The books of Daniel and Revelation complement each other, meaning together they are perfected.
Китобҳои Дониёл ва Ваҳй якдигарро такмил медиҳанд, яъне якҷоя онҳо комил мегарданд.
“In the Revelation all the books of the Bible meet and end. Here is the complement of the book of Daniel.” Acts of the Apostles, 585.
«Дар Ваҳй ҳамаи китобҳои Китоби Муқаддас ба ҳам мепайванданд ва ба анҷом мерасанд. Ин ҷо такмили китоби Дониёл аст». Аъмоли ҳаввориён, 585.
The kingdoms of Bible prophecy are to be the student of prophecy’s focus, for it is there that the external history of the latter days is primarily set forth.
Мамлакатҳои нубуввати Китоби Муқаддас бояд маркази диққати донишҷӯйи нубувват бошанд, зеро маҳз дар он ҷо таърихи зоҳирии рӯзҳои охир пеш аз ҳама баён гардидааст.
“Far better is it to learn, in the light of God’s word, the causes that govern the rise and fall of kingdoms. Let the youth study these records, and see how the true prosperity of nations has been bound up with an acceptance of the divine principles. Let him study the history of the great reformatory movements, and see how often these principles, though despised and hated, their advocates brought to the dungeon and the scaffold, have through these very sacrifices triumphed.” Education, 238.
«Беҳтар басо он аст, ки дар нури каломи Худо сабабҳоеро, ки бархостан ва фурӯ афтодани подшоҳиҳоро идора мекунанд, биомӯзем. Бигзор ҷавонон ин сабтҳоро омӯзанд ва бубинанд, ки чӣ гуна шукуфоии ҳақиқии миллатҳо бо пазируфтани усулҳои илоҳӣ пайванди ногусастанӣ доштааст. Бигзор ӯ таърихи ҳаракатҳои бузурги ислоҳотиро омӯзад ва бубинад, ки чӣ гуна бисёр вақт ин усулҳо, гарчанде хору манфур шумурда мешуданд ва ҳаводорони онҳо ба зиндон ва ба дор кашонда мешуданд, маҳз тавассути ҳамин қурбониҳо пирӯз гардидаанд». Education, 238.
Sacred histories—whether the “great reformatory movements” or the “rise and fall of kingdoms”—are a life-or-death proposition in God’s Word. Paul recorded in 2 Thessalonians chapter two that those who do not love the truth and who thereafter receive strong delusion do so because they chose to reject the message Paul identified in the passage. The passage identifies the relationship of pagan Rome with papal Rome, which is also the relationship of Pergamos and Thyatira and is also the relationship of iron and clay, as well as the relationship of the dragon with the beast. The rise of papal Rome, represented by Thyatira, and the fall of pagan Rome, represented by Pergamos, constitute a truth that those who receive strong delusion hate.
Таърихҳои муқаддас — хоҳ «ҷунбишҳои бузурги ислоҳотӣ» бошанд, хоҳ «зуҳур ва суқути салтанатҳо» — дар Каломи Худо масъалаи ҳаёту мамот мебошанд. Павлус дар боби дуюми Номаи дуюм ба таслӯникиён навиштааст, ки онҳое, ки ҳақиқатро дӯст намедоранд ва баъдан гирифтори гумроҳии шадид мешаванд, аз он сабаб ба ин ҳол меафтанд, ки рад кардани паёмеро ихтиёр кардаанд, ки Павлус дар ин порча мушаххас намудааст. Дар ин порча робитаи Руми бутпараст бо Руми папавӣ нишон дода мешавад, ки он ҳамон робитаи Перғомус бо Тиётира ва ҳамон робитаи оҳан бо гил, инчунин робитаи аждаҳо бо ҳайвони ваҳшӣ мебошад. Зуҳури Руми папавӣ, ки Тиётира рамзи он аст, ва суқути Руми бутпараст, ки Перғомус рамзи он аст, ҳақиқатеро ташкил медиҳанд, ки онҳое, ки гирифтори гумроҳии шадид мешаванд, аз он нафрат доранд.
In the Millerite history the argument between the Millerites and the Protestants that made its way onto the 1843 pioneer chart was over what historical power was represented as the “robbers of thy people” in verse fourteen of Daniel eleven. Were the robbers the rising of pagan Rome as the Millerites contended, or was it the fall of the Seleucids as the Protestants claimed?
Дар таърихи миллеритӣ баҳсе миёни миллеритиён ва протестантҳо, ки ба ҷадвали пешоҳангони соли 1843 роҳ ёфт, бар сари он буд, ки дар ояти чордаҳуми Дониёл ёздаҳ кадом қудрати таърихӣ ҳамчун «ғоратгарони қавми ту» муаррифӣ шудааст. Оё ғоратгарон, чунон ки миллеритиён таъкид мекарданд, бархостани Рими бутпараст буданд, ё, чунон ки протестантҳо иддао менамуданд, суқути Селевкиён?
“Every nation that has come upon the stage of action has been permitted to occupy its place on the earth, that it might be seen whether it would fulfill the purpose of ‘the Watcher and the Holy One.’ Prophecy has traced the rise and fall of the world’s great empires—Babylon, Medo-Persia, Greece, and Rome. With each of these, as with nations of less power, history repeated itself. Each had its period of test, each failed, its glory faded, its power departed, and its place was occupied by another....
«Ҳар қавме, ки ба саҳнаи амал қадам ниҳодааст, иҷозат ёфтааст, ки ҷойгоҳи худро бар рӯи замин ишғол намояд, то маълум гардад, ки оё мақсади “Нозир ва Қуддуси Муқаддас”-ро ба анҷом хоҳад расонд ё не. Нубувват бархостан ва суқути империяҳои бузурги ҷаҳон — Бобил, Модо-Форс, Юнон ва Рум —ро пайгирӣ намудааст. Бо ҳар яке аз инҳо, ҳамон тавре ки бо миллатҳои камқудраттар, таърих худро такрор мекард. Ҳар яке давраи озмоиши худро дошт, ҳар яке ноком гардид, ҷалолаш пажмурда шуд, қудраташ аз миён рафт, ва ҷойи онро дигаре ишғол намуд....»
“From the rise and fall of nations as made plain in the pages of Holy Writ, they need to learn how worthless is mere outward and worldly glory. Babylon, with all its power and its magnificence, the like of which our world has never since beheld,—power and magnificence which to the people of that day seemed so stable and enduring,—how completely has it passed away! As ‘the flower of the grass’ it has perished. So perishes all that has not God for its foundation. Only that which is bound up with His purpose and expresses His character can endure. His principles are the only steadfast things our world knows.” Education, 177, 184.
«Аз болоравӣ ва суқути миллатҳо, чунон ки дар саҳифаҳои Навиштаҳои Муқаддас равшан баён шудааст, онҳо бояд биомӯзанд, ки ҷалоли танҳо зоҳирӣ ва дунявӣ чӣ қадр бебаҳост. Бобил, бо тамоми қудрат ва шаҳомати худ, ки монанди онро ҷаҳони мо аз он вақт инҷониб ҳаргиз надидааст,—қудрат ва шаҳомате, ки ба назари мардуми он рӯзгор чунон устувор ва пойдор менамуд,—то чӣ андоза комилан аз байн рафтааст! Мисли «гули алаф» он нобуд гардидааст. Ҳамин тавр, ҳар он чи Худоро таҳкурсии худ надорад, нобуд мешавад. Танҳо он чизе метавонад пойдор монад, ки бо мақсади Ӯ пайванд ёфта, хислати Ӯро ифода мекунад. Принсипҳои Ӯ ягона чизҳои устуворе мебошанд, ки ҷаҳони мо мешиносад». Education, 177, 184.
Biblical history is the vision that Solomon identified as essential when he declared that without vision, the people perish. The Millerites recognized and proclaimed the one hundred and fifty years represented as “five months” in Revelation chapter nine, verses five and ten, but they did not dredge deeply into the history represented in chapter nine of Revelation. They correctly identified verse ten’s five months, but evidently thought that because verses five and ten both contain the expression “five months,” it simply represented an emphasis upon the prophecy of torment represented in both verses. It is now easily demonstrated that when verse five represents “five months,” it represents one hundred and fifty years that began at the death of Mohammed in 632 and ended in 782 with the humiliation of Empress Irene of the Byzantine, or eastern Roman empire.
Таърихи Китоби Муқаддас ҳамон рӯъёест, ки Сулаймон онро зарурӣ донист, вақте изҳор дошт, ки бе рӯъё қавм нобуд мешавад. Миллеритҳо яксаду панҷоҳ солеро, ки дар оятҳои панҷум ва даҳуми боби нуҳуми китоби Ваҳй ҳамчун «панҷ моҳ» ифода ёфтаанд, шинохта, эълон карданд, вале таърихи дар боби нуҳуми китоби Ваҳй инъикосёфтаро амиқ таҳқиқ накарданд. Онҳо «панҷ моҳ»-и ояти даҳумро дуруст муайян карданд, аммо зоҳиран чунин мепиндоштанд, ки азбаски ҳам ояти панҷум ва ҳам ояти даҳум ибораи «панҷ моҳ»-ро дар бар мегиранд, ин танҳо таъкид бар пешгӯӣ дар бораи азобест, ки дар ҳар ду оят баён шудааст. Акнун ба осонӣ метавон собит кард, ки «панҷ моҳ»-и дар ояти панҷум зикршуда давраи яксаду панҷоҳсолаеро ифода мекунад, ки бо марги Муҳаммад дар соли 632 оғоз ёфта, дар соли 782 бо хору залил шудани императритса Иринаи империяи Византия, ё Рими Шарқӣ, анҷом ёфт.
The pioneers were correct in their application of verse ten, identifying the battle of Nicomedia on July 27, 1299, as the start of one hundred and fifty years that concluded with the humiliation of the last Constantine to reign in Constantinople on July 27, 1449. Line upon line, a period of one hundred and fifty years identifies worldwide Islam, as represented by both the first woe of Islam of Arabia and the second woe of Islam of Turkey. The Islam that humiliated both the emperor and the empress together identifies worldwide Islam conquering a kingdom that consists of a woman, represented by Irene, and a man represented by Constantine the last.
Пешоҳангон ояти даҳумро дуруст татбиқ карда, муҳорибаи Никомедияро дар 27 июли соли 1299 оғози давраи яксаду панҷоҳсолае донистанд, ки 27 июли соли 1449 бо хору залил шудани Константини охирин, ки дар Константинопол салтанат меронд, ба поён расид. Сатр бар сатр, давраи яксаду панҷоҳсола исломи умумиҷаҳониро муайян мекунад, ки ҳам дар войи якуми исломи Арабистон ва ҳам дар войи дуюми исломи Туркия таҷассум ёфтааст. Исломе, ки ҳам император ва ҳам императритсаро якҷоя хору залил кард, исломи умумиҷаҳониеро муайян мекунад, ки салтанатеро тасхир мекунад, ки аз зане дар симои Ирина ва марде дар симои Константини охирин иборат аст.
In the one hundred and fifty years that end with the humiliation of Irene, Islam of Arabia takes control of the area or territory of the Byzantine Empire, leaving Irene in such a humiliated position that she was forced to pay tribute for three years, among other exactions. When the humiliation of Constantine the last took place, it marked the beginning of a four-year period that ends with a siege and the overthrow of the capital of eastern Rome. In both cases it was Islam, Arabian Islam for Irene and Turkish Islam for Constantine the last. In the latter days, worldwide Islam as represented by the two witnesses of Arabian and Turkish Islam set forth in the first and second woes will first take the territory, and then the capital. The latter-day political entity represented by eastern Rome’s Constantine is symbolically married to the latter-day religious entity represented by eastern Rome’s Irene. I use the term political and religious entity to address the fact that the symbol of the image of the beast occurs first in the United States and then in the world. The image of the beast is the symbolic marriage of Constantine and Irene, who are both humiliated by losing their territory and capital to Islam.
Дар тӯли яксаду панҷоҳ соле, ки бо хор шудани Ирина ба анҷом мерасад, исломи Арабистон минтақа ё қаламрави империяи Византияро таҳти назорати худ мегирад ва Иринаро ба чунон вазъи зиллатборе меандозад, ки ӯ маҷбур шуд, дар баробари дигар пардохтҳои маҷбурӣ, се сол хироҷ супорад. Вақте Константини охирин хор шуд, ин нишонаи оғози давраи чорсолае буд, ки бо муҳосира ва суқути пойтахти Руми Шарқӣ ба анҷом мерасад. Дар ҳар ду маврид ин ислом буд: дар мавриди Ирина — исломи арабӣ ва дар мавриди Константини охирин — исломи туркӣ. Дар айёми охир исломи ҷаҳонӣ, ки дар симои ду шоҳиди исломи арабӣ ва туркӣ, ки дар мусибатҳои якум ва дуюм баён шудаанд, муаррифӣ мегардад, аввал қаламрав ва сипас пойтахтро ишғол хоҳад кард. Ниҳоди сиёсии айёми охир, ки Константини Руми Шарқӣ рамзи он аст, бо ниҳоди динии айёми охир, ки Иринаи Руми Шарқӣ рамзи он аст, дар никоҳи рамзӣ қарор дорад. Ман истилоҳи ниҳоди сиёсӣ ва диниро барои ишора ба ин воқеият истифода мебарам, ки рамзи тасвири ҳайвони ваҳшӣ аввал дар Иёлоти Муттаҳида ва сипас дар ҷаҳон падид меояд. Тасвири ҳайвони ваҳшӣ никоҳи рамзии Константин ва Ирина аст, ки ҳар ду бар асари ба дасти ислом афтодани қаламрав ва пойтахти худ хор мешаванд.
Their marriage is identified by aligning the two histories, and it was typified by the marriage between Constantia and Licinius in 313 when the Edict of Milan was put in place, and the symbolic church of Smyrna ended and the symbolic church of Pergamos began. Those whom Paul identifies as receiving strong delusion refuse to see Paul’s warning message that includes a falling away before the man of sin is revealed. The falling away takes place in the history of Pergamos, and the man of sin was revealed in 538, when the church of Thyatira began.
Издивоҷи онҳо тавассути ба ҳам мутобиқ сохтани ду таърих муайян мегардад ва тимсоли он издивоҷи Констансия ва Литсиний дар соли 313 буд, ҳангоме ки Фармони Милан ба иҷро даромад ва калисои рамзии Смирна поён ёфта, калисои рамзии Пергамос оғоз гардид. Касоне, ки Павлус онҳоро ҳамчун гирифторони гумроҳии шадид муаррифӣ мекунад, аз дидани паёми огоҳкунандаи Павлус саркашӣ мекунанд, ки дар он аз имон баргаштан пеш аз ошкор шудани одами гуноҳ низ зикр шудааст. Ин аз имон баргаштан дар таърихи Пергамос рӯй медиҳад ва одами гуноҳ дар соли 538, ҳангоме ки калисои Тиатира оғоз гардид, ошкор шуд.
Let no man deceive you by any means: for that day shall not come, except there come a falling away first, and that man of sin be revealed, the son of perdition; Who opposeth and exalteth himself above all that is called God, or that is worshipped; so that he as God sitteth in the temple of God, shewing himself that he is God. 2 Thessalonians 2:3, 4.
Бигзор ҳеҷ кас шуморо ба ҳеҷ васила фирефта насозад; зеро он рӯз нахоҳад омад, магар он ки аввал иртидоде ба вуқӯъ ояд, ва он одами гуноҳ ошкор гардад, писари ҳалокат; ки муқобилат мекунад ва худро болотар аз ҳар он чи Худо номида мешавад ё парастиш карда мешавад, мебардорад; ба тавре ки ӯ ҳамчун Худо дар маъбади Худо менишинад ва худро нишон медиҳад, ки гӯё Худост. 2 Thessalonians 2:3, 4.
The history of eastern Rome provides two witnesses to the prophetic truth that is also represented in the symbolic relationship of eastern Rome with western Rome. In that relationship, western Rome is the church and eastern Rome is the state. Rome is a combination of church and state as represented by iron and clay in Daniel chapter two.
Таърихи Руми Шарқӣ ду шоҳиди ҳақиқати нубувватиро пешкаш мекунад, ки ин ҳақиқат ҳамчунин дар робитаи рамзии Руми Шарқӣ бо Руми Ғарбӣ ифода ёфтааст. Дар ин робита, Руми Ғарбӣ калисо аст ва Руми Шарқӣ давлат аст. Рум омезиши калисо ва давлат аст, ки дар боби дуюми китоби Дониёл бо оҳан ва гил ифода ёфтааст.
A reason that it can be seen convincingly that in the latter days worldwide Islam comes against a power represented as a combination of church and state, taking its territory and capital, is sustained by two other witnesses from the sacred history of Revelation nine. Osman conquered the territory of Nicomedia on July 27, 1299, and he then conquered the territory of Nicaea two years later in 1301. His son conquered the capital city of Nicaea in 1331, and the same son conquered the capital city of Nicomedia in a four-year siege that ended in 1337. The pioneers marked July 27, 1299, with Osman, but never looked at the next battle, the battle of Nicaea, as the historical second step to establishing the Ottoman Empire. July 27, 1299, was the first step of several steps to reach the Sunday law. The first two steps of Turkish Islam identified the beginning of a prophecy that ended in 1449, then again in 1840, then again at 9/11 and then again on December 31, 2023.
Ин хулосаи боварибахш, ки дар айёми охир исломи ҷаҳонӣ бар зидди қудрате, ки ҳамчун омезиши калисо ва давлат муаррифӣ шудааст, бармехезад ва қаламраву пойтахти онро забт мекунад, бо ду шоҳиди дигар аз таърихи муқаддаси боби нуҳуми китоби Ваҳй тасдиқ мешавад. Усмон 27 июли соли 1299 қаламрави Никомедияро забт кард ва баъд аз ду сол, дар соли 1301, қаламрави Никеяро низ забт намуд. Писари ӯ соли 1331 шаҳри Никеяро, ки пойтахт буд, забт кард ва худи ҳамон писараш пойтахт — шаҳри Никомедияро — дар ҷараёни муҳосираи чаҳорсолае, ки соли 1337 ба анҷом расид, забт намуд. Пешоҳангон санаи 27 июли соли 1299-ро дар робита бо Усмон қайд карданд, аммо ҳеҷ гоҳ набарди баъдӣ — набарди Никеяро — ҳамчун қадами дуюми таърихӣ дар роҳи таъсиси империяи Усмонӣ баррасӣ накарданд. Санаи 27 июли соли 1299 нахустин қадам аз чандин қадам дар роҳи расидан ба қонуни якшанбе буд. Ду қадами нахустини исломи туркӣ оғози пешгӯйиеро нишон доданд, ки соли 1449 ба анҷом расид, сипас бори дигар соли 1840, баъд боз 11 сентябр ва сипас боз 31 декабри соли 2023.
The first of those two steps marked not only the beginning of one hundred and fifty years, but also it marked the beginning of thirty-eight years. It began with Osman taking the territory of Nicomedia, and it ended thirty-eight years later when Osman’s son took the capital city of Nicomedia at the end of a four-year siege in 1337. The number thirty-eight represents “rising up,” and the initial step of Osman taking the territory marked the rising up of Turkish Islam. In that first step of thirty-eight years, a “four-year” siege marks the conclusion. At the last step of the one hundred and fifty years, the humiliation is delivered, and four years later in 1453, the capital of eastern Rome is taken.
Нахустин қадам аз он ду қадам на танҳо оғози давраи яксаду панҷоҳсола, балки оғози давраи сиюҳаштсоларо низ нишон дод. Он бо тасарруфи қаламрави Никомедия аз ҷониби Усмон оғоз ёфт ва сию ҳашт сол пас, вақте ки писари Усмон дар соли 1337, дар поёни муҳосираи чорсола, пойтахт — шаҳри Никомедияро забт кард, ба анҷом расид. Адади сию ҳашт «бархостан»-ро ифода мекунад ва қадами нахустин — тасарруфи қаламрав аз ҷониби Усмон — бархостани исломи туркиро нишон дод. Дар он қадами нахустини сиюҳаштсола муҳосираи «чорсола» анҷоми ин қадамро нишон медиҳад. Дар қадами охирини давраи яксаду панҷоҳсола хорӣ ба бор оварда мешавад ва чор сол пас, дар соли 1453, пойтахти Руми Шарқӣ забт мегардад.
Whether it was the Ottoman Turks in 1453, or Osman’s son taking both Nicomedia in 1337 and Nicaea in 1331, in all three instances, each capital city had served at some point in history as the capital of eastern Rome. All three lines are identifying the conquering of eastern Rome. Each of those three lines identifies Islam conquering first the territory and thereafter the capital of eastern Rome. The name of all three capitals is the same as the name of the territory. Each of the three lines has distinct alpha and omega historical figures. While identifying a church-state relationship with the humiliation by Islam of both emperor and empress, the prophetic humiliation ties their lines together with western Rome, which was also humiliated by Constantine the Great when he chose Constantinople over the city of Rome in 330. Western Rome’s final humiliation came in 476 with the final emperor, and continued to decline rapidly from there on.
Новобаста аз он ки сухан аз туркони усмонӣ дар соли 1453 меравад ё аз писари Усмон, ки ҳам Никомедияро дар соли 1337 ва ҳам Никеяро дар соли 1331 забт кард, дар ҳар се маврид ҳар яке аз ин шаҳрҳо замоне дар таърих пойтахти Руми Шарқӣ будааст. Ҳар се хат фатҳи Руми Шарқиро нишон медиҳанд. Ҳар яке аз ин се хат нишон медиҳад, ки ислом нахуст қаламрав ва сипас пойтахти Руми Шарқиро фатҳ мекунад. Номи ҳар се пойтахт бо номи қаламрав яксон аст. Ҳар яке аз ин се хат дорои шахсиятҳои таърихии ба худ хоси алфа ва омега аст. Хоршавии пешгӯишуда, зимни нишон додани робитаи калисо ва давлат тавассути хор гардонидани ҳам император ва ҳам императритса аз ҷониби ислом, хатҳои онҳоро бо Руми Ғарбӣ мепайвандад, ки он низ аз ҷониби Константини Кабир ҳангоме хор гардонида шуд, ки ӯ дар соли 330 Константинополро бар шаҳри Рум бартарӣ дод. Хоршавии ниҳоии Руми Ғарбӣ дар соли 476, дар замони охирин император, рӯй дод ва аз он пас таназзули босуръати он идома ёфт.
Western Rome in relation to eastern Rome was the church; the east was the state. Humiliation at the beginning in 330, then humiliation in 476, and then in 782 and then again in 1449. A line of humiliation beginning with the division of a kingdom, followed in 476 by the humiliation of losing the emperor, and therefore empire, only to be followed by Islam bringing humiliation first to the territory of the east in 782 and then to the capital of the east in 1453.
Рими Ғарбӣ дар нисбат ба Рими Шарқӣ калисо буд; Шарқ бошад, давлат буд. Хоршавӣ дар оғоз, дар соли 330, сипас хоршавӣ дар соли 476, баъд дар соли 782 ва боз дар соли 1449. Хатти хоршавӣ, ки бо тақсим шудани як подшоҳӣ оғоз меёбад, дар соли 476 бо хоршавии аз даст додани император ва, аз ин рӯ, империя идома меёбад ва дар пайи он Ислом аввал дар соли 782 қаламрави Шарқ ва баъд дар соли 1453 пойтахти Шарқро хор месозад.
Islam of Bible prophecy brings to light the line of both eastern and western Rome, and the light that Islam is producing today is in agreement with, but far beyond what the foundational light of Islam was for the Millerite pioneers. The testing time that began in 2024 with who is ‘the robbers of thy people who establish the vision’ was the alpha of the testing period, and now at the end of the testing period light from the subject of Islam of Revelation chapter nine adds witnesses of western and eastern Rome that were never evaluated until these current latter days.
Исломи пешгӯии Китоби Муқаддас хатти ҳам Руми шарқӣ ва ҳам Руми ғарбиро ошкор месозад, ва нуре, ки Ислом имрӯз ба вуҷуд меоварад, бо нури асосгузоронаи Ислом, ки барои пешоҳангони миллерӣ буд, мувофиқ аст, аммо аз он бисёр фаротар меравад. Замони озмоише, ки дар соли 2024 бо ин савол оғоз ёфт, ки кӣ ҳастанд «ғоратгарони қавми ту, ки рӯъёро барқарор месозанд», алфои давраи озмоиш буд; ва ҳоло, дар поёни давраи озмоиш, нуре аз мавзӯи Исломи боби нӯҳуми Ваҳй шоҳидони Руми ғарбӣ ва шарқиро меафзояд, ки то ин рӯзҳои охирини ҳозира ҳеҷ гоҳ баррасӣ нашуда буданд.
The prophetic lines of Islam represented in chapters nine through eleven bring together the lines of history located in verses ten through sixteen of Daniel eleven by providing testimonies which connect with lines already under discussion in these articles. But within the prophetic illustration of the rise of Islam is the rise of both the movement of the Millerites and the movement of the one hundred and forty-four thousand. Two four-year periods placed firmly within and as part of the time prophecies of Revelation nine provide witness to the four years of 1840 unto 1844. In 1844 prophetic time is no longer, so the symbolic four-year period is defined by its prophetic characteristics, not time. The first four-year period identifies Islam conquering Nicomedia, the former eastern Roman capital, in 1337, thirty-eight years after his father conquered the territory. The second four years identifies the humiliation of eastern Rome’s political and religious rulers in 1449, brought about by Islam, and the third four years identifies a glorious manifestation of the power of God when the angel who lightened the earth with his glory descended on August 11, 1840.
Хатҳои пешгӯии марбут ба ислом, ки дар бобҳои нуҳум то ёздаҳум инъикос ёфтаанд, бо пешниҳоди шаҳодатҳое, ки бо хатҳои аллакай дар ин мақолаҳо мавриди баррасӣ қарордошта пайванд доранд, хатҳои таърихии дар оятҳои даҳум то шонздаҳуми боби ёздаҳуми китоби Дониёл овардашударо ба ҳам мепайванданд. Аммо дар тасвири пешгӯёнаи зуҳури ислом, зуҳури ҳам ҷунбиши миллеритҳо ва ҳам ҷунбиши яксаду чилу чор ҳазор низ инъикос ёфтааст. Ду давраи чорсола, ки дар доираи пешгӯиҳои замонии боби нуҳуми китоби Ваҳй ба таври устувор ҷой гирифта, ҷузъи онҳо мебошанд, ба чор соли аз соли 1840 то соли 1844 шаҳодат медиҳанд. Дар соли 1844 замони пешгӯӣ дигар вуҷуд надорад, аз ин рӯ давраи чорсолаи рамзӣ на бо замон, балки бо хусусиятҳои пешгӯёнаи худ муайян карда мешавад. Давраи аввали чорсола забти Никомедия, пойтахти пешини Руми Шарқиро аз ҷониби ислом дар соли 1337, сию ҳашт сол пас аз он ки падари ӯ ин қаламравро забт карда буд, нишон медиҳад. Давраи дуюми чорсола хор шудани ҳокимони сиёсӣ ва динии Руми Шарқиро дар соли 1449 аз ҷониби ислом нишон медиҳад ва давраи сеюми чорсола зуҳури пурҷалоли қудрати Худоро нишон медиҳад, ҳангоме ки фариштае, ки заминро бо ҷалоли худ равшан кард, 11 августи соли 1840 фуруд омад.
The Millerite history of the first and second angels aligns with the history of the third angel during the sealing of the one hundred and forty-four thousand. That final sealing work is the blotting out of sin; it is the combination of Divinity with humanity, and it takes place during a warfare that is being brought by Islam.
Таърихи фариштагони якум ва дуюм дар ҷунбиши пайравони Миллер бо таърихи фариштаи сеюм дар давраи муҳргузории яксаду чилу чор ҳазор нафар мувофиқат мекунад. Он кори ниҳоии муҳргузорӣ маҳв намудани гуноҳ аст; он пайвастани табиати илоҳӣ бо табиати инсонӣ буда, дар ҷараёни ҷанге сурат мегирад, ки аз ҷониби ислом ба роҳ андохта мешавад.
And he opened the bottomless pit; and there arose a smoke out of the pit, as the smoke of a great furnace; and the sun and the air were darkened by reason of the smoke of the pit. And there came out of the smoke locusts upon the earth: and unto them was given power, as the scorpions of the earth have power. And it was commanded them that they should not hurt the grass of the earth, neither any green thing, neither any tree; but only those men which have not the seal of God in their foreheads. Revelation 9:2–4.
Ва ӯ чоҳи беҳадро кушод; ва аз чоҳ дуде баромад, мисли дуди кӯраи бузурге; ва офтобу ҳаво аз дуди чоҳ тира гаштанд. Ва аз дуд бар рӯйи замин малахҳо баромаданд; ва ба онҳо қудрат дода шуд, чунон ки каждумони замин қудрат доранд. Ва ба онҳо амр карда шуд, ки ба алафи замин, ба ҳеҷ сабзае ва ба ҳеҷ дарахте зарар нарасонанд, балки фақат ба он одамоне, ки мӯҳри Худоро бар пешониҳои худ надоранд. Ваҳй 9:2–4.
The perfect fulfillment of every prophecy is in the last days, so this passage is identifying the sealing of the one hundred and forty-four thousand. The prophecy of Islam in Revelation nine provides the historical key to bring the most complete illustration of the power that establishes the vision together in the history that culminated on August 11, 1840, when Islam was restrained. From that point the testimony of Revelation nine extended into chapter ten and the history of the first and second angels. Then in chapter eleven the third woe arrives suddenly at the Sunday law, which is when the loud cry of the third angel begins. Chapter nine is the key of Islam in organizing the rise and fall of kingdoms set forth in Daniel and the Revelation. Chapters ten and eleven identify the experience of the one hundred and forty-four thousand wise virgins. Chapter nine identifies the symbol that establishes the external vision and chapters ten and eleven identify the internal vision associated with following the Lamb into the Most Holy Place.
Иҷрои комили ҳар як пешгӯӣ дар айёми охир аст; бинобар ин, ин порча муҳргузории саду чиҳилу чаҳор ҳазорро муайян мекунад. Пешгӯии Ислом дар Ваҳй боби нӯҳум калиди таърихиро фароҳам меорад, то мукаммалтарин тасвири қудрате, ки рӯъёро собит месозад, дар таърихе, ки 11 августи соли 1840, ҳангоме ки Ислом боздошта шуд, ба авҷ расид, ба ҳам оварда шавад. Аз он нуқта шаҳодати Ваҳй боби нӯҳум ба боби даҳум ва ба таърихи фариштаи якум ва дуюм идома ёфт. Сипас, дар боби ёздаҳум, войи сеюм ногаҳон ҳангоми қонуни якшанбе фаро мерасад, ки он замон фиғони баландии фариштаи сеюм оғоз меёбад. Боби нӯҳум калиди Ислом аст дар ба тартиб даровардани болоравӣ ва суқути салтанатҳое, ки дар Дониёл ва Ваҳй баён шудаанд. Бобҳои даҳум ва ёздаҳум таҷрибаи саду чиҳилу чаҳор ҳазор бокирагони доноёнаро муайян мекунанд. Боби нӯҳум рамзеро муайян мекунад, ки рӯъёи зоҳириро собит месозад, ва бобҳои даҳум ва ёздаҳум рӯъёи ботиниеро муайян мекунанд, ки бо пайравӣ кардан аз Барра ба Қудси Қудсҳо алоқаманд аст.
Revelation chapter ten opens with Christ as the mighty angel that descends with a little book open. That event was fulfilled on August 11, 1840, at the conclusion of the prophecy of Revelation nine that identifies three hundred and ninety-one years and fifteen days. Revelation ten identifies the history onward until the message became bitter in John’s stomach on October 22, 1844. The four years of 1840 to 1844 begin with the arrival of the first angel and end with the arrival of the third angel. Those four years that followed after the fulfillment of August 11, 1840, were typified by four years from July 27, 1449, unto 1453 at the beginning of the three hundred and ninety-one years and fifteen days. Both those four-year periods align with the four years of the siege of Nicomedia from 1333 unto 1337. Symbolically, eastern Rome was conquered by Islam three times. First was at the siege of Nicaea in 1331, then the four-year siege of Nicomedia in 1337 and then the siege of Constantinople in 1453.
Боби даҳуми китоби Ваҳй бо зуҳури Масеҳ дар симои фариштаи пурқудрате оғоз меёбад, ки бо китобчаи кушода фуруд меояд. Ин рӯйдод 11 августи соли 1840, дар поёни давраи пешгӯии боби нуҳуми китоби Ваҳй, ки сесаду наваду як солу понздаҳ рӯзро муайян мекунад, таҳаққуқ ёфт. Боби даҳуми китоби Ваҳй ҷараёни минбаъдаи таърихро то замоне нишон медиҳад, ки 22 октябри соли 1844 паём дар шиками Юҳанно талх шуд. Давраи чорсолаи аз соли 1840 то соли 1844 бо омадани фариштаи якум оғоз меёбад ва бо омадани фариштаи сеюм ба поён мерасад. Чор соли аз 27 июли соли 1449 то соли 1453, ки дар оғози давраи сесаду наваду як солу понздаҳ рӯз буданд, тимсоли пешакии он чор соле буданд, ки пас аз таҳаққуқи пешгӯӣ дар 11 августи соли 1840 фаро расиданд. Ҳар дуи ин давраҳои чорсола ба чор соли муҳосираи Никомедия аз соли 1333 то соли 1337 мувофиқат мекунанд. Ба таври рамзӣ, Руми Шарқӣ се бор аз ҷониби ислом фатҳ шуд. Бори аввал ин ҳангоми муҳосираи Никея дар соли 1331 рӯй дод, сипас ҳангоми муҳосираи чорсолаи Никомедия дар соли 1337 ва баъд ҳангоми муҳосираи Константинопол дар соли 1453.
Diocletian legally divided Rome into east and west in 293, and Constantine prophetically divided Rome into east and west in 330. In 395, upon the death of the emperor Theodosius I, the empire was formally and permanently divided as he bequeathed the east and the west to his two sons. The Catholic church divided into east and west in 1054 at the “great schism.” The division was gradual, as was the demise that followed. The division remains to this very day. Within fifty years from that date, the western church in Rome began roughly two hundred years of crusades against Islam. Western Rome fell when it lost its last emperor in 476. Eastern Rome fell in 1453. Papal Rome fell in 1798. Pagan Rome divided into east and west in 293, 330 and 395. Papal Rome divided into east and west in 1054. Sister White identifies the rise and fall of kingdoms as a primary point of reference in the study of God’s Word.
Диоклетиан соли 293 Румро аз ҷиҳати ҳуқуқӣ ба шарқ ва ғарб тақсим кард ва Константин соли 330 Румро аз ҷиҳати нубувват ба шарқ ва ғарб тақсим намуд. Соли 395, пас аз марги император Феодосийи I, империя расман ва ба таври доимӣ тақсим шуд, зеро ӯ қисматҳои шарқӣ ва ғарбиро ба ду писари худ ба мерос гузошта буд. Калисои католикӣ соли 1054, ҳангоми «иншиқоқи бузург», ба шарқ ва ғарб ҷудо шуд. Ин ҷудоӣ тадриҷан сурат гирифт ва заволе, ки дар пайи он омад, низ тадриҷӣ буд. Ин ҷудоӣ то ба имрӯз боқӣ мондааст. Ҳанӯз панҷоҳ сол аз он сана нагузашта, калисои ғарбӣ дар Рум ҷангҳои салибиро бар зидди ислом оғоз кард, ки тақрибан дусад сол идома ёфтанд. Руми Ғарбӣ соли 476, вақте ки охирин императори худро аз даст дод, суқут кард. Руми Шарқӣ соли 1453 суқут кард. Руми папавӣ соли 1798 суқут кард. Руми бутпараст дар солҳои 293, 330 ва 395 ба шарқ ва ғарб тақсим шуд. Руми папавӣ соли 1054 ба шарқ ва ғарб тақсим шуд. Хоҳар Уайт зуҳур ва суқути салтанатҳоро яке аз нуқтаҳои асосии истинод дар омӯзиши Каломи Худо мешуморад.
The kingdoms that are brought out into the light of history from chapter nine of Revelation strengthen the argument that it is Rome that establishes the vision. The prophetic connection between Islam and the one hundred and forty-four thousand is evidence that the message of the midnight cry, which was typified by Christ riding into Jerusalem on an ass, is represented by a time prophecy that began in the time of the first woe, continued on in the second part of the prophecy in the second woe, and reached its fulfillment in the four-year history where the Millerite movement of the first and second angels began with the fulfillment of that very prophecy. The prophecy began with the symbol of “thirty-eight and two years” (1299 and 1301) marking the rise of Islam, and it concluded with the symbol of “thirty-eight and two years” (1838 and 1840) marking the rise of the Millerites.
Салтанатҳое, ки аз боби нуҳуми китоби Ваҳй ба рӯшноии таърих бароварда мешаванд, ин далелро тақвият медиҳанд, ки маҳз Рум рӯъёро собит месозад. Пайванди нубувватии байни ислом ва саду чилу чор ҳазор гувоҳи он аст, ки паёми нидои нимашабӣ, ки вуруди Масеҳ ба Ерусалим савори хар тимсоли он буд, дар як пешгӯии замонӣ ифода меёбад, ки дар давраи войи якум оғоз ёфта, дар қисми дуюми пешгӯӣ дар давраи войи дуюм идома ёфт ва дар давраи таърихии чаҳорсолае ба иҷро расид, ки дар он ҷунбиши пайравони Миллер, ки ба фариштагони якум ва дуюм марбут буд, бо иҷро шудани худи ҳамон пешгӯӣ оғоз ёфт. Ин пешгӯӣ бо рамзи «сию ҳашт ва ду сол» (1299 ва 1301), ки зуҳури исломро нишон медод, оғоз ёфт ва бо рамзи «сию ҳашт ва ду сол» (1838 ва 1840), ки зуҳури пайравони Миллерро нишон медод, ба анҷом расид.
In 1844, at the conclusion of the Millerites’ four-year period that had been typified by the siege of 1333 unto 1337 and 1449 unto the siege of 1453, prophetic time was no longer to be applied. The lifting up of the ensign of the one hundred and forty-four thousand is directly connected with the prophecy where Islam is lifted up.
Дар соли 1844, дар поёни давраи чорсолаи пайравони Миллер, ки пештар бо муҳосираи солҳои 1333 то 1337 ва давраи аз соли 1449 то муҳосираи соли 1453 ба таври тимсолӣ нишон дода шуда буд, замони нубувватӣ дигар набояд татбиқ мешуд. Барафрохтани парчами яксаду чилу чор ҳазор нафар бо он пешгӯие, ки дар он ислом боло бардошта мешавад, робитаи мустақим дорад.
Judah, thou art he whom thy brethren shall praise: thy hand shall be in the neck of thine enemies; thy father’s children shall bow down before thee. Judah is a lion’s whelp: from the prey, my son, thou art gone up: he stooped down, he couched as a lion, and as an old lion; who shall rouse him up? The sceptre shall not depart from Judah, nor a lawgiver from between his feet, until Shiloh come; and unto him shall the gathering of the people be. Binding his foal unto the vine, and his ass’s colt unto the choice vine; he washed his garments in wine, and his clothes in the blood of grapes: His eyes shall be red with wine, and his teeth white with milk. Genesis 49:8–12.
Яҳудо, туро бародаронат ситоиш хоҳанд кард; дасти ту бар гардани душманонат хоҳад буд; писарони падарат пеши ту саҷда хоҳанд кард. Яҳудо шери ҷавон аст; аз шикор, эй писари ман, боло баромадаӣ; ӯ хам шуда хобид, мисли шер ва мисли шери пир; кист, ки ӯро бархезонад? Асои подшоҳӣ аз Яҳудо дур нахоҳад шуд, ва на қонунгузоре аз миёни пойҳояш, то он даме ки Шилоҳ биёяд; ва итоати қавмҳо аз они Ӯ хоҳад буд. Курраи худро ба ток мебандад, ва курраи модаҳари худро ба тoки баргузида; ҷомаҳои худро дар шароб шустааст, ва либосҳои худро дар хуни ангур. Чашмонаш аз шароб сурх хоҳад буд, ва дандонҳояш аз шир сафед. Ҳастӣ 49:8–12.
The one hundred and forty-four thousand perfectly reflect the character of Christ, and Christ is, among other symbolic representations, “the choice vine.” Ishmael is identified as a “wild” man in Genesis 16:12.
Саду чилу чор ҳазор нафар хислати Масеҳро ба таври комил инъикос мекунанд ва Масеҳ, дар баробари дигар тасвирҳои рамзӣ, «токи асил» аст. Дар Ҳастӣ 16:12 Исмоил ҳамчун марди «ваҳшӣ» муаррифӣ шудааст.
And he will be a wild man; his hand will be against every man, and every man's hand against him; and he shall dwell in the presence of all his brethren.
Ва ӯ марди ваҳшӣ хоҳад буд; дасти ӯ бар зидди ҳар кас хоҳад буд, ва дасти ҳар кас бар зидди ӯ; ва ӯ дар ҳузури ҳамаи бародарони худ сокин хоҳад шуд.
The word translated as “wild” is the wild Arabian ass. Christ’s representatives in the latter days ride upon the message of the wild Arabian ass, the ass that Christ rode into Jerusalem, the ass that finally spoke after Balaam struck him the third time. The messengers that proclaimed the message that empowered the first angel’s message in 1840 did not see a relevant and important one-hundred-and-fifty-year prophecy in the very prophetic history where the message that empowered the movement was located. They did not see two four-year periods in that very same time prophecy that typified the history of 1840 unto 1844. The Lion of the tribe of Judah is now opening up light from the “old paths” that has never been seen before, and it is light that is in agreement with that light that has been opening up since December 31, 2023. It removes any doubts on whether it is Islam that strikes Nashville. The light illuminates the symbol of Rome, thus becoming an omega statement to the alpha controversy in 2024 about the robbers of thy people, and it is also the omega symbol of the argument over the very same symbol in Millerite history. It identifies that Islam of the time prophecies of Revelation nine is the external message during the internal history of the sealing time of the one hundred and forty-four thousand. We have been teaching this fact for some time, but it can now be demonstrated upon one line that begins in Revelation nine and ends in Revelation eleven. The third four-year period connected with Islam’s time prophecy that was fulfilled in 1840 unto 1844 illustrates the sealing time of the one hundred and forty-four thousand. By the great earthquake of Revelation eleven, the one hundred and forty-four thousand are lifted up as an ensign.
Калимае, ки ҳамчун «ваҳшӣ» тарҷума шудааст, хари ваҳшии арабиро ифода мекунад. Намояндагони Масеҳ дар айёми охир бар паёми хари ваҳшии арабӣ савор мешаванд, ҳамон харе, ки Масеҳ савори он ба Ерусалим даромад, ҳамон харе, ки ниҳоят пас аз он ки Билъом бори сеюм онро зад, ба сухан омад. Паёмовароне, ки паёмеро эълон карданд, ки дар соли 1840 ба паёми фариштаи якум нерӯ бахшид, маҳз дар ҳамон таърихи нубувватие, ки паёми нерӯбахши ҳаракат дар он ҷой дошт, нубуввати дахлдор ва муҳими яксаду панҷоҳсоларо надиданд. Онҳо дар худи ҳамон нубуввати замонӣ ду давраи чорсоларо, ки тимсоли таърихи аз соли 1840 то соли 1844 буданд, надиданд. Шери сибти Яҳудо ҳоло аз «роҳҳои қадим» нуреро ошкор месозад, ки пеш аз ин ҳаргиз дида нашудааст, ва ин нур бо он нуре, ки аз 31 декабри соли 2023 инҷониб ошкор шуда истодааст, мувофиқат дорад. Он ҳар гуна шубҳаро дар бораи он ки маҳз ислом ба Нашвилл зарба мезанад, бартараф мекунад. Ин нур рамзи Румро равшан месозад ва ба ин васила дар робита ба баҳси алфаи соли 2024 дар бораи ғоратгарони қавми ту ба изҳороти омега табдил меёбад ва ҳамчунин рамзи омегаи баҳс бар сари худи ҳамон рамз дар таърихи пайравони Миллер мебошад. Он муайян месозад, ки исломи нубувватҳои замонии боби нуҳуми Ваҳй дар ҷараёни таърихи дохилии давраи муҳр зада шудани яксаду чилу чор ҳазор нафар паёми берунӣ мебошад. Мо ин ҳақиқатро муддате боз таълим медиҳем, аммо акнун онро метавон дар як хатте нишон дод, ки аз боби нуҳуми Ваҳй оғоз ёфта, дар боби ёздаҳуми Ваҳй анҷом меёбад. Давраи сеюми чорсолаи вобаста ба нубуввати замонии ислом, ки аз соли 1840 то соли 1844 ба иҷро расид, давраи муҳр зада шудани яксаду чилу чор ҳазор нафарро тасвир мекунад. Ба воситаи заминларзаи азими боби ёздаҳуми Ваҳй яксаду чилу чор ҳазор нафар ҳамчун парчам барафрошта мешаванд.
In Ezekiel thirty-seven the raising up of God’s people as an army is a two-step process that had been typified by the creation of Adam. First Adam was formed of the clay; then Christ breathed into him the breath of life. In Ezekiel the first prophecy forms the dead bodies, but they are still dead. Then the four winds are breathed upon the bodies and they rise up as a mighty army. The numbers thirty-eight and forty represent those two steps.
Дар боби сию ҳафтуми китоби Ҳизқиёл бархезонидани қавми Худо ҳамчун лашкар раванди думарҳилавиест, ки офариниши Одам пешнамунаи он буд. Нахуст Одам аз гил шакл дода шуд; сипас Масеҳ ба ӯ нафаси ҳаёт дамид. Дар китоби Ҳизқиёл пешгӯии аввал ҷасадҳоро шакл медиҳад, вале онҳо ҳанӯз мурдаанд. Сипас чор бод бар ҷасадҳо дамида мешаванд ва онҳо ҳамчун лашкари пурқудрат бармехезанд. Ададҳои сию ҳашт ва чил он ду марҳиларо ифода мекунанд.
We will continue these things in the next article.
Мо ин мавзӯъҳоро дар мақолаи оянда идома хоҳем дод.
After this there was a feast of the Jews; and Jesus went up to Jerusalem. Now there is at Jerusalem by the sheep market a pool, which is called in the Hebrew tongue Bethesda, having five porches. In these lay a great multitude of impotent folk, of blind, halt, withered, waiting for the moving of the water. For an angel went down at a certain season into the pool, and troubled the water: whosoever then first after the troubling of the water stepped in was made whole of whatsoever disease he had. And a certain man was there, which had an infirmity thirty and eight years. When Jesus saw him lie, and knew that he had been now a long time in that case, he saith unto him, Wilt thou be made whole? The impotent man answered him, Sir, I have no man, when the water is troubled, to put me into the pool: but while I am coming, another steppeth down before me. Jesus saith unto him, Rise, take up thy bed, and walk. And immediately the man was made whole, and took up his bed, and walked: and on the same day was the sabbath. John 5:1–9.
Баъд аз ин иди яҳудиён буд; ва Исо ба Ерусалим боло рафт. Ва дар Ерусалим назди дарвозаи гӯсфандон ҳавзе ҳаст, ки ба забони ибронӣ Байт-Ҳасдо ном дорад, ва панҷ айвон дорад. Дар инҳо анбӯҳи бузурги беморон мехобиданд: кӯрон, лангон, пажмурдаандомон, ки мунтазири ҷунбиши об буданд. Зеро фариштае дар вақти муайян ба ҳавз фуруд меомад ва обро ба ҷунбиш меовард; пас ҳар кӣ баъд аз ҷунбидани об аввалин шуда ба он дохил мешуд, аз ҳар беморие ки дошт, шифо меёфт. Ва марде дар он ҷо буд, ки сию ҳашт сол боз гирифтори беморӣ буд. Чун Исо ӯро дид, ки хобидааст, ва донист, ки вай аллакай муддати дароз дар он ҳол аст, ба ӯ гуфт: «Оё мехоҳӣ шифо ёбӣ?» Марди бемор ба Ӯ ҷавоб дод: «Эй оғо, касе надорам, ки вақте об ба ҷунбиш меояд, маро ба ҳавз фурорад; аммо то ман меоям, дигаре пеш аз ман ба он фуруд меояд». Исо ба ӯ гуфт: «Бархез, бистари худро бардор ва роҳ рав». Ва дарҳол он мард шифо ёфт, бистари худро бардошт ва роҳ рафт; ва он рӯз шанбе буд. Юҳанно 5:1–9.
Now rise up, said I, and get you over the brook Zered. And we went over the brook Zered. And the space in which we came from Kadeshbarnea, until we were come over the brook Zered, was thirty and eight years; until all the generation of the men of war were wasted out from among the host, as the Lord sware unto them. Deuteronomy 2:13, 14.
«Акнун бархезед, — гуфтам ман, — ва аз наҳри Зеред бигзаред». Ва мо аз наҳри Зеред гузаштем. Ва муддате ки аз Қодеш-Барнеъ баромада, то аз наҳри Зеред гузаштанамон расид, сию ҳашт сол буд, то даме ки тамоми насли мардони ҷангӣ, чунон ки Худованд ба онҳо қасам хӯрда буд, аз миёни лашкар нобуд шуданд. Такрори Шариат 2:13, 14.