Паниум — Рақами Якум

Муддатеест, ки мо диққати худро ба таърихи пинҳони Дониёл 11:40 равона кардаем, ва дар ҳафтаҳои охир Худованд мулоҳизаи моро ба ояти 27 ҷалб намудааст:

Дар ибтидо ман нисбат ба ҷузъиёт—кай, куҷо ва кӣ бар он миз нишаста, ба якдигар дурӯғ мегуфтанд—номуайян будам, аммо ин саволҳо акнун мавриди баррасӣ қарор доранд. Дар давоми чанд шанбеи гузашта, ҳангоми кор кардан бар ин сатрҳо, ман баъзе иштибоҳҳо содир кардам. Бо вуҷуди ин, тавассути он чи ман онро роҳнамоии иноятомез меҳисобам, иттиҳодҳое, ки дар оятҳои 13–15 ифода ёфтаанд ва бо Қайсарияи Филиппӣ рамзгузорӣ шудаанд, ба тадриҷ ошкор шудан гирифтанд. Гарчанде ки баъзе унсурҳо ҳанӯз ба дақиқсозӣ ниёз доранд, ман бовар дорам, ки Худованд дасти Худро аз болои ин оятҳо бардоштааст, то маънои онҳо ошкор гардад.

Ин фаҳмиш фавран баъд аз ҷаласаи Zoom-и шанбеи гузашта шакли равшан гирифт. Як ҳафта пештар, маро ҳамтаъсирии печидаи таърихҳо дар оятҳои 10–15 сахт ба андеша бурда буд. Ман матнеро навишта, ба чанд нафар фиристодам, ки дар он андешаҳои худро баён карда будам, ва хоҳиш намудам, ки шоми ҷумъа онҳоро ба иштирок гузорам. Ман мекӯшидам масъалаҳои дар дохили он оятҳоро низом бахшам, бо итминони он ки дар он ҷо чизе амиқан муҳим мавҷуд аст. Ҳаст, аммо он чизе набуд, ки ман дар аввал пешниҳод карда будам. Бо вуҷуди иштибоҳҳои ман дар давоми якуним ҳафтаи гузашта, ҳангоме ки бо ин порча дасту гиребон будам, ман як инояти ошноро дарк менамоям. Худованд ҳақиқати хоссе ва ҳаётан муҳимро аз мӯҳр мекушод. Вақте ки унсури инсонӣ пурра ошкор гардида, канор гузошта мешавад, ҳақиқат — ки онро Шери қабилаи Яҳудо кушодааст — ҳатто аз он чи ман дарёфта будам, амиқтар будани худро нишон медиҳад.

Путин, ҳамчун подшоҳи ҷануб, Птолемейро инъикос мекунад, ки дар ҷанги Украина пирӯз хоҳад шуд ва ояти 11-ро ба иҷро мерасонад. Аз лиҳози таърихӣ, пирӯзии Птолемей IV Филопатор дар Ҷанги Рафия ин оятро ба иҷро расонд ва муваффақияти наздики Путинро пешакӣ тасвир намуд. Оятҳои 5–9 таърихеро бо тафсилоти бисёр дақиқ баён мекунанд, ки ҳукмронии 1,260-солаи папагиро (538–1798) пешнамоӣ мекунад. Ин тафсилот дар гузашта борҳо мавриди баррасӣ қарор гирифтаанд, бинобар ин ман дар ин ҷо як аломати роҳи нубувватиро, ки дар оятҳои 5–9 ба иҷро расида ва дар давраи аз 538 то 1798 низ такрор ёфтааст, барҷаста месозам.

Ин давра бо аҳднома миёни подшоҳии ҷанубии Птолемей ва подшоҳии шимолии Селевкӣ оғоз ёфт, ки он замон мӯҳр гардид, вақте ки подшоҳи ҷануб духтари худро ба никоҳи подшоҳи шимол дод. Ин иттиҳод як давраи ҳафтсоларо оғоз намуд, ки он замон ба поён расид, вақте ки подшоҳи ҷануб ба шимол ҳамла кард, подшоҳи шимолро асир гирифта ба Миср бурд, ва подшоҳи асир баъдтар пас аз он ки аз асп афтод, вафот кард.

Ҳуҷум аз шикастани аҳд бархост. Пас аз он ки давраи ҳафтсола оғоз ёфт, подшоҳи шимол зани аввалини худро канор гузошт, то бо шоҳдухтари ҷануб издивоҷ кунад ва аҳдро устувор созад. Баъдтар ӯ зани ҷанубиро рад кард ва маликаи аслии худро дубора ба мақоми пешинааш баргардонд. Ин амр маликаи аввалро водошт, ки маликаи ҷанубӣ ва ҳамроҳонашро ба қатл расонад, ва ин хонадони маликаи ҷанубиро дар Миср ба ғазаб овард.

Бо фаросати нубувватӣ, ҳафт солро метавон ҳамчун ду давраи сеюнимсола дид, чунон ки бо сеюним соли пеш аз салиб ва сеюним соли баъд аз он нишон дода шудааст, ки дар якҷоягӣ он ҳафтаро ифода мекарданд, ки Масеҳ дар он аҳдро устувор гардонд. Сеюним ҳамчунин дар лаънати «ҳафт замон», ки бар подшоҳии шимолии Исроил аз соли 723 то м. то соли 1798 иҷро гардид, шинохта мешавад. Он «ҳафт замон» ба ду давраи ҳазору дусаду шаст тақсим мешавад, ки соли 538 нуқтаи миёнаи он аст. Ин намунаҳои ҳафт, ки ба ду давраи сеюним тақсим шудаанд, тасодуфӣ нестанд; онҳо қасдан ва ҳадафмандонаанд.

Дар тақсимоти ҳафта Масеҳ аҳдро тасдиқ намуд; салиб марказро ифода мекунад, ва бо ин амал Масеҳро муайян месозад, ки Паёмро шахсан дар давоми сеюним сол пешниҳод мекард, ва пас аз он шогирдонаш ҳамин паёмро дар ҳамон мӯҳлат пешниҳод намуданд. Дар «ҳафт замон» бар зидди салтанати шимолӣ, соли 538 таърихро ба даврае ҷудо мекунад, ки дар он бутпарастӣ муқаддасгоҳ ва лашкарро поймол мекард, ва пас аз он папагарӣ муқаддасгоҳ ва лашкарро барои ҳамон мӯҳлат поймол менамуд. Дар рамзшиносии нубувватӣ «ҳафт» бо сеюним ифода мешавад, ки он, дар навбати худ, бо чилу ду моҳ, сеюним рӯз ё сол, ҳазору дусаду шаст, бисту панҷу бист ва «як замон, ду замон ва ним замон» ифода мегардад. Дар заминаи матн, ҳамаи ин рақамҳо ба ҷойи якдигар истифода мешаванд.

Шартномае, ки миёни Подшоҳии Птолемейӣ — ки аз ҷониби авлоди Птолемейи I (яке аз сарлашкарони Искандари Мақдунӣ) идора мешуд ва Мисрро таҳти тасарруф дошт — ва Империяи Селевкиён — ки аз ҷониби авлоди Селевки I (дигаре аз сарлашкарони Искандар) идора мешуд ва бахши зиёди Шарқи Наздик, аз ҷумла Сурияро, дар ихтиёр дошт — баста шуд, ҷанги дуввуми Сурияро дар соли 253 то милод ба поён расонд. Ҷанг ҳафт сол пештар, дар соли 260 то милод, оғоз ёфта буд. Ҳафт сол пас аз тасвиби ин шартнома, он дар соли 246 то милод шикаста шуд. Чордаҳ сол, ки ба ду давраи ҳафтсола ҷудо мешавад. Нимаи аввал ҷанг аст ва нимаи дуввум сулҳ. Ин чордаҳ сол бо ҷанги дуввуми Сурия оғоз мешавад ва бо ҷанги саввуми Сурия анҷом меёбад. Ин гуна симметрия дар таърих боз ҳам равшантар мегардад, вақте дарк мекунед, ки ин таърих дар оятҳои панҷ то нӯҳи боби ёздаҳум тасвир шудааст. Шартнома ва шикастани он меҳвари ин оятҳо ва таърихест, ки ин оятҳоро иҷро кардааст.

Ин ба ҳукмронии папагӣ аз соли 538 то 1798 мутобиқат мекунад. Наздик ба анҷоми он давра, Наполеон Бонапарт бо Ватикан аҳднома баст. Наполеон, бо истинод ба вайрон кардани Шартномаи Толентинои соли 1797 аз ҷониби Ватикан, дар соли 1798 генерал Бертьерро фиристод, то папаро асир гирад. Папа дар соли 1799 дар Фаронса вафот кард. Ин давраи 1,260-сола дар оятҳои 31–39 ба тафсил баён шудааст.

Таърихи оятҳои 5–9 ба таърихи оятҳои 31–39 ҳаммонанд аст ва дар дохили Дониёл 11 ду шоҳидро фароҳам меоварад. Ҳар ду силсила нишонаҳои нубувватии яксонро дар бар мегиранд ва равобити байни подшоҳони ҷануб ва шимолро ошкор месозанд. Ҳар як давра бо сеюним сол рамзгузорӣ шудааст ва бо пирӯзии подшоҳи ҷануб, дастгир кардани подшоҳи шимол ва бурдани ӯ ба замини ҷануб, ки дар он ҷо ҳар ду подшоҳи шимол мемиранд, анҷом меёбад. Дар ҳар ду ҳолат, чунон ки матн мегӯяд, подшоҳи ҷануб бо ғанимат бозмегардад:

Барои Птоломей ин ганҷе буд, ки пештар аз ҷониби подшоҳи шимол ғорат шуда буд; барои Наполеон бошад, ин сарватҳои Ватикан буд, ки ғорат гардида, ба Фаронса бурда шуд. Ин ду хатти шаҳодат нишон медиҳанд, ки марги подшоҳи шимол бо аз асп афтодан рамзгузорӣ шудааст. Дар Ваҳй 17, зане ки бар ҳайвони ваҳшӣ савор аст, Калисои католикиро намояндагӣ мекунад:

Ваҳшие, ки вай бар он савор аст, Созмони Милали Муттаҳид мебошад. Ваҳй 17 барқарор шудани қудрати ӯро пас аз захми марговари соли 1798 тасвир мекунад. Ҳамчун подшоҳии ҳаштум, вай ҳукмронии худро аз нав оғоз менамояд, ки бо савор шудан бар ваҳшӣ рамзӣ ифода шудааст:

Захми марговари соли 1798 пешакӣ дар оятҳои 5–9 тасвир шудааст, вақте ки подшоҳи шимол аз асп афтода, мурд. Ин ду сатр дар Дониёл 11 ба таври мувозӣ бо оятҳои 41–45 ҷараён мегиранд. Қонуни якшанбе дар ИМА, ки дар ояти 41 нишон дода шудааст, савори ниҳоии папагӣ бар ҳайвонро оғоз мекунад — даврае, ки дар ин ду сатр инъикос ёфтааст. Вақте ки Эллен Уайт қайд мекунад, ки «қисми зиёди таърихе», ки дар Дониёл 11 иҷро шудааст, «такрор хоҳад шуд», оятҳои 5–9 ва 31–39 бо оятҳои 41–45 мувофиқат мекунанд.

Аз ояти 31 то 45, танҳо ояти 40 берун аз давраи нубувватии сеюним рӯз қарор дорад. Он таърихи вижаеро дар сеяки ниҳоии 45 ояти Дониёл ифода мекунад. Дар ояти 16, таърихи Руми бутпарасти Императорӣ тавассути чаҳор ҳоким ошкор мегардад — Помпей, Юлий Қайсар, Август Қайсар ва Тиберий Қайсар. Пирӯзии Август дар Ҷанги Актиум дар соли 31 то милод ҳукмронии 360-солаи Руми Императориро оғоз кард ва «замон»-и ояти 24-ро иҷро намуд:

Пас аз Актиум, Рум Мисрро дар соли 30 то милод ба як вилоят табдил дод. Сесаду шаст сол баъдтар, дар соли 330, Константин пойтахти империяро аз Рум ба Константинопол кӯчонд. Ин «замон» аз назари нубувват бо 1,260 соли ҳукмронии папа ва 7 соли оятҳои 5–9 мувофиқат мекунад.

Аз ояти 16 то ояти 30, Рими бутпарасти Императорӣ ҳукмфармо мебошад, ки иттиҳоди Маккабиён бо Рим ва насаби Масеҳро дар бар мегирад. Бо вуҷуди ин, оятҳои 16–30 бо оятҳои 31–39 ва 41–45 мутобиқат доранд. Пас, дар 30 ояти охирини Дониёл 11, як хатти пайвастаи нубувватӣ падид меояд, ба истиснои ояти 40, ки дар он «замони интиҳо» дар солҳои 1798 ва 1989 нишон дода шудааст.

Ба истиснои андаке дар оятҳои 2 ва 3 — ки дар он ҷо ҳаштумини охирини ҳашт подшоҳ ба тасаллут бар даҳ подшоҳи Созмони Милали Муттаҳид мегузарад — ду ояти аввал бо ояти 40 мувофиқат мекунанд ва қонуни якшанбе, ҳамчунин гузариш аз салтанати шашум ба салтанатҳои ҳафтум ва ҳаштумро ифода менамоянд. Оятҳои 3 ва 4 бо ояти 45 ва Донёл 12:1 мувофиқат мекунанд ва зуҳур ва суқути салтанати юнониро тасвир менамоянд, ки ба барпо шудан ва нобудии папагӣ дар оятҳои 41 то Донёл 12:1 мувозӣ мебошанд. Ҳам зан ва ҳам ҳайвоне, ки ӯ бар он савор аст, бе ёрӣ ба поён мерасанд ва ҳамин тавр оғоз ва анҷоми Донёл 11-ро берун аз таърихи ояти 40 чорчӯбабандӣ мекунанд. Искандари Мақдунӣ рамзи Созмони Милали Муттаҳид аст, ки бо фоҳишаи Сур (подшоҳи шимол аз ояти 41 ба баъд) зино мекунад; ва ҳар ду ҳам ҳайвонанд ва ҳам аждаҳо.

Оятҳои 5–9 дар вақти охир, дар соли 1798, ба анҷом мерасанд, дар ҳоле ки ояти 10 соли 1989-ро ишора мекунад. Пас, фосилаи байни оятҳои 9 ва 10 — аз 1798 то 1989 — қисми ошкоршудаи ояти 40-ро ифода намуда, таърихи пинҳони онро оғоз мекунад. Барои равшанӣ: қариб ҳар як оят дар Дониёл 11 ҳукмронии папагиро аз 538 то 1798 инъикос мекунад. Ояти 40 давраи аз 1798 то қонуни якшанбе дар ИМА-ро дар бар мегирад. Оятҳои 6–9 давраи папагиро ҳамчун тимсол нишон медиҳанд, дар ҳоле ки ояти 10 суқути ИҶШС-ро дар соли 1989 пешгӯйӣ мекунад. Бинобар ин, оятҳои 11–15 аз 1989 то қонуни якшанбе тӯл мекашанд, чунон ки дар оятҳои 16, 31 ва 41 ифода ёфтааст.

Ояти 40 ба ду қисм ҷудо мешавад. Қисми аввал, аз соли 1798 то 1989, бо «вақти охир» оғоз меёбад ва бо ҳамон «вақти охир» ба анҷом мерасад. Нимаи дуюм аз соли 1989 оғоз мешавад, ҳамон ҷое ки нимаи аввал ба поён мерасад. Оятҳои 1 ва 2 пайдарпаии президентҳоро, ки аз соли 1989 оғоз мешавад, муайян мекунанд ва бо қисми дуюми ояти 40 мувофиқат доранд. Ояти 11 оғози ҷанги Украина дар соли 2014-ро нишон медиҳад, дар ҳоле ки ояти 12 оқибатҳоеро барҷаста месозад, ки подшоҳи ҷануб, ки пирӯз гардидааст, бар худ меоварад. Ояти 13 ба иҷро наздик мешавад, аммо дар ин ҷо мо қайд мекунем, ки ояти 11 дар дохили қисми дуюми ояти 40 ҷой дорад — баъд аз соли 1989, вале пеш аз қонуни якшанбе (ояти 41).

Оятҳои 13–15 ба Ҷанги Панӣум дар соли 200 то м. ишора мекунанд, ҳамон соле ки Руми бутпараст, вобаста ба он ҷанг, ба амалҳои инсонӣ нуфузи худро оғоз намуд. Азбаски ин воқеа хеле пеш аз ворид шудани Помпей ба Уршалим дар ояти 16 ба вуқӯъ пайвастааст, он далели таърихие фароҳам меоварад, ки ояти 41-ро ҳамчун қонуни якшанбе дар ИМА муайян мекунад.

Ҳар як хати нубувватӣ ва иҷрои таърихии он дар Дониёл 11 ё дар доираи таърихи ояти 40 қарор дорад (аз соли 1798 то қонуни якшанбе), ё аз ояти 41 то Дониёл 12:1. Аз 45 оят, оятҳои 1, 2, 7–15 ва 40 — ки дар маҷмӯъ дувоздаҳ оятро ташкил медиҳанд — ҳангоми қабат ба қабат гузоштани хат бар хат, ба ҷадвали замонии ояти 40 тааллуқ доранд. Ояти 40 дар соли 1989 ба ду қисмат ҷудо мешавад. Оятҳои 1, 2 ва 10–15 бо нимаи дуюми он мутобиқат мекунанд. Оятҳои 1 ва 2 хати президентҳоро дар таърихи ҳайвони заминӣ пайгирӣ мекунанд, дар ҳоле ки оятҳои 10–15 се ҷанги ниёбатиро тасвир мекунанд, ки аз ҷониби подшоҳи шимол (қудрати папавӣ) аз соли 1989 то қонуни якшанбе ташкил карда шудаанд. Ин се ҷанги ниёбатӣ бо Иёлоти Муттаҳида оғоз меёбанд, ки дар ояти 40 ҳамчун «аробаҳо, киштиҳо ва саворагон» муайян шудаанд.

Мо дар мақолаи навбатӣ идома хоҳем дод.