I have been drawing from a passage in Testimonies that provides various lines of truth in connection with the experience of Ezekiel, Isaiah and John within the sanctuary. John turned to see a voice behind him in Revelation chapter one.
Ман аз як порчае дар «Шаҳодатҳо» истифода бурдаам, ки дар иртибот бо таҷрибаи Ҳизқиёл, Ишаъё ва Юҳанно дар муқаддасгоҳ хатҳои гуногуни ҳақиқатро пешниҳод мекунад. Дар боби якуми Ваҳй Юҳанно баргашт, то овозеро, ки аз пушти сараш буд, бубинад.
I was in the Spirit on the Lord’s day, and heard behind me a great voice, as of a trumpet, Saying, I am Alpha and Omega, the first and the last: and, What thou seest, write in a book, and send it unto the seven churches which are in Asia; unto Ephesus, and unto Smyrna, and unto Pergamos, and unto Thyatira, and unto Sardis, and unto Philadelphia, and unto Laodicea. And I turned to see the voice that spake with me. And being turned, I saw seven golden candlesticks. Revelation 1:10–12.
Ман дар Рӯҳ дар рӯзи Худованд будам, ва аз пушти сарам овози бузургеро, мисли садои карнай, шунидам, ки мегуфт: «Ман Алфа ва Омега, Аввал ва Охирам ҳастам; ва он чиро, ки мебинӣ, дар китобе бинавис ва ба ҳафт калисое ки дар Осиё ҳастанд, бифирист: ба Эфсӯс, ба Смирно, ба Перғомус, ба Тиётиро, ба Сардис, ба Филаделфия ва ба Лаодикия». Ва ман рӯй гардондам, то овозеро, ки бо ман сухан мегуфт, бубинам. Ва чун рӯй гардондам, ҳафт шамъдони тиллоиро дидам. Ваҳй 1:10–12.
From the isle of Patmos and then into the heavenly sanctuary, where John sees the vision of Christ that Sister White informs us of, is the same vision that Daniel saw in chapter ten of his book.
Аз ҷазираи Патмос ва сипас ба муқаддасгоҳи осмонӣ, ки дар он ҷо Юҳанно рӯъёи Масеҳро мебинад, рӯъёе ки Хоҳар Уайт ба мо хабар медиҳад, ҳамон рӯъёест, ки Дониёл дар боби даҳуми китоби худ дида буд.
“‘In those days I Daniel was mourning three full weeks. I ate no pleasant bread, neither came flesh nor wine in my mouth, neither did I anoint myself at all.... Then I lifted up mine eyes, and looked, and behold a certain man clothed in linen, whose loins were girded with fine gold of Uphaz. His body also was like the beryl, and his face as the appearance of lightning, and his eyes as lamps of fire, and his arms and his feet like in colour to polished brass, and the voice of his words like the voice of a multitude’ (Daniel 10:2–6).
«Дар он айём ман, Дониёл, се ҳафтаи пурра мотамдор будам. Нони лазиз намехӯрдам, гӯшт ва шароб ба даҳонам намедаромад, ва умуман худро равған намемолидам.... Сипас чашмони худро боло карда, нигаристам, ва инак, марде муайянро дидам, ки либоси катонӣ дар бар дошт ва камараш бо тиллои ноби Ӯфоз баста шуда буд. Бадани ӯ низ мисли забарҷад буд, ва рӯяш чун намуди барқ, ва чашмонаш мисли чароғҳои оташ, ва дастонаш ва пойҳояш ба ранги мисли биринҷи сайқалёфта, ва овози суханонаш мисли овози анбӯҳе буд» (Дониёл 10:2–6).
“This description is similar to that given by John when Christ was revealed to him upon the Isle of Patmos. No less a personage than the Son of God appeared to Daniel. Our Lord comes with another heavenly messenger to teach Daniel what would take place in the latter days.” Sanctified Life, 49.
«Ин тавсиф ба он чизе монанд аст, ки Юҳанно ҳангоми ошкор шудани Масеҳ бар ӯ дар ҷазираи Патмос дода буд. На камтар аз Шахсияте чун Писари Худо ба Дониёл зоҳир шуд. Худованди мо бо фариштаи дигари осмонӣ меояд, то ба Дониёл биомӯзонад, ки дар рӯзҳои охир чӣ воқеъ хоҳад шуд». Sanctified Life, 49.
The first nine verses identify how the Revelation of Jesus Christ is unsealed just before the close of human probation. The revelation was given by God to Jesus, who gave it to Gabriel, who gave it to John with a commission for John to send the message to the seven churches. Isaiah received his commission to do the same in chapter six, and Ezekiel received the same mandate in chapters two and three. John is a prisoner when he receives his commission; Ezekiel and Daniel are captives in Babylon, and Isaiah is living in the history of the wicked king Ahaz of Judah.
Нуҳ ояти аввал нишон медиҳанд, ки чӣ гуна муҳри Ваҳйи Исои Масеҳ андаке пеш аз ба охир расидани муҳлати озмоиши инсоният кушода мешавад. Ин ваҳйро Худо ба Исо дод, Исо онро ба Ҷабраил дод ва Ҷабраил онро ба Юҳанно дода, ба ӯ супориш дод, ки паёмро ба ҳафт калисо бифиристад. Ишаъё дар боби шашум барои анҷом додани ҳамин кор супориш гирифт ва Ҳизқиёл дар бобҳои дуюм ва сеюм ҳамин супоришро гирифт. Юҳанно ҳангоми гирифтани супориши худ маҳбус аст; Ҳизқиёл ва Дониёл дар Бобил асир ҳастанд ва Ишаъё дар замони Оҳоз, подшоҳи шарири Яҳудо, зиндагӣ мекунад.
“There were wheels within wheels in an arrangement so complicated that at first sight they appeared to Ezekiel to be all in confusion. But when they moved, it was with beautiful exactness and in perfect harmony. Heavenly beings were impelling these wheels, and, above all, upon the glorious sapphire throne, was the Eternal One; while round about the throne was the encircling rainbow, emblem of grace and love. Overpowered by the terrible glory of the scene, Ezekiel fell upon his face, when a voice bade him arise and hear the word of the Lord. Then there was given him a message of warning for Israel.” Testimonies, 751.
«Дар миёни он чархҳо чархҳое буданд, дар тартибе чунон мураккаб, ки дар назари аввал ба Ҳизқиёл чунин менамуд, ки ҳамаашон дар ошуфтагӣ қарор доранд. Аммо ҳангоме ки ба ҳаракат медаромаданд, бо дақиқии зебо ва дар ҳамоҳангии комил ҳаракат мекарданд. Мавҷудоти осмонӣ ин чархҳоро ба пеш меронданд, ва болотар аз ҳама, бар тахти пурҷалоли ёқути кабуд, Он Ҷовидон менишаст; ва гирдогирди тахт камони рангоранги иҳотакунанда буд, ки рамзи файз ва муҳаббат аст. Ҳизқиёл, аз ҷалоли саҳнаи саҳмгин мағлуб гардида, бар рӯи худ афтод, вақте овозе ба ӯ фармуд, ки бархезад ва каломи Худовандро бишнавад. Сипас ба ӯ паёми ҳушдор барои Исроил дода шуд». Testimonies, 751.
Also I heard the voice of the Lord, saying, Whom shall I send, and who will go for us? Then said I, Here am I; send me. Isaiah 6:8.
Ва ман овози Худовандро шунидам, ки мегуфт: «Киро бифиристам, ва кист, ки барои мо биравад?» Он гоҳ ман гуфтам: «Инак, ман ҳозирам; маро бифирист». Ишаъё 6:8.
“This vision was given to Ezekiel at a time when his mind was filled with gloomy forebodings. He saw the land of his fathers lying desolate...
«Ин рӯъё ба Ҳизқиёл дар замоне дода шуд, ки зеҳни ӯ аз пешогоҳиҳои тира пур буд. Ӯ замини падарони худро вайрону хароб хобида медид...»
“In like manner, when God was about to open to the beloved John the history of the church for future ages, He gave him an assurance of the Saviour’s interest and care for His people by revealing to him ‘One like unto the Son of man,’ walking among the candlesticks, which symbolized the seven churches. …
«Ҳамчунин, ҳангоме ки Худо мехост ба Юҳаннои маҳбуб таърихи калисоро барои асрҳои оянда ошкор намояд, Ӯ ба вай, бо ошкор сохтани “Касе монанди Писари Одам”, ки дар миёни шамъдонҳо қадам мезад ва он ҳафт калисоро рамзӣ ифода мекарданд, итминоне аз таваҷҷуҳ ва ғамхории Наҷотдиҳанда нисбат ба қавми Худ бахшид. …»
“These lessons are for our benefit. We need to stay our faith upon God, for there is just before us a time that will try men’s souls. …
«Ин дарсҳо барои манфиати моанд. Мо бояд имони худро бар Худо устувор нигоҳ дорем, зеро андак пеши рӯи мо замоне истодааст, ки ҷони одамонро хоҳад озмуд. …»
“We are standing on the threshold of great and solemn events. Prophecy is fast fulfilling. The Lord is at the door. There is soon to open before us a period of overwhelming interest to all living. The controversies of the past are to be revived; new controversies will arise. The scenes to be enacted in our world are not yet even dreamed of. Satan is at work through human agencies. Those who are making an effort to change the Constitution and secure a law enforcing Sunday observance little realize what will be the result. A crisis is just upon us.
«Мо бар остонаи рӯйдодҳои бузург ва пурвиқор қарор дорем. Нубувват бо суръат ба иҷро мерасад. Худованд назди дар аст. Ба наздикӣ пеши назари мо даврае кушода хоҳад шуд, ки барои ҳамаи зиндагон аҳаммияти фарогиру такондиҳанда хоҳад дошт. Ихтилофҳои гузашта аз нав зинда хоҳанд шуд; ихтилофҳои нав ба миён хоҳанд омад. Манзараҳое, ки дар ҷаҳони мо бояд ба вуқӯъ пайванданд, ҳанӯз ҳатто ба хобу хаёли касе наомадаанд. Шайтон ба воситаи василаҳои инсонӣ амал мекунад. Онҳое ки кӯшиш доранд Конститутсияро тағйир диҳанд ва қонуне ба даст оваранд, ки риояи рӯзи якшанберо маҷбурӣ гардонад, андак дарк мекунанд, ки натиҷаи он чӣ хоҳад буд. Буҳрон айни ҳол бар сари мост.»
“But God’s servants are not to trust to themselves in this great emergency. In the visions given to Isaiah, to Ezekiel, and to John we see how closely heaven is connected with the events taking place upon the earth and how great is the care of God for those who are loyal to Him. The world is not without a ruler. The program of coming events is in the hands of the Lord. The Majesty of heaven has the destiny of nations, as well as the concerns of His church, in His own charge. …
«Аммо бандагони Худо дар ин буҳрони бузург набояд ба худ такя кунанд. Дар рӯъёҳое ки ба Ишаъё, ба Ҳизқиёл ва ба Юҳанно дода шуданд, мо мебинем, ки осмон то чӣ андоза бо воқеаҳое ки бар замин рӯй медиҳанд, зич пайваст аст ва ғамхории Худо нисбат ба онҳое ки ба Ӯ содиқанд то чӣ андоза бузург аст. Ҷаҳон бе Ҳоким нест. Барномаи воқеаҳои оянда дар дасти Худованд аст. Ҷалолати Осмон сарнавишти халқҳо, ҳамчунон ки корҳои калисои Худро, дар ихтиёри Худ нигоҳ медорад. …»
“In Ezekiel’s vision God had His hand beneath the wings of the cherubim. This is to teach His servants that it is divine power that gives them success. He will work with them if they will put away iniquity and become pure in heart and life.
«Дар рӯъёи Ҳизқиёл Худо дасти Худро зери болҳои каррубиён дошт. Ин барои он аст, ки ба хизматгорони Худ таълим диҳад, ки қуввати илоҳӣ аст, ки ба онҳо муваффақият мебахшад. Ӯ бо онҳо амал хоҳад кард, агар онҳо бадкирдориро канор гузошта, дар дил ва зиндагӣ пок гарданд. »
“The bright light going among the living creatures with the swiftness of lightning represents the speed with which this work will finally go forward to completion. …
«Нури дурахшоне, ки миёни махлуқоти зинда бо тезии барқ ҳаракат мекунад, суръатеро ифода менамояд, ки бо он ин кор дар ниҳоят ба сӯи анҷомёбӣ пеш хоҳад рафт. …»
“Brethren, it is no time now for mourning and despair, no time to yield to doubt and unbelief. Christ is not now a Saviour in Joseph’s new tomb, closed with a great stone and sealed with the Roman seal; we have a risen Saviour. He is the King, the Lord of hosts; He sitteth between the cherubim; and amid the strife and tumult of nations He guards His people still. He who ruleth in the heavens is our Saviour. He measures every trial. He watches the furnace fire that must test every soul. When the strongholds of kings shall be overthrown, when the arrows of God’s wrath shall strike through the hearts of His enemies, His people will be safe in His hands.” Testimonies, volume 5, 752–754.
«Эй бародарон, ҳоло вақти мотам ва навмедӣ нест, вақти таслим шудан ба шакку беимонӣ нест. Масеҳ ҳоло Наҷотдиҳандае нест, ки дар қабри нави Юсуф бошад, бо санги бузург баста ва бо мӯҳри румӣ мӯҳр зада шуда бошад; мо Наҷотдиҳандаи эҳьёшударо дорем. Ӯ Подшоҳ аст, Худованди лашкарҳост; Ӯ дар миёни каррубиён нишастааст; ва дар миёни низоъ ва ошӯби халқҳо Ӯ ҳанӯз қавми Худро нигаҳ медорад. Ӯ, ки дар осмонҳо ҳукмронӣ мекунад, Наҷотдиҳандаи мост. Ӯ ҳар озмоишро чен мекунад. Ӯ оташи кӯраеро, ки бояд ҳар ҷонро бисанҷад, назорат мекунад. Вақте ки истеҳкомҳои подшоҳон фурӯ рехта хоҳанд шуд, вақте ки тирҳои ғазаби Худо дилҳои душманони Ӯро сӯрох хоҳанд кард, қавми Ӯ дар дасти Ӯ дар амон хоҳанд буд». Шаҳодатҳо, ҷилди 5, 752–754.
Four biblical witnesses attest to the fact that the message of the Revelation of Jesus Christ is given to those persons who are typified by these prophets’ experiences in the sanctuary. It is when we enter into the heavenly sanctuary that we are given the message which we have been ordained to proclaim. The “furnace fire” which tests “every soul” is the furnace of Malachi three.
Чаҳор шоҳиди Китоби Муқаддас гувоҳӣ медиҳанд, ки паёми Ваҳйи Исои Масеҳ ба он шахсоне дода мешавад, ки таҷрибаҳои ин пайғамбарон дар қудсгоҳ тимсоли онҳо мебошанд. Маҳз вақте ки мо ба қудсгоҳи осмонӣ ворид мешавем, ба мо паёме дода мешавад, ки барои эълон кардани он таъйин шудаем. «Оташи кӯра», ки «ҳар ҷон»-ро меозмояд, ҳамон кӯраи боби сеюми китоби Малокӣ аст.
But who may abide the day of his coming? and who shall stand when he appeareth? for he is like a refiner’s fire, and like fullers’ soap: And he shall sit as a refiner and purifier of silver: and he shall purify the sons of Levi, and purge them as gold and silver, that they may offer unto the Lord an offering in righteousness. Then shall the offering of Judah and Jerusalem be pleasant unto the Lord, as in the days of old, and as in former years. Malachi 3:2–4.
Лекин кист метавонад рӯзи омадани Ӯро таҳаммул кунад? Ва кист ҳангоми зоҳир шудани Ӯ устувор бимонад? Зеро Ӯ мисли оташи поккунандаи заргар ва мисли собуни шустушӯйгарон аст. Ва Ӯ ҳамчун поккунанда ва софкунандаи нуқра хоҳад нишаст; ва Ӯ писарони Левиро пок хоҳад кард ва онҳоро мисли тилло ва нуқра соф хоҳад намуд, то ки онҳо барои Худованд қурбоние дар ростӣ тақдим намоянд. Он гоҳ қурбонии Яҳудо ва Ерусалим барои Худованд мақбул хоҳад буд, чунон ки дар рӯзҳои қадим ва мисли солҳои пешин. Малокӣ 3:2–4.
The refiner knows that the silver has been in the furnace for the correct amount of time when the silver is so pure that it reflects the refiner’s face. This fact about how silver was anciently refined aligns with the causative verb “marah” that Daniel saw in chapter ten. In these final days the Lord is leading His people into the sanctuary to test, purify and purge the candidates to be a part of the ensign of the one hundred and forty-four thousand. In this period of time, “He will work with” us “if” we “will put away iniquity and become pure in heart and life.” Some, as in Daniel ten, flee from that experience, but those, symbolized by Daniel, who do see the great looking glass vision of the revelation of Jesus Christ will, as Isaiah illustrates, have their lips touched with a coal from the altar and will be purified and prepared to give a message to both an apostate church and then the world.
Вақте ки нуқра чунон холис мегардад, ки чеҳраи полоишгарро инъикос мекунад, полоишгар медонад, ки нуқра муддати лозимаро дар кӯра гузаронидааст. Ин воқеият дар бораи тарзи полоиши нуқра дар замонҳои қадим бо феъли сабабии «marah», ки Дониёл дар боби даҳум дид, мувофиқат дорад. Дар ин рӯзҳои охир Худованд қавми Худро ба қудсгоҳ мебарад, то касонеро, ки барои ҷузъе аз ливои яксаду чилу чор ҳазор нафар шудан номзаданд, биозмояд, пок созад ва биполояд. Дар ин давра «Ӯ бо мо ҳамкорӣ хоҳад кард», «агар» мо «аз шарорат даст кашем ва дар дилу зиндагӣ пок шавем». Баъзеҳо, чунон ки дар боби даҳуми Дониёл омадааст, аз ин таҷриба мегурезанд; аммо лабони онҳое, ки Дониёл рамзи онҳост ва рӯъёи бузурги оинавии ваҳйи Исои Масеҳро мебинанд, чунон ки Ишаъё тасвир мекунад, бо ахгаре аз қурбонгоҳ ламс хоҳад шуд ва худи онҳо поку омода хоҳанд гашт, то паёмеро нахуст ба калисои муртад ва сипас ба ҷаҳон бирасонанд.
The message is presented to those faithful souls in the sanctuary. Leviticus twenty-three when aligned with the Pentecostal season is designed to reflect the Ark of the covenant in the Most Holy Place. By faith the structure of the chapter’s messages identifies three waymarks within the sacred history in which the furnace test is accomplished. Divinely profound—the prophetic structure of chapter twenty-three allows the student of prophecy to locate Ezekiel in verse one of chapter one.
Ин паём ба он ҷонҳои вафодоре, ки дар қудсгоҳанд, пешниҳод мегардад. Боби бисту сеюми китоби Ибодат, ҳангоме ки бо мавсими Пантикост мутобиқ карда мешавад, барои инъикоси сандуқи аҳд дар Қудси қудсҳо пешбинӣ шудааст. Ба воситаи имон, сохтори паёмҳои ин боб се нишонаи роҳро дар доираи таърихи муқаддас муайян мекунад, ки дар он озмоиш дар кӯра ба анҷом мерасад. Сохтори нубувватии боби бисту сеюм — ки дорои умқи илоҳист — ба омӯзандаи нубувват имкон медиҳад, ки мавқеи Ҳизқиёлро дар ояти якуми боби якум муайян намояд.
Now it came to pass in the thirtieth year, in the fourth month, in the fifth day of the month, as I was among the captives by the river of Chebar, that the heavens were opened, and I saw visions of God. In the fifth day of the month, which was the fifth year of king Jehoiachin’s captivity. Ezekiel 1:1, 2.
Ва дар соли сиюм, дар моҳи чорум, дар рӯзи панҷуми моҳ, вақте ки ман дар миёни асирон назди наҳри Хебор будам, осмонҳо кушода шуданд, ва ман рӯъёҳои Худоро дидам. Дар рӯзи панҷуми моҳ, ки соли панҷуми асирии подшоҳ Еҳӯёкин буд. Ҳизқиёл 1:1, 2.
As a priest during the sealing time of the one hundred and forty-four thousand, Ezekiel is in the thirtieth year of the seventeenth Jubilee cycle, five years before the third of three sieges of Jerusalem by Nebuchadnezzar in 587 BC. The thirtieth year in the verse is thirty years after the greatest revival of Old Testament history, and it is in the fifth day of the fifth year, thus placing the number five upon Ezekiel's testimony. In the two opening verses we find thirty identified once and the number five mentioned three times. In the structure of Leviticus twenty-three aligned with the Pentecostal season the second test represented by thirty reaches to the feast of trumpets, then five days to the ascension of Christ, then five days to the day of atonement, then five days to the waymark representing both the former (Pentecost) and latter (Tabernacles) rain. The structure presents thirty, followed by three steps of five. Ezekiel is in the temple and the structure of Leviticus twenty-three is the Ark.
Ҳамчун коҳин дар замони мӯҳргузории яксаду чилу чаҳор ҳазор, Ҳизқиёл дар сиюмин соли давраи ҳабдаҳуми Юбилей қарор дорад, панҷ сол пеш аз сеюмин аз се муҳосираи Ерусалим аз ҷониби Набукаднесар дар соли 587 то милод. Соли сиюм дар ин оят сӣ сол пас аз бузургтарин эҳёи таърихи Аҳди Қадим аст, ва он дар рӯзи панҷуми соли панҷум мебошад; бинобар ин, рақами панҷ бар шаҳодати Ҳизқиёл гузошта мешавад. Дар ду ояти оғозин мо мебинем, ки сӣ як бор муайян шудааст ва рақами панҷ се бор зикр мегардад. Дар сохтори Ибодот бисту се, ки бо мавсими Пантикост мувофиқ гардонида шудааст, озмоиши дуюме, ки бо сӣ ифода мешавад, то иди карнайҳо мерасад, сипас панҷ рӯз то суъуди Масеҳ, баъд панҷ рӯз то рӯзи каффорат, ва баъд панҷ рӯз то нишонаи роҳ, ки ҳам борони аввалин (Пантикост) ва ҳам борони охирин (Хаймаҳо)-ро намояндагӣ мекунад. Ин сохтор сӣро пешниҳод мекунад, ки аз пайи он се қадами панҷ меоянд. Ҳизқиёл дар маъбад аст ва сохтори Ибодот бисту се Киштӣ мебошад.
The history attests to the fact that Ezekiel at that point is five years before a symbolic siege that concludes typifying the soon-coming Sunday law as represented by the destruction of Jerusalem. The number ‘five’ is a primary element of the design of Leviticus twenty-three, as is the number thirty.
Таърих ба ин воқеият шаҳодат медиҳад, ки Ҳизқиёл дар он лаҳза панҷ сол пеш аз як муҳосираи рамзӣ қарор дорад, ки бо анҷоми худ қонуни якшанбеи ба зудӣ фарорасандаро, чунон ки бо харобшавии Ерусалим намояндагӣ шудааст, типологӣ ифода мекунад. Рақами «панҷ», ҳамон тавре ки рақами сӣ низ, унсури асосии сохтори Левиён бисту се мебошад.
It has been shown in these articles that when the first twenty-two verses of the chapter are aligned with the final twenty-two verses, and then together those two lines of twenty-two verses are aligned with the Pentecostal season, the three-step testing process, which is the furnace fire of Malachi, is clearly illustrated. The three steps possess an alpha and omega in the first and third steps that consists of a series of four waymarks that represent one step.
Дар ин мақолаҳо нишон дода шудааст, ки вақте бисту ду ояти аввали боб бо бисту ду ояти охири он мутобиқ карда мешаванд ва сипас ин ду қатор, ки ҳар кадом аз бисту ду оят иборат аст, якҷоя бо мавсими Пантикост мутобиқ карда мешаванд, раванди семарҳилагии озмоиш, ки ҳамон оташи кӯраи Малокӣ аст, ба таври равшан тасвир мегардад. Ин се марҳила дар марҳилаҳои якум ва сеюм алфа ва омегае доранд, ки аз силсилаи чор нишонаи роҳ иборат аст ва ин нишонаҳо як марҳиларо ифода мекунанд.
Passover, followed by the feast of unleavened bread, followed by the first fruit offering of barley, then ‘five’ days to the end of the feast of unleavened bread. Those four waymarks make up the first test, and Jesus always illustrates the end by the beginning, and the third test is also made up of four waymarks. The feast of trumpets, then the ascension of Christ followed by the day of atonement, and then five days later the arrival of both Pentecost and Tabernacles. Pentecost is the symbol of the former rain and Tabernacles is a symbol of the latter rain. In the Leviticus twenty-three model both Pentecost and Tabernacles align.
Фисҳ, ки баъдан Иди нони фатир меояд, баъдан қурбонии навбари ҷав, сипас «панҷ» рӯз то поёни Иди нони фатир. Ин чор аломат озмоиши аввалро ташкил медиҳанд, ва Исо ҳамеша анҷомро бо ибтидо тасвир мекунад; озмоиши сеюм низ аз чор аломат таркиб ёфтааст: Иди карнайҳо, сипас суъуди Масеҳ, баъдан Рӯзи кафорат, ва пас аз панҷ рӯз расидани ҳам Пантикост ва ҳам Хаймаҳо. Пантикост рамзи борони аввал аст ва Хаймаҳо рамзи борони охир. Дар намунаи Ибодатнома, боби бисту сеюми Аҳди Лавӣ, ҳам Пантикост ва ҳам Хаймаҳо мувофиқат мекунанд.
Be glad then, ye children of Zion, and rejoice in the Lord your God: for he hath given you the former rain moderately, and he will cause to come down for you the rain, the former rain, and the latter rain in the first month. Joel 2:23.
Пас, эй фарзандони Сион, шодмон бошед ва дар Худованд Худои худ хурсандӣ намоед; зеро Ӯ ба шумо борони аввалро ба андоза додааст, ва барои шумо боронро фурӯ хоҳад фиристод, борони аввал ва борони охирро дар моҳи аввал. Юил 2:23.
The final testing and purification process began on December 31, 2023. The first test was the foundational test symbolized by the controversy of the “robbers of thy people” that divided the group who had been previously tried by the disappointment of July 18, 2020.
Раванди ниҳоии имтиҳон ва поксозӣ 31 декабри соли 2023 оғоз ёфт. Аввалин имтиҳон, имтиҳони бунёдӣ буд, ки ба воситаи ҷанҷоли «ғоратгарони қавми ту» рамзӣ гардида буд; ҳамин ҷанҷол гурӯҳеро, ки қаблан бо ноумедии 18 июли соли 2020 озмуда шуда буданд, ҷудо кард.
“In history and prophecy the Word of God portrays the long continued conflict between truth and error. That conflict is yet in progress. Those things which have been will be repeated. Old controversies will be revived, and new theories will be continually arising. But God’s people, who in their belief and fulfillment of prophecy have acted a part in the proclamation of the first, second, and third angels’ messages, know where they stand. They have an experience that is more precious than fine gold. They are to stand firm as a rock, holding the beginning of their confidence steadfast unto the end.” Manuscript Releases, volume 1, 47.
«Дар таърих ва нубувват Каломи Худо муборизаи тӯлонӣ ва идомадори миёни ҳақиқат ва гумроҳиро тасвир мекунад. Он мубориза ҳанӯз идома дорад. Он чи буд, боз такрор хоҳад шуд. Баҳсҳои кӯҳна аз нав зинда хоҳанд гашт, ва назарияҳои нав пайваста падид хоҳанд омад. Аммо қавми Худо, ки дар эътиқоди худ ва дар иҷрои нубувват дар эълони паёмҳои фариштаи якум, дуюм ва сеюм нақш доштаанд, медонанд, ки мавқеи онҳо куҷост. Онҳо таҷрибае доранд, ки аз тиллои ноб гаронбаҳотар аст. Онҳо бояд мисли сахра устувор биистанд ва ибтидои эътимоди худро то ба анҷом устувор нигоҳ доранд». Manuscript Releases, volume 1, 47.
In Leviticus twenty-three, the first test is represented by a prophetic combination of three followed five days later by the end of unleavened bread. Passover was day one, the feast of unleavened bread was the second day and the first fruits offering was the third day. Five days later the feast of unleavened bread ended. The prophetic structure of the first of three tests is also represented in the third and final test. In that third waymark, made up of three waymarks followed by one, the feast of trumpets is day one, and Christ’s ascension is five days later, then the day of atonement follows five days later, then five days later both Pentecost and the feast of Tabernacles mark the soon-coming Sunday law, which is represented in the book of Ezekiel as the destruction of Jerusalem.
Дар Ибодот бисту се, озмоиши аввал бо як таркиби нубувватии се аломат ифода ёфтааст, ки панҷ рӯз баъд аз он бо анҷоми иди нони бехамир пайравӣ мешавад. Фисҳ рӯзи аввал буд; иди нони бехамир рӯзи дуюм буд; ва қурбонии навбариҳо рӯзи сеюм буд. Панҷ рӯз баъд иди нони бехамир ба анҷом расид. Сохтори нубувватии нахустини се озмоиш ҳамчунин дар озмоиши сеюм ва ниҳоӣ ифода ёфтааст. Дар он нишонаи сеюм, ки аз се нишона ва баъд аз он як нишона таркиб ёфтааст, иди карнайҳо рӯзи аввал аст, ва суъуди Масеҳ панҷ рӯз баъд аз он аст; пас аз панҷ рӯзи дигар рӯзи кафорат меояд; сипас панҷ рӯз баъд ҳам Пантикост ва ҳам иди Хаймаҳо қонуни якшанбеи наздикомадаро нишон медиҳанд, ки дар китоби Ҳизқиёл ҳамчун харобии Ерусалим ифода шудааст.
Between the end of the feast of unleavened bread and the feast of trumpets there are thirty days that not only represent a symbol of a priest but also the second test of the three tests represented within the Divine illustration.
Миёни анҷоми иди Фатир ва иди Карнайҳо сӣ рӯз фосила вуҷуд дорад, ки на танҳо рамзи коҳинро, балки озмоиши дуюми се озмоиши дар тасвири илоҳӣ нишон додашударо низ ифода мекунанд.
The baptism of Christ illustrates the three waymarks of Passover, unleavened bread and first fruits, for those three waymarks represent Christ’s death, burial and resurrection. Those three steps are followed by five days to the fourth step, represented by the end of the feast of unleavened bread. The baptism presents the three steps in one brief moment when John baptized his Messiah. The spring feasts separate those three steps by one day each, and the fall feasts separate those three steps by five days.
Таъмиди Масеҳ се нишонаи роҳро — Фисҳ, Фатир ва Навбарҳоро — тасвир мекунад, зеро ин се нишонаи роҳ марг, дафн ва эҳёи Масеҳро ифода мекунанд. Пас аз ин се марҳала то марҳалаи чорум, ки анҷоми иди Фатир онро ифода мекунад, панҷ рӯз мегузарад. Таъмид ин се марҳаларо дар як лаҳзаи кӯтоҳ — ҳангоме ки Яҳё Масеҳи худро таъмид дод — нишон медиҳад. Идҳои баҳорӣ ин се марҳаларо бо фосилаи якрӯза аз ҳам ҷудо мекунанд ва идҳои тирамоҳӣ ин се марҳаларо бо фосилаи панҷрӯза аз ҳам ҷудо мекунанд.
When we apply the first test of the spring feasts as a combination of three waymarks that are followed by one waymark five days later and then apply the fall feasts as three waymarks that are followed five days later by one waymark, there is a prophetic structure established which consists of an alpha waymark of three followed by five days, which is then followed by thirty days, and the third test of the fall feasts as a waymark of three followed by five days—the structure illustrates the first test as covering a total of five days, followed by a second test of thirty days that reach to the third waymark of five days. Five plus thirty plus five is forty (5 + 30 + 5 = 40).
Вақте ки мо санҷиши якуми идҳои баҳориро ҳамчун маҷмӯи се нишонаи роҳ, ки пас аз панҷ рӯз як нишонаи роҳ аз пайи онҳо меояд, татбиқ мекунем ва сипас идҳои тирамоҳиро ҳамчун се нишонаи роҳ, ки пас аз панҷ рӯз як нишонаи роҳ аз пайи онҳо меояд, ба кор мебарем, сохтори нубувватие муқаррар мегардад, ки аз нишонаи сегонаи роҳи алфа бо панҷ рӯзи баъди он, сипас аз сӣ рӯз ва аз санҷиши сеюми идҳои тирамоҳӣ ҳамчун нишонаи сегонаи роҳ бо панҷ рӯзи баъди он иборат аст — ин сохтор нишон медиҳад, ки санҷиши якум дар маҷмӯъ панҷ рӯзро фаро мегирад ва пас аз он санҷиши дуюми сӣрӯза меояд, ки то нишонаи сеюми роҳ, ки панҷ рӯзро дар бар мегирад, мерасад. Панҷ ҷамъ сӣ ҷамъ панҷ баробари чил аст (5 + 30 + 5 = 40).
Christ’s baptism was immediately followed by forty days that concluded with three tests. Much more can be recognized in the structure of Leviticus twenty-three in combination with the Pentecostal season, but at another level the chapter represents the Ark in the Most Holy Place.
Дарҳол пас аз таъмиди Масеҳ давраи чилрӯзае оғоз ёфт, ки бо се озмоиш ба анҷом расид. Дар сохтори боби бисту сеюми китоби Ибодат дар пайванд бо мавсими Пантикост чизҳои хеле бештареро метавон дарёфт, аммо дар сатҳи дигар ин боб рамзи Сандуқи Аҳд дар Қудси қудсҳо мебошад.
The spring and fall feasts in Leviticus twenty-three are placed in the middle of two Sabbaths. Those two Sabbaths represent the two covering cherubs and the waymarks of the Pentecostal season aligned with Leviticus twenty-three represent the Ark and the two covering cherubs. Ezekiel is taken into the sanctuary in chapter one, and when he is taken there, he is located five days before the siege which leads to the destruction of Jerusalem typifying the soon-coming Sunday law. The Sunday law is represented by Pentecost and Tabernacles in Leviticus twenty-three. Ezekiel is in the thirtieth year, and thirty is the period of the second of the three tests that make up the furnace fire of Malachi three. The second test is represented by thirty days, just as Ezekiel is in the thirtieth year of the seventeenth Jubilee cycle that began at Josiah’s Great Passover, as the historians refer to it. Ezekiel is five years before the siege that lasted eighteen months, and he is in the temple, which is the middle of the three final tests that purify and purge the remnant.
Идҳои баҳориву тирамоҳӣ дар Ибодатномаи Ловиён бисту се дар миёни ду шанбе ҷойгир шудаанд. Он ду шанбе ду карруби пӯшонандаро ифода мекунанд, ва аломатҳои роҳи мавсими Пантикост, ки бо Ибодатномаи Ловиён бисту се мутобиқ шудаанд, сандуқ ва ду карруби пӯшонандаро ифода менамоянд. Ҳизқиёл дар боби якум ба муқаддасгоҳ бурда мешавад, ва ҳангоме ки ӯ ба он ҷо бурда мешавад, ӯ дар панҷ рӯз пеш аз муҳосирае қарор дорад, ки ба вайроншавии Ерусалим меоварад ва ба таври рамзӣ қонуни якшанбеи ба зудӣ ояндаро нишон медиҳад. Қонуни якшанбе дар Ибодатномаи Ловиён бисту се тавассути Пантикост ва Хаймаҳо ифода шудааст. Ҳизқиёл дар соли сиюм аст, ва сӣ давраи дувуми се озмоишест, ки оташи кӯраи Малокии сеюмро ташкил медиҳанд. Озмоиши дувум бо сӣ рӯз ифода мешавад, ҳамон тавре ки Ҳизқиёл дар соли сиюми давраи ҳабдаҳуми юбилей қарор дорад, ки аз Фисҳи бузурги Юшиё оғоз ёфта буд, чунон ки муаррихон онро чунин меноманд. Ҳизқиёл панҷ сол пеш аз муҳосираест, ки ҳаждаҳ моҳ давом кард, ва ӯ дар маъбад аст, ки миёнаи се озмоиши ниҳоиест, ки бақияро пок ва тозаву покиза мегардонанд.
In 592 BC, Ezekiel is supernaturally made “dumb” and only speaks when God opens his mouth. That condition continues until the fall of Jerusalem in 586 BC. God had caused him to speak when the siege began, the day “the desire of” his “eyes” died, but he was not allowed to speak freely until Jerusalem “the desire of” Israel’s “eyes” had fallen. Jerusalem’s fall represents the soon-coming Sunday law, and it is there that John the Baptist’s father, a priest of the eighth course, who was made dumb while serving in the temple, which is where Ezekiel was also made dumb for about nine months. It was on the eighth day after John’s birth, when John was being circumcised that he was allowed to speak. Two prophets made dumb while in the sanctuary. The third prophet to be made dumb while viewing Christ in the sanctuary was Daniel. In chapter ten, Daniel is in the sanctuary, and just as he is being touched a second of three times he is made dumb. At the middle point Daniel is made dumb.
Дар соли 592 пеш аз милод Ҳизқиёл ба таври фавқуттабиӣ «гунг» гардонида мешавад ва танҳо вақте сухан мегӯяд, ки Худо даҳони ӯро мекушояд. Ин ҳолат то суқути Ерусалим дар соли 586 пеш аз милод идома меёбад. Худо ҳангоми оғози муҳосира, дар рӯзе ки «матлуби» «чашмони» ӯ вафот кард, ӯро ба сухан оварда буд, аммо то он даме ки Ерусалим — «матлуби» «чашмони» Исроил — суқут накард, ба ӯ иҷозат дода нашуд, ки озодона сухан гӯяд. Суқути Ерусалим рамзи қонуни рӯзи якшанбе аст, ки ба қарибӣ ҷорӣ хоҳад шуд, ва маҳз дар ҳамон ҷо падари Яҳёи Таъмиддиҳанда — коҳине аз гурӯҳи ҳаштуми коҳинон — ҳангоми хизмат дар маъбад гунг гардонида шуд; Ҳизқиёл низ дар ҳамин маъбад тақрибан нӯҳ моҳ гунг гардонида шуда буд. Маҳз дар рӯзи ҳаштуми пас аз таваллуди Яҳё, ҳангоме ки Яҳё хатна карда мешуд, ба ӯ иҷозати сухан гуфтан дода шуд. Ду пайғамбар ҳангоми дар қудсгоҳ буданашон гунг гардонида шуданд. Сеюмин пайғамбаре, ки ҳангоми дидани Масеҳ дар қудсгоҳ гунг гардонида шуд, Дониёл буд. Дар боби даҳум Дониёл дар қудсгоҳ аст ва маҳз ҳангоме ки аз се бор бори дуюм ба ӯ даст расонда мешавад, ӯ гунг гардонида мешавад. Дар нуқтаи миёна Дониёл гунг гардонида мешавад.
And when he had spoken such words unto me, I set my face toward the ground, and I became dumb. And, behold, one like the similitude of the sons of men touched my lips: then I opened my mouth, and spake, and said unto him that stood before me, O my lord, by the vision my sorrows are turned upon me, and I have retained no strength. Daniel 10:15, 16.
Ва ҳангоме ки ӯ чунин суханонро ба ман гуфт, ман рӯи худро сӯи замин фурӯ овардам ва гунг шудам. Ва инак, касе, монанди шабоҳати писарони одамизод, ба лабонам даст расонд; он гоҳ даҳонамро кушодам ва сухан гуфтам ва ба он касе ки пеши ман меистод, гуфтам: Эй хоҷаи ман, аз ин рӯъё дардҳоям бар ман баргаштааст, ва ман қуввате дар худ нигоҳ надоштаам. Doniyol 10:15, 16.
Speaking
Суханронӣ
The symbolism of “speaking” is marked at the soon-coming Sunday law when the United States speaks as a dragon, Balaam’s ass speaks, Habakkuk’s vision speaks and does not lie. The three dumb prophets who are made dumb while in the sanctuary speak at the destruction of Jerusalem. With Zachariah, he speaks to identify that his son’s new name is correct, thus typifying the Philadelphians who are given a new name.
Рамзияти «сухан гуфтан» дар замони қонуни ба қарибӣ ҷоришавандаи рӯзи якшанбе зоҳир мегардад, вақте ки Иёлоти Муттаҳида ҳамчун аждаҳо сухан мегӯяд, хари Билъом сухан мегӯяд, рӯъёи Ҳабаққуқ сухан мегӯяд ва дурӯғ намегӯяд. Се пайғамбари гунг, ки ҳангоми дар қудсгоҳ буданашон гунг гардонда мешаванд, ҳангоми хароб шудани Ерусалим сухан мегӯянд. Дар мавриди Закарё, ӯ сухан мегӯяд, то дуруст будани номи нави писарашро тасдиқ намояд ва ба ин васила тимсоли аҳли Филаделфия мегардад, ки ба онҳо номи нав дода мешавад.
Him that overcometh will I make a pillar in the temple of my God, and he shall go no more out: and I will write upon him the name of my God, and the name of the city of my God, which is new Jerusalem, which cometh down out of heaven from my God: and I will write upon him my new name. Revelation 3:12.
Ғолибро Ман сутуне дар маъбади Худои Худ хоҳам гардонид, ва ӯ дигар ҳеҷ гоҳ аз он ҷо берун нахоҳад рафт; ва бар ӯ номи Худои Худ, ва номи шаҳри Худои Худ, яъне Ерусалими навро, ки аз осмон аз ҷониби Худои Худ нозил мешавад, хоҳам навишт; ва низ бар ӯ номи нави Худро хоҳам навишт. Ваҳй 3:12.
Zachariah was given a tablet to write the new name of John.
Ба Закарё лавҳачае доданд, то номи нави Яҳёро бинависад.
And it came to pass, that on the eighth day they came to circumcise the child; and they called him Zacharias, after the name of his father. And his mother answered and said, Not so; but he shall be called John. And they said unto her, There is none of thy kindred that is called by this name. And they made signs to his father, how he would have him called. And he asked for a writing table, and wrote, saying, His name is John. And they marvelled all. And his mouth was opened immediately, and his tongue loosed, and he spake, and praised God. Luke 1:59–64.
Ва чунин воқеъ шуд, ки дар рӯзи ҳаштум барои хатна кардани кӯдак омаданд; ва ӯро ба номи падараш Закариё номиданӣ буданд. Аммо модараш ҷавоб дода, гуфт: Не, балки ӯ бояд Юҳанно номида шавад. Ва ба вай гуфтанд: Аз хешовандони ту ҳеҷ касе бо ин ном нест. Ва ба падараш бо ишора фаҳмонданд, ки ӯ мехоҳад вайро чӣ ном ниҳанд. Пас ӯ лавҳаи навиштан талабида, навишт: Номи ӯ Юҳанност. Ва ҳама дар ҳайрат монданд. Ва дарҳол даҳонаш кушода шуд ва забонаш воз гардид, ва ӯ сухан гуфта, Худоро ҳамду сано мегуфт. Луқо 1:59–64.
John’s new name aligns with the church of Philadelphia, and the name Zachariah aligns with Laodicea as represented by Zachariah’s unbelief in the message of the third angel. All the prophets address the latter days, and latter days are the history of the third angel. So the angel that brought the message must be the third angel. Zachariah refused to understand that the Lord would pass by the Laodicean Seventh-day Adventist church. There is more to say about the restoration of the voice in these prophets, but we will continue to move towards an understanding of Josiah’s prophetic line.
Номи нави Юҳанно ба калисои Филаделфия мутобиқат дорад, ва номи Закарё ба Лӯдуқия мувофиқат мекунад, чунонки беимонии Закарё ба паёми фариштаи сеюм онро намояндагӣ менамояд. Ҳамаи анбиё ба айёми охир муроҷиат мекунанд, ва айёми охир таърихи фариштаи сеюм мебошанд. Пас, фариштае ки паёмро овард, бояд худи фариштаи сеюм бошад. Закарё напазируфт бифаҳмад, ки Худованд аз назди калисои адвентистии рӯзи ҳафтуми Лӯдуқия мегузарад. Дар бораи барқароршавии овоз дар ин анбиё чизҳои бештаре барои гуфтан ҳаст, аммо мо ҳамчунон ба сӯи дарки хатти нубувватии Юшиё идома хоҳем дод.
Josiah’s Wheel
Чархи Юшиё
We have addressed the seventeenth Jubilee cycle that began at Josiah’s Passover in 622 BC, but the line of Josiah begins well before 622 BC. The rebellion of Israel that brought Saul to the throne as Israel’s first king marked forty years that king Saul would rule, followed by forty years that king David would rule, followed by forty years that Solomon would rule. The rejection of God that so offended the prophet Samuel occurred in 1097 BC, and begins a prophetic line of rebellion that ended at the cross when the Jews pronounced that they had no king but Caesar.
Мо давраи ҳабдаҳуми юбилейро, ки аз иди Фисҳи Йӯшиё дар соли 622 пеш аз милод оғоз ёфт, баррасӣ кардем, аммо хатти Йӯшиё хеле пештар аз соли 622 пеш аз милод оғоз меёбад. Исёни Исроил, ки Шоулро ҳамчун нахустин подшоҳи Исроил бар тахт нишонд, оғози чил соли ҳукмронии подшоҳ Шоул гардид; пас аз он чил соли ҳукмронии подшоҳ Довуд ва сипас чил соли ҳукмронии Сулаймон фаро расид. Рад кардани Худо, ки Самуили набиро ин қадар сахт ранҷонд, дар соли 1097 пеш аз милод рӯй дод ва ба хатти нубувватии исён оғоз мебахшад, ки дар салиб, ҳангоме ки яҳудиён эълон карданд, ки ҷуз Қайсар подшоҳе надоранд, ба поён расид.
But they cried out, Away with him, away with him, crucify him. Pilate saith unto them, Shall I crucify your King? The chief priests answered, We have no king but Caesar. John 19:15.
Аммо онҳо фарёд бароварданд: «Ӯро дур кун, ӯро дур кун, ӯро маслуб намо». Пилотус ба онҳо гуфт: «Оё Подшоҳи шуморо маслуб намоям?» Саркоҳинон ҷавоб доданд: «Мо ҷуз қайсар подшоҳе надорем». Юҳанно 19:15.
In 1097, three kings would reign for forty years each until the death of Solomon in 977 BC, when the kingdom then divided into north and south.
Дар соли 1097 се подшоҳ ҳар яке чиҳил сол подшоҳӣ мекарданд, то ба вафоти Сулаймон дар соли 977 то милод, вақте ки он гоҳ подшоҳӣ ба шимол ва ҷануб тақсим шуд.
And afterward they desired a king: and God gave unto them Saul the son of Cis, a man of the tribe of Benjamin, by the space of forty years. Acts 13:21.
Ва баъд аз он онҳо подшоҳ хостанд; ва Худо ба онҳо Шоул, писари Қис, марде аз қабилаи Бинёмин, ба муддати чиҳил сол дод. Аъмол 13:21.
David was thirty years old when he began to reign, and he reigned forty years. In Hebron he reigned over Judah seven years and six months: and in Jerusalem he reigned thirty and three years over all Israel and Judah. 2 Samuel 2:4, 5.
Довуд сӣсола буд, вақте ки ба подшоҳӣ оғоз намуд, ва чил сол подшоҳӣ кард. Дар Ҳебрӯн бар Яҳудо ҳафт солу шаш моҳ подшоҳӣ намуд; ва дар Ерусалим сию се сол бар тамоми Исроил ва Яҳудо подшоҳӣ кард. 2 Подшоҳон 2:4, 5.
Solomon’s reign began in 1017 BC; the foundation of the Temple was laid in Solomon’s fourth year (1013 BC). Construction lasted seven years (1 Kings 6:37–38), and the Temple was completed in the eighth month of Solomon’s eleventh year. The formal dedication took place in the seventh month (the month of Ethanim), during the Feast of Tabernacles (1 Kings 8; 2 Chronicles 5–7), 1006 BC. The kings, the Temple and the nation each are represented in the history with a four-hundred-and-ninety-year period that distinctly marks a prophetic period in relation to either the kings, the Temple or the nation.
Подшоҳии Сулаймон дар соли 1017 то милод оғоз ёфт; бунёди Ҳайкал дар соли чоруми подшоҳии Сулаймон (1013 то милод) гузошта шуд. Сохтмон ҳафт сол идома кард (3 Подшоҳон 6:37–38), ва Ҳайкал дар моҳи ҳаштум, дар соли ёздаҳуми подшоҳии Сулаймон, ба анҷом расид. Маросими расмии тақдис дар моҳи ҳафтум (моҳи Этаним), дар айёми Иди Хаймаҳо (3 Подшоҳон 8; 2 Вақоеънома 5–7), дар соли 1006 то милод баргузор гардид. Подшоҳон, Ҳайкал ва миллат ҳар яке дар таърих бо як давраи чорсаду навадсола муаррифӣ шудаанд, ки ба таври равшан як давраи нубувватиро дар иртибот бо ё подшоҳон, ё Ҳайкал, ё миллат нишон медиҳад.
Daniel was taken captive in 607 BC, though the majority of biblical chronologists identify 605 BC. The historical record must align with the prophetic testimony, and the symbolism of the events that are historically marked on the line of history that begins with the desire for a king in 1097 BC demands upon several prophetic witnesses that 607 BC is the accurate application, and not 605 BC. 607 BC marks the end of four hundred and ninety years in the line of kings, but it also begins one of the three primary representations of seventy years that occur in the line. 607 BC marks the end of seventy years that began with the captivity of Manasseh in 677 BC. The first representation of the symbol of four hundred and ninety years (possesses three witnesses in the line), and concludes where one of the three witnesses of seventy years ends and another witness of seventy years begins. The mathematical structure testifies to 607 BC, in spite of the idea that Daniel was taken captive in 605 BC.
Дониёл соли 607 пеш аз милод ба асорат бурда шуд, ҳарчанд аксари мутахассисони солшумории Китоби Муқаддас соли 605 пеш аз милодро нишон медиҳанд. Сабти таърихӣ бояд бо шаҳодати нубувватӣ мувофиқат кунад, ва маънои рамзии рӯйдодҳои таърихан сабтшуда дар хатти таърихе, ки бо хоҳиши доштани подшоҳ дар соли 1097 пеш аз милод оғоз меёбад, бар асоси чандин шоҳиди нубувватӣ тақозо мекунад, ки татбиқи дуруст ба соли 607 пеш аз милод рост ояд, на ба соли 605 пеш аз милод. Соли 607 пеш аз милод анҷоми чорсаду навад солро дар хатти подшоҳон нишон медиҳад, вале ҳамзамон яке аз се таҷассуми асосии ҳафтод солро, ки дар ин хат ҷой доранд, оғоз мебахшад. Соли 607 пеш аз милод анҷоми давраи ҳафтодсолаеро нишон медиҳад, ки бо асорати Менашше дар соли 677 пеш аз милод оғоз ёфта буд. Нахустин таҷассуми рамзи чорсаду навад сол (дар ин хат се шоҳид дорад) дар ҳамон ҷое ба анҷом мерасад, ки яке аз се шоҳиди ҳафтод сол ба поён мерасад ва шоҳиди дигари ҳафтод сол оғоз меёбад. Сохтори риёзӣ ба дурустии соли 607 пеш аз милод шаҳодат медиҳад, сарфи назар аз ин ақида, ки Дониёл соли 605 пеш аз милод ба асорат бурда шудааст.
Within the line that contains a period of 490 years associated with the kings from 1097 BC unto 607 BC, there is also 490 years from the dedication of Solomon’s Temple unto the dedication of the post-exile Temple by Zerubbabel in 515 BC. That 490 years consists of 420 years from Solomon’s dedication in his eleventh year, added to the 70 years the Temple was desolate during the captivity equaling 490 years. The third decree of Artaxerxes came 59 years later in 457 BC, and marks the beginning of 490 years that were “determined” (cut off, Daniel 9:24) for God’s people which concluded in the year 34 at the stoning of Stephen. There are, of course, many other profound chronological witnesses in the prophetic line that begins with the foundational apostasy of rejecting God and the Spirit of Prophecy in 1097 BC and ends when Stephen saw Christ standing at the right hand of God. Within this testimony we find the prophetic wheel of Josiah.
Дар хатте, ки давраи 490-солаи марбут ба подшоҳонро аз соли 1097 то соли 607 пеш аз милод дар бар мегирад, ҳамчунин давраи 490-солае аз тақдиси маъбади Сулаймон то тақдиси маъбади пас аз асорат аз ҷониби Зарубобил дар соли 515 пеш аз милод ҷой дорад. Ин давраи 490-сола аз 420 сол аз замони тақдиси маъбад аз ҷониби Сулаймон дар соли ёздаҳуми подшоҳии ӯ ва 70 соле, ки маъбад дар давраи асорат харобу холӣ буд, иборат аст, ки ҷамъан ба 490 сол баробар мешавад. Фармони сеюми Артаҳшасто 59 сол баъд, дар соли 457 пеш аз милод, содир шуд ва оғози давраи 490-солаеро нишон медиҳад, ки барои қавми Худо «муқаррар шуда» (бурида ҷудо карда шуда, Дониёл 9:24) буд ва дар соли 34, ҳангоми сангсор шудани Истефанус, ба анҷом расид. Албатта, дар хатти нубуввате, ки бо иртидоди бунёдӣ — рад кардани Худо ва Рӯҳи нубувват дар соли 1097 пеш аз милод — оғоз мешавад ва замоне анҷом меёбад, ки Истефанус Масеҳро дар тарафи рости Худо истода дид, боз бисёр шаҳодатҳои дигари амиқи хронологӣ вуҷуд доранд. Дар ин шаҳодат мо чархи нубувватии Юшиёҳуро меёбем.
I say “foundational apostasy,” for the beginning of the line identifies when Israel rejected God as King, in their desire to have a worldly king, thus marking the foundation of Israel’s human monarchy. I also write this, for the wheel of Josiah, which means “foundation of God,” is a symbol of both the foundation and the foundational apostasy of God’s people.
Ман «иртидоди бунёдӣ» мегӯям, зеро оғози хат замонеро нишон медиҳад, ки Исроил бо хоҳиши доштани подшоҳи дунявӣ Худоро ҳамчун Подшоҳ рад кард ва бо ҳамин бунёди салтанати инсонии Исроил гузошта шуд. Ман инро ҳамчунин аз он сабаб менависам, ки чархи Юшиё, ки маънои номаш «бунёди Худо» аст, рамзи ҳам бунёд ва ҳам иртидоди бунёдии қавми Худост.
When Solomon died and the twelve tribes divided into north and south, Jeroboam’s dedication of the counterfeit system of worship was rebuked by the disobedient prophet, and his rebuke contained the prophecy of a coming king named Josiah. At the foundational apostasy of Jeroboam and the ten northern tribes, the prophecy of Josiah and his revival that is marked by the Great Passover of 622 BC was predicted. That revival was brought about by the discovery of the writings of Moses and the pronouncement of judgment upon God’s people for their continual apostasy. When the words from the writings of Moses were read to king Josiah, it produced the greatest revival of Old Testament history. The prophecy of a future child being born named Josiah also contained the prophetic condemnation of the foundational apostasy levelled against king Jeroboam by the disobedient prophet.
Вақте ки Сулаймон вафот кард ва дувоздаҳ сибт ба ду бахши шимолӣ ва ҷанубӣ ҷудо шуданд, пайғамбари нофармон маросими тақдиси низоми қалбакии парастишро, ки Ёробъом анҷом дода буд, сарзаниш кард ва дар сарзаниши ӯ пешгӯӣ дар бораи подшоҳи ояндае бо номи Йӯшиё ҷой дошт. Ҳангоми иртидоди бунёдии Ёробъом ва даҳ сибти шимолӣ дар бораи Йӯшиё ва эҳёи рӯҳонии ӯ, ки аломати он Фисҳи Бузурги соли 622 пеш аз милод аст, пешгӯӣ шуда буд. Он эҳёи рӯҳонӣ дар натиҷаи ёфт шудани навиштаҳои Мусо ва эълони ҳукм бар қавми Худо барои иртидоди пайвастаи онҳо ба амал омад. Вақте ки суханони навиштаҳои Мусо ба подшоҳ Йӯшиё хонда шуданд, ин бузургтарин эҳёи рӯҳониро дар таърихи Аҳди Қадим ба вуҷуд овард. Пешгӯӣ дар бораи дар оянда таваллуд шудани кӯдаке бо номи Йӯшиё ҳамчунин маҳкумияти набавиеро дар бар мегирифт, ки пайғамбари нофармон бар зидди подшоҳ Ёробъом барои он иртидоди бунёдӣ эълон карда буд.
The curse of Moses, as Daniel calls it, is the “seven times” of Leviticus twenty-six, and it became the foundational discovery of William Miller, who is the symbol of the foundational truths of Adventism. The empowerment of Miller’s message on August 11, 1840, was brought about through the work of “Josiah” Litch in 1838 and 1840. In 1863 those foundations were set aside and the “seven times” became a symbol of not only the foundational truths of the Philadelphian Millerites, but also the symbol of the rebellion of Laodicean Millerism against the foundations. The history of the Millerites of the first and second angels possesses the symbolism of “Josiah” that will be repeated to the very letter in the history of the one hundred and forty-four thousand. The wheel of Josiah reaches back to the witchcraft of king Saul and then all the way to the spewing out of the Laodicean Seventh-day Adventist church at the Sunday law. Josiah’s wheel in Ezekiel is now in the process of being unsealed as the climax of the sealing of the one hundred and forty-four thousand.
Лаънати Мусо, чунон ки Дониёл онро меномад, ҳамон «ҳафт замон»-и боби бисту шашуми китоби Ибодат аст ва он кашфи бунёдии Уилям Миллер гардид, ки худ рамзи ҳақиқатҳои бунёдии адвентизм аст. Нерӯ гирифтани паёми Миллер 11 августи соли 1840 тавассути фаъолияти «Ҷосайя» Литч дар солҳои 1838 ва 1840 ба амал омад. Дар соли 1863 он асосҳо канор гузошта шуданд ва «ҳафт замон» на танҳо рамзи ҳақиқатҳои бунёдии миллеритҳои филаделфиявӣ, балки ҳамчунин рамзи исёни миллеризми лаодикиявӣ бар зидди он асосҳо гардид. Таърихи миллеритҳои фариштагони якум ва дуюм рамзияти «Ҷосайя»-ро дар бар мегирад, ки дар таърихи саду чилу чор ҳазор нафар ҳарф ба ҳарф такрор хоҳад шуд. Чархи Ҷосайя ба ҷодугарии шоҳ Шоул дар гузашта бармегардад ва сипас то замоне мерасад, ки ҳангоми ҷорӣ шудани қонуни рӯзи якшанбе калисои лаодикиявии адвентистони рӯзи ҳафтум аз даҳон қай карда партофта мешавад. Ҳоло, ҳамчун авҷи муҳргузории саду чилу чор ҳазор нафар, муҳри чархи Ҷосайя дар китоби Ҳизқиёл кушода шуда истодааст.
We will continue these things in the next article.
Мо ин матлабҳоро дар мақолаи навбатӣ идома хоҳем дод.