We are identifying the twelve Messianic fulfillments in the book of Matthew, and aligning them with the waymarks of the one hundred and forty-four thousand. We have identified the birth of Christ, as the waymark of the time of the end, which begins every reformatory movement. The birth of Christ aligns with 1989, the time of the end for the one hundred and forty-four thousand. That waymark is always followed by a waymark where the message is put into the public arena, so the public can thereafter be held accountable.
Мо дувоздаҳ иҷрои Масеҳоиро дар китоби Матто муайян карда истодаем ва онҳоро бо аломатҳои роҳи яксаду чилу чор ҳазор мутобиқ месозем. Мо таваллуди Масеҳро ҳамчун аломати роҳи замони охир муайян кардаем, ки ҳар як ҳаракати ислоҳотиро оғоз менамояд. Таваллуди Масеҳ ба соли 1989 мутобиқат мекунад, ки замони охир барои яксаду чилу чор ҳазор аст. Ин аломати роҳ ҳамеша пас аз худ аломати роҳеро меорад, ки дар он паём ба саҳнаи умумӣ пешниҳод карда мешавад, то ки баъд аз он ҷомеа масъул дониста шавад.
The second Messianic fulfillment was Christ’s parable teaching, which defines the methodology that is used to present the message that is formalized after the time of the end, when an increase of knowledge leads to a message for that peculiar generation. It was 1831 for the Millerites and 1996 for the movement of the one hundred and forty-four thousand. After the message is placed into the public domain, it is then empowered by a fulfillment of prophecy that marks the beginning of the testing process. That empowerment was August 11, 1840 for the Millerites and 9/11 for the one hundred and forty-four thousand.
Иҷрои дуюми Масеҳӣ таълими Масеҳ ба воситаи масалҳо буд, ки он усулеро муайян мекунад, ки барои пешниҳоди паёме истифода мешавад, ки баъд аз замони поён ба шакли расмӣ дароварда мешавад, вақте ки афзоиши дониш ба паёме барои он насли хос меоварад. Барои миллериён он соли 1831 буд ва барои ҳаракати яксаду чиҳилу чор ҳазор — соли 1996. Пас аз он ки паём ба арсаи омма гузошта мешавад, он гоҳ он тавассути иҷрои нубуввате қувват мебахшад, ки оғози раванди имтиҳонро нишон медиҳад. Он қувватбахшӣ барои миллериён 11 августи соли 1840 буд ва барои яксаду чиҳилу чор ҳазор — 9/11.
The Third Messianic Waymark is the Messengers of 9/11
Аломати сеюми роҳнамои Масеҳӣ ин Қосидони 9/11 аст
And he came and dwelt in a city called Nazareth: that it might be fulfilled which was spoken by the prophets, He shall be called a Nazarene. Matthew 2:23.
Ва омада, дар шаҳре ки Носира ном дошт, сокин шуд, то он чи аз ҷониби анбиё гуфта шуда буд, ба амал ояд, ки: Ӯ Носирӣ хонда хоҳад шуд. Матто 2:23.
Prediction
Пешгӯӣ
And there shall come forth a rod out of the stem of Jesse, and a Branch shall grow out of his roots. Isaiah 11:1, Judges 13.
Ва аз танаи Йисой навдае берун хоҳад омад, ва Шохае аз решаҳои ӯ хоҳад руст. Ишаъё 11:1, Доварон 13.
The root of the Hebrew word translated as “Branch,” is Netzer, which is also the root of Nazareth. The Branch comes from the slums of Nazareth.
Решаи калимаи иброние, ки ба “Шоха” тарҷума шудааст, Netzer мебошад, ки ҳамчунин решаи калимаи Назарет аст. Шоха аз маҳаллаҳои фақирнишини Назарет меояд.
“The Lord will call young men from the humble walks of life into his service, just as he did when living in person on this earth. He passed by the learned rabbis, to choose as his first disciples humble, unlearned fishermen. He has workers whom he will call forth from poverty and obscurity. Engaged in the common duties of life, and clothed with coarse raiment, they are looked upon by men as of little worth. But they will become precious jewels, to shine brightly for the Lord. ‘They shall be mine, saith the Lord of hosts, in that day when I make up my jewels.’” Review and Herald, May 5, 1903.
«Худованд ҷавононро аз табақаҳои фурӯтани зиндагӣ ба хизмати Худ даъват хоҳад кард, чунонки Ӯ ҳангоме ки шахсан бар ин замин зиндагӣ мекард, чунин кард. Ӯ аз назди раббиёни донишманд гузашт, то ки ҳамчун шогирдони аввалини Худ моҳигирони фурӯтану бетаълимро баргузинад. Ӯ коргароне дорад, ки онҳоро аз фақр ва гумномӣ берун хоҳад хонд. Машғул ба вазифаҳои маъмулии зиндагӣ ва дар либосҳои дурушт пӯшида, онҳо дар назари одамон камарзиш шумурда мешаванд. Аммо онҳо гавҳарҳои гаронбаҳо хоҳанд шуд, то барои Худованд бо равшании дурахшон битобанд. “Онҳо аз они Ман хоҳанд буд, мегӯяд Худованди лашкарҳо, дар он рӯзе ки ҷавоҳироти Худро ҷамъ меоварам.” Review and Herald, May 5, 1903.»
The authority of the Holy Spirit, the authority of Sister White and the inspired endorsement of Jones and Waggoner were rejected in 1888, as Korah had done with the authority of Moses.
Соли 1888 ҳокимияти Рӯҳулқудс, ҳокимияти Хоҳар Уайт ва тасдиқи илҳомбахши Ҷонс ва Уэггонер рад карда шуданд, чунон ки Қӯраҳ ҳокимияти Мӯсоро рад карда буд.
“Thus the message of the third angel will be proclaimed. As the time comes for it to be given with greatest power, the Lord will work through humble instruments, leading the minds of those who consecrate themselves to His service. The laborers will be qualified rather by the unction of His Spirit than by the training of literary institutions. Men of faith and prayer will be constrained to go forth with holy zeal, declaring the words which God gives them. The sins of Babylon will be laid open. The fearful results of enforcing the observances of the church by civil authority, the inroads of spiritualism, the stealthy but rapid progress of the papal power—all will be unmasked. By these solemn warnings the people will be stirred. Thousands upon thousands will listen who have never heard words like these. In amazement they hear the testimony that Babylon is the church, fallen because of her errors and sins, because of her rejection of the truth sent to her from heaven. As the people go to their former teachers with the eager inquiry, Are these things so? the ministers present fables, prophesy smooth things, to soothe their fears and quiet the awakened conscience. But since many refuse to be satisfied with the mere authority of men and demand a plain ‘Thus saith the Lord,’ the popular ministry, like the Pharisees of old, filled with anger as their authority is questioned, will denounce the message as of Satan and stir up the sin-loving multitudes to revile and persecute those who proclaim it.” The Great Controversy, 606.
«Ҳамин тавр паёми фариштаи сеюм эълон хоҳад шуд. Вақте ки вақти он фаро мерасад, ки он бо бузургтарин қудрат дода шавад, Худованд ба воситаи олотҳои фурӯтан амал хоҳад кард ва зеҳни онҳоеро роҳнамоӣ хоҳад намуд, ки худро ба хизмати Ӯ тақдис мекунанд. Коргарон бештар ба воситаи тадҳини Рӯҳи Ӯ соҳибихтисос хоҳанд гардид, на ба воситаи таълими муассисаҳои адабӣ. Мардони имон ва дуо маҷбур хоҳанд шуд, ки бо ғайрати муқаддас берун раванд ва суханонеро эълон намоянд, ки Худо ба онҳо медиҳад. Гуноҳҳои Бобил ошкор карда хоҳанд шуд. Натиҷаҳои даҳшатноки ба иҷро даровардани ойинҳои калисо ба воситаи ҳокимияти шаҳрвандӣ, ҳуҷумҳои спиритизм, пешрафти пинҳонӣ вале тези қудрати папагӣ — ҳамаи инҳо фош карда хоҳанд шуд. Бо ин ҳушдорҳои ҷиддӣ мардум ба ҳаракат оварда хоҳанд шуд. Ҳазорҳо ва ҳазорон нафар гӯш хоҳанд дод, ки ҳаргиз монанди ин суханонро нашунидаанд. Бо ҳайрат онҳо шаҳодатеро мешунаванд, ки Бобил ҳамон калисоест, ки ба сабаби хатоҳо ва гуноҳҳояш, ба сабаби рад кардани ҳақиқате, ки аз осмон ба ӯ фиристода шуда буд, суқут кардааст. Вақте ки мардум бо пурсиши пуриштиёқ назди устодони пешини худ мераванд: Оё ин чизҳо чунинанд? хизматгузорон афсонаҳо пеш меоранд, чизҳои нармгӯёна нубувват мекунанд, то тарсҳои онҳоро таскин диҳанд ва виҷдони бедоршударо ором созанд. Аммо азбаски бисёриҳо аз қонеъ шудан бо танҳо ҳокимияти инсон сарпечӣ мекунанд ва талаб менамоянд: “Худованд чунин мегӯяд”, хизматгузории машҳур, мисли фарисиёни қадим, ки аз зери суол рафтани ҳокимияти худ аз ғазаб пур шудаанд, ин паёмро ҳамчун паёме аз Шайтон маҳкум хоҳанд кард ва издиҳомҳои гуноҳдӯстро бармеангезанд, то онҳоеро, ки онро эълон мекунанд, дашном диҳанд ва таъқиб намоянд». «Муборизаи бузург», 606.
The stammering lips from the slums of Nazareth arrived at the “debate” of Isaiah twenty-seven.
Лабони лакнатӣ аз фақирнишинҳои Носира ба «мубоҳисаи» боби бисту ҳафтуми Ишаъё расиданд.
In measure, when it shooteth forth, thou wilt debate with it: he stayeth his rough wind in the day of the east wind. Isaiah 27:8.
Бо андоза, ҳангоме ки он мерӯёнад, ту бо он баҳс хоҳӣ кард; Ӯ дар рӯзи шамоли шарқӣ боди сахти Худро бозмедорад. Ишаъё 27:8.
The “east wind” of Islam, represented as “the third woe,” and also “the angering of the nations” was released and immediately restrained on 9/11.
«Шамоли шарқӣ»-и Ислом, ки ҳамчун «войи сеюм» нишон дода шудааст, ва ҳамчунин ҳамчун «ба хашм омадани халқҳо», дар 9/11 раҳо карда шуд ва дарҳол боздошта гардид.
“At that time, while the work of salvation is closing, trouble will be coming on the earth, and the nations will be angry, yet held in check so as not to prevent the work of the third angel. At that time the ‘latter rain,’ or refreshing from the presence of the Lord, will come, to give power to the loud voice of the third angel, and prepare the saints to stand in the period when the seven last plagues shall be poured out.” Early Writings, 85.
«Дар он вақт, ҳангоме ки кори наҷот ба анҷом мерасад, мусибат бар замин хоҳад омад, ва халқҳо ба ғазаб хоҳанд омад, вале нигоҳ дошта хоҳанд шуд, то ки ба кори фариштаи сеюм монеъ нагарданд. Дар он вақт “борони охирин”, ё таровате аз ҳузури Худованд, хоҳад омад, то ба овози баланди фариштаи сеюм қувват бахшад ва муқаддасонро омода созад, то дар он даврае устувор биистанд, ки ҳафт балои охирин рехта хоҳад шуд». Early Writings, 85.
Moses, Ellen White, A. T. Jones and E. J. Waggoner then took their position at 9/11 as the watchmen of Habakkuk chapter two, who asked what they will say during Isaiah’s “debate,” that begins when the east wind arrives. Isaiah says the “debate” is what purges the sins from God’s people.
Пас Мӯсо, Эллен Уайт, А. Т. Ҷонс ва Э. Ҷ. Ваггонер дар 9/11 мавқеи худро ҳамчун посбонони боби дуюми Ҳабаққуқ гирифтанд, ки мепурсанд, ки дар ҷараёни «мубоҳисаи» Ишаъё, ки ҳангоми расидани боди шарқӣ оғоз меёбад, чӣ хоҳанд гуфт. Ишаъё мегӯяд, ки ҳамин «мубоҳиса» он чизест, ки гуноҳҳоро аз қавми Худо пок месозад.
In measure, when it shooteth forth, thou wilt debate with it: he stayeth his rough wind in the day of the east wind. By this therefore shall the iniquity of Jacob be purged; and this is all the fruit to take away his sin; when he maketh all the stones of the altar as chalkstones that are beaten in sunder, the groves and images shall not stand up. Isaiah 27:8, 9.
Ба андозае, ки онро ба пеш меронад, Ту бо он баҳс хоҳӣ кард; Ӯ боди тундии Худро дар рӯзи боди шарқӣ бозмедорад. Пас, ба ин васила гуноҳи Яъқуб пок хоҳад шуд; ва тамоми самари ин он аст, ки гуноҳи ӯ бардошта шавад; ҳангоме ки ӯ ҳамаи сангҳои қурбонгоҳро мисли сангҳои оҳаке, ки пора-пора кӯфта шудаанд, мегардонад, бутзорҳо ва бутҳо барпо нахоҳанд монд. Ишаъё 27:8, 9.
The “debate” over the latter rain being measured at 9/11, when Islam was released and then restrained, is how Jacob’s iniquities are removed, thus turning Jacob into Israel. The biblical transition of Jacob, a covenant representative man, unto Israel is identifying 1856, when the Philadelphian Millerite movement, became the Laodicean Millerite movement, that seven years later would become the Laodicean Seventh-day Adventist church. That transition in Millerite history identifies a waymark in the history of the one hundred and forty-four thousand when the Laodicean movement of the one hundred and forty-four thousand changes unto the Philadelphian movement of the one hundred and forty-four thousand. That transition point is when Jacob, meaning the supplanter, changes unto Israel, meaning the overcomer.
«Баҳс» дар бораи он ки борони охир дар 9/11 чен карда шуд, ҳангоме ки Ислом озод гардида, сипас боздошта шуд, ҳамон аст, ки бо он бадиҳои Яъқуб бардошта мешаванд ва ба ин васила Яъқуб ба Исроил табдил меёбад. Ин гузариши Китоби Муқаддасӣ аз Яъқуб, марди намояндаи аҳд, ба Исроил, соли 1856-ро муайян месозад, замоне ки ҳаракати Миллерии Филоделфия ба ҳаракати Миллерии Лаодикия табдил ёфт, ки пас аз ҳафт сол ба калисои Адвентисти рӯзи ҳафтуми Лаодикия табдил меёфт. Он гузариш дар таърихи Миллерӣ як аломати роҳро дар таърихи яксаду чиҳилу чор ҳазор муайян мекунад, вақте ки ҳаракати Лаодикияи яксаду чиҳилу чор ҳазор ба ҳаракати Филоделфияи яксаду чиҳилу чор ҳазор табдил меёбад. Он нуқтаи гузариш ҳамон вақтест, ки Яъқуб, ба маънои ғосиб, ба Исроил, ба маънои ғолибояндa, табдил меёбад.
The “debate” purges Jacob’s iniquities and he becomes Israel the overcomer. Those represented as Israel overcome by the blood of the Word and the word of their testimony.
«Баҳс» маъсиятҳои Яъқубро пок месозад, ва ӯ Исроил, яъне ғолиб, мегардад. Онҳое ки ҳамчун Исроил намояндагӣ мешаванд, ба василаи хуни Калом ва каломи шаҳодати худ ғолиб меоянд.
And they overcame him by the blood of the Lamb, and by the word of their testimony; and they loved not their lives unto the death. Revelation 12:11.
Ва ӯро ба василаи хуни Барра ва ба каломи шаҳодати худ ғолиб омаданд; ва ҷони худро то ба марг дӯст надоштанд. Ваҳй 12:11.
The “word of their testimony” is the message that Habakkuk’s watchman asked to understand. It represents their sanctification and the blood of the Lamb, their justification.
«Каломи шаҳодати онҳо» ҳамон паёмест, ки посбони Ҳабаққуқ хоҳиш кард онро дарк намояд. Он тақдиси онҳо ва хуни Барра, яъне сафедшавии онҳоро, ифода мекунад.
I will stand upon my watch, and set me upon the tower, and will watch to see what he will say unto me, and what I shall answer when I am reproved. Habakkuk 2:1.
Ман бар бурҷи посбонии худ хоҳам истод, ва бар манора барпо хоҳам шуд, ва нигоҳ хоҳам кард, то бубинам, ки Ӯ ба ман чӣ хоҳад гуфт, ва ҳангоме ки мазаммат шавам, чӣ ҷавоб хоҳам дод. Ҳабаққуқ 2:1.
The word “reproved” means “argued with,” and represents Isaiah’s “debate” that removes Jacob’s sins. The watchman in Habakkuk wants to know what his testimony is to be, and he is informed that Habakkuk’s tables are the message that would allow those who wished to read to run through the Scriptures and find the message of justification by faith. Habakkuk two clearly identifies the watchman at the end of the first four verses, as being in the class who are justified by faith.
Калимаи «мазаммат кард» маънои «баҳс намуд»-ро дорад ва «мунозираи» Ишаъёро, ки гуноҳҳои Яъқубро дур месозад, намояндагӣ мекунад. Посбон дар Ҳабаққуқ мехоҳад бидонад, ки шаҳодати ӯ чӣ бояд бошад, ва ба ӯ маълум карда мешавад, ки лавҳаҳои Ҳабаққуқ ҳамон паёмест, ки ба онҳое, ки мехоҳанд бихонанд, имкон медиҳад, ки дар миёни Навиштаҳо давида гузаранд ва паёми сафедшавӣ ба воситаи имонро биёбанд. Боби дуюми Ҳабаққуқ дар анҷоми чор ояти аввал посбонро ба таври рӯшан ҳамчун шахсе муайян месозад, ки ба гурӯҳи сафедшудагон ба воситаи имон дохил аст.
Behold, his soul which is lifted up is not upright in him: but the just shall live by his faith. Habakkuk 2:4.
Инак, ҷони касе ки мағрур шудааст, дар ӯ рост нест; вале одил бо имони худ зиндагӣ хоҳад кард. Ҳабаққуқ 2:4.
The message upon those two tables are the old paths of Jeremiah. But when Jeremiah’s watchman sounded the trumpet, the class of rebels, whose souls are lifted up, refused to hear. They were the same class in the previous verse, who refused to walk in the old paths in order to find the rest and refreshing.
Паёме, ки бар он ду лавҳ навишта шудааст, ҳамон роҳҳои қадимаи Ирмиёст. Аммо вақте ки посбони Ирмиё карнайро навохт, табақаи исёнгарон, ки ҷонҳошон такаббур гирифтааст, аз шунидан сарпечӣ карданд. Онҳо ҳамон табақае буданд, ки дар ояти пешин аз рафтан дар роҳҳои қадима, то оромӣ ва тароватро биёбанд, сарпечӣ намуда буданд.
Thus saith the Lord, Stand ye in the ways, and see, and ask for the old paths, where is the good way, and walk therein, and ye shall find rest for your souls. But they said, We will not walk therein. Also I set watchmen over you, saying, Hearken to the sound of the trumpet. But they said, We will not hearken. Jeremiah 6:16, 17.
Чунин мегӯяд Худованд: «Бар роҳҳо биистед, ва бубинед, ва аз роҳҳои қадим бипурсед, ки роҳи некӯ куҷост, ва дар он қадам занед, ва барои ҷонҳои худ оромӣ хоҳед ёфт». Аммо онҳо гуфтанд: «Мо дар он қадам нахоҳем зад». Ҳамчунин ман бар шумо посбонон муқаррар кардам, ва гуфтам: «Ба садои карнай гӯш диҳед». Аммо онҳо гуфтанд: «Гӯш нахоҳем дод». Ирмиё 6:16, 17.
The watchmen that are set over God’s people at 9/11 were Moses, Ellen White, Jones and Waggoner, represented by Moses’ stammering lips, which was represented by his fear of speaking in the Egyptian language, a language that he had not used for forty years. In relation to all the Hebrews and the mixed multitude that came through the Red Sea with Moses, Moses was the guy with the foreign accent. His accent was the Nazarene accent. Peter also had his accent marked out.
Посбононе, ки дар 9/11 бар қавми Худо гузошта шудаанд, Мӯсо, Эллен Уайт, Ҷоунс ва Ваггонер буданд, ки бо лабҳои лукнати Мӯсо муаррифӣ шудаанд; ва ин чиз бо тарси ӯ аз сухан гуфтан ба забони мисрӣ ифода ёфта буд, забоне ки ӯ чиҳил сол истифода накарда буд. Дар робита ба ҳамаи ибриён ва оммаи омехтае ки бо Мӯсо аз баҳри Сурх гузаштанд, Мӯсо ҳамон шахсе буд, ки лаҳни бегона дошт. Лаҳни ӯ лаҳни Носирӣ буд. Лаҳни Петрус низ маълум гардида буд.
And after a while came unto him they that stood by, and said to Peter, Surely thou also art one of them; for thy speech bewrayeth thee. Matthew 26:73.
Ва баъд аз андаке онҳое ки он ҷо истода буданд, назди Петрус омада, гуфтанд: «Албатта ту низ аз ҷумлаи онҳо ҳастӣ; зеро тарзи суханат туро фош мекунад». Матто 26:73.
In the debate of Peter’s history, he lied three times, and was distinguished in the debate by his accent, or his stammering tongue. One class in the debate asked God, “what am I to say in the debate.” They “see” the old paths and they “listen” to the sound of the trumpet. They see and hear, and when they finally “debate,” they overcome. The message to overcome in the latter days is represented as the Laodicean message. Unlike the Laodicean church, the Philadelphian church has no condemnation.
Дар баҳси таърихи Петрус, ӯ се бор дурӯғ гуфт ва дар он баҳс аз рӯи лаҳҷааш, ё забони лакнатдораш, шинохта гардид. Як гурӯҳ дар баҳс аз Худо пурсиданд: «Ман дар баҳс чӣ бояд бигӯям?» Онҳо «роҳҳои қадим»-ро «мебинанд» ва ба садои карнай «гӯш медиҳанд». Онҳо мебинанд ва мешунаванд, ва ҳангоме ки ниҳоят «баҳс» мекунанд, ғолиб меоянд. Паёме, ки дар рӯзҳои охир барои ғолиб омадан дода шудааст, ҳамчун паёми Лаодикия муаррифӣ мегардад. Бар хилофи калисои Лаодикия, калисои Филаделфия ҳеҷ маҳкумият надорад.
Him that overcometh will I make a pillar in the temple of my God, and he shall go no more out: and I will write upon him the name of my God, and the name of the city of my God, which is new Jerusalem, which cometh down out of heaven from my God: and I will write upon him my new name. He that hath an ear, let him hear what the Spirit saith unto the churches. Revelation 3:12, 13.
Ҳар кӣ ғолиб ояд, ӯро сутуне дар маъбади Худои Худ хоҳам гардонид, ва ӯ дигар ҳеҷ гоҳ аз он ҷо берун нахоҳад рафт; ва бар ӯ номи Худои Худ, ва номи шаҳри Худои Худ, яъне Уршалими навро, ки аз осмон аз ҷониби Худои Худ нозил мешавад, хоҳам навишт; ва бар ӯ номи нави Худро хоҳам навишт. Ҳар кӣ гӯш дорад, бишнавад, ки Рӯҳ ба калисоҳо чӣ мегӯяд. Ваҳй 3:12, 13.
In spite of having no condemnation, the promise to Philadelphia is only for those “that overcome.” The Philadelphian church is contrasted with the Laodicean church, and it is distinguished by a class that needs to overcome, and a class that has overcame. The Philadelphian church is contrasted with the Laodicean church and the Laodicean church are the foolish virgins of Matthew 25.
Ба вуҷуди он ки ҳеҷ маҳкумияте вуҷуд надорад, ваъда ба Филаделфия танҳо барои онҳост, ки «ғалаба мекунанд». Калисои Филаделфия бо калисои Лаодикия муқоиса мешавад, ва он бо синфе, ки бояд ғалаба кунад, ва синфе, ки ғалаба кардааст, фарқ карда мешавад. Калисои Филаделфия бо калисои Лаодикия муқоиса мешавад, ва калисои Лаодикия ҳамон бокирагони нодони Матто 25 мебошанд.
“The state of the Church represented by the foolish virgins, is also spoken of as the Laodicean state.” Review and Herald, August 19, 1890.
«Ҳолати Калисое, ки аз ҷониби бокирагони аблаҳ намояндагӣ мешавад, ҳамчунин ҳамчун ҳолати Лоудиқа тавсиф шудааст». Review and Herald, 19 августи соли 1890.
At 9/11, when the angel descended at the collapse of the Twin Towers, Jones and Waggoner began the presentation of the Laodicean message, and the debate of the latter rain began. Jeremiah’s trumpet message is the seventh trumpet, which is the third woe, which is Islam as identified in the old paths represented by the truths, ALL of the truths, represented upon Habakkuk’s 1843 and 1850 tables. The Laodicean message is the only hope of salvation, and the word salvation means healing. Whether Christ portrays Himself as knocking on the door of a Laodiceans’ heart, or promising the Laodicean that if they will make peace with Him, He will make peace with them, it is only the message of healing that is offered to a Laodicean Seventh-day Adventist.
Дар 11-уми сентябр, ҳангоме ки фаришта ҳангоми фурӯпошии Бурҷҳои Дугона нозил шуд, Ҷонс ва Ваггонер пешниҳоди паёми Лаодикияро оғоз намуданд, ва баҳси борони охир оғоз ёфт. Паёми карнаи Ирмиё карнаи ҳафтум аст, ки войи сеюм мебошад, ки он Ислом аст, чунонки дар роҳҳои қадим, ки аз ҷониби ҳақиқатҳо, ҲАМАИ ҳақиқатҳо, ки бар ҷадвалҳои Ҳабаққуқи солҳои 1843 ва 1850 муаррифӣ шудаанд, муайян гардидааст. Паёми Лаодикия ягона умеди наҷот аст, ва калимаи «наҷот» маънои шифо дорад. Хоҳ Масеҳ Худро чун касе тасвир намояд, ки бар дари дили як Лаодикия тақ-тақ мекунад, ё ба Лаодикия ваъда диҳад, ки агар бо Ӯ сулҳ кунад, Ӯ низ бо вай сулҳ хоҳад кард, танҳо паёми шифо аст, ки ба як Адвентисти рӯзи ҳафтуми Лаодикия пешниҳод мегардад.
The Fourth Messianic Waymark is the Laodicean message of 9/11
Нишонаи чоруми Масеҳӣ паёми Лаодикияи 9/11 аст.
That it might be fulfilled which was spoken by Esaias the prophet, saying, Himself took our infirmities, and bare our sicknesses. Matthew 8:17.
то он чи бо гуфтаи Ишаъёи набӣ ба амал ояд, ки мегӯяд: «Ӯ худ нотавониҳои моро бардошт ва бемориҳои моро ба дӯш гирифт». Матто 8:17.
Prediction
Пешгӯӣ
Surely he hath borne our griefs, and carried our sorrows: yet we did esteem him stricken, smitten of God, and afflicted. Isaiah 53:4.
Ба яқин, Ӯ ғамҳои моро бардоштааст, ва андӯҳҳои моро ба дӯш гирифтааст; вале мо Ӯро гирифтори зарб, аз ҷониби Худо задашуда ва азияткашида шуморидем. Ишаъё 53:4.
And unto the angel of the church of the Laodiceans write; These things saith the Amen, the faithful and true witness, the beginning of the creation of God; I know thy works, that thou art neither cold nor hot: I would thou wert cold or hot. So then because thou art lukewarm, and neither cold nor hot, I will spue thee out of my mouth.
Ва ба фариштаи калисои Лодикиён бинавис: Инро Омин, Шоҳиди амин ва ростин, ибтидои офариниши Худо мегӯяд: аъмоли туро медонам, ки на сард ҳастӣ ва на гарм; кош сард мебудӣ ё гарм. Пас, азбаски лукмӣ ҳастӣ, ва на сард ва на гарм, туро аз даҳони Худ қай хоҳам кард.
Because thou sayest, I am rich, and increased with goods, and have need of nothing; and knowest not that thou art wretched, and miserable, and poor, and blind, and naked:
Зеро ту мегӯӣ: «Ман сарватманд ҳастам, доро шудаам ва ба ҳеҷ чиз эҳтиёҷ надорам»; ва намедонӣ, ки ту бадбахт ва нокому ночор, мискин ва кӯр ва бараҳна ҳастӣ.
I counsel thee to buy of me gold tried in the fire, that thou mayest be rich; and white raiment, that thou mayest be clothed, and that the shame of thy nakedness do not appear; and anoint thine eyes with eyesalve, that thou mayest see.
Ман ба ту маслиҳат медиҳам, ки аз Ман тиллои дар оташ озмудашударо бихарӣ, то ки сарватманд шавӣ; ва либоси сафед, то ки пӯшида гардӣ, ва нанги бараҳнагии ту зоҳир нашавад; ва чашмонатро бо сурмаи чашм бимол, то ки бубинӣ.
As many as I love, I rebuke and chasten: be zealous therefore, and repent. Behold, I stand at the door, and knock: if any man hear my voice, and open the door, I will come in to him, and will sup with him, and he with me. To him that overcometh will I grant to sit with me in my throne, even as I also overcame, and am set down with my Father in his throne. He that hath an ear, let him hear what the Spirit saith unto the churches. Revelation 3:14–22.
Ҳар киро, ки дӯст медорам, танбеҳ медиҳам ва ҷазо медиҳам; пас ғайрат намо ва тавба кун. Инак, Ман назди дар истода, тақ-тақ мекунам; агар касе овози Маро бишнавад ва дарро бикшояд, назди ӯ дохил хоҳам шуд ва бо ӯ шом хоҳам хӯрд, ва ӯ бо Ман. Ба ҳар кӣ ғолиб ояд, ато хоҳам кард, ки бо Ман бар тахти Ман биншинад, ҳамчунон ки Ман низ ғолиб омадам ва бо Падари Худ бар тахти Ӯ нишастаам. Ҳар кӣ гӯш дорад, бишнавад, ки Рӯҳ ба калисоҳо чӣ мегӯяд. Ваҳй 3:14–22.
The counsel to buy gold and white raiment and to anoint the eyes is the stated remedy for a condition that ends in eternal death, not just death. Whatever problems that the gold, raiment and anointing might remedy, those problems easily align with Christ taking our infirmities. John was incarcerated in Patmos for the Word of God and the testimony of Jesus, which is the Spirit of Prophecy. The Spirit of Prophecy is the remedy for Laodicea, and the healing properties of the Spirit of Prophecy were typified by Christ taking our infirmities and bearing our griefs.
Маслиҳат дар бораи харидани тилло ва либоси сафед ва сурма кашидани чашмон, давои зикршуда барои ҳолатест, ки анҷомаш марги абадист, на танҳо марг. Ҳар гуна мушкилоте, ки тилло, либос ва сурма метавонистанд онҳоро даво бахшанд, он мушкилот ба осонӣ бо он мувофиқат мекунанд, ки Масеҳ заъфҳои моро бар Худ гирифт. Юҳанно дар Патмос ба хотири Каломи Худо ва шаҳодати Исо, ки Рӯҳи Нубувват аст, маҳбус карда шуда буд. Рӯҳи Нубувват давои Лоадиқия аст, ва хусусиятҳои шифобахши Рӯҳи Нубувват ба таври рамзӣ дар он нишон дода шуданд, ки Масеҳ заъфҳои моро бардошт ва ғамҳои моро ба дӯш гирифт.
The only way for Christ to take are infirmities is if we open our heart door and allow the combination of His Divinity with our humanity. He takes our infirmities when He enters into our lives through the presence of the Holy Spirit. We open the door by accomplishing the remedy. The remedy that opens the heart is gold, white raiment and eye salve. The eye salve is the enlightenment of God’s Word that is only accomplished by the Holy Spirit. The Bible is a lamp unto our feet, and the light that lightens the pathway is the light of the Midnight Cry.
Ягона роҳе, ки Масеҳ метавонад нотавониҳои моро бардорад, ин аст, ки мо дари дили худро бикшоему иҷоза диҳем, то илоҳияти Ӯ бо инсонияти мо пайваст гардад. Ӯ нотавониҳои моро бармедорад, вақте ки ба воситаи ҳузури Рӯҳулқудс ба зиндагии мо ворид мешавад. Мо дарро бо амалӣ сохтани илоҷ мекушоем. Илоҷе, ки дилро мекушояд, тилло, либоси сафед ва сурмаи чашм аст. Сурмаи чашм — маърифатбахшии Каломи Худост, ки танҳо ба воситаи Рӯҳулқудс анҷом меёбад. Китоби Муқаддас чароғест барои пойҳои мо, ва нуре, ки роҳро равшан мекунад, нури Нидои Нимаи Шаб аст.
Thy word is a lamp unto my feet, and a light unto my path. Psalms 119:105.
Каломи Ту чароғест барои пойҳои ман, ва нуре бар роҳи ман. Забур 119:105.
When a Laodicean is counselled to anoint his eyes, he is to do so with the Word of God, which is a lamp, but as represented in the parable of the ten virgins, a lamp is useless without oil. The Laodicean’s have their Bibles, though generally not the King James Version, but they have not the oil of the Holy Spirit. The anointing of the Laodicean eyes is accomplished by a message that contains the presence of the Holy Spirit.
Ҳангоме ки ба як Лаодикиягӣ маслиҳат дода мешавад, ки чашмони худро тадҳин намояд, ӯ бояд инро бо Каломи Худо, ки чароғ аст, ба ҷо оварад; аммо, чунон ки дар масали даҳ бокира тасвир шудааст, чароғ бе равған бефоида аст. Лаодикиягиён Китобҳои Муқаддаси худро доранд, ҳарчанд одатан на Тарҷумаи Подшоҳ Ҷеймсро, вале онҳо равғани Рӯҳулқудсро надоранд. Тадҳини чашмони Лаодикиягӣ тавассути паёме анҷом меёбад, ки ҳузури Рӯҳулқудсро дар бар дорад.
The gold that a Laodicean is counselled to buy is not simply faith, but faith that works by love and purifies the soul. As with the eye salve, the gold has a counterfeit Laodicean profession. A Laodicean professes, as does all of Christendom, that they have “faith.” That type of faith is simply human belief, and a counterfeit of the faith represented as gold, for that faith purifies the soul. It is a faith that sanctifies, and those who possess a genuine sanctified faith are holy, for sanctified means to be made holy. Laodiceans have not that faith, for if they did, Christ would not be on the outside, seeking entrance.
Тиллое, ки ба лаодикиён маслиҳат дода мешавад, ки онро бихаранд, на танҳо имон аст, балки имоне аст, ки ба воситаи муҳаббат амал мекунад ва ҷонро пок месозад. Чунон ки бо сурмаи чашм, тилло низ эътирофи сохтаи лаодикиёна дорад. Лаодикиён, ҳамон тавре ки тамоми ҷаҳони насронӣ, даъво мекунанд, ки «имон» доранд. Он гуна имон танҳо бовари инсонӣ аст ва сохтакории он имоне мебошад, ки ҳамчун тилло муаррифӣ шудааст, зеро он имон ҷонро пок месозад. Он имоне аст, ки муқаддас месозад, ва онҳое ки имони ҳақиқии муқаддасшуда доранд, муқаддасанд, зеро «муқаддасшуда» маънои муқаддас гардонида шуданро дорад. Лаодикиён он имонро надоранд, зеро агар медоштанд, Масеҳ берун намебуд ва дар талаби роҳ ёфтан намеистод.
“There is no middle path to Paradise restored. The message given to man for these last days is not to become amalgamated with human devising. We are not to lean upon the policy of worldly lawyers. We must be humble men of prayer, not acting like those who are blinded by Satan’s agencies.
«Барои биҳишти барқароршуда ҳеҷ роҳи миёна вуҷуд надорад. Паёме, ки барои инсон дар ин рӯзҳои охир дода шудааст, набояд бо тадбирҳои сохтаи инсон омехта гардад. Мо набояд ба сиёсати ҳуқуқшиносони дунявӣ такя кунем. Мо бояд мардони фурӯтани дуо бошем, на он ки монанди касоне амал кунем, ки аз василаҳои Шайтон кӯр гардонида шудаанд. »
“Many have a faith, but not a faith that works by love and purifies the soul. Saving faith is not simply a mere belief of the truth. ‘The devils also believe, and tremble.’ The inspiration of the Spirit of God gives to men a faith that is an impelling power that molds character, and leads men higher than mere formal actions. The words, the actions, and the spirit are to bear testimony to the fact that we are followers of Christ.
«Бисёрон имон доранд, аммо на имоне, ки ба василаи муҳаббат амал кунад ва ҷонро пок созад. Имони наҷотбахш фақат эътиқоди оддии ҳақиқат нест. “Девҳо низ имон доранд, ва меларзанд.” Илҳоми Рӯҳи Худо ба одамон имоне мебахшад, ки қувваи барангезандаест, ки хислатро шакл медиҳад ва одамонро болотар аз амалҳои танҳо расмӣ мебарад. Суханон, амалҳо ва рӯҳ бояд шаҳодат диҳанд ба он воқеият, ки мо пайравони Масеҳ ҳастем.
“The greatest light and blessing that God has bestowed is not a security against transgression and apostasy in these last days. Those whom God has exalted to high positions of trust may turn from heaven’s light to human wisdom. Their light will then become darkness, their God-entrusted capabilities a snare, their character an offense to God. God will not be mocked. A departure from Him has been and always will be followed by its sure results. The commission of acts that displease God will, unless decidedly repented of and forsaken, instead of seeking to justify them, lead the evildoer on step by step in deception till many sins are committed with impunity. All who would possess a character that would make them laborers together with God and receive the commendation of God, must separate themselves from the enemies of God, and maintain the truth which Christ gave to John to give to the world.” Manuscript Releases, volume 18, 30–36.
«Равшании бузургтарин ва баракате, ки Худо ато намудааст, дар ин рӯзҳои охир кафолате бар зидди ҷиноят ва иртидод нест. Онҳое ки Худо онҳоро ба мақомҳои баланди эътимод боло бурдааст, метавонанд аз нури осмон рӯй гардонда, ба ҳикмати инсонӣ майл намоянд. Он гоҳ нури онҳо ба зулмот мубаддал хоҳад шуд, қобилиятҳое ки Худо ба онҳо супурдааст, ба доме хоҳанд гашт, ва хислати онҳо барои Худо боиси ранҷиш хоҳад шуд. Худоро масхара карда намешавад. Рӯйгардонӣ аз Ӯ ҳамеша бо натиҷаҳои ҳатмии худ ҳамроҳ будааст ва ҳамеша хоҳад буд. Содир кардани аъмоле, ки Худоро нописанд месозанд, агар аз онҳо бо тавбаи қатъӣ тавба карда нашаванд ва тарк карда нашаванд, ба ҷойи он ки барои сафед кардани онҳо талош шавад, бадкирдорро қадам ба қадам дар фиреб пеш хоҳад бурд, то он ки гуноҳҳои бисёре беҷазо содир карда шаванд. Ҳамаи онҳое ки мехоҳанд соҳиби хислате бошанд, ки онҳоро ҳамкорони Худо гардонад ва ситоиши Худоро ба даст оранд, бояд худро аз душманони Худо ҷудо созанд ва ҳақиқатеро, ки Масеҳ ба Юҳанно дод, то онро ба ҷаҳон расонад, нигоҳ доранд». Manuscript Releases, volume 18, 30–36.
The “white raiment” is the righteousness of Christ.
«Либоси сафед» адолати Масеҳ аст.
Let us be glad and rejoice, and give honour to him: for the marriage of the Lamb is come, and his wife hath made herself ready. And to her was granted that she should be arrayed in fine linen, clean and white: for the fine linen is the righteousness of saints. And he saith unto me, Write, Blessed are they which are called unto the marriage supper of the Lamb. And he saith unto me, These are the true sayings of God. Revelation 19:7–9.
Бигзор шод бошем ва хурсандӣ намоем, ва Ӯро ҷалол диҳем; зеро тӯйи Барра фаро расидааст, ва завҷаи Ӯ худро тайёр кардааст. Ва ба вай ато шуд, ки либоси катони нафис, пок ва сафед, дар бар кунад; зеро катони нафис адолати муқаддасон аст. Ва ӯ ба ман мегӯяд: «Бинавис: хушо онҳое ки ба зиёфати тӯйи Барра даъват шудаанд». Ва ӯ ба ман мегӯяд: «Инҳо суханони ҳақиқии Худо ҳастанд». Ваҳй 19:7–9.
The wife made herself ready by applying the threefold remedy offered to Laodicea, and in so doing, transformed herself into a Philadelphian bride. The verses are directly speaking to Adventism, which is represented in the parable of the ten virgins. The virgins are those waiting to go to the wedding they have been called to. The bride made herself ready, for it was granted in Zechariah chapter three, with Joshua and the angel. There her filthy Laodicean garment was removed and replaced with the white linen marriage garment. The remedy bears a second witness within the name of Ellen Gould White. Ellen means a bright and shining light, and represents the eye salve. Gould is the old English word for gold, and means gold. White represents righteousness, and the name was not given to her until 1846, when she married James. Her name then changed to White. The name change and marriage are both symbols of a covenant relationship. Before the marriage her name was Harmon, which means a soldier of peace, as she then was. Ellen White is the Laodicean message, and to reject her is to reject salvation!
Зан худро ба воситаи татбиқ намудани давои сегонае, ки ба Лоодикия пешниҳод шуда буд, омода сохт ва бо ин амал худро ба арӯси филаделфиявӣ табдил дод. Ин оятҳо бевосита ба адвентизм муроҷиат мекунанд, ки дар масали даҳ духтар намояндагӣ шудааст. Духтарон онҳоянд, ки мунтазири рафтан ба тӯйе мебошанд, ки ба он даъват шудаанд. Арӯс худро омода сохт, зеро ин дар боби сеюми Закариё, дар бораи Еҳушаъ ва фаришта, ато гардида буд. Дар он ҷо либоси ифлоси лоодикиягии ӯ аз танаш гирифта шуда, ба ҷояш либоси никоҳии катони сафед пӯшонда шуд. Ин даво дар дохили номи Ellen Gould White низ шоҳиди дуюм дорад. Ellen маънои нури равшан ва тобонро дорад ва малҳами чашмро ифода мекунад. Gould калимаи қадимаи англисӣ барои gold аст ва маънояш тилло мебошад. White рамзи адолат аст, ва ин ном то соли 1846, вақте ки ӯ бо James издивоҷ кард, ба вай дода нашуда буд. Пас аз он номи ӯ ба White тағйир ёфт. Тағйири ном ва издивоҷ ҳар ду рамзҳои муносибати аҳдӣ мебошанд. Пеш аз издивоҷ номи ӯ Harmon буд, ки маънояш сарбози сулҳ аст, чунон ки ӯ ҳамон вақт чунин буд. Ellen White паёми Лоодикия аст, ва рад кардани ӯ баробар ба рад кардани наҷот аст!
We will continue to review the twelve Messianic prophecies in the book of Matthew in the next article.
Мо баррасии дувоздаҳ пешгӯии Масеҳиро дар Инҷили Матто дар мақолаи оянда идома хоҳем дод.
“Revelation 3:14–18 quoted.
«Ваҳй 3:14–18 иқтибос оварда шудааст. »
“Oh, what a description! How many there are in this fearful condition. I earnestly entreat every minister to study diligently the third chapter of Revelation, for in it is portrayed the condition of things existing in the last days. Study carefully every verse in this chapter, for through these words Jesus is speaking to you.
«Оҳ, чӣ тасвире! Чӣ бисёранд онҳое ки дар ин ҳолати даҳшатнок қарор доранд. Ман бо ҷиддият аз ҳар як ходими дин илтиҷо мекунам, ки боби сеюми Ваҳйро бо ғайрати тамом омӯзад, зеро дар он ҳолати чизҳое, ки дар рӯзҳои охир вуҷуд доранд, тасвир шудааст. Ҳар ояти ин бобро бодиққат омӯзед, зеро ба воситаи ин суханон Исо ба шумо сухан мегӯяд.
“If ever a people were represented by the Laodicean message, it is the people who have had great light, the revelation of the Scriptures, that Seventh-day Adventists have received.” Manuscript Releases, volume 18, 193.
«Агар ҳеҷ гоҳ қавме бо паёми Лоодикия муаррифӣ шуда бошад, он қавмест, ки нури бузург — кашфи Навиштаҳоро — гирифтааст, ки Адвентистҳои рӯзи ҳафтум онро қабул кардаанд». Manuscript Releases, ҷилди 18, 193.
“The true commandment-keeping people of God show to the world a character of unspotted integrity, testifying by their own course of action that the law of the Lord is perfect, converting the soul. Thus the Lord Jesus, the Son of God, through His obedience to the law of God, exalted and made that law honorable. God will surely condemn every member of every church claiming to be Seventh-day Adventist, who is not doing Him service, but through pride, selfishness, and worldliness, is showing that the truth of heavenly origin has not worked a reformation in his character.
«Мардуми ҳақиқатан аҳкомни нигоҳдорандаи Худо ба ҷаҳон хислати поку беолоишро нишон медиҳанд ва бо рафтори худ шаҳодат медиҳанд, ки шариати Худованд комил аст ва ҷонро бармегардонад. Ҳамин тавр, Худованд Исо, Писари Худо, ба воситаи итоати Худ ба шариати Худо, он шариатро боло бардошт ва онро гиромӣ гардонид. Худо, албатта, ҳар узви ҳар калисое, ки худро Адвентисти рӯзи ҳафтум меномад, вале ба Ӯ хизмат намекунад, балки ба воситаи мағрурӣ, худпарастӣ ва дунёпарастӣ нишон медиҳад, ки ҳақиқате, ки аз осмон сарчашма гирифтааст, дар хислати ӯ ислоҳоте ба амал наовардааст, маҳкум хоҳад кард.»
“Please read carefully Revelation 3:15–18. The voice of Jesus Christ is heard. ‘As many as I love, I rebuke and chasten: be zealous therefore [not half-hearted], and repent. Behold, I [your Saviour] stand at the door, and knock: if any man hear My voice, and open the door, I will come in to him, and will sup with him, and he with Me. To him that overcometh will I grant to sit with Me in My throne, even as I also overcome, and am set down with My Father in His throne’ [Revelation 3:19–21].
«Илтимос, Ваҳй 3:15–18-ро бодиққат бихонед. Овози Исои Масеҳ шунида мешавад. “Ҳар киро Ман дӯст медорам, ӯро сарзаниш ва ҷазо медиҳам; пас, ғайратманд бош [на сусту нимдил], ва тавба кун. Инак, Ман [Наҷотдиҳандаи ту] назди дар истода, мекӯбам: агар касе овози Маро бишнавад ва дарро боз кунад, Ман назди ӯ даромада, бо ӯ шом хоҳам хӯрд, ва ӯ бо Ман. Ҳар кӣ ғолиб ояд, ба ӯ ато хоҳам кард, ки бо Ман бар тахти Ман бинишинад, чунон ки Ман низ ғолиб омадаам ва бо Падари Худ бар тахти Ӯ нишастаам” [Ваҳй 3:19–21].»
“Will the churches heed the Laodicean message? Will they repent, or will they, notwithstanding that the most solemn message of truth—the third angel’s message—is being proclaimed to the world, go on in sin? This is the last message of mercy, the last warning to a fallen world. If the church of God becomes lukewarm, it does not stand in favor with God any more than do the churches that are represented as having fallen and become the habitation of devils, and the hold of every foul spirit, and the cage of every unclean and hateful bird. Those who have had opportunities to hear and receive the truth and who have united with the Seventh-day Adventist church, calling themselves the commandment-keeping people of God, and yet possess no more vitality and consecration to God than do the nominal churches, will receive of the plagues of God just as verily as the churches who oppose the law of God. Only those that are sanctified through the truth will compose the royal family in the heavenly mansions Christ has gone to prepare for those that love Him and keep His commandments.
«Оё калисоҳо ба паёми Лоудикия гӯш хоҳанд дод? Оё онҳо тавба хоҳанд кард, ё бо вуҷуди он ки ботантанатарин паёми ҳақиқат — паёми фариштаи сеюм — ба ҷаҳон эълон карда мешавад, дар гуноҳ идома хоҳанд дод? Ин охирин паёми раҳмат, охирин огоҳӣ ба ҷаҳони суқуткарда аст. Агар калисои Худо гармии рӯҳонии худро аз даст дода, хунук гардад, он дигар дар назари Худо мақбул нест, чунон ки он калисоҳо низ нестанд, ки ҳамчун суқуткарда ва маскани девҳо, ва паноҳгоҳи ҳар рӯҳи палид, ва қафаси ҳар мурғи нопок ва нафратангез тасвир шудаанд. Онҳое ки имконият доштанд ҳақиқатро бишнаванд ва бипазиранд ва бо калисои Адвентистони рӯзи ҳафтум муттаҳид шудаанд, худро қавми Худои аҳкомнигоҳдор меноманд, вале аз калисоҳои номӣ бештар ҳаёти рӯҳонӣ ва тақдис ба Худо надоранд, яқинан балои Худоро хоҳанд гирифт, ҳамон гуна ки калисоҳое мегиранд, ки ба шариати Худо муқобилат мекунанд. Фақат онҳое ки ба воситаи ҳақиқат тақдис ёфтаанд, оилаи подшоҳиро дар манзилҳои осмонӣ, ки Масеҳ рафтааст барои дӯстдорони Худ ва нигаҳдорандагони аҳкоми Ӯ омода созад, ташкил хоҳанд дод.»
“‘He that saith, I know him, and keepeth not His commandments, is a liar, and the truth is not in him’ [1 John 2:4]. This includes all who claim to have a knowledge of God, and to keep His commandments, but who do not manifest this by good works. They will receive according to their deeds. ‘Whosoever abideth in Him sinneth not: whosoever sinneth hath not seen Him, neither known Him’ [1 John 3:6]. This is addressed to all church members, including the members of the Seventh-day Adventist churches. ‘Little children, let no man deceive you: he that doeth righteousness is righteous, even as He is righteous. He that committeth sin is of the devil; for the devil sinneth from the beginning. For this purpose the Son of God was manifested, that He might destroy the works of the devil. Whosoever is born of God doth not commit sin; for His seed remaineth in him: and he cannot sin, because he is born of God. In this the children of God are manifest, and the children of the devil: whosoever doeth not righteousness is not of God, neither he that loveth not his brother’ [1 John 3:7–10].
«Ҳар кӣ гӯяд: “Ман Ӯро мешиносам”, вале аҳкоми Ӯро риоя накунад, вай дурӯғгӯст, ва ростӣ дар ӯ нест» [1 Юҳанно 2:4]. Ин ҳама касонеро дар бар мегирад, ки даъво мекунанд, ки Худоро мешиносанд ва аҳкоми Ӯро риоя мекунанд, аммо инро бо аъмоли нек зоҳир намесозанд. Онҳо мувофиқи аъмолашон хоҳанд гирифт. «Ҳар кӣ дар Ӯ мемонад, гуноҳ намекунад; ҳар кӣ гуноҳ мекунад, Ӯро на дидааст ва на шинохтааст» [1 Юҳанно 3:6]. Ин ба ҳамаи аъзои калисо, аз ҷумла аъзои калисоҳои Адвентистони рӯзи ҳафтум, равона шудааст. «Эй фарзандон, бигзор ҳеҷ кас шуморо нафиребад: ҳар кӣ адолатро ба ҷо меоварад, одил аст, чунон ки Ӯ одил аст. Ҳар кӣ гуноҳ мекунад, аз иблис аст, зеро иблис аз ибтидо гуноҳ кардааст. Барои ҳамин Писари Худо зоҳир шуд, то аъмоли иблисро барҳам диҳад. Ҳар кӣ аз Худо таваллуд ёфтааст, гуноҳ намекунад, зеро тухми Ӯ дар вай мемонад; ва вай наметавонад гуноҳ кунад, зеро аз Худо таваллуд ёфтааст. Аз ин фарзандони Худо ва фарзандони иблис ошкор мешаванд: ҳар кӣ адолатро ба ҷо намеоварад, аз Худо нест, ҳамчунин ҳар кӣ бародари худро дӯст намедорад» [1 Юҳанно 3:7–10].
“All who claim to be Sabbath-keeping Adventists, and yet continue in sin, are liars in God’s sight. Their sinful course is counterworking the work of God. They are leading others into sin. The word comes from God to every member of our churches, ‘And make straight paths for your feet, lest that which is lame be turned out of the way; but let it rather be healed. Follow peace with all men, and holiness, without which no man shall see the Lord: looking diligently lest any man fail of the grace of God; lest any root of bitterness springing up trouble you, and thereby many be defiled; Lest there be any fornicator, or profane person, as Esau, who for one morsel of meat sold his birthright. For ye know how that afterward, when he would have inherited the blessing, he was rejected; for he found no place of repentance, though he sought it carefully with tears’ [Hebrews 12:13–17].
«Ҳамаи онҳое ки худро адвентистони нигоҳдорандаи Шанбе меноманд, вале ҳамоно дар гуноҳ идома медиҳанд, дар назари Худо дурӯғгӯянд. Рафтори гуноҳолудаи онҳо бар зидди кори Худо амал мекунад. Онҳо дигаронро ба гуноҳ мебаранд. Калом аз ҷониби Худо ба ҳар як узви калисоҳои мо меояд: “Ва барои пойҳои худ роҳҳои рост созед, то он чи ланг аст, аз роҳ берун нашавад, балки шифо ёбад. Бо ҳама одамон осоиштагӣ ва қудсиятро пайравӣ кунед, ки бе он ҳеҷ кас Худовандро нахоҳад дид; бодиққат нигоҳ кунед, мабодо касе аз файзи Худо маҳрум гардад; мабодо ягон решаи талхӣ сабзида, шуморо ба ташвиш оварад ва ба воситаи он бисёре нопок гарданд; мабодо касе зинокор ё шахси беҳурмате мисли Эсов бошад, ки барои як луқма таом ҳаққи нахустзодагонии худро фурӯхт. Зеро шумо медонед, ки баъдтар, вақте ки мехост баракатро мерос гирад, рад карда шуд; зеро барои тавба ҷойе наёфт, гарчанде онро бо ашк ҷустуҷӯ кард” [Ибриён 12:13–17].»
“This is applicable to many who claim to believe the truth. Rather than give up their lustful practices, they venture on in a wrong line of education under Satan’s deceiving sophistry. Sin is not discerned as sinful. Their very consciences are defiled, their hearts are corrupted, even the thoughts are continually corrupt. Satan uses them as decoys to lure souls to unclean practices which defile the whole being. ‘He that despised Moses’ law [which was the law of God] died without mercy under two or three witnesses: Of how much sorer punishment, suppose ye, shall he be thought worthy, who hath trodden under foot the Son of God, and hath counted the blood of the covenant, wherewith he was sanctified, an unholy thing, and hath done despite unto the Spirit of grace? For we know Him that hath said, Vengeance belongeth unto Me, I will recompense, saith the Lord. And again, The Lord shall judge His people. It is a fearful thing to fall into the hands of the living God’ [Hebrews 10:28–31].” Manuscript Releases, volume 19, 175–177.
«Ин ба бисёре аз онҳое дахл дорад, ки даъво мекунанд ба ҳақиқат имон доранд. Ба ҷойи он ки аз амалҳои шаҳватомези худ даст кашанд, онҳо дар роҳи нодурусти таълим, зери софистикаи фиребандаи шайтон, пеш мераванд. Гуноҳ ҳамчун гуноҳ шинохта намешавад. Худи виҷдонҳои онҳо палид гардидааст, дилҳояшон фосид шудааст, ҳатто андешаҳо пайваста фосид мебошанд. Шайтон онҳоро ҳамчун домҳо ба кор мебарад, то ҷонҳоро ба амалҳои нопоке, ки тамоми ҳастиро палид месозанд, бифиребад. “Ҳар кӣ шариати Мӯсоро [ки шариати Худо буд] хор шумурд, назди ду ё се шоҳид бе раҳм мемурд: пас, ба гумони шумо, чӣ қадар сазои сахттар сазовори он кас дониста хоҳад шуд, ки Писари Худоро поймол кардааст ва хуни аҳдро, ки ба воситаи он муқаддас гардонда шуда буд, чизи нопок шумурдааст ва бар Рӯҳи файз таҳқир овардааст? Зеро мо Ӯро мешиносем, ки гуфтааст: Интиқом аз Они Ман аст, Ман подош хоҳам дод, мегӯяд Худованд. Ва боз: Худованд қавми Худро доварӣ хоҳад кард. Ба дасти Худои зинда афтодан чӣ қадар даҳшатнок аст” [Ибриён 10:28–31].» Manuscript Releases, volume 19, 175–177.