The first half of Revelation chapter nine, identifies the fifth trumpet, which is the first woe, and the second half of the chapter identifies the sixth trumpet, which is the second woe. Both trumpets are graphically illustrated on the 1843 and the 1850 pioneer charts. When the last six verses of Daniel eleven were unsealed at the time of the end in 1989 with the collapse of the Soviet Union the reformatory movement of the one hundred and forty-four thousand began.
ครึ่งแรกของวิวรณ์บทที่เก้าระบุถึงแตรใบที่ห้า ซึ่งเป็นวิบัติประการที่หนึ่ง และครึ่งหลังของบทนั้นระบุถึงแตรใบที่หก ซึ่งเป็นวิบัติประการที่สอง ทั้งแตรทั้งสองใบนี้ได้รับการแสดงไว้อย่างชัดเจนบนแผนภูมิของผู้บุกเบิก ค.ศ. 1843 และ ค.ศ. 1850 เมื่อข้อพระคัมภีร์หกข้อสุดท้ายของดาเนียลบทที่สิบเอ็ดถูกเปิดผนึก ณ เวลาสุดปลายในปี 1989 พร้อมกับการล่มสลายของสหภาพโซเวียต ขบวนการปฏิรูปของคนหนึ่งแสนสี่หมื่นสี่พันคนก็ได้เริ่มต้นขึ้น
Among the truths recognized in 1989, were the great reformatory movements of Bible history, and that they all paralleled each other. All the prophets, and therefore every sacred history, including the sacred reformatory movements, illustrate the final great reformatory movement of the one hundred and forty-four thousand, which is also the mighty movement of the third angel. When the sealing process begins, so too, does the sprinkling of the latter rain. The unsealing of the reformatory movements in 1989, followed by the unsealing of the last six verses of Daniel eleven in 1992, produced an environment of resistance, as always occurs when a new and present truth is unsealed.
ท่ามกลางความจริงทั้งหลายที่ได้รับการตระหนักในปี 1989 นั้น มีการเคลื่อนไหวแห่งการปฏิรูปอันยิ่งใหญ่ต่าง ๆ ในประวัติศาสตร์พระคัมภีร์ และความจริงที่ว่าการเคลื่อนไหวเหล่านั้นล้วนดำเนินไปในแนวขนานต่อกัน บรรดาผู้เผยพระวจนะทั้งสิ้น และด้วยเหตุนั้น ประวัติศาสตร์ศักดิ์สิทธิ์ทุกแขนง รวมทั้งการเคลื่อนไหวแห่งการปฏิรูปอันศักดิ์สิทธิ์ทั้งหลาย ล้วนเป็นภาพประกอบของการเคลื่อนไหวแห่งการปฏิรูปอันยิ่งใหญ่ครั้งสุดท้ายของชนหนึ่งแสนสี่หมื่นสี่พัน ซึ่งเป็นการเคลื่อนไหวอันทรงฤทธิ์ของทูตสวรรค์องค์ที่สามด้วย เมื่อกระบวนการประทับตราเริ่มต้นขึ้น การประพรมของฝนชุกปลายฤดูก็เริ่มต้นขึ้นด้วยเช่นกัน การเปิดผนึกของการเคลื่อนไหวแห่งการปฏิรูปต่าง ๆ ในปี 1989 ซึ่งตามมาด้วยการเปิดผนึกของหกข้อสุดท้ายของดาเนียลบทที่สิบเอ็ดในปี 1992 ได้ก่อให้เกิดบรรยากาศแห่งการต่อต้าน ดังที่เกิดขึ้นอยู่เสมอเมื่อความจริงใหม่และความจริงสำหรับปัจจุบันถูกเปิดผนึก.
In the resistance of the truth of the last six verses of Daniel eleven, the Lord opened up the truth that the prophetic history of pagan Rome, combined with the prophetic history of papal Rome, as established upon two witnesses, identifies the prophetic history of modern Rome. The rule of the triple application of prophecy was recognized, and thereafter employed to defend against error and identify and establish truth. The rules that uphold that every reform line parallels the other reform lines, and the rules associated with a triple application of prophecy, became the bedrock of the rules that were established in the movement of the third angel, as had been typified by the rules established, employed, and published in the Millerite history.
ท่ามกลางการต่อต้านความจริงของข้อพระคัมภีร์หกข้อสุดท้ายแห่งดาเนียลบทที่สิบเอ็ดนั้น องค์พระผู้เป็นเจ้าได้ทรงเปิดเผยความจริงว่า ประวัติศาสตร์เชิงพยากรณ์ของโรมนอกศาสนา เมื่อประกอบเข้ากับประวัติศาสตร์เชิงพยากรณ์ของโรมสันตะปาปา ดังที่ได้สถาปนาไว้บนพยานสองคน ย่อมชี้บ่งประวัติศาสตร์เชิงพยากรณ์ของโรมสมัยใหม่ กฎแห่งการประยุกต์ใช้คำพยากรณ์สามชั้นได้รับการยอมรับ และต่อจากนั้นก็ถูกนำมาใช้เพื่อป้องกันความผิดพลาด และเพื่อชี้บ่งและสถาปนาความจริง กฎทั้งหลายที่ยืนยันว่าแนวการปฏิรูปทุกแนวขนานกับแนวการปฏิรูปอื่น ๆ และกฎทั้งหลายที่สัมพันธ์กับการประยุกต์ใช้คำพยากรณ์สามชั้น ได้กลายเป็นรากฐานอันมั่นคงของกฎต่าง ๆ ที่ได้รับการสถาปนาขึ้นในขบวนการของทูตสวรรค์องค์ที่สาม ดังที่ได้ถูกทำให้เป็นแบบอย่างล่วงหน้าไว้โดยกฎต่าง ๆ ที่ได้รับการสถาปนา นำมาใช้ และตีพิมพ์เผยแพร่ในประวัติศาสตร์ของขบวนการมิลเลอไรต์
The triple application of prophecy as a rule, was unsealed for the movement of the one hundred and forty-four thousand, for they are the movement of the latter rain, and Islam of the third woe is the message of the latter rain. The principle of the triple application of prophecy was identified by the Lion of the tribe of Judah, well before Islam of the third woe arrived in history on September 11, 2001, for He desired that His last-day people would easily recognize the message represented by the arrival of the third woe when He returned His people to Jeremiah’s old paths.
ตามกฎแล้ว การประยุกต์ใช้คำพยากรณ์สามชั้นได้ถูกเปิดผนึกสำหรับขบวนการของคนหนึ่งแสนสี่หมื่นสี่พัน เพราะพวกเขาคือขบวนการแห่งฝนชุกปลายฤดู และอิสลามแห่งวิบัติประการที่สามก็คือข่าวสารแห่งฝนชุกปลายฤดู หลักการของการประยุกต์ใช้คำพยากรณ์สามชั้นนั้นได้รับการชี้ระบุโดยสิงห์แห่งตระกูลยูดาห์ ตั้งแต่ก่อนที่อิสลามแห่งวิบัติประการที่สามจะมาถึงในประวัติศาสตร์เมื่อวันที่ 11 กันยายน ค.ศ. 2001 เพราะพระองค์ทรงประสงค์ให้ประชากรของพระองค์ในยุคสุดท้ายสามารถจดจำข่าวสารซึ่งแสดงแทนโดยการมาถึงของวิบัติประการที่สามได้โดยง่าย เมื่อพระองค์ทรงนำประชากรของพระองค์กลับไปสู่ทางเก่าแก่ของเยเรมีย์
The pioneer understanding of the fifth and sixth trumpets as set forth in Revelation chapter nine, was understood to be the passage in the book of Revelation that was the most firmly and clearly supported by history. Uriah Smith begins his presentation of Revelation chapter nine by employing the words of the historian Keith to make that very point.
ความเข้าใจของบรรพชนผู้บุกเบิกเกี่ยวกับแตรใบที่ห้าและใบที่หกดังที่ปรากฏไว้ในพระธรรมวิวรณ์ บทที่เก้า ได้รับการเข้าใจว่าเป็นตอนหนึ่งในพระธรรมวิวรณ์ที่ได้รับการยืนยันสนับสนุนจากประวัติศาสตร์อย่างมั่นคงและชัดเจนที่สุด อุไรยาห์ สมิธ เริ่มต้นการนำเสนอพระธรรมวิวรณ์ บทที่เก้า โดยอ้างถ้อยคำของนักประวัติศาสตร์คีธเพื่อชี้ให้เห็นประเด็นนั้นโดยตรง
“For an exposition of this trumpet, we shall again draw from the writings of Mr. Keith. This writer truthfully says: ‘There is scarcely so uniform an agreement among interpreters concerning any other part of the Apocalypse as respecting the application of the fifth and sixth trumpets, or the first and second woes, to the Saracens and Turks. It is so obvious that it can scarcely be misunderstood. Instead of a verse or two designating each, the whole of the ninth chapter of the Revelation in equal portions, is occupied with a description of both.” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 495.
“สำหรับคำอธิบายเกี่ยวกับแตรข้อนี้ เราจะอาศัยข้อเขียนของคุณ Keith อีกครั้งหนึ่ง ผู้เขียนท่านนี้กล่าวไว้อย่างถูกต้องว่า ‘แทบจะไม่มีความเห็นพ้องที่สม่ำเสมอในหมู่นักอธิบายเกี่ยวกับส่วนใดอื่นของพระธรรมวิวรณ์ เท่ากับในเรื่องการประยุกต์ใช้แตรข้อที่ห้าและข้อที่หก หรือวิบัติครั้งที่หนึ่งและครั้งที่สอง กับพวกซาราเซ็นและพวกเติร์ก เป็นเรื่องที่เห็นได้ชัดเจนยิ่ง จนแทบจะเป็นไปไม่ได้ที่จะเข้าใจผิด แทนที่จะมีเพียงข้อพระคัมภีร์หนึ่งหรือสองข้อที่ระบุถึงแต่ละฝ่าย พระธรรมวิวรณ์บทที่เก้าทั้งบทกลับถูกใช้ไปโดยแบ่งเป็นส่วนเท่า ๆ กัน เพื่อพรรณนาถึงทั้งสองฝ่ายนั้น’” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 495.
The chapter division of the first and second woes divides the history of the first woe, represented by Mohammed. It is geographically located by what the historian Alexander Keith calls the Saracens, which we would today call Arabia. The history of the second woe, represented by Osman 1, geographically located in Turkey, which the historian identifies as the Turks. The history of the first woe was located and fulfilled in Arabia, the birthplace of Islam and Mohammed. The history of the second woe was located and fulfilled in Turkey, the birthplace of the Ottoman Empire.
การแบ่งบทของวิบัติประการที่หนึ่งและประการที่สอง เป็นการแบ่งประวัติศาสตร์ของวิบัติประการที่หนึ่ง ซึ่งมีโมฮัมเหม็ดเป็นตัวแทน โดยมีที่ตั้งทางภูมิศาสตร์อยู่ในสิ่งที่นักประวัติศาสตร์ อเล็กซานเดอร์ คีธ เรียกว่าเหล่าซาราเซ็น ซึ่งในปัจจุบันเราจะเรียกว่าอาระเบีย ประวัติศาสตร์ของวิบัติประการที่สอง ซึ่งมีออสมานที่ 1 เป็นตัวแทน มีที่ตั้งทางภูมิศาสตร์อยู่ในตุรกี ซึ่งนักประวัติศาสตร์ผู้นี้ระบุว่าเป็นพวกเติร์ก ประวัติศาสตร์ของวิบัติประการที่หนึ่งถูกกำหนดตำแหน่งและสำเร็จครบถ้วนในอาระเบีย อันเป็นแผ่นดินกำเนิดของศาสนาอิสลามและโมฮัมเหม็ด ประวัติศาสตร์ของวิบัติประการที่สองถูกกำหนดตำแหน่งและสำเร็จครบถ้วนในตุรกี อันเป็นแผ่นดินกำเนิดของจักรวรรดิออตโตมัน
The history of the first woe, identifies a warfare that was directed against Rome by independent warriors whose only mutual alliance with one another was the religion of Islam. The history of the second woe, identifies a warfare that was directed against Rome by an organized religion and state power, which is called a Caliphate. In either case, the independent warfare against Rome in the history represented by Mohammed, or the organized warfare represented by Ottman, or the Ottoman Empire, the mode of warfare was to attack suddenly and unexpectedly. It was not a warfare that was carried out by dressing all the soldiers in the same-colored uniforms, then organizing the soldiers into a line and marching them forward into gunfire as was the military custom of that time. The word “assassin” is based upon the Islamic mode of warfare of striking suddenly and unexpectedly, and usually resulting in the death of the attacker also.
ประวัติศาสตร์ของวิบัติประการแรก ชี้ให้เห็นถึงการสงครามที่มุ่งตรงต่อกรุงโรมโดยนักรบอิสระ ซึ่งพันธมิตรอันร่วมกันเพียงประการเดียวระหว่างพวกเขาคือศาสนาอิสลาม ประวัติศาสตร์ของวิบัติประการที่สอง ชี้ให้เห็นถึงการสงครามที่มุ่งตรงต่อกรุงโรมโดยศาสนจักรที่มีการจัดตั้งและอำนาจรัฐ ซึ่งเรียกว่า คอลิฟะฮ์ ไม่ว่าในกรณีใดก็ตาม ทั้งการสงครามอิสระต่อกรุงโรมในประวัติศาสตร์ที่มีโมฮัมเหม็ดเป็นตัวแทน หรือการสงครามที่มีการจัดตั้งซึ่งออตมัน หรือจักรวรรดิออตโตมัน เป็นตัวแทน ลักษณะของการสงครามนั้นคือการโจมตีอย่างฉับพลันและไม่คาดหมาย มิใช่การสงครามที่ดำเนินไปโดยให้ทหารทั้งหมดสวมเครื่องแบบสีเดียวกัน แล้วจัดกำลังทหารเข้าเป็นแถวและเคลื่อนพวกเขาเข้าสู่ห่ากระสุนปืน ดังเช่นที่เป็นธรรมเนียมทางทหารในเวลานั้น คำว่า “assassin” มีรากฐานมาจากรูปแบบการสงครามแบบอิสลามที่ลงมือโจมตีอย่างฉับพลันและไม่คาดหมาย และโดยมากยังส่งผลให้ผู้โจมตีนั้นถึงแก่ความตายด้วย
The word “assassin” is derived from the Arabic word “hashshashin,” which comes from “hashish,” meaning “hashish” or “cannabis.” The term was originally used to refer to a secretive and fanatical group of Nizari Ismaili Muslims in the Middle East during the medieval period. The members of this group were known for their unconventional and often violent methods, including the use of political assassinations to achieve their goals. It is said that they would sometimes consume hashish to prepare for their missions, which led to the use of the term “hashshashin” or “assassins” in the Western world. The Assassins were active during the medieval period, primarily in Persia and Syria, and they played a significant role in various political conflicts and assassinations during that time. The term “assassin” eventually made its way into European languages, where it came to refer more broadly to individuals who carry out political or targeted killings.
คำว่า “assassin” มีรากศัพท์มาจากคำภาษาอาหรับว่า “hashshashin” ซึ่งมาจากคำว่า “hashish” อันมีความหมายว่า “กัญชา” หรือ “cannabis” เดิมทีคำนี้ใช้เรียกกลุ่มมุสลิมนิกายนิซารี อิสมาอีลีในตะวันออกกลางช่วงยุคกลาง ซึ่งเป็นกลุ่มลับและคลั่งไคล้อย่างยิ่ง สมาชิกของกลุ่มนี้เป็นที่รู้จักจากวิธีการที่ไม่เป็นไปตามขนบและมักใช้ความรุนแรง รวมถึงการลอบสังหารทางการเมืองเพื่อให้บรรลุเป้าหมายของตน มีการกล่าวกันว่า บางครั้งพวกเขาจะเสพแฮชิชเพื่อเตรียมตัวสำหรับภารกิจของตน ซึ่งนำไปสู่การใช้คำว่า “hashshashin” หรือ “assassins” ในโลกตะวันตก กลุ่ม Assassins มีบทบาทเคลื่อนไหวในช่วงยุคกลาง โดยหลักอยู่ในเปอร์เซียและซีเรีย และมีบทบาทสำคัญในความขัดแย้งทางการเมืองและการลอบสังหารหลายครั้งในช่วงเวลานั้น ในที่สุด คำว่า “assassin” ก็ได้เข้าสู่ภาษายุโรป ซึ่งมีความหมายกว้างออกไปว่า บุคคลที่ดำเนินการลอบสังหารทางการเมืองหรือการสังหารที่มุ่งเป้าหมายเฉพาะเจาะจง
This mode of warfare is an important prophetic characteristic of the three woes, for the prophetic role of Islam is to produce war. Islam as a symbol is all about warfare, and in Revelation chapter nine, Islam of the first and second woes is an illustration of their warfare. Their warfare is identified in the book of Revelation, as the action that angers the nations, just before probation closes.
รูปแบบของสงครามนี้เป็นลักษณะเชิงพยากรณ์ที่สำคัญของวิบัติทั้งสามประการ เพราะบทบาทเชิงพยากรณ์ของอิสลามคือการก่อสงคราม อิสลามในฐานะสัญลักษณ์เกี่ยวข้องกับสงครามโดยสิ้นเชิง และในพระธรรมวิวรณ์ บทที่เก้า อิสลามแห่งวิบัติประการที่หนึ่งและประการที่สองเป็นภาพประกอบแห่งสงครามของพวกเขา สงครามของพวกเขาถูกระบุไว้ในพระธรรมวิวรณ์ว่าเป็นการกระทำที่ทำให้บรรดาประชาชาติโกรธแค้น ก่อนที่เวลาทดลองจะสิ้นสุดลงไม่นาน
And the nations were angry, and thy wrath is come, and the time of the dead, that they should be judged, and that thou shouldest give reward unto thy servants the prophets, and to the saints, and them that fear thy name, small and great; and shouldest destroy them which destroy the earth. Revelation 11:18.
บรรดาประชาชาติทั้งหลายก็โกรธเคือง และพระพิโรธของพระองค์ก็มาถึงแล้ว และถึงเวลาของบรรดาคนตายที่จะถูกพิพากษา และเวลาที่พระองค์จะประทานบำเหน็จแก่ผู้รับใช้ของพระองค์ คือบรรดาผู้เผยพระวจนะ และแก่พวกธรรมิกชน และแก่บรรดาผู้ที่ยำเกรงพระนามของพระองค์ ทั้งผู้น้อยและผู้ใหญ่ และจะทรงทำลายบรรดาผู้ที่ทำลายแผ่นดินโลก วิวรณ์ 11:18
The “nations” are made “angry”, just before God’s wrath comes, and God’s wrath, as represented in the book of Revelation, is the seven last plagues that come when human probation closes. There are three waymarks in the verse; the angering of the nations, the wrath of God, and the time to judge the dead. The judgment of the dead here referenced is the judgment of the wicked dead that occurs during the thousand-year millennium, and not the investigative judgment of the dead that began on October 22, 1844. Sister White is clear that the three waymarks in this verse are distinct, and occur in the order in the verse.
“ประชาชาติทั้งหลาย” ถูกกระทำให้ “โกรธ” ก่อนที่พระพิโรธของพระเจ้าจะมาถึงเพียงเล็กน้อย และพระพิโรธของพระเจ้านั้น ดังที่ปรากฏเป็นภาพแทนในพระธรรมวิวรณ์ ก็คือภัยพิบัติเจ็ดประการสุดท้ายซึ่งมาถึงเมื่อเวลาทดลองของมนุษย์สิ้นสุดลง ในข้อนี้มีหลักหมายอยู่สามประการ คือ การที่ประชาชาติทั้งหลายถูกกระทำให้โกรธ พระพิโรธของพระเจ้า และวาระที่จะพิพากษาคนตาย การพิพากษาคนตายที่อ้างถึง ณ ที่นี้ คือการพิพากษาคนตายฝ่ายอธรรมซึ่งเกิดขึ้นในระหว่างสหัสวรรษหนึ่งพันปี มิใช่การพิพากษาสอบสวนคดีของคนตายที่ได้เริ่มขึ้นเมื่อวันที่ 22 ตุลาคม ค.ศ. 1844 ซิสเตอร์ไวท์กล่าวไว้อย่างชัดเจนว่าหลักหมายทั้งสามประการในข้อนี้มีความแตกต่างกัน และเกิดขึ้นตามลำดับที่ปรากฏในข้อพระคัมภีร์นั้น
“I saw that the anger of the nations, the wrath of God, and the time to judge the dead were separate and distinct, one following the other, also that Michael had not stood up, and that the time of trouble, such as never was, had not yet commenced. The nations are now getting angry, but when our High Priest has finished His work in the sanctuary, He will stand up, put on the garments of vengeance, and then the seven last plagues will be poured out.
“ข้าพเจ้าเห็นว่า ความกริ้วของบรรดาประชาชาติ พระพิโรธของพระเจ้า และเวลาที่จะทรงพิพากษาคนตายนั้น เป็นเหตุการณ์ที่แยกจากกันและแตกต่างกัน โดยเกิดขึ้นต่อเนื่องกันทีละอย่าง อีกทั้งไมเคิลยังมิได้ทรงลุกขึ้น และเวลาแห่งความทุกข์ลำบากอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อนนั้นยังมิได้เริ่มต้นขึ้น บัดนี้บรรดาประชาชาติกำลังกริ้วอยู่ แต่เมื่อมหาปุโรหิตของเราได้ทรงกระทำพระราชกิจของพระองค์ในสถานนมัสการบริสุทธิ์เสร็จสิ้นแล้ว พระองค์จะทรงลุกขึ้น ทรงสวมฉลองพระองค์แห่งการแก้แค้น แล้วภัยพิบัติทั้งเจ็ดประการสุดท้ายจะถูกเทลงมา”
“I saw that the four angels would hold the four winds until Jesus’ work was done in the sanctuary, and then will come the seven last plagues.” Early Writings, 36.
“ข้าพเจ้าเห็นว่าทูตสวรรค์ทั้งสี่จะยึดลมทั้งสี่ไว้จนกว่างานของพระเยซูในสถานนมัสการจะเสร็จสิ้น แล้วภัยพิบัติเจ็ดประการสุดท้ายจะมาถึง” Early Writings, 36.
The role of Islam in the last book of the Bible is to anger the nations, and they do this through warfare. The role of Islam in the first book of the Bible is to bring every man’s hand in the world together against Islam, represented as Ishmael.
บทบาทของอิสลามในพระธรรมเล่มสุดท้ายของพระคัมภีร์คือการกระตุ้นบรรดาประชาชาติให้กริ้วโกรธ และพวกเขากระทำเช่นนี้ผ่านทางสงคราม ส่วนบทบาทของอิสลามในพระธรรมเล่มแรกของพระคัมภีร์คือการทำให้มือของทุกคนในโลกมารวมกันเพื่อต่อต้านอิสลาม ซึ่งถูกนำเสนอไว้ในรูปของอิชมาเอล
And the angel of the Lord said unto her, Behold, thou art with child, and shalt bear a son, and shalt call his name Ishmael; because the Lord hath heard thy affliction. And he will be a wild man; his hand will be against every man, and every man’s hand against him; and he shall dwell in the presence of all his brethren. Genesis 16:11, 12.
และทูตสวรรค์ของพระยาห์เวห์ตรัสแก่นางว่า ดูเถิด เจ้ามีครรภ์ และจะคลอดบุตรชายคนหนึ่ง และจะเรียกนามของเขาว่า อิชมาเอล เพราะพระยาห์เวห์ได้ทรงสดับความทุกข์ลำบากของเจ้า และเขาจะเป็นดั่งคนป่า มือของเขาจะต่อสู้กับทุกคน และมือของทุกคนจะต่อสู้กับเขา และเขาจะอาศัยอยู่ต่อหน้าพี่น้องทั้งปวงของเขา ปฐมกาล 16:11, 12
The word “hand,” as a symbol is like all biblical symbols, and it can have more than one meaning depending upon the context where it is used. By far the “hand,” as a symbol in Bible prophecy, is a symbol of warfare. The Hebrew word translated as “wild man,” is the word for the wild Arabian ass, which possesses several important prophetic implications, one of which is that the Arabian ass is a member of the Equidae family of animals, as is the horse. In Revelation chapter nine, and on both of the sacred charts of Habakkuk (the 1843 and 1850 pioneer charts), the horse is used as the symbol of the warfare represented by Islam of the three woes. The first and last mention of Islam, as represented in the book of Genesis, and the book of Revelation identify Islam with the symbol of the Equidae family (ass or horse), and they both emphasize the role of Islam as being to bring warfare to “every man” (the nations).
คำว่า “มือ” ในฐานะสัญลักษณ์ ก็เป็นเช่นเดียวกับสัญลักษณ์ทั้งปวงในพระคัมภีร์ กล่าวคือสามารถมีความหมายได้มากกว่าหนึ่งอย่าง ขึ้นอยู่กับบริบทที่ใช้ โดยเด่นชัดที่สุด “มือ” ในฐานะสัญลักษณ์ในคำพยากรณ์ของพระคัมภีร์ เป็นสัญลักษณ์แห่งสงคราม คำภาษาฮีบรูที่แปลว่า “คนป่า” นั้น เป็นคำที่ใช้เรียกลาป่าอาหรับ ซึ่งมีนัยสำคัญทางคำพยากรณ์หลายประการ หนึ่งในนั้นคือ ลาอาหรับเป็นสมาชิกของวงศ์สัตว์ม้า (Equidae) เช่นเดียวกับม้า ในพระธรรมวิวรณ์ บทที่ 9 และในแผนภูมิศักดิ์สิทธิ์ทั้งสองของฮาบากุก (แผนภูมิผู้บุกเบิก ค.ศ. 1843 และ 1850) ม้าถูกใช้เป็นสัญลักษณ์ของสงครามซึ่งอิสลามแห่งวิบัติทั้งสามเป็นตัวแทน การกล่าวถึงอิสลามครั้งแรกและครั้งสุดท้าย ดังที่ถูกนำเสนอไว้ในพระธรรมปฐมกาลและพระธรรมวิวรณ์ ระบุอิสลามด้วยสัญลักษณ์ของวงศ์สัตว์ม้า (ลา หรือ ม้า) และทั้งสองแห่งต่างก็เน้นบทบาทของอิสลามว่าเป็นการนำสงครามมาสู่ “มนุษย์ทุกคน” (บรรดาประชาชาติ)
In the book of Revelation, chapter NINE, verse ELEVEN, the character of Islam is identified, for prophetically character is represented by a name. The name given to the king that rules over Islam reflects that first reference to Islam in the book of Genesis, where it is written that the character or spirit of Ishmael “shall dwell in the presence of all his brethren.” The king which rules over all of Islam is the spirit of Ishmael (their king), whose hand is “against every man”.
ในพระธรรมวิวรณ์ บทที่เก้า ข้อที่สิบเอ็ด ลักษณะนิสัยของอิสลามได้รับการระบุไว้ เพราะในเชิงพยากรณ์นั้น ลักษณะนิสัยถูกแสดงแทนด้วยชื่อ ชื่อที่ประทานแก่กษัตริย์ผู้ปกครองเหนืออิสลามสะท้อนถึงการกล่าวถึงอิสลามเป็นครั้งแรกนั้นในพระธรรมปฐมกาล ซึ่งมีเขียนไว้ว่า ลักษณะนิสัยหรือวิญญาณของอิชมาเอล “จะอาศัยอยู่ต่อหน้าพี่น้องทั้งสิ้นของตน” กษัตริย์ผู้ปกครองเหนืออิสลามทั้งสิ้นคือวิญญาณของอิชมาเอล (กษัตริย์ของพวกเขา) ผู้ซึ่งมือของเขา “ต่อสู้กับทุกคน”
And they had a king over them, which is the angel of the bottomless pit, whose name in the Hebrew tongue is Abaddon, but in the Greek tongue hath his name Apollyon. Revelation 9:11.
และพวกมันมีกษัตริย์ปกครองอยู่เหนือพวกมัน คือทูตสวรรค์แห่งบาดาลลึก ซึ่งในภาษาฮีบรูมีนามว่า อับบัดโดน แต่ในภาษากรีกมีนามว่า อปอลลิโยน วิวรณ์ 9:11
In the Old Testament, represented by the Hebrew, or the New Testament, represented by the Greek, the character that reigns over the adherents of the religion of Islam is identified as either Abaddon or Apollyon, which in either means “death and destruction.” Death and destruction are the character of Islam, whether represented in the Old or New Testaments. The specific characteristics of the spirit that rules within every adherent of Islam, in connection with the symbol of the ass or the horse are both elements of the First and the Last references to Islam. These two prophetic attributes possess the signature of Alpha and Omega. When Sister White identifies the message that brings the one hundred and forty-four thousand to life as the mighty army of the third angel, she states the following:
ในพระคัมภีร์พันธสัญญาเดิม ซึ่งแทนด้วยภาษาฮีบรู หรือในพระคัมภีร์พันธสัญญาใหม่ ซึ่งแทนด้วยภาษากรีก ลักษณะนิสัยที่ครอบงำเหนือบรรดาผู้ยึดถือศาสนาอิสลามถูกระบุว่าเป็น Abaddon หรือ Apollyon ซึ่งทั้งสองคำนั้นมีความหมายว่า “ความตายและความพินาศ” ความตายและความพินาศคืออุปนิสัยของอิสลาม ไม่ว่าจะถูกนำเสนอไว้ในพระคัมภีร์พันธสัญญาเดิมหรือพันธสัญญาใหม่ก็ตาม ลักษณะเฉพาะของวิญญาณที่ปกครองอยู่ภายในผู้ยึดถืออิสลามทุกคน เมื่อเชื่อมโยงกับสัญลักษณ์ของลาหรือม้า ล้วนเป็นองค์ประกอบของการอ้างอิงถึงอิสลามทั้งครั้งแรกและครั้งสุดท้าย คุณลักษณะเชิงพยากรณ์ทั้งสองประการนี้มีลายเซ็นของอัลฟาและโอเมกา เมื่อซิสเตอร์ไวท์ระบุว่าข่าวสารซึ่งทำให้คนหนึ่งแสนสี่หมื่นสี่พันมีชีวิตขึ้นมาคือกองทัพอันทรงฤทธิ์ของทูตสวรรค์องค์ที่สาม นางกล่าวดังนี้:
“Angels are holding the four winds, represented as an angry horse seeking to break loose and rush over the face of the whole earth, bearing destruction and death in its path.
“ทูตสวรรค์ทั้งหลายกำลังยึดเหนี่ยวลมทั้งสี่ ซึ่งถูกพรรณนาเป็นม้าที่กำลังเดือดดาล พยายามจะสะบัดหลุดและพุ่งทะยานไปทั่วพื้นพิภพทั้งสิ้น นำความพินาศและความตายไปตามทางที่มันผ่านไป।
“Shall we sleep on the very verge of the eternal world? Shall we be dull and cold and dead? Oh, that we might have in our churches the Spirit and breath of God breathed into His people, that they might stand upon their feet and live. We need to see that the way is narrow, and the gate strait. But as we pass through the strait gate, its wideness is without limit.” Manuscript Releases, volume 20, 217.
“เราจะหลับใหลอยู่บนริมขอบแห่งโลกนิรันดร์นั้นเองหรือ? เราจะเฉื่อยชา เย็นชา และตายด้านอยู่หรือ? โอ ขอให้เราได้มีพระวิญญาณและลมปราณของพระเจ้าในคริสตจักรทั้งหลายของเรา ที่ทรงระบายเข้าไปในประชากรของพระองค์ เพื่อให้พวกเขายืนขึ้นบนเท้าของตนและมีชีวิต เราจำเป็นต้องเห็นว่าทางนั้นคับแคบ และประตูก็แคบนัก แต่เมื่อเราผ่านประตูแคบนั้นเข้าไปแล้ว ความกว้างขวางของมันก็ไร้ขีดจำกัด” Manuscript Releases, volume 20, 217.
The four winds are held during the sealing of the one hundred and forty-four thousand, and the four winds are an “angry horse” that bears “death and destruction in its path.” On September 11, 2001 the third woe arrived into prophetic history bringing “death and destruction,” thus “angering the nations,” when it struck the spiritual glorious land “suddenly and unexpectedly.” On October 7, 2023, the third woe, continued on its path of “death and destruction” thus further “angering the nations” when it attacked the literal glorious land “suddenly and unexpectedly.” The first unexpected attack marked the beginning of the period of the sealing of the one hundred and forty-four thousand, and the recent attack on October 7, 2023, marks the beginning of the ending period or “binding off” of the sealing of the one hundred and forty-four thousand. Shall we sleep on the very verge of the eternal world?
ลมทั้งสี่ถูกยับยั้งไว้ระหว่างการประทับตราคนหนึ่งแสนสี่หมื่นสี่พัน และลมทั้งสี่นั้นเป็น “ม้าอันพิโรธ” ที่นำ “ความตายและความพินาศไปตามทางของมัน” เมื่อวันที่ 11 กันยายน ค.ศ. 2001 วิบัติประการที่สามได้เข้าสู่ประวัติศาสตร์แห่งคำพยากรณ์ นำมาซึ่ง “ความตายและความพินาศ” จึงเป็นการ “ทำให้บรรดาประชาชาติโกรธเคือง” เมื่อมันโจมตีแผ่นดินอันรุ่งโรจน์ฝ่ายจิตวิญญาณ “อย่างฉับพลันและไม่คาดคิด” เมื่อวันที่ 7 ตุลาคม ค.ศ. 2023 วิบัติประการที่สามได้ดำเนินต่อไปตามเส้นทางแห่ง “ความตายและความพินาศ” ของมัน จึงยิ่ง “ทำให้บรรดาประชาชาติโกรธเคือง” มากขึ้น เมื่อมันโจมตีแผ่นดินอันรุ่งโรจน์ตามตัวอักษร “อย่างฉับพลันและไม่คาดคิด” การโจมตีที่ไม่คาดคิดครั้งแรกได้หมายถึงการเริ่มต้นของช่วงเวลาแห่งการประทับตราคนหนึ่งแสนสี่หมื่นสี่พัน และการโจมตีล่าสุดเมื่อวันที่ 7 ตุลาคม ค.ศ. 2023 หมายถึงการเริ่มต้นของช่วงเวลาแห่งการสิ้นสุด หรือ “การผูกปิด” ของการประทับตราคนหนึ่งแสนสี่หมื่นสี่พัน เราจะหลับใหลอยู่ตรงขอบแดนของโลกนิรันดร์กระนั้นหรือ?
On both sacred pioneer charts Islam of the first and second woes is graphically illustrated by Islamic warriors riding upon their warhorses. The rider upon the warhorse of the first woe in both illustrations is carrying a spear, and the rider of the horse representing the second woe, is firing a rifle. The distinction is plainly identified in Revelation chapter nine, for it was in the history of the second woe, that gunpowder was invented and first used in warfare. Commenting on verses seventeen through nineteen, of Revelation chapter nine, Uriah Smith records the following:
บนแผนภูมิของผู้บุกเบิกอันศักดิ์สิทธิ์ทั้งสองฉบับ ศาสนาอิสลามแห่งวิบัติประการที่หนึ่งและประการที่สองได้รับการถ่ายทอดเป็นภาพอย่างเด่นชัดโดยนักรบมุสลิมที่ขี่ม้าศึกของตน ผู้ขี่บนม้าศึกแห่งวิบัติประการที่หนึ่งในภาพทั้งสองถือหอกอยู่ และผู้ขี่ม้าที่เป็นสัญลักษณ์แทนวิบัติประการที่สองกำลังยิงปืนยาว ความแตกต่างนี้ได้รับการระบุไว้อย่างชัดแจ้งในพระธรรมวิวรณ์ บทที่ 9 เพราะว่าในประวัติศาสตร์ของวิบัติประการที่สองนั้นเอง ที่ดินปืนได้ถูกประดิษฐ์ขึ้นและถูกนำมาใช้ในการสงครามเป็นครั้งแรก อุไรอาห์ สมิธ ได้บันทึกข้อความต่อไปนี้ไว้ในการอธิบายข้อ 17 ถึง 19 ของพระธรรมวิวรณ์ บทที่ 9:
“The first part of this description may have reference to the appearance of these horsemen. Fire, representing a color, stands for red, ‘as red as fire’ being a frequent term of expression; jacinth, or hyacinth, for blue; and brimstone, for yellow. And these colors greatly predominated in the dress of these warriors; so that the description, according to this view, would be accurately met in the Turkish uniform, which was composed largely of red, or scarlet, blue, and yellow. The heads of the horses were in appearance as the heads of lions to denote their strength, courage, and fierceness; while the last part of the verse undoubtedly has reference to the use of gunpowder and firearms for purposes of war, which were then but recently introduced. As the Turks discharged their firearms on horseback, it would appear to the distant beholder that the fire, smoke, and brimstone issued out of the horses’ mouths, as illustrated by the accompanying plate.
“ส่วนแรกของคำพรรณนานี้อาจหมายถึงลักษณะที่ปรากฏของพลม้าเหล่านี้ ไฟ ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของสี หมายถึงสีแดง โดยวลี ‘แดงดั่งไฟ’ เป็นสำนวนที่ใช้กันอยู่เสมอ; jacinth หรือ hyacinth หมายถึงสีน้ำเงิน; และกำมะถันหมายถึงสีเหลือง และสีเหล่านี้เป็นสีที่เด่นอย่างยิ่งในเครื่องแต่งกายของนักรบเหล่านี้; ดังนั้น คำพรรณนานี้ ตามทัศนะนี้ จึงตรงกับเครื่องแบบของพวกเติร์กอย่างแม่นยำ ซึ่งประกอบด้วยสีแดงหรือสีแดงเข้ม สีน้ำเงิน และสีเหลืองเป็นส่วนใหญ่ ศีรษะของม้ามีลักษณะประหนึ่งศีรษะของสิงห์ เพื่อแสดงถึงกำลัง ความกล้าหาญ และความดุร้ายของมัน; ขณะที่ส่วนท้ายของข้อนี้ย่อมอ้างถึงการใช้ดินปืนและอาวุธปืนเพื่อการสงครามอย่างไม่ต้องสงสัย ซึ่งในเวลานั้นเพิ่งได้รับการนำมาใช้ได้ไม่นาน และเนื่องจากพวกเติร์กยิงอาวุธปืนของตนขณะอยู่บนหลังม้า จึงปรากฏแก่ผู้มองจากระยะไกลประหนึ่งว่าไฟ ควัน และกำมะถันพุ่งออกมาจากปากของม้า ดังที่แสดงไว้ในภาพประกอบที่แนบมา”
“Respecting the use of firearms by the Turks in their campaign against Constantinople, Elliott (Horae Apocalypticae, Vol. I, pp. 482–484) thus speaks:—‘It was to “the fire and the smoke and the sulphur,” to the artillery and firearms of Mahomet, that the killing of the third part of men, i.e., the capture of Constantinople, and by consequence the destruction of the Greek empire, was owing. Eleven hundred years and more had now elapsed since her foundation by Constantine. In the course of them, Goths, Huns, Avars, Persians, Bulgarians, Saracens, Russians, and indeed the Ottoman Turks themselves, had made their hostile assaults, or laid siege against it. But the fortifications were impregnable by them. Constantinople survived, and with it the Greek empire. Hence the anxiety of the Sultan Mahomet to find that which would remove the obstacle. “Canst thou cast a cannon,” was his question to the founder of cannon that deserted to him, “of the size sufficient to batter down the wall of Constantinople?” Then the foundry was established at Adrianople, the cannon cast, the artillery prepared, and the siege began.’
“เกี่ยวกับการใช้ปืนไฟของพวกเติร์กในการศึกต่อต้านคอนสแตนติโนเปิล เอลเลียตต์ (Horae Apocalypticae, Vol. I, pp. 482–484) กล่าวไว้ดังนี้:—‘การสังหารมนุษย์หนึ่งในสาม กล่าวคือ การยึดคอนสแตนติโนเปิล และโดยผลสืบเนื่องคือการทำลายจักรวรรดิกรีกนั้น เป็นผลเนื่องมาจาก “ไฟ ควัน และกำมะถัน” คือปืนใหญ่และอาวุธปืนของมะหะหมัด บัดนี้ได้ล่วงเลยมากว่าหนึ่งพันหนึ่งร้อยปีแล้วนับแต่การสถาปนาเมืองนี้โดยคอนสแตนติน ตลอดช่วงเวลานั้น ชาวกอธ ชาวฮัน ชาวอาวาร์ ชาวเปอร์เซีย ชาวบัลแกเรีย ชาวซาราเซ็น ชาวรัสเซีย และแม้กระทั่งพวกเติร์กออตโตมันเอง ต่างได้ยกกำลังเข้าจู่โจมอย่างเป็นปฏิปักษ์ หรือเข้าล้อมเมืองนี้มาแล้ว แต่ป้อมปราการของเมืองนั้นเป็นสิ่งที่พวกเขาไม่อาจตีแตกได้ คอนสแตนติโนเปิลจึงยังคงอยู่รอด และพร้อมกันนั้นจักรวรรดิกรีกก็ยังดำรงอยู่ด้วย ด้วยเหตุนี้ สุลต่านมะหะหมัดจึงมีความกังวลอย่างยิ่งที่จะค้นหาสิ่งซึ่งจะขจัดอุปสรรคนั้นออกไป “ท่านสามารถหล่อปืนใหญ่,” เขาถามนายช่างหล่อปืนใหญ่ผู้ซึ่งละทิ้งฝ่ายของตนมาสวามิภักดิ์ต่อเขา, “ให้มีขนาดใหญ่พอที่จะพังกำแพงเมืองคอนสแตนติโนเปิลลงได้หรือไม่?” แล้วโรงหล่อก็ถูกตั้งขึ้นที่เอเดรียโนเปิล ปืนใหญ่ก็ถูกหล่อ กองปืนใหญ่ก็ถูกจัดเตรียม และการล้อมเมืองก็เริ่มต้นขึ้น’”
“It well deserves remark, how Gibbon, always the unconscious commentator on the Apocalyptic prophecy, puts this new instrumentality of war into the foreground of his picture, in his eloquent and striking narrative of the final catastrophe of the Greek empire. In preparation for it, he gives the history of the recent invention of gunpowder, ‘that mixture of saltpeter, sulphur, and charcoal;’ tells of its earlier use by the Sultan Amurath, and also, as before said, of Mahomet’s foundry of larger cannon at Adrianople; then, in the progress of the siege itself, describes how ‘the volleys of lances and arrows were accompanied with the smoke, the sound, and the fire of the musketry and cannon;’ how ‘the long order of the Turkish artillery was pointed against the walls, fourteen batteries thundering at once on the most accessible places;’ how ‘the fortifications which had stood for ages against hostile violence were dismantled on all sides by the Ottoman cannon, many breaches opened, and near the gate of St. Romanus, four towers leveled with the ground:’ how, as ‘from the lines, the galleys, and the bridge, the Ottoman artillery thundered on all sides, the camp and city, the Greeks and the Turks, were involved in a cloud of smoke, which could only be dispelled by the final deliverance or destruction of the Roman empire:’ how ‘the double walls were reduced by the cannon to a heap of ruins:’ and how the Turks at length ‘rising through the breaches,’ ‘Constantinople was subdued, her empire subverted, and her religion trampled in the dust by the Moslem conquerors.’ I say it well deserves observation how markedly and strikingly Gibbon attributes the capture of the city, and so the destruction of the empire, to the Ottoman artillery. For what is it but a comment on the words of our prophecy? ‘By these three was the third part of men killed, by the fire, and by the smoke, and by the sulphur, which issued out of their mouths.’
นับว่าเป็นสิ่งที่สมควรแก่การสังเกตอย่างยิ่งว่า กิบบอน ผู้ซึ่งเป็นผู้อธิบายคำพยากรณ์แห่งวิวรณ์โดยไม่รู้ตัวอยู่เสมอ ได้ยกเครื่องมือใหม่แห่งสงครามนี้ขึ้นไว้เป็นจุดเด่นเบื้องหน้าในภาพที่เขาวาดไว้ ด้วยถ้อยคำอันคมคายและทรงพลัง ในเรื่องเล่าถึงหายนะครั้งสุดท้ายของจักรวรรดิกรีก ในการเตรียมสู่เหตุการณ์นั้น เขาได้เล่าประวัติของการประดิษฐ์ดินปืนขึ้นใหม่ในระยะไม่นานก่อนหน้านั้น ว่าเป็น “ส่วนผสมของดินประสิว กำมะถัน และถ่านไม้”; เล่าถึงการใช้มันในระยะแรกโดยสุลต่านอมูราธ และดังที่กล่าวแล้วก่อนหน้านี้ ถึงโรงหล่อปืนใหญ่ขนาดมหึมาของมาโฮเม็ตที่อาเดรียโนเปิล; แล้วเมื่อการล้อมดำเนินไป เขาก็บรรยายว่า “ห่าพุ่งของทวนและลูกธนูนั้นมีควัน เสียง และไฟจากปืนคาบศิลาและปืนใหญ่ประกอบอยู่ด้วย” อย่างไร; ว่า “แนวยาวของปืนใหญ่ตุรกีได้เล็งไปยังกำแพง ปืนใหญ่สิบสี่กองระดมคำรามพร้อมกันใส่จุดที่เข้าถึงได้ง่ายที่สุด” อย่างไร; ว่า “ป้อมปราการซึ่งยืนหยัดมาหลายยุคสมัยท่ามกลางความรุนแรงของศัตรู ถูกปืนใหญ่ของออตโตมันรื้อทำลายทุกด้าน ช่องโหว่มากมายถูกเปิดขึ้น และใกล้ประตูนักบุญโรมนัส หอคอยสี่แห่งถูกทำให้ราบกับพื้นดิน” อย่างไร; ว่าเมื่อ “จากแนวล้อม เรือแกลลีย์ และสะพาน ปืนใหญ่ของออตโตมันคำรามอยู่ทุกด้าน ทั้งค่ายและนคร ทั้งชาวกรีกและชาวเติร์ก ต่างถูกห่อหุ้มอยู่ในเมฆควัน ซึ่งจะถูกปัดเป่าออกไปได้ก็ด้วยการช่วยกู้ครั้งสุดท้ายหรือการทำลายจักรวรรดิโรมันเท่านั้น” อย่างไร; ว่า “กำแพงชั้นคู่ถูกปืนใหญ่ลดให้กลายเป็นกองซากปรักหักพัง” อย่างไร; และในที่สุดว่าพวกเติร์ก “ลุกขึ้นผ่านช่องโหว่ทั้งหลาย” และ “คอนสแตนติโนเปิลก็ถูกพิชิต จักรวรรดิของนางก็ถูกโค่นล้ม และศาสนาของนางก็ถูกผู้พิชิตมุสลิมเหยียบย่ำลงในผงคลี” ข้าพเจ้าขอกล่าวว่า นับเป็นสิ่งที่สมควรแก่การสังเกตอย่างยิ่งว่า กิบบอนได้ยกการพิชิตนครนั้น และดังนั้นการทำลายจักรวรรดินั้น ว่าเป็นผลจากปืนใหญ่ของออตโตมัน อย่างเด่นชัดและสะดุดตาเพียงใด เพราะสิ่งนี้คืออะไรเล่า หากไม่ใช่คำอธิบายประกอบต่อพระวจนะในคำพยากรณ์ของเรา? “ด้วยภัยทั้งสามประการนี้ มนุษย์หนึ่งในสามส่วนก็ถูกฆ่าเสีย คือด้วยไฟ และด้วยควัน และด้วยกำมะถัน ซึ่งออกมาจากปากของมันเหล่านั้น”
“‘VERSE 18. By these three was the third part of men killed, by the fire, and by the smoke, and by the brimstone, which issued out of their mouths. 19. For their power is in their mouth, and in their tails; for their tails were like unto serpents, and had heads, and with them they do hurt.’
“‘ข้อ 18 โดยภัยทั้งสามนี้ มนุษย์หนึ่งในสามได้ถูกฆ่าเสีย คือด้วยไฟ ด้วยควัน และด้วยกำมะถัน ซึ่งพุ่งออกมาจากปากของมัน 19 เพราะฤทธิ์อำนาจของมันอยู่ที่ปากของมันและที่หางของมัน เพราะหางของมันเป็นเหมือนงูและมีหัว และด้วยสิ่งเหล่านี้มันจึงทำอันตรายได้’”
“These verses express the deadly effect of the new mode of warfare introduced. It was by means of these agents,—gunpowder, firearms, and cannon,—that Constantinople was finally overcome, and given into the hands of the Turks.” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 510–514.
“ข้อพระคัมภีร์เหล่านี้แสดงให้เห็นถึงผลอันถึงตายของรูปแบบการสงครามแบบใหม่ที่ถูกนำมาใช้ โดยอาศัยเครื่องมือเหล่านี้—ดินปืน อาวุธปืน และปืนใหญ่—คอนสแตนติโนเปิลจึงถูกพิชิตลงในที่สุด และตกอยู่ในเงื้อมมือของพวกเติร์ก” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 510–514.
We will continue the study of the third woe, in the next article.
เราจะศึกษาภัยพิบัติประการที่สามต่อไปในบทความถัดไป
“I awoke from my sleep last night with a great burden upon my mind. I was delivering a message to our brethren and sisters, and it was a message of warning and instruction concerning the work of some who are advocating erroneous theories as to the reception of the Holy Spirit, and its operation through human agencies.
“เมื่อคืนนี้ข้าพเจ้าตื่นขึ้นจากการหลับ ด้วยภาระหนักอึ้งอยู่ในจิตใจ ข้าพเจ้ากำลังถ่ายทอดข่าวสารแก่พี่น้องชายหญิงของเรา และเป็นข่าวสารแห่งการตักเตือนและการสั่งสอนเกี่ยวกับงานของบางคนผู้กำลังสนับสนุนทฤษฎีอันผิดพลาดเกี่ยวกับการรับพระวิญญาณบริสุทธิ์ และการทรงกระทำของพระองค์ผ่านทางผู้รับใช้ที่เป็นมนุษย์”
“I was instructed that fanaticism similar to that which we were called to meet after the passing of the time in 1844 would come in among us again in the closing days of the message, and that we must meet this evil just as decidedly now as we met it in our early experiences.
“ข้าพเจ้าได้รับคำชี้แนะว่า ลัทธิคลั่งไคล้อันคล้ายคลึงกับที่เราได้รับการทรงเรียกให้เผชิญหลังจากการผ่านพ้นของเวลานั้นในปี 1844 จะกลับเข้ามาท่ามกลางเราอีกครั้งในวาระสุดท้ายของข่าวสาร และว่าเราจะต้องเผชิญกับความชั่วร้ายนี้อย่างเด็ดขาดเช่นเดียวกับที่เราได้เผชิญมันมาแล้วในประสบการณ์แรกเริ่มของเรา.
“We are standing on the threshold of great and solemn events. Prophecies are fulfilling. Strange and eventful history is being recorded in the books of heaven—events which it was declared should shortly precede the great day of God. Everything in the world is in an unsettled state. The nations are angry, and great preparations for war are being made. Nation is plotting against nation, and kingdom against kingdom. The great day of God is hasting greatly. But although the nations are mustering their forces for war and bloodshed, the command to the angels is still in force, that they hold the four winds until the servants of God are sealed in their foreheads.” Selected Messages, book 1, 221.
“เรากำลังยืนอยู่บนธรณีแห่งเหตุการณ์อันยิ่งใหญ่และเคร่งขรึม คำพยากรณ์ทั้งหลายกำลังสำเร็จ ประวัติศาสตร์อันประหลาดและเปี่ยมด้วยเหตุการณ์กำลังถูกบันทึกไว้ในสมุดแห่งสวรรค์—เหตุการณ์ซึ่งได้มีการประกาศไว้แล้วว่าจะเกิดขึ้นในไม่ช้าก่อนถึงวันยิ่งใหญ่ของพระเจ้า ทุกสิ่งในโลกอยู่ในสภาพไร้เสถียรภาพ บรรดาประชาชาติกำลังโกรธแค้น และกำลังมีการตระเตรียมครั้งใหญ่สำหรับสงคราม ชาติกำลังวางแผนต่อต้านชาติ และอาณาจักรต่อสู้กับอาณาจักร วันยิ่งใหญ่ของพระเจ้ากำลังเร่งเข้ามาอย่างยิ่ง แต่ถึงแม้ว่าบรรดาประชาชาติจะกำลังระดมกำลังเพื่อสงครามและการนองเลือด พระบัญชายังมีผลบังคับต่อทูตสวรรค์ทั้งหลายอยู่ ให้เขายับยั้งลมทั้งสี่ไว้จนกว่าผู้รับใช้ของพระเจ้าจะได้รับการประทับตราไว้ที่หน้าผากของตน” Selected Messages, book 1, 221.