Мақолаи қаблӣ бо чунин сархат анҷом ёфта буд: «Издивоҷи аҳдии соли 313 издивоҷи аҳдии ниҳоии қудрати папагӣ бо Иёлоти Муттаҳида — подшоҳи пешсафи даҳ подшоҳи боби ҳабдаҳуми Ваҳй — ро ифода мекунад; қудрате, ки ду шох дорад ва бо қудрати душохаи Фаронса намуна ёфтааст. Таърихе, ки бо Кловис дар соли 496 оғоз ёфт ва ниҳоят ба фармони Юстиниан дар соли 533 ва ба тахтнишинии папагӣ дар соли 538 расид, таърихи аз соли 1989 то қонуни якшанбе бударо ифода мекунад».
Хлодвиг дар соли 496 тимсоли пешакии Роналд Рейган буд ва Юстиниан дар соли 533 тимсоли пешакии Доналд Трамп аст. Фармони Юстиниан панҷ сол пеш аз он ки ҳокимияти папа дар соли 538 ба тахт нишинад, содир шуд ва Эдикти Милан ҳашт сол пеш аз нахустин қонуни рӯзи якшанбеи соли 321 содир гардид. Ҳам фармон ва ҳам эдикт ҳамчун нишонаи роҳ, ки пеш аз қонуни рӯзи якшанбе меояд, ба ҳам мувофиқат мекунанд.
Рейган
20 сентябри соли 1870 нерӯҳои Италия Румро забт карданд. Давлати Папа ҳамчун давлати ҳудудӣ барҳам хӯрд ва Папа Пийи IX «маҳбуси Ватикан» шуд. Азбаски дигар ҳеҷ як қаламрави Папа ҳамчун давлати соҳибихтиёр эътироф намешуд, Иёлоти Муттаҳида (мисли бисёр кишварҳои дигар) дигар бо Папа ба ҳайси ҳокими дунявӣ муносибатҳои расмии дипломатӣ нигоҳ намедошт. Дар моҳи октябри соли 1951 президент Гарри С. Трумэн генерал Марк У. Кларкро ба мақоми сафири ИМА дар Ватикан пешбарӣ кард. Дере нагузашта бисёр калисоҳо ва созмонҳои протестантӣ ба ин иқдом сахт мухолифат карданд ва изҳор доштанд, ки ин таъйинот асли ҷудоии калисо аз давлатро нақз мекунад. Дар моҳи январи соли 1952 генерал Кларк номзадии худро пас гирифт.
10 январи соли 1984 президент Роналд Рейган ва попи Рум Иоанн Павели II расман дар бораи барқарор намудани муносибатҳои пурраи дипломатӣ байни Иёлоти Муттаҳидаи Амрико ва Тахти Муқаддас ба мувофиқа расиданд. 9 апрели соли 1984 Уилям А. Уилсон (ки то он замон аллакай ба ҳайси намояндаи шахсии Рейган фаъолият мекард) эътимодномаи худро тақдим намуд ва нахустин сафири ИМА дар назди Тахти Муқаддас гардид.
Дар тӯли сию се сол, аз соли 1951 то 1984, муқовимати протестантизм бар зидди католикизм пароканда гардид. «Бозуҳо»-е ки дар соли 496 бо Кловис ба ҷонибдории папагӣ бархоста буданд, дар соли 1984 дар симои Рейган то соли 1989 намунавӣ мегарданд. Кловис бартараф шудани он динро (бутпарастиро), ки папагиро аз боз ба қудрат бархостан бозмедошт, намояндагӣ мекард; ва то соли 1984 муқовимати протестантизм ба болоравии папагӣ аз миён бардошта шуда буд. «Ҳаррӯза» (бутпарастӣ) бардошта шуда буд, ва Павлус ин бартараф шудани муқовимати бутпарастиро ба папагӣ ҳамчун «дуршавӣ аз имон» тавсиф мекунад.
Калисои рамзии созишкор, ки Константини Кабир ва таърихи давраи аз соли 313 то соли 538 рамзи он буданд, давраеро ифода мекард, ки дар он калисо ба созишкорӣ тан дода, аз имон баргашта буд. Дине, ки бо «508» ифода меёфт ва пештар пеши роҳи густариши нуфузи ҳокимияти папаро мегирифт, тимсоли аз имон баргаштани протестантҳо дар Иёлоти Муттаҳида буд. Хлодвиг рамзи Рейган буд. Дар соли 496 Хлодвиг «қудрат»-и худро ба папагӣ супурд ва ба ин васила тимсоли он «иттиҳоди нопок» гардид, ки дар солҳои раёсати Рейган ба амал омад. Хлодвиг ҳамчунин рамзи барҳам дода шудани «доимӣ» дар соли 508 буд. Соли 508 тимсоли соли 1984 буд.
«Ин созиш миёни бутпарастӣ ва масеҳият ба пайдоиши “марди гуноҳ”, ки дар нубувват пешгӯӣ шудааст, ҳамчун касе ки ба Худо муқобилат мекунад ва худро болотар аз Ӯ мебардорад, оварда расонд. Он низоми азими дини дурӯғин шоҳкори қудрати Шайтон аст — ёдгории кӯшишҳои ӯ барои бар тахт нишастан ва бар замин мувофиқи иродаи худ ҳукмронӣ кардан». «Муборизаи Бузург», 50.
Рейган дар суханронии соли 1983-и худ Иттиҳоди Шӯравиро машҳурона «империяи шарир» номид ва коммунизми бехудоёнаро таҳдиди амиқи ахлоқӣ ва рӯҳонӣ мешуморид. Ӯ ва Юҳанно Павели II бар зидди коммунизми шӯравӣ шарикии наздики шахсӣ ва сиёсӣ барқарор карданд. Ҳар ду ин муборизаро аз нигоҳи ахлоқӣ ва ҳатто тақдироти илоҳӣ медиданд; Рейган дар маҳфилҳои хусусӣ дар бораи «Нақшаи Илоҳӣ» барои сарнагун сохтани коммунизм сухан мегуфт. Рейган ба зуҳуроти Фотима таваҷҷуҳ дошт (огоҳӣ дар бораи он ки «Русия иштибоҳоти худро паҳн хоҳад кард»), ва ин ду раҳбар дар бораи эҳсоси муштараки худ гуфтугӯ мекарданд, ки Худо ҳаёти онҳоро (ҳар ду аз сӯиқасдҳои соли 1981 наҷот ёфтанд) барои мақсаде, ки ба шикаст додани коммунизм иртибот дошт, ҳифз кардааст.
Шогирдони Масеҳ
Рейган дар мазҳаби «Шогирдони Масеҳ» тарбия ёфта буд, ки асосгузорони он бевосита таълим медоданд, ки папаи калисои католикӣ зиддимасеҳ аст. Александр Кэмпбелл, барҷастатарин роҳбари давраи аввали калисои «Шогирдони Масеҳ», борҳо ниҳоди папагиро зиддимасеҳ муаррифӣ мекард. Ӯ дар мубоҳисаҳо ва навиштаҳояш далел меовард, ки шохи хурд дар Дониёл 7, ҳайвони ваҳшӣ дар Ваҳй 13 ва марди гуноҳ дар 2 Таслӯникиён 2 ҳама ба папаҳои Рум ишора мекунанд. Ӯ ин ҳамсонсозиҳоро дар мубоҳисаҳои оммавӣ (аз ҷумла дар мубоҳиса бо усқуфи католикӣ Ҷон Б. Пёрселл дар соли 1837) ба кор мебурд. Бартон У. Стоун ҳукумати папаро зиддимасеҳи ҳақиқӣ ва «марди гуноҳ» меномид. Уолтер Скотт (яке аз дигар мубаллиғони аввали ин ҷунбиш) навишта буд, ки марди гуноҳ, яъне папаи Рум, дар калисои масеҳӣ зуҳур хоҳад кард ва худро аз Худо болотар хоҳад бардошт.
Модари Рейган, Нелл, узви тақводори мазҳаби «Шогирдони Масеҳ» буд ва дар тарбияи динии ӯ дар давраи кӯдакӣ нақши асосӣ дошт. Рейган дар синни 11-солагӣ дар калисои «Шогирдони Масеҳ» дар шаҳри Диксони иёлати Иллинойс таъмид гирифт ва дар наврасӣ дар фаъолияти он фаъолона иштирок мекард (аз ҷумла, дар мактаби якшанбегӣ дарс медод). Ӯ дар Коллеҷи Эврика, ки ба мазҳаби «Шогирдони Масеҳ» вобаста буд, таҳсил кард.
«Онҳое ки дар фаҳмиши калом саргардон мешаванд ва маънои зиддимасеҳро дарнамеёбанд, албатта худро ба ҷониби зиддимасеҳ хоҳанд гузошт. Ҳоло барои мо ҳеҷ вақте нест, ки бо ҷаҳон ҳамгун шавем». Kress Collection, 105.
Хлодвиг ва ҳамчунин созишкории Константини Бузург тимсолҳои пешакии Рейган буданд. Рейган ҳамчунин нахустин нафар аз ҳашт президенти охирин аз замони охир дар соли 1989 ба ин сӯ буд. Ӯ, ҳамчун нахустин нафар аз ҳашт президенти охирин, тимсоли Доналд Трамп аст, ки мисли Рейган дар бораи ҳадафҳои ҳақиқии папасолорӣ ва ҳувияти он сахт сардаргум аст.
Оё ду нафар метавонанд якҷоя раванд, агар бо ҳам созиш накарда бошанд? Омӯс 3:3.
Шашумин ва охирин издивоҷи аҳдномавӣ дар боби ёздаҳуми китоби Дониёл дар давраи таърихие рух медиҳад, ки аз замони охир дар соли 1989 оғоз меёбад ва дар давраи таърихии Доналд Трамп ба анҷом мерасад.
«Дар он ҳаракатҳое, ки ҳоло дар Иёлоти Муттаҳида барои таъмин намудани дастгирии давлат нисбат ба муассисаҳо ва расму ойинҳои калисо ҷараён доранд, протестантҳо аз пайи қадамҳои папистҳо мераванд. Балки бештар аз ин, онҳо барои папагарӣ дари бозе мекушоянд, то дар Амрикои протестантӣ он ҳукмроние, ки вай дар Ҷаҳони Қадим аз даст додааст, боз ба даст оварад». «Баҳси Бузург», 573.
Аҳдномаи никоҳи соли 313 ва Эдикти Милан бо рӯйдодҳои таърихии соли 533 ҳамоҳанганд ва фармони Юстиниан аз соли 533 бори дигар аз ҷониби маъмурияте ба иҷро дароварда хоҳад шуд, ки худро масеҳӣ муаррифӣ мекунад ва дигар дарк намекунад, ки ҳокимияти папаро ниҳоди масеҳӣ донистан дар беҳтарин ҳолат таъбири зиддунақиз ва дар бадтарин ҳолат гумроҳии марговар аст.
Калисо ва Давлат
Дар соли 457 пеш аз милод, фармони сеюми Артаксеркс соҳибихтиёрии миллиро ҳам барои ҳокимияти сиёсӣ ва ҳам барои ҳокимияти динӣ барқарор кард.
Ва ту, Эзро, бар ҳасби ҳикмати Худои худ, ки дар дасти туст, ҳокимон ва доваронро барқарор намо, то ҳамаи қавмеро, ки он сӯи дарёянд, доварӣ кунанд, яъне ҳамаи касонеро, ки қонунҳои Худои туро медонанд; ва онҳоеро, ки намедонанд, таълим диҳед. Ва ҳар кӣ қонуни Худои туро ва қонуни подшоҳро ба ҷо наоварад, бигзор ҳукм бар ӯ ба таъҷил иҷро карда шавад, хоҳ барои марг бошад, хоҳ барои рондан аз мулк, хоҳ барои мусодираи молу мулк, ё барои зиндон. Эзро 7:25, 26.
Фармони сеюм салоҳияти иҷрои ҳукм ва татбиқи ҷазоро ҳам тибқи қонунҳои Худо ва ҳам тибқи қонунҳои подшоҳ дод. Он фармон оғози пешгӯии ду ҳазору сесадсоларо нишон дод, ки 22 октябри соли 1844, ҳангоме ки Масеҳ ногаҳон ба маъбади Худ омад, ба анҷом расид. Он ҳамчунин оғози пешгӯии дусаду панҷоҳсоларо нишон дод, ки соли 207 пеш аз милод, дар давраи таърихии миёни муҳорибаи Рафия дар соли 217 пеш аз милод ва муҳорибаи Паниум дар соли 200 пеш аз милод, ба анҷом расид. Барқарор шудани ҳам соҳибихтиёрии дунявӣ ва ҳам соҳибихтиёрии динӣ дар соли 457 пеш аз милод алфаи дугонаро муайян месозад, ки дар ду омега таҳаққуқ меёбад. Ҳар ду таҳаққуқи омега ифодагари дари баста мебошанд: яке барои шохи протестантӣ ва дигаре барои шохи ҷумҳурихоҳӣ.
Нахустин пешгӯии ду ҳазору сесадсола қонунҳои Худоро ифода мекард, ва пешгӯии дусаду панҷоҳсола қонунҳои подшоҳро ифода менамуд. Ин ду пешгӯӣ шохи протестантизм ва шохи ҷумҳурихоҳиро бар ҳайвони заминии Ваҳй боби сездаҳ муайян месозанд. Шохи ҷумҳурихоҳии ҳайвони заминӣ дар миёни оятҳои ёздаҳ то шонздаҳи Дониёл боби ёздаҳ ҷой дода шудааст. Давраи ҳабдаҳсолаи миёни Рафия ва Паниюм аз ҷониби як шох аз пешгӯии дугонаи фармони сеюм дар соли 457 то милод бурида мешавад. Ин пешгӯии дугона ҳам доварии қавми аҳди ниҳоиро муайян мекунад ва ҳам доварии он миллатеро, ки он қавми аҳд решаҳои худро дар он меёбад.
Ва Ӯ ба Абром гуфт: «Яқин бидон, ки насли ту дар замине ки аз они онҳо нест, ғариб хоҳад буд, ва ба онҳо хизмат хоҳад кард; ва онҳо онҳоро чорсад сол азият хоҳанд дод. Ва низ он миллатеро, ки ба он хизмат хоҳанд кард, Ман доварӣ хоҳам кард; ва баъд аз он онҳо бо дороии бузург берун хоҳанд омад». Ҳастӣ 15:13, 14.
Дар китоби Ҳизқиёл 22 октябри соли 1844 дар тимсоли 22 октябри соли 573 то милод ифода ёфтааст. Яке аз ин санаҳо оғози доварии таҳқиқотиро нишон медиҳад ва дигаре садо додани карнаи соли юбилейро ҳам дар оғоз ва ҳам дар анҷоми раванди доварӣ нишон медиҳад. Ҳар ду сана ба ҳам мувофиқат мекунанд ва ҳар ду ба дари баста ишора мекунанд. Соли 1844 баста шудани дари Қудсро ифода мекунад, ки ҳангоми ба Қудси қудсҳо гузаштани Масеҳ рӯй дод. Соли 573 то милод ба анҷоми муҳлати озмоиши инсоният ишора мекунад, ки дар он ба ғуломони гуноҳе, ки бо фидия харида шудаанд, озодиашон ва замини наве барои сукунат дода мешавад.
Ва агар вай дар ин солҳо фидия карда нашавад, пас дар соли юбилей, ҳам ӯ ва ҳам фарзандонаш бо ӯ, озод хоҳад шуд. Зеро банӣ-Исроил барои Ман бандагонанд; онҳо бандагони Мананд, ки онҳоро аз замини Миср берун овардаам: Ман Худованд Худои шумо ҳастам. Ибодат 25:54, 55.
Ҳар ду санаи 22 октябр рамзи дари бастаи қонуни якшанбе мебошанд, ки ба қарибӣ ҷорӣ хоҳад шуд. Муҳлати озмоише, ки ба адвентизм дода шудааст, соли 1844 оғоз ёфт ва бо ҷорӣ шудани қонуни якшанбе дар ояндаи наздик ба поён мерасад, ва муҳлати озмоише, ки ба Иёлоти Муттаҳида дода шудааст, низ бо ҷорӣ шудани қонуни якшанбе дар ояндаи наздик ба поён мерасад. Ҳар ду анҷом бо ду шоҳиди 22 октябр — 2 300 сол ва дусаду панҷоҳ сол — мувофиқат мекунанд.
Давраи дусаду панҷоҳсола, ки дар таърих дар фосилаи байни Рафия ва Паниум ба поён мерасад, фосилаи байни ин ду муҳорибаро ба ду адади рамзӣ тақсим мекунад, ки якҷоя маънои хоси худро доранд. Яъне, даҳ сол пас аз Рафия, ки маънояш сарзамини марзӣ аст, ва ҳафт сол пеш аз Паниум, ки муҳорибае буд, ки дар ҳамворӣ сурат гирифта, бо муҳосира анҷом ёфт. Даҳ ва ҳафт ҳамчун як рамз бар асоси чандин шаҳодат қудрати аждаҳоро муайян мекунанд. Соли 207 пеш аз милод Трампро, ки рамзи ҳайвони ваҳшии аз замин бароянда аст, дар миёни оятҳои ёздаҳум ва понздаҳуми боби ёздаҳуми китоби Дониёл ҷой медиҳад, дар ҳоле ки ӯ аз нигоҳи нубувват барои ҳамчун аждаҳо сухан гуфтан омода мешавад, чунон ки ин бо омезиши адади даҳ ва адади ҳафт ифода ёфтааст.
Ҳабдаҳ низ маънои рамзӣ дорад ва доираи таърихи аз Рафия то Паниумро ба давраҳои пас аз Паниум ва ҳамчунин пеш аз Рафия густариш медиҳад. Птолемейи IV Филопатор аз соли 221 то соли 204 пеш аз милод ҳамчун подшоҳи Мисри Птолемейҳо ҳукмронӣ кард ва соли 217 пеш аз милод дар Рафия Антиохи Кабирро шикаст дод. Птолемей пеш аз Рафия ба ҳукмронӣ оғоз кард ва ‘ҳабдаҳ’ сол ҳукмронӣ намуд. Адади ҳабдаҳ давраи таърихиеро ифода мекунад, ки пеш аз Рафия оғоз ёфта, аз муҳорибаи Паниум ва муҳосираи Сидӯн фаротар меравад ва то анҷоми муҳлати озмоиши инсоният, ки бо соли 330 ифода шудааст, идома меёбад. Пешгӯии дусаду панҷоҳсола барои давраи калисои Смирна аз соли 64 оғоз ёфта, бо Фармони Милан ва аҳдномаи издивоҷи соли 313 ба поён расид.
Константини Бузург таърихи калисои Перғомусро ифода мекунад ва ин таърих соли 313 оғоз ёфта, соли 538 ба анҷом расидааст. Аввалин ‘ҳабдаҳ’ соли пас аз анҷом ёфтани пешгӯии дусаду панҷоҳсола дар соли 313 дорои се нишонаи роҳнамо мебошанд. Соли 313 Фармони Милан содир шуд; соли 321 нахустин қонуни рӯзи якшанбе қабул гардид ва соли 330 бо тақсими империя мушаххас мешавад. Соли 330 қонуни ниҳоии рӯзи якшанберо ифода мекунад, ки поёни муҳлати озмоиши инсониятро нишон медиҳад. Аз ин рӯ, адади ҳабдаҳ пеш аз Рафия оғоз шуда, хеле пас аз маъракаи ҳарбии Паниум ва Сидӯн ба анҷом мерасад. Ояти шонздаҳуми боби ёздаҳуми китоби Дониёл ифодагари қонуни рӯзи якшанбе дар Иёлоти Муттаҳида аст.
Пешгӯии Исмирно аломати муҳосираро муайян мекунад, ки маҳз меҳвари паёми огоҳкунандаи Ҳизқиёл аст. Нишонаи роҳ, ки пеш аз қонун дар бораи рӯзи якшанбе меояд, чунон ки дар ду тасвири харобшавии Ерусалим нишон дода шудааст, муҳосира аст, аммо он ҳамчунин Фармони Милан низ ҳаст, ки ташаккули сурати ҳайвони ваҳширо оғоз мекунад.
Ҳангоми муҳосира раҳпаймоии издивоҷи аҳдномавӣ сурат хоҳад гирифт. Ин фрактали раҳпаймоии издивоҷест, ки бо Рейган оғоз ёфт ва Хлодвиг дар соли 496 тимсоли он буд, аммо раҳпаймоии ниҳоӣ ба сӯи издивоҷ ҳангоми муҳосира оғоз меёбад, ки ба фармони Юстиниан аз соли 533 ва ба Эдикти Милан аз соли 313 мувофиқат мекунад. Ҳар ду нишонаи роҳ пеш аз қонуни рӯзи якшанбе меоянд. Соли 313 аз нахустин қонуни рӯзи якшанбеи соли 321 пештар буд ва фармони соли 533 аз қонуни рӯзи якшанбе дар Шӯрои сеюми Орлеан дар соли 538 пештар буд. Як навъ санади қонунгузорӣ хусусиятҳои нубувватии ҳам фармони Юстиниан ва ҳам Эдикти Миланро таҳаққуқ хоҳад бахшид, дар ҳоле ки як навъ издивоҷи аҳдномавии рамзӣ ба роҳ монда хоҳад шуд.
Вақте ки он фармон содир мешавад, барои омода шудан дигар дер мешавад, зеро дари муҳлати озмоиш ба рӯйи шохи протестантӣ ҳатман баста мешавад, ҳамон тавре ки он ҳангоми нахустин Фисҳ дар Миср баста шуда буд. Баъд аз он қонуни рӯзи якшанбе, нишонаи навбатии роҳ, на танҳо нишон медиҳад, ки сурати ҳайвони ваҳшӣ пурра ташаккул ёфтааст, балки таҳмили тамғаи ҳайвони ваҳширо низ нишон медиҳад. Қонуни рӯзи якшанбе поёни муҳлати озмоишро барои шохи ҷумҳурихоҳӣ, ҳайвони ваҳшии заминии боби сездаҳуми китоби Ваҳй, яқинан нишон медиҳад, ҳамон тавре ки Фиръавн ва лашкари ӯ пас аз Фисҳ дар баҳри Сурх ҳалок шуданд.
Давраи дусаду панҷоҳсолае, ки соли 207 то милод ба поён мерасад, ба Доналд Трамп ишора мекунад, ки дар симои Антиохи Бузург ҳангоми омодагӣ ба лашкаркашии дарпешистода тасвир шудааст; ин лашкаркашӣ дар дашти Паниум оғоз шуда, бо муҳосираи Сидон анҷом меёбад. Пас аз ҷанги Паниум фармондеҳи лашкари Птолемейҳо Скопаси этолӣ ҳамроҳи тақрибан 10 000 сарбози зиндамонда ба шаҳри Сидон фирор кард. Антиох ӯро таъқиб карда, Сидонро ба ‘муҳосира’ гирифт. Ҳукумати Птолемейҳо дар Искандария нерӯи ёрирасон фиристод, аммо он муваффақ нашуд. Скопас, ки бо хатари марг аз гуруснагӣ рӯ ба рӯ шуда буд, шаҳрро таслим кард. Антиох ба Скопас иҷозати рафтан дод; Скопас баъдтар ба Миср баргашт ва оқибат дар он ҷо бо иттиҳоми хиёнат ва азхудкунии маблағҳо эъдом шуд. Муҳосираи Сидон истилои Келесурияро аз ҷониби Антиох пас аз Паниум ба анҷом расонд.
Хоҳар Вайт китоби Урия Смитро, «Дониёл ва Ваҳй»-ро, ҳамчун «дасти мададгори Худо» муаррифӣ мекунад. Смит дар шарҳи худ бар оятҳои чордаҳ ва понздаҳи Дониёл ёздаҳ маъракаи дузинагии Антиохусро муайян мекунад.
Тарбияи подшоҳи ҷавони Миср аз ҷониби Сенати Рум ба М. Эмилиус Лепидус супурда шуд, ва ӯ Аристоменесро, ки вазири куҳансол ва ботаҷрибаи он дарбор буд, ҳамчун парастори ӯ таъйин кард. Аввалин иқдоми ӯ ин буд, ки барои пешгирӣ аз ҳуҷуми таҳдидомези ду подшоҳи ҳампаймон, Филипп ва Антиохус, чора андешад.
«Ба ин мақсад ӯ Скопасро, як фармондеҳи машҳур аз Аэтолия, ки он вақт дар хизмати мисриён буд, ба ватани худ фиристод, то барои артиш нерӯҳои иловагӣ ҷамъ оварад. Пас аз он ки лашкареро муҷаҳҳаз кард, ӯ ба Фаластин ва Келесурия юриш бурд (дар ҳоле ки Антиохус дар Осиёи Хурд бо Атталус дар ҷанг машғул буд), ва тамоми Яҳудияро ба итоати ҳокимияти Миср даровард.»
«Ҳамин тавр, корҳо барои иҷрои ояти пеши назари мо ба чунин ҳолат оварда шуданд. Зеро Антиохус, бо амри румиён аз ҷанги худ бар зидди Атталус даст кашида, барои бозпас гирифтани Фаластин ва Коеле-Сурия аз дасти мисриён зуд чораҳо андешид. Скопас барои муқобила бо ӯ фиристода шуд. Наздики сарчашмаҳои Урдун, ду лашкар ба ҳам расиданд. [Паниум] Скопас шикаст хӯрд, то Сидӯн таъқиб карда шуд ва дар он ҷо сахт муҳосира гардид. Се тан аз қобилтарин сарлашкарони Миср, бо беҳтарин нерӯҳои худ, барои бардоштани муҳосира фиристода шуданд, вале бенатиҷа. Ниҳоят, Скопас, ки дар шабаҳи лоғар ва дастнорасии гуруснагӣ душманеро рӯ ба рӯ дид, ки бо ӯ муқобила карда наметавонист, маҷбур шуд таслим шавад бар шароити нанговаре, ки танҳо ҳаётро барои ӯ мемонд; баъд аз он ба ӯ ва даҳ ҳазор нафари ӯ иҷозат дода шуд, ки бараҳна ва урён, маҳрумшуда, равона шаванд. Дар ин ҷо подшоҳи шимол шаҳрҳои мустаҳкамтарини худро гирифт; зеро Сидӯн, ҳам аз ҷиҳати ҷойгиршавӣ ва ҳам аз ҷиҳати истеҳкомоти худ, яке аз пурқувваттарин шаҳрҳои он давра буд. Дар ин ҷо нокомии аслиҳаи ҷануб барои муқовимат кардан зоҳир шуд, ва ҳамчунин нокомии қавме низ, ки подшоҳи ҷануб интихоб карда буд; яъне, Скопас ва нерӯҳои этолии ӯ». Daniel and the Revelation, 257, 258.
Давраи дусаду панҷоҳсолае, ки соли 207 пеш аз милод ба поён мерасад, Доналд Трампро муайян мекунад. Пешгӯии дусаду панҷоҳсолае, ки соли 313 бо пайванди никоҳии Шарқу Ғарб бар асоси аҳднома ва бо Фармони Милан ба поён мерасад, ташаккули сурати ҳайвони ваҳширо дар Иёлоти Муттаҳида муайян мекунад. Калисои Пергамос, ки соли 313 оғоз ёфт, таърихеро ифода мекунад, ки дар он масеҳият пеш аз бар тахт нишастани қудрати папавӣ дар натиҷаи созиш бо дини бутпарастӣ аз имон баргашт. Пергамос ва соли 313 тимсоли он созише мебошанд, ки дар ташаккули сурати ҳайвони ваҳшӣ дар Иёлоти Муттаҳида ифода меёбад. Он созиши масеҳият бо Рими папавиро ифода мекунад, зеро дини католикӣ на бешу на кам ҳамон бутпарастист, ки дар ниқоби як ниҳоди масеҳӣ пинҳон шудааст. Пешгӯии дусаду панҷоҳсолае, ки соли 1776 оғоз ёфт ва имсол ба поён мерасад, низ ба Иёлоти Муттаҳида дахл дорад. Ҳамин тавр, ҳар се пешгӯии дусаду панҷоҳсола ба ҷанбаи муайяни пешгӯии марбут ба ҳайвони ваҳшии аз замин баромадаи боби сездаҳуми китоби Ваҳй дахл доранд ва ҳар се дар доираи хатҳои пешгӯие, ки бо адади ҳабдаҳ ифода мешаванд, ба поён мерасанд.
Қонуни якшанбе он вақтест, ки Иёлоти Муттаҳида ҳамчун аждаҳо сухан мегӯяд, ва сухан гуфтани як миллат амали мақомоти қонунгузор ва судии он мебошад.
«“Гуфтан”-и миллат амали мақомоти қонунгузор ва судии он аст». «Муборизаи бузург», 442.
Трамп на дорои салоҳияти судӣ аст ва на дорои салоҳияти қонунгузорӣ, бинобар ин қонуни рӯзи якшанбе, ки ба зудӣ ҷорӣ хоҳад шуд, аз ҷониби Конгресс қабул мешавад. Бо вуҷуди ин, ҳар амале, ки ҳокимияти папаро дастгирӣ мекунад, тимсоли қонуни рӯзи якшанбе аст. Фармони соли 533 ва эдикти соли 313 оғози давраеро нишон медиҳанд, ки дар он сурати ҳайвони ваҳшӣ ташаккул меёбад. Фарҷоми он қонуни рӯзи якшанбе аст, ки ба зудӣ ҷорӣ хоҳад шуд, ва Исо ҳамеша анҷомро ба воситаи оғоз тасвир мекунад; аз ин рӯ, амали Трамп тавассути фармони иҷроияе, ки ба зиддимасеҳи пешгӯии Китоби Муқаддас ягон «гузашт» мекард, ифодагари алфаи ҳаракате мебуд, ки танҳо дар омега ба поён мерасад, вақте ки Иёлоти Муттаҳида «аз принсипҳои низоми ҳукуматдории худ то ба ҳадде рӯй хоҳад тофт, ки қонуни рӯзи якшанберо қабул хоҳад кард».
«Бисёриҳо, ҳатто аз миёни онҳое ки дар ин ҳаракат барои иҷбории риояи якшанбе машғуланд, аз натиҷаҳое ки аз ин амал пайравӣ хоҳанд кард, кӯр мондаанд. Онҳо намебинанд, ки бевосита бар зидди озодии динӣ зарба мезананд. Бисёранд касоне ки ҳаргиз даъвоҳои шанбеи Китоби Муқаддас ва таҳкурсии бардурӯғеро, ки бар он муассисаи якшанбе қарор дорад, дарк накардаанд. Ҳар гуна ҳаракат ба ҷонибдории қонунгузории динӣ дар асл амали гузашт ба папагӣ мебошад, ки дар тӯли асрҳои бисёр пайваста бар зидди озодии виҷдон ҷанг бурдааст. Риояи якшанбе ҳастии худро ҳамчун муассисаи ба ном масеҳӣ аз «сирри шарорат» қарздор аст; ва иҷбории он дар амал эътирофи усулҳое хоҳад буд, ки худ санги асосии Румгароӣ мебошанд. Вақте ки миллати мо то ба он дараҷа аз усулҳои ҳукумати худ даст кашад, ки қонуни якшанберо ҷорӣ намояд, протестантизм дар ин амал бо папагӣ даст хоҳад дод; ин чизе ҷуз бахшидани ҳаёт ба он истибдоде нахоҳад буд, ки дер боз бо шавқи зиёд фурсати худро мепоид, то боз ба деспотизми фаъол ҷаҳад». Testimonies, volume 5, 711.
Ҳар гуна «ҳаракат ба ҷонибдории қонунгузории динӣ дар асл амали гузашт ба папство мебошад», ва чунин ҳаракатҳо пеш аз қонуни якшанбеи ба зудӣ фарорасанда ба вуқӯъ меоянд.
«Фармон дар бораи маҷбурӣ ҷорӣ кардани ибодати ин рӯз бояд ба тамоми ҷаҳон содир гардад. Ба андозаи маҳдуд, он аллакай содир шудааст. Дар чандин ҷойҳо ҳокимияти шаҳрвандӣ бо овози аждаҳо сухан мегӯяд, ҳамон тавре ки подшоҳи бутпараст ба асирони ибронӣ сухан гуфт». Signs of the Times, May 6, 1897.
Мо ин чизҳоро дар мақолаи навбатӣ идома хоҳем дод.