The book of Isaiah and especially Isaiah’s final prophetic narrative found in chapters forty through sixty-six is a presentation that emphasizes a handful of important prophetic truths connected directly to the Revelation of Jesus Christ, which is now being unsealed as we approach the close of human probation. One of those truths is the revelation of Alpha and Omega. No other book in the Bible comes close to Isaiah’s testimony of the element of God’s character which illustrates the end of a thing with the beginning of a thing.
Китоби Ишаъё ва бахусус ривояти охирини нубувватии Ишаъё, ки дар бобҳои чил то шасту шаш омадааст, баёнест, ки чанде аз ҳақиқатҳои муҳими нубувватиро, ки бевосита ба Ваҳйи Исои Масеҳ вобастаанд ва ҳоло, ҳангоме ки мо ба поёни муҳлати имтиҳони башар наздик мешавем, боз карда мешаванд, таъкид менамояд. Яке аз он ҳақиқатҳо ошкоршавии Алфа ва Омега аст. Ҳеҷ китоби дигари Китоби Муқаддас ба шаҳодати Ишаъё дар бораи он унсури хислати Худо, ки анҷоми чизеро бо оғози он нишон медиҳад, наздик ҳам намешавад.
Who hath wrought and done it, calling the generations from the beginning? I the Lord, the first, and with the last; I am he. Isaiah 41:4.
Кист, ки инро ба амал оварда ва анҷом додааст, наслҳоро аз ибтидо фаро хонда? Манам Худованд, аввалин, ва бо охирин; Ман Ӯ ҳастам. Ишаъё 41:4.
It is in Isaiah, that God identifies what it is that proves God is God.
Дар Ишаъёст, ки Худо он чиро муайян мекунад, ки исбот менамояд, ки Худо Худост.
Thus saith the Lord the King of Israel, and his redeemer the Lord of hosts; I am the first, and I am the last; and beside me there is no God. And who, as I, shall call, and shall declare it, and set it in order for me, since I appointed the ancient people? and the things that are coming, and shall come, let them show unto them. Fear ye not, neither be afraid: have not I told thee from that time, and have declared it? ye are even my witnesses. Is there a God beside me? yea, there is no God; I know not any. Isaiah 44:6–8.
Ҳамин тавр мегӯяд Худованд, Подшоҳи Исроил, ва Раҳокунандаи ӯ, Худованди лашкарҳо: Ман аввал ҳастам, ва Ман охир ҳастам; ва ғайр аз Ман ҳеҷ Худое нест. Ва кист, ки мисли Ман нидо кунад, ва онро эълон намояд, ва барои Ман ба тартиб дарорад, аз замоне ки Ман қавми қадимро барқарор намудам? Ва чизҳоеро, ки меоянд ва ба вуқӯъ хоҳанд пайваст, бигзор ба онҳо нишон диҳанд. Натарсед, ва ҳаросон нашавед: оё Ман аз ҳамон вақт ба ту нагуфтаам ва эълон накардаам? Шумо ҳамон гувоҳони Ман ҳастед. Оё ғайр аз Ман Худое ҳаст? Оре, ҳеҷ Худое нест; Ман ҳеҷ каси дигарро намешиносам. Ишаъё 44:6–8.
Isaiah’s final prophetic narrative emphasizes the perfect and final fulfillment of the arrival of the Comforter that Jesus promised.
Ривояти ниҳоии набавии Ишаъё ба иҷрои комил ва ниҳоии омадани Тасаллидиҳандае, ки Исо ваъда дода буд, таъкиди махсус мегузорад.
Hearken to me, ye that follow after righteousness, ye that seek the Lord: look unto the rock whence ye are hewn, and to the hole of the pit whence ye are digged. Look unto Abraham your father, and unto Sarah that bare you: for I called him alone, and blessed him, and increased him. For the Lord shall comfort Zion: he will comfort all her waste places; and he will make her wilderness like Eden, and her desert like the garden of the Lord; joy and gladness shall be found therein, thanksgiving, and the voice of melody. Isaiah 51:1–3.
Ба ман гӯш фаро диҳед, эй шумо, ки дар пайи адолат меравед, эй шумо, ки Худовандро меҷӯед: ба он сахрае назар афканед, ки аз он тарошида шудаед, ва ба ковокии он чоҳе, ки аз он канда бароварда шудаед. Ба Иброҳим, падари худ, ва ба Сорое, ки шуморо зоидааст, назар кунед; зеро Ман ӯро танҳо даъват намудам, ва ӯро баракат додам, ва афзун гардонидам. Зеро Худованд Сионро тасаллӣ хоҳад дод; Ӯ ҳамаи вайронаҳои онро тасаллӣ хоҳад дод; ва биёбонашро мисли Адан, ва саҳрояшро мисли боғи Худованд хоҳад гардонид; шодӣ ва хурсандӣ дар он ёфт хоҳад шуд, ҳамду сипос ва овози суруд. Ишаъё 51:1–3.
The Comforter arrived in July of 2023. Another truth emphasized in Isaiah’s narrative is the hidden, three-step history of the seven thunders, which is the structure of “emeth,” the Hebrew word that was created by the first, thirteenth, and last letters of the Hebrew alphabet.
Тасаллибахш дар моҳи июли соли 2023 омад. Ҳақиқати дигари таъкидшуда дар ривояти Ишаъё таърихи ниҳон ва сеқадамии ҳафт раъд аст, ки сохтори «emeth», яъне вожаи ибронӣ мебошад, ки аз ҳарфҳои якум, сездаҳум ва охирини алифбои ибронӣ сохта шудааст.
A voice of noise from the city, a voice from the temple, a voice of the Lord that rendereth recompense to his enemies. Isaiah 66:6.
Овози ғалоғула аз шаҳр, овозе аз маъбад, овози Худованд, ки ба душманони Худ ҷазо медиҳад. Ишаъё 66:6.
Another important truth presented in Isaiah is the role of Islam as the tool of God’s executive judgment upon first the United States, and thereafter the world for the passage of Sunday enforcement.
Ҳақиқати муҳими дигаре, ки дар Ишаъё пешниҳод шудааст, нақши Ислом аст ҳамчун олати ҳукми иҷроии Худо, нахуст бар Иёлоти Муттаҳидаи Амрико, ва баъдан бар ҷаҳон, барои гузаронидани иҷрои маҷбурии якшанбе.
In measure, when it shooteth forth, thou wilt debate with it: he stayeth his rough wind in the day of the east wind. Isaiah 27:8.
Ба андоза, ҳангоме ки он навда мебарорад, Ту бо он муҳокима хоҳӣ кард; Ӯ боди сахти Худро дар рӯзи боди шарқӣ бозмедорад. Ишаъё 27:8.
All of these truths could be categorized as components of the message of the Midnight Cry, which is the parable of the ten virgin’s representation of the message of the Revelation of Jesus Christ that the Father gave to Jesus, who gave it to Gabriel, that gave it to John, who wrote it out and sent it to the churches. We have been employing Isaiah’s last narrative, to support the line of prophetic events beginning in chapter eleven of Revelation, and we have now arrived at chapter twelve, where we find the woman clothed with the sun is portrayed with the symbolism that is so soundly upheld by Isaiah, that being; that Christ illustrates the end of a thing, with the beginning of a thing.
Ҳамаи ин ҳақиқатҳоро метавон ҳамчун ҷузъҳои паёми Нидои Нимашаб гурӯҳбандӣ кард, ки он намояндагии паёми Ваҳйи Исои Масеҳ аст, ки Падар онро ба Исо дод, ва Ӯ онро ба Ҷабраил дод, ва ӯ онро ба Юҳанно дод, ва ӯ онро навишта, ба калисоҳо фиристод,—ончунон ки дар масали даҳ бокира тасвир ёфтааст. Мо аз охирин ривояти Ишаъё истифода бурда истодаем, то хатти рӯйдодҳои нубувватиро, ки аз боби ёздаҳуми Ваҳй оғоз меёбад, дастгирӣ намоем; ва акнун мо ба боби дувоздаҳум расидем, ки дар он ҷо зане, ки дар офтоб печидааст, бо ҳамон рамзшиносие ба тасвир оварда шудааст, ки Ишаъё онро бо устувории комил таъйид мекунад; яъне, Масеҳ анҷоми чизеро бо оғози чизе тасвир менамояд.
And there appeared a great wonder in heaven; a woman clothed with the sun, and the moon under her feet, and upon her head a crown of twelve stars: And she being with child cried, travailing in birth, and pained to be delivered. And there appeared another wonder in heaven; and behold a great red dragon, having seven heads and ten horns, and seven crowns upon his heads. And his tail drew the third part of the stars of heaven, and did cast them to the earth: and the dragon stood before the woman which was ready to be delivered, for to devour her child as soon as it was born. And she brought forth a man child, who was to rule all nations with a rod of iron: and her child was caught up unto God, and to his throne. Revelation 12:1–5.
Ва аломати бузурге дар осмон падид омад: зане, ки бо офтоб пӯшида шуда буд, ва моҳ зери поҳояш буд, ва бар сараш тоҷе аз дувоздаҳ ситора. Ва ӯ ҳомиладор буда, аз дарди зоиш нола мекард ва дар азоб буд, то таваллуд кунад. Ва аломати дигаре дар осмон падид омад; ва инак, аждаҳои бузурги сурхе, ки ҳафт сар ва даҳ шох дошт, ва бар сарҳояш ҳафт тоҷ буд. Ва думи ӯ сеяки ситораҳои осмонро кашида, онҳоро ба замин андохт; ва аждаҳо пеши он зане, ки дар остонаи таваллуд буд, истод, то ки, ҳамин ки кӯдакаш таваллуд шавад, ӯро фурӯ барад. Ва ӯ писаре ба дунё овард, ки мебоист ҳамаи халқҳоро бо асои оҳанин ҳукмронӣ кунад; ва кӯдаки ӯ сӯи Худо ва сӯи тахти Ӯ рабуда шуд. Ваҳй 12:1–5.
The woman of Revelation twelve is a symbol of God’s chosen people throughout history. The twelve tribes of ancient literal Israel represent the beginning of God’s chosen covenant people. The twelve tribes typify the ending of ancient literal Israel, when Christ selected twelve disciples. Those twelve disciples at the end of ancient literal Israel, were also the twelve apostles at the beginning of modern spiritual Israel. Two beginning witnesses and one ending witness combine to establish three witnesses that identify the one hundred and forty-four thousand as the ending of modern spiritual Israel.
Зани Ваҳйи дувоздаҳ рамзи қавми баргузидаи Худост дар тӯли таърих. Дувоздаҳ сибти Исроили қадимаи лафзӣ ибтидои қавми баргузидаи аҳдии Худоро намояндагӣ мекунанд. Дувоздаҳ сибт анҷоми Исроили қадимаи лафзиро намунавор нишон медиҳанд, вақте ки Масеҳ дувоздаҳ шогирдро баргузид. Он дувоздаҳ шогирд дар поёни Исроили қадимаи лафзӣ, ҳамчунин дувоздаҳ ҳавворӣ дар ибтидои Исроили муосири рӯҳонӣ буданд. Ду шоҳиди ибтидоӣ ва як шоҳиди анҷомӣ бо ҳам муттаҳид мешаванд, то се шоҳидро барпо доранд, ки яксаду чилу чор ҳазорро ҳамчун анҷоми Исроили муосири рӯҳонӣ муайян мекунанд.
The one hundred and forty-four thousand are also the ensign that was cast out by their brethren. They are the ensign that was a valley of dead dry bones lying in the street of the great city of Sodom and Egypt, who were murdered by the beast that ascended out of the bottomless pit. They are the ensign, that are the stones of the crown, which the woman is wearing upon her head.
Саду чилу чор ҳазор низ он алам мебошанд, ки аз ҷониби бародарони худ ронда шуда буданд. Онҳо ҳамон аламанд, ки водии устухонҳои хушки мурда буданд, ки дар кӯчаи шаҳри бузурги Садӯм ва Миср мехобиданд ва аз ҷониби ҳайвоне, ки аз чоҳи беҳад баромад, кушта шуданд. Онҳо он аламанд, ки сангҳои тоҷ мебошанд, ки зан бар сари худ бар тан дорад.
And the Lord their God shall save them in that day as the flock of his people: for they shall be as the stones of a crown, lifted up as an ensign upon his land. Zechariah 9:16.
Ва Парвардигори онҳо, Худои онҳо, онҳоро дар он рӯз, ҳамчун рамаи қавми Худ, наҷот хоҳад дод; зеро ки онҳо мисли сангҳои тоҷ хоҳанд буд, ки чун парчам бар замини Ӯ барафрошта шудаанд. Закарё 9:16.
The ensign, which is the one hundred and forty-four thousand are stones, as is Christ.
Ливо, ки он яксаду чилу чаҳор ҳазор аст, сангҳо мебошанд, ҳамон тавре ки Масеҳ аст.
And did all drink the same spiritual drink: for they drank of that spiritual Rock that followed them: and that Rock was Christ. 1 Corinthians 10:4.
Ва ҳама як нӯшокии рӯҳониро нӯшиданд; зеро аз он Сахраи рӯҳонӣ, ки аз пайи онҳо меомад, менӯшиданд; ва он Сахра Масеҳ буд. 1 Қӯринтиён 10:4.
Christ typifies the one hundred and forty-four thousand, and Peter agrees with Paul that Christ is the “living stone” that was disallowed, and Peter also identified that God’s people are also “lively stones.”
Масеҳ намунаи рамзии он яксаду чилу чор ҳазор аст, ва Петрус бо Павлус ҳамфикр аст, ки Масеҳ ҳамон «санги зинда» аст, ки рад карда шуд; ва Петрус инчунин муайян кардааст, ки қавми Худо низ «сангҳои зинда» мебошанд.
To whom coming, as unto a living stone, disallowed indeed of men, but chosen of God, and precious, Ye also, as lively stones, are built up a spiritual house, an holy priesthood, to offer up spiritual sacrifices, acceptable to God by Jesus Christ. 1 Peter 2:4, 5.
Ба назди Ӯ омада, ки санги зинда аст, гарчанде аз ҷониби одамон рад карда шудааст, вале назди Худо баргузида ва гаронбаҳост, шумо низ, ҳамчун сангҳои зинда, бино карда мешавед ба хонаи рӯҳонӣ, ба коҳиноти муқаддас, то ки қурбониҳои рӯҳонӣ тақдим намоед, ки ба воситаи Исои Масеҳ назди Худо мақбуланд. 1 Петрус 2:4, 5.
The one hundred and forty-four thousand are not only the stones in the woman’s crown, they are the crown itself.
Яксаду чилу чаҳор ҳазор на танҳо сангҳои тоҷи он зан мебошанд, балки худи тоҷ низ ҳастанд.
For Zion’s sake will I not hold my peace, and for Jerusalem’s sake I will not rest, until the righteousness thereof go forth as brightness, and the salvation thereof as a lamp that burneth. And the Gentiles shall see thy righteousness, and all kings thy glory: and thou shalt be called by a new name, which the mouth of the Lord shall name. Thou shalt also be a crown of glory in the hand of the Lord, and a royal diadem in the hand of thy God. Isaiah 62:1–3.
Барои хотири Сион ман хомӯш нахоҳам монд, ва барои хотири Ерусалим ором нахоҳам гирифт, то даме ки адолати он мисли равшанӣ зоҳир гардад, ва наҷоти он мисли чароғе ки месӯзад. Ва халқҳо адолати туро хоҳанд дид, ва ҳамаи подшоҳон ҷалоли туро; ва туро бо номи наве хоҳанд хонд, ки даҳони Худованд онро хоҳад номид. Ту низ тоҷи ҷалол дар дасти Худованд хоҳӣ буд, ва афсари подшоҳӣ дар кафи дасти Худои худ. Ишаъё 62:1–3.
Christ typifies the one hundred and forty-four thousand. He is the Rock, and they are “stones.” They are a “crown of glory in the hand of the Lord,” and Christ is the crown of glory.
Масеҳ намунаи яксаду чиҳилу чор ҳазор аст. Ӯ Санг аст, ва онҳо «сангҳо» мебошанд. Онҳо «тоҷи ҷалол дар дасти Худованд» ҳастанд, ва Масеҳ тоҷи ҷалол аст.
In that day shall the Lord of hosts be for a crown of glory, and for a diadem of beauty, unto the residue of his people, And for a spirit of judgment to him that sitteth in judgment, and for strength to them that turn the battle to the gate. Isaiah 28:5, 6.
Дар он рӯз Парвардигори лашкарҳо барои бақияи қавми Худ тоҷи ҷалол ва афсари зебоӣ хоҳад буд, ва барои касе ки бар курсии доварӣ менишинад рӯҳи адолат, ва барои онҳое ки ҷангро то дарвоза бозмегардонанд, қувват хоҳад буд. Ишаъё 28:5, 6.
When considering the number twelve in the context of beginning and ending, the woman represents the chosen covenant people from ancient Israel at mount Sinai, until the history of the one hundred and forty-four thousand. They have been typified by Christ, and His birth typified the resurrection of the dead dry bones from the street where they had been murdered on July 18, 2020. The two-step process that Ezekiel thirty-seven so succinctly identifies, that brings those two prophets to life, is ‘first mentioned’ in the creation of Adam.
Ҳангоми баррасии адади дувоздаҳ дар заминаи оғоз ва анҷом, зан қавми баргузидаи аҳдиро намояндагӣ мекунад, аз Исроили қадим дар кӯҳи Сино, то ба таърихи саду чилу чор ҳазор. Онҳо ба воситаи Масеҳ намунасозӣ шудаанд, ва таваллуди Ӯ эҳёи устухонҳои хушки мурдагонро аз кӯчае, ки дар он ҷо 18 июли соли 2020 кушта шуда буданд, намунасозӣ кард. Раванди думарҳилаие, ки Ҳизқиёл сию ҳафт онро ба таври бисёр мухтасар муайян мекунад ва он ду набиро ба ҳаёт меоварад, бори аввал дар офариниши Одам «нахуст зикр» шудааст.
Adam was created in two steps. He was first formed, then Christ breathed the breath of life into him, just as the breath from the four winds in Ezekiel brought the dry bones to life. Adam was created a fully mature man, but his creation was none the less, his birth. The one hundred and forty-four thousand are born after three and a half symbolic days of lying dead in the street that runs through the valley of death. The one hundred and forty-four thousand are born by the woman that gave birth to the “man child: that was to rule with an iron rod.” As the symbol of the church throughout history, the woman of Revelation twelve represents the same symbolism as the “mountain” of Daniel two.
Одам дар ду марҳила офарида шуд. Нахуст ӯ шакл дода шуд, сипас Масеҳ ба ӯ нафаси ҳаёт дамид, ҳамон гуна ки нафас аз чор бод дар Ҳизқиёл устухонҳои хушкро зинда гардонид. Одам ҳамчун марди комилан болиғ офарида шуд, вале бо вуҷуди ин, офариниши ӯ таваллуди ӯ буд. Саду чилу чаҳор ҳазор пас аз сеюним рӯзи рамзии дар кӯчае хобидани мурда, ки аз водии марг мегузарад, таваллуд мешаванд. Саду чилу чаҳор ҳазорро ҳамон зане таваллуд мекунад, ки «фарзанди писар»-ро зоид, «ки бояд бо асои оҳанин ҳукмронӣ кунад». Чунон ки зан дар Ваҳйи боби дувоздаҳум рамзи калисо дар тӯли таърих аст, вай ҳамон рамзиятро ифода мекунад, ки «кӯҳ» дар Дониёл боби дуюм.
“Revelation is a sealed book, but it is also an opened book. It records marvelous events that are to take place in the last days of this earth’s history. The teachings of this book are definite, not mystical and unintelligible. In it the same line of prophecy is taken up as in Daniel. Some prophecies God has repeated, thus showing that importance must be given to them. The Lord does not repeat things that are of no great consequence.” Manuscript Releases, volume 9, 8.
«Ваҳй китобест мӯҳршуда, вале ҳамзамон китобест кушода. Он рӯйдодҳои аҷиберо сабт мекунад, ки бояд дар рӯзҳои охири таърихи ин ҷаҳон ба вуқӯъ пайванданд. Таълимоти ин китоб мушаххасанд, на рамзолуду номафҳум. Дар он ҳамон хатти нубуввате идома меёбад, ки дар Дониёл омадааст. Баъзе нубувватҳоро Худо такрор кардааст ва ба ин васила нишон додааст, ки бояд ба онҳо аҳаммияти ҷиддӣ дода шавад. Худованд чизҳоеро, ки аҳаммияти бузург надоранд, такрор намекунад». Manuscript Releases, ҷилди 9, 8.
The same line of prophecy that is found in Daniel is taken up in the Revelation. Daniel’s stone, that is cut out of the mountain without hands, is Peter’s “lively stones,” who “are built up a spiritual house, an holy priesthood,” and Daniel’s stone also represents, the one hundred and forty-four thousand. The mountain is God’s church through history.
Ҳамон хатти нубуввате, ки дар Дониёл ёфт мешавад, дар Ваҳй идома меёбад. Санги Дониёл, ки бе дастҳо аз кӯҳ бурида шудааст, ҳамон «сангҳои зинда»-и Петрус аст, ки «ба хонаи рӯҳонӣ, коҳиноти муқаддас бино карда мешаванд», ва санги Дониёл ҳамчунин яксаду чилу чаҳор ҳазорро ифода мекунад. Кӯҳ калисои Худост дар тӯли таърих.
And in the days of these kings shall the God of heaven set up a kingdom, which shall never be destroyed: and the kingdom shall not be left to other people, but it shall break in pieces and consume all these kingdoms, and it shall stand for ever. Forasmuch as thou sawest that the stone was cut out of the mountain without hands, and that it brake in pieces the iron, the brass, the clay, the silver, and the gold; the great God hath made known to the king what shall come to pass hereafter: and the dream is certain, and the interpretation thereof sure. Daniel 2:44, 45.
Ва дар айёми ин подшоҳон Худои осмон салтанате барпо хоҳад кард, ки ҳаргиз вайрон нахоҳад шуд; ва ин салтанат ба қавми дигар вогузор нахоҳад гардид, балки ҳамаи ин салтанатҳоро пора-пора карда, нобуд хоҳад сохт, ва худаш то абад қоим хоҳад монд. Азбаски ту дидӣ, ки санг бе дастҳо аз кӯҳ бурида шуд ва оҳан, мис, гил, нуқра ва тиллоро пора-пора кард, Худои бузург ба подшоҳ он чиро, ки баъд аз ин воқеъ хоҳад шуд, маълум гардонидааст; ва хоб яқин аст, ва таъбири он боэътимод аст. Дониёл 2:44, 45.
The Midnight Cry message of the one hundred and forty-four thousand is also represented as the latter rain, and it is in the time of the latter rain that God ‘sets up’ the kingdom represented by Daniel’s stone.
Паёми Фарёди нисфишабии яксаду чилу чор ҳазор ҳамчунин ҳамчун борони охир ифода шудааст, ва маҳз дар замони борони охир Худо подшоҳиро, ки бо санги Дониёл рамзгузорӣ шудааст, «барпо менамояд».
“The latter rain is coming on those that are pure—all then will receive it as formerly.
«Борони дерин бар онҳое ки поканд, меояд — пас ҳама онро, чунон ки пештар буд, хоҳанд гирифт. »
“When the four angels let go, Christ will set up His kingdom. None receive the latter rain but those who are doing all they can. Christ would help us. All could be overcomers by the grace of God, through the blood of Jesus. All heaven is interested in the work. Angels are interested.” Spalding and Magan, 3.
«Вақте ки он чор фаришта даст мекашанд, Масеҳ Малакути Худро барпо хоҳад кард. Ҳеҷ кас борони охиринро қабул намекунад, магар онҳое ки ҳар он чи аз дасташон меояд, ба ҷо меоранд. Масеҳ ба мо ёрӣ хоҳад расонд. Ҳама метавонистанд ба воситаи файзи Худо, ба василаи хуни Исо, ғолиб оянд. Тамоми осмон ба ин кор таваҷҷӯҳ дорад. Фариштагон низ манфиатдоранд». Spalding and Magan, 3.
The four winds of Islam are released at the Sunday law, and then Christ sets up His kingdom. It takes place in the days of the spiritual kingdoms of Daniel chapter two. The last four spiritual kingdoms in Nebuchadnezzar’s dream, were typified by the first four literal kingdoms. Literal Babylon, Medo-Persia, Greece and Rome represent spiritual Babylon, Medo-Persia, Greece and Rome.
Чор боди ислом ҳангоми қонуни якшанбе раҳо мешаванд, ва он гоҳ Масеҳ подшоҳии Худро барпо мекунад. Ин дар айёми подшоҳиҳои рӯҳонии боби дуюми Дониёл ба вуқуъ меояд. Чор подшоҳии охирини рӯҳонӣ дар хоби Набукаднесар ба воситаи чор подшоҳии аввалини айнӣ пешнамоён шуда буданд. Бобили айнӣ, Модию Форс, Юнон ва Рум намояндаи Бобили рӯҳонӣ, Модию Форс, Юнон ва Руми рӯҳонӣ мебошанд.
Spiritual Babylon is the head of gold, that received a deadly wound in 1798, as typified by Nebuchadnezzar being temporarily removed from power for “seven times.” When the three-fold union of the dragon, the beast and the false prophet form the eighth kingdom, that is of the seven, it will be made up of all the spiritual kingdoms, represented in Nebuchadnezzar’s image of chapter two. The papacy dead and the papacy resurrected, are the spiritual head of gold in the beginning and the ending of four spiritual kingdoms of the image. The United States, as the second of the four kingdoms, is represented as spiritual Medo-Persia. The United Nations, as the third of the four kingdoms is represented as spiritual Greece and together, they all make up the three-fold union of the dragon, the beast and the false prophet to establish the eighth kingdom, that is of the seven. The papacy is the antichrist and seeks to counterfeit Christ. In this regard; of the last four spiritual kingdoms, the papacy is the first and the last.
Бобили рӯҳонӣ ҳамон сари тилло аст, ки дар соли 1798 захми марговар гирифт, чунонки инро муваққатан аз қудрат дур карда шудани Набукаднесар барои «ҳафт замон» пешнамоӣ мекард. Вақте ки иттиҳоди сегонаи аждаҳо, ҳайвон ва набии козиб салтанати ҳаштумро, ки аз ҷумлаи ҳафт аст, ташкил медиҳад, он аз ҳамаи салтанатҳои рӯҳонӣ иборат хоҳад буд, ки дар ҳайкали Набукаднесар дар боби дуюм намояндагӣ шудаанд. Попият дар ҳолати мурда ва попият дар ҳолати эҳёшуда, сари тиллои рӯҳонӣ дар ибтидо ва интиҳои чор салтанати рӯҳонии он ҳайкал мебошанд. Иёлоти Муттаҳида, ҳамчун дуввуми он чор салтанат, ҳамчун Модию Форси рӯҳонӣ намояндагӣ мешавад. Созмони Милали Муттаҳид, ҳамчун саввуми он чор салтанат, ҳамчун Юнони рӯҳонӣ намояндагӣ мешавад ва ҳамаи онҳо якҷо иттиҳоди сегонаи аждаҳо, ҳайвон ва набии козибро ташкил медиҳанд, то салтанати ҳаштумро, ки аз ҷумлаи ҳафт аст, барпо созанд. Попият зиддимасеҳ аст ва мекӯшад худро ба ҷои Масеҳ монанд созад. Аз ин лиҳоз, аз миёни чор салтанати охирини рӯҳонӣ, попият ҳам аввалин аст ва ҳам охирин.
The stone cut out of the mountain, becomes a kingdom that fills the whole earth, and it is set up as an ensign in “the days of these kings,” for all of the spiritual kingdoms of the image are actively represented in “the last days.” The lifting up of the ensign, which is the setting up of Christ’s kingdom takes place when the four winds of Islam are released, and the latter rain is poured out without measure at the Sunday law.
Санге, ки аз кӯҳ бурида шудааст, ба подшоҳие мубаддал мегардад, ки тамоми заминро пур мекунад, ва он дар «рӯзҳои ҳамин подшоҳон» ҳамчун парчам барпо карда мешавад, зеро ҳамаи подшоҳиҳои рӯҳонии он ҳайкал дар «рӯзҳои охир» ба таври фаъол намояндагӣ мешаванд. Бардошта шудани парчам, ки ҳамон барпо шудани подшоҳии Масеҳ аст, дар вақте ба амал меояд, ки чор бодҳои Ислом сар дода мешаванд, ва борони дерин бе андоза ҳангоми қонуни якшанбе фурӯ рехта мешавад.
The stone cut out of the mountain will break in pieces all of earth’s spiritual kingdoms, represented by “the iron, the brass, the clay, the silver, and the gold.” The one hundred and forty-four thousand represent Christ, who in Revelation twelve is “the man child,” whose birth typified the birth of the one hundred and forty-four thousand. The “man child” is to “rule all nations with a rod of iron.” With that rod, he will break the nations.
Санге, ки аз кӯҳ бурида шудааст, ҳамаи подшоҳиҳои рӯҳонии заминро, ки бо «оҳан, мис, гил, нуқра ва тилло» ифода ёфтаанд, пора-пора хоҳад кард. Саду чилу чаҳор ҳазор намояндаи Масеҳ мебошанд, ки дар Ваҳй, боби дувоздаҳ, «фарзанди нар» аст, ки таваллуди ӯ таваллуди саду чилу чаҳор ҳазорро ба таври рамзӣ пешнамоӣ намудааст. «Фарзанди нар» бояд «бар ҳамаи халқҳо бо асои оҳанин ҳукмронӣ кунад». Бо он асо ӯ халқҳоро хоҳад шикаст.
I will declare the decree: the Lord hath said unto me, Thou art my Son; this day have I begotten thee. Ask of me, and I shall give thee the heathen for thine inheritance, and the uttermost parts of the earth for thy possession. Thou shalt break them with a rod of iron; thou shalt dash them in pieces like a potter’s vessel. Psalm 2:7–9.
Ман ҳукмро эълон хоҳам кард: Худованд ба ман гуфтааст: «Ту Писари Ман ҳастӣ; имрӯз Ман Туро ба вуҷуд овардаам. Аз Ман бихоҳ, ва Ман халқҳоро мероси Ту хоҳам дод, ва канораҳои дурдасти заминро моликияти Ту хоҳам гардонид. Ту онҳоро бо асои оҳанин хоҳӣ шикаст; онҳоро мисли зарфи кулолгар пора-пора хоҳӣ кард». Забур 2:7–9.
The Son of God was begotten of the Father. Many take this truth and wrest it to their own destruction. “Begotten” means to give birth, but we know there was never a time when Christ was not in existence.
Писари Худо аз Падар ба вуҷуд оварда шуд. Бисёриҳо ин ҳақиқатро гирифта, онро ба ҳалокати худ таҳриф мекунанд. «Ба вуҷуд оварда шуд» маънои таваллуд карданро дорад, аммо мо медонем, ки ҳеҷ гоҳ замоне набуд, ки Масеҳ вуҷуд надошта бошад.
“‘Now the Spirit speaketh expressly, that in the latter times some shall depart from the faith, giving heed to seducing spirits, and doctrines of devils; speaking lies in hypocrisy; having their conscience seared with a hot iron.’ Before the last developments of the work of apostasy there will be a confusion of faith. There will not be clear and definite ideas concerning the mystery of God. One truth after another will be corrupted. ‘And without controversy great is the mystery of godliness: God was manifest in the flesh, justified in the Spirit, seen of angels, preached unto the Gentiles, believed on in the world, received up into glory.’ There are many who deny the preexistence of Christ, and therefore deny his divinity; they do not accept him as a personal Saviour. This is a total denial of Christ. He was the only-begotten Son of God, who was one with the Father from the beginning. By him the worlds were made.” Signs of the Times, May 28, 1894.
«Акнун Рӯҳ равшан мегӯяд, ки дар замонҳои охир баъзеҳо аз имон рӯй мегардонанд ва ба рӯҳҳои фиребанда ва таълимоти девҳо гӯш медиҳанд; бо риё дурӯғ мегӯянд; виҷдонашон бо оҳани тафсон доғдор шудааст». Пеш аз таҳаввулоти охирини кори иртидод, дар имон нооромӣ ва омехтагӣ ба миён хоҳад омад. Дар бораи сирри Худо тасаввуроти равшан ва муайян вуҷуд нахоҳад дошт. Як ҳақиқат пас аз ҳақиқати дигар фосид хоҳад шуд. «Ва, бегуфтугӯ, сирри худотарсӣ бузург аст: Худо дар ҷисм зоҳир шуд, дар Рӯҳ сафед карда шуд, ба фариштагон дида шуд, дар миёни халқҳо мавъиза карда шуд, дар ҷаҳон ба Ӯ имон оварда шуд, ба ҷалол боло бурда шуд». Бисёранд онҳое ки пешазвуҷудияти Масеҳро инкор мекунанд ва, бинобар ин, илоҳияти Ӯро низ инкор менамоянд; Ӯро ҳамчун Наҷотдиҳандаи шахсӣ қабул намекунанд. Ин инкори комили Масеҳ аст. Ӯ Писари ягоназодаи Худо буд, ки аз ибтидо бо Падар як буд. Ба василаи Ӯ оламҳо офарида шуданд». Signs of the Times, May 28, 1894.
When Christ is identified as the “begotten” of the Father, it is identifying a truth associated with Christ, a truth that is destroyed, if it is forced into the model of human parenthood. We cannot evaluate God from our human perspective. We can only evaluate God as He presents us with His evaluation of Himself.
Вақте ки Масеҳ ҳамчун «ягоназода»-и Падар шинохта мешавад, ин ҳақиқатеро, ки ба Масеҳ марбут аст, муайян месозад — ҳақиқате, ки агар маҷбуран ба қолаби падару модарии инсонӣ дароварда шавад, вайрон мегардад. Мо наметавонем Худоро аз дидгоҳи инсонии худ арзёбӣ кунем. Мо фақат метавонем Худоро ҳамон гуна арзёбӣ кунем, ки Ӯ Худро бо арзёбии Худ аз Худ ба мо муаррифӣ менамояд.
Let the wicked forsake his way, and the unrighteous man his thoughts: and let him return unto the Lord, and he will have mercy upon him; and to our God, for he will abundantly pardon. For my thoughts are not your thoughts, neither are your ways my ways, saith the Lord. For as the heavens are higher than the earth, so are my ways higher than your ways, and my thoughts than your thoughts. Isaiah 55:7–9.
Бигзор шарир роҳи худро тарк кунад, ва марди ноодил андешаҳои худро; ва бигзор сӯйи Худованд бозгардад, ва Ӯ бар вай раҳм хоҳад кард; ва сӯйи Худои мо, зеро ки Ӯ ба фаровонӣ хоҳад омурзид. Зеро ки андешаҳои Ман андешаҳои шумо нестанд, ва роҳҳои шумо низ роҳҳои Ман нестанд, мегӯяд Худованд. Зеро, чунон ки осмонҳо аз замин баландтаранд, ҳамон гуна роҳҳои Ман аз роҳҳои шумо баландтаранд, ва андешаҳои Ман аз андешаҳои шумо. Ишаъё 55:7–9.
To wrest the word “begotten” in order to identify that there was a time when the Father gave birth to Christ, is to give “heed to seducing spirits, and doctrines of devils.” For the purpose of our current study, I am simply identifying that the woman of Revelation twelve was to give birth to the “man child” that is to rule the nations with a rod of iron. The one hundred and forty-four thousand will also rule the nations with a rod of iron.
Ибораи «тавлидшуда»-ро ба зӯр каҷ кардан, то муайян карда шавад, ки замоне буд, ки Падар Масеҳро ба дунё овард, ин аст, ки ба «арвоҳи фиребанда ва таълимоти девҳо» гӯш фаро диҳем. Барои мақсади омӯзиши ҳозираи мо, ман фақат муайян месозам, ки зани Ваҳй боби дувоздаҳум бояд «писар-кӯдак»-ро ба дунё меовард, ки ӯ халқҳоро бо асои оҳанин ҳукмронӣ хоҳад кард. Яксаду чилу чор ҳазор низ халқҳоро бо асои оҳанин ҳукмронӣ хоҳанд кард.
The church of Thyatira returns when the papacy’s deadly wound is healed at the Sunday law. In that history, the promise given to God’s people is that those who overcome will rule the “nations” with “a rod of iron.”
Калисои Тиатиро замоне бозмегардад, ки захми ҳалокатбори папагӣ ҳангоми қонуни якшанбе шифо меёбад. Дар он таърих, ваъдае, ки ба қавми Худо дода шудааст, ин аст, ки онҳое ки ғолиб меоянд, бо «асои оҳанин» бар «миллатҳо» ҳукмронӣ хоҳанд кард.
And he that overcometh, and keepeth my works unto the end, to him will I give power over the nations: And he shall rule them with a rod of iron; as the vessels of a potter shall they be broken to shivers: even as I received of my Father. Revelation 2:26, 27.
Ва ҳар кӣ ғолиб ояд ва аъмоли Маро то ба охир нигоҳ дорад, ба ӯ бар халқҳо қудрат хоҳам дод; ва ӯ онҳоро бо асои оҳанин ҳукмронӣ хоҳад кард; онҳо мисли зарфҳои кулолгар пора-пора хоҳанд шуд, чунон ки Ман аз Падари Худ гирифтаам. Ваҳй 2:26, 27.
God’s people who are in the final manifestation of the church of Thyatira, are the one hundred and forty-four thousand. The woman in the beginning gave birth to Christ and in the end, she gives birth to the one hundred and forty-four thousand, who follow the Lamb.
Халқи Худо, ки дар зуҳуроти ниҳоии калисои Тиатира мебошанд, ҳамон яксаду чилу чор ҳазор ҳастанд. Зан дар ибтидо Масеҳро ба дунё овард ва дар интиҳо, ӯ яксаду чилу чор ҳазорро ба дунё меоварад, ки аз паси Барра мераванд.
And they sung as it were a new song before the throne, and before the four beasts, and the elders: and no man could learn that song but the hundred and forty and four thousand, which were redeemed from the earth. These are they which were not defiled with women; for they are virgins. These are they which follow the Lamb whithersoever he goeth. These were redeemed from among men, being the firstfruits unto God and to the Lamb. Revelation 14:3, 4.
Ва онҳо гӯё суруди наве пеши тахт, ва пеши он чор ҳайвон, ва пирон мехонданд; ва ҳеҷ кас он сурудро омӯхта наметавонист, магар он яксаду чилу чаҳор ҳазор, ки аз замин харида шуда буданд. Инҳо касонеанд, ки бо занон олуда нашудаанд; зеро онҳо бокираанд. Инҳо касонеанд, ки ба ҳар ҷо Барра равад, аз ақиби Ӯ мераванд. Инҳо аз миёни одамон харида шудаанд, то ки нахустмева барои Худо ва барои Барра бошанд. Ваҳй 14:3, 4.
Christ was born “first”, and the one hundred and forty-four thousand follow the Lamb, so they are born “last”. Christ was “caught up to God”, just as were the two witnesses of Revelation eleven. Both of her children ascend to the Father.
Масеҳ «аввал» таваллуд шуд, ва яксаду чилу чаҳор ҳазор аз паси Барра мераванд, пас онҳо «охир» таваллуд мешаванд. Масеҳ «сӯи Худо рабуда шуд», ҳамон тавре ки ду шоҳиди Ваҳйи боби ёздаҳ буданд. Ҳар ду фарзанди ӯ назди Падар сууд мекунанд.
And she brought forth a man child, who was to rule all nations with a rod of iron: and her child was caught up unto God, and to his throne. Revelation 2:5.
Ва ӯ фарзанди наре ба дунё овард, ки бояд бар ҳамаи халқҳо бо асои оҳанин ҳукмронӣ намояд; ва фарзандаш ба сӯи Худо ва ба тахти Ӯ рабуда шуд. Ваҳй 2:5.
Christ, as the Lord of Hosts, is also the “portion of Jacob,” and Israel is “the rod of his inheritance,” and Israel is also His “battle ax and” His “weapons of war” who He uses to “break in pieces the nations.”
Масеҳ, ҳамчун Худованди лашкарҳо, ҳамчунин «насиби Яъқуб» аст, ва Исроил «асои мероси Ӯ» мебошад, ва Исроил низ «табари ҷангии» Ӯ ва «силоҳҳои набарди» Ӯст, ки Ӯ онро барои «пора-пора кардани халқҳо» ба кор мебарад.
The portion of Jacob is not like them; for he is the former of all things: and Israel is the rod of his inheritance: the Lord of hosts is his name. Thou art my battle ax and weapons of war: for with thee will I break in pieces the nations, and with thee will I destroy kingdoms. Jeremiah 51:19, 20.
Насиби Яъқуб монанди онҳо нест; зеро Ӯ Офаридгори ҳама чиз аст; ва Исроил асои мероси Ӯст; Худованди лашкарҳо номи Ӯст. Ту табари ҷангии Ман ва силоҳҳои набарди Ман ҳастӣ; зеро бо ту халқҳоро пора-пора хоҳам кард, ва бо ту мамоликро нобуд хоҳам сохт. Ирмиё 51:19, 20.
Christ and the one hundred and forty-four thousand both rule and break the nations in pieces with a rod of iron. Christ is the “portion of Jacob,” but so too are His people.
Масеҳ ва яксаду чилу чаҳор ҳазор ҳам ҳукмронӣ мекунанд ва ҳам халқҳоро бо асои оҳанин пора-пора месозанд. Масеҳ «насиби Яъқуб» аст, аммо қавми Ӯ низ чунинанд.
For the Lord’s portion is his people; Jacob is the lot of his inheritance. Deuteronomy 32:9.
Зеро ҳиссаи Худованд қавми Ӯст; Яъқуб қуръаи мероси Ӯст. Такрори Шариат 32:9.
The stone cut out of the mountain, representing God’s church is the final manifestation of His church that fills the earth with His glory, and they are used as God’s battle ax to strike the feet of the image and turn those kingdoms into the “chaff of the summer threshing floors.” Those kingdoms are blown away by the wind.
Санге, ки аз кӯҳ бурида шудааст ва калисои Худоро намояндагӣ мекунад, зуҳури ниҳоии калисои Ӯст, ки заминро аз ҷалоли Ӯ пур месозад; ва онҳоро Худо ҳамчун тешаи ҷангии Худ истифода мебарад, то ба пойҳои он ҳайкал бизананд ва он подшоҳиро ба «каҳи хирманкӯбии тобистон» табдил диҳанд. Он подшоҳӣҳоро бод мебарад.
Then was the iron, the clay, the brass, the silver, and the gold, broken to pieces together, and became like the chaff of the summer threshingfloors; and the wind carried them away, that no place was found for them: and the stone that smote the image became a great mountain, and filled the whole earth. Daniel 2:35.
Он гоҳ оҳан, гил, мис, нуқра ва тилло ҳама якҷоя пора-пора шуданд ва мисли каҳи хирмангоҳҳои тобистон гардиданд; ва бод онҳоро бурд, ба тавре ки ҳеҷ ҷойе барои онҳо ёфт нашуд; ва санге ки ҳайкалро зада буд, ба кӯҳи бузурге мубаддал гашт ва тамоми заминро пур кард. Дониёл 2:35.
It was needful to place the symbolism of the woman in the context of the ensign that is lifted up to heaven, for Revelation chapter twelve identifies the beginning of a war between Christ and Satan that began in heaven, and in so doing it is identifying a war in heaven that identifies the end of the great controversy between Christ and Satan. Revelation chapters twelve and thirteen illustrate the final war of the great controversy, and they do so by illustrating Satan’s representatives and the one hundred and forty-four thousand battling in the heavens.
Лозим буд, ки рамзии зан дар заминаи он нишоне гузошта шавад, ки ба осмон барафрохта мешавад, зеро боби дувоздаҳуми Ваҳй оғози ҷангеро миёни Масеҳ ва Шайтон муайян мекунад, ки дар осмон оғоз ёфт; ва бо ин кор, он ҷангеро дар осмон муайян менамояд, ки анҷоми низои бузурги миёни Масеҳ ва Шайтонро нишон медиҳад. Бобҳои дувоздаҳум ва сездаҳуми Ваҳй ҷанги ниҳоии низои бузургро тасвир мекунанд, ва инро бо тасвири намояндагони Шайтон ва саду чилу чор ҳазор, ки дар осмонҳо меҷанганд, ба ҷо меоранд.
In the next article, we will proceed to address the war in heaven in the “last days” that was typified by the war in heaven that began in the beginning.
Дар мақолаи навбатӣ, мо ба баррасии ҷанги осмонӣ дар «рӯзҳои охир» хоҳем пардохт, ки намунаи он ҷанги осмоние буд, ки дар оғоз сар шуд.
And I beheld another beast coming up out of the earth; and he had two horns like a lamb, and he spake as a dragon. And he exerciseth all the power of the first beast before him, and causeth the earth and them which dwell therein to worship the first beast, whose deadly wound was healed. And he doeth great wonders, so that he maketh fire come down from heaven on the earth in the sight of men, And deceiveth them that dwell on the earth by the means of those miracles which he had power to do in the sight of the beast; saying to them that dwell on the earth, that they should make an image to the beast, which had the wound by a sword, and did live. And he had power to give life unto the image of the beast, that the image of the beast should both speak, and cause that as many as would not worship the image of the beast should be killed. And he causeth all, both small and great, rich and poor, free and bond, to receive a mark in their right hand, or in their foreheads: And that no man might buy or sell, save he that had the mark, or the name of the beast, or the number of his name. Here is wisdom. Let him that hath understanding count the number of the beast: for it is the number of a man; and his number is Six hundred threescore and six. Revelation 13:11–18.
Ва ман ҳайвони дигареро дидам, ки аз замин мебаромад; ва ӯ ду шох мисли барра дошт, вале мисли аждаҳо сухан мегуфт. Ва ӯ тамоми қудрати ҳайвони аввалро пеши вай ба амал меовард, ва замин ва сокинони онро водор мекард, ки ба ҳайвони аввал саҷда кунанд, ки захми марговараш шифо ёфта буд. Ва ӯ мӯъҷизаҳои бузург ба амал меовард, ба тавре ки дар пеши назари одамон оташро аз осмон бар замин фуруд меовард, ва сокинони заминро ба воситаи он мӯъҷизаҳое, ки ба ӯ дода шуда буд, то дар пеши ҳайвон ба амал оварад, фиреб медод; ва ба сокинони замин мегуфт, ки барои он ҳайвоне, ки аз шамшер захм бардошта буд ва зинда монд, сурате бисозанд. Ва ба ӯ қудрат дода шуда буд, ки ба сурати ҳайвон рӯҳ бахшад, то ки сурати ҳайвон ҳам сухан гӯяд ва ҳам сабаб шавад, ки ҳар кӣ ба сурати ҳайвон саҷда накунад, кушта шавад. Ва ӯ ҳамаро, хурду бузург, доро ва камбағал, озод ва ғуломро водор мекунад, ки бар дасти рости худ ё бар пешонии худ нишоне бигиранд; ва ҳеҷ кас натавонад бихарад ё бифурӯшад, магар он касе ки нишон, ё номи ҳайвон, ё шумораи номи вайро дошта бошад. Дар ин ҷо ҳикмат аст. Ҳар кӣ фаҳм дорад, шумораи ҳайвонро ҳисоб кунад; зеро ки он шумораи инсон аст; ва шумораи вай шашсаду шасту шаш аст. Ваҳй 13:11–18.