The previous article ended with the paragraph that read, “The treaty marriage of 313 represents the final treaty marriage of the papal power with the United States—the premier king of Revelation seventeen’s ten kings; a two horned power that is typified by the two horned power of France. The history that began with Clovis in 496 and ultimately led to the decree of Justinian in 533 and the enthronement of the papacy in 538, represents the history of 1989 unto the Sunday law.”
Мақолаи қаблӣ бо чунин сархат анҷом ёфта буд: «Издивоҷи аҳдии соли 313 издивоҷи аҳдии ниҳоии қудрати папагӣ бо Иёлоти Муттаҳида — подшоҳи пешсафи даҳ подшоҳи боби ҳабдаҳуми Ваҳй — ро ифода мекунад; қудрате, ки ду шох дорад ва бо қудрати душохаи Фаронса намуна ёфтааст. Таърихе, ки бо Кловис дар соли 496 оғоз ёфт ва ниҳоят ба фармони Юстиниан дар соли 533 ва ба тахтнишинии папагӣ дар соли 538 расид, таърихи аз соли 1989 то қонуни якшанбе бударо ифода мекунад».
Ronald Reagan was typified by Clovis in 496 and Donald Trump is typified by Justinian in 533. Justinian’s decree came five years before the papacy ascended the throne in 538, and the Edict of Milan came eight years before the first Sunday law of 321. Both the decree and edict align as the waymark which precedes the Sunday law.
Роналд Рейганро Кловис дар соли 496 пешакӣ намуна сохта буд, ва Доналд Трампро Юстиниан дар соли 533 пешакӣ намуна месозад. Фармони Юстиниан панҷ сол пеш аз он содир гардид, ки папагӣ дар соли 538 ба тахт баромад, ва Фармони Милан ҳашт сол пеш аз нахустин қонуни рӯзи якшанбеи соли 321 содир шуд. Ҳам фармон ва ҳам эдикт ҳамчун нишонае ҳамоҳанг мебошанд, ки пеш аз қонуни рӯзи якшанбе меояд.
Reagan
Рейган
In 1870, Italian troops captured Rome (20 September 1870). The Papal States ceased to exist as a territorial state, and Pope Pius IX became the “prisoner in the Vatican.” With no remaining papal territory recognized as a sovereign state, the United States (like many other countries) no longer maintained formal diplomatic relations with the Pope as a temporal ruler. In October of 1951, President Harry S. Truman nominated General Mark W. Clark as U.S. Ambassador to the Vatican. Strong opposition quickly arose from many Protestant churches and organizations, who argued that the appointment violated the separation of church and state. In January of 1952 General Clark withdrew his name.
Соли 1870 қӯшунҳои Италия Румро тасарруф карданд (20 сентябри 1870). Давлатҳои Папа ҳамчун давлати ҳудудӣ аз байн рафтанд, ва Поп Пийи IX ба «маҳбуси Ватикан» табдил ёфт. Азбаски дигар ҳеҷ қаламрави папагӣ, ки ҳамчун давлати соҳибихтиёр эътироф шуда бошад, боқӣ намонда буд, Иёлоти Муттаҳида (монанди бисёр кишварҳои дигар) дигар муносибатҳои расмии дипломатиро бо Поп ҳамчун ҳокими дунявӣ нигоҳ намедошт. Дар октябри соли 1951, Президент Ҳарри С. Труман генерал Марк В. Кларкро ҳамчун сафири ИМА дар назди Ватикан пешбарӣ кард. Ба зудӣ аз ҷониби бисёр калисоҳо ва созмонҳои протестантӣ мухолифати шадид бархост, ки иддао мекарданд, ин таъйинот принсипи ҷудоии калисо ва давлатро вайрон мекунад. Дар январи соли 1952 генерал Кларк номзадии худро пас гирифт.
On January 10, 1984, President Ronald Reagan and Pope John Paul II formally agreed to establish full diplomatic relations between the United States and the Holy See. April 9, 1984 William A. Wilson (who had already been serving as Reagan’s personal representative) presented his credentials and became the first U.S. Ambassador to the Holy See.
10 январи соли 1984 Президент Роналд Рейган ва Поп Иоанн Павели II расман ба барқарор намудани муносибатҳои пурраи дипломатӣ миёни Иёлоти Муттаҳида ва Тахти Муқаддас мувофиқа карданд. 9 апрели соли 1984 Вилям А. Вилсон (ки аллакай ҳамчун намояндаи шахсии Рейган хизмат мекард) эътимодномаи худро супурда, нахустин Сафири ИМА дар назди Тахти Муқаддас гардид.
Within the thirty-three years from 1951 until 1984 the resistance of Protestantism against Catholicism dissipated. The “arms” that stood for the papacy in 496 with Clovis typify Reagan in 1984 on through to 1989. Clovis represented the removal of the religion (paganism) that was restraining the papacy from rising back into power, and by 1984 the resistance of Protestantism to the rise of the papacy had been taken away. The “daily” (paganism) had been removed, and Paul describes that removing of the resistance of paganism to the papacy as a “falling away.”
Дар тӯли сию се сол, аз соли 1951 то 1984, муқовимати протестантизм бар зидди католикизм пароканда гардид. «Бозуҳо»-е ки дар соли 496 бо Кловис ба ҷонибдории папагӣ бархоста буданд, дар соли 1984 дар симои Рейган то соли 1989 намунавӣ мегарданд. Кловис бартараф шудани он динро (бутпарастиро), ки папагиро аз боз ба қудрат бархостан бозмедошт, намояндагӣ мекард; ва то соли 1984 муқовимати протестантизм ба болоравии папагӣ аз миён бардошта шуда буд. «Ҳаррӯза» (бутпарастӣ) бардошта шуда буд, ва Павлус ин бартараф шудани муқовимати бутпарастиро ба папагӣ ҳамчун «дуршавӣ аз имон» тавсиф мекунад.
The symbolic church of compromise represented by Constantine the Great and the history of 313 unto 538 represented a period when a church compromised itself and fell away. The religion represented by ‘508’ which had previously restrained the inroads of papal power, typified the falling away of the Protestants in the United States. Reagan was represented by Clovis. In 496 Clovis gave his “power” to the papacy, thus typifying the “unholy alliance” that was accomplished in the Reagan years. Clovis also represented the taking away of the “daily” in 508. 508 typified 1984.
Калисои рамзии мувосира, ки аз ҷониби Константини Бузург ва таърихи аз соли 313 то 538 намояндагӣ мешавад, давраеро ифода мекард, ки дар он калисо бо созишкорӣ худро олуда сохта, аз имон рӯй гардонд. Дине, ки бо «508» намояндагӣ мешавад ва пештар пешравии қудрати папаро бозмедошт, рамзи аз имон дур шудани протестантҳо дар Иёлоти Муттаҳида буд. Рейганро Кловис намояндагӣ мекард. Дар соли 496 Кловис «қудрати» худро ба папагӣ дод ва ба ин васила «иттиҳоди нопок»-еро, ки дар солҳои Рейган ба анҷом расид, пешнамоӣ намуд. Кловис ҳамчунин бардоштани «ҳамешагӣ»-ро дар соли 508 намояндагӣ мекард. 508 рамзи соли 1984 буд.
“This compromise between paganism and Christianity resulted in the development of ‘the man of sin’ foretold in prophecy as opposing and exalting himself above God. That gigantic system of false religion is a masterpiece of Satan’s power—a monument of his efforts to seat himself upon the throne to rule the earth according to his will.” The Great Controversy, 50.
«Ин созиш миёни бутпарастӣ ва масеҳият ба пайдоиши “марди гуноҳ”, ки дар нубувват пешгӯӣ шудааст, ҳамчун касе ки ба Худо муқобилат мекунад ва худро болотар аз Ӯ мебардорад, оварда расонд. Он низоми азими дини дурӯғин шоҳкори қудрати Шайтон аст — ёдгории кӯшишҳои ӯ барои бар тахт нишастан ва бар замин мувофиқи иродаи худ ҳукмронӣ кардан». «Муборизаи Бузург», 50.
Reagan famously called the Soviet Union an “evil empire” in a 1983 speech and regarded atheistic communism as a profound moral and spiritual threat. He and John Paul II formed a close personal and political partnership against Soviet communism. Both men saw the struggle in moral and even providential terms; Reagan privately spoke of a “Divine Plan” to bring down communism. Reagan had an interest in the Fatima apparitions (the warning that “Russia would spread her errors”), and the two leaders discussed their shared sense that God had spared their lives (both survived assassination attempts in 1981) for a purpose connected to defeating communism.
Рейган дар суханронии соли 1983-и худ Иттиҳоди Шӯравиро машҳурона «империяи шарир» номид ва коммунизми бехудоёнаро таҳдиди амиқи ахлоқӣ ва рӯҳонӣ мешуморид. Ӯ ва Юҳанно Павели II бар зидди коммунизми шӯравӣ шарикии наздики шахсӣ ва сиёсӣ барқарор карданд. Ҳар ду ин муборизаро аз нигоҳи ахлоқӣ ва ҳатто тақдироти илоҳӣ медиданд; Рейган дар маҳфилҳои хусусӣ дар бораи «Нақшаи Илоҳӣ» барои сарнагун сохтани коммунизм сухан мегуфт. Рейган ба зуҳуроти Фотима таваҷҷуҳ дошт (огоҳӣ дар бораи он ки «Русия иштибоҳоти худро паҳн хоҳад кард»), ва ин ду раҳбар дар бораи эҳсоси муштараки худ гуфтугӯ мекарданд, ки Худо ҳаёти онҳоро (ҳар ду аз сӯиқасдҳои соли 1981 наҷот ёфтанд) барои мақсаде, ки ба шикаст додани коммунизм иртибот дошт, ҳифз кардааст.
The Disciples of Christ
Шогирдони Масеҳ
Reagan was raised in the Disciples of Christ denomination whose founding fathers directly taught that the pope of Catholicism was the antichrist. Alexander Campbell, the most prominent early leader of the Disciples of Christ church repeatedly identified the papacy as the antichrist. In debates and writings, he argued that the little horn of Daniel 7, the beast of Revelation 13, and the man of sin of 2 Thessalonians 2 all pointed to the popes of Rome. He used these identifications in public debates (including with Catholic Bishop John B. Purcell in 1837). Barton W. Stone referred to the government of the Pope as the true antichrist and the “man of sin.” Walter Scott (another early evangelist of the movement) wrote that the man of sin, the Pope of Rome, would arise in the Christian church and exalt himself above God.
Рейган дар мазҳаби «Шогирдони Масеҳ» тарбия ёфт, ки падарони муассиси он бевосита таълим медоданд, ки попи католикӣ зиддимасеҳ аст. Александр Кэмпбелл, барҷастатарин роҳбари ибтидоии калисои «Шогирдони Масеҳ», борҳо папагиро ҳамчун зиддимасеҳ муайян мекард. Дар баҳсҳо ва навиштаҳояш ӯ далел меовард, ки шохи хурди Дониёл 7, ҳайвони Ваҳй 13 ва марди гуноҳ аз 2 Таслӯникиён 2 ҳама ба попҳои Рум ишора мекунанд. Ӯ ин мушаххассозиро дар баҳсҳои оммавӣ (аз ҷумла бо усқуфи католикӣ Ҷон Б. Пёрселл дар соли 1837) ба кор мебурд. Бартон В. Стоун ба ҳукумати Поп ҳамчун зиддимасеҳи ҳақиқӣ ва «марди гуноҳ» ишора кардааст. Уолтер Скотт (яке дигар аз башоратдиҳандагони ибтидоии ин ҳаракат) навишта буд, ки марди гуноҳ, яъне Попи Рум, дар калисои масеҳӣ бархоста, худро болотар аз Худо хоҳад бардошт.
Reagan’s mother Nelle, was a devout member of the Disciples of Christ denomination and was the main religious influence in his childhood. Reagan was baptized in the Disciples of Christ church in Dixon, Illinois, at age 11 and was active there as a teenager (including teaching Sunday school). He attended Eureka College, which was affiliated with the Disciples of Christ.
Модари Рейган, Нелл, узви порсо ва содиқи мазҳаби «Шогирдони Масеҳ» буд ва таъсири асосии динӣ дар давраи кӯдакии ӯ маҳсуб меёфт. Рейган дар синни 11-солагӣ дар калисои «Шогирдони Масеҳ» дар Диксон, Иллинойс, таъмид гирифта буд ва дар айёми наврасӣ дар он ҷо фаъолона иштирок мекард (аз ҷумла дарси мактаби якшанберо таълим медод). Ӯ дар Коллеҷи Эврика таҳсил кардааст, ки бо «Шогирдони Масеҳ» вобаста буд.
“Those who become confused in their understanding of the word, who fail to see the meaning of antichrist, will surely place themselves on the side of antichrist. There is no time now for us to assimilate with the world.” Kress Collection, 105.
«Онҳое ки дар фаҳмиши калом саргардон мешаванд ва маънои зиддимасеҳро дарнамеёбанд, албатта худро ба ҷониби зиддимасеҳ хоҳанд гузошт. Ҳоло барои мо ҳеҷ вақте нест, ки бо ҷаҳон ҳамгун шавем». Kress Collection, 105.
Reagan was typified by Clovis and also the compromise of Constantine the Great. Reagan was also the first of the last eight presidents since the time of the end in 1989. As the first of the last eight presidents he typifies Donald Trump, who, like unto Reagan is profoundly confused about the true aims of the papacy, and who the papacy is.
Рейган бо Кловис ва ҳамчунин бо созишкории Константини Бузург тимсол шудааст. Рейган ҳамчунин нахустини ҳашт президенти охирин аз замони поён дар соли 1989 буд. Чун нахустини ҳашт президенти охирин, ӯ Доналд Трампро тимсол мекунад, ки, монанди Рейган, дар бораи ҳадафҳои ҳақиқии папагӣ ва ин ки папагӣ кист, ба таври амиқ сардаргум аст.
Can two walk together, except they be agreed? Amos 3:3.
Оё ду нафар метавонанд якҷоя раванд, агар бо ҳам созиш накарда бошанд? Омӯс 3:3.
The sixth and final treaty marriage in Daniel chapter eleven occurs in the history that begins at the time of the end in 1989, and ends in the history of Donald Trump.
Шашумин ва охирин издивоҷи аҳдномавӣ дар боби ёздаҳуми Дониёл дар таърихе рух медиҳад, ки аз вақти поён дар соли 1989 оғоз меёбад ва дар таърихи Доналд Трамп анҷом меёбад.
“In the movements now in progress in the United States to secure for the institutions and usages of the church the support of the state, Protestants are following in the steps of papists. Nay, more, they are opening the door for the Papacy to regain in Protestant America the supremacy which she has lost in the Old World.” The Great Controversy, 573.
«Дар он ҳаракатҳое, ки ҳоло дар Иёлоти Муттаҳида барои таъмин намудани дастгирии давлат нисбат ба муассисаҳо ва расму ойинҳои калисо ҷараён доранд, протестантҳо аз пайи қадамҳои папистҳо мераванд. Балки бештар аз ин, онҳо барои папагарӣ дари бозе мекушоянд, то дар Амрикои протестантӣ он ҳукмроние, ки вай дар Ҷаҳони Қадим аз даст додааст, боз ба даст оварад». «Баҳси Бузург», 573.
The marriage treaty of 313 and the Edict of Milan aligns with the history of 533, and the decree of Justinian in 533 will again be implemented by a professed Christian administration, that no longer understands that to identify the papal power as a Christian institution is an oxymoron at best, and a fatal delusion at worst.
Аҳдномаи издивоҷи соли 313 ва Фармони Милан бо таърихи соли 533 мувофиқат мекунад, ва фармони Юстиниан дар соли 533 боз аз ҷониби як ҳукумати зоҳиран масеҳӣ амалӣ хоҳад шуд, ки дигар дарк намекунад, ки шинохтани қудрати папагӣ ҳамчун муассисаи масеҳӣ, дар беҳтарин ҳолат, як оксиморон аст ва дар бадтарин ҳолат, як фиреби ҳалокатбор.
Church and State
Калисо ва Давлат
In 457 BC, the third decree of Artaxerxes returned national sovereignty for both political and religious authority.
Дар соли 457 пеш аз милод, фармони сеюми Артаксеркс соҳибихтиёрии миллиро ҳам барои ҳокимияти сиёсӣ ва ҳам барои ҳокимияти динӣ барқарор кард.
And thou, Ezra, after the wisdom of thy God, that is in thine hand, set magistrates and judges, which may judge all the people that are beyond the river, all such as know the laws of thy God; and teach ye them that know them not. And whosoever will not do the law of thy God, and the law of the king, let judgment be executed speedily upon him, whether it be unto death, or to banishment, or to confiscation of goods, or to imprisonment. Ezra 7:25, 26.
Ва ту, Эзро, бар ҳасби ҳикмати Худои худ, ки дар дасти туст, ҳокимон ва доваронро барқарор намо, то ҳамаи қавмеро, ки он сӯи дарёянд, доварӣ кунанд, яъне ҳамаи касонеро, ки қонунҳои Худои туро медонанд; ва онҳоеро, ки намедонанд, таълим диҳед. Ва ҳар кӣ қонуни Худои туро ва қонуни подшоҳро ба ҷо наоварад, бигзор ҳукм бар ӯ ба таъҷил иҷро карда шавад, хоҳ барои марг бошад, хоҳ барои рондан аз мулк, хоҳ барои мусодираи молу мулк, ё барои зиндон. Эзро 7:25, 26.
The third decree provided authority to execute judgment and punishment for both the laws of God and the laws of the king. That decree marked the beginning of the twenty-three-hundred-year prophecy which concluded on October 22, 1844 when Christ suddenly came to His temple. It also marked the beginning of a two-hundred-and-fifty-year prophecy that ended in 207 BC, in the history between the battles of Raphia in 217 BC and Panium in 200 BC. The restoration of both civil and religious sovereignty in 457 BC identifies a twofold alpha that finds two omega fulfillment's. Both omega fulfillment's represent a closed door; one for the Protestant horn and the other for the Republican horn.
Фармони сеюм салоҳият медод, ки барои ҳам қонунҳои Худо ва ҳам қонунҳои подшоҳ доварӣ ва ҷазо иҷро карда шавад. Он фармон оғози пешгӯии ду ҳазору сесадсоларо нишон дод, ки 22 октябри соли 1844, ҳангоме ки Масеҳ ногаҳон ба маъбади Худ омад, ба анҷом расид. Он ҳамчунин оғози пешгӯии дусаду панҷоҳсоларо нишон дод, ки дар соли 207 то милод, дар таърихе миёни ҷангҳои Рафия дар соли 217 то милод ва Паниум дар соли 200 то милод, ба поён расид. Барқароршавии ҳам ҳокимияти шаҳрвандӣ ва ҳам ҳокимияти динӣ дар соли 457 то милод алфаи дугонаро муайян месозад, ки ду иҷрои омегаро меёбад. Ҳар ду иҷрои омега дари бастаро ифода мекунанд: яке барои шохи протестантӣ ва дигаре барои шохи ҷумҳурихоҳ.
The first prophecy of twenty-three hundred years represented God’s laws, and the two-hundred-and-fifty-year prophecy represented the king’s laws. The two prophecies identify the horn of Protestantism and the horn of Republicanism upon the earth beast of Revelation thirteen. The Republican horn of the earth beast is placed into the middle of verses eleven through sixteen of Daniel eleven. The seventeen-year period between Raphia and Panium is intersected by one horn from the dual prophecy of the third decree in 457 BC. The twofold prophecy identifies both the judgment of the final covenant people and also the judgment of the nation where that covenant people find their roots.
Нахустин пешгӯии ду ҳазору сесадсола қонунҳои Худоро ифода мекард, ва пешгӯии дусаду панҷоҳсола қонунҳои подшоҳро ифода менамуд. Ин ду пешгӯӣ шохи протестантизм ва шохи ҷумҳурихоҳиро бар ҳайвони заминии Ваҳй боби сездаҳ муайян месозанд. Шохи ҷумҳурихоҳии ҳайвони заминӣ дар миёни оятҳои ёздаҳ то шонздаҳи Дониёл боби ёздаҳ ҷой дода шудааст. Давраи ҳабдаҳсолаи миёни Рафия ва Паниюм аз ҷониби як шох аз пешгӯии дугонаи фармони сеюм дар соли 457 то милод бурида мешавад. Ин пешгӯии дугона ҳам доварии қавми аҳди ниҳоиро муайян мекунад ва ҳам доварии он миллатеро, ки он қавми аҳд решаҳои худро дар он меёбад.
And he said unto Abram, Know of a surety that thy seed shall be a stranger in a land that is not theirs, and shall serve them; and they shall afflict them four hundred years; And also that nation, whom they shall serve, will I judge: and afterward shall they come out with great substance. Genesis 15:13, 14.
Ва Ӯ ба Абром гуфт: «Яқин бидон, ки насли ту дар замине ки аз они онҳо нест, ғариб хоҳад буд, ва ба онҳо хизмат хоҳад кард; ва онҳо онҳоро чорсад сол азият хоҳанд дод. Ва низ он миллатеро, ки ба он хизмат хоҳанд кард, Ман доварӣ хоҳам кард; ва баъд аз он онҳо бо дороии бузург берун хоҳанд омад». Ҳастӣ 15:13, 14.
In the book of Ezekiel, October 22, 1844 is typified by October 22, 573 BC. One date identifies the beginning of the investigative judgment and the other identifies the sounding of the Jubilee trumpet at both the beginning and the conclusion of the judgment process. Both dates align, and both identify a closed door. 1844 represents the closing of the door of the holy place, as Christ moved into the Most Holy Place. 573 BC identifies the close of human probation where the slaves of sin who have been redeemed are given their freedom, and a new earth to dwell in.
Дар китоби Ҳизқиёл, 22 октябри соли 1844 ба воситаи 22 октябри соли 573 то милод тимсол шудааст. Як сана оғози доварии таҳқиқиро муайян мекунад ва дигаре садо додани карнаи Юбилейро ҳам дар оғоз ва ҳам дар анҷоми раванди доварӣ муайян месозад. Ҳар ду сана мутобиқ меоянд, ва ҳар ду дари бастаро муайян мекунанд. Соли 1844 басташавии дари мақдасро ифода мекунад, ҳангоме ки Масеҳ ба Қудси муқаддасҳо ворид шуд. Соли 573 то милод анҷоми муҳлати озмоиши инсонро муайян мекунад, ки дар он ғуломони гуноҳ, ки фидия шудаанд, озодии худро мегиранд ва замини наверо барои сокин шудан дар он.
And if he be not redeemed in these years, then he shall go out in the year of jubile, both he, and his children with him. For unto me the children of Israel are servants; they are my servants whom I brought forth out of the land of Egypt: I am the Lord your God. Leviticus 25:54, 55.
Ва агар вай дар ин солҳо фидия карда нашавад, пас дар соли юбилей, ҳам ӯ ва ҳам фарзандонаш бо ӯ, озод хоҳад шуд. Зеро банӣ-Исроил барои Ман бандагонанд; онҳо бандагони Мананд, ки онҳоро аз замини Миср берун овардаам: Ман Худованд Худои шумо ҳастам. Ибодат 25:54, 55.
Both October 22’s represent the closed door of the soon-coming Sunday law. The period of probation given to Adventism began in 1844 and ends at the soon-coming Sunday law, and the period of probation given to the United States also ends at the soon-coming Sunday law. Both endings align with October 22’s two witnesses of 2,300 years and two hundred and fifty years.
Ҳар ду 22-юми октябр дари бастаи қонуни якшанбеи наздикомадаро ифода мекунанд. Давраи муҳлати озмоише, ки ба адвентизм дода шуд, соли 1844 оғоз ёфт ва бо қонуни якшанбеи наздикомада анҷом меёбад; ҳамчунин давраи муҳлати озмоише, ки ба Иёлоти Муттаҳида дода шуд, низ бо қонуни якшанбеи наздикомада ба поён мерасад. Ҳар ду анҷом бо ду шоҳиди 22-юми октябр — 2,300 сол ва дусаду панҷоҳ сол — мувофиқат мекунанд.
The two hundred and fifty years that ends in the history between Raphia and Panium divides the period of the two battles into two symbolic numbers, which together possess their own peculiar meaning. Ten years after Raphia, meaning borderland and seven years before Panium which was a battle fought upon a plain and ended at a siege. Ten and seven as a symbol identify the dragon power upon several witnesses. 207 BC places Trump, the symbol of the earth beast in between verse eleven and fifteen of Daniel eleven prophetically preparing to speak as a dragon, as represented by the combination of the number ten and the number seven.
Ду саду панҷоҳ соле, ки дар таърих миёни Рофия ва Панийум ба анҷом мерасад, давраи ин ду ҷангро ба ду адади рамзӣ тақсим мекунад, ки дар якҷоягӣ маънои хоси худро доранд. Даҳ сол пас аз Рофия, ки маънояш сарҳадзамин аст, ва ҳафт сол пеш аз Панийум, ки ҷанге буд бар саҳрое ҳамвор, ва бо муҳосира анҷом ёфт. Даҳ ва ҳафт ҳамчун рамз қудрати аждаҳоро бар асоси чандин шоҳид муайян мекунанд. Соли 207 пеш аз милод Трампро, ки рамзи ҳайвони замин аст, аз назари нубувватӣ миёни ояти ёздаҳум ва понздаҳуми Дониёл 11 ҷой медиҳад ва ӯро барои сухан гуфтан мисли аждаҳо омода месозад, чунон ки бо таркиби адади даҳ ва адади ҳафт муаррифӣ шудааст.
Seventeen is also symbolic and it expands the history of Raphia to Panium beyond Panium and also before Raphia. Ptolemy IV Philopator reigned as king of Ptolemaic Egypt from 221 BC to 204 BC, and he defeated Antiochus Magnus at Raphia in 217 BC. Ptolemy began to reign before Raphia, and he reigned for ‘seventeen’ years. The number seventeen represents a historical period which begins prior to Raphia, and that extends beyond the battle of Panium and the siege of Sidon unto the close of human probation as represented by the year 330. The two-hundred-and-fifty-year prophecy for the period of the church of Smyrna began in the 64 and ended at the Edict of Milan and the marriage treaty of 313.
Ҳабдаҳ ҳамчунин рамзӣ мебошад ва он таърихи Рофия то Паниумро фаротар аз Паниум ва ҳамчунин пеш аз Рофия густариш медиҳад. Птолемей IV Филопатор ҳамчун подшоҳи Мисри Птолемейӣ аз соли 221 то м. то соли 204 то м. ҳукмронӣ кард, ва ӯ Антиохи Магнусро дар Рофия дар соли 217 то м. шикаст дод. Птолемей пеш аз Рофия ба подшоҳӣ оғоз намуд, ва ӯ «ҳабдаҳ» сол ҳукмронӣ кард. Шумораи ҳабдаҳ як давраи таърихиро ифода мекунад, ки пеш аз Рофия оғоз меёбад ва фаротар аз ҷанги Паниум ва муҳосираи Сидӯн то поёни давраи имтиҳони башар, ки бо соли 330 ифода шудааст, идома меёбад. Пешгӯии дусаду панҷоҳсола барои давраи калисои Смирно дар соли 64 оғоз ёфт ва бо Фармони Милан ва аҳдномаи издивоҷи соли 313 ба анҷом расид.
Constantine the Great represents the history of the church of Pergamos, and that history began in 313 and ended in 538. The first ‘seventeen’ years after the conclusion of the two-hundred-and-fifty-year prophecy in 313 possesses three waymarks. 313 was the Edict of Milan, 321 was the first Sunday law and the division of the empire is marked in 330. 330 represents the final Sunday law which marks the close of human probation. The number seventeen therefore begins before Raphia and ends well after the military campaign of Panium and Sidon. Verse sixteen in Daniel eleven represents the Sunday law in the United States
Константини Бузург таърихи калисои Пергамосро намояндагӣ мекунад, ва он таърих дар соли 313 оғоз ёфта, дар соли 538 ба поён расид. Ҳафтдаҳ соли нахустини пас аз анҷоми пешгӯии дусаду панҷоҳсола дар соли 313 дорои се аломати роҳ аст. Соли 313 Фармони Милан буд, соли 321 аввалин қонуни якшанбе буд, ва тақсимшавии империя дар соли 330 нишон дода мешавад. Соли 330 қонуни ниҳоии якшанберо намояндагӣ мекунад, ки анҷоми муҳлати озмоиши инсонро нишон медиҳад. Бинобар ин, рақами ҳафтдаҳ пеш аз Рафия оғоз ёфта, хеле баъд аз юриши ҳарбии Паниум ва Сидӯн ба анҷом мерасад. Ояти шонздаҳуми Дониёл ёздаҳ қонуни якшанберо дар Иёлоти Муттаҳида намояндагӣ мекунад.
The Smyrna prophecy identifies the sign of the siege that is the very heart of Ezekiel’s warning message. The waymark that precedes the Sunday law, as represented by the two illustrations of the destruction of Jerusalem is the siege, but it is also the Edict of Milan, which begins the formation of the image of the beast.
Пешгӯии Смирно аломати муҳосираро муайян месозад, ки худи қалби паёми огоҳкунандаи Ҳизқиёл мебошад. Нишонаи роҳе, ки пеш аз қонуни якшанбе меояд, чунон ки бо ду тасвири харобии Ерусалим муаррифӣ шудааст, муҳосира аст, аммо он ҳамчунин Фармони Милан мебошад, ки оғози шаклгирии сурати ҳайвонро оғоз мекунад.
At the siege a treaty marriage procession will occur. It is a fractal of the marriage procession that began with Reagan, as typified by Clovis in 496, but the final procession unto the marriage begins at the siege aligning with Justinian’s decree of 533, and with the Edict of Milan in 313. Both waymarks precede the Sunday law. 313 preceded the first Sunday law of 321, and the decree of 533 preceded the Sunday law at the third Counsel of Orleans in 538. Some type of legislation will fulfill the prophetic characteristics of both the decree of Justinian and the Edict of Milan, while some type of a symbolic treaty marriage will be put in place.
Дар вақти муҳосира як роҳпаймоии ақди никоҳии аҳднома ба вуқӯъ хоҳад пайваст. Он фрактали он роҳпаймоии никоҳист, ки бо Рейган оғоз ёфт, чунонки дар Кловис дар соли 496 намунавӣ шудааст, аммо роҳпаймоии ниҳоӣ сӯи никоҳ аз муҳосира оғоз меёбад, ки бо фармони Юстиниан аз соли 533 ва бо Фармони Милан аз соли 313 ҳамоҳанг аст. Ҳар ду аломати роҳ пеш аз қонуни якшанбе меоянд. Соли 313 пеш аз нахустин қонуни якшанбе дар соли 321 буд, ва фармони соли 533 пеш аз қонуни якшанбе дар Шӯрои сеюми Орлеан дар соли 538 буд. Як навъ қонунгузорӣ хусусиятҳои нубувватии ҳам фармони Юстиниан ва ҳам Фармони Миланро ба иҷро хоҳад расонд, дар ҳоле ки як навъ никоҳи аҳдномавии рамзӣ барқарор карда хоҳад шуд.
When that decree is made it is too late to get ready, for the door of probation is closed upon the Protestant horn as surely as it closed at the first Passover in Egypt. Thereafter the Sunday law, the next waymark identifies not simply that the image of the beast has been fully formed, but also the enforcement of the mark of the beast. The Sunday law marks the end of probation for the Republican horn, the earth beast of Revelation thirteen as certainly as Pharaoh and his host died in the Red Sea after the Passover.
Вақте ки он фармон содир гардад, барои омода шудан дигар дер шудааст, зеро дари муҳлати имтиҳон бар шохи протестантӣ баста мешавад, ҳамон гуна ки он дар фисҳи аввал дар Миср баста шуда буд. Баъд аз он, қонуни рӯзи якшанбе — аломати навбатӣ — на танҳо ошкор мекунад, ки сурати ҳайвон комилан ташаккул ёфтааст, балки ҳамчунин ҷорӣ шудани нишони ҳайвонро низ нишон медиҳад. Қонуни рӯзи якшанбе анҷоми муҳлати имтиҳонро барои шохи ҷумҳурихоҳ, яъне ҳайвони заминии Ваҳй боби сездаҳ, муайян мекунад, ҳамон гуна ки фиръавн ва лашкари ӯ баъд аз Фисҳ дар Баҳри Сурх ҳалок шуданд.
The two hundred and fifty years that concludes in 207 BC identifies Donald Trump, as represented by Antiochus Magnus preparing for the upcoming campaign that begins on the plain of Panium and ends with the siege of Sidon. After the Battle of Panium, the Ptolemaic commander Scopas of Aetolia fled with about 10,000 surviving troops to the city of Sidon. Antiochus pursued him and laid ‘siege’ to Sidon. The Ptolemaic government in Alexandria sent a relief force, but it failed. Facing starvation, Scopas surrendered the city. Antiochus allowed Scopas to leave; Scopas later returned to Egypt, where he was eventually executed on charges of treason and embezzlement. The siege of Sidon completed Antiochus’s conquest of Coele-Syria after Panium.
Дусаду панҷоҳ соле, ки дар соли 207 то милод ба анҷом мерасад, Доналд Трампро муайян месозад, чунон ки ӯ тавассути Антиохуси Бузург муаррифӣ мегардад, ки барои юриши дарпешистодае омода мешавад, ки аз ҳамвориҳои Паниум оғоз ёфта, бо муҳосираи Сидӯн анҷом меёбад. Пас аз ҷанги Паниум, фармондеҳи Птолемей — Скопаси Этолия — бо тақрибан 10 000 сарбози зиндамонда ба шаҳри Сидӯн гурехт. Антиохус ӯро таъқиб кард ва Сидӯнро «муҳосира» намуд. Ҳукумати Птолемей дар Искандария нерӯи ёрирасоне фиристод, аммо он ноком гардид. Скопас, ки бо гуруснагӣ рӯ ба рӯ шуда буд, шаҳрро таслим кард. Антиохус ба Скопас иҷозат дод, ки берун равад; Скопас баъдтар ба Миср бозгашт, ки дар он ҷо ниҳоят бо иттиҳоми хиёнат ва тасарруфи ғайриқонунии молу мулк эъдом карда шуд. Муҳосираи Сидӯн фатҳи Коэле-Сурияро аз ҷониби Антиохус пас аз Паниум ба анҷом расонд.
Sister White identifies Uriah Smith’s book, Daniel and the Revelation as “God’s helping hand.” Smith identifies the two-step campaign of Antiochus in his commentary on verses fourteen and fifteen of Daniel eleven.
Хоҳар Вайт китоби Урия Смитро, «Дониёл ва Ваҳй»-ро, ҳамчун «дасти мададгори Худо» муаррифӣ мекунад. Смит дар шарҳи худ бар оятҳои чордаҳ ва понздаҳи Дониёл ёздаҳ маъракаи дузинагии Антиохусро муайян мекунад.
“The tuition of the young king of Egypt was entrusted by the Roman Senate to M. Emilius Lepidus, who appointed Aristomenes, an old and experienced minister of that court, his guardian. His first act was to provide against the threatened invasion of the two confederated kings, Philip and Antiochus.
Тарбияи подшоҳи ҷавони Миср аз ҷониби Сенати Рум ба М. Эмилиус Лепидус супурда шуд, ва ӯ Аристоменесро, ки вазири куҳансол ва ботаҷрибаи он дарбор буд, ҳамчун парастори ӯ таъйин кард. Аввалин иқдоми ӯ ин буд, ки барои пешгирӣ аз ҳуҷуми таҳдидомези ду подшоҳи ҳампаймон, Филипп ва Антиохус, чора андешад.
“To this end he despatched Scopas, a famous general of AEtolia, then in the service of the Egyptians, into his native country to raise reinforcements for the army. Having equipped an army, he marched into Palestine and Coele-Syria (Antiochus being engaged in a war with Attalus in Lesser Asia), and reduced all Judea into subjection to the authority of Egypt.
«Ба ин мақсад ӯ Скопасро, як фармондеҳи машҳур аз Аэтолия, ки он вақт дар хизмати мисриён буд, ба ватани худ фиристод, то барои артиш нерӯҳои иловагӣ ҷамъ оварад. Пас аз он ки лашкареро муҷаҳҳаз кард, ӯ ба Фаластин ва Келесурия юриш бурд (дар ҳоле ки Антиохус дар Осиёи Хурд бо Атталус дар ҷанг машғул буд), ва тамоми Яҳудияро ба итоати ҳокимияти Миср даровард.»
“Thus affairs were brought into a posture for the fulfillment of the verse before us. For Antiochus, desisting from his war with Attalus at the dictation of the Romans, took speedy steps for the recovery of Palestine and Coele-Syria from the hands of the Egyptians. Scopas was sent to oppose him. Near the sources of the Jordan, the two armies met. [Panium] Scopas was defeated, pursued to Sidon, and there closely besieged. Three of the ablest generals of Egypt, with their best forces, were sent to raise the siege, but without success. At length Scopas meeting, in the gaunt and intangible specter of famine, a foe with whom he was unable to cope, was forced to surrender on the dishonorable terms of life only; whereupon he and his ten thousand men were suffered to depart, stripped and naked. Here was the taking of the most fenced cities by the king of the north; for Sidon was, both in its situation and its defenses, one of the strongest cities of those times. Here was the failure of the arms of the south to withstand, and the failure also of the people which the king of the south had chosen; namely, Scopas and his Aetolian forces.” Daniel and the Revelation, 257, 258.
«Ҳамин тавр, корҳо барои иҷрои ояти пеши назари мо ба чунин ҳолат оварда шуданд. Зеро Антиохус, бо амри румиён аз ҷанги худ бар зидди Атталус даст кашида, барои бозпас гирифтани Фаластин ва Коеле-Сурия аз дасти мисриён зуд чораҳо андешид. Скопас барои муқобила бо ӯ фиристода шуд. Наздики сарчашмаҳои Урдун, ду лашкар ба ҳам расиданд. [Паниум] Скопас шикаст хӯрд, то Сидӯн таъқиб карда шуд ва дар он ҷо сахт муҳосира гардид. Се тан аз қобилтарин сарлашкарони Миср, бо беҳтарин нерӯҳои худ, барои бардоштани муҳосира фиристода шуданд, вале бенатиҷа. Ниҳоят, Скопас, ки дар шабаҳи лоғар ва дастнорасии гуруснагӣ душманеро рӯ ба рӯ дид, ки бо ӯ муқобила карда наметавонист, маҷбур шуд таслим шавад бар шароити нанговаре, ки танҳо ҳаётро барои ӯ мемонд; баъд аз он ба ӯ ва даҳ ҳазор нафари ӯ иҷозат дода шуд, ки бараҳна ва урён, маҳрумшуда, равона шаванд. Дар ин ҷо подшоҳи шимол шаҳрҳои мустаҳкамтарини худро гирифт; зеро Сидӯн, ҳам аз ҷиҳати ҷойгиршавӣ ва ҳам аз ҷиҳати истеҳкомоти худ, яке аз пурқувваттарин шаҳрҳои он давра буд. Дар ин ҷо нокомии аслиҳаи ҷануб барои муқовимат кардан зоҳир шуд, ва ҳамчунин нокомии қавме низ, ки подшоҳи ҷануб интихоб карда буд; яъне, Скопас ва нерӯҳои этолии ӯ». Daniel and the Revelation, 257, 258.
The two hundred and fifty years that concludes in 207 BC identifies Donald Trump. The two-hundred-and-fifty-year prophecy that ends at 313 with the treaty marriage of east and west, and the Edict of Milan is identifying the formation of the image of the beast in the United States. The church of Pergamos, which began in 313 represents the history where Christianity fell away through a compromise with the religion of paganism, in advance of the papal power taking the throne. Pergamos and the year 313, typifies the compromise that is represented by the formation of the image of the beast in the United States. It represents the compromise of Christianity and papal Rome, for the religion of Catholicism is nothing more or less than paganism disguised as a Christian institution. The two-hundred-and-fifty-year prophecy that began in 1776 and ends this year is also addressing the United States. Thus, all three two-hundred-and-fifty-year prophecies address some prophetic aspect of the earth beast of Revelation thirteen, and all three end within the prophetic lines represented by the number seventeen.
Дусаду панҷоҳ соле, ки дар соли 207 то милод ба анҷом мерасад, Доналд Трампро муайян мекунад. Нубуввати дусаду панҷоҳсолае, ки дар соли 313 бо издивоҷи аҳдии шарқ ва ғарб ва бо Фармони Милон ба анҷом мерасад, ташаккули сурати ҳайвонро дар Иёлоти Муттаҳида муайян мекунад. Калисои Пергамус, ки дар соли 313 оғоз ёфт, он таърихеро намояндагӣ мекунад, ки дар он насроният тавассути созиш бо дини бутпарастӣ пеш аз он ки қудрати папавӣ бар тахт нишинад, аз имон рӯй гардонд. Пергамус ва соли 313 тимсоли он созише мебошанд, ки бо ташаккули сурати ҳайвон дар Иёлоти Муттаҳида ифода шудааст. Он созиши насроният ва Руми папавиро намояндагӣ мекунад, зеро дини католикӣ на бештар ва на камтар аз бутпарастие нест, ки дар либоси як муассисаи масеҳӣ пинҳон карда шудааст. Нубуввати дусаду панҷоҳсолае, ки дар соли 1776 оғоз ёфта, имсол ба анҷом мерасад, низ ба Иёлоти Муттаҳида муроҷиат мекунад. Пас, ҳар се нубуввати дусаду панҷоҳсола ба баъзе ҷанбаҳои нубувватии ҳайвони заминии Ваҳйи боби сездаҳ дахл доранд, ва ҳар се дар дохили хатҳои нубувватие ба анҷом мерасанд, ки бо рақами ҳабдаҳ ифода шудаанд.
The Sunday law is when the United States speaks as a dragon, and the speaking of a nation is the action of its legislative and judicial authorities.
Қонуни якшанбе он вақтест, ки Иёлоти Муттаҳида ҳамчун аждаҳо сухан мегӯяд, ва сухан гуфтани як миллат амали мақомоти қонунгузор ва судии он мебошад.
“The ‘speaking’ of the nation is the action of its legislative and judicial authorities.” The Great Controversy, 442.
«“Гуфтан”-и миллат амали мақомоти қонунгузор ва судии он аст». «Муборизаи бузург», 442.
Trump is neither a judicial or legislative authority, so the soon-coming Sunday law is accomplished by the Congress. Yet any action that provides support for the papal power, typifies the Sunday law. The decree of 533, and the edict of 313 identify the beginning of the period when the image of the beast is formed. The conclusion is the soon-coming Sunday law, and Jesus always illustrates the end with the beginning, so the action of Trump through an executive order that would provide any “concession” to the antichrist of Bible prophecy would represent the alpha of the movement that only ends at the omega, when the United States “shall so abjure the principles of its government as to enact a Sunday law.”
Трамп на ҳокимияти судӣ аст ва на ҳокимияти қонунгузор; бинобар ин, қонуни якшанбеи наздикшаванда аз ҷониби Конгресс амалӣ мегардад. Бо вуҷуди ин, ҳар амале, ки барои қудрати папавӣ пуштибонӣ фароҳам оварад, намунаи қонуни якшанбе мебошад. Фармони соли 533 ва эдикти соли 313 оғози он давраеро муайян мекунанд, ки дар он сурат ҳайкали ваҳшӣ ташаккул меёбад. Хулосаи он қонуни якшанбеи наздикшаванда аст, ва Исо ҳамеша интиҳоро бо ибтидо ба тасвир меорад; пас, амали Трамп ба воситаи як фармони иҷроия, ки ҳар гуна «имтиёз»-еро ба зиддимасеҳи нубуввати Китоби Муқаддас фароҳам оварад, алфои он ҳаракатро ифода менамояд, ки танҳо дар омега ба анҷом мерасад, вақте ки Иёлоти Муттаҳида «он қадар аз усулҳои ҳукумати худ даст мекашад, ки қонуни якшанберо ба тасвиб мерасонад».
“There are many, even of those engaged in this movement for Sunday enforcement, who are blinded to the results which will follow this action. They do not see that they are striking directly against religious liberty. There are many who have never understood the claims of the Bible Sabbath and the false foundation upon which the Sunday institution rests. Any movement in favor of religious legislation is really an act of concession to the papacy, which for so many ages has steadily warred against liberty of conscience. Sunday observance owes its existence as a so-called Christian institution to ‘the mystery of iniquity;’ and its enforcement will be a virtual recognition of the principles which are the very cornerstone of Romanism. When our nation shall so abjure the principles of its government as to enact a Sunday law, Protestantism will in this act join hands with popery; it will be nothing else than giving life to the tyranny which has long been eagerly watching its opportunity to spring again into active despotism.” Testimonies, volume 5, 711.
«Бисёриҳо, ҳатто аз миёни онҳое ки дар ин ҳаракат барои иҷбории риояи якшанбе машғуланд, аз натиҷаҳое ки аз ин амал пайравӣ хоҳанд кард, кӯр мондаанд. Онҳо намебинанд, ки бевосита бар зидди озодии динӣ зарба мезананд. Бисёранд касоне ки ҳаргиз даъвоҳои шанбеи Китоби Муқаддас ва таҳкурсии бардурӯғеро, ки бар он муассисаи якшанбе қарор дорад, дарк накардаанд. Ҳар гуна ҳаракат ба ҷонибдории қонунгузории динӣ дар асл амали гузашт ба папагӣ мебошад, ки дар тӯли асрҳои бисёр пайваста бар зидди озодии виҷдон ҷанг бурдааст. Риояи якшанбе ҳастии худро ҳамчун муассисаи ба ном масеҳӣ аз «сирри шарорат» қарздор аст; ва иҷбории он дар амал эътирофи усулҳое хоҳад буд, ки худ санги асосии Румгароӣ мебошанд. Вақте ки миллати мо то ба он дараҷа аз усулҳои ҳукумати худ даст кашад, ки қонуни якшанберо ҷорӣ намояд, протестантизм дар ин амал бо папагӣ даст хоҳад дод; ин чизе ҷуз бахшидани ҳаёт ба он истибдоде нахоҳад буд, ки дер боз бо шавқи зиёд фурсати худро мепоид, то боз ба деспотизми фаъол ҷаҳад». Testimonies, volume 5, 711.
Any “movement in favor of religious legislation is really an act of concession to the papacy,” and those movements occur in advance of the soon-coming Sunday law.
Ҳар гуна «ҳаракат ба ҷонибдории қонунгузории динӣ дар асл амали гузашт ба папство мебошад», ва чунин ҳаракатҳо пеш аз қонуни якшанбеи ба зудӣ фарорасанда ба вуқӯъ меоянд.
“The decree enforcing the worship of this day is to go forth to all the world. In a limited degree, it has already gone forth. In several places the civil power is speaking with the voice of a dragon, just as the heathen king spoke to the Hebrew captives.” Signs of the Times, May 6, 1897.
«Фармон дар бораи маҷбурӣ ҷорӣ кардани ибодати ин рӯз бояд ба тамоми ҷаҳон содир гардад. Ба андозаи маҳдуд, он аллакай содир шудааст. Дар чандин ҷойҳо ҳокимияти шаҳрвандӣ бо овози аждаҳо сухан мегӯяд, ҳамон тавре ки подшоҳи бутпараст ба асирони ибронӣ сухан гуфт». Signs of the Times, May 6, 1897.
We will continue these things in the next article.
Мо ин чизҳоро дар мақолаи навбатӣ идома хоҳем дод.