In the last article, we identified six prophetic lines of controversy which have occurred in the history of Adventism from the Millerite time period until the present day. I contend the first and the last controversy over the “robbers of thy people” in verse fourteen of Daniel chapter eleven are prophetically identical. The Millerites understood the “robbers” to be Rome, and the Protestants taught the “robbers” were a Syrian king named Antiochus Epiphanes.
Дар мақолаи охирин мо шаш хатти нубувватии ихтилофро, ки дар таърихи адвентизм аз давраи миллерӣ то имрӯз рух додаанд, муайян кардем. Ман бар он ақидаам, ки ихтилофи аввал ва охирин дар бораи «ғоратгарони қавми ту» дар ояти чордаҳуми боби ёздаҳуми Дониёл аз ҷиҳати нубувват яксонанд. Миллериён «ғоратгарон»-ро Рум мефаҳмиданд, ва протестантҳо таълим медоданд, ки «ғоратгарон» подшоҳи суриягӣ бо номи Антиохус Епифанес буданд.
And in those times there shall many stand up against the king of the south: also the robbers of thy people shall exalt themselves to establish the vision; but they shall fall. Daniel 11:14.
Ва дар он айём бисёре бар зидди подшоҳи ҷануб бархоста хоҳанд омад; ҳамчунин золимони қавми ту худро баланд хоҳанд кард, то рӯъёро барқарор созанд; аммо онҳо фурӯ хоҳанд афтод. Дониёл 11:14.
Beginning in verse ten, and continuing through verse fifteen a warfare between the kingdoms of Egypt and Syria is represented. Egypt is the king of the south in the passage, and the Syrian king is represented as the king of the north. Verse ten identifies what the historians call the beginning of the Fourth Syrian war in 219 BC, verses eleven and twelve represent the battle of Raphia in 217 BC, and its aftermath. Then verses thirteen through fifteen identify the battle of Panium in 200 BC. In verses ten through fifteen the Syrian king is Antiochus Magnus, ruler of the Seleucid Empire.
Аз ояти даҳум оғоз намуда, то ояти понздаҳум ҷанг миёни подшоҳиҳое, ки Миср ва Сурияро намояндагӣ мекунанд, тасвир шудааст. Дар ин порча Миср ҳамчун подшоҳи ҷануб, ва подшоҳи Сурия ҳамчун подшоҳи шимол муаррифӣ мегардад. Ояти даҳум он чиро муайян мекунад, ки таърихнигорон онро оғози ҷанги чоруми Сурия дар соли 219 то милод меноманд; оятҳои ёздаҳум ва дувоздаҳум ҷанги Рафияро дар соли 217 то милод ва паёмадҳои онро тасвир мекунанд. Сипас оятҳои сездаҳум то понздаҳум ҷанги Панийумро дар соли 200 то милод муайян месозанд. Дар оятҳои даҳум то понздаҳум подшоҳи Сурия Антиохи Бузург, ҳокими Империяи Селевкиён аст.
Verse ten represents the history when Antiochus Magnus begins a war to regain territory that was taken from the Seleucid kingdom years before. In the verse he regains the lost territory in 219 BC, but he temporarily ceases his aggressions, and seeks to regroup his military strength. He had regained control of the lost territory, and made it all the way to the border of Egypt, the southern kingdom ruled by the Ptolemy dynasty. Between 219 BC and 217 BC, both the king of the south and the king of the north made plans for the approaching battle of Raphia.
Ояти даҳум он таърихро ифода мекунад, ки дар он Антиохуси Магнус барои бозпас гирифтани қаламраве, ки солҳои пеш аз подшоҳии Селевкиён гирифта шуда буд, ҷангро оғоз менамояд. Дар ин оят ӯ дар соли 219 то милод он қаламрави аздастрафтаро бозпас мегирад, аммо таҷовузҳои худро муваққатан қатъ намуда, мекӯшад қувваи низомии худро аз нав ҷамъ оварад. Ӯ назорати қаламрави аздастрафтаро дубора ба даст овард ва то худи сарҳади Миср, подшоҳии ҷанубӣ, ки онро сулолаи Птолемей ҳукмронӣ мекард, пеш рафт. Дар байни солҳои 219 то милод ва 217 то милод ҳам подшоҳи ҷануб ва ҳам подшоҳи шимол барои ҷанги наздикшавандаи Рафия нақшаҳо тартиб медоданд.
The battle of Raphia took place in 217 BC, and the southern kingdom of Egypt, ruled by Ptolemy prevailed over the Syrian king Antiochus Magnus, king of the north in the prophetic passage. Then in verses thirteen through fifteen, seventeen years later in 200 BC, Antiochus Magnus, who had then formed an alliance with Philip of Macedon engaged Egypt in the battle of Panium. The southern kingdom of Egypt then had a child king of five or six years old, and Antiochus Magnus and Philip could not resist taking advantage of the child king of Egypt, and Antiochus Magnus prevailed in the battle of Panium. The three verses that represent the battle of Panium contain verse fourteen, where a new power is introduced into the prophetic narrative.
Ҷанги Рафия дар соли 217 то милод рух дод, ва подшоҳии ҷанубӣ — Миср, ки онро Птолемей ҳукмронӣ мекард, бар подшоҳи Сурия Антиохи Бузург, подшоҳи шимол дар ин порчаи нубувватӣ, ғолиб омад. Сипас, дар оятҳои сездаҳум то понздаҳум, ҳабдаҳ сол баъд, дар соли 200 то милод, Антиохи Бузург, ки он вақт бо Филиппи Мақдунӣ иттифоқ баста буд, дар ҷанги Паниюм бо Миср даргир шуд. Он вақт подшоҳии ҷанубӣ — Миср подшоҳи кӯдаке дошт, ки панҷ ё шашсола буд, ва Антиохи Бузург ва Филипп натавонистанд аз подшоҳи кӯдаки Миср истифода набаранд, ва Антиохи Бузург дар ҷанги Паниюм ғолиб омад. Он се ояте, ки ҷанги Паниюмро тасвир мекунанд, ояти чордаҳумро дар бар мегиранд, ки дар он қудрати наве ба ривояти нубувватӣ ворид карда мешавад.
The robbers of thy people are a different power than the Egyptian king of the south, or the Seleucid king of the north, or Philip the Macedonian ruler. The Millerites recognized that Rome is the robbers of thy people. One of the Hebrew root words that is translated as “robbers,” means breaker. Pagan Rome is represented in prophecy as the power who would break in pieces.
Ғоратгарони қавми ту қудрате дигар ҳастанд аз подшоҳи ҷануби Миср, ё аз подшоҳи шимоли Селевкиён, ё аз Филиппуси ҳокими Мақдунӣ. Миллериён дарк карданд, ки Рум ҳамон ғоратгарони қавми туст. Яке аз калимаҳои решагии ибронӣ, ки ҳамчун «ғоратгарон» тарҷума шудааст, маънои «шикананда»-ро дорад. Руми бутпараст дар нубувват ҳамчун он қудрате тасвир шудааст, ки пора-пора хоҳад шикаст.
After this I saw in the night visions, and behold a fourth beast, dreadful and terrible, and strong exceedingly; and it had great iron teeth: it devoured and brake in pieces, and stamped the residue with the feet of it: and it was diverse from all the beasts that were before it; and it had ten horns. Daniel 7:7.
Пас аз ин ман дар рӯъёҳои шабона дидам, ва инак ҳайвони чаҳоруме, даҳшатнок ва маҳиб, ва бағоят неруманд; ва он дандонҳои бузурги оҳанин дошт: мехӯрд ва пора-пора мекард, ва бақияро бо пойҳои худ зер мекард; ва он аз ҳамаи ҳайвонҳое ки пеш аз он буданд, фарқ мекард; ва он даҳ шох дошт. Дониёл 7:7.
When Uriah Smith comments on the robbers, he quotes a historian who points out that robbers represent breakers.
Вақте ки Урия Смит дар бораи ғоратгарон шарҳ медиҳад, ӯ аз як муаррих иқтибос меорад, ки ишора мекунад ғоратгарон рамзи вайронкунандагон мебошанд.
“A new power is now introduced,—‘the robbers of thy people;’ literally, says Bishop Newton, ‘the breakers of thy people.’ Far away on the banks of the Tiber, a kingdom had been nourishing itself with ambitious projects and dark designs. Small and weak at first, it grew with marvelous rapidity in strength and vigor, reaching out cautiously here and there to try its prowess, and test the vigor of its warlike arm, till, conscious of its power, it boldly reared its head among the nations of the earth, and seized with invincible hand the helm of their affairs. Henceforth the name of Rome stands upon the historic page, destined for long ages to control the affairs of the world, and exert a mighty influence among the nations even to the end of time.
«Ҳоло қудрати тозае муаррифӣ мегардад, — “ғоратгарони қавми ту”; ба маънои лафзӣ, мегӯяд Бишоп Нютон, “вайронкунандагони қавми ту”. Дар дур, бар соҳилҳои Тибр, подшоҳие бо тарҳҳои ҳирсомез ва ниятҳои торик худро парвариш медод. Дар оғоз хурд ва нотавон буд, аммо бо суръати шигифтангезе дар қувват ва тавоноӣ рушд кард, бо эҳтиёт гоҳе ин ҷо ва гоҳе он ҷо даст дароз карда, то қудрати худро биозмояд ва нерӯи бозуи ҷангии худро санҷад, то он ки, аз қуввати худ огоҳ гардида, далерона сари худро дар миёни миллатҳои замин боло бардошт ва бо дасти шикастнопазир суккони корҳои онҳоро ба даст гирифт. Аз ин пас номи Рум бар саҳифаи таърих меистад, то дар тӯли асрҳои дароз умури ҷаҳонро идора кунад ва ҳатто то охири замон дар миёни миллатҳо таъсири азиме ба амал оварад.»
“Rome spoke; and Syria and Macedonia soon found a change coming over the aspect of their dream. The Romans interfered in behalf of the young king of Egypt, determined that he should be protected from the ruin devised by Antiochus and Philip. This was BC 200, and was one of the first important interferences of the Romans in the affairs of Syria and Egypt.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 257.
«Рум сухан гуфт; ва дере нагузашта Сурия ва Мақдуния диданд, ки бар манзараи орзуи онҳо дигаргунӣ фаро мерасад. Румиён ба ҷонибдории подшоҳи ҷавони Миср дахолат карданд ва қатъиян хостанд, ки ӯ аз ҳалокате, ки Антиохус ва Филипп барои ӯ тарҳрезӣ карда буданд, ҳифз шавад. Ин дар соли 200 то милод буд ва яке аз нахустин дахолатҳои муҳимми румиён дар умури Сурия ва Миср ба шумор мерафт». Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 257.
The prediction set forth in the verses was fulfilled in roughly twenty years from 219 BC unto 200 BC, but the prophets speak more about the last days than the days in which they lived.
Пешгӯие, ки дар ин оятҳо баён шудааст, тақрибан дар давоми бист сол, аз соли 219 то м.қ. то соли 200 то м.қ., ба амал омад, вале анбиё бештар дар бораи айёми охир сухан мегӯянд, на дар бораи айёме, ки худ дар он зиндагӣ мекарданд.
“Each of the ancient prophets spoke less for their own time than for ours, so that their prophesying is in force for us. ‘Now all these things happened unto them for ensamples: and they are written for our admonition, upon whom the ends of the world are come.’ 1 Corinthians 10:11. ‘Not unto themselves, but unto us they did minister the things, which are now reported unto you by them that have preached the gospel unto you with the Holy Ghost sent down from heaven; which things the angels desire to look into.’ 1 Peter 1:12. . . .
«Ҳар яке аз анбиёи қадим камтар барои замони худ сухан гуфтанд, назар ба он ки барои замони мо, ба тавре ки нубуввати онҳо барои мо эътибор дорад. “Ва ҳамаи ин чизҳо ба онҳо ҳамчун намунаҳо воқеъ шуданд; ва онҳо барои насиҳати мо навишта шудаанд, ки бар мо поёнҳои ҷаҳон расидааст.” 1 Қӯринтиён 10:11. “На ба худашон, балки ба мо онҳо дар он чизҳо хизмат мекарданд, ки ҳоло ба шумо аз ҷониби онҳое эълон шудааст, ки Инҷилро ба шумо ба василаи Рӯҳулқудси аз осмон фиристодашуда мавъиза кардаанд; чизҳое ки фариштагон орзу доранд ба онҳо назар афкананд.” 1 Петрус 1:12....»
“The Bible has accumulated and bound up together its treasures for this last generation. All the great events and solemn transactions of Old Testament history have been, and are, repeating themselves in the church in these last days.” Selected Messages, book 3, 338, 339.
«Китоби Муқаддас ганҷҳои худро барои ин насли охирин ҷамъ оварда, бо ҳам пайванд кардааст. Ҳамаи воқеаҳои бузург ва муомилоти ҷиддии таърихи Аҳди Қадим дар ин рӯзҳои охир дар калисо такрор шуда буданд ва такрор мешаванд». Selected Messages, китоби 3, 338, 339.
Although Daniel did not live in the twenty-year time period we are considering, inspiration through the writings of Sister White informs is that much of the history recorded in Daniel eleven is to be repeated in the final fulfillment of Daniel eleven.
Ҳарчанд Дониёл дар давраи бистсолаи мавриди баррасии мо зиндагӣ накарда буд, илҳом тавассути навиштаҳои хоҳар Уайт ба мо маълум месозад, ки қисми зиёди таърихи дар Дониёл ёздаҳ сабтшуда дар иҷрошавии ниҳоии Дониёл ёздаҳ такрор хоҳад шуд.
“We have no time to lose. Troublous times are before us. The world is stirred with the spirit of war. Soon the scenes of trouble spoken of in the prophecies will take place. The prophecy in the eleventh of Daniel has nearly reached its complete fulfillment. Much of the history that has taken place in fulfillment of this prophecy will be repeated.” Manuscript Releases, number 13, 394.
«Мо барои аз даст додан ҳеҷ вақт надорем. Айёмҳои пурошӯб дар пеши мо ҳастанд. Ҷаҳон бо рӯҳи ҷанг ба таҳрик омадааст. Ба зудӣ манзараҳои нооромие, ки дар нубувватҳо зикр шудаанд, ба вуқӯъ хоҳанд пайваст. Нубуввати боби ёздаҳуми китоби Дониёл қариб ба иҷрои комили худ расидааст. Бисёре аз таърихе, ки дар иҷрои ин нубувват ба амал омадааст, такрор хоҳад шуд». Manuscript Releases, number 13, 394.
Verses ten through fifteen of Daniel eleven represent the history of the last days which leads up to the soon-coming Sunday law, for verse sixteen identifies when Rome, for the first time, conquered the “glorious land.”
Оятҳои даҳум то понздаҳуми Дониёл боби ёздаҳум таърихи рӯзҳои охирро, ки то ба қонуни наздикояндаи якшанбе мерасонад, ифода мекунанд, зеро ояти шонздаҳум муайян месозад, ки кай Рум бори аввал «замини ҷалол»-ро фатҳ кард.
But he that cometh against him shall do according to his own will, and none shall stand before him: and he shall stand in the glorious land, which by his hand shall be consumed. Daniel 11:16.
Аммо касе ки бар зидди ӯ меояд, мувофиқи иродаи худ амал хоҳад кард, ва ҳеҷ кас пеши ӯ истода натавонад; ва ӯ дар замини ҷалол хоҳад истод, ки ба дасти ӯ нобуд хоҳад шуд. Дониёл 11:16.
Daniel employs the expression “glorious land” twice in his writings. The first is verse sixteen, when literal pagan Rome conquered the literal glorious land of Judah.
Дониёл дар навиштаҳои худ ибораи «замини ҷалол»-ро ду бор ба кор мебарад. Аввалин бор дар ояти шонздаҳ аст, вақте ки Руми бутпарасти айнӣ замини ҷалоли айнӣ, яъне Яҳудоро, тасхир кард.
“Although Egypt could not stand before Antiochus, the king of the north, Antiochus could not stand before the Romans, who now came against him. No kingdoms were longer able to resist this rising power. Syria was conquered, and added to the Roman empire, when Pompey, BC 65, deprived Antiochus Asiaticus of his possessions, and reduced Syria to a Roman province.
«Ҳарчанд Миср натавонист бар зидди Антиохус, подшоҳи шимол, истодагӣ намояд, Антиохус низ натавонист дар муқобили румиён, ки акнун бар зидди ӯ меомаданд, истодагӣ кунад. Дигар ҳеҷ подшоҳӣ қодир набуд, ки ба ин қудрати рӯ ба авҷ муқовимат намояд. Сурия фатҳ гардид ва ба империяи Рум ҳамроҳ карда шуд, вақте ки Помпей, дар соли 65 то м., Антиохуси Осиёиро аз мулкҳояш маҳрум сохт ва Сурияро ба як вилояти Рум табдил дод.»
“The same power was also to stand in the Holy Land, and consume it. Rome became connected with the people of God, the Jews, by alliance, BC 162, from which date it holds a prominent place in the prophetic calendar. It did not, however, acquire jurisdiction over Judea by actual conquest till BC 63; and then in the following manner.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 259.
«Ҳамон қудрат мебоист дар Замини Муқаддас низ барпо гардад ва онро фурӯ барад. Рум дар соли 162 то милод, ба воситаи иттиҳод, бо қавми Худо — яҳудиён — пайваст гардид, ва аз ҳамон сана дар тақвими нубувватӣ ҷойгоҳи намоёнеро ишғол мекунад. Аммо он то соли 63 то милод бо роҳи фатҳи воқеӣ бар Яҳудо соҳибихтиёрӣ ба даст наовард; ва он гоҳ ба тариқи зерин.» Урайя Смит, Daniel and the Revelation, 259.
The other verse where Daniel employs the “glorious land” is in verse forty-one.
Ояти дигари он ҷо ки Дониёл ибораи «замини ҷалол»-ро ба кор мебарад, дар ояти чилу якум аст.
He shall enter also into the glorious land, and many countries shall be overthrown: but these shall escape out of his hand, even Edom, and Moab, and the chief of the children of Ammon. Daniel 11:41.
Ӯ ҳамчунин ба замини ҷалол даромада хоҳад омад, ва бисёр кишварҳо сарнагун хоҳанд шуд; вале инҳо аз дасти ӯ раҳо хоҳанд ёфт: яъне Адӯм, ва Мӯоб, ва сарварони банӣ-Аммӯн. Дониёл 11:41.
Verse forty-one of course follows verse forty, and verse forty begins with the words “and at the time of the end.” In The Great Controversy, Sister White identifies 1798 as the “time of the end,” so verse forty-one is identifying history that follows after the time of the end in 1798.
Албатта, ояти чилуяк пас аз ояти чил меояд, ва ояти чил бо суханони «ва дар вақти охир» оғоз меёбад. Дар «Муборизаи Бузург» хоҳар Уайт соли 1798-ро ҳамчун «вақти охир» муайян мекунад; бинобар ин, ояти чилуяк таърихеро муайян мекунад, ки пас аз вақти охир дар соли 1798 воқеъ мегардад.
“But at the time of the end, says the prophet, “Many shall run to and fro, and knowledge shall be increased.’ Daniel 12:4. . . . Since 1798 the book of Daniel has been unsealed, knowledge of the prophecies has increased, and many have proclaimed the solemn message of the judgment near.” The Great Controversy, 356.
«Аммо дар замони поён, — мегӯяд пайғамбар, — “бисёре ба ҳар сӯ давутоъз хоҳанд кард, ва дониш афзун хоҳад шуд”.» Дониёл 12:4.... Аз соли 1798 инҷониб китоби Дониёл кушода шудааст, дониш дар бораи пешгӯиҳо афзудааст, ва бисёре паёми ҷиддии наздик будани довариро эълон кардаанд». «Муборизаи Бузург», 356.
The glorious land of verse forty-one is not literal ancient Judah of old, but spiritual modern Judah. The United States is spiritual modern Judah, and verse forty-one is identifying the soon-coming Sunday law in the United States.
Замини пурҷалоли ояти чиҳилу як на Яҳудои қадимии воқеии замонҳои пешин аст, балки Яҳудои рӯҳонии замони ҳозира мебошад. Иёлоти Муттаҳида Яҳудои рӯҳонии замони ҳозира аст, ва ояти чиҳилу як қонуни рӯзи якшанбеи ба зудӣ ояндаро дар Иёлоти Муттаҳида муайян месозад.
Howbeit that was not first which is spiritual, but that which is natural; and afterward that which is spiritual. 1 Corinthians 15:46.
Лекин аввал он чи рӯҳонист, набуд, балки он чи табиӣ аст; ва баъд аз он он чи рӯҳонист. 1 Қӯринтиён 15:46.
That Sunday law is typified by verse sixteen, for “much of the history that has taken place” in the fulfillment of Daniel eleven is to be repeated. Verses ten through fifteen in the last days, represents the history preceding and leading up to the Sunday law.
Он қонуни якшанбе бо ояти шонздаҳум намунавор ифода шудааст, зеро «қисми зиёди таърихе, ки» дар иҷрои Дониёл ёздаҳум ба вуқӯъ пайвастааст, бояд такрор шавад. Оятҳои даҳ то понздаҳ дар айёми охир таърихи пеш аз қонуни якшанбе ва ба он овардарасонандаро ифода мекунанд.
The king of the north in those five verses, as well as the king of the south who were fulfilled by the Seleucid king Antiochus Magnus and the Egyptian kings of the Ptolemaic kingdom, typify powers that are the focus of the history that leads to the soon-coming Sunday law. These verses identify the history of the movement of the one hundred and forty-four thousand, for verse ten identifies the collapse of the Soviet Union in 1989, and verse sixteen the soon-coming Sunday law.
Подшоҳи шимол дар он панҷ оят, ҳамчунин подшоҳи ҷануб, ки иҷрои онҳо дар шахси подшоҳи Селевкиён Антиохи Бузург ва подшоҳони мисрии салтанати Птолемей сурат гирифт, намунаи қудратҳое мебошанд, ки меҳвари таърихе ҳастанд, ки ба қонуни якшанбеи ба зудӣ фарорасанда меорад. Ин оятҳо таърихи ҳаракати саду чилу чаҳор ҳазорро муайян месозанд, зеро ояти даҳ фурӯпошии Иттиҳоди Шӯравиро дар соли 1989 муайян мекунад, ва ояти шонздаҳ — қонуни якшанбеи ба зудӣ фарорасандаро.
Christ emphasizes these verses by aligning verse ten with verse forty and verse sixteen with verse forty-one. The direct reference to the literal glorious land which typifies the spiritual glorious land of verse forty-one is the end of the six verses, and verse ten is the beginning.
Масеҳ ин оятҳоро таъкид менамояд, зеро ояти даҳумро бо ояти чиҳилум ва ояти шонздаҳумро бо ояти чилу якум мувофиқ мегардонад. Ишораи мустақим ба замини ҷалолманди ҳақиқӣ, ки намунаи замини ҷалолманди рӯҳонии ояти чилу як аст, анҷоми ин шаш оят мебошад, ва ояти даҳум ибтидои он аст.
Just as Christ made sure verse sixteen has a direct connection with verse forty-one, and so too, verse ten has a direct connection with verse forty. The expression in verse ten “overflow, and pass through,” is the identical Hebrew phrase that is translated as “overflow and pass over,” in verse forty. The phrase is only found one other place in the Scriptures, but it is translated a little differently than verse ten and verse forty. Still, it is the same Hebrew phrase.
Ҳамон тавре ки Масеҳ таъмин намуд, ки ояти шонздаҳум бо ояти чилу якум пайванди мустақим дошта бошад, ҳамчунин ояти даҳум низ бо ояти чиҳилум пайванди мустақим дорад. Ифодаи дар ояти даҳум омадаи «лабрез шуда, гузар кардан» ҳамон айни ибораи ибронӣ мебошад, ки дар ояти чиҳилум ҳамчун «лабрез шуда, убур кардан» тарҷума шудааст. Ин ибора дар Навиштаҳо танҳо як ҷои дигар низ ёфт мешавад, аммо он нисбат ба ояти даҳум ва ояти чиҳилум андаке ба тарзи дигар тарҷума шудааст. Бо вуҷуди ин, он ҳамон як ибораи ибронӣ аст.
And he shall pass through Judah; he shall overflow and go over, he shall reach even to the neck; and the stretching out of his wings shall fill the breadth of thy land, O Immanuel. Isaiah 8:8.
Ва аз Яҳудо убур хоҳад кард; лабрез шуда, боло хоҳад рафт, то ба гардан хоҳад расид; ва густариши болҳояш паҳнои замини туро пур хоҳад кард, эй Имонуил. Ишаъё 8:8.
Isaiah’s “overflow and go over,” is the same as verse ten’s “overflow, and pass through,” and verse forty’s “overflow and pass over.” More than this, each of the three verses are describing an attack from the king of the north upon the king of the south. In Isaiah, the northern king of Assyria, Sennacherib, was attacking Judah, the southern kingdom of Israel. In verse ten Antiochus Magnus, the northern king of the Seleucid Empire was attacking the southern kingdom of Egypt. In verse forty, the king of the north, the papal power, who had received a deadly wound at the beginning of verse forty, was attacking the southern atheistic power of the Soviet Union. Each verse represents the same prophetic structure of a conflict between the kings of the north and south, and in each verse the northern king “overflows and passes over.”
«Тӯғён карда, убур хоҳад кард»-и Ишаъё ҳамон маъноеро дорад, ки «тӯғён карда, хоҳад гузашт»-и ояти даҳ ва «тӯғён карда, убур хоҳад кард»-и ояти чил дорад. Беш аз ин, ҳар се оят ҳамлаеро аз ҷониби подшоҳи шимол бар подшоҳи ҷануб тасвир мекунанд. Дар Ишаъё, подшоҳи шимолии Ашшур, Санҳериб, бар Яҳудо, подшоҳии ҷанубии Исроил, ҳамла мекард. Дар ояти даҳ Антиохи Кабир, подшоҳи шимолии Империяи Селевкиён, бар подшоҳии ҷанубӣ, яъне Миср, ҳамла мекард. Дар ояти чил, подшоҳи шимол, қудрати папавӣ, ки дар аввали ояти чил захми марговар гирифта буд, бар қудрати ҷанубии бедин, яъне Иттиҳоди Шӯравӣ, ҳамла мекард. Ҳар як оят ҳамон як сохтори нубувватиро аз низои миёни подшоҳони шимол ва ҷануб намояндагӣ мекунад, ва дар ҳар оят подшоҳи шимол «тӯғён карда, убур хоҳад кард».
Isaiah’s testimony and verse ten both identify that when the northern king attacks he ceases before entering into the capital of the southern kingdom. Sennacherib brought his warfare to the walls of Jerusalem, and no further. In 219 BC, Antiochus Magnus came to the border of Egypt and stopped. Then he lost the battle of Raphia that occurred two years later in 217 BC. Sennacherib came to the walls of Jerusalem and lost the battle as God intervened.
Шаҳодати Ишаъё ва ҳам ояти даҳум ҳар ду нишон медиҳанд, ки вақте подшоҳи шимол ҳамла мекунад, ӯ пеш аз дохил шудан ба пойтахти подшоҳии ҷанубӣ бозмеистад. Санҳориб ҷанги худро то деворҳои Ерусалим овард, ва на бештар аз он. Дар соли 219 то милод, Антиохуси Бузург то сарҳади Миср омад ва бозистод. Сипас ӯ дар ҷанги Рафия, ки ду сол баъд, дар соли 217 то милод, рӯй дод, шикаст хӯрд. Санҳориб то деворҳои Ерусалим омад ва дар он ҷанг шикаст хӯрд, зеро Худо мудохила намуд.
Therefore thus saith the Lord concerning the king of Assyria, He shall not come into this city, nor shoot an arrow there, nor come before it with shield, nor cast a bank against it. By the way that he came, by the same shall he return, and shall not come into this city, saith the Lord. For I will defend this city, to save it, for mine own sake, and for my servant David’s sake. And it came to pass that night, that the angel of the Lord went out, and smote in the camp of the Assyrians an hundred fourscore and five thousand: and when they arose early in the morning, behold, they were all dead corpses. So Sennacherib king of Assyria departed, and went and returned, and dwelt at Nineveh. And it came to pass, as he was worshipping in the house of Nisroch his god, that Adrammelech and Sharezer his sons smote him with the sword: and they escaped into the land of Armenia. And Esarhaddon his son reigned in his stead. 2 Kings 19:32–37.
Пас бинобар ин, Худованд дар бораи подшоҳи Ашшур чунин мегӯяд: Ӯ ба ин шаҳр нахоҳад омад, ва тире ба он ҷо нахоҳад андохт, ва бо сипар пеши он нахоҳад омад, ва бар зидди он хокрезе нахоҳад бардошт. Аз ҳамон роҳе ки омадааст, аз ҳамон роҳ бармегардад, ва ба ин шаҳр нахоҳад омад, мегӯяд Худованд. Зеро Ман ин шаҳрро ҳимоят хоҳам кард, то онро наҷот диҳам, ба хотири Худам ва ба хотири бандаи Худ Довуд. Ва он шаб воқеъ шуд, ки фариштаи Худованд берун рафт ва дар урдугоҳи ашшуриён саду ҳаштоду панҷ ҳазор нафарро зад; ва чун субҳи барвақт бархостанд, инак, ҳама ҷасадҳои мурда буданд. Пас Санҳериб, подшоҳи Ашшур, баромада рафт ва баргашта, дар Нинве сокин шуд. Ва воқеъ шуд, ҳангоме ки ӯ дар хонаи Нисрох, худои худ, ибодат мекард, ки писаронаш Адраммалик ва Шаръезер ӯро бо шамшер заданд; ва онҳо ба замини Арманистон гурехтанд. Ва писараш Асарҳаддӯн ба ҷои ӯ подшоҳӣ кард. 4 Подшоҳон 19:32–37.
In 1989, the king of the north swept away the Soviet Union, but he did not overcome the capital of the Soviet Union. Russia was left standing. The next battle, typified in verses eleven and twelve, was the battle of Raphia, which was also typified by the overthrow of Sennacherib’s army and his subsequent death which identifies a victory for the southern king, which was Judah in the testimony of Sennacherib, and Raphia in the testimony of Antiochus Magnus.
Дар соли 1989 подшоҳи шимол Иттиҳоди Шӯравиро рӯбучин кард, вале ӯ пойтахти Иттиҳоди Шӯравиро мағлуб накард. Русия боқӣ монд. Ҷанги баъдӣ, ки дар оятҳои ёздаҳ ва дувоздаҳ ба тимсол оварда шудааст, ҷанги Рафия буд, ки инчунин бо сарнагун шудани лашкари Санҳириб ва марги баъдии худи ӯ ба тимсол оварда шудааст, ки ин пирӯзии подшоҳи ҷанубро нишон медиҳад, ки он дар шаҳодати Санҳириб Яҳудо буд, ва дар шаҳодати Антиохуси Бузург — Рафия.
Verse ten provides a direct connection to verse forty and verse sixteen provides a direct connection with verse forty-one. Verses ten through sixteen represent the history of 1989 unto the Sunday law. The verse represents a hidden history in verse forty that begins with the collapse of the Soviet Union in 1989 and continues unto the Sunday law. Verse ten also directly connects the “seven times” of Leviticus twenty-six to the hidden history, but that line of truth is outside what we are here setting forth.
Ояти даҳум робитаи мустақимро бо ояти чиҳил фароҳам меоварад, ва ояти шонздаҳум робитаи мустақимро бо ояти чиҳилу як таъмин мекунад. Оятҳои даҳум то шонздаҳум таърихи соли 1989-ро то қонуни якшанбе ифода мекунанд. Ин оят таърихи пинҳонеро дар ояти чиҳил ифода мекунад, ки бо фурӯпошии Иттиҳоди Шӯравӣ дар соли 1989 оғоз ёфта, то қонуни якшанбе идома меёбад. Ояти даҳум ҳамчунин «ҳафт замон»-и Ибодат 26-ро ба таври мустақим ба таърихи пинҳон мепайвандад, аммо он хатти ҳақиқат берун аз он чизест, ки мо дар ин ҷо баён менамоем.
In Millerite history the first of six primary controversies within Adventism concerning the correct identification of Rome occurred, and it was over who the robbers of verse fourteen represented. The Protestants held they represented Antiochus Epiphanes, and the Millerites identified them as Rome. In the last controversy of Adventism concerning the correct identification of Rome it is also over the robbers of verse fourteen. One class, represented by the Millerites, is upholding the foundational understanding of the Millerites, which was endorsed by the Spirit of Prophecy.
Дар таърихи миллеритӣ нахустин аз шаш баҳси асосӣ дар дохили адвентизм оид ба шиносоии дурусти Рум ба вуқӯъ пайваст, ва он бар сари он буд, ки роҳзанони ояти чордаҳум киро намояндагӣ мекунанд. Протестантҳо бар он буданд, ки онҳо Антиохус Эпифанесро намояндагӣ мекунанд, ва миллеритҳо онҳоро ҳамчун Рум муайян карданд. Дар охирин баҳси адвентизм оид ба шиносоии дурусти Рум низ масъала бар сари роҳзанони ояти чордаҳум аст. Як гурӯҳ, ки миллеритҳо намояндагии онро мекунанд, фаҳмиши бунёдии миллеритҳоро, ки Рӯҳи Нубувват онро тасдиқ кардааст, ҳимоят мекунад.
“I have seen that the 1843 chart was directed by the hand of the Lord, and that it should not be altered; that the figures were as He wanted them; that His hand was over and hid a mistake in some of the figures, so that none could see it, until His hand was removed.” Early Writings, 74.
«Ба ман нишон дода шуд, ки ҷадвали соли 1843 бо дасти Худованд роҳнамоӣ шуда буд, ва он набояд тағйир дода шавад; ки рақамҳо ҳамон гуна буданд, ки Ӯ мехост; ки дасти Ӯ бар он буд ва иштибоҳеро дар баъзе аз рақамҳо пинҳон мекард, то ҳеҷ кас онро дида натавонад, то даме ки дасти Ӯ бардошта шуд». Early Writings, 74.
That sacred chart identifies the controversy with the notation of 164 BC.
Он нақшаи муқаддас он мухолифатро бо ишораи соли 164 то милод муайян мекунад.
“164 Death of Antiochus Epiphanes, who of course, stood not up against the Prince of Princes, as he had been 164 yrs. dead before the Prince of Princes was born.”
«164 Марги Антиох Эпифан, ки албатта, бар зидди Сарвари сарварон набархост, зеро ӯ 164 сол пеш аз он ки Сарвари сарварон таваллуд шавад, мурда буд.»
The reference of that controversy upon the sacred chart represents the only truth represented upon the sacred chart that is not based upon a prophetic passage from God’s Word. In doing so it identifies a waymark, not of biblical history, but of Advent history, and “it should not be altered,” for the controversy identifies how the prophetic vision is established. To reject that foundational truth is to simultaneously reject the authority of the Spirit of Prophecy’s endorsement of the sacred chart.
Ишораи он баҳс бар ҷадвали муқаддас ягона ҳақиқатеро ифода мекунад, ки бар ҷадвали муқаддас нишон дода шудааст ва бар порчае аз пешгӯии Каломи Худо асос наёфтааст. Бо ин амал он як аломати роҳро муайян месозад, на аз таърихи Китоби Муқаддас, балки аз таърихи Адвент, ва «он набояд тағйир дода шавад», зеро он баҳс муайян месозад, ки рӯъёи пешгӯёна чӣ гуна барқарор мегардад. Рад кардани он ҳақиқати бунёдӣ ҳамзамон рад кардани эътибори тасдиқи Рӯҳи Нубувват нисбат ба ҷадвали муқаддас аст.
“The very last deception of Satan will be to make of none effect the testimony of the Spirit of God. ‘Where there is no vision, the people perish’ (Proverbs 29:18). Satan will work ingeniously, in different ways and through different agencies, to unsettle the confidence of God’s remnant people in the true testimony. He will bring in spurious visions to mislead, and will mingle the false with the true, and so disgust people that they will regard everything that bears the name of visions as a species of fanaticism; but honest souls, by contrasting false and true, will be enabled to distinguish between them.” Selected Messages, book 2, 78.
«Фиреби охирини шайтон ин хоҳад буд, ки шаҳодати Рӯҳи Худоро беэътибор гардонад. “Ҷое ки рӯъё нест, қавм ҳалок мешавад” (Масалҳо 29:18). Шайтон бо ҳилагарии бисёр, ба роҳҳои гуногун ва тавассути василаҳои мухталиф амал хоҳад кард, то эътимоди қавми боқимондаи Худоро ба шаҳодати ҳақиқӣ мутазалзил созад. Ӯ рӯъёҳои сохтаро барои гумроҳ кардан ворид хоҳад кард, ва дурӯғро бо ростӣ омехта хоҳад сохт, то мардумро чунон безор гардонад, ки ҳар чизи дорои номи рӯъёҳоро навъе аз таассуби ифротӣ ҳисоб кунанд; аммо ҷонҳои ростқавл, бо муқоисаи дурӯғин ва ҳақиқӣ, қодир хоҳанд шуд, ки онҳоро аз ҳам фарқ намоянд». Selected Messages, book 2, 78.
The last controversy of “the robbers of thy people”, is the same as the first, and without an understanding of the symbol which establishes the vision, “the people perish.” They “perish” because they “make of none effect the testimony of the Spirit of God.”
Ихтилофи охирини «ғоратгарони қавми ту» ҳамон аст, ки аввалин буд; ва бе дарки он рамзе, ки ин рӯъёро барқарор месозад, «қавм ҳалок мешавад». Онҳо «ҳалок мешаванд», зеро «шаҳодати Рӯҳи Худоро беасар мегардонанд».
The other class claims that the United States is represented as the robbers of verse fourteen. That class is unable or unwilling to see that Antiochus Magnus in verses ten through fifteen represents the United States. Just as the Protestants of Millerite history claimed the robbers were Antiochus, the class who is unwilling to see identifies the robbers as the power (the United States) that is typified by Antiochus.
Синфи дигар даъво мекунад, ки Иёлоти Муттаҳида ҳамчун «ғоратгарон»-и ояти чордаҳум муаррифӣ шудааст. Он синф қодир нест ё намехоҳад бубинад, ки Антиохуси Бузург дар оятҳои даҳ то понздаҳум намояндаи Иёлоти Муттаҳида мебошад. Ҳамон тавре ки протестантҳои таърихи миллерӣ даъво мекарданд, ки ғоратгарон Антиохус буданд, ҳамон синфе ки намехоҳад бубинад, ғоратгаронро ҳамчун ҳамон қудрат (Иёлоти Муттаҳида), ки ба василаи Антиохус тимсол шудааст, муайян мекунад.
Sennacherib’s attack upon Judah that reached to the capital, Jerusalem, and that failed, was led by Sennacherib’s general, Rabshakeh.
Ҳуҷуми Сеннахериб бар Яҳудо, ки то пойтахт — Ерусалим — расид ва ноком монд, аз ҷониби сарлашкари Сеннахериб, Рабшоқӣ, роҳбарӣ мешуд.
Now therefore, I pray thee, give pledges to my lord the king of Assyria, and I will deliver thee two thousand horses, if thou be able on thy part to set riders upon them. How then wilt thou turn away the face of one captain of the least of my master’s servants, and put thy trust on Egypt for chariots and for horsemen? Am I now come up without the Lord against this place to destroy it? The Lord said to me, Go up against this land, and destroy it. Then said Eliakim the son of Hilkiah, and Shebna, and Joah, unto Rabshakeh, Speak, I pray thee, to thy servants in the Syrian language; for we understand it: and talk not with us in the Jews’ language in the ears of the people that are on the wall. But Rabshakeh said unto them, Hath my master sent me to thy master, and to thee, to speak these words? hath he not sent me to the men which sit on the wall, that they may eat their own dung, and drink their own piss with you? Then Rabshakeh stood and cried with a loud voice in the Jews’ language, and spake, saying, Hear the word of the great king, the king of Assyria. 2 Kings 18:23–28.
Пас акнун, илтимос, ба хоҷаи ман — подшоҳи Ашшур — гарав бидеҳ, ва ман ба ту ду ҳазор асп хоҳам дод, агар ту аз ҷониби худ тавонӣ саворон бар онҳо бимонӣ. Пас чӣ гуна рӯйи як сарвари кӯчактарин аз бандагони хоҷаи маро бозмегардонӣ, ва бар Миср барои аробаҳо ва саворон таваккал менамоӣ? Оё ман акнун бе Парвардигор бар зидди ин макон баромадаам, то онро нобуд созам? Парвардигор ба ман гуфт: “Бар зидди ин замин баро ва онро нобуд кун”. Он гоҳ Элёқим ибни Ҳилқиё ва Шабно ва Юоҳ ба Рабшоқо гуфтанд: «Илтимос, ба бандагони худ ба забони оромӣ сухан бигӯй, зеро мо онро мефаҳмем; ва бо мо ба забони яҳудиён дар гӯши қавме ки бар ҳисор ҳастанд, сухан магӯ». Аммо Рабшоқо ба онҳо гуфт: «Оё хоҷаи ман маро назди хоҷаи ту ва назди ту фиристодааст, то ин суханонро гӯям? Оё маро назди мардуме ки бар ҳисор нишастаанд нафиристодааст, то бо шумо саргини худро бихӯранд ва пешоби худро бинӯшанд?» Он гоҳ Рабшоқо истода, ба овози баланд ба забони яҳудиён нидо кард ва сухан ронда, гуфт: «Каломи подшоҳи бузург, подшоҳи Ашшурро бишнавед». 4 Подшоҳон 18:23–28.
Rabshakeh was presenting not his words, but the words of Sennacherib, king of Assyria. In Daniel eleven verse forty the king of the north is the papal power who at the time of the end in 1798 received a deadly wound at the hands of atheistic France, the southern king. In the verse the king of the north ultimately retaliates and overflows the southern kingdom (the USSR) in 1989. When the king of the north accomplished that work, he brought with him “chariots, and with horsemen, and many ships.” “Chariots and horsemen” represent military might and “ships” represent economic power. Those symbols identify the United States as papal Rome’s proxy army in the victory of 1989, as typified by Rabshakeh. Antiochus Magnus in verse ten through fifteen represents the United States, and as William Miller correctly identified that the word “also” in verse fourteen establishes a new power entering the prophetic narrative, the “robbers” must represent a power distinct from either the Ptolemaic kings of the south, or Antiochus the king of the north or Philip of Macedon.
Рабшоқа на суханони худ, балки суханони Санҳариб, подшоҳи Ашшурро баён мекард. Дар Дониёл 11:40 подшоҳи шимол қудрати папистӣ мебошад, ки дар замони охир, дар соли 1798, аз дасти Фаронсаи атеистӣ — подшоҳи ҷануб — захми марговар гирифт. Дар ин оят подшоҳи шимол дар ниҳоят ҷавобан ҳамла карда, дар соли 1989 бар подшоҳии ҷануб (ИҶШС) чун сел мерезад. Вақте ки подшоҳи шимол он корро ба анҷом расонд, ӯ бо худ «аробаҳо, ва саворагон, ва киштиҳои бисёр» овард. «Аробаҳо ва саворагон» қудрати низомиро ифода мекунанд ва «киштиҳо» қудрати иқтисодиро ифода менамоянд. Ин рамзҳо Иёлоти Муттаҳидаро ҳамчун лашкари вакилонаи Руми папистӣ дар пирӯзии соли 1989, чунон ки дар симои Рабшоқа намуна шудааст, муайян месозанд. Антиохуси Бузург дар оятҳои даҳ то понздаҳ Иёлоти Муттаҳидаро ифода мекунад, ва ҳамон тавре ки Вилям Миллер дуруст муайян карда буд, ки калимаи «ҳамчунин» дар ояти чордаҳ қудрати наверо, ки ба ривояти нубувватӣ ворид мешавад, муқаррар месозад, «ғоратгарон» бояд қудрате бошанд, ки аз подшоҳони Птолемейии ҷануб, ё Антиохус — подшоҳи шимол, ё Филиппи Мақдунӣ фарқ дорад.
“The king of the south, in this verse, without any doubt, means king of Egypt; but what the robbers of thy people means remains yet a doubt perhaps to some. That it cannot mean Antiochus, or any king of Syria, it is plain; for the angel had been talking about that nation for a number of verses previous, and now says, ‘also the robbers of thy people,’ etc., evidently implying some other nation. I will admit that Antiochus did perhaps rob the Jews; but how could this ‘establish the vision,’ as Antiochus is not spoken of anywhere in the vision as performing any act of that kind; for he belonged to what is called the Grecian kingdom in the vision. Again, ‘to establish the vision,’ must mean to make sure, complete, or fulfill the same.” William Miller, Miller’s Works, Lecture 6, 89.
«Подшоҳи ҷануб», дар ин оят, бе ҳеҷ шакке, подшоҳи Мисрро дар назар дорад; аммо он чи «ғоратгарони қавми ту» маъно медиҳад, шояд барои баъзеҳо ҳанӯз ҳам мавриди шак бошад. Равшан аст, ки он наметавонад Антиёхус, ё ҳеҷ подшоҳи Сурияро дар назар дошта бошад; зеро фаришта дар чандин ояти пеш аз ин дар бораи он миллат сухан гуфта буд, ва акнун мегӯяд: «ҳамчунин ғоратгарони қавми ту», ва ғайра, ки ошкоро ба миллати дигаре ишора мекунад. Ман иқрор мекунам, ки Антиёхус, шояд, яҳудиёнро ғорат карда бошад; аммо ин чӣ гуна метавонист «руъёро барқарор созад», дар ҳоле ки Антиёхус дар ҳеҷ ҷое аз руъё ҳамчун анҷомдиҳандаи чунин амале зикр нашудааст; зеро ӯ, дар руъё, ба он чи подшоҳии Юнонӣ номида мешавад, тааллуқ дошт. Боз, «то руъёро барқарор созад», бояд маънои онро дошта бошад, ки ҳамонро муҳкам, комил, ё ба иҷро расонад». William Miller, Miller’s Works, Lecture 6, 89.
“Antiochus” was a name selected by many of the kings of the Syrian Seleucid Empire. The founder of that empire was Seleucid Nicator, and somewhere between twenty-six to thirty kings made up the entire list of Seleucid kings. Many of those kings chose the name “Antiochus”, just as the many popes choose throne-names when they are selected as popes. The popes are all “antichrist,” which means “against Christ”. The word “anti” meaning “against”. As antichrists they have taken the name of their spiritual forefather, who is Satan. Satan and the popes are both identified as the antichrist in inspiration.
«Антиохус» номе буд, ки бисёре аз подшоҳони империяи селевкиёни Сурия онро ихтиёр карда буданд. Бунёдгузори он империя Селевкид Никатор буд, ва дар маҷмӯъ рӯйхати пурраи подшоҳони селевкӣ аз ҷое миёни бисту шаш то сӣ подшоҳро дар бар мегирифт. Бисёре аз он подшоҳон номи «Антиохус»-ро интихоб мекарданд, ҳамон гуна ки бисёре аз попҳо ҳангоми ба мақоми попӣ баргузида шуданашон номҳои тахтнишинӣ интихоб мекунанд. Ҳамаи попҳо «зиддимасеҳ» мебошанд, ки маънояш «бар зидди Масеҳ» аст. Калимаи «анти» ба маънои «бар зидди» мебошад. Онҳо, ҳамчун зиддимасеҳон, номи пешвои рӯҳонии худро, ки Шайтон аст, гирифтаанд. Дар ваҳй попҳо ва Шайтон ҳар ду ҳамчун зиддимасеҳ шинохта мешаванд.
“The determination of antichrist to carry out the rebellion he began in heaven will continue to work in the children of disobedience.” Testimonies, volume 9, 230.
«Қатъияти зиддимасеҳ барои амалӣ сохтани исёне, ки ӯ дар осмон оғоз карда буд, ҳамчунон дар фарзандони нофармон амал хоҳад кард». Testimonies, ҷилди 9, 230.
A pope is a representative of Satan, and thus they are both against Christ, and therefore are the “antichrist.” They choose a name when they take the position as pope, and become Satan’s earthly representative.
Поп намояндаи Шайтон аст, ва бинобар ин ҳар дуи онҳо муқобили Масеҳанд, ва аз ин рӯ онҳо «зиддимасеҳ» мебошанд. Онҳо ҳангоме ки мақоми попро ба уҳда мегиранд, номеро интихоб мекунанд ва намояндаи заминии Шайтон мегарданд.
“To secure worldly gains and honors, the church was led to seek the favor and support of the great men of earth; and having thus rejected Christ, she was induced to yield allegiance to the representative of Satan—the bishop of Rome.” The Great Controversy, 50.
«Барои ба даст овардани манфиатҳо ва иззату икроми дунявӣ, калисо водор карда шуд, ки илтифот ва пуштибонии бузургони заминро биҷӯяд; ва ба ин тарз Масеҳро рад намуда, вай ба он оварда шуд, ки итоати худро ба намояндаи Шайтон — усқуфи Рум — биспорад». «Муборизаи Бузург», 50.
By their works you shall know them, and the popes carry on the same work as Satan.
Аз рӯи аъмолашон онҳоро хоҳед шинохт, ва попҳо ҳамон кореро идома медиҳанд, ки Шайтон анҷом медиҳад.
“Through the pope of Rome the same work has been carried on here on earth as was carried on in the courts of heaven before the expulsion of the prince of darkness. Satan sought to correct the law of God in heaven, and to supply an amendment of his own. He exalted his own judgment above that of his Creator, and placed his will above the will of Jehovah, and in this way virtually declared God to be fallible. The pope also takes the same course and, claiming infallibility for himself, seeks to adjust the law of God to meet his own ideas, thinking himself able to correct the mistakes he thinks he sees in the statutes and commands of the Lord of heaven and earth. He virtually says to the world, I will give you better laws than those of Jehovah. What an insult is this to the God of heaven!” Signs of the Times, November 19, 1894.
«Тавассути попи Рум ҳамон коре дар ин ҷо, бар замин, идома дода шудааст, ки пеш аз ронда шудани мири зулмот дар толорҳои осмон ба пеш бурда мешуд. Шайтон кӯшиш кард, ки шариати Худоро дар осмон ислоҳ намояд ва аз ҷониби худ ислоҳияе пешниҳод кунад. Ӯ доварии худро аз доварии Офаридгори худ болотар бардошт ва иродаи худро аз иродаи Яҳува боло гузошт, ва ба ин васила амалан эълон кард, ки Худо метавонад саҳвпазир бошад. Поп низ ҳамин роҳро пеш мегирад ва, барои худ даъвои бегуноҳиро карда, мекӯшад шариати Худоро мувофиқи андешаҳои худ танзим намояд, зеро худро қодир медонад, ки хатоҳоеро, ки ба гумони худ дар қонунҳо ва аҳкоми Худованди осмон ва замин мебинад, ислоҳ кунад. Ӯ амалан ба ҷаҳон мегӯяд: Ман ба шумо қонунҳое беҳтар аз қонунҳои Яҳува хоҳам дод. Ин чӣ гуна таҳқирест ба Худои осмон!» Signs of the Times, November 19, 1894.
Though Seleucus Nicator established the Seleucid Empire, many of the following kings chose the name “Antiochus,” in honor, not of Seleucus, but of his father. Seleucus’ father, Antiochus, was a nobleman and a general in the service of King Philip II of Macedon, who was the father of Alexander the Great. This noble status and military background helped establish the foundation for Seleucus’s own prominent role and subsequent rise to power after the death of Alexander the Great.
Ҳарчанд Селевк Никатор Империяи Селевкиёнро бунёд кард, бисёре аз подшоҳони баъдӣ номи «Антиохус»-ро ба шарафи на худи Селевк, балки падараш интихоб карданд. Падари Селевк, Антиохус, ашрофзода ва сарлашкаре дар хидмати подшоҳ Филиппи II-и Мақдунӣ буд, ки падари Искандари Мақдунӣ буд. Ин мартабаи ашрофӣ ва собиқаи низомӣ ба пойдор гардидани асоси нақши барҷастаи худи Селевк ва болоравии минбаъдаи ӯ ба қудрат пас аз марги Искандари Мақдунӣ мусоидат намуд.
Seleucus’ kingdom was established when he took control of three of the four areas of Alexander’s kingdom. Rome also conquers three geographical powers in order to take control and become the king of the north. When Seleucus had secured the east, the west and the north he became the king of the north in the historical narrative, and his capital was the city of Babylon. Many of the following kings chose the name “Antiochus” when they took the northern throne in order to honor their political forefather. The parallel is easy to see, if you choose to see. If you don’t, you don’t.
Мамлакати Селевкус он гоҳ барқарор гардид, ки ӯ се аз чор қисми мамлакати Искандарро зери ихтиёри худ даровард. Рум низ барои ба даст гирифтани ҳокимият ва подшоҳи шимол шудан, се қудрати ҷуғрофиро фатҳ мекунад. Вақте ки Селевкус шарқ, ғарб ва шимолро таҳти тасарруфи худ устувор сохт, ӯ дар ривояти таърихӣ подшоҳи шимол гардид, ва пойтахти ӯ шаҳри Бобил буд. Бисёре аз подшоҳони баъдӣ, ҳангоме ки бар тахти шимол менишастанд, барои эҳтиром гузоштан ба ниёи сиёсии худ номи «Антиохус»-ро интихоб мекарданд. Мувозӣ будани ин амрро дидан осон аст, агар хоҳӣ, ки бубинӣ. Агар нахоҳӣ, намебинӣ.
The name “Antiochus” (Ἀντίοχος in Greek) comes from the Greek elements’ “anti” (meaning “against” or “opposite”) and “ocheo” (meaning “to hold fast” or “to maintain”). The northern kings chose the name to maintain their political heritage with the father, just as the antichrist (popes) choose names when they begin to rule. Just as the popes are representatives of their father, the devil, so too the Antiochus’ of the Syrian Empire typify representatives of their father. In this application Antiochus represents a proxy of their father. The proxy of the papal power in 1989 was the United States, and the secular testimony upholds the relationship between the antichrist, Pope John Paul II, and Ronald Reagan in their work to bring down the former Soviet Union.
Номи «Антиохус» (Ἀντίοχος дар забони юнонӣ) аз унсурҳои юнонии «anti» (ба маънои «зидди» ё «муқобили») ва «ocheo» (ба маънои «маҳкам нигоҳ доштан» ё «нигоҳ доштан») бармеояд. Подшоҳони шимолӣ ин номро интихоб мекарданд, то мероси сиёсии худро бо падар нигоҳ доранд, ҳамон тавре ки зиддимасеҳ (попҳо) ҳангоми оғоз кардани ҳукмронии худ ном интихоб мекунанд. Ҳамон тавре ки попҳо намояндагони падари худ, иблис, мебошанд, ҳамчунин Антиохусҳои империяи Сурия намунаи намояндагони падари худ мебошанд. Дар ин татбиқ Антиохус намояндаи ваколатдори падари худ мебошад. Намояндаи ваколатдори қудрати папагӣ дар соли 1989 Иёлоти Муттаҳида буд, ва шаҳодати дунявӣ робитаи миёни зиддимасеҳ, Поп Иоанн Павели II, ва Роналд Рейганро дар кори онҳо барои сарнагун сохтани собиқ Иттиҳоди Шӯравӣ тасдиқ менамояд.
In verses ten through sixteen, the first and last verse possess direct references to verses forty and forty-one. Verse ten directly represents verse forty. Verse sixteen directly represents verse forty-one. The verses represent the portion of the prophecy of Daniel that relates to the last days.
Дар оятҳои даҳ то шонздаҳ, ояти аввал ва охирин ба оятҳои чил ва чилу як ишораҳои мустақим доранд. Ояти даҳ бевосита намояндаи ояти чил аст. Ояти шонздаҳ бевосита намояндаи ояти чилу як аст. Ин оятҳо он қисми нубуввати Дониёлро ифода мекунанд, ки ба айёми охир дахл дорад.
“The book that was sealed was not the book of Revelation, but that portion of the prophecy of Daniel which related to the last days. The Scripture says, ‘But thou, O Daniel, shut up the words, and seal the book, even to the time of the end: many shall run to and fro, and knowledge shall be increased’ (Daniel 12:4). When the book was opened, the proclamation was made, ‘Time shall be no longer.’ (See Revelation 10:6.) The book of Daniel is now unsealed, and the revelation made by Christ to John is to come to all the inhabitants of the earth. By the increase of knowledge a people is to be prepared to stand in the latter days. . . .
«Китобе, ки муҳр зада шуда буд, китоби Ваҳй набуд, балки он қисми нубуввати Дониёл буд, ки ба рӯзҳои охир тааллуқ дошт. Навиштаҷот мегӯяд: “Вале ту, эй Дониёл, ин суханонро пинҳон дор ва китобро то вақти охир муҳр намо; бисёре ба ҳар сӯ хоҳад шитофт, ва дониш афзун хоҳад шуд” (Дониёл 12:4). Вақте ки китоб кушода шуд, ин эълон садо дод: “Вақт дигар нахоҳад буд.” (Нигаред ба Ваҳй 10:6.) Китоби Дониёл акнун аз муҳр бароварда шудааст, ва он ваҳйе, ки Масеҳ ба Юҳанно дод, бояд ба ҳамаи сокинони замин бирасад. Ба воситаи афзоиши дониш қавме бояд омода гардад, то дар рӯзҳои охир истодагӣ намояд....»
“In the first angel’s message men are called upon to worship God, our Creator, who made the world and all things that are therein. They have paid homage to an institution of the Papacy, making of no effect the law of Jehovah, but there is to be an increase of knowledge on this subject.” Selected Messages, book 2, 105, 106.
«Дар паёми фариштаи якум одамон даъват карда мешаванд, ки Худоро, Офаридгори мо, ки ҷаҳон ва ҳар он чиро, ки дар он аст, офаридааст, ибодат намоянд. Онҳо ба як ниҳоди папагӣ эҳтиром гузоштаанд ва ба ин васила шариати Яҳуваро беасар гардонидаанд; вале дар ин мавзӯъ афзоиши дониш хоҳад буд». Selected Messages, book 2, 105, 106.
At the time of the end in 1989 the last six verses of Daniel chapter eleven represent the “portion of the prophecy of Daniel which related to the last days.” It was recognized when it was then unsealed, and that unsealing produced an increase of knowledge on the “institution of the Papacy, making of no effect the law of Jehovah.” The Alpha and Omega always illustrates the end with the beginning, and the testing process that began in 1989, was designed to produce two classes of worshippers.
Дар вақти интиҳо дар соли 1989 шаш ояти охирини боби ёздаҳуми Дониёл «қисми пешгӯии Дониёл»-ро ифода мекунанд, ки «ба рӯзҳои охир дахл дошт». Ин амр ҳангоми он ки он вақт муҳр аз он бардошта шуд, шинохта гардид, ва он муҳркушоӣ боиси афзоиши дониш дар бораи «барқарор гардидани Папагӣ, беэътибор гардонидани қонуни Яҳува» шуд. Алфа ва Омега ҳамеша интиҳоро бо ибтидо тасвир мекунад, ва раванди озмоише, ки дар соли 1989 оғоз ёфт, барои ба вуҷуд овардани ду табақаи парастишкунандагон тарҳрезӣ шуда буд.
And he said, Go thy way, Daniel: for the words are closed up and sealed till the time of the end. Many shall be purified, and made white, and tried; but the wicked shall do wickedly: and none of the wicked shall understand; but the wise shall understand. Daniel 12:9, 10.
Ва ӯ гуфт: «Бирав, эй Дониёл; зеро ин суханон то вақти интиҳо баста ва мӯҳр шудаанд. Бисёре пок карда хоҳанд шуд, ва сафед гардонида хоҳанд шуд, ва озмуда хоҳанд шуд; вале шарирон шарорат хоҳанд кард; ва ҳеҷ яке аз шарирон нахоҳад фаҳмид; аммо хирадмандон хоҳанд фаҳмид». Дониёл 12:9, 10.
We are now in the final period of that testing process, for the controversy of the robbers at the beginning of Adventism is now being repeated. To identify the robbers as the United States is to identify Antiochus as the robbers. It is the identical controversy of the Millerites and Protestants.
Ҳоло мо дар давраи ниҳоии он раванди озмоиш қарор дорем, зеро баҳси дуздон дар оғози адвентизм ҳоло боз такрор мегардад. Дуздонро ҳамчун Иёлоти Муттаҳидаи Амрико муайян кардан, баробари он аст, ки Антиохусро ҳамчун дуздон муайян намоем. Ин ҳамон баҳси айни ҳамон Миллеритҳо ва протестантҳо мебошад.
At the end of the testing process, just as in the beginning of the testing process, which began in 1989, the Lion of the tribe of Judah unseals “that portion of the prophecy of Daniel which related to the last days.” In 1989 it was the last six verses of Daniel eleven, and at the ending it is the hidden history of verse forty, that is typified by verses ten through sixteen.
Дар анҷоми раванди озмоиш, ҳамон тавре ки дар оғози раванди озмоиш, ки соли 1989 оғоз ёфт, Шери сибти Яҳудо «он қисми нубуввати Дониёлро, ки ба айёми охир тааллуқ дошт», мекушояд. Дар соли 1989 он шаш ояти охирини боби ёздаҳуми Дониёл буд, ва дар поён он таърихи пинҳони ояти чиҳил аст, ки ба воситаи оятҳои даҳ то шонздаҳ тимсол шудааст.
We will continue our consideration of the six lines of controversies within the history of Adventism in the following articles. The first of those six controversies illustrates the last of those six controversies. We will use the first and last controversies to overlay the other four controversies as we unfold the elements involved with the efforts of the enemy of righteousness to prevent God’s people from rightly dividing “the vision”, which is established with the symbol of Rome.
Мо баррасии худро дар бораи шаш хатти баҳсҳо дар дохили таърихи Адвентизм дар мақолаҳои баъдӣ идома хоҳем дод. Аввали он шаш баҳс, охирини он шаш баҳсро ба тасвир меорад. Мо аз баҳсҳои аввал ва охирин истифода хоҳем бурд, то чаҳор баҳси дигарро бар онҳо татбиқ намоем, ҳангоме ки мо унсурҳои марбут ба кӯшишҳои душмани адолатро ошкор месозем, ки мехоҳад мардуми Худоро аз дуруст тақсим намудани «рӯъё», ки бо рамзи Рум муқаррар гардидааст, боздорад.
“Unless we understand the importance of the moments that are swiftly passing into eternity, and make ready to stand in the great day of God, we shall be unfaithful stewards. The watchman is to know the time of night. Everything is now clothed with a solemnity that all who believe the truth for this time should realize. They should act in reference to the day of God. The judgments of God are about to fall upon the world, and we need to be preparing for that great day.
«Агар мо аҳамияти лаҳзаҳоеро, ки босуръат ба абадият мегузаранд, дарк накунем ва барои истодан дар рӯзи бузурги Худо омода нашавем, мо амонатдорони бевафо хоҳем буд. Посбон бояд вақти шабро донад. Ҳама чиз акнун бо чунон ҷиддият фаро гирифта шудааст, ки ҳамаи онҳое ки ба ҳақиқати барои ин замон таъиншуда имон доранд, бояд онро дарк намоянд. Онҳо бояд бо назардошти рӯзи Худо амал кунанд. Доварии Худо наздик аст, ки бар ҷаҳон фуруд ояд, ва мо бояд барои он рӯзи бузург омодагӣ бинем.»
“Our time is precious. We have but few, very few days of probation in which to make ready for the future, immortal life. We have no time to spend in haphazard movements. We should fear to skim the surface of the word of God.” Testimonies, volume 6, 407.
«Вақти мо қиматбаҳост. Мо фақат чанд рӯз, бисёр ҳам чанд рӯз аз муҳлати имтиҳон дорем, то барои ҳаёти оянда, ҷовидона, омода шавем. Мо вақте надорем, ки онро ба амалҳои бенизом ва тасодуфӣ сарф кунем. Мо бояд битарсем, ки аз рӯи сатҳи Каломи Худо гузарем». Шаҳодатҳо, ҷилди 6, 407.