The Revelation of Jesus Christ - Number One

Иёлоти Муттаҳидаи Амрико дар Китоби Муқаддас ба таври мушаххас муайян шудааст. Якчанд порчаҳои Китоби Муқаддас ҳастанд, ки Иёлоти Муттаҳидаи Амрикоро дар охири ҷаҳон ба таври мушаххас муайян мекунанд. Дар боби сездаҳуми Ваҳй, Иёлоти Муттаҳида ҳайвони дуюм, ё ҳамон ҳайвони дӯшохаест, ки аз замин боло меояд ва тамоми ҷаҳонро аз харидан ё фурӯхтан манъ мекунад, магар онҳое ки тамғаи ҳайвонро доранд.

Дар ин порча ҳафт хусусияти асосии нубувватӣ ҳастанд, ки бо ҳайвони заминӣ‑и дӯшоха вобастаанд. Ӯ қудрати ҳайвонеро, ки пеш аз ӯ буд, ба амал меоварад; ӯ ҳамаи аҳли ҷаҳонро водор месозад, ки ҳайвонеро, ки пеш аз ӯ буд, саҷда кунанд; ӯ мӯъҷизаҳои азиме ба амал меоварад, ки ҳамаи одамон онҳоро мебинанд; ӯ тамоми ҷаҳонро фиреб медиҳад ва ба ҷаҳон амр мекунад, ки барои ҳайвонеро, ки пеш аз ӯ буд, тасвире бисозанд; ӯ ба тасвири ҳайвон ҳаёт мебахшад, ва он сухан мегӯяд; ӯ бо ҷазои марг тамоми ҷаҳонро маҷбур мекунад, ки ба тасвири ҳайвон саҷда кунанд; ва ӯ тамоми ҷаҳонро маҷбур мекунад, ки тамғаи ҳайвонро ё бар пешонӣ ё бар даст бигиранд, ва хариду фурӯшро бар зидди онҳое манъ мекунад, ки тамға, ном ё шумораи ҳайвонро надоранд.

Кори фиребе, ки он ҳайвон, ки дар ояти ёздаҳум «аз замин берун меояд», анҷом медиҳад, ончунон гумроҳкунанда ва пуриқтидор аст, ки «сокинони заминро гумроҳ мекунад». Тамоми ҷаҳон ба василаи Иёлоти Муттаҳидаи Амрико фиреб дода хоҳад шуд. Яъне, ба истиснои калисои Худо, тамоми ҷаҳон ба гумроҳӣ андохта хоҳад шуд, то нишони зиддимасеҳро бипазирад. Воқеаҳои пешгӯишудае, ки пеш аз ин фиреби ҷаҳонӣ ба вуқӯъ меоянд, аллакай оғоз ёфтаанд.

Дар Китоби Муқаддас ҳикояҳое ҳастанд, ки аксари мардум онҳоро мешиносанд, ҳатто агар танҳо дар сатҳи рӯякӣ бошад. Аксарият дар бораи рӯёрӯиҳои Мусо ва фиръавн, Дониёл ва Набукаднесар, ё Исо ва Пилотус шунидаанд. Одамон ин ҳикояҳои Китоби Муқаддасро бо дараҷаҳои гуногуни фаҳмиш медонанд, аммо ҳатман дарк намекунанд, ки пешгӯии Китоби Муқаддас подшоҳон ва мамлакaтҳоро бевосита ва ба таври бисёр мушаххас муайян мекунад. Ин, албатта, дар мавриди Мусо, Дониёл ва Масеҳ чунин буд. Миср, Бобил ва Рум ҳама пешакӣ дар пешгӯии Китоби Муқаддас ба таври мушаххас муайян шуда буданд, пеш аз он таърихе ки онҳо пешгӯиҳоро дар бораи подшоҳиҳои худ ба иҷро расониданд. Худо ҳаргиз тағйир намеёбад.

Он ки Худо ҳаргиз тағйир намеёбад, ба мо имкон медиҳад, ки дар баррасии ҳайвони дӯшохаи заминӣ аз Ваҳй боби сездаҳ чанд мантиқи сода ба кор барем. Азбаски мо медонем, ки Худо пешгӯиҳоро ба таври мустақим баён намуд, ки подшоҳиҳои Миср, Бобил ва Румро, ҳар яке аз онҳо ҳангоме ки бо калисои Худо муносибат доштанд ва онро таъқиб мекарданд, муайян месозанд, мо метавонем баъзе воқеиятҳоро дар бораи ҳайвони заминӣ аз Ваҳй боби сездаҳ муқаррар кунем. Ҳайвони заминӣ, ҳамон тавре ки дар бораи Миср, Бобил ва Рум буд, дар пешгӯии Китоби Муқаддас пеш аз он таърихе, ки пешгӯӣ дар бораи он миллат дар он ба иҷро мерасад, ба таври мустақим муайян карда хоҳад шуд. Ман мегӯям, ки мо метавонем ин воқеиятро бар асоси як қоидаи бисёр сода, вале муҳимми Китоби Муқаддас муқаррар кунем. Ин қоида муайян мекунад, ки ҳақиқат бар асоси шаҳодати ду кас устувор мегардад.

Пешгӯии Китоби Муқаддас суқути Мисри қадимро пешгӯӣ карда буд, вақте ки Худо бо фиръавни исёнгари Миср муомила намуд. Пешгӯии Китоби Муқаддас болоравӣ ва суқути Бобили қадимро пешгӯӣ карда буд, дар айни ҳол бо подшоҳони исёнгари Бобил низ муомила менамуд. Пешгӯии Китоби Муқаддас болоравӣ ва суқути империяи Руми бутпарастро пешгӯӣ карда, намояндагони фасодзадаи Румро муайян намуда, бо онҳо низ муомила кард. Пайвастагии хислати ҳаргиз тағйирнопазири Худо нишон медиҳад, ки муҳимтарин салтанате, ки дар дохили пешгӯии Китоби Муқаддас зикр шудааст — ҳайвони заминӣ дар Ваҳй боби сенздаҳ — ба яқин аз ҷониби пешгӯии Китоби Муқаддас муайян хоҳад шуд.

Вақте ки пешгӯии ҳайвони заминии Ваҳйи бобии сездаҳ иҷро гардад, калисои Худо бо роҳбарияти сиёсӣ ва мазҳабии он ҳайвони заминӣ дар рӯёрӯӣ қарор хоҳад гирифт, чунон ки ба таври пешгӯёна дар мисоли Мусо, Дониёл ва Масеҳ нишон дода шудааст. Нақши пешгӯёнаи Иёлоти Муттаҳида дар анҷоми ҷаҳон яке аз мавзӯъҳои асосии пешгӯии Китоби Муқаддас аст. Ҳангоме ки мо маълумоти Китоби Муқаддасро, ки нақши Иёлоти Муттаҳидаро дар пешгӯии Китоби Муқаддас муайян мекунад, баён менамоем, аз қоидаҳое истифода хоҳем бурд, ки дар худи Китоби Муқаддас ёфт мешаванд, зеро Каломи Худо ба ҳеҷ таърифи инсонӣ ниёз надорад. Ба Исроили қадим қоидаҳои маросимӣ, қоидаҳои тандурустӣ, даҳ қоидаи ахлоқӣ, қоидаҳо барои кишоварзӣ ва боз бисёр чизҳои дигар дода шуда буд. Худо тартиботист.

Сабти Китоби Муқаддас ҳеҷ шаҳодате пешкаш намекунад, ки нишон диҳад шахс танҳо бо нодида гирифтани қоидаҳои аз ҷониби Худо додашуда баракат хоҳад ёфт. Кӣ метавонад интизори баракат бошад, агар қоидаҳои тафсири нубувватиро, ки дар Китоби Муқаддас ва ба воситаи он ба мақсади омӯзиши нубувват муқаррар гардидаанд, нодида гирад?

Ҳангоме ки мо қоидаҳои Китоби Муқаддасро ба кор мебарем, мо имкон медиҳем, ки худи Китоби Муқаддас муайян ва тасдиқ намояд, ки оё он қоидаҳо ҳақиқӣ ҳастанд ё дурӯғин. Чунон ки дар мавриди ҳамаи қоидаҳои гуногуни Худо, ҳамеша барои қоидаҳо як тақаллуби шайтонӣ низ вуҷуд дорад. Аз ин рӯ, зарур аст, ки вақте қоидае барои исботи ҳақиқате ба кор бурда мешавад, ҳам ҳақиқати муайяншуда ва ҳам худи қоидаи ба кор бурдашуда мавриди санҷиш қарор гиранд.

Ҳадафи дигаре, ғайр аз муайян сохтани нақши нубувватии Иёлоти Муттаҳида дар ин таҳқиқот, муайян кардани он паёми махфӣ аз китоби Ваҳй аст, ки Исо онро то ҳамин насл пинҳон нигоҳ дошта буд.

Асрори нубувватии Худо, ки ошкор карда мешаванд, ба он мақсаданд, ки ба касоне, ки ин сирро қабул мекунанд, имконият диҳанд, ки шариати Ӯро нигоҳ доранд. Одамон фақат дар он сурат метавонанд шариати Ӯро нигоҳ доранд, ки он бар дилашон навишта шуда бошад. Сирре, ки дар китоби Ваҳй мӯҳраш кушода мешавад, ҷузъе аз раванди он аст, ки Рӯҳулқудс шариати Худоро бар ботини мо ва бар дилҳои мо менависад. Сирре, ки бар қавми Худо кушода мегардад, ҳар гоҳ ва агар бо имон пазируфта шавад, аҳди навро барқарор месозад.

Ваҳй 1:1–3 Паёми Огоҳии Ниҳоӣ:

Се ояти аввали боби якуми Ваҳй нишон медиҳанд, ки «Ваҳйи Исои Масеҳ» паёми ниҳоӣ барои инсоният аст. Равшан аст, ки он паём аст, зеро «Ваҳйи Исои Масеҳ» ба Ӯ аз ҷониби Падари Осмонӣ дода шуд, то ба бандагони Худ нишон диҳад, ки чӣ чизҳо «ба зудӣ воқеъ хоҳанд шуд».

Ба мо гуфта шудааст, ки мулоҳиза кунем, ки «Рӯҳулқудс корҳоро ҳам дар додани нубувват» ва ҳамчунин «дар воқеаҳое ки ба тасвир оварда шудаанд» чунин шакл додааст.

«Ҳодисаҳои тасвиршуда» ва ҳамчунин «дода шудани нубувват» дар се ояти аввали боби якуми Ваҳй ба таври мушаххас раванди зина ба зинаи он ки чӣ гуна Худо ба одамон муошират мекунад, нишон медиҳад, ва ҳамчунин муайян месозад, ки паёме, ки расонида мешавад, «Ваҳйи Исои Масеҳ» номида мешавад.

Пас, Исои Масеҳ бо паёме, ки аз Худо қабул карда буд, ду кор анҷом дод. Ӯ паёмро ба воситаи фариштаи Худ фиристод ва ҳамчунин он паёмро ба воситаи ҳамон фаришта ба рамз ифода намуд. Сипас фариштаи Ӯ паёмро назди Юҳаннои пайғамбар овард; ӯ онро навишта, барои ту ва ман ба калисоҳо фиристод. Се ояти аввал бо чунин тарзе аз ҷониби «Рӯҳи Муқаддас» «шакл дода шудаанд», ки ҳам «паём» ва ҳам «раванди иртибот»-и марбут ба расонидани он паёмро таъкид намоянд.

Се ояте, ки мо баррасӣ мекунем, паёми ниҳоӣ ба инсониятро пешкаш менамоянд, вале на танҳо паёми ниҳоӣ — аз ин ҳам муҳимтар, ин се оят паёми ниҳоии «огоҳкунанда»-ро ба сайёраи замин ифода мекунанд. Хусусияти «огоҳкунанда»-и ин паём он гоҳ муайян мегардад, ки гурӯҳе аз одамон барои он ки «он чиро, ки дар он навишта шудааст», хонда, шунида ва риоя кардаанд, ҳамчун «хушо ба ҳоли онҳо» шинохта мешаванд. Гурӯҳе аз одамон ҳастанд, ки ин огоҳиро, ки ҳамчун «Ваҳйи Исои Масеҳ» муаррифӣ шудааст, на хоҳанд хонд ва на хоҳанд шунид. Барои онҳо баракат ёфтан номумкин аст. Равшан аст, ки агар гурӯҳе барои хондан, шунидан ва риоя кардани он чи навишта шудааст баракатёфта бошад, пас гурӯҳе низ ҳаст, ки баракатёфта нест. Оё шахс паёми Ваҳйи Исои Масеҳро мехонад, мешунавад ва риоя мекунад? Агар чунин бошад, ӯ баракат хоҳад ёфт, агар не, ӯ лаънат хоҳад ёфт.

Ибораи «вақт наздик аст» дар ояти сеюм нишон медиҳад, ки дар таърих вақти муайяне ҳаст, ки паёми охирини огоҳкунанда фаро мерасад. «Вақт» — (вақти муайян) — «наздик аст». Вақти муайяне дар остонаи фаро расидан аст, зеро он наздик аст, ва қавми Худо (ки онҳоро Юҳанно намояндагӣ мекунад) ин паёмро пеш аз он ки «вақт» фаро расад, мефаҳманд. Юҳанно китоби Ваҳйро тақрибан дар охири асри аввал навишт, аммо ин оятҳо нишон медиҳанд, ки дар таърих, хеле баъд аз соли 100, нуқтае хоҳад буд, ки паёми ниҳоии огоҳкунанда эълон карда мешавад. Вақте ки он «вақт» «наздик аст», паёме, ки «чизҳоеро, ки бояд ба зудӣ ба амал оянд» муайян мекунад, бар бандагони Худо ошкор хоҳад шуд.

Дар ин силсилаи мақолаҳо, Китоби Муқаддас ва навиштаҳои Эллен Уайт ҳамчун мақомдорон истифода хоҳанд шуд, то шарҳи порчаҳои Китоби Муқаддасеро, ки мо иқтибос меорем, тасдиқ намоянд.

Мо ҳамчунин ба қоидаҳои тафсири нубувватӣ, ки Вилям Миллер гирд овардааст, ва ба қоидаҳое, ки дар маҷмӯае бо унвони «Калидҳои нубувватӣ» муайян шудаанд, муроҷиат хоҳем кард. Ҳамчунин таҳқиқоти нубувватиро, ки «Ҷадвалҳои Ҳабаққуқ» ном дорад, ба кор хоҳем бурд.

Мо ният надорем, ки ҳар қоидаеро, ки ба кор мебарем, муайян намоем. Барои ихтисор мо танҳо ба маҷмӯаи Prophetic Keys ишора хоҳем кард барои ҳар касе ки мехоҳад далели муфассалтари он қоидаро бихонад. Бо силсилаи Habakkuk’s Tables, мо қасд дорем баъзе матлабҳоро нишон диҳем, ки дар онҳо мавзӯе, ки мо ба таври кӯтоҳ ба он хоҳем пардохт, ба таври амиқтар баррасӣ шудааст.

Ҳангоме ки мо ба омӯзиши китоби Ваҳй машғул мешавем, мо посухи оммавиро ташвиқ менамоем, вале мо танҳо ба мулоҳизаҳое посух хоҳем дод, ки ба омӯзиши давомдор саҳм мегузоранд. Доираи муҳокимаи мо силсилаи кунунии пешниҳодҳо, қоидаҳои нубувватие, ки мо ба кор мебарем, ва маълумоте, ки дар Ҷадвалҳои Ҳабаққуқ ёфт мешавад, дар бар хоҳад гирифт.

Калимаи юноние, ки ба «нишон дод» тарҷума шудааст, маънои «далолат кардан»-ро дорад. Ӯ ин паёмро ба воситаи фариштаи «худ» фиристод ва онро ба воситаи фариштаи «худ» далолат кард. Фариштаи «Ӯ» Ҷабраил аст.

Фариштаи Ҷабраил бо паём фиристода мешавад, ва фариштаи Ҷабраил ҳамчунин худи он паёмро намояндагӣ мекунад. Вақте ки башарият дар ҷараёни таърих ба он нуқтае мерасад, ки барои эълон шудани паёми охирини огоҳкунанда «вақт наздик аст», он паёми ниҳоӣ ба воситаи як фаришта намояндагӣ карда мешавад. Дар китоби Ваҳй «паёмҳо» бисёр вақт ба сурати фариштагон намояндагӣ мешаванд, ва албатта, калимаи юноние, ки дар Ваҳй ба «фаришта» тарҷума шудааст, маънои «пайғомрасон»-ро дорад.

Ҳар як ваҳйи ҳақиқати Худо, ки дар таърих расидааст, бешубҳа ваҳйи Исои Масеҳ аст, аммо Ваҳйи Исои Масеҳ дар боби якуми китоби Ваҳй ҳушдори охирин барои инсоният аст ва он дар лаҳзаи мушаххасе воқеъ мегардад, ки ҳамчун «замон» муаррифӣ шудааст. Дар китоби Ваҳй порчаи дигаре низ ҳаст, ки дар он Юҳанно ишора мекунад, ки «замон наздик аст». Он порчаи дигар шоҳидии дуюмеро фароҳам меорад, то иддаоҳои ибтидоие, ки ман дар бораи оятҳои як то се баён кардаам, санҷида шаванд.

Дар анҷоми китоби Ваҳй мо ҳамон мавзӯъеро меёбем, ки дар оғози Ваҳй омадааст. Раванди иртибот ва паём боз ҳам бори дигар зикр мешавад, вақте ки «Худованд Худо» «фариштаи Худро фиристод, то ба бандагони Худ он чизҳоеро нишон диҳад, ки бояд ба зудӣ ба амал оянд». Ва ҳамин ки ба бандагон паёме нишон дода мешавад, ки «он чизҳоеро, ки бояд ба зудӣ ба амал оянд» муайян мекунад, Масеҳ эълон менамояд, ки Ӯ ба зудӣ меояд. Ин паёмест, ки пеш аз омадани дуюми Масеҳ мерасад, ва аз ин рӯ он паёми ниҳоии ҳушдор аст — ҳамон паёме, ки дар ояти аввали боби якум ҳамчун «Ваҳйи Исои Масеҳ» тасвир шудааст. Баракате, ки дар се ояти аввали Ваҳй ваъда шудааст, бо ин баён такрор мегардад: «хушо касе ки суханони нубуввати ин китобро нигоҳ медорад».

Дар ин оятҳо мо тавсеаи раванди иртиботеро меёбем, ки дар боби якум баён гардидааст; зеро мебинем, ки пас аз он ки Ҷабраил паёмро ба Юҳанно мерасонад, Юҳанно аз ин паём то дараҷае мағлуб мегардад, ки мехоҳад ба Ҷабраил саҷда кунад; он гоҳ Ҷабраил аз нофаҳмии Юҳанно истифода бурда, нишон медиҳад, ки фариштагони осмонӣ, анбиёи заминӣ ва ҳамаи онҳое ки суханони ин паёмро риоят мекунанд, «ҳамхидматон»-анд, ки бояд ба Худои Офаридгор ибодат намоянд, на ба офариниши Худо.

Ин оятҳо ҳамон воқеаҳо ва ҳамон паёмро тавсиф мекунанд, ки мо онҳоро дар боби якум баррасӣ мекунем. Онҳо суханони амин ва ростинро такрор мекунанд, ки ба воситаи онҳо ба бандагони Худо он чи бояд ба зудӣ ба амал ояд, нишон дода мешавад. Ин паём боз ҳам дар заминаи ҷараёни иртибот миёни Худо ва бандагонаш қарор дода шудааст. Дар боби бисту дуюм мо боз далелҳои бештаре меёбем, ки ин паём паёми охирини огоҳкунанда аст, зеро «вақт», ки «наздик аст», ҳамчун воқеъшавандае муайян гардидааст, ки дуруст пеш аз баста шудани муҳлати имтиҳони инсонӣ ба амал меояд; зеро эълоне, ки «ҳар кӣ золим аст, бигзор боз золим бошад; ва ҳар кӣ палид аст, бигзор боз палид бошад; ва ҳар кӣ одил аст, бигзор боз одил бошад; ва ҳар кӣ муқаддас аст, бигзор боз муқаддас бошад», анҷоми муҳлати имтиҳонро нишон медиҳад ва оғози ҳафт балои охиринро аломатгузорӣ мекунад, ки онҳо, дар навбати худ, бо Омадани Дуюми Масеҳ ба анҷом мерасанд.

Дар аввали китоби Ваҳй ва дар охири китоби Ваҳй ҳамон як воқеа баён мешавад. Якҷо кардани ин ду порча ба мо имкон медиҳад, ки дарк намоем, ки «Ваҳйи Исои Масеҳ» паёми ниҳоии ҳушдор ба башарият пеш аз Омадани Дуюми Масеҳ мебошад. Ин паём ба таври рамзӣ аз ҷониби фариштае тасвир шудааст, ки андаке пеш аз баста шудани муҳлати имтиёз меояд. Ин паём башариятро ба ду гурӯҳ ҷудо мекунад, вобаста ба он ки оё онҳо он паёмеро, ки ҳангоми «наздик будани вақт» мӯҳраш кушода мешавад, мехонанд, мешунаванд ва риоя мекунанд ё не, — маҳз андаке пеш аз баста шудани муҳлати имтиёз.

Зиёда аз сад сол пеш, дар соли 1906, ба мо хабар дода шуд, ки ба зудӣ «мо ба иҷрои воқеаҳое дохил хоҳем шуд, ки Масеҳ ба Юҳанно нишон дод, ки бояд ба вуқӯъ оянд». Ин паём ҳанӯз дар соли 1906 мӯҳрзада буд. Фаҳмидани он муҳим аст, ки паёми Ваҳйи Исои Масеҳ ба халқи Худо андаке пеш аз он ки воқеаҳо ба амал оянд, кушода мешавад. Ба мо гуфта шудааст, ки китоби Ваҳй «айнан ҳамон чизест, ки номаш ифода мекунад,—ваҳйи муҳимтарин воқеаҳое, ки бояд дар рӯзҳои охирини таърихи ин замин ба вуқӯъ оянд».

Онҳо кушода мешаванд, то ки қавми Худо ин ҳушдорро диҳанд, то онҳое ки ин ҳушдорро мешунаванд, «фурсате барои омода шудан ба воқеаҳое, ки ба зудӣ ба вуқӯъ хоҳанд пайваст, дошта бошанд». Қобили зикр аст (зеро Юҳанно қавми Худоро дар он давраи таърих намояндагӣ мекунад, ки дар он ин паём бояд эълон гардад), ки Юҳанно ду мавзӯъеро муайян мекунад, ки барои онҳо ӯ таъқиб мешуд. Маҳз «ба сабаби эътимоди содиқонаи ӯ ба каломи Худо ва шаҳодати Масеҳ» буд, ки ӯ «ба ҷазираи Патмос бадарға карда шуд». Ӯ бадарға карда шуд, зеро ҳам Китоби Муқаддас ва ҳам Рӯҳи Нубувватро, ки «шаҳодати Исо» мебошад, қабул мекард.

Юҳанно намояндаи қавме аст дар охири ҷаҳон, ки паёми Ваҳйи Исои Масеҳро мефаҳманд ва барои ҳифз намудани ҳам Китоби Муқаддас ва ҳам Рӯҳи Нубувват таъқиб карда мешаванд.

Дар се ояти аввали боби якум раванди иртибот миёни Худои Падар ва хизматгорони Ӯ таъкид мешавад. Боби бисту дуюм ба ривояти раванди иртибот илова мекунад. Ин ду порча ибтидо ва анҷоми китоби Ваҳйро ифода мекунанд ва якҷо нақши Юҳанноро дар тасвири нубувватӣ ба тафсил нишон медиҳанд. Ӯ на танҳо касест, ки суханони Ваҳйро навиштааст, балки ҳамчунин намояндаи онҳост, ки дар охири ҷаҳон паёми ниҳоии огоҳиро мерасонанд.

Юҳанно он «чизҳо»-еро, ки мазмуну муҳтавои паёмро ташкил медиҳанд, «дид» ва «шунид» ва ба ӯ амр шуд, ки ин паёмро навишта, ба калисоҳо бифиристад.

Ӯ фармон ёфт, ки он чиро «шунид» ва «дид» навишта, ба ҳафт калисои Осиёи Хурд бифиристад; аммо ҳангоме ки сухан дар бораи калисоҳои алоҳида мерафт, Исо паёмҳоро бевосита ба Юҳанно имло мекард, зеро ҳар як паём ба ҳар яке аз ҳафт калисо бо ибораи «Ва ба фариштаи калисои ... бинавис» оғоз меёбад. Исо паёмҳои алоҳидаро ба калисоҳо имло мекард.

Исо ба Юҳанно амр фармуд, ва ҳамчунин Исо ба Юҳанно гуфт, ки он чиро дид ва шунид, бинависад; ва як бор Исо ба Юҳанно гуфт, ки он чиро шунида буд, нанависад.

Ба Юҳанно гуфта шуд, ки он чиро ҳафт раъд гуфтанд, мӯҳр намояд; ва бо ин амал ӯ паёми ҳафт раъдро мӯҳр мекард, ҳамон гуна ки ба Дониёл амр шуда буд, то китоби худро то вақти интиҳо мӯҳр намояд.

Он чи муайян мекунем, ин аст, ки ҳам дар охир ва ҳам дар оғози китоби Ваҳй паёме муайян карда шудааст. Раванди расонидани он паём низ муайян карда шудааст. Нақше, ки Юҳанно дар расонидани он паём мебозад, ба таври махсус баён гардидааст. Баъзан ӯ фақат он чиро, ки дид ва шунид, менавишт. Дар мавридҳои дигар, ба ӯ дикта мекарданд, ва як бор ба ӯ гуфта шуд, ки он чиро шунидааст, нанависад. Паёми Ваҳйи Исои Масеҳ аз ҷониби Падар ба Исо, аз Исо ба Ҷабраил, ва сипас ба Юҳаннои набӣ дода мешавад, ки масъулияти навиштани паём ва фиристодани онро ба калисоҳо ба ӯ супурда шуда буд.

Мумкин аст, ки оят хонда шавад ва он усули нубувватие, ки дар фармони ба Юҳанно додашуда барои навиштан дар он муайян гардидааст, шинохта нашавад. Ба қайд овардани «чизҳо»-и дидаву шунида, сабти таърихи ҷорист, зеро дар замони Юҳанно он «чизҳо» буданд. Сабт кардани таърихи ҷорӣ ва, бо ин амал, ҳамзамон навиштани чизҳое ки дар оянда хоҳанд буд, қоидаи асосии нубувватӣ дар китоби Ваҳй аст. Аз Юҳанно барои таъкид ва ба тасвир овардани маҳз ҳамин усул ва аҳамияти он истифода шудааст, зеро ба таври моҳиятӣ ба ӯ гуфта шуд, ки «он чизҳоро, ки ҳастанд, ва» бо ин кор ту «он чизҳоро, ки баъд аз ин хоҳанд буд» менависӣ, зеро таърих такрор мешавад. Ин шеваи нубувватӣ имзои Исост, зеро имзо ном аст, ва номи Ӯ дар боби якуми Ваҳй Алфа ва Омега аст. Ӯ анҷомро бо ибтидо муаррифӣ мекунад.

Мо танҳо ба омӯзиши «Ваҳйи Исои Масеҳ» оғоз карда истодаем ва ҳоло се ояти аввали боби якумро мавриди баррасӣ қарор медиҳем. Паёми ниҳоии огоҳкунанда, ки «Ваҳйи Исои Масеҳ» ном дорад, аз Падари Осмонӣ ба Исо, аз Исо ба Ҷабраил, аз Ҷабраил ба Юҳанно расонда мешавад, ва Юҳанно онро дар китобе сабт мекунад, то ба калисоҳо фиристода шавад. Азбаски ин паём ба таври бисёр мустақим «Ваҳйи Исои Масеҳ» номида шудааст, муҳим аст, ки қайд намоем: аз миёни ҳамаи унсурҳое, ки ба воситаи Каломи илҳомбахш, ки Масеҳро ошкор месозад, барои инсонҳо навишта шудаанд, он як хусусияти кӣ будан ва чӣ будани Исо дар амали Юҳанно ҳангоми сабти ин паём ба тасвир оварда шудааст. Ҳангоме ки ӯ чизҳоеро, ки он вақт буданд, менавишт, ҳамзамон чизҳоеро низ менавишт, ки ҳанӯз бояд ба вуҷуд меомаданд.

Ҳақиқати такрор шудани таърих он гоҳ ифода меёбад, ки Юҳанно барои рӯзгор ва асри худ огоҳие менависад, ки ҳамзамон барои замони оянда низ огоҳист. Вақте ки Юҳанно дар оғози калисои масеҳӣ ба ҳафт калисо навишт, ӯ ҳамчунин барои калисои масеҳӣ дар поёни ҷаҳон огоҳие ба қалам меовард. Ин хусусияти хислати Масеҳ он гоҳ ифода меёбад, ки Масеҳ Алфа ва Омега, ё ибтидо ва интиҳо, ё аввалин ва охирин номида мешавад. Дар ҳақиқат, Китоби Муқаддас ин хусусияти хислати Масеҳро ҳамчун он чизе муайян мекунад, ки исбот менамояд Ӯ Худои ягона аст.

Дар боби якуми Ваҳй мо Исоро меёбем, ки Худро ҳамчун Алфо ва Омего муаррифӣ мекунад.

Дар ин оятҳо ҳақиқати бисёре нуҳуфтааст, аммо дар ин ҷо ман танҳо ба он ишора мекунам, ки вақте Юҳанно овози Масеҳро, ки мисли карнай буд, шунид ва баргашт, то бубинад, ки Кист, ки бо ӯ сухан мегуфт, ӯ Исои Масеҳро ҳамчун Саркоҳини осмоние дид, ки дар ҷои муқаддаси қудсгоҳи осмонӣ қарор дошт. Пас Исо Худро ҳамчун Алфа ва Омега, ва ҳамчун Аввал ва Охир муаррифӣ намуд. Дар паём ва баёни он дар се ояти аввал мо як хатти ҳақиқатро ёфтем, ки ба хатти ҳақиқат дар анҷоми Ваҳй мувофиқат мекард. Ҳамчун Алфа ва Омега, Исо анҷомро бо ибтидо, охирро бо аввал нишон медиҳад. Дар анҷоми китоби Ваҳй, чунон ки дар ибтидо, Ӯ боз Худро ҳамчун Алфа ва Омега муаррифӣ мекунад.

Китоби Ваҳй ба диққат тавзеҳ медиҳад, ки вақте Юҳанно ин паёмро сабт мекунад, он бар усули он бино ёфтааст, ки ибтидо анҷомро тасвир мекунад. Ин паём нахустин ҳақиқатест, ки дар китоби Ваҳй кушода мешавад, ва ҳамон ҳақиқат айни ҳол охирин чизест, ки дар ин китоб баён мегардад. Ва дар шаҳодати аввали китоб ва анҷоми китоби Ваҳй, Исо Худро Алфа ва Омега, ибтидо ва анҷом, ва аввалин ва охирин муаррифӣ мекунад.

Се ояти аввали китоби Ваҳй паёми охирини ҳушдорро барои инсоният муайян мекунанд. Ин ҳамон ҳушдорест, ки пеш аз ҳафт балои охирин ва Бозгашти Дуюми Масеҳ меояд. Паёми Ваҳйи Исои Масеҳ «ба воситаи фариштаи Худ» «фиристода шуда, ба аломатҳо баён гардид».

Ҳамон паёми ҳушдордиҳанда баъдан дар порчаи охирини Ваҳй муайян карда мешавад, ва он ҳамчунин ҳамчун фариштаи сеюми Ваҳй боби чордаҳум муаррифӣ мегардад.

Паёми огоҳии ниҳоӣ ҳамон паём аст, ки ба сурати фариштаи сеюм тасвир шудааст. Он огоҳии ниҳоист, зеро озмоиши охиринро барои инсоният бевосита муайян мекунад. Фариштаи дигаре низ ҳаст, ки аз пас омада, ба фариштаи сеюм мепайвандад, ва он фаришта низ паёми огоҳии ниҳоӣ мебошад.

Паёме, ки Ваҳйи Исои Масеҳ аст, дар боби якум, боби чордаҳум, боби ҳаждаҳум ва боби бисту дуюм нишон дода шудааст. Ин паём ба воситаи фариштае рамзгузорӣ шудааст, ки дар истиноди аввал ва охирини китоби Ваҳй ҳамчун фариштаи Ҷабраил шинохта мешавад; сипас дар бобҳои чордаҳум ва ҳаждаҳум ин паём ба таври рамзӣ ба воситаи фариштае муаррифӣ мегардад, ки дар осмон парвоз мекунад ё аз осмон фуруд меояд.

Фариштае, ки дар боби ҳаждаҳум аз осмон нозил мешавад, пештар дар боби даҳум ба таври рамзӣ пешнамоиш ёфтааст, он ҷо ки фариштае фуруд омада, як пои худро бар хушкӣ ва пои дигарашро бар баҳр мегузорад. Он фаришта китобчае дорад, ки ба Юҳанно амр карда мешавад онро бихӯрад; китобчае, ки даҳони ӯро ширин ва шиками ӯро талх мегардонад. Китобе, ки Юҳанно мехӯрад, паём аст, ва паёме, ки китобчаи хурд онро ифода мекунад, рамзи паёми фариштаи Ваҳйи ҳаждаҳ аст; бинобар ин, он низ намояндагии паёми огоҳкунандаи ниҳоӣ мебошад.

Ба мо гуфта шудааст, ки паёми Худо фиристода шуд ва ба воситаи фаришта рамзӣ нишон дода шуд; ва ҳангоме ки мо бо диққати ҷиддӣ меҷӯем, то бубинем, ки паёми охирини ҳушдор дар китоби Ваҳй чӣ гуна ба тасвир оварда шудааст, дармеёбем, ки ҳафт бор фаришта паёми охирини ҳушдорро ифода мекунад. Дар намунаҳои аввалин ва охирин он фаришта Ҷабраил буд. Сипас, дар Ваҳй боби даҳум, мо фариштаеро мебинем, ки бо китоби кӯчаке дар дасташ нозил мешавад. Дар Ваҳй боби чордаҳум мо боз се фариштаи дигарро мебинем, ки ҳамаи онҳо паёми охирини ҳушдорро намояндагӣ мекунанд. Сипас, дар Ваҳй боби ҳаждаҳум мо фариштаи дигареро мебинем, ки ҳамон як паёми охирини ҳушдорро намояндагӣ мекунад. Ҳафт паёми охирини ҳушдор ба воситаи фариштагон ифода шудаанд. Аввалин ва охирин фаришта Ҷабраил аст, ва панҷ фариштаи миёни аввалин ва охирин фариштагони рамзӣ мебошанд.

Албатта, ҳар яке аз ҳафт калисо низ фариштае дорад, аммо онҳо паёмеро ба калисоҳо мерасонанд, дар ҳоле ки паёми ниҳоии огоҳкунандае, ки мо дар бораи он сухан рондаем, паёмест, ки тамоми ҷаҳонро ҳамчун шунавандагони худ дар бар мегирад.

Ҳар яке аз ҳафт хатти нубувватие, ки паёми охирини ҳушдорро ифода менамояд, бояд бодиққат арзёбӣ шуда, бо ҳамдигар мутобиқ гардонида шавад, аммо дар ин марҳила ман танҳо мехоҳам як усули асосии Алфа ва Омегаро таъриф намоям. Бори аввале ки мавзӯе дар Каломи Худо зикр мешавад, муҳимтарин ишора аст. Аввалин боре ки «тухм» дар Китоби Муқаддас зикр мешавад, дар Ҳастӣ 1:11 мебошад, ки дар он ба мо гуфта мешавад, ки тухм «мувофиқи ҷинси худ» ҳосил хоҳад овард. Аввалин зикри тухм таъкид мекунад, ки он ДНК-и заруриро дорад, то худро такрор намояд. Исо Каломи Худоро ҳамчун тухм муайян кард.

Тухме, ки Каломи Худост, тамоми ДНК-и заруриро барои ба вуҷуд овардани як растании комил дар худ дорад. Аввалин зикри як мавзӯъ дар Каломи Худо ҳамаи унсурҳои он мавзӯъро, ки вуҷуд доранд, дар бар мегирад. Ин ҳақиқат ҳамчун «қоидаи аввалин зикр» шинохта мешавад. Ҳар қадар ин қоида бо диққати бештар баррасӣ гардад, ҳамон қадар устувортар будани он равшантар мешавад.

Пеш аз он ки мо дар шарҳи худ оид ба Алфа ва Омега ва таърифи Каломи Худо ҳамчун тухм идома диҳем, бамаврид аст, ки аз порчае, ки мо ҳоло аз Матто иқтибос овардем, баъзе нуктаҳои марбутро дар баррасии худ оид ба китоби Ваҳй ба назар гирем. Ҳамаи анбиё дар бораи анҷоми ҷаҳон сухан мегӯянд.

Ин порча се шоҳидро пешкаш мекунад, (Павлус, Петрус ва Эллен Уайт), ки бар ин ҳақиқат шаҳодат медиҳанд, ки ҳамаи анбиё дар бораи анҷоми ҷаҳон сухан мегӯянд, яъне маҳз ҳамон замоне ки сирри дар китоби Ваҳй бударо муҳркушода месозанд. Бинобар ин, дар Матто боби сездаҳ, вақте Исо гуфт: «Хушо чашмони шумо, зеро ки мебинанд; ва гӯшҳои шумо, зеро ки мешунаванд. Зеро ба ростӣ ба шумо мегӯям, ки анбиёи бисёр ва одилони бисёр орзу доштанд он чиро, ки шумо мебинед, бубинанд, вале надиданд; ва он чиро, ки шумо мешунавед, бишнаванд, вале нашуниданд», Ӯ ҳамон баракатеро баён мекард, ки дар се ояти аввали боби якуми китоби Ваҳй зикр шудааст.

Исо масали Киштакорро баён намуд, ва сипас шогирдон роҳнамоӣ шуданд, то бо Ӯ дар бораи ин масал гуфтугӯ кунанд. Аммо пеш аз он ки онҳо ба муошират бо Исо оварда шаванд, Ӯ ба онҳо ва, муҳимтар аз он, ба мо чунин фармуд: «Ҳар кӣ гӯш барои шунидан дорад, бишнавад».

Исо масалро баён намуда, онро бо огоҳӣ барои онҳое ки хоҳанд шунид, анҷом медиҳад. Сипас шогирдон ба он баҳс роҳнамоӣ мешаванд, ки дар он Исо ҳадди ақал ба се андешаи муҳим муроҷиат мекунад. Ӯ фарқиятеро миёни ду синфи шунавандагон муайян месозад, ва бо ин кор ба порчае аз китоби Ишаъё ишора менамояд, то шоҳидии дуюме дар бораи ду синфи шунавандагон пеш оварад (зеро дар ёд доред, ки ҳамаи ин дар заминаи онҳое қарор дорад, ки хоҳанд шунид). Андешаи сеюме, ки Ӯ баён мекунад, ғайр аз ду синфи шунавандагон ва китоби Ишаъё ҳамчун шоҳидии дуюм, ин ҳақиқат аст, ки Каломи Худо тухм аст. Пас, ҳақиқате ки Каломи Худо тухм аст, ҷузъе аз он чизест, ки бояд аз ҷониби онҳое шунида шавад, ки Ваҳйи Исои Масеҳро дар боби якуми китоби Ваҳй мешунаванд. Дар се ояти аввал ду шунаванда ҳастанд, ҳамон тавре ки дар Матто боби сездаҳум ду синфи шунавандагон ҳастанд. Матто боби сездаҳум танҳо андаке фаҳмишро дар бораи роҳҳои гуногуне меафзояд, ки онҳое ки аз шунидан сарпечӣ мекунанд, интихоби нашуниданро мекунанд. Ва шоҳидии Ишаъё ба паёме, ки мо бояд бишнавем, боз ҳам бештар меафзояд.

Албатта, ин порча аз Ишаъё дар амиқии мавзӯъҳои нубувватие, ки ба онҳо мепардозад, басо ҳайратангез аст. Бисёре аз ин мавзӯъҳо дар «Ҷадвалҳои Ҳабаққуқ» борҳо мавриди баррасӣ қарор гирифтаанд; бинобар ин, мо фақат он нуктаҳоро аз ин порча ба таври мухтасар ҷамъбаст мекунем, ки баррасии моро дар бораи ишораи Исо ба он ки каломи Ӯ тухм аст, тақвият медиҳанд.

Муайян шудааст, ки Ишаъё дар ин порча пайғамбарро ифода мекунад ва бинобар ин, қавми Худоро дар охири замон низ. Аз ҳама муҳимтар барои матлаби мо он аст, ки Ишаъё қавмеро ифода мекунад, ки дар ҳоле ки дар дохили калисои Худо фаъолият мекарданд, дар гуноҳ зиндагӣ менамуданд. То он даме ки Ишаъё ваҳйи ҷалоли Худоро надид, ӯ гуноҳкории шахсии худро дарк намекард. Ӯ Лоадикия буд, кӯр буд.

Рӯъё «ҳолати қавми Худоро дар рӯзҳои охир тасвир мекунад». Қавми Худо дар рӯзҳои охир Лудиқиён мебошанд.

Пас аз он ки Ишаъё аз ҳолати Лоодикияи худ тавба карда, бозгашт, ӯ ихтиёран омода шуд, ки паёми ниҳоии огоҳкунандаро ба ҷаҳон бирасонад. Ояти сеюми боби шашум таърихи нубувватии Ишаъёро ба таърихи нубувватии Ваҳй боби ҳаждаҳ пайваст мекунад, вақте ки фаришта нозил мешавад ва заминро бо ҷалоли худ мунаввар месозад.

Ишаъё қавми Худоро дар замоне муаррифӣ мекунад, ки фариштаи Ваҳйи ҳаждаҳум нузул мекунад, зеро вақте ки ӯ ба муқаддасгоҳи осмонӣ бурда шуд, серафимонро шунид, ки эълон мекарданд: «Қуддус, қуддус, қуддус аст Худованди лашкарҳо; тамоми замин аз ҷалоли Ӯ пур аст». Ишаъё, ҳамон тавре ки Юҳанно дар Ваҳй, қавми Худоро муаррифӣ мекунад, ки паёми ниҳоии огоҳкунандаро эълон менамоянд. Юҳанно қавми Худоро «боқимонда» номид ва Ишаъё ба онҳо ҳамчун «як даҳум», ё ушр, ишора кард. Калимаи решагӣ дар забони ибронӣ маънои «ушр додан»-ро дорад.

Саволи нубувватии «то кай?» ки Ишаъё онро пурсид, дар Каломи Худо борҳо такрор мешавад (ва барои ихтисор, ҷавоби саволи «то кай?» ин аст, ки он фаро расидани қонуни миллии якшанберо дар Иёлоти Муттаҳида нишон медиҳад.) Мувофиқи гуфтаи Эллен Уайт, дар он вақт «азпасгароии миллӣ бо ҳалокати миллӣ пайравӣ хоҳад шуд», ва мувофиқи Ишаъё он ҳамон вақт аст, ки «шаҳрҳо бе сокин хароб гарданд, ва хонаҳо бе одам, ва замин тамоман вайрон шавад, Ва Худованд одамонро ба дур бибарад, ва дар миёни замин таркшавии бузурге бошад». «Таркшавии бузург дар миёни замин» ҳамон «бисёрон» аст, ки мувофиқи Дониёл 11:41 ҳангоми Қонуни якшанбе сарнагун мешаванд. Инҳо ҳамон шахсони Ишаъёи шаш ва Маттои сездаҳ мебошанд, ки чашм доранд, вале намебинанд, ва гӯш доранд, вале намешунаванд, ва низ онҳое дар Ваҳйи се, ки пандро ба калисои Лоудикия рад мекунанд.

Ишаъё Исои Масеҳро дар муқаддасгоҳи Ӯ дар рӯъё дид, чунон ки Юҳанно низ дар Ваҳй дид. Ишаъё намояндаи «даҳяк» ё ушрест, ки «бозмегардад» ва мисли дарахт «хӯрда хоҳад шуд». Калимаи ибронӣ, ки ба «хӯрда шудан» тарҷума шудааст, маънои нобуд шудан ба воситаи оташро дорад. Аммо дар «даҳяк» «ҷавҳаре» дар даруни онҳо ҳаст, ки оташ онро намесӯзонад. Оё, пас, маълум мешавад, ки нӯҳ даҳяки дигар он ҷавҳарро надоштанд? Оташе, ки ҳамчун хӯрдан ва фурӯ бурдани дарахти теребинт ва булут тасвир шудааст, ҳамон оташи Фариштаи Аҳд аст, ки дар китоби Малокӣ ногаҳон ба маъбади Худ меояд.

Даҳяки Ишаъё, (ки ушр мебошад) ҳамчунин ҳамон «қурбонӣ дар адолат»-и Малокӣ аст. Қурбонии Малокӣ қавми Худост, ки ҳамчун «писарони Левӣ» муаррифӣ шудаанд ва бо оташ пок мегарданд, то «қурбонӣ дар адолат»-ро ба вуҷуд оваранд; ва онҳое ки дар шаҳодати Ишаъё аз ҷониби оташ «хӯрда мешаванд», ҳамон даҳяк, ё ушр мебошанд.

Павлус дар ин ҷо изҳор мекунад, ки корҳои ҳар як инсон ба воситаи «оташ» ошкор хоҳанд шуд. Дар Малокӣ оташ ғашшро месӯзонад ва дур мекунад. Дар Ишаъё покшавии «даҳяк» дар ҳамон замоне сурат мегирад, «вақте ки» онҳо баргҳои худро мерезанд. Баргҳо, чунон ки Одаму Ҳавво шаҳодат медиҳанд, рамзи гуноҳи пинҳонӣ, зоҳирпарастӣ ва худписандӣ мебошанд.

«Даҳяки» Ишаъё дорои ҷавҳаре ҳастанд, ки онро сӯхта нест кардан мумкин нест, ва он ҷавҳар «насли муқаддас» аст. Масеҳ дар даруни онҳост — умеди ҷалол. Худи Ишаъё низ «насли муқаддас» аст ва ҳамчунин ҳамон «даҳяк» аст, ки ӯ муайян месозад. Ҳам «насли муқаддас» ва ҳам «даҳяк» ба василаи Ваҳйи Исои Масеҳ дар муқаддасгоҳи Ӯ аз ҳолати Лаодикия ба ҳолати Филоделфия бозмегарданд.

Рӯъёи ҷалоли Худо, ки Ишаъёро водор месозад нидо кунад, ки вай ҳалок шудааст, ки вай шахси нопок ва гунаҳкорест, ки ба омурзиш ниёз дорад, дар муқаддасгоҳи осмонӣ, ҳангоме ба вуқӯъ меояд, ки дарахтон баргҳои худро мерезанд. Калимаи «мерезанд» маънои «берун андохтан» ё «бурида партофтан»-и дарахтро дорад. Дар ин ҷо берун андохта шудани Лудукия тасвир шудааст. «Даҳяк» ё бақия аз «оташ»-и поксозӣ хоҳад гузашт, ки онро Пайғамбари Аҳдномаи Малокӣ ба амал меоварад; ба ин васила корҳои инсонии онҳо аз ҷиҳати рӯҳонӣ сӯхта дур карда мешаванд, ва ҳамин тавр фақат «ҷавҳар»-е боқӣ мемонад, ки сӯхта наметавонад, яъне «Насли Муқаддас». Онҳое ки шуниданро рад мекунанд, мисли баргҳои хушки мурда дур андохта хоҳанд шуд, ё аз даҳони Худованд қай карда хоҳанд шуд.

Исо Тухми Муқаддас аст, ва тухм тамоми ДНК-и заруриро дар худ дорад, то тамоми гиёҳро ба вуҷуд оварад. Каломи Худо тухм аст, ва бинобар ин, нахустин зикри чизе дар Каломи Худо тамоми маълумоти заруриро дар бар мегирад, то он мавзӯъро, агар дуруст фаҳмида шавад, дар имондор ба камоли пурра бирасонад.

Боби шашуми Ишаъё қавмеро муайян мекунад, ки дар он давраи замон, вақте ки барои баракат ёфтан аз паёми Ваҳйи Исои Масеҳ ШУНИДАН ҳатмист, «намешунаванд». Қавме ки Исо ба онҳо ишора мекард, қавми баргузидаи Худо буданд; онҳо зани Ӯ буданд; онҳо қавми аҳди Ӯ буданд; онҳо Исроили қадим буданд.

Исроили қадимӣ, ё Исроили нахустин, намунаи Исроили муосир, ё Исроили охирин, мебошад. Қавми Худо дар охири ҷаҳон Адвентистони рӯзи ҳафтуманд — қавми баргузидаи Ӯ, ҳамсари Ӯ, қавми аҳди Ӯ — Исроили муосир. Шаҳодати таърихи Ишаъё, дар якҷоягӣ бо таърихи Масеҳ, ду шоҳидро фароҳам меоварад, ки собит месозанд, ки дар охири ҷаҳон адвентизми рӯзи ҳафтум дар як «ҳолат»-и гумшуда ва наҷотнопазир хоҳад буд, ки дар паёми Лаодикия намояндагӣ шудааст.

Онҳо дар асл ғайриимкон барои наҷот нестанд, балки танҳо дар ҳолати Лоудикиёии худ ғайриимкон барои наҷотанд, чунон ки Ишаъё пеш аз таҷрибаи худ буд ва чунон ки яҳудиёни замони таърихи Масеҳ буданд.

Яке аз чизҳое, ки як Лаодикия бояд «бишнавад», масали Кишткор аст. Ӯ бояд дар он масал «бишнавад», ки Каломи Худо «тухм» аст, тухми муқаддас. Вақте ки ин «шунида» мешавад, он гоҳ бунёде гузошта мешавад, ки ба кушода шудани паёми махфии Ваҳй оғоз мебахшад, зеро он паём дар дарки амиқе печидааст, ки Исо Алфа ва Омега, Аввалин ва Охирин, Ибтидо ва Интиҳо аст. Фаҳмидани муносибати интиҳо бо ибтидо инчунин дарбар мегирад фаҳмидани он ки Исо Калом аст, ва Ӯ Тухм аст.

Барои дарк намудани муносибати анҷом бо ибтидо, фаҳмиши «қоидаи аввалин зикр» лозим аст. Қоидаи аввалин зикр муайян мекунад, ки ибтидои як мавзӯъ муҳимтарин ишора ба он аст, зеро он тамоми достонро дар бар мегирад, чунки, ҳамчун Каломи Худо, он тухм аст. Ишораи охирин аз рӯи аҳамият дар ҷойи дувум меистад, ба он маъно ки маҳз дар он ҷо ҳамаи унсурҳои достон ба ҳам пайваста мешаванд ва ҳеҷ риштаи нопайванд боқӣ намемонад. Аммо ишораҳои миёна ба як мавзӯъ ба достон қувват ва равшанӣ мебахшанд, ва аз ин ҷиҳат миёна ҳамчунон ба андозаи ибтидо ё анҷом зарурист.

Дар бораи ин мавзӯъ боз бисёр чизҳоро метавон баррасӣ кард, вале ба порчаи Матто сездаҳ баргашта, метавонем қайд намоем, ки Исо ду гурӯҳи одамонеро муайян кард, ки мешунаванд ё намешунаванд. Ӯ беш аз як тарзи нашуниданро нишон медиҳад, аммо сипас бар онҳое ки мешунаванд, баракат эълон мекунад.

Аз нигоҳи набувватӣ, пас, ин «баракат» айнан ҳамон баракатест, ки дар Ваҳй 1:3 зикр шудааст:

Ишораи Исои Масеҳ дар Матто боби сездаҳ ба Ишаъё боби шаш, дар ҳамбастагӣ бо навиштаҳои Эллен Уайт, тасдиқ мекунад, ки дар охири ҷаҳон чизҳое дида ва шунида мешаванд, ки он қадар азим буданд, ки бисёре аз мардони одил ва анбиё орзу мекарданд дар он давраи замоне зиндагӣ намоянд, ки паёми охирини огоҳкунанда бояд мӯҳраш кушода шавад, ва он гоҳ мардум онҳоро «бубинанд» ва «бишнаванд».

Ба Юҳанно гуфта шуд, ки он чиро «Ҳафт Раъд» дар боби даҳум гуфтааст, мӯҳр намояд; ва дар боби бисту дуюм чунин эълон мешавад: «Суханони нубуввати ин китобро мӯҳр макун; зеро ки вақт наздик аст». Ояти баъдӣ анҷоми муҳлати озмоиши инсонро муайян мекунад. Андак пеш аз баста шудани муҳлати озмоиш, эълоне дода мешавад, то «Ҳафт Раъд» кушода карда шавад, ки он ягона порча дар китоби Ваҳй аст, ки дар он вақт мӯҳр шуда буд. Дар бораи «Ҳафт Раъд» ба мо хабар дода мешавад, ки онҳо оғози ва анҷоми Адвентизмро ифода мекунанд.

Ҳафт Раъд воқеаҳоеро ифода мекунанд, ки дар ҷараёни оғози адвентизм дар таърихи паёми фариштаи якум ва дуюм, аз соли 1798 то 22 октябри соли 1844, ба амал омаданд; ва дар ҳамон мақолаи дар боло зикршуда ба мо хабар дода мешавад, ки Ҳафт Раъд «ба воқеаҳои оянда дахл доранд, ки дар тартиби худ ошкор карда хоҳанд шуд». Таърихи ибтидоии адвентизм анҷоми адвентизмро тасвир мекунад, зеро Исои Масеҳ, ҳамчун Алфа ва Омега, имзои Худро бар тамоми таърихи адвентизм мегузорад, зеро он ҳамон қадар таърихи муқаддас аст, ки таърихи Исроили қадим буд.

Мувофиқи суханони Исои Масеҳ дар Матто боби сездаҳ, ин воқеаҳо ҳамон чизҳоянд, ки анбиё орзуи дидани онҳоро доштанд ва шогирдон барои донистани онҳо муборак шумурда шуданд. Он шогирдон қавми Худоро дар охири ҷаҳон намояндагӣ мекунанд, ки барои он чи мебинанд ва мешунаванд, мубораканд. Он чи онҳо мебинанд ва мешунаванд, паёми Ваҳйи Исои Масеҳ аст, ки ҳамчунин ба воситаи паёми Ҳафт Раъд намояндагӣ мешавад, ки ҳам таърихи миллерӣ ва ҳам таърихи яксаду чилу чаҳор ҳазорро намояндагӣ мекунанд.

Эллен Уайт таърихеро, ки Масеҳ онро ҳамон таърихе муайян кард, ки одамони одил орзу доштанд онро бубинанд, ҳамчун таърихи миллерчиён аз соли 1840 то 1844 муайян месозад, ва сипас мегӯяд, ки «ба таъйиноти Худо ба зудӣ паёме дода хоҳад шуд, ки ба нидои баланд табдил хоҳад ёфт». «Нидои баланд» рамзи ҳушдори ниҳоии фариштаи сеюм аст, ва ҳангоме ки он паём дода шавад, он таърихи оғози адвентизмро такрор хоҳад кард. Паёми ҳушдори ниҳоӣ ҳамон «паёмҳо»-ест, ки «бояд ба ҳамаи калисоҳо бираванд», ва ҳамаи «паёмҳое, ки аз солҳои 1840–1844 дода шудаанд, бояд ҳоло бо қувват баён карда шаванд».

Алфа ва Омега интиҳоро бо ибтидо нишон медиҳад. Эллен Уайт баён мекунад, ки «паёмҳо бояд ба ҳамаи калисоҳо бирасанд», ва Исо ба Юҳанно гуфт: «Ман Алфа ва Омега ҳастам, аввалин ва охирин; ва он чиро мебинӣ, дар китобе бинавис ва онро ба ҳафт калисое ки дар Осиё ҳастанд бифирист: ба Эфсӯс, ва ба Смирно, ва ба Пергамос, ва ба Тиатира, ва ба Сардис, ва ба Филаделфия, ва ба Лаодикия.»

Паёмҳои солҳои 1840 то 1844 қисми он чизе мебошанд, ки бояд ба калисоҳо фиристода шавад.