Ezekiel is identified as the “mourning prophet” for he is a symbol of the one hundred and forty-four thousand, who in chapter nine of his book are mourning (sighing and crying) for the abominations done in the land and in the church. In the passage from Testimonies we cited in the last article Sister White penned, “The prophet himself was a stranger in a strange land, where boundless ambition and savage cruelty reigned supreme. That which he saw and heard of human tyranny and wrong distressed his soul, and he mourned bitterly day and night.”
Ҳизқиёл ҳамчун «пайғамбари нола» шинохта мешавад, зеро ӯ рамзи он як саду чиҳилу чаҳор ҳазор нафар аст, ки дар боби нӯҳуми китоби ӯ барои зишткориҳое, ки дар замин ва дар калисо содир мешаванд, нола мекунанд (оҳ мекашанд ва гиря мекунанд). Дар порчае аз «Шаҳодатҳо», ки мо дар мақолаи гузашта иқтибос овардем, хоҳар Уайт навиштааст: «Худи пайғамбар дар сарзамини бегона ғарибе буд, ки дар он ҷо ҳирси беинтиҳо ва бераҳмии ваҳшиёна ҳукмфармо буданд. Он чи ӯ аз истибдод ва беадолатии инсонӣ медид ва мешунид, ҷони ӯро ба дард меовард, ва ӯ шабу рӯз бо талхӣ нола мекард.»
The one hundred and forty-four thousand are the “outcasts of Israel,” who were scattered, as represented by Ezekiel being taken into captivity. The sealing process represented in Ezekiel nine is the same as Revelation seven, and both those chapters are represented as taking place in the latter days.
Як саду чаҳилу чор ҳазор «рондашудагони Исроил» мебошанд, ки пароканда гардида буданд, чунон ки инро асир бурда шудани Ҳизқиёл ифода мекунад. Раванди муҳргузорӣ, ки дар Ҳизқиёл 9 тасвир шудааст, ҳамон аст, ки дар Ваҳй 7 оварда шудааст, ва ҳар дуи он бобҳо ҳамчун воқеаҳое нишон дода шудаанд, ки дар айёми охир ба вуқуъ меоянд.
“This sealing of the servants of God is the same that was shown to Ezekiel in vision.” Testimonies to Ministers, 445.
«Ин мӯҳргузории бандагони Худо ҳамон аст, ки ба Ҳизқиёл дар рӯъё нишон дода шуда буд». Testimonies to Ministers, 445.
From the throne, God directs the cherubim who in turn manage the wheels. Ezekiel was to understand from the vision that God was in control, even in the period when everything appeared to be in confusion. Sister White says “in like manner” after setting forth the structure of God on the throne, directing the cherubim who managed the affairs of earth, as she describes John in the sanctuary where Christ walked among the seven churches. Ezekiel and John are symbols of those who live in the sealing time of the one hundred and forty-four thousand who, as inspiration records, “The scenes to be enacted in our world are not yet even dreamed of.”
Аз тахт Худо ба каррубиён амр медиҳад, ва онҳо, дар навбати худ, чархҳоро идора мекунанд. Ҳизқиёл мебоист аз ин рӯъё дарк мекард, ки Худо дар назорат аст, ҳатто дар он даврае ки ҳама чиз гӯё дар ошуфтагӣ менамуд. Хоҳар Уайт пас аз баён намудани сохтори ҳукмронии Худо бар тахт, ки каррубиёнро роҳнамоӣ менамояд ва онҳо корҳои заминро идора мекунанд, мегӯяд: «ба ҳамин тарз», ҳамон тавре ки ӯ Юҳанноро дар қудсгоҳ тасвир мекунад, ки дар он ҷо Масеҳ дар миёни ҳафт калисо роҳ мерафт. Ҳизқиёл ва Юҳанно рамзҳои онҳое мебошанд, ки дар замони мӯҳргузории яксаду чилу чаҳор ҳазор зиндагӣ мекунанд; онҳое ки, чунон ки илҳом сабт кардааст, «Манзараҳое ки дар ҷаҳони мо ба амал хоҳанд омад, ҳанӯз ҳатто ба хаёл ҳам наомадаанд.»
Certainly when Sister White penned those words, those words were true, but in the sealing time they find their perfect fulfillment. Twenty years ago or so, would you have thought that what is now transpiring in the world in conjunction with the swarming of the locusts of Islam? Locusts as a symbol of Islam in chapter nine of Revelation includes the migration in nature of the Locusts of northern Africa. Those swarming locusts of Africa's migration path aligns with the geography that was taken over by Islam. Islam is a descendant of Ishmael, and Ishmael’s mother was Hagar. Hagar means “flight” or “to flee.” In Arabic the name is usually rendered Hajar (هاجر), and it is connected to the same root that gives us Hijra (the migration/flight of Muhammad). The roots of Islam are associated with not only the swarming of locusts, but the roots include the meaning of migration. Did anyone ever dream that illegal immigration was a manifestation of the locust of Islam?
Албатта, вақте ки Хоҳар Уайт он суханонро навишт, он суханон рост буданд, аммо дар замони муҳргузорӣ онҳо иҷрои комили худро меёбанд. Бист сол пеш ё тахминан, оё шумо гумон мекардед, ки он чи ҳоло дар ҷаҳон дар иртибот бо тӯда-тӯда шудани малахҳои Ислом рух медиҳад, ба вуқӯъ хоҳад пайваст? Малахҳо ҳамчун рамзи Ислом дар боби нӯҳуми Ваҳй муҳоҷирати табиии малахҳои Африқои Шимолиро низ дар бар мегиранд. Он малахҳои тӯдазанандаи масири муҳоҷирати Африқо бо ҷуғрофияе, ки Ислом онро тасарруф кард, мувофиқат мекунад. Ислом аз насли Исмоил аст, ва модари Исмоил Ҳоҷар буд. Ҳоҷар маънои «гурез» ё «фирор кардан»-ро дорад. Дар арабӣ ин ном одатан ба шакли Ҳоҷар (هاجر) оварда мешавад, ва он ба ҳамон решае пайванд дорад, ки аз он Ҳиҷрат (муҳоҷират/гурезиши Муҳаммад) ба мо расидааст. Решаҳои Ислом на танҳо бо тӯда шудани малахҳо вобастаанд, балки он решаҳо маънои муҳоҷиратро низ дар бар мегиранд. Оё касе ҳаргиз тасаввур мекард, ки муҳоҷирати ғайриқонунӣ зуҳуроти малахҳои Ислом аст?
Did anyone dream that the global communists would form an alliance with the Islamic hordes? Both Islam and the globalists dragon power ascend from the bottomless pit in Revelation 9/11 respectively, and the bottomless pit represents a manifestation of satanic power. Both of the current allies are instruments of Satan according to the Scriptures of truth.
Оё касе хоб дида буд, ки коммунистони ҷаҳонӣ бо тӯдаҳои исломӣ иттиҳоде барпо хоҳанд кард? Ҳам Ислом ва ҳам қудрати аждаҳогини ҷаҳонигароён мутаносибан дар Ваҳй 9 ва 11 аз вартаи беҳад боло меоянд, ва вартаи беҳад зуҳури қудрати шайтонӣ را ифода мекунад. Ҳар дуи ин ҳампаймонони кунунӣ, мувофиқи Навиштаҳои ростӣ, абзорҳои Шайтон мебошанд.
“‘When they shall have finished [are finishing] their testimony.’ The period when the two witnesses were to prophesy clothed in sackcloth ended in 1798. As they were approaching the termination of their work in obscurity, war was to be made upon them by the power represented as ‘the beast that ascendeth out of the bottomless pit.’ In many of the nations of Europe the powers that ruled in Church and State had for centuries been controlled by Satan, through the medium of the papacy. But here is brought to view a new manifestation of Satanic power.” The Great Controversy, 268.
«“Вақте ки онҳо шаҳодати худро ба анҷом расонанд [ба анҷом расонида истода бошанд].” Даврае, ки дар он ду шоҳид мебоист, дар бар либоси палос, нубувват кунанд, соли 1798 ба поён расид. Ҳангоме ки онҳо ба анҷоми кори худ дар торикӣ наздик мешуданд, мебоист бар зидди онҳо аз ҷониби қуввае, ки ҳамчун «ҳайвоне ки аз вартаи бетаг бармеояд» тасвир шудааст, ҷанг карда шавад. Дар бисёре аз миллатҳои Аврупо қудратҳое, ки дар Калисо ва Давлат ҳукмронӣ мекарданд, дар тӯли асрҳо ба воситаи папагарӣ зери назорати Шайтон қарор доштанд. Аммо дар ин ҷо зуҳури нави қудрати шайтонӣ ба назар оварда мешавад.» Ихтилофи Бузург, 268.
Sister White here identifies the arrival of socialism in the French Revolution period, while also noting that Satan also controls the papal power. The papal power also comes out of the bottomless pit in Revelation seventeen and in chapter nine of Revelation, Islam is the smoke which came from the bottomless pit. The point still remains; did inspiration truly mean, “The scenes to be enacted in our world are not yet even dreamed of?” Who dreamed that Islam would now be spread across Europe and now descending upon the Americas? Did you dream the locusts would be spread across the globe by the globalists of the United Nations, the European Union and the democratic party of the United States?
Дар ин ҷо хоҳар Уайт зуҳури сотсиализмро дар давраи Инқилоби Фаронса муайян мекунад, ҳамзамон қайд менамояд, ки Шайтон инчунин қудрати папагиро низ идора мекунад. Қудрати папагӣ низ дар Ваҳй боби ҳабдаҳум аз вартаи беҳад берун меояд, ва дар боби нӯҳуми Ваҳй Ислом ҳамон дудест, ки аз вартаи беҳад баромад. Нукта ҳамоно боқӣ мемонад; оё ҳақиқатан Илҳом чунин маънӣ дошт: «Манзараҳое, ки бояд дар ҷаҳони мо ба амал оянд, ҳанӯз ҳатто ба хаёл ҳам наомадаанд?» Кӣ ба хаёл оварда буд, ки Ислом акнун дар саросари Аврупо паҳн хоҳад шуд ва ҳоло ба сӯи Амрикоҳо фуруд меояд? Оё шумо ба хаёл оварда будед, ки малахҳо тавассути ҷаҳонигароёни Созмони Милали Муттаҳид, Иттиҳоди Аврупо ва ҳизби демократии Иёлоти Муттаҳида дар саросари кураи замин паҳн хоҳанд шуд?
Who dreamed that the educational institutions would be overcome by the communist and Islamic alliance that is now being paid for by tax dollars of citizens that never intended their tax dollars would be employed to destroy the nation supplying the tax dollars.
Кӣ гумон дошт, ки муассисаҳои таълимиро он иттиҳоди коммунистӣ ва исломӣ, ки акнун бо маблағҳои андози шаҳрвандоне пардохта мешавад, фаро хоҳад гирифт, дар ҳоле ки он шаҳрвандон ҳаргиз ният надоштанд, ки маблағҳои андозашон барои нобуд сохтани миллате, ки ин маблағҳои андозро таъмин мекунад, ба кор бурда шавад.
Who dreamed Great Britain would promote an uphold white girls being gang raped, kidnapped and imprisoned and murdered by Islam? Many point out the fact that every communist system ever located in human history has been a complete failure, but the fruit of the socialism of Britain is as much a condemnation of socialism, as the failure of the system’s economic and political philosophies.
Кӣ тасаввур мекард, ки Британияи Кабир тарғиб ва ҳимоят хоҳад кард, ки духтарони сафедпӯст аз ҷониби ислом ба таври гурӯҳӣ таҷовуз шаванд, рабуда шаванд, ба зиндон андохта шаванд ва ба қатл расонда шаванд? Бисёриҳо ба он воқеият ишора мекунанд, ки ҳар низоми коммунистие, ки дар тамоми таърихи башар ҷой доштааст, комилан ноком будааст, аммо меваи сотсиализми Британия ҳамон қадар маҳкумияти сотсиализм аст, ки нокомии фалсафаҳои иқтисодӣ ва сиёсии он низом мебошад.
Who would have dreamed that the merchants of the earth would be allowed to introduce poisons to accomplish mass murder of over seventeen million people?
Кӣ гумон мекард, ки ба тоҷирони замин иҷозат дода мешавад, то заҳрҳоро ворид намоянд ва ба воситаи онҳо қатли омми зиёда аз ҳабдаҳ миллион нафарро ба амал оваранд?
Who dreamed men such as George Soros, Bill Gates and Anthony Fauci would be allowed to accomplish their demonic deeds of evil with absolutely no consequences?
Кӣ гумон мекард, ки ба ашхосе чун Ҷорҷ Сорос, Билл Гейтс ва Энтони Фаучи иҷоза дода мешавад, то аъмоли шайтонӣ ва шариронаи худро анҷом диҳанд, бидуни ҳеҷ пайомаде?
When Sister White stated the scenes enacted would not be dreamed about, she did so in the context of the sealing time of the one hundred and forty-four thousand. She was following her comments on Christ warning in Matthew twenty-four where she recorded, “These lessons are for our benefit. We need to stay our faith upon God, for there is just before us a time that will try men’s souls. Christ, upon the Mount of Olives, rehearsed the fearful judgments that were to precede His second coming.”
Вақте ки Хоҳар Уайт изҳор дошт, ки манзараҳои ба амалоянда ҳатто ба хоб ҳам дида нахоҳанд шуд, вай инро дар заминаи вақти муҳргузории саду чиҳилу чор ҳазор баён намуд. Ӯ суханони худро бар шарҳҳояш дар бораи ҳушдори Масеҳ дар Матто бисту чор идома медод, ки дар он навиштааст: «Ин дарсҳо барои манфиати мо мебошанд. Ба мо лозим аст имони худро бар Худо устувор нигоҳ дорем, зеро маҳз пеши рӯи мост замоне, ки ҷонҳои одамонро хоҳад озмуд. Масеҳ, бар Кӯҳи Зайтун, довариҳои даҳшатнокеро, ки бояд пеш аз омадани дуюми Ӯ воқеъ мегардиданд, баён намуд.»
The lessons she had just referred to were the illustrations of both Ezekiel and John in the sanctuary learning to understand that God is in control of all things. In the confusion and rebellion that is now under way, a confusion and rebellion that will only escalate as history moves forward, those who are God’s messengers, as represented by not only Ezekiel and John in the temple, but also Isaiah will only navigate the history in a fashion that glorifies the Lord if they understand that even the things we never dreamed of are still under the control of God.
Дарсҳое, ки ӯ ҳозирак ба онҳо ишора кард, намунаҳои ҳар ду — Ҳизқиёл ва Юҳанно — дар мақдасгоҳ буданд, ки меомӯхтанд дарк кунанд, ки Худо бар ҳамаи чизҳо ҳоким аст. Дар ин сардаргумӣ ва исёне, ки акнун дар ҷараён аст, сардаргумӣ ва исёне, ки танҳо ҳамоно, ки таърих ба пеш меравад, афзоиш хоҳад ёфт, онҳое ки паёмоварони Худо ҳастанд, чунон ки на танҳо Ҳизқиёл ва Юҳанно дар маъбад, балки ҳамчунин Ишаъё онҳоро намояндагӣ мекунанд, танҳо дар сурате таърихро ба тарзе тай хоҳанд кард, ки Худовандро ҷалол диҳад, агар дарк кунанд, ки ҳатто он чизҳое, ки мо ҳеҷ гоҳ дар хоб ҳам намедидем, боз ҳам зери назорати Худост.
Those wheels intersecting the other wheels include the events that were never dreamed of, and they are the events that transpire in the sealing time that began on 9/11. The lessons that are to be learned are only learned by those who by faith enter into the Most Holy Place and see Christ and His light shining from the Ark of the Covenant. When that glory is viewed as represented by Daniel in chapter ten, the class that is benefitted from the light is separated from those who fled from the vision.
Он чархҳое, ки бо чархҳои дигар ба ҳам мепайванданд, он рӯйдодҳоеро дар бар мегиранд, ки ҳеҷ гоҳ ҳатто ба хоб ҳам дида нашуда буданд; ва онҳо ҳамон рӯйдодҳоянд, ки дар вақти мӯҳргузорӣ, ки аз 9/11 оғоз ёфт, ба вуқӯъ мепайванданд. Дарсҳое, ки бояд омӯхта шаванд, танҳо аз ҷониби онҳое омӯхта мешаванд, ки бо имон ба Қудси қудсҳо дохил мешаванд ва Масеҳро мебинанд ва нури Ӯро, ки аз Сандуқи Аҳд ҷило мекунад. Вақте ки он ҷалол тавре дида мешавад, ки Дониёл онро дар боби даҳум тасвир намудааст, гурӯҳе, ки аз нур манфиат мебарад, аз онҳое ҷудо карда мешавад, ки аз рӯъё гурехтанд.
And I Daniel alone saw the vision: for the men that were with me saw not the vision; but a great quaking fell upon them, so that they fled to hide themselves. Daniel 10:7.
Ва танҳо ман, Дониёл, он рӯъёро дидам; зеро мардоне ки бо ман буданд, он рӯъёро надиданд; лекин ларзиши азиме бар онҳо афтод, ба тавре ки гурехтанд, то худро пинҳон кунанд. Дониёл 10:7.
There is much more to be derived from the passage in the previous article, but we will address a wheel as we close this article. We have noted in the last article the symbolism of the number twenty-five and before that we spent time on the number thirty. The light from the book of Ezekiel is not simply symbolic numbers, but it is worthwhile to first familiarize ourselves with some of those numerical symbols before beginning to bring some clarity out of the confusion.
Аз порчаи мазкур дар мақолаи пешин боз бисёр чизи дигарро метавон баровард, аммо ҳангоми анҷом додани ин мақола мо ба як чарх хоҳем пардохт. Мо дар мақолаи охирин рамзияти шумораи бисту панҷро қайд кардем, ва пеш аз он ба шумораи сӣ таваққуф намуда будем. Нуре, ки аз китоби Ҳизқиёл меояд, танҳо ба шумораҳои рамзӣ маҳдуд намешавад, аммо шоиста аст, ки пеш аз он ки ба берун овардани андаке равшанӣ аз миёни ошуфтагӣ оғоз кунем, нахуст бо баъзе аз он рамзҳои ададӣ ошно шавем.
Seventeen
Ҳабдаҳ
The three two-hundred and fifty-year prophecies identify a seventeen-year period that begins at the end of the history of the church of Smyrna. From 313 to 330, seventeen years typify the setting up of the image of the beast.
Се пешгӯии дусаду панҷоҳсола давраи ҳабдаҳсоларо муайян мекунанд, ки дар поёни таърихи калисои Смирно оғоз меёбад. Аз соли 313 то 330, ҳабдаҳ сол барпо шудани сурати ҳайвонро ба таври намунавӣ ифода мекунанд.
The two hundred and fifty years that began in 457 BC ended in 207 BC, ten years after the battle of Raphia and seven years before the battle of Panium. From Raphia to Panium was seventeen years, and it represents the hidden history of verse forty as set forth in verses eleven through fifteen of Daniel eleven.
Дусаду панҷоҳ соле, ки дар соли 457 то милод оғоз ёфт, дар соли 207 то милод ба анҷом расид, даҳ сол пас аз ҷанги Рафия ва ҳафт сол пеш аз ҷанги Паниюм. Аз Рафия то Паниюм ҳабдаҳ сол буд, ва он таърихи пинҳони ояти чиҳилро, чунон ки дар оятҳои ёздаҳ то понздаҳи Дониёл ёздаҳ баён шудааст, ифода мекунад.
Ptolemy IV Philopator (also known as Ptolemy IV) was the ruler who won the Battle of Raphia in 217 BC. He reigned as king (and pharaoh) of Ptolemaic Egypt from 221 BC to 204 BC, thus he reigned for seventeen years. He began his reign before the battle of Raphia, but died before the battle of Panium.
Птолемей IV Филопатор (ҳамчунин бо номи Птолемей IV маъруф) ҳокиме буд, ки дар ҷанги Рафия дар соли 217 то милод пирӯз шуд. Ӯ ҳамчун подшоҳ (ва фиръавн)-и Мисри Птолемей аз соли 221 то милод то соли 204 то милод ҳукмронӣ кард; бинобар ин, ӯ ҳабдаҳ сол салтанат ронд. Ӯ салтанати худро пеш аз ҷанги Рафия оғоз кард, аммо пеш аз ҷанги Паниум вафот кард.
The battle of Raphia representing the Ukrainian War began in 2014 when the United States brought about a color revolution in the Ukraine. Ptolemy IV, the king of the south typifies Vladimir Putin, who began his reign in 2000, the year before the sealing of the one hundred and forty-four thousand in 2001 began. As with Ptolemy, Putin began to reign before the Ukrainian war, typified by the battle of Raphia beginning in 2014. Before Panium, Putin, as typified by Ptolemy, is removed. Putin began to reign in 2000, thus aligning with the beginning of the sealing time that began the next year in 2001. Seventeen symbolic years as represented by Ptolemy identifies the period Putin reigns, and he does so during the sealing time.
Ҷанги Рафия, ки ҷанги Украина онро намояндагӣ мекунад, соли 2014 оғоз ёфт, вақте ки Иёлоти Муттаҳида дар Украина инқилоби рангаеро ба вуҷуд овард. Птолемейи IV, подшоҳи ҷануб, намунаи Владимир Путин аст, ки ҳукмронии худро соли 2000 оғоз кард, яъне як сол пеш аз он ки мӯҳргузории яксаду чиҳилу чор ҳазор дар соли 2001 оғоз ёбад. Чунон ки дар мавриди Птолемей буд, Путин низ пеш аз ҷанги Украина, ки бо ҷанги Рафия, ки соли 2014 оғоз ёфт, рамзгузорӣ шудааст, ба ҳукмронӣ оғоз намуд. Пеш аз Паниум, Путин, чунон ки бо Птолемей рамзгузорӣ шудааст, барканор карда мешавад. Путин ҳукмронии худро соли 2000 оғоз кард ва ба ин тартиб бо оғози замони мӯҳргузорӣ, ки соли баъдӣ, яъне 2001, оғоз ёфт, мутобиқат мекунад. Ҳабдаҳ соли рамзӣ, чунон ки тавассути Птолемей ифода шудааст, давраеро муайян мекунад, ки Путин дар он ҳукм меронад, ва ӯ инро дар давоми замони мӯҳргузорӣ анҷом медиҳад.
Trump represented by the conclusion of the two hundred and fifty years that began in 457 BC is located in the same hidden history as Putin, a history that is seventeen years long beginning at the battle of Raphia. The dragon (Putin) and false prophet (Trump) are located within the hidden history. In that history the beast, represented as “the robbers of thy people” symbolizing the papal power is located at the end of the seventeen years from Raphia to Panium.
Трамп, ки бо анҷоми дусаду панҷоҳ соле, ки дар соли 457 то милод оғоз ёфта буд, муаррифӣ мешавад, дар ҳамон таърихи ниҳоне ҷойгир аст, ки Путин низ дар он қарор дорад; таърихе ки ҳабдаҳ сол тӯл кашида, аз ҷанги Рафия оғоз меёбад. Аждаҳо (Путин) ва набии козиб (Трамп) дар доираи ҳамин таърихи ниҳон ҷойгир шудаанд. Дар он таърих ҳайвон, ки ҳамчун «ғоратгарони қавми ту» тасвир гардида, қудрати папиро рамзӣ месозад, дар анҷоми он ҳабдаҳ сол аз Рафия то Паниюм ҷойгир аст.
The year 321 represents the Sunday law in the United States, and 321 is located within a seventeen-year period from the Edict of Milan in 313 unto the division of the empire in 330.
Соли 321 қонуни якшанберо дар Иёлоти Муттаҳида муаррифӣ мекунад, ва 321 дар дохили як давраи ҳабдаҳсола аз Фармони Милан дар соли 313 то тақсим шудани империя дар соли 330 ҷойгир аст.
The history represented from Josiah’s Great Passover as it is called, begins the seventeenth Jubilee cycle of the Jews. From Josiah’s Passover, which is the greatest revival in the Old Testament unto October 22, represents the Millerite history from August 11, 1840 unto October 22, 1844, but more importantly it represents the history of 9/11 unto the Sunday law. The sealing time of the one hundred and forty-four thousand is represented by the seventeenth Jubilee cycle from Josiah unto October 22. Seventeen is a symbol associated with the major events of the sealing time, and the number seventeen is a point where Ezekiel’s wheels intersect.
Таърихи аз Фисҳи Бузурги Йӯшиё, чунон ки он номида мешавад, ифодашуда, давраи ҳабдаҳуми Юбилейи яҳудиёнро оғоз мекунад. Аз Фисҳи Йӯшиё, ки бузургтарин эҳё дар Аҳди Қадим аст, то 22 октябр, таърихи миллериро аз 11 августи соли 1840 то 22 октябри соли 1844 ифода мекунад, вале аз ин ҳам муҳимтар, он таърихи аз 9/11 то қонуни якшанберо ифода менамояд. Замони муҳргузории яксаду чилу чаҳор ҳазор бо давраи ҳабдаҳуми Юбилей аз Йӯшиё то 22 октябр ифода шудааст. Ҳабдаҳ рамзест, ки бо рӯйдодҳои асосии замони муҳргузорӣ алоқаманд аст, ва рақами ҳабдаҳ нуқтаест, ки дар он чархҳои Ҳизқиёл ба ҳам мерасанд.
In the hidden history of verse forty of Daniel, as represented in verses ten through fifteen of the same chapter the dragon is associated with the number “17” by Ptolemy’s reign. The history of verses eleven’s battle of Raphia unto verse fifteen’s battle of Raphia is “17” years. That history places Donald Trump in the middle of the seventeen years represented by those two battles. The image of the beast that is formed and set up by Trump in the United States is represented by “17” years from 313 to 330. In verse one of chapter one Ezekiel is in the thirtieth year of the “17th” Jubilee cycle. Did you ever dream that the number seventeen represented one of the wheels Ezekiel saw in the Most Holy Place?
Дар таърихи ниҳонии ояти чиҳили Дониёл, чунон ки дар оятҳои даҳ то понздаҳи ҳамон боб тасвир шудааст, аждаҳо ба воситаи подшоҳии Птолемей бо шумораи «17» вобаста мегардад. Таърихи аз ҷанги Рофиёи ояти ёздаҳум то ҷанги Рофиёи ояти понздаҳум «17» сол аст. Он таърих Доналд Трампро дар миёнаи он ҳабдаҳ соле қарор медиҳад, ки он ду ҷанг рамзи он мебошанд. Сурати ҳайвон, ки аз ҷониби Трамп дар Иёлоти Муттаҳида ташаккул дода шуда барпо мегардад, бо «17» сол аз 313 то 330 ифода меёбад. Дар ояти якуми боби якум Ҳизқиёл дар соли сиюми давраи Юбилеи «17-ум» қарор дорад. Оё ҳаргиз ба хаёлатон омада буд, ки шумораи ҳабдаҳ яке аз чархҳое буд, ки Ҳизқиёл дар Қудси Ақдас дид?
Ezekiel is a symbol of those during the sealing time who have by faith entered into the Most Holy Place. They are Peter’s priests.
Ҳизқиёл рамзи онҳост, ки дар вақти муҳргузорӣ бо имон ба Қудси Қудсҳо дохил шудаанд. Онҳо коҳинони Петрус мебошанд.
Ye also, as lively stones, are built up a spiritual house, an holy priesthood, to offer up spiritual sacrifices, acceptable to God by Jesus Christ. 1 Peter 2:5.
Шумо низ, чун сангҳои зинда, ба сурати хонаи рӯҳонӣ бино карда мешавед, каҳонати муқаддасе, то қурбониҳои рӯҳониро пешкаш намоед, ки ба Худо ба воситаи Исои Масеҳ мақбуланд. 1 Петрус 2:5.
They have been commissioned to present a message to God’s former covenant people who are then being passed by, though they are forewarned, God’s former covenant people will not see or hear.
Ба онҳо супорида шудааст, ки ба қавми пешини аҳди Худо паёме расонанд, ки дар он вақт аз онҳо мегузаранд; ва ҳарчанд онҳо пешакӣ огоҳ карда мешаванд, қавми пешини аҳди Худо нахоҳанд дид ва нахоҳанд шунид.
And he said unto me, Son of man, cause thy belly to eat, and fill thy bowels with this roll that I give thee. Then did I eat it; and it was in my mouth as honey for sweetness. And he said unto me, Son of man, go, get thee unto the house of Israel, and speak with my words unto them. For thou art not sent to a people of a strange speech and of an hard language, but to the house of Israel; Not to many people of a strange speech and of an hard language, whose words thou canst not understand. Surely, had I sent thee to them, they would have hearkened unto thee. But the house of Israel will not hearken unto thee; for they will not hearken unto me: for all the house of Israel are impudent and hardhearted. Behold, I have made thy face strong against their faces, and thy forehead strong against their foreheads. As an adamant harder than flint have I made thy forehead: fear them not, neither be dismayed at their looks, though they be a rebellious house. Ezekiel 3:3–9.
Ва Ӯ ба ман гуфт: «Эй писари одам, шиками худро бихӯр ва даруни худро аз ин тӯмаре, ки ба ту медиҳам, пур кун». Пас ман онро хӯрдам; ва он дар даҳони ман барои ширинӣ мисли асал буд. Ва Ӯ ба ман гуфт: «Эй писари одам, бирав, ба хонадони Исроил рав, ва бо суханони Ман ба онҳо сухан гӯй. Зеро ту ба назди қавме бо гуфтори бегона ва забони душвор фиристода нашудаӣ, балки ба хонадони Исроил; на ба назди қавмҳои бисёре бо гуфтори бегона ва забони душвор, ки суханонашонро натавонӣ фаҳмид. Ба яқин, агар туро назди онҳо мефиристодам, онҳо ба ту гӯш медоданд. Аммо хонадони Исроил ба ту гӯш нахоҳанд дод; зеро ба Ман гӯш намедиҳанд: зеро тамоми хонадони Исроил сарсахт ва сангдиланд. Инак, Ман рӯи туро бар зидди рӯи онҳо қавӣ гардонидаам, ва пешонии туро бар зидди пешонии онҳо қавӣ гардонидаам. Пешонии туро мисли алмос, сахттар аз чақмоқ, сохтаам: аз онҳо مترс ва аз нигоҳҳои онҳо ҳаросон мабош, гарчанде ки онҳо хонадони исёнкор ҳастанд». Ҳизқиёл 3:3–9.
Ezekiel is directed to proclaim a message to the former covenant people as represented by the Protestants of Millerite history and the Laodicean Seventh-day Adventist church in the latter days. If he refuses to proclaim the message the blood of those left unwarned will be upon him.
Ҳизқиёл фармуда мешавад, ки паёмеро ба қавми собиқи аҳд, ки онҳоро протестантҳои таърихи Миллерит ва калисои Лаодикиягии Адвентистони рӯзи ҳафтуми айёми охир намояндагӣ мекунанд, эълон намояд. Агар ӯ аз эълони ин паём сарпечӣ кунад, хуни онҳое, ки бе огоҳӣ мондаанд, бар гардани ӯ хоҳад буд.
Son of man, I have made thee a watchman unto the house of Israel: therefore hear the word at my mouth, and give them warning from me. When I say unto the wicked, Thou shalt surely die; and thou givest him not warning, nor speakest to warn the wicked from his wicked way, to save his life; the same wicked man shall die in his iniquity; but his blood will I require at thine hand. Yet if thou warn the wicked, and he turn not from his wickedness, nor from his wicked way, he shall die in his iniquity; but thou hast delivered thy soul. Again, When a righteous man doth turn from his righteousness, and commit iniquity, and I lay a stumblingblock before him, he shall die: because thou hast not given him warning, he shall die in his sin, and his righteousness which he hath done shall not be remembered; but his blood will I require at thine hand. Nevertheless if thou warn the righteous man, that the righteous sin not, and he doth not sin, he shall surely live, because he is warned; also thou hast delivered thy soul. Ezekiel 3:17–21.
Эй фарзанди одам, Ман туро барои хонадони Исроил посбон таъйин кардам; пас, каломро аз даҳони Ман бишнав ва онҳоро аз ҷониби Ман огоҳ намо. Вақте ки Ман ба шарир мегӯям: «Ту ҳатман хоҳӣ мурд», ва ту ӯро огоҳ намекунӣ ва сухан намегӯӣ, то шарирро аз роҳи шариронаи ӯ ҳушдор диҳӣ, барои он ки ҷони ӯро наҷот диҳӣ, он шарир дар гуноҳи худ хоҳад мурд; аммо хуни ӯро Ман аз дасти ту хоҳам талабид. Аммо агар ту шарирро огоҳ кунӣ, ва ӯ аз шарорати худ ва аз роҳи шариронаи худ бознагардад, ӯ дар гуноҳи худ хоҳад мурд; валекин ту ҷони худро раҳо кардаӣ. Боз, агар одиле аз адолати худ рӯй гардонад ва гуноҳ кунад, ва Ман пеши ӯ санги пешпо гузорам, ӯ хоҳад мурд: азбаски ту ӯро огоҳ накардаӣ, ӯ дар гуноҳи худ хоҳад мурд, ва корҳои одилонаи ӯ, ки ба ҷо овардааст, ба ёд оварда нахоҳанд шуд; аммо хуни ӯро Ман аз дасти ту хоҳам талабид. Аммо агар ту одилро огоҳ кунӣ, то одил гуноҳ накунад, ва ӯ гуноҳ накунад, ӯ албатта зинда хоҳад монд, зеро ки огоҳ карда шудааст; ҳамчунин ту ҷони худро раҳо кардаӣ. Ҳизқиёл 3:17–21.
In the first ‘eleven’ chapters of Ezekiel, he is shown the destruction of Jerusalem, illustrated by the visions by the river Chebar, the plain and Jerusalem. He is commissioned to proclaim a warning of the impending judgment upon Jerusalem. The warning message of the impending judgment upon Jerusalem is the warning given first to the Laodicean Seventh-day Adventist church. The warning identifies the judgment and rejection of God’s people in Jerusalem who do not possess the seal of God. The warning typified by Ezekiel is the warning of the soon-coming Sunday law.
Дар ёздаҳ боби аввали Ҳизқиёл ба ӯ харобии Ерусалим нишон дода мешавад, ки тавассути рӯъёҳо назди дарёи Кебор, саҳро ва Ерусалим тасвир ёфтааст. Ба ӯ супориш дода мешавад, ки огоҳиро дар бораи доварии наздикшаванда бар Ерусалим эълон намояд. Паёми огоҳкунанда дар бораи доварии наздикшаванда бар Ерусалим ҳамон огоҳиест, ки аввал ба калисои Лоадикиягии Адвентистони рӯзи ҳафтум дода мешавад. Ин огоҳӣ доварӣ ва рад шудани қавми Худоро дар Ерусалим, ки мӯҳри Худоро надоранд, муайян месозад. Огоҳие, ки дар Ҳизқиёл ба сурати намунавӣ ифода ёфтааст, огоҳӣ дар бораи қонуни якшанбеи ба зудӣ фарорасанда мебошад.
In those first eleven chapters where these truths are set forth, Ezekiel is made dumb, and only speaks thereafter when God specifically opens his mouth, and this continues until the destruction of Jerusalem, when he again can speak.
Дар он ёздаҳ боби аввал, ки ин ҳақиқатҳо баён гардидаанд, Ҳизқиёл гунг гардонида мешавад ва пас аз он фақат он гоҳ сухан мегӯяд, ки Худо махсус даҳони ӯро мекушояд; ва ин ҳол то вайрон шудани Ерусалим идома меёбад, ки он гоҳ ӯ боз метавонад сухан гӯяд.
Then the spirit entered into me, and set me upon my feet, and spake with me, and said unto me, Go, shut thyself within thine house. But thou, O son of man, behold, they shall put bands upon thee, and shall bind thee with them, and thou shalt not go out among them: And I will make thy tongue cleave to the roof of thy mouth, that thou shalt be dumb, and shalt not be to them a reprover: for they are a rebellious house. But when I speak with thee, I will open thy mouth, and thou shalt say unto them, Thus saith the Lord God; He that heareth, let him hear; and he that forbeareth, let him forbear: for they are a rebellious house. Ezekiel 3:24–27.
Пас Рӯҳ ба ман даромад, ва маро бар поям бардошт, ва бо ман сухан гуфт, ва ба ман гуфт: «Бирав, худро даруни хонаи худ маҳкам кун. Аммо ту, эй писари одам, инак, бар ту бандҳо хоҳанд ниҳод, ва туро бо онҳо хоҳанд баст, ва ту дар миёни онҳо берун нахоҳӣ рафт. Ва Ман забонатро ба комат хоҳад часпонд, то ки гунг шавӣ, ва барои онҳо сарзанишкунанда набошӣ; зеро ки онҳо хонадони исёнкоранд. Аммо ҳангоме ки Ман бо ту сухан мегӯям, даҳонатро хоҳам кушод, ва ба онҳо хоҳӣ гуфт: “Худованд Худо чунин мегӯяд”; ҳар кӣ мешунавад, бигзор бишнавад; ва ҳар кӣ худдорӣ мекунад, бигзор худдорӣ кунад; зеро ки онҳо хонадони исёнкоранд». Ҳизқиёл 3:24–27.
When Jerusalem fell, Ezekiel could once again speak.
Вақте ки Ерусалим суқут кард, Ҳизқиёл боз метавонист сухан гӯяд.
And it came to pass in the twelfth year of our captivity, in the tenth month, in the fifth day of the month, that one that had escaped out of Jerusalem came unto me, saying, The city is smitten. Now the hand of the Lord was upon me in the evening, afore he that was escaped came; and had opened my mouth, until he came to me in the morning; and my mouth was opened, and I was no more dumb. Ezekiel 33:21, 22.
Ва дар соли дувоздаҳуми асирии мо, дар моҳи даҳум, дар рӯзи панҷуми моҳ, чунин воқеъ шуд, ки касе, ки аз Ерусалим гурехта раҳо ёфта буд, назди ман омада, гуфт: «Шаҳр фурӯ зада шуд». Ва дасти Худованд бегоҳ бар ман буд, пеш аз он ки он гурехтаву раҳоёфта биёяд; ва Ӯ даҳони маро кушода буд, то вақте ки вай субҳ назди ман омад; ва даҳони ман кушода шуд, ва дигар гунг набудам. Ҳизқиёл 33:21, 22.
The fall of Jerusalem represents the fall of the Laodicean Seventh-day Adventist church in the latter days. That fall occurs while those who were sealed in Jerusalem in chapter nine are then lifted up as the church triumphant. The Laodicean’s within Jerusalem are taken out, and the one hundred and forty-four thousand are lifted up as the kingdom of glory is established. That kingdom of glory was typified by the establishment of the kingdom of grace at the cross. The kingdom of grace at the cross aligns with the kingdom of glory at the Sunday law, and those two kingdoms are placed into the sequence of prophetic history located in the book of Ezekiel. The first eleven chapters, when Ezekiel is placed within the context of the sanctuary is about the purification of God’s church as His people change from the church militant, that is defined as being made up of wheat and tares, into the church triumphant, that is made up of the wheat offering of Pentecost.
Суқути Ерусалим рамзи суқути калисои Лаодикиягии Адвентистони рӯзи ҳафтум дар айёми охир аст. Он суқут дар ҳоле воқеъ мегардад, ки онҳое ки дар боби нӯҳум дар Ерусалим мӯҳр зада шуданд, баъдан ҳамчун калисои ғолиб боло бурда мешаванд. Лаодикиён аз миёни Ерусалим берун гирифта мешаванд, ва яксаду чилу чор ҳазор нафар боло бурда мешаванд, дар ҳоле ки подшоҳии ҷалол барқарор мегардад. Он подшоҳии ҷалол ба василаи барқарор шудани подшоҳии файз бар салиб пешнамоӣ шуда буд. Подшоҳии файз бар салиб бо подшоҳии ҷалол дар қонуни якшанбе мутобиқат дорад, ва ин ду подшоҳӣ дар пайдарпаии таърихи нубувват, ки дар китоби Ҳизқиёл ҷойгир аст, қарор дода шудаанд. Ёздаҳ боби аввал, вақте ки Ҳизқиёл дар доираи қудсгоҳ ҷой дода мешавад, дар бораи поксозии калисои Худо аст, дар ҳоле ки қавми Ӯ аз калисои мубориз, ки ҳамчун иборат аз гандум ва алафҳои бегона таъриф мешавад, ба калисои ғолиб табдил меёбанд, ки он аз қурбонии гандумии Пантикост иборат аст.
And thou, profane wicked prince of Israel, whose day is come, when iniquity shall have an end, Thus saith the Lord God; Remove the diadem, and take off the crown: this shall not be the same: exalt him that is low, and abase him that is high. I will overturn, overturn, overturn, it: and it shall be no more, until he come whose right it is; and I will give it him. Ezekiel 21:25–27.
Ва ту, эй мири беҳаё ва шарири Исроил, ки рӯзи ту фаро расидааст, ҳангоме ки гуноҳ ба интиҳо хоҳад расид, чунин мегӯяд Худованд Худо: аммомаро бардор ва тоҷро аз сар бигир; ин дигар ҳамон нахоҳад буд: пастро боло бардор, ва болоро паст намо. Ман онро вожгун хоҳам кард, вожгун хоҳам кард, вожгун хоҳам кард; ва он дигар нахоҳад буд, то даме ки Ӯ ояд, ки ҳаққи он аз они Ӯст; ва онро ба Ӯ хоҳам дод. Ҳизқиёл 21:25–27.
Zedekiah was the final king of Judah, and he is the “wicked prince of Israel, whose day is come” in the verses. Nebuchadnezzar was about to take Jerusalem and Zedekiah’s crown was to be removed by Babylon who would be overturned by the Medes and Persians, who would in turn be overturned by the Greeks, who would be overturned by Rome. The third overturning arrives at Rome, which is the history when the King “whose right it is” will receive the crown of the kingdom of grace at the setting up of that kingdom at the cross.
Сидқиё подшоҳи охирини Яҳудо буд, ва ӯ ҳамон «мири шарири Исроил, ки рӯзи ӯ фаро расидааст» мебошад, ки дар ин оятҳо зикр шудааст. Набукаднесар наздик буд Ерусалимро тасарруф кунад, ва тоҷи Сидқиё мебоист аз ҷониби Бобил гирифта шавад; Бобил бошад, аз ҷониби Модҳо ва Форсиён сарнагун мегардид, ки онҳо низ, ба навбати худ, аз ҷониби Юнониён сарнагун мешуданд, ва Юнониён аз ҷониби Рум сарнагун мегаштанд. Сарнагунсозии сеюм ба Рум мерасад, ки он ҳамон марҳилаи таърих аст, вақте Подшоҳе, ки «ҳаққи он аз они Ӯст», тоҷи подшоҳии файзро ҳангоми барпо гардидани он подшоҳӣ бар салиб дарёфт хоҳад кард.
“To the ‘profane wicked prince’ had come the day of final reckoning. ‘Remove the diadem,’ the Lord decreed, ‘and take off the crown.’ Not until Christ Himself should set up His kingdom was Judah again to be permitted to have a king. ‘I will overturn, overturn, overturn, it,’ was the divine edict concerning the throne of the house of David; ‘and it shall be no more, until He come whose right it is; and I will give it Him.’ Ezekiel 21:25–27.” Prophets and Kings, 451.
«Ба «мири нопоки шарир» рӯзи ҳисоботи ниҳоӣ фаро расида буд. Худованд ҳукм кард: «Амомаро бардоред» ва «тоҷро аз сар бигиред». То даме ки худи Масеҳ Малакути Худро барпо намояд, ба Яҳудо дигар иҷозат дода намешуд, ки подшоҳе дошта бошад. «Ман онро вожгун хоҳам кард, вожгун, вожгун»,— чунин буд фармони илоҳӣ дар бораи тахти хонадони Довуд; «ва он дигар нахоҳад буд, то Ӯ, ки ҳаққи он аз они Ӯст, биёяд; ва Ман онро ба Ӯ хоҳам дод». Ҳизқиёл 21:25–27.» «Пайғамбарон ва Подшоҳон», 451.
In the time of the latter rain, which began when the judgment of the living began on 9/11 Christ sets up his kingdom of glory.
Дар вақти борони охир, ки ҳангоми оғози доварии зиндагон дар 9/11 оғоз ёфт, Масеҳ подшоҳии ҷалоли Худро барпо мекунад.
“When the four angels let go, Christ will set up His kingdom.” Spalding and Magan, 3.
«Вақте ки чор фаришта раҳо мекунанд, Масеҳ подшоҳии Худро барпо хоҳад кард». Spalding and Magan, 3.
A period of preparation begins at 9/11 and at the Sunday law the glorious holy mountain is lifted up above all the hills and mountains.
Давраи тайёрӣ аз 11-уми сентябр оғоз меёбад, ва ҳангоми қонуни якшанбе кӯҳи муқаддаси ҷалолдор болотар аз ҳамаи теппаҳо ва кӯҳҳо бардошта мешавад.
The word that Isaiah the son of Amoz saw concerning Judah and Jerusalem. And it shall come to pass in the last days, that the mountain of the Lord’s house shall be established in the top of the mountains, and shall be exalted above the hills; and all nations shall flow unto it. And many people shall go and say, Come ye, and let us go up to the mountain of the Lord, to the house of the God of Jacob; and he will teach us of his ways, and we will walk in his paths: for out of Zion shall go forth the law, and the word of the Lord from Jerusalem. Isaiah 2:1–3.
Сухане ки Ишаъё писари Омӯс дар бораи Яҳудо ва Ерусалим дид. Ва дар айёми охир чунин воқеъ хоҳад шуд, ки кӯҳи хонаи Худованд бар қуллаи кӯҳҳо барқарор хоҳад гардид, ва аз теппаҳо болотар хоҳад шуд; ва ҳамаи халқҳо ба сӯи он ҷорӣ хоҳанд шуд. Ва халқҳои бисёр рафта хоҳанд гуфт: Биёед, ва ба кӯҳи Худованд, ба хонаи Худои Яъқуб, бароем; ва Ӯ моро аз роҳҳои Худ таълим хоҳад дод, ва мо ба тариқҳои Ӯ хоҳем рафт; зеро аз Сион шариат содир хоҳад шуд, ва каломи Худованд аз Ерусалим. Ишаъё 2:1–3.
On 9/11 the winds were released and then restrained, thus marking the beginning of the setting up of the kingdom of Daniel two, that is represented as a rock cut out of the mountain that fills the whole earth.
Дар 11 сентябр бодҳо раҳо карда шуданд ва сипас боз дошта шуданд, ва ҳамин тавр оғози барпо гардидани подшоҳии Дониёл боби дуюмро нишон доданд, ки он ҳамчун санге тасвир шудааст, ки аз кӯҳ бурида шуда, тамоми заминро пур мекунад.
“This view was given in 1847 when there were but very few of the Advent brethren observing the Sabbath, and of these but few supposed that its observance was of sufficient importance to draw a line between the people of God and unbelievers. Now the fulfillment of that view is beginning to be seen. ‘The commencement of that time of trouble,’ here mentioned does not refer to the time when the plagues shall begin to be poured out, but to a short period just before they are poured out, while Christ is in the sanctuary. At that time, while the work of salvation is closing, trouble will be coming on the earth, and the nations will be angry, yet held in check so as not to prevent the work of the third angel. At that time the ‘latter rain,’ or refreshing from the presence of the Lord, will come, to give power to the loud voice of the third angel, and prepare the saints to stand in the period when the seven last plagues shall be poured out.” Early Writings, 85.
«Ин назар дар соли 1847 дода шуд, ҳангоме ки аз бародарони адвентист, ки рӯзи шанберо риоя мекарданд, танҳо теъдоди хеле андак буданд; ва аз миёни онҳо низ танҳо андаке гумон мекарданд, ки риояи он ба қадре аҳаммият дорад, ки миёни қавми Худо ва беимонон хатте ҷудокунанда бикашад. Акнун иҷрои он назар оғоз ба зуҳур кардан дорад. «Оғози он вақти тангӣ», ки дар ин ҷо зикр шудааст, ба он замоне ишора намекунад, ки офатҳо ба рехта шудан оғоз хоҳанд кард, балки ба як давраи кӯтоҳе андаке пеш аз рехта шудани онҳо, дар ҳоле ки Масеҳ дар муқаддасгоҳ аст. Дар он вақт, ҳангоме ки кори наҷот ба анҷом мерасад, тангӣ бар замин меояд, ва халқҳо ба ғазаб хоҳанд омад, вале нигоҳ дошта хоҳанд шуд, то ки ба кори фариштаи сеюм монеъ нашаванд. Дар он вақт «борони охирин», ё тароват аз ҳузури Худованд, хоҳад омад, то ба овози баланди фариштаи сеюм қудрат бахшад ва муқаддасонро барои истодан дар он даврае омода созад, ки ҳафт офати охирин рехта хоҳанд шуд». Навиштаҳои Аввалия, 85.
Christ sets up His everlasting kingdom during the time of the latter rain, and His kingdom includes the kingdom of grace that was established at the cross and also His kingdom of glory at the Sunday law. Zedekiah to Babylon (1st kingdom), to Medo-Persia (2nd kingdom), to Greece (3rd kingdom) and on to pagan Rome (4th kingdom) identifies the history leading to the kingdom of grace. That history identifies a parallel historical sequence from Papal Rome (spiritual Babylon 5th kingdom), unto the United States (spiritual Medo-Persia 6th kingdom), unto the United Nations (spiritual Greece 7th kingdom) and on unto the threefold union of the dragon, the beast and false prophet, that together make up modern Rome (spiritual Rome 8th kingdom that is of the seven).
Масеҳ подшоҳии абадии Худро дар айёми борони охирин барпо месозад, ва подшоҳии Ӯ ҳам подшоҳии файзро, ки бар салиб таъсис ёфт, дар бар мегирад ва ҳам подшоҳии ҷалоли Ӯро ҳангоми қонуни якшанбе. Сидқиё ба Бобил (подшоҳии 1-ум), ба Модо-Форс (подшоҳии 2-юм), ба Юнон (подшоҳии 3-юм) ва сипас ба Руми бутпараст (подшоҳии 4-ум) таърихи ба сӯи подшоҳии файз пешбарандаро муайян мекунад. Он таърих як силсилаи таърихии мувозиро аз Руми Папагӣ (Бобили рӯҳонӣ, подшоҳии 5-ум), то Иёлоти Муттаҳида (Модо-Форси рӯҳонӣ, подшоҳии 6-ум), то Созмони Милали Муттаҳид (Юнони рӯҳонӣ, подшоҳии 7-ум) ва сипас то иттиҳоди сегонаи аждаҳо, ҳайвон ва набии козиб, ки дар якҷоягӣ Руми муосирро ташкил медиҳанд (Руми рӯҳонӣ, подшоҳии 8-ум, ки аз он ҳафт аст), муайян мекунад.
The triumph of that kingdom in Daniel two is represented by a rock, and God’s faithful are stones in the temple.
Ғалабаи он подшоҳӣ дар Дониёл боби ду бо санге тасвир шудааст, ва содиқони Худо сангҳо дар маъбад мебошанд.
Ye also, as lively stones, are built up a spiritual house, an holy priesthood, to offer up spiritual sacrifices, acceptable to God by Jesus Christ. 1 Peter 2:5.
Шумо низ, чун сангҳои зинда, ҳамчун хонаи рӯҳонӣ бино карда мешавед, то ки коҳиноти муқаддас бошед ва қурбониҳои рӯҳониро, ки ба василаи Исои Масеҳ назди Худо мақбуланд, тақдим намоед. 1 Петрус 2:5.
That everlasting kingdom triumphs over the kingdoms of the world and fills the entire world. In Ezekiel chapter forty to the end of his book, that same kingdom is represented as a temple which fills the world with the water of life.
Он мамлакати абадӣ бар мамлакатҳои ҷаҳон ғолиб меояд ва тамоми ҷаҳонро фаро мегирад. Дар боби чиҳили китоби Ҳизқиёл то охири он китоб, ҳамон як мамлакат ҳамчун маъбаде тасвир шудааст, ки ҷаҳонро аз оби ҳаёт пур месозад.
We will continue these things in the next article.
Мо ин мавзӯъҳоро дар мақолаи навбатӣ идома хоҳем дод.