The prophetic line which I am identifying as ‘the wheel of Josiah’ begins with the rebellion of ancient Israel as they rejected God as their king in 1097 BC. The first three kings (Saul, David and Solomon) are identified as reigning for forty years, from 1097 BC through to 977 BC. At Solomon’s death the rebellion of Jeroboam and the ten northern tribes finish the line of the first three kings, and begins a line of kings in both the northern and southern kingdoms.
Хатти нубувватие, ки ман онро «чархи Ёшиё» меномам, бо исёни Исроили қадим оғоз меёбад, ҳангоме ки онҳо дар соли 1097 то милод Худоро ҳамчун подшоҳи худ рад карданд. Се подшоҳи аввал (Шоул, Довуд ва Сулаймон) чунин муайян шудаанд, ки ҳар яке чиҳил сол подшоҳӣ кардаанд, аз соли 1097 то милод то 977 то милод. Ҳангоми марги Сулаймон, исёни Еробъом ва даҳ қабилаи шимолӣ хати се подшоҳи аввалро ба анҷом мерасонад ва хати подшоҳонро ҳам дар подшоҳии шимолӣ ва ҳам дар подшоҳии ҷанубӣ оғоз мекунад.
The first three kings are a symbol of many truths, but one of the wheels of truth which they are connected to is the last three kings of Judah—Jehoiakim, Jehoiachin and Zedekiah, who in turn represent Cyrus, Darius and Artaxerxes. Cyrus, Darius and Artaxerxes in turn represent their three decrees reaching from 516 BC to 457 BC; who in turn represent the three angels of Revelation fourteen that arrive in 1798, April 19, 1844 and October 22, 1844, respectively. The history of the arrival of the three angels of Revelation fourteen is repeated to the very letter in the sealing time of the one hundred and forty-four thousand, thus identifying that the prophetic line that begins with the anointing of Saul as king reaches its conclusion when the church triumphant is anointed at the soon-coming Sunday law. The line includes the wheel of king Josiah, that reaches back to Jeroboam’s rebellion of Bethel and Dan in 977 BC.
Се подшоҳи аввал рамзи бисёр ҳақиқатҳоянд, вале яке аз чархҳои ҳақиқат, ки онҳо бо он пайванд доранд, се подшоҳи охирини Яҳудо мебошанд — Еҳӯёқим, Еҳӯёкин ва Сидқиё, ки дар навбати худ рамзи Куруш, Дорё ва Артахшасто мебошанд. Куруш, Дорё ва Артахшасто, дар навбати худ, се фармони худро, ки аз соли 516 то м. то 457 тӯл мекашанд, намояндагӣ мекунанд; ва онҳо, дар навбати худ, се фариштаи Ваҳй боби чордаҳро намояндагӣ мекунанд, ки мутаносибан дар солҳои 1798, 19 апрели 1844 ва 22 октябри 1844 мерасанд. Таърихи омадани се фариштаи Ваҳй боби чордаҳ дар замони мӯҳргузории саду чилу чор ҳазор то ҳарфи охир такрор мешавад; ба ин васила муайян мегардад, ки хати нубувватӣ, ки бо тадҳини Шоул ба подшоҳӣ оғоз меёбад, ҳангоми тадҳин шудани калисои зафарёбанда дар қонуни якшанбеи ба зудӣ фарорасанда ба анҷоми худ мерасад. Ин хат чархи подшоҳ Юшиёро низ дар бар мегирад, ки то исёни Еробъом дар Байт-Ил ва Дон дар соли 977 то милод бозмегардад.
Twenty-two
Бисту ду##
Jeroboam possesses the symbolism of twenty-two, for he reigned for twenty-two years, thus tying his witness into the history represented by twenty-two, which is a symbol of the combination of Divinity with humanity as illustrated by Daniel’s marah vision in the twenty-second day, and the number two hundred and twenty, of which, the number twenty-two is a tithe.
Йеровоом рамзияти бисту дуоро дорост, зеро ӯ бисту ду сол подшоҳӣ кард; бинобар ин, шаҳодати худро ба таърихе мепайвандад, ки бо бисту ду ифода меёбад, ки рамзи пайвастшавии Илоҳият бо инсоният аст, чунон ки дар рӯъёи marah-и Дониёл дар рӯзи бисту дуюм ва дар адади дусаду бист, ки адади бисту ду ушри он аст, нишон дода шудааст.
And the days which Jeroboam reigned were two and twenty years: and he slept with his fathers, and Nadab his son reigned in his stead. 1 Kings 14:20.
Ва рӯзҳое ки Ёробъом подшоҳӣ кард, бисту ду сол буданд; ва ӯ бо падарони худ хобид, ва Нодоб писараш ба ҷойи ӯ подшоҳӣ кард. 3 Подшоҳон 14:20.
The ‘at-One-Ment,’ representing the combination of Divinity and humanity is the work of Christ that began on October 22, or the tenth month (Gregorian); ten time twenty-two equals two hundred and twenty. Jeroboam set up counterfeit altars at both Bethel and Dan, and is therefore a symbol of the counterfeit worship of Sunday in connection with the combination of church (Bethel: meaning church) and state (Dan: meaning judgment).
«Оташавӣ», ки иттиҳоди Илоҳият ва инсониятро ифода мекунад, кори Масеҳ аст, ки аз 22 октябр, ё моҳи даҳум (Gregorian) оғоз ёфт; даҳ маротиба бисту ду баробар ба дусаду бист мешавад. Еробъом қурбонгоҳҳои қалбакӣ ҳам дар Байт-Ил ва ҳам дар Дон барпо кард, ва бинобар ин рамзи ибодати қалбакии якшанбе мебошад дар иртибот бо иттиҳоди калисо (Байт-Ил: ба маънои калисо) ва давлат (Дон: ба маънои доварӣ).
Then Jeroboam built Shechem in mount Ephraim, and dwelt therein; and went out from thence, and built Penuel. And Jeroboam said in his heart, Now shall the kingdom return to the house of David: If this people go up to do sacrifice in the house of the Lord at Jerusalem, then shall the heart of this people turn again unto their lord, even unto Rehoboam king of Judah, and they shall kill me, and go again to Rehoboam king of Judah. Whereupon the king took counsel, and made two calves of gold, and said unto them, It is too much for you to go up to Jerusalem: behold thy gods, O Israel, which brought thee up out of the land of Egypt. And he set the one in Bethel, and the other put he in Dan. And this thing became a sin: for the people went to worship before the one, even unto Dan. And he made an house of high places, and made priests of the lowest of the people, which were not of the sons of Levi. And Jeroboam ordained a feast in the eighth month, on the fifteenth day of the month, like unto the feast that is in Judah, and he offered upon the altar. So did he in Bethel, sacrificing unto the calves that he had made: and he placed in Bethel the priests of the high places which he had made. So he offered upon the altar which he had made in Bethel the fifteenth day of the eighth month, even in the month which he had devised of his own heart; and ordained a feast unto the children of Israel: and he offered upon the altar, and burnt incense. 1 Kings 12:25–33.
Пас Еробъом Шакемро дар кӯҳи Эфроим бино намуда, дар он сокин шуд; ва аз он ҷо берун рафта, Фануилро бино кард. Ва Еробъом дар дили худ гуфт: «Акнун подшоҳӣ ба хонаи Довуд бармегардад: агар ин қавм барои қурбонӣ кардан дар хонаи Худованд дар Уршалим боло раванд, он гоҳ дили ин қавм боз ба ҷониби хоҷаи худ, яъне ба ҷониби Раҳабъом, подшоҳи Яҳудо, хоҳад гашт, ва маро хоҳанд кушт, ва боз назди Раҳабъом, подшоҳи Яҳудо, хоҳанд рафт». Бинобар ин подшоҳ машварат намуда, ду гӯсолаи тилло сохт ва ба онҳо гуфт: «Барои шумо ба Уршалим боло рафтан аз ҳад зиёд аст; инак худоёни ту, эй Исроил, ки туро аз замини Миср берун оварданд». Ва якеро дар Байт-Ил гузошт, ва дигареро дар Дон монд. Ва ин кор гуноҳ гардид, зеро қавм барои саҷда кардан назди яке аз онҳо то Дон мерафтанд. Ва ӯ хонаи баландиҳоро бино кард, ва аз пасттарини мардум коҳинон таъйин намуд, ки аз писарони Левӣ набуданд. Ва Еробъом дар моҳи ҳаштум, дар рӯзи понздаҳуми моҳ, монанди идие ки дар Яҳудо буд, ид муқаррар кард, ва бар қурбонгоҳ қурбонӣ овард. Дар Байт-Ил низ чунин кард, барои гӯсолаҳое ки сохта буд қурбонӣ намуда; ва дар Байт-Ил коҳинони баландиҳоро, ки сохта буд, ҷойгир кард. Ҳамин тавр, дар рӯзи понздаҳуми моҳи ҳаштум, яъне дар моҳе ки аз дили худ ихтироъ карда буд, бар қурбонгоҳе ки дар Байт-Ил сохта буд, қурбонӣ овард; ва барои банӣ-Исроил ид муқаррар кард; ва бар қурбонгоҳ қурбонӣ оварда, бухур сӯзонид. 3 Подшоҳон 12:25–33.
In the foundational history of the ten northern tribes, there was a rebellion that had been typified by Israel's rejection of God as king, and also by the rebellion of Aaron and the golden calf. Aaron’s rebellion was at the foundational history of ancient Israel and Jeroboam’s was at the foundational history of the ten northern tribes. “Line upon line” Aaron, as a high priest represents the church and Jeroboam as king, represents the state. Those two foundational rebellions are a line that includes the foundational rebellion of the people of Israel in desiring a human king.
Дар таърихи бунёдии даҳ қабилаи шимолӣ исёне вуҷуд дошт, ки намунаи он ҳам дар рад кардани Худо ҳамчун Подшоҳ аз ҷониби Исроил дида мешуд, ва ҳам дар исёни Ҳорун ва гӯсолаи тиллоӣ. Исёни Ҳорун дар таърихи бунёдии Исроили қадим буд ва исёни Ёробъом дар таърихи бунёдии даҳ қабилаи шимолӣ. «Қоида бар қоида» Ҳорун, ҳамчун коҳини аъзам, калисоро намояндагӣ мекунад, ва Ёробъом, ҳамчун подшоҳ, давлатро намояндагӣ мекунад. Ин ду исёни бунёдӣ хаттеро ташкил медиҳанд, ки исёни бунёдии халқи Исроилро дар орзуи доштани подшоҳи инсонӣ дар бар мегирад.
490
490
There are three periods of four hundred and ninety years in the sacred history that is represented in the book of Ezekiel, and one was associated with the kings, the other with the sanctuary and the other with the host. Those three periods align with the rebellion of Aaron, (the sanctuary), Saul (the host) and Jeroboam (the king). Of the three symbols of prophet, priest and king, it is king Saul who is identified as prophesying, and Aaron was the priest, and Jeroboam was the king.
Дар таърихи муқаддасе, ки дар китоби Ҳизқиёл тасвир ёфтааст, се давраи чорсаду навадсола вуҷуд дорад, ва яке бо подшоҳон, дигаре бо маъбад ва саввумӣ бо лашкар вобаста буд. Ин се давра бо исёни Ҳорун, (маъбад), Шоул (лашкар) ва Ёробъом (подшоҳ) мутобиқат мекунанд. Аз миёни се рамзи набӣ, коҳин ва подшоҳ, маҳз подшоҳ Шоул ҳамчун нубувваткунанда шинохта мешавад, ва Ҳорун коҳин буд, ва Ёробъом подшоҳ буд.
And it came to pass, when all that knew him beforetime saw that, behold, he prophesied among the prophets, then the people said one to another, What is this that is come unto the son of Kish? Is Saul also among the prophets? And one of the same place answered and said, But who is their father? Therefore it became a proverb, Is Saul also among the prophets? 1 Samuel 10:11, 12.
Ва ҳангоме ки ҳамаи онҳое ки ӯро аз пеш мешинохтанд, диданд, ки инак, ӯ дар миёни анбиё нубувват мекунад, мардум ба якдигар гуфтанд: «Ба писари Қиш чӣ рӯй додааст? Оё Шоул низ дар миёни анбиёст?» Ва яке аз ҳамон ҷо дар ҷавоб гуфт: «Аммо падари онҳо кист?» Бинобар ин, ин сухан ба масал табдил ёфт: «Оё Шоул низ дар миёни анбиёст?» 1 Подшоҳон 10:11, 12.
The church triumphant consists of a thirty-year old prophet, a thirty-year old priest and a thirty-year old king, represented by Ezekiel who began in the thirtieth year, Joseph who began his service in the thirtieth year and king David who began to reign in his thirtieth year. The church triumphant is represented in the last eight chapters of the book of Ezekiel as the temple that fills the earth, and the church triumphant is Philadelphia, which is the eighth church that is of the seven.
Калисои ғолиб аз пайғамбари сисола, коҳини сисола ва подшоҳи сисола иборат аст, ки онҳоро Ҳизқиёл, ки дар соли сиюм оғоз кард, Юсуф, ки хизмати худро дар соли сиюм оғоз намуд, ва подшоҳ Довуд, ки дар соли сиюми худ ба подшоҳӣ оғоз кард, намояндагӣ мекунанд. Калисои ғолиб дар ҳашт боби охирини китоби Ҳизқиёл ҳамчун маъбаде, ки заминро пур мекунад, намояндагӣ шудааст, ва калисои ғолиб Филаделфия аст, ки калисои ҳаштумест, ки аз ҳафт аст.
The prophetic line of Josiah that began in 977 BC ends at the soon-coming Sunday law. The purification and sealing of the one hundred and forty-four thousand that began on December 31, 2023, began when Michael descended to resurrect the two witnesses of Revelation eleven. 2023 arrived twenty-two years after September 11, 2001, just as the Alien and Sedition Acts of 1798 arrive twenty-two years after the Declaration of Independence in 1776. Jeroboam’s twenty-two-year reign began in 977 BC when the prophecy of Josiah was set forth. At that time the disobedient prophet of 1 Kings chapter thirteen, confronted Jeroboam’s apostasy just as Moses confronted Aaron’s apostasy, and Samuel confronted the host who desired a king. Those confrontations against foundational apostasies represented by the message of the disobedient prophet, Moses and Samuel represent the loud cry of the third angel at the Sunday law. It is the warning message proclaimed by the ensign, which is represented in the history of Jeroboam as the prediction of Josiah accompanied with a “sign.”
Хати нубувватии Юшиёҳ, ки соли 977 то милод оғоз ёфт, бо қонуни наздикомадаи якшанбе ба анҷом мерасад. Поксозӣ ва муҳргузории саду чилу чор ҳазор, ки 31 декабри соли 2023 оғоз ёфт, дар он вақт оғоз гардид, ки Михаил фуруд омад, то ду шоҳиди Ваҳй боби ёздаҳро эҳё намояд. Соли 2023 бисту ду сол пас аз 11 сентябри соли 2001 фаро расид, ҳамон гуна ки Қонунҳои бегонагон ва фитнаи соли 1798 бисту ду сол пас аз Эъломияи истиқлолияти соли 1776 фаро мерасанд. Подшоҳии бисту дусолаи Ёробъом соли 977 то милод оғоз ёфт, вақте ки нубуввати Юшиёҳ баён гардид. Дар он вақт, пайғамбари нофармони 3 Подшоҳон боби сездаҳ бо осияти Ёробъом рӯ ба рӯ шуд, ҳамон гуна ки Мусо бо осияти Ҳорун рӯ ба рӯ шуд, ва Самуил бо он ҷамоате, ки подшоҳ мехостанд, рӯ ба рӯ шуд. Он муқобилиятҳо бар зидди осиятҳои бунёдӣ, ки бо паёми пайғамбари нофармон, Мусо ва Самуил ифода ёфтаанд, нидои баланди фариштаи сеюмро дар қонуни якшанбе намояндагӣ мекунанд. Ин ҳамон паёми ҳушдорест, ки аз ҷониби парчам эълон карда мешавад, ки дар таърихи Ёробъом ҳамчун пешгӯии Юшиёҳ, ҳамроҳ бо «аломате», намояндагӣ шудааст.
And, behold, there came a man of God out of Judah by the word of the Lord unto Bethel: and Jeroboam stood by the altar to burn incense. And he cried against the altar in the word of the Lord, and said, O altar, altar, thus saith the Lord; Behold, a child shall be born unto the house of David, Josiah by name; and upon thee shall he offer the priests of the high places that burn incense upon thee, and men’s bones shall be burnt upon thee. And he gave a sign the same day, saying, This is the sign which the Lord hath spoken; Behold, the altar shall be rent, and the ashes that are upon it shall be poured out. And it came to pass, when king Jeroboam heard the saying of the man of God, which had cried against the altar in Bethel, that he put forth his hand from the altar, saying, Lay hold on him. And his hand, which he put forth against him, dried up, so that he could not pull it in again to him.
Ва инак, марди Худо ба каломи Парвардигор аз Яҳудо ба Байт-Ил омад; ва Ёробъом назди қурбонгоҳ истода буд, то бухур сӯзонад. Ва ӯ бар зидди қурбонгоҳ ба каломи Парвардигор нидо карда, гуфт: «Эй қурбонгоҳ, эй қурбонгоҳ, чунин мегӯяд Парвардигор: инак, барои хонадони Довуд писаре таваллуд хоҳад шуд, ки номаш Юшиё бошад; ва бар ту коҳинони баландиҳоро, ки бар ту бухур месӯзонанд, қурбон хоҳад кард, ва устухонҳои одамон бар ту сӯзонда хоҳанд шуд». Ва ҳамон рӯз аломате дод ва гуфт: «Ин аст аломате ки Парвардигор гуфтааст: инак, қурбонгоҳ шикофта хоҳад шуд, ва хокистаре ки бар он аст, рехта хоҳад шуд». Ва чунин воқеъ шуд, ки чун подшоҳ Ёробъом сухани марди Худоро, ки бар зидди қурбонгоҳ дар Байт-Ил нидо карда буд, шунид, дасти худро аз назди қурбонгоҳ дароз карда, гуфт: «Ӯро дастгир кунед». Ва дасте ки бар зидди ӯ дароз карда буд, хушк шуд, ба тавре ки натавонист онро боз ба сӯи худ бикашад.
The altar also was rent, and the ashes poured out from the altar, according to the sign which the man of God had given by the word of the Lord. And the king answered and said unto the man of God, Intreat now the face of the Lord thy God, and pray for me, that my hand may be restored me again. And the man of God besought the Lord, and the king’s hand was restored him again, and became as it was before. And the king said unto the man of God, Come home with me, and refresh thyself, and I will give thee a reward. And the man of God said unto the king, If thou wilt give me half thine house, I will not go in with thee, neither will I eat bread nor drink water in this place: For so was it charged me by the word of the Lord, saying, Eat no bread, nor drink water, nor turn again by the same way that thou camest. So he went another way, and returned not by the way that he came to Bethel. 1 Kings 13:1–10.
Ва қурбонгоҳ низ шикофта шуд, ва хокистар аз қурбонгоҳ рехт, мувофиқи он аломате ки марди Худо онро бо каломи Худованд дода буд. Ва подшоҳ ҷавоб дода, ба марди Худо гуфт: «Акнун рӯи Худованд Худои худро илтиҷо намо ва барои ман дуо кун, то дасти ман боз ба ман барқарор гардад». Ва марди Худо ба Худованд зорӣ намуд, ва дасти подшоҳ боз ба ӯ барқарор шуд, ва чунон ки пеш буд, гардид. Ва подшоҳ ба марди Худо гуфт: «Бо ман ба хона биё ва худро тароват деҳ, ва ман ба ту мукофоте хоҳам дод». Ва марди Худо ба подшоҳ гуфт: «Агар нисфи хонаи худро ба ман бидиҳӣ, бо ту нахоҳам даромад, ва дар ин ҷо нон нахоҳам хӯрд ва об нахоҳам нӯшид; зеро ба ман бо каломи Худованд чунин фармурда шуда буд, ки: нон махӯр, об манӯш, ва аз ҳамон роҳе ки омадӣ, бознагард». Пас ӯ бо роҳи дигар рафт, ва аз он роҳе ки ба Байт-Ил омада буд, барнагашт. 3 Подшоҳон 13:1–10.
The prophet’s refusal to eat with Jeroboam in spite of the offer of “half thine house” aligns with Herod’s promise to Salome of half of his kingdom.
Радди пайғамбар аз таом хӯрдан бо Ёробъом, бо вуҷуди пешниҳоди «нисфи хонаи ту», бо ваъдаи Ҳиродус ба Саломе дар бораи нисфи подшоҳии худ ҳамоҳанг аст.
And when a convenient day was come, that Herod on his birthday made a supper to his lords, high captains, and chief estates of Galilee; And when the daughter of the said Herodias came in, and danced, and pleased Herod and them that sat with him, the king said unto the damsel, Ask of me whatsoever thou wilt, and I will give it thee. And he sware unto her, Whatsoever thou shalt ask of me, I will give it thee, unto the half of my kingdom. And she went forth, and said unto her mother, What shall I ask? And she said, The head of John the Baptist. Mark 6:21–24.
Ва ҳангоме ки рӯзи муносибе фаро расид, Ҳиродус дар рӯзи таваллудаш барои бузургони худ, сарлашкарон ва ашрофи Ҷалил зиёфате орост; ва ҳангоме ки духтари ҳамин Ҳиродияс даромада, рақс кард ва Ҳиродусро ва онҳоеро, ки бо ӯ нишаста буданд, хуш омад, подшоҳ ба он духтар гуфт: «Аз ман ҳар чӣ хоҳӣ, бихоҳ, ва онро ба ту хоҳам дод». Ва ба ӯ қасам хӯрд: «Ҳар чӣ аз ман бихоҳӣ, ба ту хоҳам дод, то нисфи подшоҳии ман». Ва ӯ берун рафта, ба модари худ гуфт: «Чӣ бихоҳам?» Ва ӯ гуфт: «Сари Яҳёи Таъмиддиҳанда». Марқӯс 6:21–24.
Herod’s pledge of half his kingdom took place at his birthday. Herod is a symbol of Rome, and the ten kings of Revelation seventeen are typified by the tenfold division of Rome in Daniel chapter seven, and the ten toes of chapter two. His birthday is marked when the sixth kingdom is replaced by the seventh kingdom at the Sunday law, and in this sense, it is the birthday of the United Nations as the seventh kingdom of Bible prophecy. At the soon-coming Sunday law, the ten kings, represented by Jeroboam’s ten northern tribes, agree to give their kingdom to the beast for one hour in Revelation ‘seventeen’.
Ваъдаи Ҳиродус дар бораи нисфи подшоҳии ӯ дар рӯзи зодрӯзаш сурат гирифт. Ҳиродус рамзи Рум аст, ва даҳ подшоҳони Ваҳй боби ҳабдаҳ бо тақсимшавии даҳкаратаи Рум дар Дониёл боби ҳафт, ва бо даҳ ангушти по дар боби ду, тимсол шудаанд. Зодрӯзи ӯ дар он вақт нишонгузорӣ мешавад, ки подшоҳии шашум бо қонуни якшанбе бо подшоҳии ҳафтум иваз мегардад, ва аз ин ҷиҳат, он зодрӯзи Созмони Милали Муттаҳид ҳамчун подшоҳии ҳафтуми пешгӯии Китоби Муқаддас аст. Дар қонуни якшанбеи наздик, даҳ подшоҳ, ки бо даҳ қабилаи шимолии Еробъом намояндагӣ мешаванд, мувофиқат мекунанд, ки подшоҳии худро барои як соат ба ҳайвон бидиҳанд, дар Ваҳй «ҳабдаҳ».
For God hath put in their hearts to fulfil his will, and to agree, and give their kingdom unto the beast, until the words of God shall be fulfilled. Revelation 17:17.
Зеро Худо дар дилҳои онҳо андохтааст, ки иродаи Ӯро ба ҷо оваранд, ва якдил шаванд, ва подшоҳии худро ба ҳайвон супоранд, то даме ки суханони Худо ба амал оянд. Ваҳй 17:17.
Before we take up Ezekiel’s prophecy of chapter four, we will identify the ‘thirteen’ times Ezekiel directly identifies a date. Those thirteen waymarks break down generally between the world and God’s people. The world represented by Egypt is placed into a direct date six times, and Tyre is addressed once, and the other six times Jerusalem is the subject. The book begins in 592 BC which is the thirtieth year of the seventeenth Jubilee cycle and verse one of chapter forty of Ezekiel identifies October 22, 573 BC as the end of the cycle. The Jubilee cycle represents the sealing time of the one hundred and forty-four thousand from 9/11 unto the soon-coming Sunday law, which in turn is represented in a fractal of that very history from December 31, 2023 unto the soon-coming Sunday law. Both periods were typified by August 11, 1840 unto October 22, 1844.
Пеш аз он ки мо ба пешгӯии Ҳизқиёл дар боби чорум пардозем, мо он «сездаҳ» бореро муайян хоҳем кард, ки Ҳизқиёл мустақиман таърихеро зикр мекунад. Он сездаҳ аломати роҳ, ба таври умумӣ, миёни ҷаҳон ва қавми Худо тақсим мешаванд. Ҷаҳон, ки бо Миср намояндагӣ мешавад, шаш бор ба таърихи дақиқ вобаста гардонида шудааст, ва Сур як бор мавриди хитоб қарор мегирад, ва шаш бори дигар Ерусалим мавзӯъ мебошад. Китоб дар соли 592 то милод оғоз меёбад, ки он соли сиюми даври ҳабдаҳуми Юбилей аст, ва ояти якуми боби чиҳилуми Ҳизқиёл 22 октябри соли 573 то милодро ҳамчун анҷоми он давр муайян мекунад. Даври Юбилей замони мӯҳргузории яксаду чиҳилу чор ҳазорро аз 9/11 то қонуни якшанбеи ба зудӣ оянда намояндагӣ мекунад, ки он, дар навбати худ, дар як фрактали ҳамон таърих аз 31 декабри 2023 то қонуни якшанбеи ба зудӣ оянда намояндагӣ мешавад. Ҳар ду давра ба воситаи 11 августи 1840 то 22 октябри 1844 пешнамун гардида буданд.
On August 11, 1840 no less a personage than Jesus Christ descended as the mighty angel of Revelation ten who brought a little book that God’s people were to take and eat. The same angel again descended at 9/11 to mark the beginning of the sealing time. The same angel descended on December 31, 2023 to resurrect the two witnesses who had been slain in the street of that great city of Sodom and Egypt, where also the Lord was crucified. That descent marked the closing period of the sealing time. Within the fractal period of December 31, 2023 unto the Sunday law, Ezekiel the priest is given a vision of the temple in heaven. At that time, he is made dumb and only speaks when God commands him to do so. His condition lasts until the soon-coming Sunday law, represented by the destruction of Jerusalem.
11 августи соли 1840 худи Исои Масеҳ, на камтар аз ин, ҳамчун фариштаи қавии Ваҳй боби даҳум нозил шуд, ки китобчаеро овард, то қавми Худо онро гирифта бихӯранд. Ҳамон фаришта боз дар 9/11 нозил шуд, то оғози замони мӯҳргузориро муайян намояд. Ҳамон фаришта 31 декабри соли 2023 нозил шуд, то он ду шоҳидро, ки дар кӯчаи он шаҳри бузурги Садӯм ва Миср, ки дар он ҷо низ Худованд маслуб гардида буд, кушта шуда буданд, зинда гардонад. Он нузул давраи хотимавии замони мӯҳргузориро нишон дод. Дар дохили давраи фракталии аз 31 декабри соли 2023 то қонуни якшанбе, Ҳизқиёл коҳин рӯъёи маъбади осмониро дарёфт мекунад. Дар он вақт, ӯ гунг гардонида мешавад ва танҳо вақте сухан мегӯяд, ки Худо ба ӯ фармон медиҳад, то чунин кунад. Ҳолати ӯ то қонуни якшанбеи наздикоянда, ки бо вайроншавии Ерусалим ифода шудааст, идома меёбад.
As with John, Ezekiel is commanded to take the book that was in the descending angel’s hand in Revelation ten, and also told to eat the book of lamentation, mourning and woe.
Чунон ки ба Юҳанно, ба Ҳизқиёл низ фармон дода мешавад, ки китоберо, ки дар дасти фариштаи фурудоянда дар Ваҳй боби даҳ буд, бигирад, ва ҳамчунин ба ӯ гуфта мешавад, ки китоби нола, мотам ва войро бихӯрад.
But thou, son of man, hear what I say unto thee; Be not thou rebellious like that rebellious house: open thy mouth, and eat that I give thee. And when I looked, behold, an hand was sent unto me; and, lo, a roll of a book was therein; And he spread it before me; and it was written within and without: and there was written therein lamentations, and mourning, and woe. Ezekiel 2:8–10.
Лекин ту, эй писари одам, он чиро, ки Ман ба ту мегӯям, бишнав; мисли он хонаи саркаш, саркаш мабош: даҳони худро бикшо ва он чиро, ки Ман ба ту медиҳам, бихӯр. Ва ҳангоме ки нигаристам, инак, дасте ба сӯи ман дароз карда шуд; ва инак, дар он тӯмори китобе буд; Ва онро пеши ман густурд; ва он аз дарун ва аз берун навишта шуда буд; ва дар он навҳаҳо, мотам ва вой навишта шуда буд. Ҳизқиёл 2:8–10.
The message is represented as a threefold message, thus typifying the message of the three angels of Revelation fourteen. It is therefore the sealing message of the third angel that seals those within Jerusalem who are lamenting and mourning the sin of the church and the land as represented in chapter nine of Ezekiel and chapter seven of Revelation.
Паём ҳамчун паёми сегона муаррифӣ шудааст ва ба ин васила паёми се фариштаи Ваҳй боби чордаҳумро тимсолвор нишон медиҳад. Бинобар ин, маҳз паёми муҳргузоронаи фариштаи сеюм аст, ки онҳоеро дар дохили Ерусалим муҳр мезанад, ки бар гуноҳи калисо ва замин нола ва мотам мекунанд, чунон ки дар боби нӯҳуми Ҳизқиёл ва боби ҳафтуми Ваҳй тасвир шудааст.
And the glory of the God of Israel was gone up from the cherub, whereupon he was, to the threshold of the house. And he called to the man clothed with linen, which had the writer’s inkhorn by his side; And the Lord said unto him, Go through the midst of the city, through the midst of Jerusalem, and set a mark upon the foreheads of the men that sigh and that cry for all the abominations that be done in the midst thereof. Ezekiel 9:3, 4.
Ва ҷалоли Худои Исроил аз болои карруб, ки бар он буд, ба остонаи хона боло рафт. Ва Ӯ марди либоси катонӣ дар бардоштаро, ки давоти котибӣ бар паҳлуяш дошт, даъват намуд; Ва Худованд ба вай гуфт: «Аз миёни шаҳр, аз миёни Ерусалим бигзар ва бар пешониҳои он мардоне аломате бигзор, ки барои ҳамаи қабоҳатҳое ки дар миёни он ба амал оварда мешаванд, оҳу нола мекунанд ва фиғон мекашанд». Ҳизқиёл 9:3, 4.
Those who receive the seal are mourning for the sins of the church and the sins of the land, and Ezekiel’s testimony is woven upon the history of Jerusalem and Egypt, symbols of the church and the world.
Онҳое ки мӯҳрро қабул мекунанд, барои гуноҳҳои калисо ва гуноҳҳои замин нола мекунанд, ва шаҳодати Ҳизқиёл бар таърихи Ерусалим ва Миср, ки рамзҳои калисо ва ҷаҳон мебошанд, бофта шудааст.
“The leaven of godliness has not entirely lost its power. At the time when the danger and depression of the church are greatest, the little company who are standing in the light will be sighing and crying for the abominations that are done in the land. But more especially will their prayers arise in behalf of the church because its members are doing after the manner of the world. …
«Хамиртуруши худотарсӣ қудрати худро тамоман аз даст надодааст. Дар он замоне ки хатари калисо ва ҳолати афсурдагии он ба авҷи худ мерасад, он гурӯҳи хурде ки дар нур истодаанд, барои зиштиҳое ки дар замин ба амал меоянд, оҳу нола хоҳанд кард. Аммо махсусан дуоҳои онҳо ба хотири калисо боло хоҳад рафт, зеро аъзои он ба тарзи ҷаҳон рафтор мекунанд. …»
“The command is: ‘Go through the midst of the city, through the midst of Jerusalem, and set a mark upon the foreheads of the men that sigh and that cry for all the abominations that be done in the midst thereof.’ These sighing, crying ones had been holding forth the words of life; they had reproved, counseled, and entreated. Some who had been dishonoring God repented and humbled their hearts before Him. But the glory of the Lord had departed from Israel; although many still continued the forms of religion, His power and presence were lacking.” Testimonies, volume 5, 209, 210.
«Амр чунин аст: “Аз миёни шаҳр, аз миёни Уршалим бигзар ва бар пешониҳои он мардоне, ки барои ҳамаи кароҳатҳое ки дар миёни он ба амал оварда мешаванд, оҳу нола мекунанд ва фарёд мебардоранд, нишоне бигзор.” Ин касоне ки оҳу нола мекарданду фарёд мебардоштанд, суханони ҳаётро пешкаш менамуданд; онҳо сарзаниш мекарданд, насиҳат медоданд ва илтиҷо менамуданд. Баъзе аз онҳое ки Худоро беҳурмат карда буданд, тавба намуданд ва дилҳои худро дар ҳузури Ӯ фурӯтан сохтанд. Аммо ҷалоли Худованд аз Исроил дур шуда буд; гарчанде бисёриҳо ҳанӯз ба зоҳирҳои диндорӣ идома медоданд, қудрат ва ҳузури Ӯ намерасид». Шаҳодатҳо, ҷилди 5, 209, 210.
In the context of the book of lamentations, mourning and woe typifying the three angels of Revelation fourteen, the lamentations and mourning are the first and second angels, and the third is the message of woe, a symbol of the east wind that is held in check by the four restraining angels of Revelation seven.
Дар заминаи китоби «Нолаҳо», нола ва вой, ки намунаи се фариштаи Ваҳй боби чордаҳ мебошанд, нолаҳо ва мотам фариштаи якум ва дуюманд, ва сеюм паёми вой аст, ки рамзи боди шарқист, он боде ки аз ҷониби чор фариштаи боздорандаи Ваҳй боби ҳафт нигоҳ дошта мешавад.
Egypt
Миср
In the book of Ezekiel, there are thirteen dates referenced. The first of the Egypt set of dates is Ezekiel 29:1, and it represented 587 BC.
Дар китоби Ҳизқиёл сездаҳ сана зикр шудаанд. Аввалин сана аз маҷмӯи санаҳои Миср дар Ҳизқиёл 29:1 аст, ва он ба соли 587 то милод мувофиқат мекард.
In the tenth year, in the tenth month, in the twelfth day of the month, the word of the Lord came unto me, saying, Son of man, set thy face against Pharaoh king of Egypt, and prophesy against him, and against all Egypt: Speak, and say, Thus saith the Lord God; Behold, I am against thee, Pharaoh king of Egypt, the great dragon that lieth in the midst of his rivers, which hath said, My river is mine own, and I have made it for myself. Ezekiel 29:1–3.
Дар соли даҳум, дар моҳи даҳум, дар рӯзи дувоздаҳуми моҳ, каломи Худованд бар ман нозил шуда, гуфт: «Эй писари одам, рӯи худро бар зидди фиръавн, подшоҳи Миср, нигарон ва бар ӯ ва бар тамоми Миср нубувват намо. Бигӯ ва чунин бигӯй: Ҳамин тавр Худованди Худо мегӯяд: Инак, Ман бар зидди ту ҳастам, эй фиръавн, подшоҳи Миср, эй аждаҳои бузурге, ки дар миёни наҳрҳои худ хобидаӣ ва мегӯӣ: “Наҳри ман аз они худи ман аст, ва ман онро барои худ сохтаам”. Ҳизқиёл 29:1–3.
587 BC is the year of the siege, which began one and a half years before the destruction of Jerusalem. At that time Ezekiel proclaims that God would overthrow Egypt, and that the overthrow would demonstrate to God’s people their foolishness for trusting in the dragon of Egypt. By the end of the chapter a pronouncement is made that Egypt would be given to Babylon, thus identifying when the ten kings give their seventh kingdom of Bible prophecy to modern Babylon—the eighth kingdom that is of the seven. That prophecy was fulfilled ‘seventeen’ years later in 571 BC as set forth at the end of the chapter. Chapter 29 therefore contains the first and the last reference of dating associated with Egypt.
587 то милод соле аст, ки муҳосира оғоз гардид, ки як солу ним пеш аз вайроншавии Ерусалим шурӯъ шуда буд. Дар он вақт Ҳизқиёл эълон мекунад, ки Худо Мисрро сарнагун хоҳад сохт, ва ин сарнагунӣ ба қавми Худо аблаҳии онҳоро барои таваккал кардан бар аждаҳои Миср ошкор хоҳад намуд. Дар анҷоми боб чунин эъломе дода мешавад, ки Миср ба Бобил дода хоҳад шуд, ва ба ин васила муайян мегардад, ки кай он даҳ подшоҳ мулки ҳафтуми худро аз пешгӯии Китоби Муқаддас ба Бобили муосир медиҳанд — подшоҳии ҳаштуме, ки аз ҷумлаи он ҳафт аст. Ин пешгӯӣ «ҳабдаҳ» сол баъд, дар соли 571 то милод, чунон ки дар охири боб оварда шудааст, иҷро гардид. Аз ин рӯ, боби 29 ҳам аввалин ва ҳам охирин ишораи таърихгузориест, ки бо Миср алоқаманд аст.
And it came to pass in the seven and twentieth year, in the first month, in the first day of the month, the word of the Lord came unto me, saying, Son of man, Nebuchadrezzar king of Babylon caused his army to serve a great service against Tyrus: every head was made bald, and every shoulder was peeled: yet had he no wages, nor his army, for Tyrus, for the service that he had served against it: Therefore thus saith the Lord God; Behold, I will give the land of Egypt unto Nebuchadrezzar king of Babylon; and he shall take her multitude, and take her spoil, and take her prey; and it shall be the wages for his army. I have given him the land of Egypt for his labour wherewith he served against it, because they wrought for me, saith the Lord God. In that day will I cause the horn of the house of Israel to bud forth, and I will give thee the opening of the mouth in the midst of them; and they shall know that I am the Lord. Ezekiel 29:17–21.
Ва дар соли бисту ҳафтум, дар моҳи аввал, дар рӯзи якуми моҳ, каломи Худованд бар ман нозил шуда, гуфт: «Эй писари одам, Набукадрезар, подшоҳи Бобил, лашкари худро водор кард, ки бар зидди Сур хизмати сахте ба ҷо оваранд; ҳар сар кал шуд, ва ҳар китф пӯстхаста гашт; аммо на ӯ ва на лашкараш барои Сур, барои он хизмате ки бар зидди он ба ҷо оварда буданд, музде наёфтанд. Бинобар ин, чунин мегӯяд Парвардигор Худо: инак, замини Мисрро ба Набукадрезар, подшоҳи Бобил, хоҳам дод; ва ӯ анбӯҳи онро хоҳад бурд, ва ғанимати онро хоҳад гирифт, ва тӯъмаи онро хоҳад рабуд; ва ин барои лашкараш музд хоҳад шуд. Замини Мисрро ба ӯ барои меҳнате ки бар зидди он ба ҷо овард, додаам, зеро ки онҳо барои Ман амал карданд, мегӯяд Парвардигор Худо. Дар он рӯз Ман шохи хонадони Исроилро хоҳам руёнд, ва ба ту кушоиши даҳонро дар миёни онҳо хоҳам дод; ва онҳо хоҳанд донист, ки Ман Худованд ҳастам». Ҳизқиёл 29:17–21.
The twentieth year in the first month in the first day of verse seventeen represents the last date of the thirteen dates in Ezekiel, and it is the only date that falls after October 22, 573 BC. It represents when the king of the north in Daniel eleven verses forty-two and forty-three is given Egypt, as well as the point when the ten kings give their seventh kingdom to the eighth kingdom that is of the seven. It is fulfilled when the “horn of the house of Israel” buds forth. In Isaiah Israel buds in the day of the east wind.
Соли бистум, дар моҳи якум, дар рӯзи якум, ки дар ояти ҳабдаҳум зикр шудааст, охирин сана аз миёни сенздаҳ сана дар Ҳизқиёлро ифода мекунад, ва он ягона санаест, ки баъд аз 22 октябри соли 573 то милод воқеъ мегардад. Он замонеро ифода мекунад, ки ба подшоҳи шимол дар Дониёл ёздаҳ, оятҳои чилу ду ва чилу се, Миср дода мешавад, инчунин он нуқтаеро, ки даҳ подшоҳ подшоҳии ҳафтуми худро ба подшоҳии ҳаштум, ки аз ҷумлаи ҳафт аст, месупоранд. Он ҳангоме ба иҷро мерасад, ки «шохи хонадони Исроил» навда мезанад. Дар Ишаъё Исроил дар рӯзи боди шарқ навда мезанад.
He shall cause them that come of Jacob to take root: Israel shall blossom and bud, and fill the face of the world with fruit. Isaiah 27:8.
Ӯ онҳоеро, ки аз Яъқуб меоянд, ба реша давондан водор хоҳад кард; Исроил шукуфта, навда хоҳад баровард ва рӯи ҷаҳонро аз мева пур хоҳад сохт. Ишаъё 27:8.
When Ezekiel 29:17 is fulfilled, and the dragon of Egypt is given to the papal beast at the soon-coming Sunday law the latter rain will be poured out without measure upon Israel. That rain began on 9/11 as a sprinkling as typified by Christ breathing upon His disciples after He descended to earth after He had ascended to His Father following His resurrection.
Ҳангоме ки Ҳизқиёл 29:17 иҷро мегардад, ва аждаҳои Миср дар қонуни якшанбеи наздикоянда ба ҳайвони папагӣ супурда мешавад, борони охирин бар Исроил бе андоза рехта хоҳад шуд. Он борон аз 9/11 ҳамчун пошише оғоз ёфт, чунон ки онро Масеҳ намунавор нишон дод, ҳангоме ки баъд аз эҳё шуданаш, пас аз он ки ба назди Падари Худ сууд карда буд, ба замин фуруд омад ва бар шогирдони Худ дамид.
“The act of Christ in breathing upon his disciples the Holy Ghost, and in imparting his peace to them, was as a few drops before the plentiful shower to be given on the day of Pentecost.” Spirit of Prophecy, volume 3, 243.
«Амали Масеҳ, ки бар шогирдони Худ Рӯҳулқудсро дамида, осоиштагии Худро ба онҳо ато намуд, дар муқоиса бо борони фаровоне, ки мебоист дар рӯзи Пантикост дода шавад, мисли чанд қатрае буд.» Рӯҳи нубувват, ҷилди 3, 243.
Ezekiel’s prediction of the fall of Egypt was proclaimed in 587 BC, the year of the siege, and ‘seventeen’ years later the prediction was fulfilled. It is fulfilled in the period represented by the number ‘seventeen,’ thus representing the hidden history of verse forty of Daniel eleven. It is to be fulfilled during the sealing time of the one hundred and forty-four thousand which is portrayed in chapter nine of Ezekiel. In the sealing time the latter rain is poured out, first as a sprinkling at 9/11 and then a full outpouring at the Sunday law. It is fulfilled according to Isaiah in the “day of the east wind,” and Islam is the east wind, and Islam is the third “woe.” The message Ezekiel was to eat was a threefold message, of which the third part was the message of woe.
Пешгӯии Ҳизқиёл дар бораи суқути Миср дар соли 587 то милод, соли муҳосира, эълон карда шуд, ва «ҳафтдаҳ» сол баъд ин пешгӯӣ ба иҷро расид. Он дар даврае иҷро мегардад, ки бо рақами «ҳафтдаҳ» намояндагӣ мешавад; бинобар ин, он таърихи пинҳони ояти чили боби ёздаҳи Дониёлро намояндагӣ мекунад. Он бояд дар замони муҳргузории саду чилу чаҳор ҳазор, ки дар боби нӯҳуми Ҳизқиёл тасвир шудааст, ба иҷро расад. Дар замони муҳргузорӣ борони охирин рехта мешавад: аввал ҳамчун пошише дар 9/11 ва сипас ҳамчун фурӯрезиши комил дар қонуни якшанбе. Мувофиқи Ишаъё, он дар «рӯзи боди шарқӣ» ба иҷро мерасад, ва Ислом боди шарқӣ аст, ва Ислом «вой»-и сеюм аст. Паёме, ки Ҳизқиёл бояд мехӯрд, паёми сегона буд, ки қисми сеюми он паёми вой буд.
Ezekiel’s thirteen dated messages were set forth in connection with Jerusalem, Egypt and Tyre. They were all addressing rebellion as represented by the number "thirteen."
Сенздаҳ паёми таърихдоштаи Ҳизқиёл вобаста ба Ерусалим, Миср ва Сур баён гардида буданд. Ҳамаи онҳо ба исён, ки бо шумораи «сенздаҳ» ифода ёфтааст, муроҷиат мекарданд.
We will continue to consider the dating of Ezekiel in the next article.
Мо баррасии таърихиёбии Ҳизқиёлро дар мақолаи навбатӣ идома хоҳем дод.