Таърихи Пинҳони Ояти Чил — Рақами Сию Як

«Ин созиш миёни бутпарастӣ ва масеҳият ба пайдоиши “марди гуноҳ”, ки дар нубувват пешгӯӣ шудааст, ҳамчун касе ки ба Худо муқобилат мекунад ва худро болотар аз Ӯ мебардорад, оварда расонд. Он низоми азими дини дурӯғин шоҳкори қудрати Шайтон аст — ёдгории кӯшишҳои ӯ барои бар тахт нишастан ва бар замин мувофиқи иродаи худ ҳукмронӣ кардан». «Муборизаи Бузург», 50.

«Онҳое ки дар фаҳмиши калом саргардон мешаванд ва маънои зиддимасеҳро дарнамеёбанд, албатта худро ба ҷониби зиддимасеҳ хоҳанд гузошт. Ҳоло барои мо ҳеҷ вақте нест, ки бо ҷаҳон ҳамгун шавем». Kress Collection, 105.

Оё ду нафар метавонанд якҷоя раванд, агар бо ҳам созиш накарда бошанд? Омӯс 3:3.

«Дар он ҳаракатҳое, ки ҳоло дар Иёлоти Муттаҳида барои таъмин намудани дастгирии давлат нисбат ба муассисаҳо ва расму ойинҳои калисо ҷараён доранд, протестантҳо аз пайи қадамҳои папистҳо мераванд. Балки бештар аз ин, онҳо барои папагарӣ дари бозе мекушоянд, то дар Амрикои протестантӣ он ҳукмроние, ки вай дар Ҷаҳони Қадим аз даст додааст, боз ба даст оварад». «Баҳси Бузург», 573.

Ва ту, Эзро, бар ҳасби ҳикмати Худои худ, ки дар дасти туст, ҳокимон ва доваронро барқарор намо, то ҳамаи қавмеро, ки он сӯи дарёянд, доварӣ кунанд, яъне ҳамаи касонеро, ки қонунҳои Худои туро медонанд; ва онҳоеро, ки намедонанд, таълим диҳед. Ва ҳар кӣ қонуни Худои туро ва қонуни подшоҳро ба ҷо наоварад, бигзор ҳукм бар ӯ ба таъҷил иҷро карда шавад, хоҳ барои марг бошад, хоҳ барои рондан аз мулк, хоҳ барои мусодираи молу мулк, ё барои зиндон. Эзро 7:25, 26.

Ва Ӯ ба Абром гуфт: «Яқин бидон, ки насли ту дар замине ки аз они онҳо нест, ғариб хоҳад буд, ва ба онҳо хизмат хоҳад кард; ва онҳо онҳоро чорсад сол азият хоҳанд дод. Ва низ он миллатеро, ки ба он хизмат хоҳанд кард, Ман доварӣ хоҳам кард; ва баъд аз он онҳо бо дороии бузург берун хоҳанд омад». Ҳастӣ 15:13, 14.

Ва агар вай дар ин солҳо фидия карда нашавад, пас дар соли юбилей, ҳам ӯ ва ҳам фарзандонаш бо ӯ, озод хоҳад шуд. Зеро банӣ-Исроил барои Ман бандагонанд; онҳо бандагони Мананд, ки онҳоро аз замини Миср берун овардаам: Ман Худованд Худои шумо ҳастам. Ибодат 25:54, 55.

Тарбияи подшоҳи ҷавони Миср аз ҷониби Сенати Рум ба М. Эмилиус Лепидус супурда шуд, ва ӯ Аристоменесро, ки вазири куҳансол ва ботаҷрибаи он дарбор буд, ҳамчун парастори ӯ таъйин кард. Аввалин иқдоми ӯ ин буд, ки барои пешгирӣ аз ҳуҷуми таҳдидомези ду подшоҳи ҳампаймон, Филипп ва Антиохус, чора андешад.

«Ба ин мақсад ӯ Скопасро, як фармондеҳи машҳур аз Аэтолия, ки он вақт дар хизмати мисриён буд, ба ватани худ фиристод, то барои артиш нерӯҳои иловагӣ ҷамъ оварад. Пас аз он ки лашкареро муҷаҳҳаз кард, ӯ ба Фаластин ва Келесурия юриш бурд (дар ҳоле ки Антиохус дар Осиёи Хурд бо Атталус дар ҷанг машғул буд), ва тамоми Яҳудияро ба итоати ҳокимияти Миср даровард.»

«Ҳамин тавр, корҳо барои иҷрои ояти пеши назари мо ба чунин ҳолат оварда шуданд. Зеро Антиохус, бо амри румиён аз ҷанги худ бар зидди Атталус даст кашида, барои бозпас гирифтани Фаластин ва Коеле-Сурия аз дасти мисриён зуд чораҳо андешид. Скопас барои муқобила бо ӯ фиристода шуд. Наздики сарчашмаҳои Урдун, ду лашкар ба ҳам расиданд. [Паниум] Скопас шикаст хӯрд, то Сидӯн таъқиб карда шуд ва дар он ҷо сахт муҳосира гардид. Се тан аз қобилтарин сарлашкарони Миср, бо беҳтарин нерӯҳои худ, барои бардоштани муҳосира фиристода шуданд, вале бенатиҷа. Ниҳоят, Скопас, ки дар шабаҳи лоғар ва дастнорасии гуруснагӣ душманеро рӯ ба рӯ дид, ки бо ӯ муқобила карда наметавонист, маҷбур шуд таслим шавад бар шароити нанговаре, ки танҳо ҳаётро барои ӯ мемонд; баъд аз он ба ӯ ва даҳ ҳазор нафари ӯ иҷозат дода шуд, ки бараҳна ва урён, маҳрумшуда, равона шаванд. Дар ин ҷо подшоҳи шимол шаҳрҳои мустаҳкамтарини худро гирифт; зеро Сидӯн, ҳам аз ҷиҳати ҷойгиршавӣ ва ҳам аз ҷиҳати истеҳкомоти худ, яке аз пурқувваттарин шаҳрҳои он давра буд. Дар ин ҷо нокомии аслиҳаи ҷануб барои муқовимат кардан зоҳир шуд, ва ҳамчунин нокомии қавме низ, ки подшоҳи ҷануб интихоб карда буд; яъне, Скопас ва нерӯҳои этолии ӯ». Daniel and the Revelation, 257, 258.

«“Гуфтан”-и миллат амали мақомоти қонунгузор ва судии он аст». «Муборизаи бузург», 442.

«Бисёриҳо, ҳатто аз миёни онҳое ки дар ин ҳаракат барои иҷбории риояи якшанбе машғуланд, аз натиҷаҳое ки аз ин амал пайравӣ хоҳанд кард, кӯр мондаанд. Онҳо намебинанд, ки бевосита бар зидди озодии динӣ зарба мезананд. Бисёранд касоне ки ҳаргиз даъвоҳои шанбеи Китоби Муқаддас ва таҳкурсии бардурӯғеро, ки бар он муассисаи якшанбе қарор дорад, дарк накардаанд. Ҳар гуна ҳаракат ба ҷонибдории қонунгузории динӣ дар асл амали гузашт ба папагӣ мебошад, ки дар тӯли асрҳои бисёр пайваста бар зидди озодии виҷдон ҷанг бурдааст. Риояи якшанбе ҳастии худро ҳамчун муассисаи ба ном масеҳӣ аз «сирри шарорат» қарздор аст; ва иҷбории он дар амал эътирофи усулҳое хоҳад буд, ки худ санги асосии Румгароӣ мебошанд. Вақте ки миллати мо то ба он дараҷа аз усулҳои ҳукумати худ даст кашад, ки қонуни якшанберо ҷорӣ намояд, протестантизм дар ин амал бо папагӣ даст хоҳад дод; ин чизе ҷуз бахшидани ҳаёт ба он истибдоде нахоҳад буд, ки дер боз бо шавқи зиёд фурсати худро мепоид, то боз ба деспотизми фаъол ҷаҳад». Testimonies, volume 5, 711.

«Фармон дар бораи маҷбурӣ ҷорӣ кардани ибодати ин рӯз бояд ба тамоми ҷаҳон содир гардад. Ба андозаи маҳдуд, он аллакай содир шудааст. Дар чандин ҷойҳо ҳокимияти шаҳрвандӣ бо овози аждаҳо сухан мегӯяд, ҳамон тавре ки подшоҳи бутпараст ба асирони ибронӣ сухан гуфт». Signs of the Times, May 6, 1897.