In the last article we noted that inspiration identified that the Jews “sealed their rejection” of the gospel at the cross, and then confirmed their rejection again at the stoning of Stephen. How can this be? Of course, the rejection of the gospel by the quibbling Jews of that history was accomplished progressively. They had already been passed by at His birth. Christ’s birth to the stoning of Stephen illustrates a progressive rejection of the gospel.
ในบทความที่แล้ว เราได้สังเกตว่าพระวิญญาณแห่งการดลใจได้ระบุว่า พวกยิวได้ “ผนึกการปฏิเสธ” ข่าวประเสริฐของตนไว้ที่กางเขน และต่อมาได้ยืนยันการปฏิเสธนั้นอีกครั้งหนึ่งในการเอาหินขว้างสเทเฟน เรื่องนี้จะเป็นไปได้อย่างไร? แน่นอนว่า การปฏิเสธข่าวประเสริฐโดยพวกยิวผู้ชอบโต้เถียงในประวัติศาสตร์ช่วงนั้นได้ดำเนินไปอย่างค่อยเป็นค่อยไป พวกเขาได้ถูกข้ามผ่านไปแล้วตั้งแต่เมื่อพระองค์ประสูติ การประสูติของพระคริสต์จนถึงการเอาหินขว้างสเทเฟน แสดงให้เห็นถึงการปฏิเสธข่าวประเสริฐอย่างต่อเนื่องเป็นลำดับขั้น
“Men know it not, but the tidings fill heaven with rejoicing. With a deeper and more tender interest the holy beings from the world of light are drawn to the earth. The whole world is brighter for His presence. Above the hills of Bethlehem are gathered an innumerable throng of angels. They wait the signal to declare the glad news to the world. Had the leaders in Israel been true to their trust, they might have shared the joy of heralding the birth of Jesus. But now they are passed by.” The Desire of Ages, 47.
“มนุษย์หาได้รู้ไม่ แต่ข่าวสารนั้นทำให้สวรรค์เต็มไปด้วยความชื่นบาน เหล่าสิ่งบริสุทธิ์จากโลกแห่งความสว่างถูกดึงดูดลงมายังโลกด้วยความสนใจที่ลึกซึ้งและอ่อนโยนยิ่งขึ้น โลกทั้งสิ้นสว่างไสวขึ้นด้วยการประทับอยู่ของพระองค์ เหนือเนินเขาแห่งเบธเลเฮมมีหมู่ทูตสวรรค์นับไม่ถ้วนชุมนุมกันอยู่ พวกเขารอสัญญาณเพื่อประกาศข่าวแห่งความยินดีแก่ชาวโลก หากบรรดาผู้นำในอิสราเอลได้สัตย์ซื่อต่อความไว้วางใจที่ได้รับ พวกเขาก็คงได้มีส่วนร่วมในความชื่นชมยินดีแห่งการประกาศการประสูติของพระเยซู แต่บัดนี้พวกเขาถูกละเลยไป” The Desire of Ages, 47.
From the birth of Jesus to the death of Stephen the progressive rejection of the gospel by ancient Israel is illustrated. Acknowledging the Jews rejection of Christ as progressive allows an identification of “sealing their rejection,” at both the cross, where the veil of the temple was rent, and at Stephen’s death. The rending of the veil was a symbol that they were no longer God’s covenant people, and when Stephen was stoned, Stephen saw Jesus standing on the right hand of God, which in Daniel chapter twelve, verse one is a symbol of the close of probation. The destruction of Jerusalem is also a symbol of the close of probation.
ตั้งแต่การประสูติของพระเยซูจนถึงการตายของสเทเฟน การปฏิเสธพระกิตติคุณอย่างค่อยเป็นค่อยไปโดยอิสราเอลสมัยโบราณได้รับการแสดงให้เห็นอย่างชัดเจน การยอมรับว่าการที่พวกยิวปฏิเสธพระคริสต์นั้นเป็นไปอย่างต่อเนื่องเป็นลำดับ ทำให้สามารถระบุถึง “การผนึกการปฏิเสธของพวกเขา” ได้ ทั้งที่กางเขน ซึ่งม่านในพระวิหารถูกฉีกขาด และที่การตายของสเทเฟน การฉีกขาดของม่านเป็นสัญลักษณ์ว่าพวกเขามิได้เป็นประชากรแห่งพันธสัญญาของพระเจ้าอีกต่อไป และเมื่อสเทเฟนถูกเอาหินขว้าง สเทเฟนเห็นพระเยซูทรงยืนอยู่เบื้องขวาพระหัตถ์ของพระเจ้า ซึ่งในพระธรรมดาเนียล บทที่สิบสอง ข้อหนึ่ง เป็นสัญลักษณ์ของการสิ้นสุดเวลาแห่งพระกรุณา การทำลายกรุงเยรูซาเล็มก็เป็นสัญลักษณ์ของการสิ้นสุดเวลาแห่งพระกรุณาเช่นกัน
“The retribution to come upon Jerusalem could be delayed only a short time; and as Christ’s eye rested upon the doomed city, he saw not merely its destruction, but the destruction of a world. He saw that as Jerusalem was given up to destruction, so the world will be given up to its doom. He saw the retribution that will be visited on the adversaries of God. The scenes that were transacted at the destruction of Jerusalem will be repeated at the great and terrible day of the Lord, but in a more fearful manner.” Review and Herald, December 7, 1897.
“การตอบสนองแห่งการลงทัณฑ์ที่จะมาถึงกรุงเยรูซาเล็มนั้นอาจถูกหน่วงเวลาออกไปได้เพียงชั่วระยะสั้นเท่านั้น; และเมื่อสายพระเนตรของพระคริสต์ทอดไปยังนครที่ถูกกำหนดไว้เพื่อความพินาศนั้น พระองค์มิได้ทอดพระเนตรเห็นเพียงความพินาศของนครนั้นเท่านั้น แต่ทรงเห็นความพินาศของโลกหนึ่งด้วย พระองค์ทรงเห็นว่า เช่นเดียวกับที่กรุงเยรูซาเล็มถูกปล่อยให้ถึงแก่ความพินาศ ฉันใด โลกก็จะถูกปล่อยให้ถึงวาระอวสานของตนฉันนั้น พระองค์ทรงเห็นการลงทัณฑ์ที่จะตกแก่บรรดาปรปักษ์ของพระเจ้า เหตุการณ์ต่าง ๆ ที่ได้เกิดขึ้นในการทำลายกรุงเยรูซาเล็มนั้น จะเกิดซ้ำอีกในวันยิ่งใหญ่และน่าสะพรึงกลัวแห่งองค์พระผู้เป็นเจ้า แต่ในลักษณะที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าเดิม” Review and Herald, December 7, 1897.
It was only God’s mercy that prevented Jerusalem from being destroyed at the cross.
เป็นเพียงพระเมตตาของพระเจ้าเท่านั้นที่ทรงป้องกันมิให้กรุงเยรูซาเล็มถูกทำลายลง ณ กางเขน
“In the Jews’ crucifixion of Christ was involved the destruction of Jerusalem. The blood shed upon Calvary was the weight that sank them to ruin for this world and for the world to come. So it will be in the great final day, when judgment shall fall upon the rejecters of God’s grace. Christ, their rock of offense, will then appear to them as an avenging mountain. The glory of His countenance, which to the righteous is life, will be to the wicked a consuming fire. Because of love rejected, grace despised, the sinner will be destroyed.” The Desire of Ages, 600.
“ในการที่พวกยิวตรึงพระคริสต์ไว้บนกางเขนนั้น ได้รวมเอาความพินาศของกรุงเยรูซาเล็มไว้ด้วย โลหิตที่หลั่งลงบนคัลวารีเป็นภาระหนักที่ฉุดพวกเขาลงสู่ความพินาศทั้งสำหรับโลกนี้และโลกที่จะมาถึง ฉันใดก็ฉันนั้น ในวันสุดท้ายอันยิ่งใหญ่ เมื่อการพิพากษาจะตกลงเหนือบรรดาผู้ที่ปฏิเสธพระคุณของพระเจ้า พระคริสต์ ศิลาที่ทำให้เขาสะดุดนั้น จะทรงปรากฏแก่พวกเขาเสมือนภูเขาแห่งการแก้แค้น สง่าราศีแห่งพระพักตร์ของพระองค์ ซึ่งสำหรับคนชอบธรรมนั้นเป็นชีวิต จะเป็นไฟเผาผลาญสำหรับคนอธรรม เพราะความรักที่ถูกปฏิเสธ พระคุณที่ถูกดูหมิ่น คนบาปจึงจะถูกทำลาย” The Desire of Ages, 600.
It was only God’s mercy that lingered in not bringing Jerusalem’s destruction at the time of the cross.
เป็นเพียงพระเมตตาของพระเจ้าเท่านั้นที่ยังทรงยับยั้งมิให้นำความพินาศมาสู่กรุงเยรูซาเล็มในเวลาที่กางเขนนั้นเกิดขึ้น
“For nearly forty years after the doom of Jerusalem had been pronounced by Christ Himself, the Lord delayed His judgments upon the city and the nation. Wonderful was the long-suffering of God toward the rejectors of His gospel and the murderers of His Son.” The Great Controversy, 27.
“เป็นเวลาเกือบสี่สิบปีภายหลังจากที่ความพินาศของกรุงเยรูซาเล็มได้ถูกประกาศโดยพระคริสต์เอง องค์พระผู้เป็นเจ้าทรงชะลอการพิพากษาของพระองค์เหนือเมืองนั้นและเหนือชนชาตินั้นไว้ ความอดกลั้นพระทัยของพระเจ้าที่มีต่อบรรดาผู้ปฏิเสธข่าวประเสริฐของพระองค์และบรรดาผู้สังหารพระบุตรของพระองค์นั้นน่าอัศจรรย์ยิ่ง” The Great Controversy, 27.
At the time of His last temple cleansing Jesus had set forth the warning to flee Jerusalem when the abomination of desolation, spoken of by Daniel the prophet, was seen by His followers. The first time He cleansed the temple He had stated that the Jews had made His father’s house a den of thieves, but the last time He said “your house” is left unto you desolate. Even before the cross, which was just about to take place, the temple where the veil was to be rent at the crucifixion had already been identified as the Jew’s house, not God’s house. Sister White addresses when Christ made that declaration, and as her testimony proceeds she also addresses the forty years of extended mercy.
ในเวลาที่พระองค์ทรงชำระพระวิหารครั้งสุดท้าย พระเยซูได้ทรงประกาศคำเตือนให้หนีออกจากกรุงเยรูซาเล็ม เมื่อบรรดาผู้ติดตามของพระองค์เห็นสิ่งอันน่าสะอิดสะเอียนแห่งความร้างเปล่า ซึ่งดาเนียลผู้พยากรณ์ได้กล่าวไว้ ปรากฏขึ้น ครั้งแรกที่พระองค์ทรงชำระพระวิหารนั้น พระองค์ได้ตรัสว่าพวกยิวได้กระทำให้พระนิเวศของพระบิดาของพระองค์เป็นถ้ำโจร แต่ในครั้งสุดท้ายพระองค์ตรัสว่า “เรือนของพวกท่าน” ถูกปล่อยไว้แก่พวกท่านให้ร้างเปล่าแล้ว แม้กระทั่งก่อนเหตุการณ์กางเขน ซึ่งกำลังจะเกิดขึ้นในไม่ช้า พระวิหารซึ่งม่านจะต้องขาดออกในเวลาที่ทรงถูกตรึงกางเขนนั้น ก็ได้ถูกระบุไว้แล้วว่าเป็นเรือนของพวกยิว มิใช่พระนิเวศของพระเจ้า ซิสเตอร์ไวท์กล่าวถึงเวลาที่พระคริสต์ทรงประกาศถ้อยคำนั้น และเมื่อคำพยานของนางดำเนินต่อไป นางก็กล่าวถึงพระเมตตาที่ยืดออกไปอีกสี่สิบปีด้วย
“Christ’s words to the priests and rulers, ‘Behold, your house is left unto you desolate’ (Matthew 23:38), had struck terror to their hearts. They affected indifference, but the question kept rising in their minds as to the import of these words. An unseen danger seemed to threaten them. Could it be that the magnificent temple, which was the nation’s glory, was soon to be a heap of ruins? . . .
พระดำรัสของพระคริสต์ที่ตรัสแก่พวกปุโรหิตและพวกผู้ครอบครองว่า “ดูเถิด เรือนของท่านถูกละทิ้งไว้แก่ท่านให้รกร้าง” (มัทธิว 23:38) ได้ทำให้ใจของเขาทั้งหลายหวาดสะพรึง เขาทั้งหลายแสร้งทำเป็นไม่ใส่ใจ แต่คำถามก็ยังคงผุดขึ้นในความคิดของเขาอยู่เสมอถึงความหมายของพระดำรัสเหล่านี้ ภัยอันมองไม่เห็นประหนึ่งกำลังคุกคามเขาอยู่ เป็นไปได้หรือไม่ว่าพระวิหารอันโอ่อ่าสง่างาม ซึ่งเป็นสง่าราศีของชนชาตินั้น ในไม่ช้าจะกลายเป็นกองซากปรักหักพัง?...
“Christ gave His disciples a sign of the ruin to come on Jerusalem, and He told them how to escape: ‘When ye shall see Jerusalem compassed with armies, then know that the desolation thereof is nigh. Then let them which are in Judea flee to the mountains; and let them which are in the midst of it depart out; and let not them that are in the countries enter thereinto. For these be the days of vengeance, that all things which are written may be fulfilled.’ This warning was given to be heeded forty years after, at the destruction of Jerusalem. The Christians obeyed the warning, and not a Christian perished in the fall of the city.” The Desire of Ages, 628, 630.
“พระคริสต์ได้ประทานหมายสำคัญแก่เหล่าสาวกของพระองค์เกี่ยวกับความพินาศซึ่งจะมาถึงกรุงเยรูซาเล็ม และพระองค์ได้ตรัสบอกพวกเขาถึงวิธีหลีกหนีว่า ‘เมื่อท่านทั้งหลายเห็นกรุงเยรูซาเล็มถูกกองทัพทั้งหลายล้อมไว้ เมื่อนั้นจงรู้เถิดว่าความรกร้างพินาศของเมืองนั้นใกล้เข้ามาแล้ว คราวนั้นให้คนทั้งหลายซึ่งอยู่ในแคว้นยูเดียหนีไปยังภูเขา และให้คนทั้งหลายซึ่งอยู่ในท่ามกลางเมืองออกไปเสีย และอย่าให้คนทั้งหลายซึ่งอยู่ตามชนบทเข้าไปในเมืองนั้น เพราะว่าวันเหล่านั้นเป็นวันแห่งการแก้แค้น เพื่อสารพัดสิ่งซึ่งได้เขียนไว้นั้นจะสำเร็จ’ คำเตือนนี้ได้ประทานไว้เพื่อให้เชื่อฟังในอีกสี่สิบปีต่อมา เมื่อถึงคราวการทำลายกรุงเยรูซาเล็ม คริสเตียนทั้งหลายได้เชื่อฟังคำเตือนนั้น และไม่มีคริสเตียนแม้แต่คนเดียวพินาศในการล่มสลายของเมืองนั้น” The Desire of Ages, 628, 630.
Christ was crucified in the year 31, and nearly forty years later in the year 70, Jerusalem was destroyed after a three-and-a-half-year siege. How could Jerusalem have been destroyed at the cross in the year 31, if there was still three and a half years of probationary time identified as seventy weeks in Daniel chapter nine, verse twenty-four? How can these seeming inconsistencies be resolved? The easiest resolution is to simply identify the fact that when it comes to the close of the probationary time represented by the seventy weeks, that it must be understood as a progressive close of probation. This is true, but it removes any prophetic specificity when applying the waymarks of that history. I will try to explain.
พระคริสต์ทรงถูกตรึงกางเขนในปี ค.ศ. 31 และเกือบสี่สิบปีต่อมา ในปี ค.ศ. 70 กรุงเยรูซาเล็มก็ถูกทำลายหลังจากการล้อมเป็นเวลาสามปีครึ่ง เยรูซาเล็มจะถูกทำลายที่กางเขนในปี ค.ศ. 31 ได้อย่างไร ในเมื่อยังมีเวลาแห่งการทดลองอีกสามปีครึ่งซึ่งระบุไว้ว่าเป็นเจ็ดสิบสัปดาห์ในพระธรรมดาเนียล บทที่เก้า ข้อที่ยี่สิบสี่? ความไม่สอดคล้องที่ดูประหนึ่งเช่นนี้จะคลี่คลายได้อย่างไร? คำอธิบายที่ง่ายที่สุดก็คือ เพียงรับรู้ข้อเท็จจริงว่า เมื่อกล่าวถึงการสิ้นสุดของเวลาแห่งการทดลองซึ่งเป็นภาพแทนโดยเจ็ดสิบสัปดาห์นั้น จะต้องเข้าใจว่าเป็นการสิ้นสุดแห่งการทดลองอย่างค่อยเป็นค่อยไป เรื่องนี้เป็นจริง แต่ก็ทำให้ความจำเพาะเจาะจงในเชิงพยากรณ์เมื่อประยุกต์ใช้จุดหมายสำคัญของประวัติศาสตร์นั้นสูญหายไป ข้าพเจ้าจะพยายามอธิบาย】【。
If Pentecost represents the soon-coming Sunday law where the other flock in Babylon is called out, why was it three and a half years after Pentecost that the gospel went to the Gentiles? Is the death of Christ or the death of Stephen a sign of the close of probation for ancient Israel? If Laodicean Adventism ceases to be a church at the soon-coming Sunday law, did the destruction of the temple in the year 70, represent the end of the temple of Laodicean Adventism at the Sunday law? What might appear as seeming inconsistencies is resolved by the application of “line upon line,” and when that application is employed the testimony of the waymarks we are identifying become very clear and concise.
หากวันเพ็นเทคอสต์เป็นสัญลักษณ์ของกฎหมายวันอาทิตย์ที่กำลังจะมาถึงอันเป็นเวลาที่ฝูงแกะอีกคอกหนึ่งในบาบิโลนถูกเรียกให้ออกมา เหตุใดข่าวประเสริฐจึงไปถึงคนต่างชาติหลังจากวันเพ็นเทคอสต์แล้วสามปีครึ่ง? การสิ้นพระชนม์ของพระคริสต์หรือการตายของสเทเฟนเป็นสัญลักษณ์ของการสิ้นสุดเวลาแห่งพระกรุณาสำหรับอิสราเอลโบราณหรือ? หากแอ๊ดเวนติสม์แบบเลาดีเซียเลิกเป็นคริสตจักร ณ เวลาของกฎหมายวันอาทิตย์ที่กำลังจะมาถึง การทำลายพระวิหารในปี ค.ศ. 70 เป็นสัญลักษณ์ของอวสานแห่งพระวิหารของแอ๊ดเวนติสม์แบบเลาดีเซีย ณ เวลาของกฎหมายวันอาทิตย์หรือ? สิ่งที่อาจดูประหนึ่งเป็นความไม่สอดคล้องกันนั้น ย่อมได้รับการคลี่คลายด้วยการประยุกต์ใช้หลัก “บรรทัดซ้อนบรรทัด” และเมื่อมีการใช้หลักการนั้น คำพยานของหลักหมายต่าง ๆ ที่เรากำลังระบุอยู่นั้นก็จะปรากฏชัดเจนและกระชับอย่างยิ่ง。
The week that Christ confirmed the covenant is broken up into two equal periods of three and a half years. The first three and a half years begins at Christ’s baptism and ends with His death. Baptism is the symbol of His death and resurrection, so the beginning of that period of three and a half years is identical to the ending. In that period Christ presented the gospel exclusively to the Jews. The end of that three and a half years marks the beginning of the following three and a half years. The beginning of the second period of three and a half years begins with the death of Christ, and it ends with the death of Stephen. In that period the disciples presented the gospel exclusively to the Jews.
สัปดาห์ซึ่งพระคริสต์ทรงยืนยันพันธสัญญานั้นถูกแบ่งออกเป็นสองช่วงเท่า ๆ กัน ช่วงละสามปีครึ่ง สามปีครึ่งแรกเริ่มต้นที่บัพติศมาของพระคริสต์และสิ้นสุดลงด้วยการสิ้นพระชนม์ของพระองค์ บัพติศมาเป็นสัญลักษณ์แห่งการสิ้นพระชนม์และการฟื้นคืนพระชนม์ของพระองค์ ดังนั้น การเริ่มต้นของช่วงเวลาสามปีครึ่งนั้นจึงตรงกันกับการสิ้นสุดของมัน ในช่วงเวลานั้น พระคริสต์ทรงเสนอข่าวประเสริฐแก่พวกยิวโดยเฉพาะ การสิ้นสุดของสามปีครึ่งนั้นเป็นจุดเริ่มต้นของสามปีครึ่งถัดมา การเริ่มต้นของช่วงที่สองซึ่งมีระยะเวลาสามปีครึ่งเริ่มด้วยการสิ้นพระชนม์ของพระคริสต์ และสิ้นสุดลงด้วยการตายของสเทเฟน ในช่วงเวลานั้น พวกสาวกได้นำเสนอข่าวประเสริฐแก่พวกยิวโดยเฉพาะ
Those two periods, which are separate prophetic lines, are to be brought together “line upon line.” Both beginnings and endings possess the signature of Alpha and Omega, for the beginning and ending histories are the same. Both periods of duration are identical, and the work that is carried out during each period is identical. Christ who is the First and the Last, is also the creator of all things, and in that regard He is the Creator of Truth. The Hebrew word “truth” was created by three Hebrew letters. The first letter, followed by the thirteenth letter, followed by the last letter of the Hebrew alphabet are combined to make the Hebrew word “truth.”
ช่วงเวลาทั้งสองนั้น ซึ่งเป็นแนวคำพยากรณ์ที่แยกจากกัน จะต้องถูกนำมารวมเข้าด้วยกัน “บรรทัดต่อบรรทัด” ทั้งจุดเริ่มต้นและจุดสิ้นสุดต่างมีลักษณะเฉพาะของอัลฟาและโอเมกา เพราะประวัติศาสตร์แห่งการเริ่มต้นและการสิ้นสุดนั้นเป็นสิ่งเดียวกัน ทั้งสองช่วงระยะเวลามีระยะเท่ากันทุกประการ และงานที่ดำเนินการในแต่ละช่วงเวลาก็เหมือนกันทุกประการ พระคริสต์ผู้ทรงเป็นทั้งเบื้องต้นและเบื้องปลาย ก็ทรงเป็นพระผู้สร้างสรรพสิ่งทั้งปวงด้วย และในแง่นั้นพระองค์ทรงเป็นพระผู้สร้างแห่งความจริง คำภาษาฮีบรูสำหรับคำว่า “ความจริง” ถูกสร้างขึ้นจากอักษรฮีบรูสามตัว โดยนำอักษรตัวแรก ตามด้วยอักษรตัวที่สิบสาม และตามด้วยอักษรตัวสุดท้ายของอักษรฮีบรู มารวมกันเป็นคำภาษาฮีบรูที่แปลว่า “ความจริง”
Both of the periods of three and a half years have Christ as the first and the last, for Christ is at the beginning of the first period at His baptism, as He is at the ending at His death in the first period. And Christ is at His death in the beginning of the second period and He is standing at the right hand of God at the ending of the second period. The number thirteen is the symbol of rebellion, and in both periods whether the gospel was presented in person by Christ, or in the second period by His disciples, the quibbling Jews rebelled against the message of the gospel.
ทั้งสองช่วงเวลาแห่งสามปีครึ่งต่างมีพระคริสต์เป็นทั้งเบื้องต้นและเบื้องปลาย เพราะพระคริสต์ทรงอยู่ ณ จุดเริ่มต้นของช่วงแรกในการรับบัพติศมาของพระองค์ และทรงอยู่ ณ จุดสิ้นสุดด้วยการสิ้นพระชนม์ของพระองค์ในช่วงแรกนั้นด้วย และพระคริสต์ทรงอยู่ในการสิ้นพระชนม์ของพระองค์ ณ จุดเริ่มต้นของช่วงที่สอง และทรงประทับยืนอยู่เบื้องขวาพระหัตถ์ของพระเจ้า ณ จุดสิ้นสุดของช่วงที่สอง เลขสิบสามเป็นสัญลักษณ์ของการกบฏ และในทั้งสองช่วงเวลา ไม่ว่าข่าวประเสริฐจะได้รับการประกาศโดยพระคริสต์ด้วยพระองค์เอง หรือในช่วงที่สองโดยเหล่าสาวกของพระองค์ พวกยิวที่ชอบโต้เถียงก็ได้กบฏต่อสารแห่งข่าวประเสริฐนั้น
Both periods are the same duration, possess the signature of Alpha and Omega, and identify the same gospel message. Those two periods are to be brought together “line upon line.” The methodology of “line upon line,” is the testing methodology of the latter rain. It is the methodology of the last days, and the truths which are identified and established by that methodology in the last days are what purges or purifies the sons of Levi during the sealing of the one hundred and forty-four thousand.
ทั้งสองช่วงเวลามีระยะเวลาเท่ากัน มีลักษณะเฉพาะแห่งอัลฟาและโอเมกา และระบุข่าวประเสริฐสารเดียวกัน ช่วงเวลาทั้งสองนั้นจะต้องถูกนำมาประกอบเข้าด้วยกัน “บรรทัดต่อบรรทัด” ระเบียบวิธีแห่ง “บรรทัดต่อบรรทัด” นั้น คือระเบียบวิธีแห่งการทดสอบของฝนชุกปลายฤดู เป็นระเบียบวิธีแห่งวาระสุดท้าย และความจริงทั้งหลายซึ่งถูกชี้ให้เห็นและสถาปนาขึ้นโดยระเบียบวิธีนั้นในวาระสุดท้าย ก็คือสิ่งที่ชำระล้างหรือชำระให้บริสุทธิ์บรรดาบุตรของเลวีในระหว่างการประทับตราของคนหนึ่งแสนสี่หมื่นสี่พัน
Whom shall he teach knowledge? and whom shall he make to understand doctrine? them that are weaned from the milk, and drawn from the breasts. For precept must be upon precept, precept upon precept; line upon line, line upon line; here a little, and there a little: For with stammering lips and another tongue will he speak to this people. To whom he said, This is the rest wherewith ye may cause the weary to rest; and this is the refreshing: yet they would not hear. But the word of the Lord was unto them precept upon precept, precept upon precept; line upon line, line upon line; here a little, and there a little; that they might go, and fall backward, and be broken, and snared, and taken. Isaiah 28:9–13.
พระองค์จะทรงสอนความรู้แก่ผู้ใด? และจะทรงโปรดให้ผู้ใดเข้าใจคำสอน? คือผู้ที่หย่านมแล้ว และถูกพรากจากอกนมแล้ว เพราะบัญญัติต้องซ้อนบนบัญญัติ บัญญัติซ้อนบนบัญญัติ บรรทัดซ้อนบนบรรทัด บรรทัดซ้อนบนบรรทัด ที่นี่นิดหน่อย และที่นั่นนิดหน่อย เพราะพระองค์จะตรัสแก่ชนชาตินี้ด้วยริมฝีปากที่ตะกุกตะกัก และด้วยภาษาอื่น พระองค์ผู้ได้ตรัสกับเขาว่า “นี่แหละเป็นการพักสงบ ซึ่งด้วยสิ่งนี้ท่านทั้งหลายจะให้ผู้เหน็ดเหนื่อยได้พักสงบ และนี่แหละเป็นความสดชื่น” ถึงกระนั้นเขาทั้งหลายก็มิได้ยอมฟัง แต่พระวจนะของพระยาห์เวห์กลับเป็นแก่เขาว่า บัญญัติซ้อนบนบัญญัติ บัญญัติซ้อนบนบัญญัติ บรรทัดซ้อนบนบรรทัด บรรทัดซ้อนบนบรรทัด ที่นี่นิดหน่อย และที่นั่นนิดหน่อย เพื่อให้เขาทั้งหลายเดินไป และหงายหลังล้มลง และแตกหัก และติดบ่วง และถูกจับไป อิสยาห์ 28:9–13
The next verse in Isaiah addresses the scornful men that rule the people of Jerusalem. For those scornful men, the “rest and the refreshing” (the latter rain), which they refused to “hear,” is what causes them to “go, and fall backward, and be broken, and snared, and taken.” That test was presented to them from another tongue, for Elijah, John the Baptist and William Miller were not trained in the theological schools of their respective histories. The latter rain message that tests Laodicean Adventism, is the message that is produced by the application of “line upon line.”
ข้อพระคัมภีร์ถัดไปในพระธรรมอิสยาห์กล่าวถึงบรรดาคนช่างเยาะเย้ยที่ปกครองประชาชนแห่งกรุงเยรูซาเล็ม สำหรับคนช่างเยาะเย้ยเหล่านั้น “การพักผ่อนและการสดชื่น” (ฝนชุกปลายฤดู) ซึ่งพวกเขาปฏิเสธที่จะ “ฟัง” นั่นเอง คือสิ่งที่ทำให้พวกเขา “ไป และล้มถอยหลัง และถูกหัก และติดบ่วง และถูกจับ” การทดสอบนั้นได้ถูกเสนอแก่พวกเขาจากลิ้นอีกภาษาหนึ่ง เพราะเอลียาห์ ยอห์นผู้ให้บัพติศมา และวิลเลียม มิลเลอร์ มิได้ผ่านการฝึกฝนในสำนักเทววิทยาแห่งประวัติศาสตร์ของตนตามลำดับ ข่าวสารฝนชุกปลายฤดูที่ทดสอบลาวดิเซียแห่งแอ๊ดเวนตีส คือข่าวสารที่เกิดขึ้นจากการประยุกต์ใช้ “บรรทัดซ้อนบรรทัด”
When the first three and a half years of the week in which Christ confirmed the covenant is laid over the second three and a half years, we find prophetic light that clarifies any seeming inconsistencies that might arise in an inquiring mind. The week was when the Messenger of the Covenant was to confirm the covenant, and a biblical covenant must be confirmed with blood. The baptism and crucifixion of Christ and the stoning of Stephen all identify blood. Both lines represent the blood of the covenant, and those lines are confirming the covenant.
เมื่อสามปีครึ่งแรกของสัปดาห์ซึ่งพระคริสต์ทรงยืนยันพันธสัญญาถูกวางทับลงบนสามปีครึ่งหลัง เราจะพบแสงสว่างเชิงพยากรณ์ที่ทำให้ความไม่สอดคล้องกันใด ๆ ซึ่งอาจเกิดขึ้นในจิตใจของผู้ใฝ่ถามนั้นกระจ่างชัด สัปดาห์นั้นคือช่วงเวลาที่ทูตแห่งพันธสัญญาจะทรงยืนยันพันธสัญญา และพันธสัญญาตามพระคัมภีร์จะต้องได้รับการยืนยันด้วยโลหิต การรับบัพติศมาและการถูกตรึงกางเขนของพระคริสต์ และการเอาหินขว้างสเทเฟน ล้วนชี้ถึงโลหิต ทั้งสองเส้นต่างเป็นตัวแทนของโลหิตแห่งพันธสัญญา และเส้นเหล่านั้นกำลังยืนยันพันธสัญญา
When brought together “line upon line,” the baptism and crucifixion are the first waymark, and the crucifixion and stoning of Stephen are the last waymark. When brought together into one line we find the cross and Michael standing up at the death of Stephen as two witnesses of the Jews sealing their rejection of the gospel. The death of Christ, is also the death of His disciple Stephen, which is Passover when the two lines are combined. Three days later Christ is resurrected as the First Fruit offering.
เมื่อถูกนำมารวมกันแบบ “บรรทัดซ้อนบรรทัด” บัพติศมาและการตรึงกางเขนเป็นหมุดหมายแรก และการตรึงกางเขนกับการขว้างสเทเฟนด้วยก้อนหินเป็นหมุดหมายสุดท้าย เมื่อถูกนำมารวมเข้าเป็นเส้นเดียว เราพบว่ากางเขนและมีคาเอลทรงลุกขึ้นยืน ณ การตายของสเทเฟน เป็นพยานสองคนแห่งการที่พวกยิวผนึกการปฏิเสธข่าวประเสริฐของตน การตายของพระคริสต์ ก็เป็นการตายของสเทเฟนสาวกของพระองค์ด้วย ซึ่งคือปัสกาเมื่อเส้นทั้งสองถูกรวมเข้าด้วยกัน สามวันต่อมา พระคริสต์ทรงเป็นขึ้นจากตายในฐานะเครื่องถวายผลแรก।
But now is Christ risen from the dead, and become the first fruits of them that slept. 1 Corinthians 15:20.
แต่บัดนี้ พระคริสต์ได้ทรงเป็นขึ้นมาจากความตายแล้ว และได้ทรงเป็นผลแรกแห่งบรรดาผู้ที่ล่วงหลับไป 1 โครินธ์ 15:20
In between Passover and the feast of First Fruits on the third day is the beginning of the feast of Unleavened Bread. Unleavened bread does not “rise”, and Christ did not rise on the second day, He rose on the third day. Christ and Stephen die together in the “line upon line” application, but Stephen is resurrected after Christ for there is an order to the first fruit resurrection.
ระหว่างเทศกาลปัสกากับเทศกาลผลแรกในวันที่สามนั้น เป็นจุดเริ่มต้นของเทศกาลขนมปังไร้เชื้อ ขนมปังไร้เชื้อนั้นไม่ “ขึ้นฟู” และพระคริสต์ก็มิได้ทรงฟื้นขึ้นในวันที่สอง แต่ทรงฟื้นขึ้นในวันที่สาม พระคริสต์และสเทเฟนตายร่วมกันในการประยุกต์ใช้แบบ “บรรทัดซ้อนบรรทัด” แต่สเทเฟนได้รับการฟื้นคืนชีพภายหลังพระคริสต์ เพราะในการฟื้นคืนชีพของผลแรกนั้นมีลำดับอยู่
But every man in his own order: Christ the first fruits; afterward they that are Christ’s at his coming. 1 Corinthians 15:22.
แต่ละคนจะเป็นขึ้นมาตามลำดับของตน คือพระคริสต์ทรงเป็นผลแรก แล้วภายหลังคือบรรดาผู้ที่เป็นของพระคริสต์เมื่อพระองค์เสด็จมา 1 โครินธ์ 15:22
The Spring feasts cannot be separated from each other, for they are directly related to one another. In this sense, Pentecost represents the soon-coming Sunday law, when there will be a repetition of the pouring out of the Holy Spirit, and the second voice of Revelation chapter eighteen will then call those that do not currently know the gospel, to come out of Babylon. The word “Babylon,” is based upon the word, “Babel,” which means confusion, for it was in the fall of Babel that God confused the languages, and it was at Pentecost that God reverses the confusion of the languages in order to carry the gospel to the world. Thus Pentecost and the Sunday law align.
เทศกาลในฤดูใบไม้ผลิไม่อาจแยกออกจากกันได้ เพราะเทศกาลเหล่านั้นมีความสัมพันธ์โดยตรงต่อกัน ในความหมายนี้ วันเพ็นเทคอสต์เป็นภาพแทนของกฎหมายวันอาทิตย์ซึ่งกำลังจะมาถึงในไม่ช้า เมื่อจะมีการหลั่งพระวิญญาณบริสุทธิ์ซ้ำอีกครั้ง และแล้วเสียงที่สองแห่งพระธรรมวิวรณ์ บทที่สิบแปด จะเรียกบรรดาผู้ที่ในปัจจุบันยังไม่รู้จักข่าวประเสริฐให้ออกมาจากบาบิโลน คำว่า “บาบิโลน” มีรากฐานมาจากคำว่า “บาเบล” ซึ่งหมายถึงความสับสน เพราะในการล่มสลายของบาเบลนั้น พระเจ้าได้ทรงกระทำให้ภาษาทั้งหลายสับสน และที่วันเพ็นเทคอสต์ พระองค์ทรงย้อนกลับความสับสนของภาษา เพื่อจะนำข่าวประเสริฐไปสู่โลก ฉะนั้น วันเพ็นเทคอสต์กับกฎหมายวันอาทิตย์จึงสอดคล้องกัน
At Pentecost the gift of languages was given to the disciples, but their message then was still restricted to the Jews. When both lines are brought together Pentecost occurs in the year 34, when Stephen was stoned and the gospel was then carried to those who do not currently know the gospel.
ในวันเพ็นเทคอสต์ ของประทานแห่งภาษาได้ทรงประทานแก่เหล่าสาวก แต่ข่าวสารของพวกเขาในเวลานั้นยังคงจำกัดอยู่เฉพาะพวกยิวเท่านั้น เมื่อแนวทั้งสองถูกนำมารวมกัน เพ็นเทคอสต์จึงเกิดขึ้นในปี ค.ศ. 34 เมื่อสเทเฟนถูกเอาหินขว้างจนตาย และจากนั้นข่าวประเสริฐก็ถูกนำไปยังผู้ที่ในขณะนั้นยังไม่รู้จักข่าวประเสริฐ
Stephen represents those who are resurrected “at His coming,” but who have died with Him. The First Fruit offering marks the resurrection of Christ on the third day, and it also marks the beginning of the Feast of Weeks, which is also the feast of Pentecost, and which commemorates the giving of the Ten Commandments at Sinai.
สเทเฟนเป็นภาพแทนของบรรดาผู้ที่จะเป็นขึ้นจากตาย “เมื่อพระองค์เสด็จมา” แต่ได้ตายร่วมกับพระองค์แล้ว เครื่องบูชาผลแรกสุกเป็นเครื่องหมายแห่งการเป็นขึ้นจากตายของพระคริสต์ในวันที่สาม และยังเป็นเครื่องหมายแห่งการเริ่มต้นเทศกาลสัปดาห์ด้วย ซึ่งก็คือเทศกาลเพ็นเทคอสต์ และซึ่งเป็นการระลึกถึงการประทานพระบัญญัติสิบประการ ณ ภูเขาซีนาย।
October 22, 1844, aligns with the cross, for among other proofs Sister White aligns the disappointment of the disciples after the cross with the disappointment that followed October 22, 1844. Both the cross and October 22, 1844, prefigure the soon-coming Sunday law. Pentecost also typifies the soon coming Sunday law, but Pentecost came fifty-two days after the cross. The cross, which was typified by Passover, ushers in a series of feasts which commemorate the old paths of ancient Israel from the night the angel of death passed over Egypt, through to the giving of the law. Though the feasts possess their own distinctions, they are inseparably linked to each other. It is therefore accurate to apply the complete fifty-two days from Passover to Pentecost as one singular waymark.
วันที่ 22 ตุลาคม ค.ศ. 1844 สอดคล้องกับกางเขน เพราะท่ามกลางหลักฐานอื่น ๆ นั้น ซิสเตอร์ไวท์ได้จัดให้ความผิดหวังของเหล่าสาวกภายหลังกางเขนสอดคล้องกับความผิดหวังที่ตามมาภายหลังวันที่ 22 ตุลาคม ค.ศ. 1844 ทั้งกางเขนและวันที่ 22 ตุลาคม ค.ศ. 1844 ต่างเป็นภาพล่วงหน้าของกฎหมายวันอาทิตย์ซึ่งกำลังจะมาถึงในไม่ช้า วันเพ็นเทคอสต์ก็เป็นแบบอย่างของกฎหมายวันอาทิตย์ซึ่งกำลังจะมาถึงในไม่ช้าเช่นกัน แต่วันเพ็นเทคอสต์มาถึงหลังจากกางเขนห้าสิบสองวัน กางเขนซึ่งถูกเป็นแบบโดยปัสกา เปิดฉากเทศกาลต่อเนื่องชุดหนึ่งซึ่งระลึกถึงวิถีโบราณของอิสราเอลในสมัยโบราณ ตั้งแต่คืนที่ทูตแห่งความตายผ่านข้ามอียิปต์ ไปจนถึงการประทานพระราชบัญญัติ แม้เทศกาลต่าง ๆ จะมีลักษณะเฉพาะของตนเอง แต่ก็เชื่อมโยงกันอย่างแยกออกจากกันมิได้ เพราะฉะนั้น การนำระยะเวลาครบถ้วนห้าสิบสองวันตั้งแต่ปัสกาจนถึงวันเพ็นเทคอสต์มาใช้เป็นหมุดหมายเดียวจึงเป็นสิ่งที่ถูกต้องแม่นยำ
For this reason, the cross, the death of Stephen, and Pentecost all prefigure the soon coming Sunday law, when the progressive executive judgment upon Modern Babylon begins, as the second voice of Revelation chapter eighteen begins to call God’s other flock out of Babylon. It is at that waymark that the executive judgment upon Jerusalem arrived, though God in His mercy deferred the actual destruction of the temple and city nearly forty years after the cross to the year 70. The destruction of ancient Jerusalem represents the beginning of the progressive executive judgment that begins in the United States when “national apostasy is followed by national ruin.”
ด้วยเหตุนี้ กางเขน การตายของสเทเฟน และวันเพ็นเทคอสต์ ล้วนเป็นภาพล่วงหน้าของกฎหมายวันอาทิตย์ที่กำลังจะมาถึงในไม่ช้า เมื่อการพิพากษาเชิงบังคับคดีแบบก้าวหน้าต่อบาบิโลนสมัยใหม่เริ่มต้นขึ้น ขณะที่สุรเสียงที่สองแห่งวิวรณ์ บทที่สิบแปด เริ่มร้องเรียกฝูงแกะอื่นของพระเจ้าให้ออกมาจากบาบิโลน ณ หมุดหมายแห่งนั้น การพิพากษาเชิงบังคับคดีเหนือเยรูซาเล็มได้มาถึงแล้ว แม้พระเจ้าจะทรงเลื่อนการทำลายพระวิหารและนครนั้นออกไปจริง ๆ ด้วยพระเมตตาของพระองค์เกือบสี่สิบปีหลังจากกางเขน จนถึงปี ค.ศ. 70 การทำลายเยรูซาเล็มในสมัยโบราณเป็นภาพแทนของการเริ่มต้นการพิพากษาเชิงบังคับคดีแบบก้าวหน้าซึ่งเริ่มขึ้นในสหรัฐอเมริกา เมื่อ “การละทิ้งความเชื่อของชาติ ตามมาด้วยความพินาศของชาติ”
Truth is established upon the testimony of two, and in the two lines of three and a half years that Christ confirmed the covenant we find two witnesses of a death and resurrection that is associated with the history that identifies the soon-coming Sunday law. That Sunday law in Revelation chapter eleven, is identified as the “hour of the great earthquake.” That “hour” is directly connected to two witnesses that gave a testimony of three and a half years. Their testimony ends with their death and resurrection.
ความจริงได้รับการสถาปนาไว้บนคำพยานของคนสองคน และในสองแนวของช่วงเวลาสามปีครึ่งซึ่งพระคริสต์ทรงยืนยันพันธสัญญา เราพบพยานสองคนของการตายและการฟื้นคืนชีวิต ซึ่งสัมพันธ์กับประวัติศาสตร์ที่ระบุถึงกฎหมายวันอาทิตย์ที่กำลังจะมาถึงในไม่ช้า กฎหมายวันอาทิตย์นั้นในวิวรณ์ บทที่สิบเอ็ด ถูกระบุว่าเป็น “ชั่วโมงแห่งแผ่นดินไหวครั้งใหญ่” และ “ชั่วโมง” นั้นเชื่อมโยงโดยตรงกับพยานสองคนที่ได้ให้คำพยานเป็นเวลาสามปีครึ่ง คำพยานของพวกเขาสิ้นสุดลงด้วยการตายและการฟื้นคืนชีวิตของพวกเขา
Their testimony of three and a half years, followed by their death and resurrection has been represented by the death and resurrection of both Jesus and Stephen, for “line upon line,” Stephen is represented as being resurrected with Christ. In the feast of First Fruits, two primary offerings were presented.
คำพยานของพวกเขาตลอดระยะเวลาสามปีครึ่ง ซึ่งตามมาด้วยความตายและการเป็นขึ้นจากความตายนั้น ได้ถูกสำแดงไว้โดยความตายและการเป็นขึ้นจากความตายของทั้งพระเยซูและสเทเฟน เพราะว่า “บรรทัดซ้อนบรรทัด” สเทเฟนถูกสำแดงว่าเป็นผู้ฟื้นขึ้นพร้อมกับพระคริสต์ ในเทศกาลผลแรกนั้น มีการถวายเครื่องบูชาหลักอยู่สองประการ
One was a lamb without blemish, and the other an offering of barley. The barley represented the crop to follow, and the lamb represented Christ. Christ was resurrected on the third day, and Stephen represented those that follow, and the barley represented the crop that was to follow. The two witnesses in Revelation eleven testified for three and a half years, after which they were then slain and then were resurrected three and a half days later. Those two witnesses had been typified by Christ, who was the First Fruits, for they represent the one hundred and forty-four thousand, who are also first fruits.
สิ่งหนึ่งคือลูกแกะที่ปราศจากตำหนิ และอีกสิ่งหนึ่งคือเครื่องบูชาจากข้าวบาร์เลย์ ข้าวบาร์เลย์นั้นเป็นสัญลักษณ์แทนพืชผลที่จะติดตามมา และลูกแกะนั้นเป็นสัญลักษณ์แทนพระคริสต์ พระคริสต์ทรงเป็นขึ้นจากความตายในวันที่สาม และสเทเฟนเป็นตัวแทนของบรรดาผู้ที่จะติดตามมา และข้าวบาร์เลย์เป็นสัญลักษณ์แทนพืชผลที่จะติดตามมานั้น พยานทั้งสองในวิวรณ์บทที่สิบเอ็ดเป็นพยานอยู่เป็นเวลาสามปีครึ่ง หลังจากนั้นพวกเขาจึงถูกฆ่า และแล้วก็เป็นขึ้นจากความตายอีกสามวันครึ่งต่อมา พยานทั้งสองนั้นได้ถูกทำให้เป็นแบบอย่างล่วงหน้าโดยพระคริสต์ ผู้ทรงเป็นผลแรก เพราะพวกเขาเป็นตัวแทนของหนึ่งแสนสี่หมื่นสี่พันคน ผู้ซึ่งเป็นผลแรกด้วยเช่นกัน
And I looked, and, lo, a Lamb stood on the mount Sion, and with him an hundred forty and four thousand, having his Father’s name written in their foreheads. And I heard a voice from heaven, as the voice of many waters, and as the voice of a great thunder: and I heard the voice of harpers harping with their harps: And they sung as it were a new song before the throne, and before the four beasts, and the elders: and no man could learn that song but the hundred and forty and four thousand, which were redeemed from the earth. These are they which were not defiled with women; for they are virgins. These are they which follow the Lamb whithersoever he goeth. These were redeemed from among men, being the first fruits unto God and to the Lamb. And in their mouth was found no guile: for they are without fault before the throne of God. Revelation 14:1–5.
แล้วข้าพเจ้าได้มองดู และนี่แน่ะ พระเมษโปดกทรงยืนอยู่บนภูเขาศิโยน และมีคนหนึ่งแสนสี่หมื่นสี่พันคนอยู่กับพระองค์ คนเหล่านั้นมีพระนามของพระบิดาของพระองค์เขียนไว้ที่หน้าผากของตน และข้าพเจ้าได้ยินเสียงจากสวรรค์ ดุจเสียงน้ำมากหลาย และดุจเสียงฟ้าร้องอันยิ่งใหญ่ และข้าพเจ้าได้ยินเสียงเหมือนเสียงนักดีดพิณ กำลังดีดพิณของตนอยู่ และพวกเขาร้องเพลงเหมือนเพลงบทใหม่ต่อหน้าพระที่นั่ง และต่อหน้าสัตว์ทั้งสี่ และพวกผู้ใหญ่ ไม่มีผู้ใดเรียนรู้เพลงนั้นได้ นอกจากคนหนึ่งแสนสี่หมื่นสี่พันคนนั้น ผู้ซึ่งได้รับการไถ่ออกมาจากแผ่นดินโลก คนเหล่านี้คือผู้ที่มิได้เป็นมลทินกับหญิงทั้งหลาย เพราะพวกเขาเป็นพรหมจารี คนเหล่านี้คือผู้ที่ติดตามพระเมษโปดกไปทุกแห่งที่พระองค์เสด็จไป คนเหล่านี้ได้รับการไถ่ออกมาจากท่ามกลางมนุษย์ เป็นผลแรกถวายแด่พระเจ้าและแด่พระเมษโปดก และในปากของพวกเขาไม่พบคำล่อลวงเลย เพราะพวกเขาปราศจากตำหนิต่อหน้าพระที่นั่งของพระเจ้า วิวรณ์ 14:1–5
The barley offering on the feast of First Fruits represented the crop that was to follow, and Stephen in the year 34, followed Christ’s death in the year 31, though “line upon line,” they died at the same waymark. In relation to the first fruit offerings, Christ was the lamb that was slain and Stephen was the barley. According to Paul “Christ” is “the first fruits of them that slept,” and then “afterward they that are Christ’s at his coming.” The one hundred and forty-four thousand are first fruits, and they are those “which follow the Lamb whithersoever he goeth.”
เครื่องบูชาข้าวบาร์เลย์ในเทศกาลผลแรกนั้นเป็นสัญลักษณ์แทนพืชผลที่จะตามมา และสเทเฟนในปี ค.ศ. 34 ก็ได้ติดตามการสิ้นพระชนม์ของพระคริสต์ในปี ค.ศ. 31 แม้ว่าโดยหลัก “บรรทัดต่อบรรทัด” ทั้งสองได้ตายลง ณ หมุดหมายเดียวกัน ในความสัมพันธ์กับเครื่องบูชาผลแรกนั้น พระคริสต์ทรงเป็นลูกแกะที่ถูกฆ่า และสเทเฟนเป็นข้าวบาร์เลย์ ตามที่เปาโลกล่าวไว้ “พระคริสต์” ทรงเป็น “ผลแรกของบรรดาผู้ที่ล่วงหลับไปแล้ว” และต่อจากนั้นคือ “คนทั้งปวงที่เป็นของพระคริสต์เมื่อพระองค์เสด็จมา” ชนหนึ่งแสนสี่หมื่นสี่พันเป็นผลแรก และพวกเขาคือผู้ “ที่ติดตามพระเมษโปดกไปทุกแห่งที่พระองค์เสด็จไป”
In the “hour” of the “great earthquake” of Revelation chapter eleven, the two witnesses that have prophesied for three and a half years, only to be slain and lie in the streets for three and a half days, are resurrected. They are those represented by Stephen who prophetically was resurrected with Jesus, but also after Jesus. They are therefore resurrected “three and a half days,” after they are murdered by the beast that ascended from the bottomless pit. The same “hour,” that they are resurrected they ascend to heaven as an ensign. The process of their resurrection and ascension is carefully outlined in God’s prophetic Word, and it includes that they were typified by the literal death of Stephen, thus representing a spiritual death that is accomplished upon the two witnesses as they are transformed from the Laodicean movement of the third angel unto the Philadelphian movement of the third angel.
ใน “ชั่วโมง” แห่ง “แผ่นดินไหวครั้งใหญ่” ตามวิวรณ์ บทที่สิบเอ็ด พยานทั้งสองซึ่งได้พยากรณ์อยู่สามปีครึ่ง เพียงเพื่อจะถูกสังหารและนอนอยู่ตามถนนทั้งหลายเป็นเวลาสามวันครึ่ง ก็เป็นขึ้นจากความตาย พวกเขาคือผู้ที่สเทเฟนเป็นผู้แทน ซึ่งในเชิงพยากรณ์ได้เป็นขึ้นกับพระเยซู แต่ก็ภายหลังพระเยซูด้วย ฉะนั้น พวกเขาจึงเป็นขึ้นจากความตาย “สามวันครึ่ง” หลังจากที่พวกเขาถูกสังหารโดยสัตว์ร้ายซึ่งขึ้นมาจากบาดาล ใน “ชั่วโมง” เดียวกันกับที่พวกเขาเป็นขึ้นจากความตาย พวกเขาก็ขึ้นไปสู่สวรรค์เป็นธงสัญญาณ กระบวนการแห่งการเป็นขึ้นจากความตายและการขึ้นสู่สวรรค์ของพวกเขาได้รับการวางโครงไว้อย่างรอบคอบในพระวจนะพยากรณ์ของพระเจ้า และกระบวนการนั้นรวมถึงข้อเท็จจริงที่ว่าพวกเขาได้ถูกทำให้เป็นแบบโดยการตายจริงของสเทเฟน ดังนั้นจึงเป็นตัวแทนของความตายฝ่ายวิญญาณที่ได้บังเกิดขึ้นแก่พยานทั้งสอง ขณะที่พวกเขาถูกเปลี่ยนจากขบวนการเลาดีเซียแห่งทูตสวรรค์องค์ที่สาม ไปสู่ขบวนการฟีลาเดลเฟียแห่งทูตสวรรค์องค์ที่สาม
We will continue this study in the next article.
เราจะดำเนินการศึกษานี้ต่อไปในบทความถัดไป
“One thing is certain: those Seventh-day Adventists who take their stand under Satan’s banner will first give up their faith in the warnings and reproofs contained in the Testimonies of God’s spirit.
“สิ่งหนึ่งที่แน่นอนคือ เซเวนท์เดย์แอ๊ดเวนติสต์เหล่านั้นที่ยืนอยู่ใต้ธงของซาตาน จะละทิ้งความเชื่อของตนในคำเตือนและคำตักเตือนที่บรรจุอยู่ในคำพยานทั้งหลายแห่งพระวิญญาณของพระเจ้าเป็นประการแรก”
“The call to greater consecration and holier service is being made, and will continue to be made. Some who are now voicing Satan’s suggestions will come to their senses. There are those in important positions of trust who do not understand the truth for this time. To them the message must be given. If they receive it, Christ will accept them, and will make them workers together with him. But if they refuse to hear the message, they will take their stand under the black banner of the Prince of Darkness.
“กำลังมีการประกาศคำเรียกให้เข้าสู่การอุทิศตนที่ลึกซึ้งยิ่งขึ้นและการรับใช้ที่บริสุทธิ์ยิ่งขึ้น และจะยังคงมีการประกาศต่อไป บางคนที่บัดนี้กำลังเอ่ยถ้อยคำตามคำชี้แนะของซาตาน จะกลับมามีสติสัมปชัญญะ มีผู้ที่ดำรงตำแหน่งสำคัญแห่งความไว้วางใจซึ่งไม่เข้าใจความจริงสำหรับกาลเวลานี้ ข่าวสารนั้นจะต้องถูกนำไปถึงพวกเขา หากพวกเขารับข่าวสารนั้น พระคริสต์จะทรงยอมรับพวกเขา และจะทรงกระทำให้พวกเขาเป็นผู้ร่วมงานกับพระองค์ แต่หากพวกเขาปฏิเสธที่จะฟังข่าวสาร พวกเขาจะยืนอยู่ใต้ธงดำของเจ้าชายแห่งความมืด”
“I am instructed to say that the precious truth for this time is open more and more clearly to human minds. In a special sense men and women are to eat of Christ’s flesh and drink of his blood. There will be a development of the understanding, for the truth is capable of constant expansion. The divine originator of truth will come into closer and still closer communion with those who follow on to know him. As God’s people receive his word as the bread of heaven, they will know that his goings forth are prepared as the morning. They will receive spiritual strength, as the body receives physical strength when food is eaten.
“ข้าพเจ้าได้รับคำสั่งให้กล่าวว่า ความจริงอันประเสริฐสำหรับเวลานี้กำลังเปิดเผยแก่จิตใจของมนุษย์อย่างชัดเจนยิ่งขึ้นทุกที ในความหมายพิเศษ ชายและหญิงทั้งหลายจะต้องกินเนื้อของพระคริสต์และดื่มพระโลหิตของพระองค์ ความเข้าใจจะได้รับการพัฒนา เพราะความจริงนั้นสามารถขยายออกไปได้อย่างต่อเนื่อง ผู้ทรงเป็นต้นกำเนิดแห่งความจริงฝ่ายพระเจ้าจะเสด็จเข้ามาสู่ความสัมพันธ์อันสนิทยิ่งขึ้นและยิ่งขึ้นอีกกับบรรดาผู้ที่ดำเนินต่อไปเพื่อรู้จักพระองค์ เมื่อประชากรของพระเจ้ารับพระวจนะของพระองค์เป็นอาหารแห่งสวรรค์ พวกเขาจะรู้ว่าการเสด็จออกไปของพระองค์ได้ถูกจัดเตรียมไว้แล้วดุจรุ่งอรุณ พวกเขาจะได้รับกำลังฝ่ายจิตวิญญาณ ดังที่ร่างกายได้รับกำลังกายเมื่อรับประทานอาหาร”
“We do not half understand the Lord’s plan in taking the children of Israel from Egyptian bondage, and leading them through the wilderness into Canaan.
“เรายังเข้าใจแผนการขององค์พระผู้เป็นเจ้าเพียงไม่ถึงครึ่ง ในการทรงนำชนชาติอิสราเอลออกจากความเป็นทาสในอียิปต์ และทรงนำพวกเขาผ่านถิ่นทุรกันดารเข้าสู่คานาอัน।
“As we gather up the divine rays shining from the gospel, we shall have a clearer insight into the Jewish economy, and a deeper appreciation of its important truths. Our exploration of truth is yet incomplete. We have gathered up only a few rays of light. Those who are not daily students of the Word will not solve the problems of the Jewish economy. They will not understand the truths taught by the temple service. The work of God is hindered by a worldly understanding of his great plan. The future life will unfold the meaning of the laws that Christ, enshrouded in the pillar of cloud, gave to his people.” Spalding and Magan, 305, 306.
“เมื่อเรารวบรวมรัศมีแห่งสวรรค์ที่ส่องประกายออกมาจากพระกิตติคุณ เราจะได้รับความเข้าใจที่ชัดเจนยิ่งขึ้นเกี่ยวกับระบบระเบียบของชาวยิว และซาบซึ้งลึกซึ้งยิ่งขึ้นในความจริงอันสำคัญของระบบนั้น การค้นคว้าความจริงของเรายังไม่สมบูรณ์ เรายังได้รวบรวมมาเพียงรัศมีแห่งความสว่างไม่กี่สายเท่านั้น บรรดาผู้ที่มิได้เป็นนักศึกษาพระวจนะทุกวันจะไม่สามารถคลี่คลายปัญหาต่าง ๆ ของระบบระเบียบของชาวยิวได้ พวกเขาจะไม่เข้าใจความจริงทั้งหลายที่สอนผ่านพิธีปรนนิบัติในพระวิหาร พระราชกิจของพระเจ้าถูกขัดขวางโดยความเข้าใจตามแบบโลกเกี่ยวกับแผนอันยิ่งใหญ่ของพระองค์ ชีวิตในภายภาคหน้าจะเผยให้เห็นความหมายของบทบัญญัติทั้งหลายที่พระคริสต์ ผู้ทรงถูกปกคลุมอยู่ในเสาเมฆ ได้ประทานแก่ประชากรของพระองค์” Spalding and Magan, 305, 306.