The dry bones that are laying dead in the street, who hear the “voice” of the one who is crying in the wilderness, do so because the Comforter has come, in fulfillment of Jesus’ promise to send him. In the first disappointment of the Millerites, the Millerites came to understand that they were in the tarrying time of the virgin’s parable.
Устухонҳои хушке, ки дар кӯча хобидаи мурдаанд ва «овоз»-и он касеро, ки дар биёбон нидо мекунад, мешунаванд, инро аз он сабаб мекунанд, ки Тасаллидиҳанда омадааст, дар иҷрои ваъдаи Исо, ки Ӯро хоҳад фиристод. Дар ноумедии аввали миллериён, миллериён ба фаҳмидани он расиданд, ки онҳо дар замони даранг кардани масали бокирагон қарор доранд.
“The disappointed ones saw from the Bible that they were in the tarrying time, and that they must patiently wait the fulfillment of the vision. The same evidence which led them to look for their Lord in 1843, led them to expect him in 1844.” Spiritual Gifts, volume 1, 153.
Онҳое ки ноумед шуда буданд, аз Китоби Муқаддас диданд, ки онҳо дар давраи таъхир қарор доранд ва бояд бо сабр иҷрошавии рӯъёро интизор шаванд. Ҳамон далелҳое ки онҳоро водор сохтанд, ки дар соли 1843 Худованди худро интизор бошанд, онҳоро ба он оварданд, ки Ӯро дар соли 1844 низ мунтазир шаванд.» «Spiritual Gifts», ҷилди 1, саҳ. 153.
Those who have been typified by the Millerites repeat the experience of the first disappointment, and when they do, they must understand that they too, are in the tarrying time of the virgin’s parable. It is only the influence of the Comforter that allows them to see this truth. That recognition, brought about by the Comforter, is represented by the first prophecy that Ezekiel was instructed to proclaim to the valley of dry, dead bones.
Онҳое ки ба воситаи миллериён ҳамчун намуна пешакӣ нишон дода шудаанд, таҷрибаи нахустин ноумедиро такрор мекунанд; ва ҳангоме ки чунин мекунанд, бояд дарк намоянд, ки онҳо низ дар вақти таъхири масали бокирагон қарор доранд. Танҳо таъсири Тасаллибахш аст, ки ба онҳо имкон медиҳад ин ҳақиқатро бубинанд. Ин дарк, ки ба воситаи Тасаллибахш ба вуҷуд оварда мешавад, бо нубуввати аввале намояндагӣ шудааст, ки ба Ҳизқиёл супурда шуд онро бар водии устухонҳои хушки мурда эълон намояд.
Again he said unto me, Prophesy upon these bones, and say unto them, O ye dry bones, hear the word of the Lord. Thus saith the Lord God unto these bones; Behold, I will cause breath to enter into you, and ye shall live: And I will lay sinews upon you, and will bring up flesh upon you, and cover you with skin, and put breath in you, and ye shall live; and ye shall know that I am the Lord. So I prophesied as I was commanded: and as I prophesied, there was a noise, and behold a shaking, and the bones came together, bone to his bone. And when I beheld, lo, the sinews and the flesh came up upon them, and the skin covered them above: but there was no breath in them. Ezekiel 37:4–8.
Боз ба ман гуфт: Бар ин устухонҳо нубувват намо ва ба онҳо бигӯ: Эй устухонҳои хушк, каломи Худовандро бишнавед. Худованди Худо ба ин устухонҳо чунин мегӯяд: Инак, Ман нафасро ба шумо дохил хоҳам кард, ва шумо зинда хоҳед шуд. Ва бар шумо пайҳо хоҳам ниҳод, ва гӯштро бар шумо бармеоварам, ва шуморо бо пӯст мепӯшонам, ва дар шумо нафас хоҳам гузошт, ва шумо зинда хоҳед шуд; ва хоҳед донист, ки Ман Худованд ҳастам. Пас, чунон ки ба ман амр шуда буд, нубувват намудам; ва ҳангоме ки нубувват мекардам, овозе баромад, ва инак, ҷунбише падид омад, ва устухонҳо ба ҳам омаданд, ҳар устухон ба устухони худ. Ва чун назар кардам, инак, пайҳо ва гӯшт бар онҳо пайдо шуданд, ва пӯст онҳоро аз боло пӯшонид; аммо дар онҳо нафас набуд. Ҳизқиёл 37:4–8.
The “noise” represents the Holy Spirit. At that point the virgins need to recognize that they are in the tarrying time. The biblical instructions of what the disappointed must do when they recognize they are in the tarrying time is abundant. Jeremiah teaches they must never return to the “assembly of mockers,” which in the message to Philadelphia, is the synagogue of Satan. They must also separate the precious from the vile. The precious contrasted with the vile has a dual meaning.
«Ғалоғула» Рӯҳулқудсро ифода мекунад. Дар он лаҳза бокирагон бояд дарк намоянд, ки онҳо дар вақти таъхир қарор доранд. Дастурҳои Китоби Муқаддас дар бораи он ки ноумедшудагон ҳангоме ки дарк мекунанд, ки дар вақти таъхир ҳастанд, чӣ бояд бикунанд, фаровон аст. Ирмиё таълим медиҳад, ки онҳо ҳаргиз набояд ба «маҷлиси масхаракунандагон» баргарданд, ки дар паёми ба Филоделфия фиристодашуда он куништгоҳи шайтон аст. Онҳо ҳамчунин бояд гаронбаҳоро аз разил ҷудо кунанд. Гаронбаҳо, ки дар муқоиса бо разил оварда шудааст, маънои дугона дорад.
I learned for myself this prophetic distinction years ago, when I made an application of William Miller’s dream. I correctly defined the jewels as truths of God’s word, and the spurious jewels as corrupted doctrines. Thereafter, it was pointed out to me that James White had also made an application of William Miller’s dream, and in his application, he identified the jewels as God’s faithful people, and the spurious jewels as the false professors of truth. When I investigated what James White had taught about the dream, I realized we were both correct. The jewels can represent God’s faithful, and the counterfeit jewels, the unfaithful, but the jewels can also represent the truths of God’s word and the counterfeit jewels can be false doctrines. James White applied Miller’s dream to the history that James White was then living in, but I had approached the dream as the history of the last days. Together the two applications identify that men become what they believe, and should they choose to hold to erroneous doctrines, they will be swept out the window by the dirt brush man, along with the doctrines they have become associated with. We are what we eat.
Ман ин фарқияти нубувватиро солҳои пеш барои худ омӯхтам, вақте ки татбиқе аз хоби Уилям Миллер ба амал овардам. Ман ҷавоҳиротро дуруст ҳамчун ҳақиқатҳои каломи Худо муайян кардам, ва ҷавоҳироти қалбакиро ҳамчун таълимотҳои таҳрифшуда. Баъд аз он, ба ман нишон дода шуд, ки Ҷеймс Уайт низ аз хоби Уилям Миллер татбиқе карда буд, ва дар татбиқи худ ӯ ҷавоҳиротро ҳамчун халқи вафодори Худо, ва ҷавоҳироти қалбакиро ҳамчун ононе муайян карда буд, ки ба таври дурӯғин худро пайравони ҳақиқат вонамуд месозанд. Вақте ки ман он чиро, ки Ҷеймс Уайт дар бораи он хоб таълим дода буд, таҳқиқ кардам, дарк намудам, ки ҳар дуи мо дуруст будаем. Ҷавоҳирот метавонад намояндаи вафодорони Худо бошад, ва ҷавоҳироти қалбакӣ — бевафоён, аммо ҷавоҳирот ҳамчунин метавонад намояндаи ҳақиқатҳои каломи Худо бошад ва ҷавоҳироти қалбакӣ метавонад таълимотҳои бардурӯғ бошад. Ҷеймс Уайт хоби Миллерро ба таърихе татбиқ кард, ки худи ӯ он вақт дар он зиндагӣ мекард, аммо ман ба он хоб ҳамчун таърихи рӯзҳои охир наздик шуда будам. Ин ду татбиқ якҷоя нишон медиҳанд, ки одамон ба он чизе табдил меёбанд, ки ба он бовар мекунанд, ва агар интихоб кунанд, ки ба таълимотҳои ғалат бичаспанд, онҳо ҳамроҳ бо он таълимотҳое, ки бо онҳо пайванд ёфтаанд, аз ҷониби марди соҳиби хасуи хокрӯбӣ аз тиреза берун рӯфта хоҳанд шуд. Мо ҳамон чизе ҳастем, ки мехӯрем.
When the disappointed find they are in the tarrying time, according to Jeremiah they are to separate the precious from the vile.
Ҳангоме ки ноумедшудагон дармеёбанд, ки онҳо мувофиқи Ирмиё дар давраи таъхир қарор доранд, бар онҳо лозим аст, ки гаронбаҳоро аз носазо ҷудо кунанд.
“How is it that men who are at war with the government of God come into possession of the wisdom which they sometimes display? Satan himself was educated in the heavenly courts, and he has a knowledge of good as well as of evil. He mingles the precious with the vile, and this is what gives him power to deceive. But because Satan has robed himself in garments of heavenly brightness, shall we receive him as an angel of light? The tempter has his agents, educated according to his methods, inspired by his spirit, and adapted to his work. Shall we co-operate with them? Shall we receive the works of his agents as essential to the acquirement of an education?” Ministry of Healing, 440.
«Чӣ гуна мешавад, ки одамоне, ки бо ҳукумати Худо дар ҷанганд, соҳиби он ҳикмате мегарданд, ки баъзан онро зоҳир месозанд? Худи Шайтон дар саҳнҳои осмонӣ таълим ёфтааст, ва ӯ ҳам аз некӣ ва ҳам аз бадӣ дониш дорад. Ӯ гаронбаҳоро бо палид меомезад, ва ҳамин аст он чи ба ӯ қудрати фиреб додан мебахшад. Аммо азбаски Шайтон худро бо либосҳои дурахшиши осмонӣ пӯшидааст, оё мо ӯро ҳамчун фариштаи нур қабул кунем? Васвасаандоз намояндагони худро дорад, ки мувофиқи усулҳои ӯ таълим гирифтаанд, аз рӯҳи ӯ илҳом ёфтаанд, ва ба кори ӯ мутобиқ гардонида шудаанд. Оё мо бо онҳо ҳамкорӣ кунем? Оё мо корҳои намояндагони ӯро ҳамчун чизи зарурӣ барои ба даст овардани таълим қабул кунем?» Ministry of Healing, 440.
The precious and vile represents truth and error. It also represents two classes of men.
Қиматбаҳо ва разил рамзи ҳақиқат ва хатост. Ҳамчунин он ду гурӯҳи одамонро ифода мекунад.
“‘Nevertheless the foundation of God standeth sure, having this seal, The Lord knoweth them that are His. And, Let everyone that nameth the name of Christ depart from iniquity. But in a great house there are not only vessels of gold and of silver, but also of wood and of earth; and some to honor, and some to dishonor.’ The ‘great house’ represents the Church. In the Church will be found the vile as well as the precious. The net cast into the sea gathers both good and bad.” Review and Herald, February 5, 1901.
«“Бо вуҷуди ин, таҳкурсии Худо устувор меистад ва ин муҳрро дорад: Худованд онҳоеро, ки аз они Ӯянд, мешиносад. Ва: ҳар кӣ номи Масеҳро бар забон меорад, аз шарорат дур шавад. Аммо дар хонаи бузург на танҳо зарфҳои тиллоӣ ва нуқрагин ҳастанд, балки ҳамчунин чӯбин ва гилин; ва баъзе барои иззат, ва баъзе барои беиззатӣ.” “Хонаи бузург” Калисоро ифода мекунад. Дар Калисо ҳам пасту нопок ёфт хоҳанд шуд ва ҳам гаронбаҳо. Тӯре, ки ба баҳр андохта мешавад, ҳам неконро гирд меорад ва ҳам бадонро». Review and Herald, February 5, 1901.
Jeremiah was instructed that if he would return, he needed to separate from the foolish virgins, and he must also separate from the erroneous teachings of the foolish virgins. The one hundred and forty-four thousand are those who come into perfect unity. Jeremiah is representing the work that those called to be sealed by Ezekiel’s second message of the four winds must accomplish, if they are to be God’s “mouth,” when the vision speaks. The vision spoke in Millerite history when the judgment arrived, and it speaks in the history of the one hundred and forty-four thousand when the earth beast speaks, and the judgment of the third woe arrives. Then those who have accomplished the work identified by Jeremiah are lifted up as God’s watchmen.
Ба Ирмиё гуфта шуд, ки агар ӯ бозгардад, бояд худро аз бокирагони нодон ҷудо намояд, ва ҳамчунин бояд аз таълимоти гумроҳонаи бокирагони нодон ҷудо шавад. Он яксаду чилу чаҳор ҳазор касоне ҳастанд, ки ба ягонагии комил дохил мегарданд. Ирмиё кори онҳоеро намояндагӣ мекунад, ки даъват шудаанд то ба воситаи паёми дуюми Ҳизқиёл дар бораи чор бод мӯҳр зада шаванд ва агар бино бар он бошад, ки ҳангоми сухан гуфтани рӯъё «даҳони» Худо бошанд, бояд онро ба анҷом расонанд. Рӯъё дар таърихи Миллерӣ ҳангоме сухан гуфт, ки доварӣ фаро расид, ва он дар таърихи он яксаду чилу чаҳор ҳазор низ сухан мегӯяд, вақте ки ҳайвони замин сухан мегӯяд ва доварии войи сеюм фаро мерасад. Он гоҳ онҳое, ки кори аз ҷониби Ирмиё муайяншударо ба анҷом расонидаанд, ҳамчун посбонони Худо боло бардошта мешаванд.
When the Lord sends the Comforter to awaken the disappointed from their death, He identifies a work of purification they must accomplish if they are to be His spokesmen in the Sunday law crisis. Isaiah agrees with Jeremiah’s counsel.
Вақте ки Худованд Тасаллидиҳандаро мефиристад, то ноумедшудагонро аз марги онҳо бедор созад, Ӯ кори поксозиро муайян мекунад, ки онҳо бояд онро ба анҷом расонанд, агар бихоҳанд дар бӯҳрони қонуни якшанбе сухангӯёни Ӯ бошанд. Ишаъё бо насиҳати Ирмиё мувофиқат мекунад.
How beautiful upon the mountains are the feet of him that bringeth good tidings, that publisheth peace; that bringeth good tidings of good, that publisheth salvation; that saith unto Zion, Thy God reigneth! Thy watchmen shall lift up the voice; with the voice together shall they sing: for they shall see eye to eye, when the Lord shall bring again Zion. Break forth into joy, sing together, ye waste places of Jerusalem: for the Lord hath comforted his people, he hath redeemed Jerusalem. Isaiah 52:7–9.
Чӣ зебост бар кӯҳҳо қадамҳои он касе ки башорати нек меоварад, ки сулҳро эълон мекунад; ки башорати неки хайрро меоварад, ки наҷотро эълон мекунад; ки ба Сион мегӯяд: Худои ту подшоҳӣ мекунад! Посбонони ту овози худро баланд хоҳанд кард; якҷоя бо овоз суруд хоҳанд хонд, зеро онҳо рӯ ба рӯ хоҳанд дид, вақте ки Худованд Сионро боз хоҳад овард. Ба шодӣ бишкофед, якҷоя суруд хонед, эй вайронаҳои Ерусалим: зеро Худованд қавми Худро тасаллӣ додааст, Ӯ Ерусалимро фидия додааст. Ишаъё 52:7–9.
Those that “bringeth good tidings” and who “publish peace and salvation” lift up “their voices together,” for they “shall see eye to eye.”
Онҳое ки «хушхабар меоваранд» ва «сулҳ ва наҷотро эълон менамоянд», «овозҳои худро якҷоя» баланд мекунанд, зеро онҳо «рӯ ба рӯ хоҳанд дид».
“A few others were shown me as joining their influence with those I have mentioned, and together they do what they can to draw off from the body and cause confusion; and their influence brings the truth of God into disrepute. Jesus and holy angels are bringing up and uniting God’s people into one faith, that they may all have one mind and one judgment. And while they are being brought into the unity of the faith, to see eye to eye upon the solemn, important truths for this time, Satan is at work to oppose their advancement. Jesus is at work through His instruments to gather and unite. Satan works through his instruments to scatter and divide. ‘For, lo, I will command, and I will sift the house of Israel among all nations, like as corn is sifted in a sieve, yet shall not the least grain fall upon the earth.’
«Баъзеи дигар низ ба ман нишон дода шуданд, ки нуфузи худро бо ононе ки ман зикр кардам, мепайванданд, ва якҷоя ҳар он чи метавонанд, ба ҷо меоранд, то аз бадан дур кунанд ва ошуфтагӣ ба вуҷуд оваранд; ва нуфузи онҳо ҳақиқати Худоро ба беобрӯӣ меорад. Исо ва фариштагони муқаддас қавми Худоро боло мебаранд ва ба як имон муттаҳид месозанд, то ҳама як фикр ва як ҳукм дошта бошанд. Ва ҳангоме ки онҳоро ба ягонагии имон оварда истодаанд, то дар бораи ҳақоиқи ҷиддӣ ва муҳимми барои ин замон якдилона бубинанд, Шайтон ба кор машғул аст, то ба пешрафти онҳо муқобилат намояд. Исо ба воситаи абзорҳои Худ ҷамъ меоварад ва муттаҳид месозад. Шайтон ба воситаи абзорҳои худ пароканда мекунад ва ҷудо месозад. “Зеро инак, Ман амр хоҳам дод, ва хонадони Исроилро дар миёни ҳамаи халқҳо хоҳам ҷунбонид, чунон ки ғалла дар ғалбер ҷунбонида мешавад, вале ҳатто хурдтарин дона бар замин нахоҳад афтод.”
“God is now testing and proving His people. Character is being developed. Angels are weighing moral worth, and keeping a faithful record of all the acts of the children of men. Among God’s professed people are corrupt hearts; but they will be tested and proved. That God who reads the hearts of everyone, will bring to light hidden things of darkness where they are often least suspected, that stumbling blocks which have hindered the progress of truth may be removed, and God have a clean and holy people to declare His statutes and judgments.
«Худо ҳоло қавми Худро меозмояд ва имтиҳон мекунад. Хислат ташаккул меёбад. Фариштагон арзиши ахлоқиро бармекашанд ва ҳамаи аъмоли фарзандони одамро ба содиқона сабт мекунанд. Дар миёни қавме ки худро аз они Худо меноманд, дилҳои фосид ҳастанд; аммо онҳо озмуда ва санҷида хоҳанд шуд. Ҳамон Худое ки дилҳои ҳар касро мехонад, чизҳои ниҳони торикиро ошкор хоҳад кард, дар он ҷое ки бисёр вақт камтар аз ҳама гумон бурда мешаванд, то ки сангҳои пешпоие ки пешрафти ҳақро монеъ шуда буданд, бардошта шаванд, ва Худо қавме пок ва муқаддас дошта бошад, то фароиз ва аҳкоми Ӯро эълон намоянд.»
“The Captain of our salvation leads His people on step by step, purifying and fitting them for translation, and leaving in the rear those who are disposed to draw off from the body, who are not willing to be led, and are satisfied with their own righteousness. ‘If therefore the light that is in thee be darkness, how great is that darkness!’ No greater delusion can deceive the human mind than that which leads men to indulge a self-confident spirit, to believe that they are right and in the light, when they are drawing away from God’s people, and their cherished light is darkness.” Testimonies, volume 1, 332, 333.
«Сарлашкари наҷоти мо қавми Худро қадам ба қадам роҳбарӣ мекунад, онҳоро пок месозад ва барои интиқол омода мегардонад, ва онҳоеро, ки майл доранд аз бадан дур шаванд, ки намехоҳанд роҳбарӣ шаванд ва аз адолати худ қонеъ мебошанд, дар ақиб мегузорад. «Пас, агар нуре ки дар туст, зулмот бошад, чӣ бас бузург аст он зулмот!» Ҳеҷ фиреби аз ин бузургтар наметавонад зеҳни инсонро гумроҳ созад аз он фиребе, ки одамонро ба парваридани рӯҳи худбоварӣ мебарад, то бовар кунанд, ки онҳо ҳақ ҳастанд ва дар нур қарор доранд, дар ҳоле ки аз қавми Худо дур мешаванд, ва нуре ки гиромӣ медоранд, зулмот аст». Testimonies, volume 1, 332, 333.
The phrase “bringeth good tidings” is repeated twice in the passage of Isaiah to identify the history of the Midnight Cry, as does the verses that lead to Isaiah’s description of the unity that is accomplished when the precious is separated from the vile.
Ибораи «муждаи нек меоварад» дар он порчаи Ишаъё ду бор такрор мешавад, то таърихи Нидои Нисфи Шабро муайян созад, ҳамон тавре ки оятҳое, ки ба баёни Ишаъё дар бораи ягонагие, ки ҳангоми аз нопок ҷудо кардани гаронбаҳо ба амал меояд, мебаранд, инро нишон медиҳанд.
Awake, awake; put on thy strength, O Zion; put on thy beautiful garments, O Jerusalem, the holy city: for henceforth there shall no more come into thee the uncircumcised and the unclean. Shake thyself from the dust; arise, and sit down, O Jerusalem: loose thyself from the bands of thy neck, O captive daughter of Zion. Isaiah 52:1, 2.
Бедор шав, бедор шав; эй Сион, қуввати худро бипӯш; эй Ерусалим, шаҳри муқаддас, либосҳои зебои худро бипӯш; зеро минбаъд дигар хатнанокарда ва нопок ба ту нахоҳад даромад. Худро аз хок биафшон; бархез ва бинишин, эй Ерусалим; эй духтари асири Сион, бандҳои гардани худро бикшо. Ишаъё 52:1, 2.
Jeremiah represents those in the first disappointment, that recognize they are in the tarrying time. Isaiah commands those same persons to “awake, awake.” They awake and ultimately arrive to a point where there will no longer be any uncircumcised and unclean in God’s church, for they will have accomplished the work of separating the precious and the vile. “The Lord would have his church purified, before his judgments shall fall more signally upon the world.”
Ирмиё намояндаи онҳост, ки дар ноумедии аввал қарор доранд ва дарк мекунанд, ки онҳо дар замони таъхир ҳастанд. Ишаъё ба ҳамон шахсон амр мекунад, ки «бедор шавед, бедор шавед». Онҳо бедор мешаванд ва ниҳоят ба ҷое мерасанд, ки дигар ҳеҷ нохатна ва нопоке дар калисои Худо нахоҳад буд, зеро онҳо кори ҷудо кардани гаронбаҳо аз пастро ба анҷом расонидаанд. «Худованд мехоҳад калисои Ӯ пок карда шавад, пеш аз он ки довариҳои Ӯ ба таври равшантар бар ҷаҳон фуруд оянд.»
“We are rapidly nearing the close of this earth’s history. The end is very near, much nearer than many suppose, and I feel burdened to urge upon our people the necessity of seeking the Lord earnestly. Many are asleep, and what can be said to arouse them from their carnal slumber? The Lord would have his church purified, before his judgments shall fall more signally upon the world.
«Мо ба анҷоми таърихи ин ҷаҳон бо суръат наздик мешавем. Интиҳо бисёр наздик аст, хеле наздиктар аз он чи бисёриҳо гумон мекунанд, ва ман бори гароне эҳсос менамоям, ки бар қавми худ зарурати ҷиддона ҷустани Худовандро таъкид намоям. Бисёриҳо дар хобанд, ва чӣ метавон гуфт, то онҳоро аз хоби ҷисмонии худ бедор созад? Худованд мехоҳад, ки калисои Ӯ пок гардонида шавад, пеш аз он ки довариҳои Ӯ бар ҷаҳон ба таври намоёнтар фуруд оянд.»
“‘Who may abide the day of his coming? and who shall stand when he appeareth? for he is like a refiner’s fire, and like fullers’ soap: and he shall sit as a refiner and purifier of silver: and he shall purify the sons of Levi, and purge them as gold and silver, that they may offer unto the Lord an offering in righteousness.’
«Кист, ки тавонад рӯзи омадани Ӯро таҳаммул намояд? ва кист, ки ҳангоми зоҳир шудани Ӯ устувор биистад? зеро Ӯ мисли оташи гудозанда ва мисли собуни шустагарон аст; ва Ӯ мисли гудозанда ва поккунандаи нуқра хоҳад нишаст; ва Ӯ писарони Левиро пок хоҳад кард, ва онҳоро мисли тилло ва нуқра тоза хоҳад намуд, то ки онҳо ба Худованд ҳадияе дар росткорӣ тақдим намоянд».
“Christ will remove every pretentious cloak. No mingling of the true with the spurious can deceive him. ‘He is like a refiner’s fire,’ separating the precious from the vile, the dross from the gold.
«Масеҳ ҳар ниқоби зоҳирпарастиро дур хоҳад кард. Ҳеҷ омехтани ҳақиқӣ бо қалбакӣ наметавонад Ӯро фиреб диҳад. «Ӯ мисли оташи поккунанда аст», ки гаронбаҳоро аз паст, ғашшро аз тилло ҷудо мекунад.
“Like the Levites, God’s chosen people are set apart by him for his special work. Every true Christian bears priestly credentials. He is honored with the sacred responsibility of representing to the world the character of his Heavenly Father. He is to heed well the words, ‘Be ye therefore perfect, even as your Father which is in heaven is perfect.’
«Мисли левизодагон, халқи баргузидаи Худо низ аз ҷониби Ӯ барои кори махсуси Ӯ ҷудо гардидаанд. Ҳар як масеҳии ҳақиқӣ нишонаҳои коҳинона дорад. Ба ӯ шарафи масъулияти муқаддас дода шудааст, ки ба ҷаҳон хислати Падари Осмонии худро намояндагӣ намояд. Ӯ бояд ба суханони зерин бо диққат гӯш фаро диҳад: “Пас, комил бошед, чунон ки Падари шумо, ки дар осмон аст, комил аст.”»
“‘But unto you that fear my name shall the Sun of Righteousness arise with healing in his wings; and ye shall go forth, and grow up as calves of the stall. And ye shall tread down the wicked; for they shall be ashes under the soles of your feet in the day that I shall do this, saith the Lord of hosts.
«Аммо бар шумо, ки аз номи Ман метарсед, Офтоби Адолат тулӯъ хоҳад кард, ва шифо дар болҳои Ӯ хоҳад буд; ва шумо берун хоҳед омад ва мисли гӯсолаҳои оғил фарбеҳ хоҳед шуд. Ва шумо шариронро поймол хоҳед кард; зеро онҳо дар рӯзе ки Ман инро ба амал меоварам, зери кафи пойҳои шумо хокистар хоҳанд шуд», мегӯяд Парвардигори лашкарҳо.
“‘Remember ye the law of Moses my servant, which I commanded unto him in Horeb for all Israel, with the statutes and the judgments. Behold, I will send you Elijah the prophet before the coming of the great and dreadful day of the Lord: and he shall turn the heart of the fathers to the children, and the heart of the children to their fathers, lest I come and smite the earth with a curse.’” Review and Herald, November 8, 1906.
«Қонуни Мусоро, ки бандаи Ман аст, ба ёд оваред, ки онро дар Ҳӯриб барои тамоми Исроил ба ӯ амр фармудам, бо фароиз ва аҳком. Инак, пеш аз фаро расидани рӯзи бузург ва даҳшатноки Худованд, Ман Илёс-пайғамбарро назди шумо мефиристам; ва ӯ дили падаронро ба сӯи фарзандон ва дили фарзандонро ба сӯи падаронашон хоҳад гардонд, мабодо Ман омада, заминро ба лаънат бизанам». Review and Herald, November 8, 1906.
Those that hold to false doctrines will be separated in the history that begins with the “voice” crying in the wilderness. Those who refuse to allow the creative power of God to produce a personal sanctified experience, will be separated from the “gold” in the history that begins with the “voice” crying in the wilderness. They will remain as Laodiceans, right at the point where Laodicea transcends into Philadelphia.
Онҳое ки ба таълимоти козиб пойбанд мемонанд, дар таърихе ки бо «овоз»-и нидокунанда дар биёбон оғоз меёбад, ҷудо хоҳанд шуд. Онҳое ки иҷозат намедиҳанд қудрати офарандаи Худо дар онҳо таҷрибаи шахсии муқаддасшударо ба вуҷуд оварад, дар таърихе ки бо «овоз»-и нидокунанда дар биёбон оғоз меёбад, аз «тилло» ҷудо хоҳанд шуд. Онҳо ҳамчун Лӯдиқиён боқӣ хоҳанд монд, маҳз дар ҳамон нуқтае ки Лӯдиқия ба Филаделфия мегузарад.
The work of separating the precious from the vile is almost totally the work of the messenger of the covenant who comes suddenly to purify the sons of Levi, but we must participate.
Кори ҷудо сохтани гаронбаҳоро аз палид қариб ба таври комил кори паёмовари аҳд аст, ки ногаҳон меояд, то писарони Левиро пок созад, аммо мо низ бояд дар он ширкат варзем.
Wherefore, my beloved, as ye have always obeyed, not as in my presence only, but now much more in my absence, work out your own salvation with fear and trembling. For it is God which worketh in you both to will and to do of his good pleasure. Do all things without murmurings and disputings: That ye may be blameless and harmless, the sons of God, without rebuke, in the midst of a crooked and perverse nation, among whom ye shine as lights in the world. Philippians 2:12–15.
Пас, эй маҳбубони ман, чунон ки ҳамеша итоат кардаед, на танҳо дар ҳузури ман, балки акнун боз ҳам бештар дар ғайбати ман, наҷоти худро бо тарс ва ларз ба амал оваред. Зеро Худост, ки дар шумо ҳам хоҳиш ва ҳам амалро бар тибқи ҳусни ризои Худ ба вуҷуд меоварад. Ҳама чизро бе шиква ва мубоҳиса ба ҷо оваред, то ки беайб ва бегуноҳ бошед, фарзандони Худо, бе маломат, дар миёни насли каҷрав ва фосид, ки дар байни онҳо ҳамчун чароғҳо дар ҷаҳон медурахшед. Филиппиён 2:12–15.
Jeremiah was told to separate the precious from the vile if he desired to be God’s spokesman in the coming judgment. The fact that Jeremiah was hearing God’s counsel to him, demonstrated the presence of the Comforter was already available if he chose to take up the work.
Ба Ирмиё гуфта шуд, ки агар ӯ мехост дар доварии оянда сухангӯи Худо бошад, бояд арзишмандро аз пасту нопок ҷудо кунад. Он ки Ирмиё панду машварати Худоро ба ӯ мешунид, нишон медод, ки ҳузури Тасаллидиҳанда аллакай дастрас буд, агар ӯ интихоб мекард, ки ин корро ба ӯҳда гирад.
“The work of gaining salvation is one of copartnership, a joint operation. There is to be co-operation between God and the repentant sinner. This is necessary for the formation of right principles in the character. Man is to make earnest efforts to overcome that which hinders him from attaining to perfection. But he is wholly dependent upon God for success. Human effort of itself is not sufficient. Without the aid of divine power it avails nothing. God works and man works. Resistance of temptation must come from man, who must draw his power from God. On the one side there is infinite wisdom, compassion, and power; on the other, weakness, sinfulness, absolute helplessness.
«Кори ба даст овардани наҷот яке аз ҳамкории шарикона, амалиёти муштарак аст. Байни Худо ва гунаҳкори тавбакарда ҳамкорӣ бояд бошад. Ин барои ташаккули усулҳои дуруст дар хислат зарур аст. Одам бояд барои ғалаба кардан бар он чи ӯро аз расидан ба камолот бозмедорад, кӯшишҳои ҷиддӣ ба харҷ диҳад. Аммо ӯ барои муваффақият комилан ба Худо вобаста аст. Кӯшиши инсонӣ худ ба худ кофӣ нест. Бе ёрии қудрати илоҳӣ он ҳеҷ суде намебахшад. Худо амал мекунад ва инсон амал мекунад. Муқовимат ба васваса бояд аз ҷониби инсон сурат гирад, ки бояд қуввати худро аз Худо бигирад. Аз як тараф ҳикмати бепоён, шафқат ва қудрат аст; аз тарафи дигар — заъф, гуноҳкорӣ, бечорагии мутлақ. »
“God wishes us to have the mastery over ourselves. But He cannot help us without our consent and co-operation. The divine Spirit works through the powers and faculties given to man. Of ourselves, we are not able to bring the purposes and desires and inclinations into harmony with the will of God; but if we are ‘willing to be made willing,’ the Saviour will accomplish this for us, ‘Casting down imaginations, and every high thing that exalteth itself against the knowledge of God, and bringing into captivity every thought to the obedience of Christ.’ 2 Corinthians 10:5.” Acts of the Apostles, 482.
«Худо мехоҳад, ки мо бар худамон ҳукмронӣ дошта бошем. Аммо Ӯ наметавонад бе ризоият ва ҳамкории мо ба мо ёрӣ расонад. Рӯҳи илоҳӣ ба василаи қувваҳо ва қобилиятҳое амал мекунад, ки ба инсон дода шудаанд. Мо худ аз пеши худ қодир нестем, ки мақсадҳо, хоҳишҳо ва майлҳоро бо иродаи Худо мутобиқ созем; вале агар мо «омода бошем, ки омода гардонида шавем», Наҷотдиҳанда инро барои мо ба амал хоҳад овард, «ҳаёлотро фурӯ рехта, ва ҳар чизи баландеро, ки худро бар зидди шинохти Худо боло мебардорад, ва ҳар фикрро ба итоати Масеҳ асир мегардонем». 2 Corinthians 10:5.» Аъмоли ҳаввориён, 482.
The three and a half days of Revelation eleven, when the dry bones are dead in the street, is a symbol of a “wilderness,” and a “wilderness” represents the “seven times” of Leviticus twenty-six. At the end of the scattering of the three and a half days, those called to be among the one hundred and forty-four thousand are to “awake” and “shake off the dust.” Sister White says “The Lord would have his church purified, before his judgments shall fall more signally upon the world.”
Сеюним рӯзию ним аз Ваҳйи ёздаҳум, ҳангоме ки устухонҳои хушк дар кӯча мурдаанд, рамзи «биёбон» аст, ва «биёбон» намояндаи «ҳафт замон»‑и Аҳбори 26 мебошад. Дар анҷоми парокандагии сеюним рӯз, онҳое ки даъват шудаанд, то дар миёни яксаду чилу чор ҳазор бошанд, бояд «бедор шаванд» ва «ғарду хокро биафшонанд». Хоҳар Уайт мегӯяд: «Худованд мехоҳад калисои Ӯ пок гардад, пеш аз он ки довариҳои Ӯ бар ҷаҳон ба таври равшантар фурӯ оянд.»
In connection with a “purified church” she references Jeremiah’s separation process that removes the “precious from the vile.” She also connects it with Malachi chapter three, where a messenger prepares the way for the messenger of the covenant. The messenger that prepares the way is Isaiah’s “voice crying in the wilderness.” The messenger of the covenant is Christ, who is preparing to enter into covenant with the one hundred and forty-four thousand, who “like” “the Levites,” “are set apart by him for his special work.” She then identifies them as priests, and quotes Jesus who says, “Be ye therefore perfect, even as your Father which is in heaven is perfect.”
Дар робита ба «калисои покшуда», вай ба ҷараёни ҷудокунии Ирмиё ишора мекунад, ки дар он «гаронбаҳоро аз нопок» ҷудо месозад. Ҳамчунин вай инро бо боби сеюми Малокӣ мепайвандад, ки дар он қосиде роҳро барои қосиди аҳд омода месозад. Қосиде, ки роҳро омода мекунад, ҳамон «овозе нидокунанда дар биёбон»-и Ишаъёст. Қосиди аҳд Масеҳ аст, ки омода мешавад бо яксаду чиҳилу чор ҳазор аҳд бандад, ки «мисли» «лавиён», «аз ҷониби Ӯ барои кори махсуси Ӯ ҷудо карда шудаанд». Сипас вай онҳоро ҳамчун коҳинон муайян мекунад ва аз Исо иқтибос меоварад, ки мегӯяд: «Пас, шумо комил бошед, чунон ки Падари шумо, ки дар осмон аст, комил аст».
There is a purification process that is marked at the end of the period of the tarrying time, for the Lord has a special work for the one hundred and forty-four thousand to accomplish, and He will have a purified church before “his judgments shall fall more signally upon the world.” His judgments are already in the world, but at the Sunday law, “God’s destructive judgments” begin to fall.
Дар анҷоми давраи вақти таъхир раванди покшавие ишора шудааст, зеро Худованд барои яксаду чилу чаҳор ҳазор кори махсусе дорад, ки онро бояд анҷом диҳанд, ва Ӯ пеш аз он ки «доварии Ӯ бар ҷаҳон ба таври равшантар фурӯ оянд», калисои покшудае хоҳад дошт. Доварии Ӯ аллакай дар ҷаҳон аст, аммо ҳангоми қонуни якшанбе «доварии харобкунандаи Худо» оғоз мекунанд фурӯ омадан.
Those judgments are a “time of mercy for those who have never known the truth.” But there is no mercy in those judgments for those who would not enter into the necessary purification process. The “judgments,” which “fall more signally” identify judgments that are signs. They represent a signal, and the Holy Spirit uses the chaos and confusion accomplished by those judgments, to mark a distinction between those who keep “the spurious rest day” and those who “conscientiously keep the Sabbath of the Lord,” for this is the only way the “world can be warned.” The judgments that are signals are the backdrop that the Holy Spirit uses to direct God’s children that are still in Babylon, to recognize the ensign of the one hundred and forty-four thousand.
Он довариҳо «замони раҳмат барои онҳое ҳастанд, ки ҳаргиз ҳақиқатро нашинохтаанд». Аммо дар он довариҳо барои онҳое ки намехостанд ба раванди зарурии поксозӣ ворид шаванд, ҳеҷ раҳмате нест. «Довариҳо», ки «ба таври боз ҳам равшантар нозил мешаванд», довариҳоеро муайян мекунанд, ки аломатҳо мебошанд. Онҳо як ишораро таҷассум мекунанд, ва Рӯҳи Муқаддас ошӯб ва сардаргумиро, ки бо он довариҳо ба амал меояд, истифода мебарад, то фарқеро миёни онҳое ки «рӯзи истироҳати сохтаро» риоя мекунанд ва онҳое ки «бо виҷдон Шанбеи Худовандро нигоҳ медоранд» нишон диҳад, зеро ин ягона роҳест, ки «ҷаҳон метавонад огоҳ карда шавад». Он довариҳое ки аломат мебошанд, пасманзаре ҳастанд, ки Рӯҳи Муқаддас онро истифода мебарад, то фарзандони Худоро, ки ҳанӯз дар Бобил ҳастанд, роҳнамоӣ кунад, то парчами он яксаду чилу чаҳор ҳазорро бишносанд.
But Sister White doesn’t simply reference Malachi chapter three, she also includes the closing verses of the book of Malachi chapter four, and once again references the “voice” that was to prepare the way for the messenger of the covenant. Those closing verses are not about the preparation for the messenger of the covenant, they are about remembering the law of Moses, and the turning of the hearts of the fathers to the children and vice versa. The “voice” first prepares for Christ, as the messenger of the covenant, to suddenly come to His temple and purify His disappointed people who have been awakened, that they might accomplish the work of the ensign. Then Malachi addresses another aspect of the work of the “voice.”
Аммо хоҳар Уайт на танҳо ба боби сеюми Малокӣ ишора мекунад, балки ӯ ҳамчунин оятҳои хотимавии китоби Малокӣ, боби чорумро низ дарбар мегирад, ва боз ба «овоз»-е ишора менамояд, ки мебоист роҳро барои Расули аҳд омода созад. Он оятҳои хотимавӣ дар бораи омодагӣ барои Расули аҳд нестанд; онҳо дар бораи ба ёд овардани шариати Мусо ва баргардонидани дилҳои падарон ба фарзандон ва баръакс сухан мегӯянд. «Овоз» аввал барои Масеҳ, ҳамчун Расули аҳд, омодагӣ мебинад, то Ӯ ногаҳон ба маъбади Худ омада, қавми ноумедшудаи Худро, ки бедор карда шудаанд, пок созад, то онҳо кори байрақро ба анҷом расонанд. Сипас Малокӣ ба ҷанбаи дигари кори «овоз» мепардозад.
He “shall turn the heart of the fathers to the children, and the heart of the children to their fathers,” and He will do this work in relation to the law given at Horeb. Elijah, who is also Isaiah’s “voice,” will identify the sins of God’s people. It is part of the purification process. There is only one definition of sin, that being the transgression of the law given at Horeb. John the Baptist was Elijah, and his work included that very element.
Ӯ «дили падаронро ба сӯи фарзандон, ва дили фарзандонро ба сӯи падарони онҳо хоҳад гардонид», ва Ӯ ин корро дар иртибот бо шариате, ки дар Ҳӯриб дода шуд, анҷом хоҳад дод. Илёс, ки ҳамчунин «овоз»-и Ишаъёст, гуноҳҳои қавми Худоро ошкор хоҳад кард. Ин бахше аз раванди поксозист. Барои гуноҳ танҳо як таъриф ҳаст, ва он вайрон кардани шариатест, ки дар Ҳӯриб дода шудааст. Яҳёи Таъмиддиҳанда Илёс буд, ва кори ӯ ҳамин унсурро низ дар бар мегирифт.
In those days came John the Baptist, preaching in the wilderness of Judaea, And saying, Repent ye: for the kingdom of heaven is at hand. For this is he that was spoken of by the prophet Esaias, saying, The voice of one crying in the wilderness, Prepare ye the way of the Lord, make his paths straight. And the same John had his raiment of camel’s hair, and a leathern girdle about his loins; and his meat was locusts and wild honey. Then went out to him Jerusalem, and all Judaea, and all the region round about Jordan, And were baptized of him in Jordan, confessing their sins. But when he saw many of the Pharisees and Sadducees come to his baptism, he said unto them, O generation of vipers, who hath warned you to flee from the wrath to come?
Дар он айём Яҳёи Таъмиддиҳанда омад ва дар биёбони Яҳудия мавъиза карда, мегуфт: «Тавба кунед, зеро Подшоҳии Осмон наздик аст». Зеро ин ҳамон касест, ки дар бораи ӯ пайғамбар Ишаъё гуфтааст: «Овози нидокунандае дар биёбон: роҳи Худовандро муҳайё созед, роҳҳои Ӯро рост кунед». Ва худи Яҳё либосе аз мӯйи шутур бар тан дошт, ва камарбанде чармин бар миён; ва ғизояш малах ва асали ваҳшӣ буд. Он гоҳ Уршалим ва тамоми Яҳудия ва тамоми атрофи Урдун назди ӯ берун меомаданд, ва дар Урдун аз дасти ӯ таъмид гирифта, ба гуноҳҳои худ иқрор мешуданд. Аммо чун бисёре аз фарисиён ва саддуқиёнро дид, ки ба таъмиди ӯ меоянд, ба онҳо гуфт: «Эй насли афъиён, кӣ шуморо огоҳ кард, ки аз ғазаби оянда бигрезед?»
Bring forth therefore fruits meet for repentance: And think not to say within yourselves, We have Abraham to our father: for I say unto you, that God is able of these stones to raise up children unto Abraham. And now also the ax is laid unto the root of the trees: therefore every tree which bringeth not forth good fruit is hewn down, and cast into the fire. I indeed baptize you with water unto repentance: but he that cometh after me is mightier than I, whose shoes I am not worthy to bear: he shall baptize you with the Holy Ghost, and with fire: Whose fan is in his hand, and he will thoroughly purge his floor, and gather his wheat into the garner; but he will burn up the chaff with unquenchable fire. Matthew 3:1–12.
Пас меваҳое биёред, ки сазовори тавба бошанд; ва дар дили худ фикр накунед, ки бигӯед: «Мо Иброҳимро падар дорем»; зеро ба шумо мегӯям, ки Худо қодир аст аз ин сангҳо барои Иброҳим фарзандон бархезонад. Ва алҳол низ табар бар решаи дарахтон ниҳода шудааст; бинобар ин ҳар дарахте ки меваи нек намеоварад, бурида шуда, ба оташ андохта мешавад. Ман, дар ҳақиқат, шуморо бо об барои тавба таъмид медиҳам; аммо Он ки пас аз ман меояд, аз ман тавонотар аст, ва ман сазовор нестам, ки кафшҳои Ӯро бардорам; Ӯ шуморо бо Рӯҳулқудс ва бо оташ таъмид хоҳад дод. Белаш дар дасти Ӯст, ва Ӯ хирмангоҳи Худро комилан пок хоҳад кард, ва гандуми Худро ба анбор ҷамъ хоҳад овард; аммо коҳро бо оташи хомӯшнашаванда хоҳад сӯзонд. Матто 3:1–12.
John the Baptist came to the “wilderness” of the three and a half days of Revelation eleven, for all the prophets are speaking more of the last days, than the days in which they lived. He brought a message to repent from sin, for the kingdom of heaven was at hand, just as the Revelation of Jesus Christ is opened up when “the time is at hand.” John the Baptist illustrates the work of the “voice,” for according to Jesus, he was also Elijah that was to come.
Яҳёи Таъмиддиҳанда ба «биёбон»-и сеюним рӯзи Ваҳй боби ёздаҳ омад, зеро ҳамаи анбиё бештар дар бораи айёми охир сухан мегӯянд, назар ба рӯзгори худ, ки дар он зиндагӣ мекарданд. Ӯ паёме овард, то аз гуноҳ тавба кунанд, зеро Малакути Осмон наздик буд, ҳамон тавре ки Ваҳйи Исои Масеҳ кушода мешавад, вақте ки «вақт наздик аст». Яҳёи Таъмиддиҳанда кори «овоз»-ро таҷассум мекунад, зеро, мувофиқи гуфтаи Исо, ӯ ҳамон Илёс буд, ки бояд меомад.
For all the prophets and the law prophesied until John. And if ye will receive it, this is Elias, which was for to come. He that hath ears to hear, let him hear. Matthew 11:13–15.
Зеро ки ҳамаи анбиё ва шариат то ба Яҳё нубувват мекарданд. Ва агар қабул кардан хоҳед, ин ҳамон Илёс аст, ки бояд меомад. Ҳар кӣ гӯш барои шунидан дорад, бишнавад. Матто 11:13–15.
Jesus identifies that the prophetic identity of John the Baptist was a test. He states directly, “if ye will receive it”. Then Jesus encourages His disciples to receive it by saying, “He that hath ears to hear, let him hear.” Let him hear what? Let him hear who the voice is that comes to the final wilderness of the Bible, and prepares the way for the messenger of the covenant to prepare the one hundred and forty-four thousand to do a special work during a time of the signal judgments of God.
Исо муайян месозад, ки шахсияти нубувватии Яҳё Таъмиддиҳанда имтиҳон буд. Ӯ бевосита мегӯяд: «агар онро бипазиред». Сипас Исо шогирдони Худро ба пазируфтани он ташвиқ намуда, мегӯяд: «Ҳар кӣ гӯш дорад, бишнавад». Чиро бишнавад? Бишнавад, ки он овозе, ки ба биёбони охирини Китоби Муқаддас меояд, кист, ва роҳи қاصиди аҳдро омода месозад, то як саду чилу чор ҳазор нафарро барои анҷом додани кори махсусе дар замони довариҳои аломатии Худо тайёр намояд.
John wore “a raiment of camel’s hair, and a leathern girdle about his loins; and his meat was locusts and wild honey.” His “meat” was the message of Islam, for the word “locusts” represents Islam, and honey is the word of God, that was sweet in his mouth. The sweet message he ate was about the “wild” Arabian ass, the very first symbol of Islam in the Scriptures. The sweet message of the wild Arabian ass of Islam, which is also represented by “locusts” was also woven into his raiment, for camel’s are another symbol of Islam. It is not a wresting of the word “locusts” to use it as a symbol of Islam, even if the food John ate was referencing the locust tree, and not the insects. The word “locusts” is a symbol of Islam, and John was not representing the eating of any physical food, his diet was a symbol of the prophetic message he had eaten.
Яҳьё «либосе аз мӯи шутур ва камарбанде чармин бар миёнаш» дошт; ва «хӯроки ӯ малах ва асали ваҳшӣ буд». «Хӯрок»-и ӯ паёми Ислом буд, зеро калимаи «малах» намояндаи Ислом аст, ва асал каломи Худост, ки дар даҳони ӯ ширин буд. Паёми ширине, ки ӯ хӯрда буд, дар бораи хари ваҳшии арабӣ буд, ки нахустин рамзи Ислом дар Навиштаҳост. Паёми ширини хари ваҳшии арабии Ислом, ки ҳамчунин бо «малах» ифода мешавад, дар либоси ӯ низ бофта шуда буд, зеро шутурон низ рамзи дигари Ислом мебошанд. Ин таҳрифи калимаи «малах» нест, ки онро ҳамчун рамзи Ислом ба кор барем, ҳатто агар ғизое, ки Яҳьё мехӯрд, ба дарахти малах ишора мекард, на ба ҳашарот. Калимаи «малах» рамзи Ислом аст, ва Яҳьё хӯрдани ҳеҷ гуна ғизои ҷисмониро намояндагӣ намекард; парҳези ӯ рамзи паёми нубувватие буд, ки ӯ хӯрда буд.
His girdle was the “prophecy” represented in Habakkuk. That prophecy brings together the first disappointment, the tarrying time of the virgins, and the foundations of Adventism as represented upon the sacred charts. Habakkuk was the prophetic girdle that bound all those truths together.
Камарбанди Ӯ ҳамон «нубуввате» буд, ки дар Ҳабаққуқ тасвир ёфтааст. Он нубувват ноумедии аввал, замони таъхири бокирагон ва асосҳои адвентизмро, чунон ки бар рӯйи ҷадвалҳои муқаддас нишон дода шудаанд, ба ҳам меорад. Ҳабаққуқ камарбанди нубувватӣ буд, ки ҳамаи он ҳақиқатҳоро бо ҳам мепайваст.
For the vision is yet for an appointed time, but at the end it shall speak, and not lie: though it tarry, wait for it; because it will surely come, it will not tarry. Behold, his soul which is lifted up is not upright in him: but the just shall live by his faith. Habakkuk 2:3, 4.
Зеро ки рӯъё ҳанӯз барои вақти муайяншуда аст, аммо дар интиҳо сухан хоҳад гуфт, ва дурӯғ нахоҳад гуфт; агарчи даранг кунад, онро интизор шав; зеро ки он ҳатман хоҳад омад, ва даранг нахоҳад кард. Инак, ҷони касе ки мағрур шудааст, дар ӯ рост нест; вале одил бо имони худ зиндагӣ хоҳад кард. Ҳабаққуқ 2:3, 4.
The prophetic message that bound together as a girdle the messages that make up the warning of the “voice,” is the parable of the virgins in relation to the vision that tarried, but would speak. The vision of the Midnight Cry produces a distinction between the vile, whose “soul is lifted up” and the precious, who are justified by faith. Justification by faith is the girdle the “voice” wears.
Паёми нубувватие, ки ҳамчун камарбанд паёмҳоеро, ки огоҳии «овоз»-ро ташкил медиҳанд, ба ҳам мепайвандад, масали бокирагон аст дар иртибот бо рӯъёе, ки ба таъхир афтод, аммо сухан хоҳад гуфт. Рӯъёи Фарёди Нисфи Шаб фарқиятеро ба вуҷуд меоварад миёни палидон, ки «ҷонашон мағрурона боло бардошта шудааст», ва азизон, ки бо имон сафед карда мешаванд. Сафедшавӣ бо имон ҳамон камарбандест, ки «овоз» онро бар тан дорад.
And righteousness shall be the girdle of his loins, and faithfulness the girdle of his reins. Isaiah 11:5.
Ва адолат камарбанди миёни Ӯ хоҳад буд, ва вафодорӣ камарбанди паҳлуҳои Ӯ. Ишаъё 11:5.
When the “voice crying in the wilderness” of the disappointment arrived, after the disappointment of July 18, 2020, his message was the same message that it had been since September 11, 2001. That message from Elijah to come, to the waiting disappointed dead dry bones is, that Islam is the “signal judgments,” that provide the backdrop for God’s other children in Babylon to learn righteousness.
Ҳангоме ки «овози нидокунанда дар биёбон»-и ноумедӣ фаро расид, пас аз ноумедии 18 июли соли 2020, паёми ӯ ҳамон паёме буд, ки аз 11 сентябри соли 2001 инҷониб буд. Он паём аз Илёс, ки бояд биёяд, ба устухонҳои хушки мурдаи мунтазиру ноумед ин аст, ки Ислом «довариҳои нишондиҳанда» аст, ки барои дигар фарзандони Худо дар Бобил замина фароҳам меоварад, то адолатро биомӯзанд.
The way of the just is uprightness: thou, most upright, dost weigh the path of the just. Yea, in the way of thy judgments, O Lord, have we waited for thee; the desire of our soul is to thy name, and to the remembrance of thee. With my soul have I desired thee in the night; yea, with my spirit within me will I seek thee early: for when thy judgments are in the earth, the inhabitants of the world will learn righteousness. Isaiah 26:7–9.
Роҳи одилон ростист; Ту, эй Ҳаққи комил, роҳи одилонро бармекашӣ. Оре, дар роҳи довариҳои Ту, эй Худованд, Туро интизор будем; орзуи ҷони мо сӯи номи Туст ва сӯи ёди Ту. Бо ҷонам Туро шабона орзу кардам; оре, бо рӯҳам, ки андаруни ман аст, саҳаргоҳон Туро хоҳам ҷуст; зеро вақте ки довариҳои Ту дар замин аст, сокинони ҷаҳон адолатро хоҳанд омӯхт. Ишаъё 26:7–9.
John the Baptist, who was Elijah to come, is the “voice” in the “wilderness” of the three and a half days of Revelation chapter eleven. His work includes identifying the fourth and final generation of Adventism, whose souls are lifted up and who are trusting in the spiritual heritage of their fathers, but sense that the wrath of God is about to come. They are the fourth generation, for they have fully manifested into a generation that is just the opposite of Christ. They are the generation of vipers, but they still point to their father Abraham, to argue that they are actually the generation of the Lamb. The generation of the Lamb are Peter’s chosen generation, they are those who follow the Lamb whithersoever he goeth.
Яҳёи Таъмиддиҳанда, ки Илёс буд ва бояд меомад, ҳамон «овоз» дар «биёбон»-и сеюним рӯзи боби ёздаҳуми Ваҳй аст. Кори ӯ дар бар мегирад шинохтани насли чорум ва ниҳоии адвентизм, ки ҷонҳояшон боло бардошта шудааст ва ба мероси рӯҳонии падарони худ таваккал доранд, вале ҳис мекунанд, ки ғазаби Худо наздик аст, ки биёяд. Онҳо насли чоруманд, зеро комилан ба насле зоҳир шудаанд, ки айнан баръакси Масеҳ аст. Онҳо насли моронанд, аммо ҳанӯз ба падарашон Иброҳим ишора мекунанд, то баҳс намоянд, ки дар асл онҳо насли Барра мебошанд. Насли Барра ҳамон насли баргузидаи Петрус аст; онҳо касоне ҳастанд, ки ба ҳар ҷо Барра меравад, аз пайи Ӯ мераванд.
John obviously presented the sins of those who came to hear his message, for they repented and were baptized. He also informed them that there is One who would follow him, that would thoroughly purge His floor. That Person is the messenger of the covenant, He is “the dirt brush man” who sweeps the counterfeit coins and jewels out the window and restores the original jewels, that then shine ten times brighter than they did when William Miller was directed by angels in the work of assembling the original jewels in the movement of the first angel.
Юҳанно, ба таври равшан, гуноҳҳои онҳоеро, ки барои шунидани паёми ӯ меомаданд, ошкор мекард, зеро онҳо тавба намуда, таъмид мегирифтанд. Ӯ ҳамчунин ба онҳо хабар медод, ки Касе пас аз ӯ хоҳад омад, ки хирмани Худро комилан пок хоҳад кард. Он Шахс фиристодаи аҳд аст; Ӯ «марди хасрӯб» мебошад, ки тангаҳо ва ҷавоҳироти қалбакиро аз тиреза берун мерӯбад ва ҷавоҳироти аслиро барқарор месозад, ки он гоҳ аз он чи ҳангоми роҳнамоӣ шудани Вилям Миллер аз ҷониби фариштагон дар кори ҷамъ овардани ҷавоҳироти аслӣ дар ҳаракати фариштаи аввал буд, даҳ маротиба равшантар медурахшанд.
John the Baptist was direct in his denunciation of the Laodicean Adventist’s confidence in their father Abraham, for Elijah to come was to turn the hearts of the fathers to the children and vice versa. The principle of biblical application of the first and the last is represented in that work, but so too, is the remedy for those who find themselves in a scattered condition, in the enemies’ land, dead in the wilderness. They must recognize their sins, and the sins of their fathers and repent. In conjunction with recognizing their sins and the father’s sins, they must also admit that they had not been walking with the Lord during the period of the wilderness of three and a half days. Furthermore, they must admit that God was not walking with them during that history.
Яҳёи Таъмиддиҳанда дар маҳкум кардани эътимоди адвентисти Лоадикия ба падари худ Иброҳим рӯирост буд, зеро Илёсе, ки бояд биёяд, мебоист дилҳои падаронро ба фарзандон ва баръакс, дилҳои фарзандонро ба падарон баргардонад. Принсипи татбиқи библиявии аввал ва охир дар он кор таҷассум ёфтааст, аммо ҳамчунин дар он илоҷи онҳое низ нишон дода шудааст, ки худро дар ҳолати парокандагӣ, дар замини душманон, мурда дар биёбон меёбанд. Онҳо бояд гуноҳҳои худ ва гуноҳҳои падарони худро эътироф кунанд ва тавба намоянд. Дар иртибот бо эътироф кардани гуноҳҳои худ ва гуноҳҳои падарон, онҳо ҳамчунин бояд иқрор шаванд, ки дар давраи биёбони сеюним рӯз бо Худованд роҳ намерафтанд. Илова бар ин, онҳо бояд иқрор шаванд, ки дар он таърих Худо низ бо онҳо роҳ нарафта буд.
And they that are left of you shall pine away in their iniquity in your enemies’ lands; and also in the iniquities of their fathers shall they pine away with them. If they shall confess their iniquity, and the iniquity of their fathers, with their trespass which they trespassed against me, and that also they have walked contrary unto me; And that I also have walked contrary unto them, and have brought them into the land of their enemies; if then their uncircumcised hearts be humbled, and they then accept of the punishment of their iniquity: Then will I remember my covenant with Jacob, and also my covenant with Isaac, and also my covenant with Abraham will I remember; and I will remember the land. Leviticus 26:39–42.
Ва онҳое ки аз шумо боқӣ хоҳанд монд, дар заминҳои душманонашон аз гуноҳи худ зору нотавон хоҳанд шуд; ва низ бо гуноҳҳои падаронашон, ҳамроҳи онҳо, зору нотавон хоҳанд шуд. Агар онҳо ба гуноҳи худ ва ба гуноҳи падаронашон, бо хиёнате ки бо он бар зидди Ман хиёнат карданд, иқрор намоянд, ва низ ба он ки бар хилофи Ман рафтор карданд; ва ба он ки Ман низ бар хилофи онҳо рафтор кардам ва онҳоро ба замини душманонашон овардам; агар он гоҳ дилҳои номахтуни онҳо фурӯтан гардад, ва онҳо он гоҳ ҷазои гуноҳи худро бипазиранд: Он гоҳ Ман паймони Худро бо Яъқуб ба ёд хоҳам овард, ва низ паймони Худро бо Исҳоқ, ва низ паймони Худро бо Иброҳим ба ёд хоҳам овард; ва заминро ба ёд хоҳам овард. Ибодат 26:39–42.
The curse was because they didn’t remember the sabbaths of the land.
Лаънат ба сабаби он буд, ки онҳо шанбеҳои заминро ба ёд наоварданд.
John the Baptist, who was Elijah to come, typified the “voice” in the wilderness of Revelation eleven’s three and a half days. He would direct the dead dry bones to “remember” Moses’ law at Horeb, and if they did, then the messenger of the covenant would “remember” the covenant of their fathers. But only if they confessed their sins, the sins of their fathers, and more humbling, they were to specify the trespasses “they trespassed against” God.
Яҳёи Таъмиддиҳанда, ки Илёс‑и оянда буд, «овоз»-ро дар биёбони сеюним рӯзи Ваҳй боби ёздаҳ тимсолан нишон медод. Ӯ устухонҳои хушки мурдаро раҳнамун мешуд, то дар Ҳӯриб шариати Мӯсоро «ба ёд оваранд», ва агар чунин мекарданд, он гоҳ фиристодаи аҳд аҳди падарони онҳоро «ба ёд меовард». Аммо танҳо дар сурате ки онҳо гуноҳҳои худ, гуноҳҳои падарони худро эътироф мекарданд, ва боз ҳам фурӯтанонатар, мебоист хиёнатҳоеро, ки бо онҳо бар зидди Худо «хиёнат варзида буданд», мушаххасан баён мекарданд.
They would also need to admit that they had been walking “contrary” to God, and that God had been walking “contrary” to them.
Онҳо ҳамчунин бояд иқрор мекарданд, ки нисбат ба Худо «ба хилоф» рафтор карда буданд, ва Худо низ нисбат ба онҳо «ба хилоф» рафтор карда буд.
They would also need to recognize that they were the dead dry bones in the street of Revelation eleven, for they had to admit that God had brought them into the enemy’s land, and the enemy’s land is death.
Ҳамчунин ба онҳо лозим меомад, ки эътироф намоянд, ки онҳо ҳамон устухонҳои хушки мурда дар кӯчаи Ваҳйи боби ёздаҳ мебошанд, зеро онҳо бояд иқрор мекарданд, ки Худо онҳоро ба замини душман овардааст, ва замини душман марг аст.
According to John the Baptist, they would also need to answer the question of who the “voice” crying in the “wilderness” is, for John asked, “Who hath warned you to flee from the wrath to come?”
Ба гуфтаи Яҳёи Таъмиддиҳанда, онҳо ҳамчунин лозим меомад, ки ба саволи он ки «овоз»-е, ки дар «биёбон» нидо мекунад, кист, посух диҳанд, зеро Яҳё пурсид: «Кист, ки шуморо огоҳ кард, то аз ғазаби оянда бигурезед?»
We will continue these subjects in the next article.
Мо ин мавзӯъҳоро дар мақолаи навбатӣ идома хоҳем дод.
“The minister of God is commanded: ‘Cry aloud, spare not, lift up thy voice like a trumpet, and show My people their transgression, and the house of Jacob their sins.’ The Lord says of these people: ‘They seek Me daily, and delight to know My ways, as a nation that did righteousness.’ Here is a people who are self-deceived, self-righteous, self-complacent, and the minister is commanded to cry aloud and show them their transgressions. In all ages this work has been done for God’s people, and it is needed now more than ever before.” Testimonies, volume 5, 299.
Ба хизматгузори Худо чунин амр дода шудааст: «Бо овози баланд нидо кун, худро нигоҳ надор; овози худро мисли карнай баланд намо, ва ба қавми Ман гуноҳи онҳоро, ва ба хонадони Яъқуб хатогиҳои онҳоро нишон деҳ». Худованд дар бораи ин мардум мегӯяд: «Онҳо ҳар рӯз Маро меҷӯянд, ва аз шинохтани роҳҳои Ман ҳаловат мебаранд, мисли халқе ки адолатро ба ҷо меовард». Ин ҷо мардуме ҳастанд, ки худро фиреб медиҳанд, худро одил мешуморанд, ва аз худ қонеъанд; ва ба хизматгузор амр дода шудааст, ки бо овози баланд нидо карда, гуноҳҳои онҳоро ба онҳо нишон диҳад. Дар ҳамаи асрҳо ин кор барои қавми Худо анҷом дода шудааст, ва ҳоло он беш аз ҳар вақти дигар лозим аст». Testimonies, volume 5, 299.