In the passage from Testimonies, volume five, which we have been considering for a few articles now, we are informed of the vision of the temple given to Ezekiel, Isaiah and John:
Дар порчае аз ҷилди панҷуми «Шаҳодатҳо», ки мо онро дар чанд мақолаи охир баррасӣ кардаем, дар бораи рӯъёи маъбад, ки ба Ҳизқиёл, Ишаъё ва Юҳанно дода шуда буд, ба мо маълумот дода мешавад:
“These lessons are for our benefit. We need to stay our faith upon God, for there is just before us a time that will try men’s souls. Christ, upon the Mount of Olives, rehearsed the fearful judgments that were to precede His second coming: ‘Ye shall hear of wars and rumors of wars.’ ‘Nation shall rise against nation, and kingdom against kingdom: and there shall be famines, and pestilences, and earthquakes, in divers places. All these are the beginning of sorrows.’ While these prophecies received a partial fulfillment at the destruction of Jerusalem, they have a more direct application to the last days.”
«Ин дарсҳо барои манфиати мо мебошанд. Мо бояд имони худро бар Худо устувор нигоҳ дорем, зеро дар пеши мо замоне қарор дорад, ки ҷонҳои одамонро хоҳад озмуд. Масеҳ бар Кӯҳи Зайтун довариҳои даҳшатнокеро, ки бояд пеш аз омадани дуюми Ӯ ба вуқӯъ оянд, баён намуд: “Аз ҷангҳо ва овозаҳои ҷангҳо хоҳед шунид.” “Қавме бар зидди қавме, ва подшоҳие бар зидди подшоҳие хоҳад бархост; ва дар ҷойҳои гуногун қаҳтиҳо, вабоҳо ва заминларзаҳо рӯй хоҳанд дод. Ҳамаи инҳо ибтидои дардҳост.” Гарчанде ки ин пешгӯиҳо ҳангоми харобии Ерусалим қисман иҷро шуданд, онҳо татбиқи мустақимтаре ба рӯзҳои охир доранд.»
The Ninth of Av
Рӯзи нӯхуми Об
Tisha B’Av, which means “the Ninth of Av” in Hebrew, is the Jewish day that commemorates the destruction of both the First Temple by the Babylonians in 586 BC and the Second Temple by Titus in the year 70. Both destructions occurred on the same calendar date—the 9th day of the Hebrew month of Av (usually falling in July or August on the Gregorian calendar). When Sister White aligns the destruction of Jerusalem to the “time that will try men’s souls” in the last days, she is identifying two destructions which both illustrate the soon-coming Sunday law.
Тиша бе-Ав, ки дар забони ибронӣ маънои «нуҳуми Ав»-ро дорад, рӯзест, ки яҳудиён дар он ҳам аз вайрон шудани Маъбади якум аз ҷониби бобилиён дар соли 586 пеш аз милод ва ҳам аз вайрон шудани Маъбади дуюм аз ҷониби Титус дар соли 70 ёд мекунанд. Ҳар ду вайроншавӣ дар як санаи тақвимӣ — рӯзи 9-уми моҳи ибрии Ав (ки дар тақвими григорианӣ одатан ба моҳи июл ё август рост меояд) — рӯй додаанд. Вақте ки хоҳар Уайт вайроншавии Ерусалимро ба «замоне, ки ҷонҳои инсонҳоро хоҳад озмуд» дар рӯзҳои охир рабт медиҳад, ӯ ба ду вайроншавӣ ишора мекунад, ки ҳар ду қонуни ба қарибӣ ҷоришавандаи якшанберо ба таври рамзӣ нишон медиҳанд.
Verse sixteen of Daniel eleven represents that Sunday law, and aligns with verse forty-one. In Ezekiel the destruction of Jerusalem is used to illustrate the separation of the wise and foolish virgins at the Sunday law. Ezekiel was a captive in Babylon when he was miraculously transported to Jerusalem to view that very separation in chapters eight through eleven.
Ояти шонздаҳуми боби ёздаҳуми китоби Дониёл он қонуни рӯзи якшанберо ифода мекунад ва бо ояти чилу якум мутобиқат дорад. Дар китоби Ҳизқиёл харобшавии Ерусалим барои тасвири аз ҳам ҷудо шудани бокирагони доно ва нодон ҳангоми ҷорӣ шудани қонуни рӯзи якшанбе истифода мешавад. Ҳизқиёл дар Бобил асир буд, вақте ки ба таври муъҷизавӣ ба Ерусалим бурда шуд, то маҳз ҳамон ҷудошавиро, ки дар бобҳои ҳаштум то ёздаҳум тасвир шудааст, бубинад.
And it came to pass in the sixth year, in the sixth month, in the fifth day of the month, as I sat in mine house, and the elders of Judah sat before me, that the hand of the Lord God fell there upon me. Then I beheld, and lo a likeness as the appearance of fire: from the appearance of his loins even downward, fire; and from his loins even upward, as the appearance of brightness, as the colour of amber. And he put forth the form of an hand, and took me by a lock of mine head; and the spirit lifted me up between the earth and the heaven, and brought me in the visions of God to Jerusalem, to the door of the inner gate that looketh toward the north; where was the seat of the image of jealousy, which provoketh to jealousy. Ezekiel 8:1–3.
Ва дар соли шашум, дар моҳи шашум, дар рӯзи панҷуми моҳ, ҳангоме ки ман дар хонаи худ нишаста будам ва пирони Яҳудо пеши ман нишаста буданд, дасти Худованд Парвардигор бар ман дар он ҷо фуруд омад. Ва ман назар кардам, ва инак, шабоҳате чун намуди оташ: аз намуди миёнаш ба поён оташ; ва аз миёнаш ба боло, чун намуди дурахш, мисли ранги каҳрабо. Ва Ӯ шабеҳи дасте дароз кард, ва маро аз як тори мӯям гирифт; ва рӯҳ маро миёни замин ва осмон боло бардошт, ва дар рӯъёҳои Худо маро ба Уршалим овард, назди дарвозаи дарунии рӯ ба шимол, ки дар он ҷо ҷойгоҳи сурати рашк буд, ки рашкро бармеангехт. Ҳизқиёл 8:1–3.
The four chapters of eight through eleven are a description of the separation, and Sister White, when commenting on Ezekiel nine, identifies not only that it was the same sealing as Revelation chapter seven, but that Jerusalem represents the Laodicean Seventh-day Adventist church in the latter days.
Дар чор боб — аз ҳаштум то ёздаҳум — ҷудокунӣ тавсиф шудааст, ва хоҳар Уайт ҳангоми шарҳи боби нуҳуми китоби Ҳизқиёл на танҳо нишон медиҳад, ки ин ҳамон муҳргузорие буд, ки дар боби ҳафтуми китоби Ваҳй баён шудааст, балки ҳамчунин муайян месозад, ки Ерусалим рамзи калисои лаодикиягии адвентистони рӯзи ҳафтум дар айёми охир аст.
“The class who do not feel grieved over their own spiritual declension, nor mourn over the sins of others, will be left without the seal of God. The Lord commissions His messengers, the men with slaughtering weapons in their hands: ‘Go ye after him through the city, and smite: let not your eye spare, neither have ye pity: slay utterly old and young, both maids, and little children, and women: but come not near any man upon whom is the mark; and begin at My sanctuary. Then they began at the ancient men which were before the house.’
«Онҳое ки аз таназзули рӯҳонии худ андӯҳгин намешаванд ва бар гуноҳҳои дигарон мотам намегиранд, бе мӯҳри Худо хоҳанд монд. Худованд ба фиристодагони Худ, ба мардоне ки аслиҳаи куштор дар даст доранд, амр медиҳад: “Аз ақиби ӯ аз миёни шаҳр бигузаред ва бизанед: чашми шумо раҳм накунад ва дилсӯзӣ нанамоед: пирону ҷавонон, ҳам духтарон ва ҳам кӯдакони хурдсол, ва занонро комилан бикушед; вале ба ҳеҷ касе ки бар ӯ он нишон аст, наздик нашавед; ва аз муқаддасгоҳи Ман оғоз кунед. Пас онҳо аз пироне ки пеши хона буданд, оғоз карданд.”»
“Here we see that the church—the Lord’s sanctuary—was the first to feel the stroke of the wrath of God. The ancient men, those to whom God had given great light and who had stood as guardians of the spiritual interests of the people, had betrayed their trust. They had taken the position that we need not look for miracles and the marked manifestation of God’s power as in former days. Times have changed. These words strengthen their unbelief, and they say: The Lord will not do good, neither will He do evil. He is too merciful to visit His people in judgment. Thus ‘Peace and safety’ is the cry from men who will never again lift up their voice like a trumpet to show God’s people their transgressions and the house of Jacob their sins. These dumb dogs that would not bark are the ones who feel the just vengeance of an offended God. Men, maidens, and little children all perish together.
«Дар ин ҷо мо мебинем, ки калисо — муқаддасгоҳи Худованд — аввалин шуда зарбаи ғазаби Худоро эҳсос кард. Пирони солхӯрда, онҳое ки Худо ба онҳо нури бузург дода буд ва ҳамчун посбонони манфиатҳои рӯҳонии мардум истода буданд, ба амонате ки ба онҳо супурда шуда буд хиёнат карданд. Онҳо чунин мавқеъ гирифта буданд, ки мо набояд мӯъҷизот ва зуҳури ошкори қудрати Худоро, чунон ки дар рӯзҳои пешин буд, интизор шавем. Замонҳо дигар шудаанд. Ин суханон беимонии онҳоро қувват мебахшанд, ва онҳо мегӯянд: Худованд на некӣ хоҳад кард ва на бадӣ. Ӯ аз ҳад меҳрубон аст, ки қавми Худро бо доварӣ бозҷӯйӣ намояд. Ҳамин тавр, “Осоиш ва амният” нидоест аз ҷониби мардоне, ки дигар ҳеҷ гоҳ овози худро мисли карнай баланд нахоҳанд кард, то ба қавми Худо исёнҳояшонро ва ба хонаи Яъқуб гуноҳҳояшонро нишон диҳанд. Ин сагҳои гунге, ки аккос кардан намехостанд, ҳамонҳоянд, ки интиқоми одилонаи Худои озурдашударо эҳсос мекунанд. Мардон, духтарон ва кӯдакони хурдсол ҳама якҷоя ҳалок мегарданд.»
“The abominations for which the faithful ones were sighing and crying were all that could be discerned by finite eyes, but by far the worst sins, those which provoked the jealousy of the pure and holy God, were unrevealed. The great Searcher of hearts knoweth every sin committed in secret by the workers of iniquity. These persons come to feel secure in their deceptions and, because of His long-suffering, say that the Lord seeth not, and then act as though He had forsaken the earth. But He will detect their hypocrisy and will open before others those sins which they were so careful to hide.
«Кирдорҳои зиште, ки мӯъминони содиқ барои онҳо оҳу нола мекарданд ва гиря менамуданд, танҳо ҳамон чизҳое буданд, ки чашмони маҳдуди инсонӣ метавонистанд онҳоро бубинанд; аммо гуноҳҳои аз ҳама бадтар, онҳое ки рашки Худои поку муқаддасро барангехтанд, ошкор нашуда буданд. Он Бузурги Тафтишкунандаи дилҳо ҳар гуноҳеро, ки дар ниҳон аз ҷониби амалкунандагони шарорат содир мешавад, медонад. Ин афрод аз фиребкориҳои худ худро эмин ҳис кардан мегиранд ва, азбаски Ӯ пурсабр аст, мегӯянд, ки Худованд намебинад, ва сипас чунон амал мекунанд, гӯё ки Ӯ заминро тарк карда бошад. Аммо Ӯ риёкории онҳоро фош хоҳад кард ва дар пеши дигарон он гуноҳҳоеро ошкор хоҳад сохт, ки онҳо бо чунин эҳтиёт пинҳон медоштанд.»
“No superiority of rank, dignity, or worldly wisdom, no position in sacred office, will preserve men from sacrificing principle when left to their own deceitful hearts. Those who have been regarded as worthy and righteous prove to be ring-leaders in apostasy and examples in indifference and in the abuse of God’s mercies. Their wicked course He will tolerate no longer, and in His wrath He deals with them without mercy.
«На ҳеҷ бартарии мартаба, шаъну шараф ё хиради дунявӣ, ҳеҷ мақом дар хизмати муқаддас, одамонро аз қурбон кардани аслҳои имон ҳифз нахоҳад кард, агар онҳо ба дилҳои маккоронаи худ вогузошта шаванд. Онҳое ки сазовор ва одил шумурда мешуданд, собит мегарданд, ки пешвоёни осиёнд ва намунаҳои бепарвоӣ ва сӯиистифода аз марҳаматҳои Худо мебошанд. Роҳи шариронаи онҳоро Ӯ дигар таҳаммул нахоҳад кард, ва дар ғазаби Худ бо онҳо бе раҳмӣ амал мекунад.
“It is with reluctance that the Lord withdraws His presence from those who have been blessed with great light and who have felt the power of the word in ministering to others. They were once His faithful servants, favored with His presence and guidance; but they departed from Him and led others into error, and therefore are brought under the divine displeasure.” Testimonies, volume 5, 211, 212.
«Худованд бо нохушӣ ҳузури Худро аз онҳое бозмедорад, ки бо нури бузург баракат ёфтаанд ва ҳангоми хизмат ба дигарон қудрати каломро эҳсос кардаанд. Онҳо замоне хизматгорони вафодори Ӯ буданд, ки аз ҳузур ва роҳнамоии Ӯ баҳравар гардида буданд; аммо онҳо аз Ӯ рӯй гардониданд ва дигаронро ба гумроҳӣ бурданд, ва бинобар ин зери норозигии илоҳӣ қарор дода мешаванд». Testimonies, volume 5, 211, 212.
The entire book of Ezekiel is set within the context of the destruction of Jerusalem. In Ezekiel’s testimony the siege of Nebuchadnezzar that lasted a year and a half is specifically marked, but the “more direct application” of Jesus' warning in Matthew twenty-four is in the latter days. In Ezekiel that line of truth is found in chapter twenty-four.
Тамоми китоби Ҳизқиёл дар доираи муҳити вайроншавии Ерусалим қарор дорад. Дар шаҳодати Ҳизқиёл муҳосираи Набукаднесар, ки якуним сол давом кард, ба таври махсус ишора шудааст, вале «татбиқи бевоситатари» ҳушдори Исо дар Матто бисту чаҳор ба айёми охир тааллуқ дорад. Дар Ҳизқиёл он хатти ҳақиқат дар боби бисту чаҳор ёфт мешавад.
587 BC
587 то милод
Again in the ninth year, in the tenth month, in the tenth day of the month, the word of the Lord came unto me, saying, Son of man, write thee the name of the day, even of this same day: the king of Babylon set himself against Jerusalem this same day. Ezekiel 24:1, 2.
Ва боз, дар соли нӯҳум, дар моҳи даҳум, дар рӯзи даҳуми моҳ, каломи Худованд бар ман нозил шуда, гуфт: «Эй писари одам, номи ин рӯзро барои худ бинавис, яъне ҳамин рӯзро: подшоҳи Бобил дар ҳамин рӯз бар зидди Ерусалим бархост». Ҳизқиёл 24:1, 2.
On this date, which is also established on other biblical witnesses, a siege of eighteen months began. The word of the Lord that came to Ezekiel on that date consisted of the parable of the bloody city that is illustrated with a boiling pot followed by a great fire. The parable clearly is representing the judgment upon Jerusalem, and it is followed in the same chapter with Ezekiel’s wife being laid to rest by a stroke as a symbol that the siege that would ultimately destroy the sanctuary had begun.
Дар ин сана, ки он ҳамчунин бо дигар шоҳидони Китоби Муқаддас муқаррар шудааст, муҳосирае оғоз ёфт, ки ҳаждаҳ моҳ идома кард. Каломи Худованд, ки дар он сана ба Ҳизқиёл нозил шуд, аз масали шаҳри хунолуд иборат буд, ки бо деги ҷӯшон тасвир мегардад ва пас аз он оташи бузурге меояд. Ин масал ба таври равшан довариро бар Ерусалим ифода мекунад, ва дар ҳамон боб пас аз он бо он идома меёбад, ки зани Ҳизқиёл бар асари сакта ба хок супурда мешавад, ҳамчун рамзе аз он ки муҳосирае, ки дар ниҳоят қудсгоҳро нобуд месохт, оғоз ёфта буд.
Also the word of the Lord came unto me, saying, Son of man, behold, I take away from thee the desire of thine eyes with a stroke: yet neither shalt thou mourn nor weep, neither shall thy tears run down. Forbear to cry, make no mourning for the dead, bind the tire of thine head upon thee, and put on thy shoes upon thy feet, and cover not thy lips, and eat not the bread of men. So I spake unto the people in the morning: and at even my wife died; and I did in the morning as I was commanded. Ezekiel 24:15–18.
Ва каломи Худованд бар ман нозил шуда, гуфт: «Эй писари одам, инак, Ман маҳбуби чашмони туро бо як зарба аз ту мегирам; вале ту набояд мотам бигирӣ ва нагирйӣ, ва ашкҳоят ҷорӣ нашавад. Оҳу нола макун, барои мурда мотам нагир; дастори сари худро бар сар бибанд, ва пойафзоли худро бар поят бипӯш, ва лабҳои худро напӯшон, ва нони мардумро махӯр». Пас, ман субҳ ба мардум сухан гуфтам; ва бегоҳ занам мурд; ва субҳи дигар чунон ки ба ман амр шуда буд, амал кардам. Ҳизқиёл 24:15–18.
Then the people around Ezekiel asked the meaning of the parable and his wife’s death.
Он гоҳ мардуме, ки гирди Ҳизқиёл буданд, аз ӯ маънии масал ва марги зани ӯро пурсиданд.
And the people said unto me, Wilt thou not tell us what these things are to us, that thou doest so? Then I answered them, The word of the Lord came unto me, saying, Speak unto the house of Israel, Thus saith the Lord God; Behold, I will profane my sanctuary, the excellency of your strength, the desire of your eyes, and that which your soul pitieth; and your sons and your daughters whom ye have left shall fall by the sword. Ezekiel 24:19–21.
Ва мардум ба ман гуфтанд: «Оё ба мо нахоҳӣ гуфт, ки ин корҳоят барои мо чӣ маъно доранд?» Пас ман ба онҳо ҷавоб додам: «Каломи Худованд бар ман нозил шуда, гуфт: Ба хонадони Исроил бигӯ: Ҳамин тавр мегӯяд Худованд Худо: Инак, Ман муқаддасгоҳи Худро, ҷалоли қуввати шуморо, орзуи чашмонатон ва он чиро, ки ҷони шумо бар он месӯзад, беҳурмат хоҳам сохт; ва писаронатон ва духтаронатон, ки онҳоро боқӣ гузоштаед, аз дами шамшер хоҳанд афтод». Ҳизқиёл 24:19–21.
Ezekiel’s wife and the sanctuary are both identified as the “desire of your eyes” in the passage. Biblical historians identify that the siege lasted eighteen months, whereas the sieges of Cestius and Titus lasted four years from the year 66 unto the year 70. A close count of the time from the first siege of Cestius unto the destruction is three and a half years, but when applying “inclusive reckoning,” which is the most often employed application in the Bible, it is four years. Knowing that both reckonings are valid allows us to see both three and a half years from Cestius to Titus and also four years.
Ҳам зани Ҳизқиёл ва ҳам қудсгоҳ дар ин порча ҳамчун «матлуби чашмони шумо» муаррифӣ шудаанд. Муҳаққиқони таърихи Китоби Муқаддас муайян кардаанд, ки муҳосира ҳаждаҳ моҳ давом кардааст, ҳол он ки муҳосираҳои Сестий ва Титус аз соли 66 то соли 70 чор сол тӯл кашидаанд. Агар фосилаи вақтро аз муҳосираи нахустини Сестий то замони харобшавӣ дақиқ ҳисоб кунем, сеюним сол мешавад, аммо бо истифода аз «ҳисоби фарогир», ки дар Китоби Муқаддас бештар аз ҳама ба кор бурда мешавад, он чор солро ташкил медиҳад. Донистани он ки ҳар ду тарзи ҳисоб дурустанд, ба мо имкон медиҳад, ки фосилаи аз Сестий то Титусро ҳам сеюним сол ва ҳам чор сол ҳисоб кунем.
We have two witnesses of the Sunday law in the two destructions of Jerusalem, and the details of both histories are to be applied to the soon-coming Sunday law—where Laodicea is spewed out of the mouth of the Lord. The beginning of the siege of Nebuchadnezzar is marked by the death of Ezekiel’s wife. At her death, Ezekiel was commanded not to openly mourn, for he was the sign of the Jews being carried away into captivity.
Мо дар ду харобшавии Ерусалим ду шоҳиди қонуни якшанберо дорем ва ҷузъиёти ҳар ду таърих бояд ба қонуни якшанбее, ки ба зудӣ ҷорӣ хоҳад шуд, татбиқ карда шаванд — он ҳангом Лаодикия аз даҳони Худованд қай карда мешавад. Оғози муҳосираи Набукаднесарро марги ҳамсари Ҳизқиёл нишон медиҳад. Ҳангоми марги ҳамсараш ба Ҳизқиёл амр шуд, ки ошкоро азодорӣ накунад, зеро ӯ нишонаи ба асорат бурда шудани яҳудиён буд.
The beginning of the four-year period of 66 to 70 is marked by the sign of the abomination of desolation, which was the sign for the Christians in Jerusalem to flee.
Оғози давраи чаҳорсолаи солҳои 66 то 70 бо аломати зиштии валангоркунанда мушаххас мегардад, ки он барои масеҳиёни Ерусалим аломате буд, то бигрезанд.
When ye therefore shall see the abomination of desolation, spoken of by Daniel the prophet, stand in the holy place, (whoso readeth, let him understand:) Then let them which be in Judaea flee into the mountains. Matthew 24:15,16.
Пас, ҳар гоҳ шумо макруҳоти вайрониро, ки Дониёли набӣ дар бораи он сухан гуфтааст, бинед, ки дар ҷои муқаддас истодааст, (ҳар кӣ мехонад, бигзор дарк намояд:) он гоҳ касоне ки дар Яҳудо ҳастанд, ба кӯҳҳо бигрезанд. Матто 24:15,16.
Two sieges clearly align with each other, and both sieges contain a “sign” at the beginning of the siege. When Ezekiel explained what was meant by the death of his wife and the lack of mourning on his part, he explained and then recorded:
Ду муҳосира ба таври равшан бо ҳам мувофиқат мекунанд ва дар оғози ҳар ду муҳосира «аломате» вуҷуд дорад. Ҳангоме ки Ҳизқиёл шарҳ медод, ки марги ҳамсараш ва азодорӣ накардани худи ӯ чӣ маъно дошт, ӯ тавзеҳ дод ва сипас чунин навишт:
Thus Ezekiel is unto you a sign: according to all that he hath done shall ye do: and when this cometh, ye shall know that I am the Lord God. Ezekiel 24:24.
Пас, Ҳизқиёл барои шумо аломат аст: мувофиқи ҳар он чи ӯ кардааст, шумо низ хоҳед кард; ва ҳангоме ки ин ба амал ояд, хоҳед донист, ки Ман Худованд Худо ҳастам. Ҳизқиёл 24:24.
The sign of the death of Ezekiel’s wife was an identification of the soon-coming destruction of Jerusalem and the temple and the following captivity in Babylon. The sign of the abomination of desolation, spoken of by Daniel was a warning to escape the destruction, but both sieges have a sign at the beginning.
Нишонаи марги зани Ҳизқиёл муайянкунандаи вайронии наздикояндаи Уршалим ва маъбад ва асирии баъдина дар Бобил буд. Нишонаи макрӯҳи харобӣ, ки Дониёл дар бораи он сухан гуфтааст, ҳушдоре барои гурехтан аз вайронӣ буд, аммо ҳар ду муҳосира дар оғози худ нишонае доранд.
There will be a prophetic siege before the soon-coming Sunday law, and Ezekiel’s wife’s death is the symbol that the Laodicean Seventh-day Adventist church has been fully passed by, whereas Ezekiel is a symbol of the one hundred and forty-four thousand, and is the symbol of the ensign that is lifted up at the beginning of the siege. Ezekiel is the ensign of the one hundred and forty-four thousand at the beginning of the siege of Babylon, and the sign of the abomination of desolation at the beginning is the “sign” of Rome. One sign speaks to an internal warning and the other to an external warning. There was certainly a warning to the Christians in the year 66, but the warning sign was Rome. The sign in the destruction by Babylon of Jerusalem was Ezekiel’s wife. Rome is the class who receive the mark of the beast and Ezekiel the sign of those who receive the seal of God.
Пеш аз ҷорӣ шудани қонуни рӯзи якшанбе дар ояндаи наздик муҳосираи нубувватӣ рӯй хоҳад дод ва марги зани Ҳизқиёл рамзи он аст, ки калисои лаодикиягии адвентистони рӯзи ҳафтум комилан канор гузошта шудааст, дар ҳоле ки Ҳизқиёл рамзи яксаду чилу чор ҳазор нафар ва рамзи байрақест, ки дар оғози муҳосира афрохта мешавад. Ҳизқиёл дар оғози муҳосираи Бобил байрақи яксаду чилу чор ҳазор нафар аст ва нишонаи кароҳати харобӣ дар оғоз «нишонаи» Рум аст. Як нишона ба огоҳии дохилӣ ва дигаре ба огоҳии берунӣ ишора мекунад. Бешубҳа, дар соли 66 ба масеҳиён огоҳӣ дода шуда буд, аммо нишонаи огоҳкунанда Рум буд. Ҳангоми хароб шудани Ерусалим ба дасти Бобил нишона зани Ҳизқиёл буд. Рум гурӯҳи касонест, ки тамғаи ҳайвони ваҳширо мегиранд ва Ҳизқиёл нишонаи касонест, ки муҳри Худоро мегиранд.
Two Ending Periods
Ду давраи анҷомёбанда
The first siege lasted eighteen months and the second siege lasted four years. Both sieges find their “more direct” fulfillment in the latter days, and both sieges are directly connected with the prophecy of three hundred and ninety-one years and fifteen days located in Revelation nine verse fifteen.
Муҳосираи аввал ҳаждаҳ моҳ давом кард, ва муҳосираи дувум чор сол идома ёфт. Ҳар ду муҳосира иҷрошавии «мустақимтари» худро дар рӯзҳои охир меёбанд, ва ҳар ду муҳосира бевосита бо пешгӯии сесаду наваду як солу понздаҳ рӯз, ки дар Ваҳй 9:15 ҷойгир аст, пайванди мустақим доранд.
The beginning of the five months of Revelation nine, verse ten included a history that marks a thirty-eight-year period that culminates in a four-year siege, that is associated with the number thirty-eight, and identified the rising up of Islam. That four-year siege finds its counterpart in the history that began when the (five months) one hundred and fifty years concluded and the three hundred and ninety-one years and fifteen days began. It began on July 27, 1449, and four years later, Islam brought a siege of fifty-five days against Constantinople that concluded on May 29, 1453.
Оғози панҷ моҳи дар Ваҳй, боби нуҳум, ояти даҳум зикршуда таърихеро дар бар мегирифт, ки давраи сиюҳаштсоларо нишон медиҳад, ки бо муҳосираи чорсола ба авҷ мерасад ва бо адади сию ҳашт алоқаманд аст, ва сар баровардани исломро муайян мекард. Он муҳосираи чорсола дар таърихе ҳамтои худро меёбад, ки бо анҷом ёфтани (панҷ моҳ) яксаду панҷоҳ сол ва оғози сесаду наваду як солу понздаҳ рӯз шурӯъ шуд. Он 27 июли соли 1449 оғоз ёфт ва чор сол пас ислом Константинополро ба муҳосираи панҷоҳупанҷрӯза гирифт, ки 29 майи соли 1453 ба поён расид.
When the time prophecy that began on July 27, 1449, concluded on August 11, 1840, the four years of the movement of the first and second angels from 1840 unto 1844 aligned with the four-year siege of 1333 unto 1337, and also the four-year period from 1449 unto 1453. Those three witnesses, which are all directly part of the same prophetic line, represent a symbolic four-year period when the first and second angels’ movement of 1840 unto 1844 is repeated in the history of the movement of the third angel. Those three witnesses typify a four-year siege in the history of the one hundred and forty-four thousand. That four-year period is also illustrated by the sieges of Jerusalem in 66 and 70.
Вақте ки пешгӯии замонӣ, ки 27 июли соли 1449 оғоз ёфта буд, 11 августи соли 1840 ба анҷом расид, чор соли ҳаракати фариштагони якум ва дуюм аз соли 1840 то соли 1844 бо муҳосираи чорсола аз соли 1333 то соли 1337 ва ҳамчунин бо давраи чорсола аз соли 1449 то соли 1453 мутобиқат доштанд. Он се шоҳид, ки ҳамагӣ бевосита ҷузъи ҳамон як хатти пешгӯӣ мебошанд, давраи рамзии чорсолаеро ифода мекунанд, ки дар он ҳаракати фариштагони якум ва дуюм аз соли 1840 то соли 1844 дар таърихи ҳаракати фариштаи сеюм такрор мешавад. Он се шоҳид тимсоли муҳосираи чорсола дар таърихи яксаду чилу чор ҳазор мебошанд. Он давраи чорсола ҳамчунин тавассути муҳосираҳои Ерусалим дар солҳои 66 ва 70 тасвир ёфтааст.
The beginning of the four-year siege by Cestius in 66 and then the ending by Titus in 70 produce an alpha symbol and an omega symbol to a period of four years. That same period is also represented by three and a half years, which in turn aligns with the three and a half prophetic years that papal Rome trampled down the sanctuary.
Оғози муҳосираи чаҳорсола аз ҷониби Сестий дар соли 66 ва сипас анҷоми он аз ҷониби Титус дар соли 70 рамзҳои алфа ва омегаи як давраи чаҳорсоларо ташкил медиҳанд. Ҳамин давра ҳамчунин бо сеюним сол ифода мешавад, ки ин, дар навбати худ, ба он сеюним соли нубувватие мувофиқат мекунад, ки дар тӯли онҳо Руми папавӣ қудсгоҳро поймол мекард.
But the court which is without the temple leave out, and measure it not; for it is given unto the Gentiles: and the holy city shall they tread under foot forty and two months. And I will give power unto my two witnesses, and they shall prophesy a thousand two hundred and threescore days, clothed in sackcloth. Revelation 11: 2, 3.
Аммо саҳнеро, ки берун аз маъбад аст, вогузор ва онро чен макун; зеро он ба халқҳо дода шудааст; ва онҳо шаҳри муқаддасро чиҳилу ду моҳ поймол хоҳанд кард. Ва Ман ба ду шоҳиди Худ қудрат хоҳам дод, ва онҳо як ҳазору дусаду шаст рӯз, дар палос пӯшида, нубувват хоҳанд кард. Ваҳй 11:2, 3.
And they shall fall by the edge of the sword, and shall be led away captive into all nations: and Jerusalem shall be trodden down of the Gentiles, until the times of the Gentiles be fulfilled. Luke 21:24.
Ва онҳо ба дами шамшер хоҳанд афтод, ва ба асорат ба миёни ҳамаи халқҳо бурда хоҳанд шуд; ва Уршалим аз ҷониби халқҳои ғайрияҳудӣ поймол карда хоҳад шуд, то замонҳои халқҳои ғайрияҳудӣ ба анҷом расанд. Луқо 21:24.
It is essential to note that I am employing both “inclusive” and “exclusive” reckoning to the period represented by the alpha symbol of Cestius unto the omega symbol of Titus. This identifies that two applications of time are represented with one history. We have already dealt with this biblical principle when we considered (many articles ago) the time between Jesus’ visit to Caesarea-Philippi (Panium) and His trip to the Mount of Transfiguration. Two biblical authors record six days and one eight days.
Қайд кардан муҳим аст, ки ман дар ҳисоб кардани даврае, ки аз рамзи алфаи Сестий то рамзи омегаи Титус ифода ёфтааст, ҳам усули «фарогир» ва ҳам усули «истисноӣ»-ро ба кор мебарам. Ин нишон медиҳад, ки дар як раванди таърихӣ ду тарзи ҳисоби вақт ифода ёфтааст. Мо ин принсипи Китоби Муқаддасро қаблан низ баррасӣ карда будем, вақте ки (чандин мақола пеш) фосилаи замонии байни боздиди Исо аз Қайсарияи Филиппус (Паниум) ва сафари Ӯ ба кӯҳи Табдили Суратро таҳқиқ намудем. Ду муаллифи Китоби Муқаддас шаш рӯз ва як муаллиф ҳашт рӯзро сабт кардаанд.
And after six days Jesus taketh Peter, James, and John his brother, and bringeth them up into an high mountain apart. Matthew 17:1.
Ва пас аз шаш рӯз Исо Петрус, Яъқуб ва Юҳанно, бародари ӯро, бо Худ гирифта, онҳоро танҳо ба кӯҳи баланде баровард. Матто 17:1.
And after six days Jesus taketh with him Peter, and James, and John, and leadeth them up into an high mountain apart by themselves: and he was transfigured before them. Mark 9:2.
Ва баъд аз шаш рӯз Исо Петрус, Яъқуб ва Юҳанноро бо Худ гирифта, онҳоро танҳо ба кӯҳи баланде баровард; ва дар назди онҳо дигаргун шуд. Марқӯс 9:2.
And it came to pass about an eight days after these sayings, he took Peter and John and James, and went up into a mountain to pray. Luke 9:28.
Ва тахминан баъд аз ҳашт рӯз аз ин суханон, Ӯ Петрус, Юҳанно ва Яъқубро гирифта, барои дуо гуфтан ба кӯҳе баромад. Луқо 9:28.
The destruction of Jerusalem has a “more direct” application to the latter days, and that destruction is two witnesses represented by Babylon and Rome. The two witnesses align with one another but provide different and essential prophetic characteristics in order to amplify the truth. The siege by Rome (66 to 70) was four years that also represents three and a half years. The three and a half years connects with the trampling down of the sanctuary and host accomplished by both paganism and papalism. The trampling down by papalism was for three and a half symbolic years as typified by a literal three and a half years in the siege by Rome.
Вайроншавии Ерусалим ба рӯзҳои охир «татбиқи бевоситатар» дорад, ва он вайроншавӣ аз ҷониби ду шоҳид муаррифӣ мешавад, ки бо Бобил ва Рум намояндагӣ шудаанд. Ин ду шоҳид бо якдигар мувофиқат мекунанд, аммо барои пурқувваттар гардондани ҳақиқат хусусиятҳои гуногун ва зарурии нубувватиро фароҳам меоранд. Муҳосираи Рум (66 то 70) чор сол давом кард, ки он ҳамзамон сеюним солро низ ифода мекунад. Ин сеюним сол бо поймол гардидани муқаддасгоҳ ва лашкар пайванд дорад, ки онро ҳам бутпарастӣ ва ҳам папагарӣ ба анҷом расонданд. Поймол гардидани он аз ҷониби папагарӣ сеюним соли рамзӣ идома дошт, чунончи онро сеюним соли воқеӣ дар муҳосираи Рум пешнамун сохт.
That four-year siege also connects with the four-year periods associated with the prophetic line that identifies the lifting up of Islam and thereafter the lifting up of the movement of both the first and second and then the third angels. Cestius to Titus intersects with the wheel of papal Rome and also the wheel of Islam. The wheel of Rome and the three and a half years of Cestius and Titus intersect with papal Rome’s three and a half symbolic years, thus identifying the two entities of pagan and papal Rome. The wheel of Islam is connected by the same history as understood as four years, but just as with the wheel of Rome in that history, Islam is associated with a second power subject to the wheel of Islam—that being Adventism. The period of three and a half years represents Rome in both its phases, and the four-year period represents Islam and Adventism. Pagan and papal Rome cannot be separated prophetically and neither can Islam and Adventism.
Он муҳосираи чорсола ҳамчунин бо давраҳои чорсолаи марбут ба хатти нубувватие пайванд дорад, ки боло бардошта шудани ислом ва пас аз он боло бардошта шудани ҳаракати ҳам фариштаи якум ва ҳам фариштаи дуюм ва сипас фариштаи сеюмро муайян мекунад. Давраи аз Сестий то Титус бо чархи Руми папавӣ ва ҳамчунин бо чархи ислом нуқтаи буриш дорад. Чархи Рум ва севу ним соли Сестий ва Титус бо севу ним соли рамзии Руми папавӣ нуқтаи буриш доранд ва ба ин васила ду воҳид, яъне Руми бутпараст ва Руми папавиро, муайян мекунанд. Чархи ислом тавассути ҳамон таърихе пайванд меёбад, ки ҳамчун давраи чорсола фаҳмида мешавад, аммо, чунон ки дар он таърих дар мавриди чархи Рум низ дида мешавад, ислом бо қудрати дуюме алоқаманд аст, ки тобеи чархи ислом мебошад — ва он адвентизм аст. Давраи севу нимсола Румро дар ҳар ду марҳалаи он ифода мекунад ва давраи чорсола ислом ва адвентизмро ифода мекунад. Аз нигоҳи нубувват Руми бутпараст ва Руми папавиро аз ҳам ҷудо кардан мумкин нест; ислом ва адвентизмро низ наметавон аз ҳам ҷудо кард.
This demands prophetically that when we consider the siege of Babylon, two understandings of time should be seen in the illustration of the eighteen-month siege. Two representations of time in the siege brought by Rome prophetically demand two representations of time in the siege brought by Nebuchadnezzar. Nebuchadnezzar’s siege of eighteen months also can be understood as a symbol of one and a half years. Eighteen months is one and a half years, and one and a half can be expressed as 1.5 years. The siege of Nebuchadnezzar was both eighteen months and one point five (1.5) years.
Ин аз нигоҳи нубувват тақозо мекунад, ки ҳангоми баррасии муҳосираи Бобил дар тасвири муҳосираи ҳаждаҳмоҳа ду тарзи дарки замон дида шавад. Ду ифодаи замон дар муҳосирае, ки Рум ба амал овард, аз нигоҳи нубувват ду ифодаи замонро дар муҳосирае, ки Набукаднесар ба амал овард, тақозо мекунанд. Муҳосираи ҳаждаҳмоҳаи Набукаднесарро ҳамчунин метавон ҳамчун рамзи якуним сол фаҳмид. Ҳаждаҳ моҳ якуним сол аст ва якуним солро метавон ба сурати 1.5 сол ифода кард. Муҳосираи Набукаднесар ҳам ҳаждаҳ моҳ ва ҳам як бутуну панҷ даҳяк (1.5) сол давом кард.
The eighteen months addresses the power that was to trample down Jerusalem and the 1.5 years addresses Islam. The prophetic wheel of reckoning that identifies eighteen months identifies Babylon and the other prophetic wheel of reckoning identifies Islam. We have not yet set forth an explanation of how we arrive at the application of the 1.5 years in connection with Islam, but it should be noted that the two reckonings of time in the destruction brought by Rome connected with the prophetic wheel of Rome (both pagan and papal), and the other reckoning connected with the prophetic wheel of Islam. These characteristics are found in both the alpha and omega destructions of Jerusalem.
Давраи ҳаждаҳмоҳа ба он қудрате ишора мекунад, ки мебоист Ерусалимро поймол созад, ва давраи 1,5-сола ба ислом ишора мекунад. Чархаи пешгӯёнаи ҳисоб, ки ҳаждаҳ моҳро муайян мекунад, Бобилро муайян месозад ва чархаи дигари пешгӯёнаи ҳисоб исломро муайян мекунад. Мо ҳанӯз шарҳ надодаем, ки бар кадом асос давраи 1,5-соларо ба ислом татбиқ мекунем, аммо бояд қайд кард, ки ду ҳисоби замон дар харобие, ки Рум ба бор овард, бо чархаи пешгӯёнаи Рум (ҳам бутпараст ва ҳам папавӣ) алоқаманд буданд ва ҳисоби дигар бо чархаи пешгӯёнаи ислом алоқаманд буд. Ин хусусиятҳо дар ҳар ду харобшавии Ерусалим — алфа ва омега — дида мешаванд.
The four-year siege of Jerusalem with Cestius and Titus represents the ending of a prophetic line that began with a thirty-eight-year period that concluded with a four-year siege symbolizing the lifting up of Islam, and the final four-year period in that very same line represents the lifting up of the ensign of the one hundred and forty-four thousand.
Муҳосираи чорсолаи Ерусалим аз ҷониби Сестий ва Титус рамзи анҷоми як хатти нубувватӣ аст, ки бо як давраи сиюҳаштсола оғоз ёфта буд ва он давра бо муҳосираи чорсолае, ки рамзи боло бардошта шудани ислом буд, ба поён расид; давраи ниҳоии чорсола дар худи ҳамон хат бошад, рамзи боло бардошта шудани парчами саду чилу чор ҳазор нафар аст.
We will continue these things in the next article.
Мо ин мавзуъҳоро дар мақолаи оянда идома хоҳем дод.