёфт нашуд, зеро онҳо пеши тахти Худо беайбанд. Ваҳй 14:1–5.
The class of worshippers in the last days who never die, represented by Elijah will have fully overcome sin, for the fire of purification that is brought upon them by the Messenger of the Covenant, thoroughly bakes out and removes the leaven, from the sons of Levi.
Синфи парастандагон дар айёми охир, ки ҳаргиз намемиранд ва бо Илёс намояндагӣ мешаванд, бар гуноҳ комилан ғолиб хоҳанд омад, зеро оташи поксозие, ки аз ҷониби Паёмбари Аҳд бар онҳо оварда мешавад, хамирмояро аз писарони Левӣ ба таври комил мепазонад ва дур месозад.
Behold, I will send my messenger, and he shall prepare the way before me: and the Lord, whom ye seek, shall suddenly come to his temple, even the messenger of the covenant, whom ye delight in: behold, he shall come, saith the Lord of hosts. But who may abide the day of his coming? and who shall stand when he appeareth? for he is like a refiner’s fire, and like fullers’ soap: And he shall sit as a refiner and purifier of silver: and he shall purify the sons of Levi, and purge them as gold and silver, that they may offer unto the Lord an offering in righteousness. Then shall the offering of Judah and Jerusalem be pleasant unto the Lord, as in the days of old, and as in former years. Malachi 3:1–4.
Инак, Ман фиристодаи Худро мефиристам, ва ӯ роҳро пеши Ман тайёр хоҳад кард; ва Худованде ки шумо Ӯро металабед, ногаҳон ба маъбади Худ хоҳад омад, яъне Фариштаи аҳд, ки шумо аз Ӯ хурсанд мешавед: инак, Ӯ хоҳад омад, мегӯяд Парвардигори лашкарҳо. Лекин кист, ки рӯзи омадани Ӯро тоқат карда тавонад? ва кист, ки ҳангоми зоҳир шудани Ӯ истода тавонад? зеро Ӯ мисли оташи гудозанда ва мисли собуни ҷомашӯён аст. Ва Ӯ нишаста, мисраро гудохта ва пок хоҳад кард; ва Ӯ писарони Левиро пок хоҳад намуд, ва онҳоро мисли тилло ва нуқра соф хоҳад кард, то ки онҳо барои Худованд ҳадияеро дар адолат тақдим намоянд. Он гоҳ ҳадияи Яҳудо ва Ерусалим назди Худованд мақбул хоҳад буд, чунон ки дар рӯзҳои қадим ва мисли солҳои пешин. Малокӣ 3:1–4.
The offering that is “as the days of old” is the Pentecostal wave offering of two loaves. It was lifted up as an offering, identifying the two prophets that were slain in the streets, and who are then lifted up to heaven as an ensign, at the beginning of the Sunday law crisis.
Қурбоние, ки «мисли рӯзҳои қадим» аст, ҳамон қурбонии ҷунбонии Пантикостӣ аз ду нон мебошад. Он ҳамчун қурбонӣ боло бардошта шуд ва он ду пайғамбарро, ки дар кӯчаҳо кушта шуданд ва сипас дар оғози буҳрони қонуни якшанбе ҳамчун аломате ба осмон боло бурда мешаванд, муайян месозад.
When Aaron produced his golden calf, he pronounced that the calf was the gods that had brought them out of Egypt, and then proclaimed a feast to the Lord.
Вақте ки Ҳорун гӯсолаи тиллоии худро сохт, ӯ эълон кард, ки он гӯсола ҳамон худоёнест, ки онҳоро аз Миср берун овардаанд, ва сипас барои Худованд ид эълон намуд.
And he received them at their hand, and fashioned it with a graving tool, after he had made it a molten calf: and they said, These be thy gods, O Israel, which brought thee up out of the land of Egypt. And when Aaron saw it, he built an altar before it; and Aaron made proclamation, and said, Tomorrow is a feast to the Lord. Exodus 32:4, 5.
Ва ӯ онҳоро аз дасти эшон гирифт, ва онро бо олати кандакорӣ шакл дод, баъд аз он ки онро гӯсолаи рехтагарӣ сохта буд; ва онҳо гуфтанд: Инҳоянд худоёни ту, эй Исроил, ки туро аз замини Миср берун овардаанд. Ва чун Ҳорун инро дид, қурбонгоҳе пеши он бино кард; ва Ҳорун нидо намуда, гуфт: Фардо идест барои Худованд. Хуруҷ 32:4, 5.
When the northern kingdom of Israel broke away from the southern kingdom of Judah, Jeroboam, the first king of Israel purposely introduced a counterfeit worship service in two cities, made the same pronouncement as Aaron, claiming his two golden calves were the gods that brought them out of Egypt, and ordained a counterfeit feast as had Aaron.
Ҳангоме ки подшоҳии шимолии Исроил аз подшоҳии ҷанубии Яҳудо ҷудо шуд, Ёробъом, нахустин подшоҳи Исроил, қасдан дар ду шаҳр низоми ибодати қалбакӣ ҷорӣ намуд, ҳамон эълонеро баён кард, ки Ҳорун карда буд, ва иддао намуд, ки ду гӯсолаи тиллоии ӯ ҳамон худоёне мебошанд, ки онҳоро аз Миср берун овардаанд, ва, чунон ки Ҳорун карда буд, ҷашни қалбакиеро низ таъйин кард.
And Jeroboam said in his heart, Now shall the kingdom return to the house of David: If this people go up to do sacrifice in the house of the Lord at Jerusalem, then shall the heart of this people turn again unto their lord, even unto Rehoboam king of Judah, and they shall kill me, and go again to Rehoboam king of Judah. Whereupon the king took counsel, and made two calves of gold, and said unto them, It is too much for you to go up to Jerusalem: behold thy gods, O Israel, which brought thee up out of the land of Egypt. And he set the one in Bethel, and the other put he in Dan. And this thing became a sin: for the people went to worship before the one, even unto Dan. And he made an house of high places, and made priests of the lowest of the people, which were not of the sons of Levi. And Jeroboam ordained a feast in the eighth month, on the fifteenth day of the month, like unto the feast that is in Judah, and he offered upon the altar. So did he in Bethel, sacrificing unto the calves that he had made: and he placed in Bethel the priests of the high places which he had made. So he offered upon the altar which he had made in Bethel the fifteenth day of the eighth month, even in the month which he had devised of his own heart; and ordained a feast unto the children of Israel: and he offered upon the altar, and burnt incense. 1 Kings 12:26–33.
Ва Еробъом дар дили худ гуфт: «Акнун подшоҳӣ ба хонаи Довуд бармегардад. Агар ин қавм ба Ерусалим, ба хонаи Худованд, барои қурбонӣ овардан бираванд, дили ин қавм боз ба сӯи хоҷаи худ, яъне ба Раҳабъом, подшоҳи Яҳудо, хоҳад гашт; ва маро хоҳанд кушт ва боз ба назди Раҳабъом, подшоҳи Яҳудо, хоҳанд рафт». Бинобар ин, подшоҳ машварат карда, ду гӯсолаи тиллоин сохт ва ба онҳо гуфт: «Барои шумо ба Ерусалим рафтан бисёр аст; инак худоёни ту, эй Исроил, ки туро аз замини Миср берун оварданд». Ва якеро дар Байт-Ил гузошт, ва дигареро дар Дон ниҳод. Ва ин кор гуноҳ гардид, зеро қавм барои саҷда кардан назди яке мерафтанд, ҳатто то Дон. Ва ӯ хонаи баландиҳоро бино кард, ва аз миёни пасттарин мардум коҳинон таъйин намуд, ки аз писарони Левӣ набуданд. Ва Еробъом дар моҳи ҳаштум, дар рӯзи понздаҳуми моҳ, монанди идие ки дар Яҳудо буд, ид муқаррар кард; ва бар қурбонгоҳ қурбонӣ овард. Дар Байт-Ил низ чунин кард, ва ба гӯсолаҳои сохтаи худ қурбонӣ овард; ва дар Байт-Ил коҳинони баландиҳоро, ки сохта буд, барқарор намуд. Пас, дар рӯзи понздаҳуми моҳи ҳаштум, яъне дар ҳамон моҳе ки аз дили худ ихтироъ карда буд, бар қурбонгоҳе ки дар Байт-Ил сохта буд, қурбонӣ овард; ва барои банӣ-Исроил ид муқаррар кард; ва бар қурбонгоҳ қурбонӣ оварда, бухур сӯзонид. 3 Подшоҳон 12:26–33.
Dan means judgment, and represents a state; Bethel means the house of God. With Aaron’s rebellion as with king Jeroboam’s the symbols identify the combination of church and state that ultimately takes place at the Sunday law in the United States.
Дон маънои довариро дорад ва як ҳолатро ифода менамояд; Байт-Ил маънои хонаи Худоро дорад. Чунон ки дар исёни Ҳорун ва ҳам дар исёни подшоҳ Ёробъом, рамзҳо иттиҳоди калисо ва давлатро муайян месозанд, ки дар ниҳоят ҳангоми қонуни якшанбе дар Иёлоти Муттаҳида ба амал меояд.
The Sunday law occurs at the end of Adventism and in the beginning of Adventism, the movement, which had been identified as the Protestant horn in the summer of 1844, came together legally with the Republican horn. Thus, Aaron and Jeroboam’s rebellion represents both 1863, and the soon-coming Sunday law.
Қонуни якшанбе дар охири адвентизм ба вуқӯъ меояд, ва дар оғози адвентизм, он ҳаракате ки дар тобистони соли 1844 ҳамчун шохи протестантӣ шинохта шуда буд, аз лиҳози ҳуқуқӣ бо шохи ҷумҳурихоҳ ба ҳам пайваст. Пас, исёни Ҳорун ва Ёробъом ҳам соли 1863-ро намояндагӣ мекунад, ва ҳам қонуни якшанбеи ба зудӣ ояндаро.
The reason that the messenger of the covenant purifies the “sons of Levi” and not any other of the tribes, is because at the rebellion of Aaron’s golden calf, it was the Levites that stood with Moses. For their faithfulness, they were then made the tribe that represented the priesthood, an honor which had been previously designed to consist of the firstborn of each of the tribes. This is why Jeroboam made sure that his counterfeit priesthood was not of the sons of Levi, and instead made his priesthood “of the lowest of the people, which were not of the sons of Levi.”
Сабаби он ки фариштаи аҳд «писарони Левӣ»-ро пок месозад, на ҳеҷ яке аз сибтҳои дигарро, ин аст, ки дар исёни гӯсолаи тиллоии Ҳорун, ҳамин левизодагон буданд, ки бо Мусо истоданд. Ба сабаби вафодории онҳо, пас аз он, онҳо он сибте гардонида шуданд, ки намояндаи коҳинот бошад, шарафе ки пештар муқаррар шуда буд аз нахустзодагони ҳар яке аз сибтҳо иборат бошад. Аз ҳамин ҷост, ки Ёробъом эҳтиёт кард, ки коҳиноти қалбакии ӯ аз писарони Левӣ набошад, балки коҳиноти худро «аз пасттарини мардум, ки аз писарони Левӣ набуданд» таъин кард.
The sons of Levi are those that are purified by fire as an ensign, or wave offering during the Sunday law crisis. The history of the Sunday law crisis in the last days, was typified by the crisis of 1863, when the newly identified Protestant horn became legally attached to the Republican horn. We have one more line of history to address before we begin to work through the passages we have just referenced.
Писарони Левӣ касоне мебошанд, ки дар вақти бӯҳрони қонуни якшанбе ҳамчун байрақ, ё қурбонии ҷунбонида, бо оташ пок карда мешаванд. Таърихи бӯҳрони қонуни якшанбе дар айёми охир бо бӯҳрони соли 1863 пешнамоӣ шуда буд, вақте ки шохи нав муайяншудаи протестантӣ ба таври қонунӣ ба шохи ҷумҳурихоҳ пайваст гардид. Пеш аз он ки мо ба баррасии порчаҳое, ки ҳозир ба онҳо ишора кардем, оғоз намоем, боз як хатти таърих боқӣ мемонад, ки бояд ба он пардозем.
That line is the year 1856, and we will address that in our next article.
Он хат соли 1856 аст, ва мо дар мақолаи навбатии худ ба он хоҳем пардохт.
“The coming of Christ as our high priest to the most holy place, for the cleansing of the sanctuary, brought to view in Daniel 8:14; the coming of the Son of man to the Ancient of Days, as presented in Daniel 7:13; and the coming of the Lord to His temple, foretold by Malachi, are descriptions of the same event; and this is also represented by the coming of the bridegroom to the marriage, described by Christ in the parable of the ten virgins, of Matthew 25.” The Great Controversy, 426.
«Омадани Масеҳ ҳамчун Саркоҳини мо ба Қудси муқаддас, барои поксозии мақдис, ки дар Дониёл 8:14 нишон дода шудааст; омадани Писари Одам назди Қадими айём, чунон ки дар Дониёл 7:13 баён шудааст; ва омадани Худованд ба маъбади Худ, ки Молокӣ пешгӯйӣ кардааст, ҳама тавсифи як воқеаи ягонаанд; ва ҳамин ҳамчунин бо омадани домод ба тӯй, ки Масеҳ онро дар масали даҳ бокира дар Матто 25 тасвир кардааст, ифода ёфтааст». «Муборизаи бузург», 426.