Мақолаи қаблӣ бо чунин сархат анҷом ёфта буд: «Издивоҷи аҳдии соли 313 издивоҷи аҳдии ниҳоии қудрати папагӣ бо Иёлоти Муттаҳида — подшоҳи пешсафи даҳ подшоҳи боби ҳабдаҳуми Ваҳй — ро ифода мекунад; қудрате, ки ду шох дорад ва бо қудрати душохаи Фаронса намуна ёфтааст. Таърихе, ки бо Кловис дар соли 496 оғоз ёфт ва ниҳоят ба фармони Юстиниан дар соли 533 ва ба тахтнишинии папагӣ дар соли 538 расид, таърихи аз соли 1989 то қонуни якшанбе бударо ифода мекунад».
Роналд Рейганро Кловис дар соли 496 пешакӣ намуна сохта буд, ва Доналд Трампро Юстиниан дар соли 533 пешакӣ намуна месозад. Фармони Юстиниан панҷ сол пеш аз он содир гардид, ки папагӣ дар соли 538 ба тахт баромад, ва Фармони Милан ҳашт сол пеш аз нахустин қонуни рӯзи якшанбеи соли 321 содир шуд. Ҳам фармон ва ҳам эдикт ҳамчун нишонае ҳамоҳанг мебошанд, ки пеш аз қонуни рӯзи якшанбе меояд.
Рейган
Соли 1870 қӯшунҳои Италия Румро тасарруф карданд (20 сентябри 1870). Давлатҳои Папа ҳамчун давлати ҳудудӣ аз байн рафтанд, ва Поп Пийи IX ба «маҳбуси Ватикан» табдил ёфт. Азбаски дигар ҳеҷ қаламрави папагӣ, ки ҳамчун давлати соҳибихтиёр эътироф шуда бошад, боқӣ намонда буд, Иёлоти Муттаҳида (монанди бисёр кишварҳои дигар) дигар муносибатҳои расмии дипломатиро бо Поп ҳамчун ҳокими дунявӣ нигоҳ намедошт. Дар октябри соли 1951, Президент Ҳарри С. Труман генерал Марк В. Кларкро ҳамчун сафири ИМА дар назди Ватикан пешбарӣ кард. Ба зудӣ аз ҷониби бисёр калисоҳо ва созмонҳои протестантӣ мухолифати шадид бархост, ки иддао мекарданд, ин таъйинот принсипи ҷудоии калисо ва давлатро вайрон мекунад. Дар январи соли 1952 генерал Кларк номзадии худро пас гирифт.
10 январи соли 1984 Президент Роналд Рейган ва Поп Иоанн Павели II расман ба барқарор намудани муносибатҳои пурраи дипломатӣ миёни Иёлоти Муттаҳида ва Тахти Муқаддас мувофиқа карданд. 9 апрели соли 1984 Вилям А. Вилсон (ки аллакай ҳамчун намояндаи шахсии Рейган хизмат мекард) эътимодномаи худро супурда, нахустин Сафири ИМА дар назди Тахти Муқаддас гардид.
Дар тӯли сию се сол, аз соли 1951 то 1984, муқовимати протестантизм бар зидди католикизм пароканда гардид. «Бозуҳо»-е ки дар соли 496 бо Кловис ба ҷонибдории папагӣ бархоста буданд, дар соли 1984 дар симои Рейган то соли 1989 намунавӣ мегарданд. Кловис бартараф шудани он динро (бутпарастиро), ки папагиро аз боз ба қудрат бархостан бозмедошт, намояндагӣ мекард; ва то соли 1984 муқовимати протестантизм ба болоравии папагӣ аз миён бардошта шуда буд. «Ҳаррӯза» (бутпарастӣ) бардошта шуда буд, ва Павлус ин бартараф шудани муқовимати бутпарастиро ба папагӣ ҳамчун «дуршавӣ аз имон» тавсиф мекунад.
Калисои рамзии мувосира, ки аз ҷониби Константини Бузург ва таърихи аз соли 313 то 538 намояндагӣ мешавад, давраеро ифода мекард, ки дар он калисо бо созишкорӣ худро олуда сохта, аз имон рӯй гардонд. Дине, ки бо «508» намояндагӣ мешавад ва пештар пешравии қудрати папаро бозмедошт, рамзи аз имон дур шудани протестантҳо дар Иёлоти Муттаҳида буд. Рейганро Кловис намояндагӣ мекард. Дар соли 496 Кловис «қудрати» худро ба папагӣ дод ва ба ин васила «иттиҳоди нопок»-еро, ки дар солҳои Рейган ба анҷом расид, пешнамоӣ намуд. Кловис ҳамчунин бардоштани «ҳамешагӣ»-ро дар соли 508 намояндагӣ мекард. 508 рамзи соли 1984 буд.
«Ин созиш миёни бутпарастӣ ва масеҳият ба пайдоиши “марди гуноҳ”, ки дар нубувват пешгӯӣ шудааст, ҳамчун касе ки ба Худо муқобилат мекунад ва худро болотар аз Ӯ мебардорад, оварда расонд. Он низоми азими дини дурӯғин шоҳкори қудрати Шайтон аст — ёдгории кӯшишҳои ӯ барои бар тахт нишастан ва бар замин мувофиқи иродаи худ ҳукмронӣ кардан». «Муборизаи Бузург», 50.
Рейган дар суханронии соли 1983-и худ Иттиҳоди Шӯравиро машҳурона «империяи шарир» номид ва коммунизми бехудоёнаро таҳдиди амиқи ахлоқӣ ва рӯҳонӣ мешуморид. Ӯ ва Юҳанно Павели II бар зидди коммунизми шӯравӣ шарикии наздики шахсӣ ва сиёсӣ барқарор карданд. Ҳар ду ин муборизаро аз нигоҳи ахлоқӣ ва ҳатто тақдироти илоҳӣ медиданд; Рейган дар маҳфилҳои хусусӣ дар бораи «Нақшаи Илоҳӣ» барои сарнагун сохтани коммунизм сухан мегуфт. Рейган ба зуҳуроти Фотима таваҷҷуҳ дошт (огоҳӣ дар бораи он ки «Русия иштибоҳоти худро паҳн хоҳад кард»), ва ин ду раҳбар дар бораи эҳсоси муштараки худ гуфтугӯ мекарданд, ки Худо ҳаёти онҳоро (ҳар ду аз сӯиқасдҳои соли 1981 наҷот ёфтанд) барои мақсаде, ки ба шикаст додани коммунизм иртибот дошт, ҳифз кардааст.
Шогирдони Масеҳ
Рейган дар мазҳаби «Шогирдони Масеҳ» тарбия ёфт, ки падарони муассиси он бевосита таълим медоданд, ки попи католикӣ зиддимасеҳ аст. Александр Кэмпбелл, барҷастатарин роҳбари ибтидоии калисои «Шогирдони Масеҳ», борҳо папагиро ҳамчун зиддимасеҳ муайян мекард. Дар баҳсҳо ва навиштаҳояш ӯ далел меовард, ки шохи хурди Дониёл 7, ҳайвони Ваҳй 13 ва марди гуноҳ аз 2 Таслӯникиён 2 ҳама ба попҳои Рум ишора мекунанд. Ӯ ин мушаххассозиро дар баҳсҳои оммавӣ (аз ҷумла бо усқуфи католикӣ Ҷон Б. Пёрселл дар соли 1837) ба кор мебурд. Бартон В. Стоун ба ҳукумати Поп ҳамчун зиддимасеҳи ҳақиқӣ ва «марди гуноҳ» ишора кардааст. Уолтер Скотт (яке дигар аз башоратдиҳандагони ибтидоии ин ҳаракат) навишта буд, ки марди гуноҳ, яъне Попи Рум, дар калисои масеҳӣ бархоста, худро болотар аз Худо хоҳад бардошт.
Модари Рейган, Нелл, узви порсо ва содиқи мазҳаби «Шогирдони Масеҳ» буд ва таъсири асосии динӣ дар давраи кӯдакии ӯ маҳсуб меёфт. Рейган дар синни 11-солагӣ дар калисои «Шогирдони Масеҳ» дар Диксон, Иллинойс, таъмид гирифта буд ва дар айёми наврасӣ дар он ҷо фаъолона иштирок мекард (аз ҷумла дарси мактаби якшанберо таълим медод). Ӯ дар Коллеҷи Эврика таҳсил кардааст, ки бо «Шогирдони Масеҳ» вобаста буд.
«Онҳое ки дар фаҳмиши калом саргардон мешаванд ва маънои зиддимасеҳро дарнамеёбанд, албатта худро ба ҷониби зиддимасеҳ хоҳанд гузошт. Ҳоло барои мо ҳеҷ вақте нест, ки бо ҷаҳон ҳамгун шавем». Kress Collection, 105.
Рейган бо Кловис ва ҳамчунин бо созишкории Константини Бузург тимсол шудааст. Рейган ҳамчунин нахустини ҳашт президенти охирин аз замони поён дар соли 1989 буд. Чун нахустини ҳашт президенти охирин, ӯ Доналд Трампро тимсол мекунад, ки, монанди Рейган, дар бораи ҳадафҳои ҳақиқии папагӣ ва ин ки папагӣ кист, ба таври амиқ сардаргум аст.
Оё ду нафар метавонанд якҷоя раванд, агар бо ҳам созиш накарда бошанд? Омӯс 3:3.
Шашумин ва охирин издивоҷи аҳдномавӣ дар боби ёздаҳуми Дониёл дар таърихе рух медиҳад, ки аз вақти поён дар соли 1989 оғоз меёбад ва дар таърихи Доналд Трамп анҷом меёбад.
«Дар он ҳаракатҳое, ки ҳоло дар Иёлоти Муттаҳида барои таъмин намудани дастгирии давлат нисбат ба муассисаҳо ва расму ойинҳои калисо ҷараён доранд, протестантҳо аз пайи қадамҳои папистҳо мераванд. Балки бештар аз ин, онҳо барои папагарӣ дари бозе мекушоянд, то дар Амрикои протестантӣ он ҳукмроние, ки вай дар Ҷаҳони Қадим аз даст додааст, боз ба даст оварад». «Баҳси Бузург», 573.
Аҳдномаи издивоҷи соли 313 ва Фармони Милан бо таърихи соли 533 мувофиқат мекунад, ва фармони Юстиниан дар соли 533 боз аз ҷониби як ҳукумати зоҳиран масеҳӣ амалӣ хоҳад шуд, ки дигар дарк намекунад, ки шинохтани қудрати папагӣ ҳамчун муассисаи масеҳӣ, дар беҳтарин ҳолат, як оксиморон аст ва дар бадтарин ҳолат, як фиреби ҳалокатбор.
Калисо ва Давлат
Дар соли 457 пеш аз милод, фармони сеюми Артаксеркс соҳибихтиёрии миллиро ҳам барои ҳокимияти сиёсӣ ва ҳам барои ҳокимияти динӣ барқарор кард.
Ва ту, Эзро, бар ҳасби ҳикмати Худои худ, ки дар дасти туст, ҳокимон ва доваронро барқарор намо, то ҳамаи қавмеро, ки он сӯи дарёянд, доварӣ кунанд, яъне ҳамаи касонеро, ки қонунҳои Худои туро медонанд; ва онҳоеро, ки намедонанд, таълим диҳед. Ва ҳар кӣ қонуни Худои туро ва қонуни подшоҳро ба ҷо наоварад, бигзор ҳукм бар ӯ ба таъҷил иҷро карда шавад, хоҳ барои марг бошад, хоҳ барои рондан аз мулк, хоҳ барои мусодираи молу мулк, ё барои зиндон. Эзро 7:25, 26.
Фармони сеюм салоҳият медод, ки барои ҳам қонунҳои Худо ва ҳам қонунҳои подшоҳ доварӣ ва ҷазо иҷро карда шавад. Он фармон оғози пешгӯии ду ҳазору сесадсоларо нишон дод, ки 22 октябри соли 1844, ҳангоме ки Масеҳ ногаҳон ба маъбади Худ омад, ба анҷом расид. Он ҳамчунин оғози пешгӯии дусаду панҷоҳсоларо нишон дод, ки дар соли 207 то милод, дар таърихе миёни ҷангҳои Рафия дар соли 217 то милод ва Паниум дар соли 200 то милод, ба поён расид. Барқароршавии ҳам ҳокимияти шаҳрвандӣ ва ҳам ҳокимияти динӣ дар соли 457 то милод алфаи дугонаро муайян месозад, ки ду иҷрои омегаро меёбад. Ҳар ду иҷрои омега дари бастаро ифода мекунанд: яке барои шохи протестантӣ ва дигаре барои шохи ҷумҳурихоҳ.
Нахустин пешгӯии ду ҳазору сесадсола қонунҳои Худоро ифода мекард, ва пешгӯии дусаду панҷоҳсола қонунҳои подшоҳро ифода менамуд. Ин ду пешгӯӣ шохи протестантизм ва шохи ҷумҳурихоҳиро бар ҳайвони заминии Ваҳй боби сездаҳ муайян месозанд. Шохи ҷумҳурихоҳии ҳайвони заминӣ дар миёни оятҳои ёздаҳ то шонздаҳи Дониёл боби ёздаҳ ҷой дода шудааст. Давраи ҳабдаҳсолаи миёни Рафия ва Паниюм аз ҷониби як шох аз пешгӯии дугонаи фармони сеюм дар соли 457 то милод бурида мешавад. Ин пешгӯии дугона ҳам доварии қавми аҳди ниҳоиро муайян мекунад ва ҳам доварии он миллатеро, ки он қавми аҳд решаҳои худро дар он меёбад.
Ва Ӯ ба Абром гуфт: «Яқин бидон, ки насли ту дар замине ки аз они онҳо нест, ғариб хоҳад буд, ва ба онҳо хизмат хоҳад кард; ва онҳо онҳоро чорсад сол азият хоҳанд дод. Ва низ он миллатеро, ки ба он хизмат хоҳанд кард, Ман доварӣ хоҳам кард; ва баъд аз он онҳо бо дороии бузург берун хоҳанд омад». Ҳастӣ 15:13, 14.
Дар китоби Ҳизқиёл, 22 октябри соли 1844 ба воситаи 22 октябри соли 573 то милод тимсол шудааст. Як сана оғози доварии таҳқиқиро муайян мекунад ва дигаре садо додани карнаи Юбилейро ҳам дар оғоз ва ҳам дар анҷоми раванди доварӣ муайян месозад. Ҳар ду сана мутобиқ меоянд, ва ҳар ду дари бастаро муайян мекунанд. Соли 1844 басташавии дари мақдасро ифода мекунад, ҳангоме ки Масеҳ ба Қудси муқаддасҳо ворид шуд. Соли 573 то милод анҷоми муҳлати озмоиши инсонро муайян мекунад, ки дар он ғуломони гуноҳ, ки фидия шудаанд, озодии худро мегиранд ва замини наверо барои сокин шудан дар он.
Ва агар вай дар ин солҳо фидия карда нашавад, пас дар соли юбилей, ҳам ӯ ва ҳам фарзандонаш бо ӯ, озод хоҳад шуд. Зеро банӣ-Исроил барои Ман бандагонанд; онҳо бандагони Мананд, ки онҳоро аз замини Миср берун овардаам: Ман Худованд Худои шумо ҳастам. Ибодат 25:54, 55.
Ҳар ду 22-юми октябр дари бастаи қонуни якшанбеи наздикомадаро ифода мекунанд. Давраи муҳлати озмоише, ки ба адвентизм дода шуд, соли 1844 оғоз ёфт ва бо қонуни якшанбеи наздикомада анҷом меёбад; ҳамчунин давраи муҳлати озмоише, ки ба Иёлоти Муттаҳида дода шуд, низ бо қонуни якшанбеи наздикомада ба поён мерасад. Ҳар ду анҷом бо ду шоҳиди 22-юми октябр — 2,300 сол ва дусаду панҷоҳ сол — мувофиқат мекунанд.
Ду саду панҷоҳ соле, ки дар таърих миёни Рофия ва Панийум ба анҷом мерасад, давраи ин ду ҷангро ба ду адади рамзӣ тақсим мекунад, ки дар якҷоягӣ маънои хоси худро доранд. Даҳ сол пас аз Рофия, ки маънояш сарҳадзамин аст, ва ҳафт сол пеш аз Панийум, ки ҷанге буд бар саҳрое ҳамвор, ва бо муҳосира анҷом ёфт. Даҳ ва ҳафт ҳамчун рамз қудрати аждаҳоро бар асоси чандин шоҳид муайян мекунанд. Соли 207 пеш аз милод Трампро, ки рамзи ҳайвони замин аст, аз назари нубувватӣ миёни ояти ёздаҳум ва понздаҳуми Дониёл 11 ҷой медиҳад ва ӯро барои сухан гуфтан мисли аждаҳо омода месозад, чунон ки бо таркиби адади даҳ ва адади ҳафт муаррифӣ шудааст.
Ҳабдаҳ ҳамчунин рамзӣ мебошад ва он таърихи Рофия то Паниумро фаротар аз Паниум ва ҳамчунин пеш аз Рофия густариш медиҳад. Птолемей IV Филопатор ҳамчун подшоҳи Мисри Птолемейӣ аз соли 221 то м. то соли 204 то м. ҳукмронӣ кард, ва ӯ Антиохи Магнусро дар Рофия дар соли 217 то м. шикаст дод. Птолемей пеш аз Рофия ба подшоҳӣ оғоз намуд, ва ӯ «ҳабдаҳ» сол ҳукмронӣ кард. Шумораи ҳабдаҳ як давраи таърихиро ифода мекунад, ки пеш аз Рофия оғоз меёбад ва фаротар аз ҷанги Паниум ва муҳосираи Сидӯн то поёни давраи имтиҳони башар, ки бо соли 330 ифода шудааст, идома меёбад. Пешгӯии дусаду панҷоҳсола барои давраи калисои Смирно дар соли 64 оғоз ёфт ва бо Фармони Милан ва аҳдномаи издивоҷи соли 313 ба анҷом расид.
Константини Бузург таърихи калисои Пергамосро намояндагӣ мекунад, ва он таърих дар соли 313 оғоз ёфта, дар соли 538 ба поён расид. Ҳафтдаҳ соли нахустини пас аз анҷоми пешгӯии дусаду панҷоҳсола дар соли 313 дорои се аломати роҳ аст. Соли 313 Фармони Милан буд, соли 321 аввалин қонуни якшанбе буд, ва тақсимшавии империя дар соли 330 нишон дода мешавад. Соли 330 қонуни ниҳоии якшанберо намояндагӣ мекунад, ки анҷоми муҳлати озмоиши инсонро нишон медиҳад. Бинобар ин, рақами ҳафтдаҳ пеш аз Рафия оғоз ёфта, хеле баъд аз юриши ҳарбии Паниум ва Сидӯн ба анҷом мерасад. Ояти шонздаҳуми Дониёл ёздаҳ қонуни якшанберо дар Иёлоти Муттаҳида намояндагӣ мекунад.
Пешгӯии Смирно аломати муҳосираро муайян месозад, ки худи қалби паёми огоҳкунандаи Ҳизқиёл мебошад. Нишонаи роҳе, ки пеш аз қонуни якшанбе меояд, чунон ки бо ду тасвири харобии Ерусалим муаррифӣ шудааст, муҳосира аст, аммо он ҳамчунин Фармони Милан мебошад, ки оғози шаклгирии сурати ҳайвонро оғоз мекунад.
Дар вақти муҳосира як роҳпаймоии ақди никоҳии аҳднома ба вуқӯъ хоҳад пайваст. Он фрактали он роҳпаймоии никоҳист, ки бо Рейган оғоз ёфт, чунонки дар Кловис дар соли 496 намунавӣ шудааст, аммо роҳпаймоии ниҳоӣ сӯи никоҳ аз муҳосира оғоз меёбад, ки бо фармони Юстиниан аз соли 533 ва бо Фармони Милан аз соли 313 ҳамоҳанг аст. Ҳар ду аломати роҳ пеш аз қонуни якшанбе меоянд. Соли 313 пеш аз нахустин қонуни якшанбе дар соли 321 буд, ва фармони соли 533 пеш аз қонуни якшанбе дар Шӯрои сеюми Орлеан дар соли 538 буд. Як навъ қонунгузорӣ хусусиятҳои нубувватии ҳам фармони Юстиниан ва ҳам Фармони Миланро ба иҷро хоҳад расонд, дар ҳоле ки як навъ никоҳи аҳдномавии рамзӣ барқарор карда хоҳад шуд.
Вақте ки он фармон содир гардад, барои омода шудан дигар дер шудааст, зеро дари муҳлати имтиҳон бар шохи протестантӣ баста мешавад, ҳамон гуна ки он дар фисҳи аввал дар Миср баста шуда буд. Баъд аз он, қонуни рӯзи якшанбе — аломати навбатӣ — на танҳо ошкор мекунад, ки сурати ҳайвон комилан ташаккул ёфтааст, балки ҳамчунин ҷорӣ шудани нишони ҳайвонро низ нишон медиҳад. Қонуни рӯзи якшанбе анҷоми муҳлати имтиҳонро барои шохи ҷумҳурихоҳ, яъне ҳайвони заминии Ваҳй боби сездаҳ, муайян мекунад, ҳамон гуна ки фиръавн ва лашкари ӯ баъд аз Фисҳ дар Баҳри Сурх ҳалок шуданд.
Дусаду панҷоҳ соле, ки дар соли 207 то милод ба анҷом мерасад, Доналд Трампро муайян месозад, чунон ки ӯ тавассути Антиохуси Бузург муаррифӣ мегардад, ки барои юриши дарпешистодае омода мешавад, ки аз ҳамвориҳои Паниум оғоз ёфта, бо муҳосираи Сидӯн анҷом меёбад. Пас аз ҷанги Паниум, фармондеҳи Птолемей — Скопаси Этолия — бо тақрибан 10 000 сарбози зиндамонда ба шаҳри Сидӯн гурехт. Антиохус ӯро таъқиб кард ва Сидӯнро «муҳосира» намуд. Ҳукумати Птолемей дар Искандария нерӯи ёрирасоне фиристод, аммо он ноком гардид. Скопас, ки бо гуруснагӣ рӯ ба рӯ шуда буд, шаҳрро таслим кард. Антиохус ба Скопас иҷозат дод, ки берун равад; Скопас баъдтар ба Миср бозгашт, ки дар он ҷо ниҳоят бо иттиҳоми хиёнат ва тасарруфи ғайриқонунии молу мулк эъдом карда шуд. Муҳосираи Сидӯн фатҳи Коэле-Сурияро аз ҷониби Антиохус пас аз Паниум ба анҷом расонд.
Хоҳар Вайт китоби Урия Смитро, «Дониёл ва Ваҳй»-ро, ҳамчун «дасти мададгори Худо» муаррифӣ мекунад. Смит дар шарҳи худ бар оятҳои чордаҳ ва понздаҳи Дониёл ёздаҳ маъракаи дузинагии Антиохусро муайян мекунад.
Тарбияи подшоҳи ҷавони Миср аз ҷониби Сенати Рум ба М. Эмилиус Лепидус супурда шуд, ва ӯ Аристоменесро, ки вазири куҳансол ва ботаҷрибаи он дарбор буд, ҳамчун парастори ӯ таъйин кард. Аввалин иқдоми ӯ ин буд, ки барои пешгирӣ аз ҳуҷуми таҳдидомези ду подшоҳи ҳампаймон, Филипп ва Антиохус, чора андешад.
«Ба ин мақсад ӯ Скопасро, як фармондеҳи машҳур аз Аэтолия, ки он вақт дар хизмати мисриён буд, ба ватани худ фиристод, то барои артиш нерӯҳои иловагӣ ҷамъ оварад. Пас аз он ки лашкареро муҷаҳҳаз кард, ӯ ба Фаластин ва Келесурия юриш бурд (дар ҳоле ки Антиохус дар Осиёи Хурд бо Атталус дар ҷанг машғул буд), ва тамоми Яҳудияро ба итоати ҳокимияти Миср даровард.»
«Ҳамин тавр, корҳо барои иҷрои ояти пеши назари мо ба чунин ҳолат оварда шуданд. Зеро Антиохус, бо амри румиён аз ҷанги худ бар зидди Атталус даст кашида, барои бозпас гирифтани Фаластин ва Коеле-Сурия аз дасти мисриён зуд чораҳо андешид. Скопас барои муқобила бо ӯ фиристода шуд. Наздики сарчашмаҳои Урдун, ду лашкар ба ҳам расиданд. [Паниум] Скопас шикаст хӯрд, то Сидӯн таъқиб карда шуд ва дар он ҷо сахт муҳосира гардид. Се тан аз қобилтарин сарлашкарони Миср, бо беҳтарин нерӯҳои худ, барои бардоштани муҳосира фиристода шуданд, вале бенатиҷа. Ниҳоят, Скопас, ки дар шабаҳи лоғар ва дастнорасии гуруснагӣ душманеро рӯ ба рӯ дид, ки бо ӯ муқобила карда наметавонист, маҷбур шуд таслим шавад бар шароити нанговаре, ки танҳо ҳаётро барои ӯ мемонд; баъд аз он ба ӯ ва даҳ ҳазор нафари ӯ иҷозат дода шуд, ки бараҳна ва урён, маҳрумшуда, равона шаванд. Дар ин ҷо подшоҳи шимол шаҳрҳои мустаҳкамтарини худро гирифт; зеро Сидӯн, ҳам аз ҷиҳати ҷойгиршавӣ ва ҳам аз ҷиҳати истеҳкомоти худ, яке аз пурқувваттарин шаҳрҳои он давра буд. Дар ин ҷо нокомии аслиҳаи ҷануб барои муқовимат кардан зоҳир шуд, ва ҳамчунин нокомии қавме низ, ки подшоҳи ҷануб интихоб карда буд; яъне, Скопас ва нерӯҳои этолии ӯ». Daniel and the Revelation, 257, 258.
Дусаду панҷоҳ соле, ки дар соли 207 то милод ба анҷом мерасад, Доналд Трампро муайян мекунад. Нубуввати дусаду панҷоҳсолае, ки дар соли 313 бо издивоҷи аҳдии шарқ ва ғарб ва бо Фармони Милон ба анҷом мерасад, ташаккули сурати ҳайвонро дар Иёлоти Муттаҳида муайян мекунад. Калисои Пергамус, ки дар соли 313 оғоз ёфт, он таърихеро намояндагӣ мекунад, ки дар он насроният тавассути созиш бо дини бутпарастӣ пеш аз он ки қудрати папавӣ бар тахт нишинад, аз имон рӯй гардонд. Пергамус ва соли 313 тимсоли он созише мебошанд, ки бо ташаккули сурати ҳайвон дар Иёлоти Муттаҳида ифода шудааст. Он созиши насроният ва Руми папавиро намояндагӣ мекунад, зеро дини католикӣ на бештар ва на камтар аз бутпарастие нест, ки дар либоси як муассисаи масеҳӣ пинҳон карда шудааст. Нубуввати дусаду панҷоҳсолае, ки дар соли 1776 оғоз ёфта, имсол ба анҷом мерасад, низ ба Иёлоти Муттаҳида муроҷиат мекунад. Пас, ҳар се нубуввати дусаду панҷоҳсола ба баъзе ҷанбаҳои нубувватии ҳайвони заминии Ваҳйи боби сездаҳ дахл доранд, ва ҳар се дар дохили хатҳои нубувватие ба анҷом мерасанд, ки бо рақами ҳабдаҳ ифода шудаанд.
Қонуни якшанбе он вақтест, ки Иёлоти Муттаҳида ҳамчун аждаҳо сухан мегӯяд, ва сухан гуфтани як миллат амали мақомоти қонунгузор ва судии он мебошад.
«“Гуфтан”-и миллат амали мақомоти қонунгузор ва судии он аст». «Муборизаи бузург», 442.
Трамп на ҳокимияти судӣ аст ва на ҳокимияти қонунгузор; бинобар ин, қонуни якшанбеи наздикшаванда аз ҷониби Конгресс амалӣ мегардад. Бо вуҷуди ин, ҳар амале, ки барои қудрати папавӣ пуштибонӣ фароҳам оварад, намунаи қонуни якшанбе мебошад. Фармони соли 533 ва эдикти соли 313 оғози он давраеро муайян мекунанд, ки дар он сурат ҳайкали ваҳшӣ ташаккул меёбад. Хулосаи он қонуни якшанбеи наздикшаванда аст, ва Исо ҳамеша интиҳоро бо ибтидо ба тасвир меорад; пас, амали Трамп ба воситаи як фармони иҷроия, ки ҳар гуна «имтиёз»-еро ба зиддимасеҳи нубуввати Китоби Муқаддас фароҳам оварад, алфои он ҳаракатро ифода менамояд, ки танҳо дар омега ба анҷом мерасад, вақте ки Иёлоти Муттаҳида «он қадар аз усулҳои ҳукумати худ даст мекашад, ки қонуни якшанберо ба тасвиб мерасонад».
«Бисёриҳо, ҳатто аз миёни онҳое ки дар ин ҳаракат барои иҷбории риояи якшанбе машғуланд, аз натиҷаҳое ки аз ин амал пайравӣ хоҳанд кард, кӯр мондаанд. Онҳо намебинанд, ки бевосита бар зидди озодии динӣ зарба мезананд. Бисёранд касоне ки ҳаргиз даъвоҳои шанбеи Китоби Муқаддас ва таҳкурсии бардурӯғеро, ки бар он муассисаи якшанбе қарор дорад, дарк накардаанд. Ҳар гуна ҳаракат ба ҷонибдории қонунгузории динӣ дар асл амали гузашт ба папагӣ мебошад, ки дар тӯли асрҳои бисёр пайваста бар зидди озодии виҷдон ҷанг бурдааст. Риояи якшанбе ҳастии худро ҳамчун муассисаи ба ном масеҳӣ аз «сирри шарорат» қарздор аст; ва иҷбории он дар амал эътирофи усулҳое хоҳад буд, ки худ санги асосии Румгароӣ мебошанд. Вақте ки миллати мо то ба он дараҷа аз усулҳои ҳукумати худ даст кашад, ки қонуни якшанберо ҷорӣ намояд, протестантизм дар ин амал бо папагӣ даст хоҳад дод; ин чизе ҷуз бахшидани ҳаёт ба он истибдоде нахоҳад буд, ки дер боз бо шавқи зиёд фурсати худро мепоид, то боз ба деспотизми фаъол ҷаҳад». Testimonies, volume 5, 711.
Ҳар гуна «ҳаракат ба ҷонибдории қонунгузории динӣ дар асл амали гузашт ба папство мебошад», ва чунин ҳаракатҳо пеш аз қонуни якшанбеи ба зудӣ фарорасанда ба вуқӯъ меоянд.
«Фармон дар бораи маҷбурӣ ҷорӣ кардани ибодати ин рӯз бояд ба тамоми ҷаҳон содир гардад. Ба андозаи маҳдуд, он аллакай содир шудааст. Дар чандин ҷойҳо ҳокимияти шаҳрвандӣ бо овози аждаҳо сухан мегӯяд, ҳамон тавре ки подшоҳи бутпараст ба асирони ибронӣ сухан гуфт». Signs of the Times, May 6, 1897.
Мо ин чизҳоро дар мақолаи навбатӣ идома хоҳем дод.