“There are in the Scriptures some things which are hard to be understood and which, according to the language of Peter, the unlearned and unstable wrest unto their own destruction. We may not, in this life, be able to explain the meaning of every passage of Scripture; but there are no vital points of practical truth that will be clouded in mystery. When the time shall come, in the providence of God, for the world to be tested upon the truth for that time, minds will be exercised by His Spirit to search the Scriptures, even with fasting and with prayer, until link after link is searched out and united in a perfect chain. Every fact which immediately concerns the salvation of souls will be made so clear that none need err or walk in darkness.
«Дар Навиштаҳо баъзе чизҳое ҳастанд, ки фаҳмидани онҳо душвор аст ва, мувофиқи сухани Петрус, бемаърифатон ва ноустуворон онҳоро ба ҳалокати худ таҳриф мекунанд. Шояд мо дар ин ҳаёт қодир набошем маънои ҳар порчаи Навиштаҳоро шарҳ диҳем; аммо ҳеҷ нуқтаи ҳаётан муҳими ҳақиқати амалӣ нест, ки дар асрорият пӯшида монад. Вақте ки, тибқи тадбири Худо, замоне фаро расад, ки ҷаҳон аз рӯи ҳақиқати барои он вақт озмуда шавад, зеҳнҳо аз ҷониби Рӯҳи Ӯ барангехта хоҳанд шуд, то Навиштаҳоро, ҳатто бо рӯза ва бо дуо, ҷустуҷӯ намоянд, то даме ки як ҳалқа пас аз ҳалқаи дигар ёфта шуда, дар занҷири комил ба ҳам пайванд гардад. Ҳар воқеияте, ки бевосита ба наҷоти ҷонҳо дахл дорад, чунон равшан гардонда хоҳад шуд, ки ҳеҷ кас ниёз надошта бошад иштибоҳ кунад ё дар торикӣ роҳ равад.»
“As we have followed down the chain of prophecy, revealed truth for our time has been clearly seen and explained. We are accountable for the privileges that we enjoy and for the light that shines upon our pathway. Those who lived in past generations were accountable for the light which was permitted to shine upon them. Their minds were exercised in regard to different points of Scripture which tested them. But they did not understand the truths which we do. They were not responsible for the light which they did not have. They had the Bible, as we have; but the time for the unfolding of special truth in relation to the closing scenes of this earth’s history is during the last generations that shall live upon the earth.
«Чунонки мо занҷири нубувватро пайгирӣ намуда омадем, ҳақиқати ошкоршуда барои замони мо равшан дида ва тавзеҳ дода шудааст. Мо барои имтиёзҳое, ки аз онҳо бархурдорем, ва барои нуре ки бар роҳи мо метобад, масъул ҳастем. Онҳое ки дар наслҳои гузашта зиндагӣ мекарданд, барои нуре ки иҷозат ёфта буд бар онҳо битобад, масъул буданд. Зеҳни онҳо нисбат ба нуқтаҳои гуногуни Навиштаҷот машғул мегардид, ки онҳоро меозмуд. Аммо онҳо он ҳақиқатҳоро, ки мо дарк мекунем, намефаҳмиданд. Онҳо барои нуре ки надоштанд, масъул набуданд. Онҳо Китоби Муқаддасро доштанд, чунонки мо дорем; аммо вақти кушода шудани ҳақиқати махсус вобаста ба саҳнаҳои хотимавии таърихи ин замин, дар айёми наслҳои охирине аст, ки бар замин зиндагӣ хоҳанд кард.»
“Special truths have been adapted to the conditions of the generations as they have existed. The present truth, which is a test to the people of this generation, was not a test to the people of generations far back. If the light which now shines upon us in regard to the Sabbath of the fourth commandment had been given to the generations in the past, God would have held them accountable for that light.” Testimonies, volume 2, 692, 693.
«Ҳақоиқи махсус мутобиқ ба шароити наслҳо, чунон ки онҳо вуҷуд доштаанд, дода шудаанд. Ҳақиқати ҳозира, ки барои халқи ин насл имтиҳон аст, барои халқи наслҳои бисёр пешин имтиҳон набуд. Агар нуре, ки ҳоло бар мо дар бораи рӯзи шанбеи аҳкоми чорум медурахшад, ба наслҳои гузашта дода мешуд, Худо онҳоро барои он нур масъул мешуморид». Testimonies, volume 2, 692, 693.
New and Old
Нав ва Кӯҳан
“In every age there is a new development of truth, a message of God to the people of that generation. The old truths are all essential; new truth is not independent of the old, but an unfolding of it. It is only as the old truths are understood that we can comprehend the new. When Christ desired to open to His disciples the truth of His resurrection, He began ‘at Moses and all the prophets’ and ‘expounded unto them in all the scriptures the things concerning Himself.’ Luke 24:27. But it is the light which shines in the fresh unfolding of truth that glorifies the old. He who rejects or neglects the new does not really possess the old. For him it loses its vital power and becomes but a lifeless form.
«Дар ҳар аср инкишофи нави ҳақиқат, паёми Худо ба мардуми он насл вуҷуд дорад. Ҳақоиқи кӯҳна ҳамагӣ заруранд; ҳақиқати нав аз кӯҳна мустақил нест, балки кушоиш ва тавсиаи он аст. Танҳо ҳамон гоҳ, ки ҳақоиқи кӯҳнаро мефаҳмем, метавонем навро дарк кунем. Вақте ки Масеҳ хост ҳақиқати эҳёи Худро ба шогирдонаш бикшояд, Ӯ аз “Мусо ва ҳамаи анбиё” оғоз намуда, “дар ҳамаи Навиштаҳо он чиро, ки дар бораи Худи Ӯ буд, барояшон баён кард.” Луқо 24:27. Аммо ин ҳамон нурест, ки дар кушоиши тозаи ҳақиқат медурахшад ва кӯҳнаро ҷалол мебахшад. Касе ки навро рад мекунад ё беэътиноӣ менамояд, дар ҳақиқат кӯҳнаро соҳиб нест. Барои ӯ он қувваи ҳаётбахши худро аз даст медиҳад ва ҷуз шакли беҷоне намемонад.
“There are those who profess to believe and to teach the truths of the Old Testament, while they reject the New. But in refusing to receive the teachings of Christ, they show that they do not believe that which patriarchs and prophets have spoken. ‘Had ye believed Moses,’ Christ said, ‘ye would have believed Me; for he wrote of Me.’ John 5:46. Hence there is no real power in their teaching of even the Old Testament.
Касоне ҳастанд, ки худро ба имон овардан ва таълим додани ҳақиқатҳои Аҳди Қадим мансуб медонанд, ҳол он ки Аҳди Ҷадидро рад мекунанд. Аммо, бо саркашӣ аз пазируфтани таълимоти Масеҳ, онҳо нишон медиҳанд, ки ба он чи падарони муқаддам ва анбиё гуфтаанд, имон надоранд. «Агар ба Мусо имон медоштед, ба Ман низ имон меовардед; зеро ӯ дар бораи Ман навиштааст», — гуфт Масеҳ. Юҳанно 5:46. Пас, ҳатто дар таълими онҳо аз Аҳди Қадим низ ҳеҷ қуввати воқеӣ нест.
“Many who claim to believe and to teach the gospel are in a similar error. They set aside the Old Testament Scriptures, of which Christ declared, ‘They are they which testify of Me.’ John 5:39. In rejecting the Old, they virtually reject the New; for both are parts of an inseparable whole. No man can rightly present the law of God without the gospel, or the gospel without the law. The law is the gospel embodied, and the gospel is the law unfolded. The law is the root, the gospel is the fragrant blossom and fruit which it bears.
«Бисёре аз онҳое ки даъво мекунанд, ки ба Инҷил имон доранд ва онро таълим медиҳанд, дар чунин иштибоҳе мебошанд. Онҳо Навиштаҳои Аҳди Қадимро канор мегузоранд, ки Масеҳ дар бораи онҳо эълон кардааст: “Онҳо ҳамонҳоянд, ки дар бораи Ман шаҳодат медиҳанд.” Юҳанно 5:39. Бо рад кардани Аҳди Қадим, онҳо амалан Аҳди Ҷадидро низ рад мекунанд; зеро ҳарду бахшҳои як кулли ҷудонопазиранд. Ҳеҷ кас наметавонад шариати Худоро бе Инҷил, ё Инҷилро бе шариат ба таври дуруст баён намояд. Шариат Инҷилест, ки таҷассум ёфтааст, ва Инҷил шариатест, ки кушода гардидааст. Шариат реша аст, Инҷил бошад, гули муаттар ва мевае аст, ки он ба бор меоварад.»
“The Old Testament sheds light upon the New, and the New upon the Old. Each is a revelation of the glory of God in Christ. Both present truths that will continually reveal new depths of meaning to the earnest seeker.” Christ’s Object Lessons, 128.
«Аҳди Қадим бар Аҳди Ҷадид нур меафканад, ва Аҳди Ҷадид бар Аҳди Қадим. Ҳар яке аз онҳо ваҳйи ҷалоли Худо дар Масеҳ аст. Ҳар ду ҳақиқатҳоеро пешниҳод мекунанд, ки пайваста ба ҷӯяндаи ҷиддӣ умқҳои тозаи маъниро ошкор хоҳанд сохт». Christ’s Object Lessons, 128.
Present truth is by definition the “revealed truth” for a specific period of time that is “clearly seen and explained.” The generation living at the time when “present truth” is revealed are held “accountable” to accept that truth or die. The combined truths which make up the “present testing truth” for “this generation,” are represented in “the unfolding of special” truths “in relation to the closing scenes of this earth’s history.” Truth, and therefore “present truth” is typified by the New Testament in relation to the Old Testament. Truth is established upon two witnesses and truth has a beginning and an end, a literal and a spiritual, an ancient and a modern, an alpha and an omega, a first and a last.
Ҳақиқати ҳозира, мувофиқи таъриф, «ҳақиқати ошкоршуда»-ест барои як давраи муайяни замон, ки «равшан дида шуда ва фаҳмонда мешавад». Насле, ки дар замоне зиндагӣ мекунад, ки «ҳақиқати ҳозира» ошкор мегардад, «масъул» дониста мешавад, ки он ҳақиқатро бипазирад, ё бимирад. Ҳақиқатҳое, ки дар якҷоягӣ «ҳақиқати имтиҳонкунандаи ҳозира»-ро барои «ин насл» ташкил медиҳанд, дар «кушода шудани» ҳақиқатҳое «махсус» дар «иртибот бо саҳнаҳои поёнии таърихи ин замин» таҷассум меёбанд. Ҳақиқат, ва бинобар ин «ҳақиқати ҳозира», аз ҷониби Аҳди Ҷадид дар муносибат ба Аҳди Қадим ба таври рамзӣ нишон дода шудааст. Ҳақиқат бар ду шоҳид устувор мегардад, ва ҳақиқат оғоз ва анҷом, зоҳирӣ ва рӯҳонӣ, қадимӣ ва муосир, алфа ва омега, аввал ва охир дорад.
The Millerite foundation of the first angel’s message is the “old” in relation to the “present truth” message of the third angel. Those who are “rejecting the Old,” “virtually reject the New” for both are parts of an inseparable whole.”
Асоси миллеритии паёми фариштаи аввал нисбат ба паёми «ҳақиқати ҳозира»-и фариштаи сеюм «кӯҳна» мебошад. Онҳое ки «Кӯҳнаро рад мекунанд», «дар амал Навро низ рад мекунанд», зеро ҳар ду қисми як кулли ҷудонашаванда мебошанд.
“I saw the necessity of the messengers, especially, watching and checking all fanaticism wherever they might see it rise. Satan is pressing in on every side, and unless we watch for him, and have our eyes open to his devices and snares, and have on the whole armor of God, the fiery darts of the wicked will hit us. There are many precious truths contained in the Word of God, but it is ‘present truth’ that the flock needs now. I have seen the danger of the messengers running off from the important points of present truth, to dwell upon subjects that are not calculated to unite the flock and sanctify the soul. Satan will here take every possible advantage to injure the cause.
«Ман зарурати пайғомрасонро дидам, хусусан он ки ҳар куҷое бинад, ки таассуб сар бармедорад, онро назорат кунанд ва бисанҷанд. Шайтон аз ҳар тараф фишор меоварад, ва агар мо бар зидди ӯ ҳушёр набошем, ва чашмони мо ба ҳилаҳо ва домҳои ӯ кушода набошанд, ва тамоми зиреҳҳои Худоро дар бар надошта бошем, тирҳои оташини шарир ба мо хоҳад расид. Дар Каломи Худо ҳақиқатҳои бисёр гаронбаҳо мавҷуданд, аммо он чизе ки ҳоло рама ба он ниёз дорад, «ҳақиқати ҳозира» аст. Ман хатари онро дидам, ки пайғомрасон аз нуқтаҳои муҳими ҳақиқати ҳозира дур шуда, бар мавзӯъҳое таваққуф кунанд, ки барои муттаҳид сохтани рама ва муқаддас гардонидани ҷон мувофиқ нестанд. Шайтон дар ин ҷо аз ҳар имкони мумкин истифода хоҳад бурд, то ба кор зарар расонад.»
“But such subjects as the sanctuary, in connection with the 2300 days, the commandments of God and the faith of Jesus, are perfectly calculated to explain the past Advent movement and show what our present position is, establish the faith of the doubting, and give certainty to the glorious future. These, I have frequently seen, were the principal subjects on which the messengers should dwell.” Early Writings, 63.
«Аммо чунин мавзӯъҳо, мисли муқаддасгоҳ, дар иртибот бо 2300 рӯз, аҳкоми Худо ва имони Исо, ба таври комил қодир ҳастанд, ки ҳаракати гузаштаи Омаданро шарҳ диҳанд ва нишон диҳанд, ки мавқеи ҳозираи мо чист, имони шакдоронро устувор созанд ва ба ояндаи пурҷалол яқиният бахшанд. Ман борҳо дидаам, ки инҳо мавзӯъҳои асосие буданд, ки паёмрасонҳо бояд бар онҳо таваққуф мекарданд». Early Writings, 63.
The “sanctuary, in connection with the 2300 days, the commandments of God and the faith of Jesus” are the key to explain the “past Advent movement” of the Millerites and in so doing, to explain “perfectly” “what our present position is.” Those who are “doubting” the “past Advent movement,” are “doubting” what gives “certainty to the glorious future.” What gives certainty to the future is the past.
«Мақдасгоҳ», дар иртибот бо «2300 рӯз», «аҳкоми Худо» ва «имони Исо», калиди шарҳи «ҳаракати пешини Адвент»-и миллериён аст ва бо ин васила «ба таври комил» шарҳ медиҳад, ки «мавқеи ҳозираи мо чист». Онҳое ки ба «ҳаракати пешини Адвент» «шубҳа» доранд, ба он чизе «шубҳа» доранд, ки ба «ояндаи пурҷалол» «яқинӣ» мебахшад. Он чи ба оянда яқинӣ мебахшад, гузашта аст.
The book of Joel is a message of present testing truth. This is confirmed by multiple witnesses. Joel is identified as “present truth” by the Spirit of Prophecy, which according to John in the book of Revelation is the testimony of Jesus.
Китоби Юил паёми ҳақиқати ҳозираи имтиҳонкунанда мебошад. Инро шоҳидони сершумор тасдиқ мекунанд. Юил аз ҷониби Рӯҳи Нубувват ҳамчун «ҳақиқати ҳозира» муайян шудааст, ки мувофиқи гуфтаи Юҳанно дар китоби Ваҳй, шаҳодати Исо мебошад.
The Revelation of Jesus Christ, which God gave unto him, to show unto his servants things which must shortly come to pass; and he sent and signified it by his angel unto his servant John: Who bare record of the word of God, and of the testimony of Jesus Christ, and of all things that he saw. Revelation 1:1, 2.
Ваҳйи Исои Масеҳ, ки Худо онро ба Ӯ дод, то ба бандагони Худ чизҳоеро нишон диҳад, ки ба зудӣ бояд ба амал оянд; ва Ӯ онро ба воситаи фариштаи Худ ба бандаи Худ Юҳанно фиристода, ошкор намуд; ӯ ба каломи Худо, ба шаҳодати Исои Масеҳ ва ба ҳамаи он чи дида буд, шаҳодат дод. Ваҳй 1:1, 2.
The “testimony” of John (which he bore “record of”), was portrayed in three parts. He recorded the “word of God,” the “testimony of Jesus” and the “things that he saw.” In the first two verses of Revelation, John represents one who has been given the gift of the “spirit of prophecy.” That gift includes a special revelation of God’s Word, and it also includes special revelations conveyed to the prophet through the words of Christ; (either by Christ directly or through his angelic representatives) and the gift also includes truth presented through the medium of dreams and visions. The spirit of prophecy is the testimony of Christ which is conveyed to the prophet and it bears the same authority as if an angel or Christ spoke the words.
«Шаҳодат»-и Юҳанно (ки ӯ «дар бораи он шаҳодат дод») дар се қисм ифода шудааст. Ӯ «каломи Худо», «шаҳодати Исои Масеҳ» ва «он чиро, ки дидааст», сабт намуд. Дар ду ояти аввали Ваҳй, Юҳанно ҳамчун касе муаррифӣ мешавад, ки атои «рӯҳи нубувват»-ро гирифтааст. Он ато ваҳйи махсуси Каломи Худоро дар бар мегирад, ҳамчунин ваҳйҳои махсусеро, ки ба воситаи суханони Масеҳ ба пайғамбар расонида мешаванд; (ё бевосита аз ҷониби Масеҳ ё ба воситаи намояндагони фариштагонии Ӯ) ва ин ато ҳамчунин ҳақиқатеро дар бар мегирад, ки ба воситаи хобҳо ва рӯъёҳо пешниҳод мегардад. Рӯҳи нубувват шаҳодати Масеҳ аст, ки ба пайғамбар расонида мешавад, ва он ҳамон гуна салоҳият дорад, ки гӯё фаришта ё худи Масеҳ ин суханонро гуфта бошад.
And I fell at his feet to worship him. And he said unto me, See thou do it not: I am thy fellowservant, and of thy brethren that have the testimony of Jesus: worship God: for the testimony of Jesus is the spirit of prophecy. Revelation 19:10.
Ва ман назди пойҳои ӯ афтодам, то ӯро саҷда кунам. Ва ӯ ба ман гуфт: «Зинҳор, чунин макун; ман ҳамқуломи ту ва бародарони ту ҳастам, ки шаҳодати Исоро доранд; Худоро саҷда намо, зеро шаҳодати Исо рӯҳи нубувват аст». Ваҳй 19:10.
Gabriel identifies that he is a fellowservant with John, and he is not to be worshipped. Gabriel also identifies that the “brethren” that are represented by John “have the testimony of Jesus,” which is the “spirit of prophecy.” The “brethren” which John represents are the one hundred and forty-four thousand, and the brethren all have the “spirit of prophecy.”
Ҷабраил муайян месозад, ки ӯ ҳамхизмате бо Юҳанно аст, ва набояд ба ӯ саҷда карда шавад. Ҳамчунин Ҷабраил муайян месозад, ки «бародароне», ки Юҳанно намояндагии онҳоро мекунад, «шаҳодати Исо»-ро доранд, ки он «рӯҳи нубувват» аст. «Бародароне», ки Юҳанно намояндагии онҳоро мекунад, ҳамон яксаду чиҳилу чор ҳазор мебошанд, ва ҳамаи он бародарон «рӯҳи нубувват»-ро доранд.
“And they rose early in the morning, and went forth into the wilderness of Tekoa: and as they went forth, Jehoshaphat stood and said, Hear me, O Judah, and ye inhabitants of Jerusalem; Believe in the Lord your God, so shall ye be established; believe his prophets, so shall ye prosper. 2 Chronicles 20:20.
«Ва онҳо субҳи барвақт бархоста, ба биёбони Тақӯаъ берун шуданд; ва ҳангоме ки онҳо берун мерафтанд, Еҳӯшофот истода, гуфт: Маро бишнавед, эй Яҳудо ва шумо, сокинони Ерусалим; ба Худованд Худои худ имон оваред, ва шумо устувор хоҳед шуд; ба пайғамбарони Ӯ имон оваред, ва шумо комёб хоҳед гардид». 2 Вақоеънома 20:20.
“‘Believe in the Lord your God, so shall ye be established; believe his prophets, so shall ye prosper.’
«Ба Худованд Худои худ имон оваред, ва устувор хоҳед шуд; ба пайғамбарони Ӯ имон оваред, ва комёб хоҳед гардид.»
“Isaiah 8:20. ‘To the law and to the testimony; if they speak not according to this word, it is because there is no light in them.’ Two texts are here set before God’s people: two conditions for success. The law spoken by Jehovah himself, and the spirit of prophecy, are the two sources of wisdom to guide His people in every experience. Deuteronomy 4:6. ‘This is your wisdom and your understanding in the sight of the nations, who shall say, Surely this great nation is a wise and understanding people.’
«Ишаъё 8:20. “Ба шариат ва ба шаҳодат; агар онҳо мувофиқи ин сухан нагӯянд, аз он сабаб аст, ки дар онҳо нур нест.” Дар ин ҷо ба пеши қавми Худо ду матн гузошта шудааст: ду шарти муваффақият. Шариате, ки худи Яҳува онро баён кардааст, ва рӯҳи нубувват, ду сарчашмаи ҳикмат мебошанд, то қавми Ӯро дар ҳар гуна таҷриба роҳнамоӣ кунанд. Такрори Шариат 4:6. “Ин аст ҳикмати шумо ва фаҳмиши шумо дар назари халқҳо, ки хоҳанд гуфт: Ба яқин, ин халқи бузург қавме ҳикматманд ва соҳибфаҳм аст.”»
“The law of God and the Spirit of Prophecy go hand in hand to guide and counsel the church, and whenever the church has recognized this by obeying His law, the spirit of prophecy has been sent to guide her in the way of truth.
«Шариати Худо ва Рӯҳи Нубувват даст ба даст ҳамроҳ мераванд, то калисоро ҳидоят ва насиҳат намоянд; ва ҳар гоҳ калисо инро бо итоат ба шариати Ӯ эътироф кардааст, рӯҳи нубувват фиристода шудааст, то онро дар роҳи ростӣ роҳнамоӣ кунад.
“Revelation 12:17. ‘And the dragon was wroth with the woman, and went to make war with the remnant of her seed, which keep the commandments of God, and have the testimony of Jesus Christ.’ This prophecy points out clearly that the remnant church will acknowledge God in His law and will have the prophetic gift. Obedience to the law of God, and the spirit of prophecy has always distinguished the true people of God, and the test is usually given on present manifestations.
«Ваҳй 12:17. “Ва аждаҳо бар зан хашмгин шуд, ва рафт, то бо бақияи насли вай ҷанг кунад, ки аҳкоми Худоро риоя мекунанд ва шаҳодати Исои Масеҳро доранд.” Ин пешгӯӣ ба таври равшан нишон медиҳад, ки калисои бақия Худоро дар шариати Ӯ эътироф хоҳад кард ва атои нубувватро хоҳад дошт. Итоат ба шариати Худо ва рӯҳи нубувват ҳамеша мардуми ҳақиқии Худоро фарқ кунондааст, ва имтиҳон одатан бар зуҳуроти ҳозира дода мешавад.»
“In Jeremiah’s day the people had no question about the message of Moses, Elijah, or Elisha, but they did question and put aside the message sent of God to Jeremiah until its force and power was wasted and there was no remedy but for God to carry them away into captivity.
«Дар айёми Ирмиё мардум дар бораи паёми Мӯсо, Илёс ё Алишо ҳеҷ шакке надоштанд, вале онҳо паёмеро, ки аз ҷониби Худо ба Ирмиё фиристода шуда буд, зери шубҳа қарор дода, онро канор гузоштанд, то он даме ки қуввату таъсири он барбод рафт ва дигар ҳеҷ илоҷе намонд, ҷуз ин ки Худо онҳоро ба асирӣ бубарад.
“Likewise in the days of Christ the people had learned that Jeremiah’s message was true, and they persuaded themselves to believe that if they had lived in the days of their fathers they would have accepted his message, but at the same time they were rejecting Christ’s message, of whom all the prophets had written.
«Ҳамчунин, дар айёми Масеҳ мардум дарёфта буданд, ки паёми Ирмиё ҳақ буд, ва худро қонеъ месохтанд, то бовар кунанд, ки агар дар рӯзгори падарони худ зиндагӣ мекарданд, паёми ӯро мепазируфтанд; вале ҳамзамон паёми Масеҳро, ки ҳамаи анбиё дар бораи Ӯ навишта буданд, рад мекарданд.
“As the third angel’s message arose in the world, which is to reveal the law of God to the church in its fullness and power, the prophetic gift was also immediately restored. This gift has acted a very prominent part in the development and carrying forward of this message.
«Ҳангоме ки хабари фариштаи сеюм дар ҷаҳон бархост, ки бояд шариати Худоро ба калисо дар тамоми пуррагӣ ва қудрати он ошкор созад, бахшоиши нубувват низ дарҳол барқарор карда шуд. Ин бахшоиш дар рушд ва пешбурди ин хабар нақши бисёр барҷаста бозидааст.
“As differences of opinion have arisen in reference to interpretations of Scriptures and methods of labor, calculated to unsettle the faith of believers in the message and lead to disunion in the work, the spirit of prophecy has always thrown light on the situation. It has always brought union of thought and harmony of action to the body of believers. In every crisis that has arisen in the development of the message and the growth of the work, those who have stood firmly by the law of God and the light of the Spirit of prophecy have triumphed and the work has prospered in their hands.” Loma Linda Messages, 33, 34.
«Чун дар робита ба тафсири Навиштаҳо ва усулҳои меҳнат ихтилофи ақидаҳо ба миён омадааст, ки барои беқувват сохтани имони имондорон ба паём ва барои ба ихтилоф андохтани кор хос мебошанд, рӯҳи нубувват ҳамеша ба вазъият нур андохтааст. Он ҳамеша ба ҷисми имондорон ягонагии андеша ва ҳамоҳангии амалро овардааст. Дар ҳар буҳроне, ки дар ҷараёни рушди паём ва пешрафти кор ба миён омадааст, онҳое ки устуворона ҷонибдори шариати Худо ва нури Рӯҳи нубувват истодаанд, пирӯз шудаанд ва кор дар дасти онҳо ривоҷ ёфтааст». Loma Linda Messages, 33, 34.
The book of Joel is directly identified as “present truth” within the Spirit of Prophecy, which according to John in the book of Revelation is the testimony of Jesus. It is also endorsed directly within the Word of God. Both the Bible and Spirit of Prophecy directly apply the book of Joel to the last days.
Китоби Юил дар Рӯҳи Нубувват бевосита ҳамчун «ҳақиқати ҳозира» муайян шудааст, ки мувофиқи гуфтаи Юҳанно дар китоби Ваҳй, шаҳодати Исо мебошад. Он ҳамчунин бевосита дар Каломи Худо тасдиқ карда шудааст. Ҳам Китоби Муқаддас ва ҳам Рӯҳи Нубувват китоби Юилро бевосита ба рӯзҳои охир татбиқ мекунанд.
“Each of the ancient prophets spoke less for their own time than for ours, so that their prophesying is in force for us. ‘Now all these things happened unto them for ensamples: and they are written for our admonition, upon whom the ends of the world are come.’ 1 Corinthians 10:11. ‘Not unto themselves, but unto us they did minister the things, which are now reported unto you by them that have preached the gospel unto you with the Holy Ghost sent down from heaven; which things the angels desire to look into.’ 1 Peter 1:12. …
«Ҳар яке аз анбиёи қадим барои замони худ камтар аз он сухан гуфт, ки барои замони мо; бинобар ин нубуввати онҳо барои мо эътибор ва қувват дорад. «Ҳамаи ин чизҳо ба онҳо ҳамчун намунаҳо воқеъ шуданд; ва барои панду насиҳати мо навишта шудаанд, ки бар мо охирҳои ҷаҳон расидааст». 1 Қӯринтиён 10:11. «На барои худ, балки барои мо онҳо он чизҳоро хизмат мекарданд, ки алҳол ба шумо аз ҷониби касоне эълон шудааст, ки бо Рӯҳулқудс, ки аз осмон фиристода шудааст, башоратро ба шумо мавъиза кардаанд; чизҳое ки фариштагон орзу доранд ба онҳо назар андозанд». 1 Петрус 1:12. …»
“The Bible has accumulated and bound up together its treasures for this last generation. All the great events and solemn transactions of Old Testament history have been, and are, repeating themselves in the church in these last days.” Selected Messages, book 3, 338, 339.
«Китоби Муқаддас ганҷҳои худро барои ин насли охирин ҷамъ оварда, якҷо бастааст. Ҳамаи воқеаҳои бузург ва рӯйдодҳои ҷиддии таърихи Аҳди Қадим дар ин рӯзҳои охир дар калисо такрор шудаанд ва такрор мешаванд». Selected Messages, book 3, 338, 339.
The prophecy of Joel is “in force” “upon” those “whom the ends of the world are come.” “In force” is simply emphasizing that “present truth” is always a test, and those who fail the test are represented by such biblical characters as Judas.
Нубуввати Юил «дар амал» аст «бар» онҳое ки «интиҳои олам бар онҳо расидааст». «Дар амал» танҳо бар он таъкид мекунад, ки «ҳақиқати ҳозира» ҳамеша як имтиҳон аст, ва онҳое ки аз ин имтиҳон ноком мешаванд, бо чунин шахсиятҳои Китоби Муқаддас, мисли Яҳудо, ифода ёфтаанд.
“Lesson after lesson fell unheeded on the ears of Judas. How many today follow in his steps. In the light of God’s law, selfish men see their evil characters, but fail to make the required reformation, and go on from one state of sin to another.
«Панд андар панде бар гӯши Яҳудо беасар меафтод. Чӣ бисёранд имрӯз онҳое ки аз паи қадамҳои ӯ мераванд. Дар рӯшноии шариати Худо, одамони худхоҳ хислатҳои бади худро мебинанд, вале ислоҳоти лозимаро ба амал намеоранд ва аз як ҳолати гуноҳ ба ҳолати дигари гуноҳ пеш мераванд.»
“The lessons of Christ are applicable to our own time and generation. He said, ‘Neither pray I for these alone, but for them also which shall believe on me through their word.’ The same testimony is brought to us in these last days as was brought to Judas. The same lessons which he failed to make practical in his life come to men who hear, and yet make a like failure, because they do not put away their sin.” Review and Herald, March 17, 1891.
«Дарсҳои Масеҳ ба замону насли худи мо дахл доранд. Ӯ гуфт: “На фақат барои инҳо дуо мегӯям, балки барои онҳое низ, ки ба воситаи каломи эшон ба Ман имон хоҳанд овард.” Ҳамин шаҳодат дар ин рӯзҳои охир ба мо оварда мешавад, ки ба Яҳудо оварда шуда буд. Ҳамон дарсҳое, ки ӯ натавонист дар зиндагии худ ба амал оварад, ба одамоне мерасанд, ки мешунаванд, ва боз ба ҳамон гуна ноком мешаванд, зеро гуноҳи худро тарк намекунанд.» Review and Herald, March 17, 1891.
John throughout the book of Revelation typifies God’s last day people, and in being banished to Patmos John represents those who are persecuted in the Sunday law crisis. He states why he was incarcerated.
Юҳанно дар тамоми китоби Ваҳй намунаи халқи Худо дар айёми охир мебошад, ва дар он ки ба Патмос бадарға карда шуд, Юҳанно онҳоеро намояндагӣ мекунад, ки дар бӯҳрони қонуни якшанбе таъқиб мешаванд. Ӯ сабаби маҳбус гардидани худро баён мекунад.
I John, who also am your brother, and companion in tribulation, and in the kingdom and patience of Jesus Christ, was in the isle that is called Patmos, for the word of God, and for the testimony of Jesus Christ. Revelation 1:9.
Ман, Юҳанно, ки ҳам бародари шумо ҳастам ва ҳам шарики шумо дар мусибат ва дар подшоҳӣ ва сабри Исои Масеҳ, дар ҷазирае будам, ки Патмос номида мешавад, ба хотири каломи Худо ва ба хотири шаҳодати Исои Масеҳ. Ваҳй 1:9.
John was persecuted for the Bible and the Spirit of Prophecy. Why are the one hundred and forty-four thousand persecuted because of the Spirit of Prophecy? The first truth the prophet Joel identifies is the apostasy of the Seventh-day Adventist church. When the apostle Peter identified that Pentecost was a fulfillment of the book of Joel, Peter did so in response to the Jews attacking the manifestation of “tongues.” The Jews, who then typified Seventh-day Adventists in the last days, were arguing that Peter and those proclaiming the message were “drunk.” Seventh-day Adventists will fight against the message of the latter rain as did the Jews of Peter’s time. They do so for those who are proclaiming the “present truth” testing message of the latter rain have the “old” foundational truths, for new truth is always based upon old truth. Jeremiah called for God’s people in the time of the latter rain to walk in the old paths and hearken to the sound of the watchman’s trumpet, but they refuse. The foundational “old” truth message is symbolically represented by the “seven times” of Leviticus twenty-six, which sets forth the covenant relationship in terms of the Sabbath for the land.
Юҳанно ба хотири Китоби Муқаддас ва Рӯҳи Нубувват таъқиб карда шуд. Чаро саду чиҳилу чор ҳазор ба сабаби Рӯҳи Нубувват таъқиб мешаванд? Аввалин ҳақиқате, ки набӣ Юил муайян месозад, иртидоди калисои Адвентистони рӯзи ҳафтум аст. Вақте ки ҳавворӣ Петрус муайян кард, ки Пантикост иҷрои китоби Юил буд, Петрус инро дар ҷавоб ба ҳамлаи яҳудиён ба зуҳури «забонҳо» баён намуд. Яҳудиён, ки он замон дар айёми охир Адвентистони рӯзи ҳафтумро тимсол мекарданд, баҳс мекарданд, ки Петрус ва онҳое ки паёмро эълон менамуданд, «маст» мебошанд. Адвентистони рӯзи ҳафтум бар зидди паёми борони охир хоҳад ҷангид, чунонки яҳудиёни замони Петрус карданд. Онҳо чунин мекунанд, зеро онҳое ки паёми озмоишкунандаи «ҳақиқати ҳозира»-и борони охирро эълон менамоянд, ҳақоиқи бунёдии «кӯҳна»-ро доранд, зеро ҳақиқати нав ҳамеша бар ҳақиқати кӯҳна асос меёбад. Ирмиё қавми Худоро дар замони борони охир даъват кард, ки дар роҳҳои кӯҳна роҳ раванд ва ба садои карнаи посбон гӯш диҳанд, вале онҳо рад мекунанд. Паёми ҳақиқати бунёдии «кӯҳна» ба таври рамзӣ бо «ҳафт замон»-и Левизод 26 ифода шудааст, ки муносибати аҳдиро аз рӯи Шанбеи замин баён мекунад.
“I saw the nominal church and nominal Adventists, like Judas, would betray us to the Catholics to obtain their influence to come against the truth. The saints then will be an obscure people, little known to the Catholics; but the churches and nominal Adventists who know of our faith and customs (for they hated us on account of the Sabbath, for they could not refute it) will betray the saints and report them to the Catholics as those who disregard the institutions of the people; that is, that they keep the Sabbath and disregard Sunday.
«Ман дидам, ки калисои номӣ ва адвентистони номӣ, мисли Яҳудо, моро ба католикҳо таслим хоҳанд кард, то нуфузи онҳоро ба даст оваранд ва бар зидди ҳақиқат бароянд. Он вақт муқаддасон қавме ноаён хоҳанд буд, ки ба католикҳо кам маълуманд; аммо калисоҳо ва адвентистони номӣ, ки аз имон ва ойинҳои мо огоҳанд (зеро онҳо моро ба сабаби шанбе бад медиданд, чун онро рад карда наметавонистанд), муқаддасонро таслим хоҳанд кард ва онҳоро ба католикҳо ҳамчун касоне хабар хоҳанд дод, ки муассисаҳои мардумро нодида мегиранд; яъне онҳо шанберо риоя мекунанд ва якшанберо нодида мегиранд.»
“Then the Catholics bid the Protestants to go forward, and issue a decree that all who will not observe the first day of the week, instead of the seventh day, shall be slain. And the Catholics, whose numbers are large, will stand by the Protestants. The Catholics will give their power to the image of the beast. And the Protestants will work as their mother worked before them to destroy the saints. But before their decree bring or bear fruit, the saints will be delivered by the Voice of God.” Spalding and Magan, 1, 2.
«Он гоҳ католикон ба протестантон амр хоҳанд дод, ки пеш раванд, ва фармоне содир хоҳанд кард, ки ҳар касе ки рӯзи якуми ҳафтаро ба ҷойи рӯзи ҳафтум риоя накунад, кушта шавад. Ва католикон, ки шумораашон бисёр аст, аз протестантон ҷонибдорӣ хоҳанд кард. Католикон қудрати худро ба сурати ҳайвон хоҳанд дод. Ва протестантон ҳамон гуна амал хоҳанд кард, ки модари онҳо пеш аз онҳо амал карда буд, то муқаддасонро нобуд созанд. Аммо пеш аз он ки фармони онҳо натиҷа диҳад ё самар оварад, муқаддасон бо Овози Худо халос хоҳанд шуд». Spalding and Magan, 1, 2.
Twice Sister White identifies the “nominal church” and the “nominal Adventists,” while drawing a distinction between the two “nominal groups” and the “Catholics.” The “nominal church” and the “nominal Adventists,” “hated” those represented by Peter and John “on account of the Sabbath, for they could not refute it.” The nominal church and Catholics cannot “refute” the seventh-day Sabbath truth, and “nominal Adventists” cannot “refute” the “seven times” of Leviticus twenty-six, which is the Sabbath commandment of the land. The nominal church and Catholics cannot “refute” the fact that the seventh-day Sabbath is a “foundational” biblical truth, and “nominal Adventists” cannot “refute” the fact that the “seven times” of Leviticus twenty-six is a “foundational” Millerite truth.
Ду бор Хоҳар Уайт «калисои номӣ» ва «адвентистони номӣ»-ро муайян мекунад, дар ҳоле ки миёни ин ду «гурӯҳи номӣ» ва «католикҳо» фарқ мегузорад. «Калисои номӣ» ва «адвентистони номӣ» онҳоеро, ки бо Петрус ва Юҳанно намояндагӣ шудаанд, «бад медиданд», «ба сабаби шанбе, зеро онро рад карда наметавонистанд». Калисои номӣ ва католикҳо ҳақиқати Шанбеи рӯзи ҳафтумро «рад карда» наметавонанд, ва «адвентистони номӣ» «ҳафт замон»-и Ибодат 26-ро, ки амри шанбегии замин аст, «рад карда» наметавонанд. Калисои номӣ ва католикҳо наметавонанд «рад кунанд», ки Шанбеи рӯзи ҳафтум ҳақиқати библиявии «бунёдӣ» аст, ва «адвентистони номӣ» наметавонанд «рад кунанд», ки «ҳафт замон»-и Ибодат 26 ҳақиқати миллерии «бунёдӣ» аст.
John’s captivity on Patmos represents the one hundred and forty-four thousand who uphold both the Bible and the Spirit of Prophecy, and who are especially persecuted from outside over the seventh-day Sabbath and persecuted from inside over the seventh-year Sabbath for the land. For this reason, John’s testimony of why he was being persecuted in verse nine is followed with verse ten’s Sabbath and the message from the past (“behind”) from the “great voice” as of a “trumpet.”
Асирии Юҳанно дар Патмос намояндагии он яксаду чилу чаҳор ҳазореро мекунад, ки ҳам Китоби Муқаддас ва ҳам Рӯҳи Нубувватро нигоҳ медоранд, ва ки махсусан аз берун барои шанбеи рӯзи ҳафтум таъқиб мешаванд ва аз дарун барои шанбеи соли ҳафтум барои замин таъқиб мегарданд. Аз ин сабаб, шаҳодати Юҳанно дар бораи он ки чаро ӯ дар ояти нӯҳум таъқиб мешуд, бо шанбеи ояти даҳум ва паёме аз гузашта («паси сар») аз «овози бузург», монанди «карнай», пайравӣ мешавад.
I John, who also am your brother, and companion in tribulation, and in the kingdom and patience of Jesus Christ, was in the isle that is called Patmos, for the word of God, and for the testimony of Jesus Christ. I was in the Spirit on the Lord’s day, and heard behind me a great voice, as of a trumpet. Revelation 1:9, 10.
Ман, Юҳанно, ки бародари шумо ва шарики шумо дар мусибат ва дар подшоҳӣ ва сабри Исои Масеҳ низ ҳастам, ба хотири каломи Худо ва шаҳодати Исои Масеҳ дар ҷазирае будам, ки Патмос номида мешавад. Дар рӯзи Худованд дар Рӯҳ будам, ва аз паси худ овози баланде, мисли садои карнай, шунидам. Ваҳй 1:9, 10.
John represents those who at 9/11 heard the trumpet voice of the angel of Revelation eighteen calling for God’s people to return to Jeremiah’s “old paths.” That great voice was also the warning of the seventh trumpet, which is also the third woe.
Юҳанно онҳоеро намояндагӣ мекунад, ки дар 9/11 овози карнаи фариштаи Ваҳйи ҳаждаҳро шуниданд, ки халқи Худоро ба бозгашт ба «роҳҳои қадим»-и Ирмиё даъват мекард. Он овози бузург ҳамчунин ҳушдори карнаи ҳафтум буд, ки он низ войи сеюм аст.
Sister White recorded that the “Bible has accumulated and bound up together its treasures for this last generation.” The book of Joel is one of the biblical “treasures” that is present truth in the “last days.” At the time of Pentecost Peter identified that it was the book of Joel that was then being fulfilled. Peter, as with Joel, “spoke less for” the time period of Pentecost than for our “time.” The time period of Pentecost was the early rain for the Christian Dispensation. Pentecost marks the beginning of the Christian Dispensation, and in so doing it illustrates the end of the Christian Dispensation. The end of the Christian Dispensation is the time of the latter rain as typified by Pentecost. Peter is therefore a symbol of God’s people in the end of the Christian Dispensation who identify the fulfillment of the outpouring of the Holy Spirit by employing the book of Joel to do so.
Хоҳар Уайт сабт кардааст, ки «Китоби Муқаддас ганҷинаҳои худро барои ин насли охирин ҷамъ оварда, бо ҳам пайваста нигоҳ доштааст». Китоби Юил яке аз он «ганҷинаҳои» Китоби Муқаддас аст, ки дар «рӯзҳои охир» ҳақиқати ҳозира мебошад. Дар вақти Пантикост, Петрус муайян кард, ки ҳамон вақт китоби Юил дар ҳоли иҷро шудан буд. Петрус, чунон ки Юил низ, «камтар барои» давраи замонии Пантикост сухан гуфт, нисбат ба «замони» мо. Давраи замонии Пантикост борони пешин барои Давраи масеҳӣ буд. Пантикост оғози Давраи масеҳиро нишон медиҳад ва бо ин кор анҷоми Давраи масеҳиро ба тасвир меорад. Анҷоми Давраи масеҳӣ замони борони ақиб аст, чунон ки Пантикост намунаи он буд. Бинобар ин, Петрус рамзи қавми Худо дар анҷоми Давраи масеҳӣ мебошад, ки бо истифода аз китоби Юил иҷро шудани рехтани Рӯҳулқудсро муайян мекунанд.
But Peter, standing up with the eleven, lifted up his voice, and said unto them, Ye men of Judaea, and all ye that dwell at Jerusalem, be this known unto you, and hearken to my words: For these are not drunken, as ye suppose, seeing it is but the third hour of the day. But this is that which was spoken by the prophet Joel; And it shall come to pass in the last days, saith God, I will pour out of my Spirit upon all flesh: and your sons and your daughters shall prophesy, and your young men shall see visions, and your old men shall dream dreams: And on my servants and on my handmaidens I will pour out in those days of my Spirit; and they shall prophesy: And I will shew wonders in heaven above, and signs in the earth beneath; blood, and fire, and vapour of smoke: The sun shall be turned into darkness, and the moon into blood, before that great and notable day of the Lord come: And it shall come to pass, that whosoever shall call on the name of the Lord shall be saved. Acts 2:14–21.
Лекин Петрус, он ёздаҳ кас билан барпо туриб, овозини баланд қилди ва уларга деди: «Эй Яҳудия эркаклари ва Қуддусда яшовчиларнинг ҳаммаси, бу сизларга маълум бўлсин, ва сўзларимга қулоқ солинг: Чунки булар, сизлар гумон қилганингиздек, маст эмаслар, зеро ҳали куннинг учинчи соатидир. Лекин бу — Юил пайғамбар орқали айтилган нарсанинг ўзидир: “Ва охирги кунларда шундай бўлажак, — дейди Худо, — Мен Ўз Руҳимдан ҳар қандай танадаги инсон устига қуйаман; ўғилларингиз ва қизларингиз башорат қиладилар, ёшларингиз ваҳийлар кўрадилар, қарияларингиз тушлар кўрадилар; ҳатто Ўз қулларим ва чўриларим устига ҳам ўша кунларда Руҳимдан қуйаман, ва улар башорат қиладилар; юқорида осмонда мўъжизаларни ва пастда ерда аломатларни кўрсатаман: қон, олов ва тутун булути; Раббимизнинг улуғ ва даҳшатли куни келишидан олдин қуёш зулматга, ой эса қонга айланади; ва шундай бўлажакки, Раббининг номини чақирган ҳар бир киши нажот топади”. Ҳаворийлар 2:14–21.
To be a successful student of prophecy requires a settled understanding that the end of the world is illustrated “line upon line” within the historical narrative of Scripture. Connected with this truth is that the prophets themselves represent God’s people in the last days. Joel places his book in the last days for it announces the approach of the “day of the Lord.”
Барои донишҷӯи комёби нубувват будан, фаҳмиши устуворе зарур аст, ки анҷоми ҷаҳон дар ривояти таърихии Навиштаҷот ба таври «хат бар хат» тасвир шудааст. Ба ин ҳақиқат он низ вобаста аст, ки худи анбиё қавми Худоро дар рӯзҳои охир намояндагӣ мекунанд. Юъайл китоби худро дар рӯзҳои охир ҷой медиҳад, зеро он наздик омадани «рӯзи Худованд»-ро эълон мекунад.
Blow ye the trumpet in Zion, and sound an alarm in my holy mountain: let all the inhabitants of the land tremble: for the day of the Lord cometh, for it is nigh at hand. Joel 2:1.
Дар Сион карнай навозед, ва бар кӯҳи муқаддаси Ман бонги изтироб баланд кунед; бигзор ҳамаи сокинони замин ба ларза оянд, зеро ки рӯзи Худованд меояд, зеро ки он наздик аст. Юил 2:1.
A “trumpet” as a symbol, among other meanings, represents a warning message. As a symbol a trumpet may represent a period of time or a point in time, or both—based upon context. A trumpet also represents judgment. The feast of trumpets, ten days before the Day of Atonement was a warning of approaching judgment.
«Шох» ҳамчун рамз, дар миёни маъноҳои дигар, паёми ҳушдордиҳандаро ифода мекунад. Ба ҳайси рамз, шох метавонад вобаста ба матн як давраи вақт, ё як лаҳзаи муайяни вақт, ё ҳар дуро ифода намояд. Шох ҳамчунин довариро ифода мекунад. Иди шохҳо, ки даҳ рӯз пеш аз Рӯзи Каффорат баргузор мегардид, ҳушдоре аз доварии наздикшаванда буд.
The “day of the Lord” represents either a point in time or a period of time, based upon the context of the passage where the “day of the Lord” is employed. The “day of the Lord” can be a symbol of the executive judgment represented as the seven last plagues, or it can be the executive judgment at the end of the thousand-year millennium. In either case, the trumpet is identifying God’s executive judgment. The “day of the Lord” therefore can represent the point where God’s punishment is delivered or the period of time when God’s punishments are delivered.
«рӯзи Худованд» вобаста ба матни порчае, ки дар он ин ибора ба кор рафтааст, ё як лаҳзаи муайяни вақтро ифода мекунад ё як давраи вақтро. «рӯзи Худованд» метавонад рамзи доварии иҷроиявӣ бошад, ки ба сурати ҳафт балои охирин тасвир шудааст, ё он метавонад доварии иҷроиявӣ дар поёни ҳазорсолаи ҳазорсола бошад. Дар ҳар ду ҳолат, карнай доварии иҷроиявии Худоро муайян месозад. Пас, «рӯзи Худованд» метавонад ҳам нуқтаеро ифода намояд, ки дар он ҷазои Худо фуруд оварда мешавад, ва ҳам давраи вақтро, ки дар он ҷазоҳои Худо фуруд оварда мешаванд.
A “trumpet” as with the “day of the Lord” can represent a point and a period of time as witnessed to in the historical points and periods represented by the seven trumpets of Revelation eight and nine. The “day of the Lord” that Joel is representing with the “trumpet” that is to be blown—is both a point in time and also a period of time which begins when the judgment of the dead ended and the judgment of the living began. On 9/11, a trumpet was blown marking the arrival of the judgment of the living as a point in time, and also marking 9/11 as the beginning of the period of the judgment of the living.
«Карнай» низ чун «рӯзи Худованд» метавонад ҳам як нуқтаи замон ва ҳам як давраи замонро ифода намояд, чунон ки инро нуқтаҳо ва давраҳои таърихие, ки аз ҷониби ҳафт карнайи Ваҳй, бобҳои ҳаштум ва нӯҳум, намояндагӣ мешаванд, шаҳодат медиҳанд. «Рӯзи Худованд», ки Юъил онро бо «карнайе», ки бояд навохта шавад, муаррифӣ мекунад, ҳам як нуқтаи замон аст ва ҳамчунин як давраи замон, ки аз он вақт оғоз меёбад, ки доварии мурдагон ба анҷом расид ва доварии зиндагон оғоз ёфт. Дар 9/11 карнайе навохта шуд, ки расидани доварии зиндагонро ҳамчун як нуқтаи замон нишон дод, ва ҳамчунин 9/11-ро ҳамчун оғози давраи доварии зиндагон муайян кард.
Therefore also now, saith the Lord, turn ye even to me with all your heart, and with fasting, and with weeping, and with mourning: And rend your heart, and not your garments, and turn unto the Lord your God: for he is gracious and merciful, slow to anger, and of great kindness, and repenteth him of the evil. Who knoweth if he will return and repent, and leave a blessing behind him; even a meat offering and a drink offering unto the Lord your God? Blow the trumpet in Zion, sanctify a fast, call a solemn assembly. Joel 2:12–15.
Пас, ҳоло низ, мегӯяд Худованд, бо тамоми дили худ, бо рӯза, бо гиря ва бо навҳа ба сӯи Ман бозгардед; ва дилҳои худро бишикофед, на либосҳои худро, ва ба сӯи Худованд Худои худ бозгардед; зеро Ӯ бахшоянда ва меҳрубон аст, дар ғазаб оҳиста ва дар эҳсони Худ бузург, ва аз бадие ки мефиристад, бозмегардад. Кист, ки донад, шояд Ӯ бозгардад ва раҳм кунад, ва паси Худ баракате боқӣ гузорад, яъне ҳадияи ордӣ ва ҳадияи рехтанӣ барои Худованд Худои шумо? Дар Сион карнай навозед, рӯзаеро тақдис намоед, маҷлиси ботантанаро даъват кунед. Юил 2:12–15.
This is the second time Joel commands that a trumpet be blown. The “trumpets” in Joel are both warnings of the approaching executive judgment of the seven last plagues, and are set within the context of the Laodicean call for repentance and the imminent close of probation.
Ин бори дувум аст, ки Юил амр медиҳад, то карнай навохта шавад. «Карнайҳо» дар Юил ҳам огоҳиҳо аз ҳукми иҷрошавандаи наздикшавандаи ҳафт балои охирин мебошанд ва ҳам дар заминаи даъвати Лаодикея ба тавба ва анҷоми наздикулвуқӯи муҳлати файз қарор доранд.
Cry aloud, spare not, lift up thy voice like a trumpet, and show my people their transgression, and the house of Jacob their sins. Isaiah 58:1.
Бо тамоми овоз нидо кун, дареғ мадор, овози худро мисли карнай баланд намо, ва ба қавми Ман гуноҳашонро, ва ба хонаи Яъқуб хатоҳояшонро нишон деҳ. Ишаъё 58:1.
Isaiah, Joel, John and Peter are all representing the one hundred and forty-four thousand of the last days, as does Jeremiah who identifies when the trumpet is to be sounded.
Ишаъё, Юил, Юҳанно ва Петрус ҳама намояндагии яксаду чилу чор ҳазори рӯзҳои охирро мекунанд; ҳамчунин Ирмиё низ чунин мекунад, ки муайян месозад кай бояд карнай навохта шавад.
Thus saith the Lord, Stand ye in the ways, and see, and ask for the old paths, where is the good way, and walk therein, and ye shall find rest for your souls. But they said, We will not walk therein. Also I set watchmen over you, saying, Hearken to the sound of the trumpet. But they said, We will not hearken. Jeremiah 6:16, 17.
Худованд чунин мегӯяд: «Дар роҳҳо биистед ва бубинед, ва дар бораи роҳҳои қадим бипурсед, ки роҳи нек куҷост, ва дар он роҳ равед, ва барои ҷонҳои худ оромӣ хоҳед ёфт». Аммо онҳо гуфтанд: «Дар он роҳ нахоҳем рафт». Ҳамчунин нозирон бар шумо таъйин кардам, ки мегӯянд: «Ба садои карнай гӯш диҳед». Аммо онҳо гуфтанд: «Гӯш нахоҳем дод». Ирмиё 6:16, 17.
The trumpet sounded in these last days at 9/11, and the latter rain then began to fall upon those who chose the good way and walked therein. It is then that the angel of Revelation eighteen descended.
Сур дар ин рӯзҳои охир дар 11-уми сентябр садо дод, ва он гоҳ борони охирин бар онҳое фурӯ рехтан гирифт, ки роҳи некро интихоб карданд ва дар он қадам заданд. Маҳз он вақт фариштаи Ваҳйи ҳаждаҳум фуруд омад.
“The latter rain is to fall upon the people of God. A mighty angel is to come down from heaven, and the whole earth is to be lighted with his glory.” Review and Herald, April 21, 1891.
«Борони охирин бояд бар қавми Худо фуруд ояд. Фариштаи пуриқтидоре бояд аз осмон нозил шавад, ва тамоми замин аз ҷалоли ӯ мунаввар гардад». Review and Herald, April 21, 1891.
When the great buildings of New York were brought down on 9/11, the mighty angel descended and the latter rain began to fall.
Вақте ки биноҳои бузурги Ню-Йорк дар 11 сентябр фурӯ оварда шуданд, фариштаи қавӣ нозил гардид ва борони охирин ба боридан оғоз кард.
“Now comes the word that I have declared that New York is to be swept away by a tidal wave? This I have never said. I have said, as I looked at the great buildings going up there, story after story, ‘What terrible scenes will take place when the Lord shall arise to shake terribly the earth! Then the words of Revelation 18:1–3 will be fulfilled.’ The whole of the eighteenth chapter of Revelation is a warning of what is coming on the earth. But I have no light in particular in regard to what is coming on New York, only that I know that one day the great buildings there will be thrown down by the turning and overturning of God’s power. From the light given me, I know that destruction is in the world. One word from the Lord, one touch of his mighty power, and these massive structures will fall. Scenes will take place the fearfulness of which we cannot imagine.” Review and Herald, July 5, 1906.
«Оё акнун чунин сухан паҳн шудааст, ки ман эълон карда бошам, ки Ню-Йорк бояд аз ҷониби мавҷи азими баҳр рӯфта ва нест карда шавад? Ман ҳеҷ гоҳ инро нагуфтаам. Ман гуфтаам, ҳангоме ки ба биноҳои азиме, ки дар он ҷо ошёна ба ошёна қомат меафрозанд, менигаристам: “Чӣ манзараҳои даҳшатноке рух хоҳад дод, вақте ки Худованд бархезад, то заминро сахт ба ларза оварад! Он гоҳ суханони Ваҳй 18:1–3 ба амал хоҳанд омад.” Тамоми боби ҳаждаҳуми китоби Ваҳй ҳушдорест аз он чи бар замин хоҳад омад. Аммо ба таври махсус дар бораи он чи бар Ню-Йорк хоҳад омад, ба ман нуре дода нашудааст, ҷуз ин ки медонам: рӯзе биноҳои азими он ҷо аз гардиш ва вожгунии қудрати Худо фурӯ хоҳанд афтод. Аз нуре, ки ба ман дода шудааст, медонам, ки харобӣ дар ҷаҳон аст. Як калима аз ҷониби Худованд, як ламс аз қудрати азими Ӯ, ва ин иншооти азим фурӯ хоҳанд рехт. Манзараҳое рух хоҳанд дод, ки даҳшатнокии онҳоро мо тасаввур карда наметавонем.» Review and Herald, July 5, 1906.
On 9/11 the latter rain began to sprinkle in advance of its full outpouring at the Sunday law.
Рӯзи 11 сентябр борони охирон пешакӣ, қабл аз пурра рехта шудани он дар замони қонуни якшанбе, ба пошидан оғоз кард.
“The great work of the gospel is not to close with less manifestation of the power of God than marked its opening. The prophecies which were fulfilled in the outpouring of the former rain at the opening of the gospel are again to be fulfilled in the latter rain at its close. Here are ‘the times of refreshing’ to which the apostle Peter looked forward when he said: ‘Repent ye therefore, and be converted, that your sins may be blotted out, when the times of refreshing shall come from the presence of the Lord; and He shall send Jesus.’ Acts 3:19, 20.” The Great Controversy, 611, 612.
«Кори бузурги Инҷил набояд бо зоҳиршавии қудрати Худо камтар аз он чи оғози онро нишон дода буд, ба анҷом расад. Нубувватҳое, ки дар рехта шудани борони аввал дар оғози Инҷил иҷро шуданд, боз дар борони охир дар анҷоми он бояд иҷро гарданд. Инҳоянд “замонҳои тароват”, ки ҳавворӣ Петрус ба онҳо чашм дӯхта буд, ҳангоме ки гуфт: “Пас, тавба кунед ва руҷӯъ намоед, то гуноҳҳои шумо маҳв карда шаванд, вақте ки замонҳои тароват аз ҳузури Худованд фаро расанд; ва Ӯ Исоро хоҳад фиристод.” Аъмол 3:19, 20.» Муборизаи Бузург, 611, 612.
The perfect fulfillment of the “times of refreshing” occurs when you are living, for the warning is to “repent,” which is impossible to do if you are dead. The “times of refreshing” arrives when the “sins” of living souls might still be “blotted out”. The “times of refreshing” began on 9/11, thus identifying the beginning of the judgment of the living. Pentecost is repeated at the close of the gospel dispensation. When the “times of refreshing” arrived, the events typified at Pentecost began to repeat.
Иҷрои комили «замонҳои тароват» дар ҳоле ба амал меояд, ки шумо зинда ҳастед, зеро ҳушдор ин аст, ки «тавба кунед», ва агар мурда бошед, анҷом додани он номумкин аст. «Замонҳои тароват» он гоҳ фаро мерасад, ки «гуноҳҳои» ҷонҳои зинда ҳанӯз ҳам метавонанд «маҳв карда шаванд». «Замонҳои тароват» аз 9/11 оғоз ёфт, ва ба ин васила оғози доварии зиндагонро муайян кард. Пантикост дар поёни давраи инҷил такрор мешавад. Вақте ки «замонҳои тароват» фаро расид, воқеаҳое, ки дар Пантикост намунавӣ гардида буданд, ба такрор оғоз карданд.
“It is with an earnest longing that I look forward to the time when the events of the day of Pentecost shall be repeated with even greater power than on that occasion. John says, ‘I saw another angel come down from heaven, having great power; and the earth was lightened with his glory.’ Then, as at the Pentecostal season, the people will hear the truth spoken to them, every man in his own tongue.
«Бо орзуи самимона ман ба он замон менигарам, ки воқеаҳои рӯзи Пантикост бо қудрате ҳатто бузургтар аз он маврид такрор хоҳанд шуд. Юҳанно мегӯяд: “Ва фариштаи дигареро дидам, ки аз осмон фуруд меомад ва қудрати бузург дошт; ва замин аз ҷалоли ӯ мунаввар гардид.” Он гоҳ, чунон ки дар айёми Пантикост буд, мардум ҳақиқатро, ки ба онҳо гуфта мешавад, ҳар кас ба забони худ, хоҳанд шунид.»
“God can breathe new life into every soul that sincerely desires to serve Him, and can touch the lips with a live coal from off the altar, and cause them to become eloquent with His praise. Thousands of voices will be imbued with the power to speak forth the wonderful truths of God’s Word. The stammering tongue will be unloosed, and the timid will be made strong to bear courageous testimony to the truth. May the Lord help His people to cleanse the soul temple from every defilement, and to maintain such a close connection with Him that they may be partakers of the latter rain when it shall be poured out.” Review and Herald, July 20, 1886.
«Худо метавонад ба ҳар ҷоне, ки самимона мехоҳад ба Ӯ хизмат кунад, ҳаёти нав бибахшад, ва лабҳоро бо ангишти сӯзоне аз қурбонгоҳ ламс намояд, ва сабаб гардад, ки онҳо дар ситоиши Ӯ фасеҳ гарданд. Ҳазорон овоз бо қудрате фаро гирифта хоҳанд шуд, то ҳақоиқи аҷиби Каломи Худоро эълон намоянд. Забони лакнатдор кушода хоҳад шуд, ва тарсончак қавӣ гардонида хоҳад шуд, то ба ҳақиқат бо шаҳодати далерона гувоҳӣ диҳад. Худованд қавми Худро мадад кунад, то маъбади ҷонро аз ҳар навъ палидӣ пок созанд, ва бо Ӯ чунон иртиботи наздикро нигоҳ доранд, ки ҳангоме ки борони охирин фурӯ рехта шавад, онҳо шарикони он гарданд». Review and Herald, July 20, 1886.
We will continue in the next article.
Мо дар мақолаи навбатӣ идома хоҳем дод.
And the angel that talked with me came again, and waked me, as a man that is wakened out of his sleep, And said unto me, What seest thou? And I said, I have looked, and behold a candlestick all of gold, with a bowl upon the top of it, and his seven lamps thereon, and seven pipes to the seven lamps, which are upon the top thereof: And two olive trees by it, one upon the right side of the bowl, and the other upon the left side thereof.
Ва фариштае, ки бо ман сухан мегуфт, боз омад ва маро бедор кард, мисли марде ки аз хоби худ бедор карда мешавад, Ва ба ман гуфт: «Чӣ мебинӣ?» Ва ман гуфтам: «Нигаристам, ва инак, як чароғдон, ҳамааш аз тилло, бо косае бар сари он, ва ҳафт чароғи он бар он, ва ҳафт қубур ба он ҳафт чароғ, ки бар сари он ҳастанд; Ва ду дарахти зайтун назди он, яке бар ҷониби рости коса, ва дигаре бар ҷониби чапи он».
So I answered and spake to the angel that talked with me, saying, What are these, my lord? Then the angel that talked with me answered and said unto me, Knowest thou not what these be? And I said, No, my lord.
Пас ман ҷавоб дода, ба фариштае ки бо ман сухан мегуфт, гуфтам: «Эй хоҷаи ман, инҳо чистанд?» Он гоҳ фариштае ки бо ман сухан мегуфт, ҷавоб дода, ба ман гуфт: «Оё намедонӣ, ки инҳо чистанд?» Ва ман гуфтам: «Не, эй хоҷаи ман».
Then he answered and spake unto me, saying, This is the word of the Lord unto Zerubbabel, saying, Not by might, nor by power, but by my spirit, saith the Lord of hosts. Zechariah 4:1–6.
Пас ӯ дар ҷавоби ман сухан ронда, гуфт: «Ин аст каломи Худованд ба Заруббобил, ки мегӯяд: “На бо қудрат ва на бо тавоноӣ, балки бо Рӯҳи Ман”, мегӯяд Худованди лашкарҳо». Закарё 4:1–6.