In the final generation of a people that are being passed by, certain prophetic characteristics are identified. They are then a generation of vipers, for they have formed the character of Satan. They are a generation of adulterers, for they have formed unsanctified connections with the enemies of God. They have reached a point where they see, but cannot understand, they hear, but cannot perceive, for they are unconverted, which is represented as their hearts growing fat. Moses first addressed this very phenomenon.
ในยุคสุดท้ายของชนชาติหนึ่งซึ่งกำลังถูกทรงละเลย ลักษณะเชิงพยากรณ์บางประการได้รับการระบุไว้ ดังนั้น พวกเขาจึงเป็นชั่วอายุแห่งงูพิษ เพราะพวกเขาได้ก่อรูปอุปนิสัยของซาตาน พวกเขาเป็นชั่วอายุแห่งคนล่วงประเวณี เพราะพวกเขาได้สร้างความสัมพันธ์ที่มิได้ถูกชำระให้บริสุทธิ์กับบรรดาศัตรูของพระเจ้า พวกเขามาถึงจุดที่มองเห็น แต่ไม่อาจเข้าใจ ได้ยิน แต่ไม่อาจหยั่งรู้ เพราะพวกเขายังมิได้กลับใจใหม่ ซึ่งมีภาพแทนว่าใจของพวกเขาอ้วนพีขึ้น โมเสสเป็นผู้แรกที่กล่าวถึงปรากฏการณ์นี้โดยตรง.
And Moses called unto all Israel, and said unto them, Ye have seen all that the Lord did before your eyes in the land of Egypt unto Pharaoh, and unto all his servants, and unto all his land; The great temptations which thine eyes have seen, the signs, and those great miracles: Yet the Lord hath not given you an heart to perceive, and eyes to see, and ears to hear, unto this day. Deuteronomy 29:2–4.
และโมเสสได้เรียกชนชาติอิสราเอลทั้งสิ้นมา และกล่าวแก่เขาว่า ท่านทั้งหลายได้เห็นทุกสิ่งซึ่งพระยาห์เวห์ทรงกระทำต่อหน้าต่อตาท่านในแผ่นดินอียิปต์ แก่ฟาโรห์ และแก่บรรดาผู้รับใช้ทั้งสิ้นของเขา และแก่แผ่นดินทั้งสิ้นของเขา คือการทดลองอันยิ่งใหญ่ที่ตาของท่านทั้งหลายได้เห็น หมายสำคัญทั้งหลาย และการอัศจรรย์อันยิ่งใหญ่เหล่านั้น กระนั้นก็ดี พระยาห์เวห์ยังมิได้ทรงประทานใจให้เข้าใจ และตาให้เห็น และหูให้ได้ยินแก่ท่านทั้งหลาย จนถึงทุกวันนี้ เฉลยธรรมบัญญัติ 29:2–4
In the first mention of the Laodicean phenomenon of seeing and hearing, that which God’s people are unable to see is the signs and wonders of their foundational history. Jeremiah identifies the phenomenon as an attribute of the “foolish virgins,” in the last days, and as a representation of the foolish virgins’ refusal to accept the three angels’ messages, that begins with the first angel’s announcement to fear the Creator God. Because of this rebellion they do not receive the latter rain.
ในการกล่าวถึงปรากฏการณ์ของชาวเลาดีเซียเรื่องการเห็นและการได้ยินเป็นครั้งแรก สิ่งที่ประชากรของพระเจ้าไม่สามารถมองเห็นได้คือหมายสำคัญและการอัศจรรย์แห่งประวัติศาสตร์รากฐานของพวกเขา เยเรมีย์ชี้ให้เห็นว่าปรากฏการณ์นี้เป็นลักษณะประการหนึ่งของ “หญิงพรหมจารีโง่เขลา” ในวาระสุดท้าย และเป็นภาพแทนของการที่หญิงพรหมจารีโง่เขลาปฏิเสธที่จะยอมรับข่าวสารของทูตสวรรค์สามองค์ ซึ่งเริ่มต้นด้วยการประกาศของทูตสวรรค์องค์แรกให้ยำเกรงพระเจ้าพระผู้สร้าง เนื่องด้วยการกบฏนี้ พวกเขาจึงไม่ได้รับฝนชุกปลายฤดู
Declare this in the house of Jacob, and publish it in Judah, saying, Hear now this, O foolish people, and without understanding; which have eyes, and see not; which have ears, and hear not: Fear ye not me? saith the Lord: will ye not tremble at my presence, which have placed the sand for the bound of the sea by a perpetual decree, that it cannot pass it: and though the waves thereof toss themselves, yet can they not prevail; though they roar, yet can they not pass over it? But this people hath a revolting and a rebellious heart; they are revolted and gone. Neither say they in their heart, Let us now fear the Lord our God, that giveth rain, both the former and the latter, in his season: he reserveth unto us the appointed weeks of the harvest. Your iniquities have turned away these things, and your sins have withholden good things from you. Jeremiah 5:20–25.
จงประกาศเรื่องนี้ในวงศ์วานของยาโคบ และป่าวร้องในยูดาห์ว่า จงฟังเถิด ชนชาติที่โง่เขลาและปราศจากความเข้าใจ ผู้มีตาแต่ไม่เห็น ผู้มีหูแต่ไม่ได้ยิน พระยาห์เวห์ตรัสว่า เจ้าทั้งหลายไม่ยำเกรงเราหรือ? เจ้าทั้งหลายจะไม่ตัวสั่นต่อหน้าเราหรือ? เราผู้ได้กำหนดทรายไว้เป็นเขตแดนของทะเลโดยกฤษฎีกานิรันดร์ เพื่อมันจะล่วงล้ำข้ามไปไม่ได้ และแม้ว่าคลื่นของมันจะซัดกระหน่ำ ก็ยังเอาชนะไม่ได้ แม้ว่ามันจะคำราม ก็ยังข้ามไปไม่ได้ แต่ชนชาตินี้มีใจดื้อกระด้างและกบฏ พวกเขาได้หันเหไปและจากไปเสียแล้ว ในใจของพวกเขาก็ไม่กล่าวว่า บัดนี้ให้เรายำเกรงพระยาห์เวห์พระเจ้าของเรา ผู้ประทานฝน ทั้งฝนต้นฤดูและฝนปลายฤดูตามกาลของมัน พระองค์ทรงสงวนสัปดาห์ที่กำหนดไว้แห่งการเก็บเกี่ยวไว้ให้แก่เรา ความชั่วช้าผิดบาปของพวกเจ้าได้พรากสิ่งเหล่านี้ไป และบาปของพวกเจ้าได้หน่วงเหนี่ยวสิ่งดีไว้จากพวกเจ้า เยเรมีย์ 5:20–25.
Ezekiel identifies those who manifest the characteristics represented by seeing and not understanding as a rebellious house. They are a rebellious house who will not see the history of their foundations, who are foolish virgins, that are unconverted because they refuse the first angel’s message, which is to refuse them all, for if you do not accept the first angel’s message, you cannot accept the second nor the third. In this condition the latter rain is withheld from these virgins during the time of the latter rain. After Jesus addressed this characteristic in His narrative, He then proceeded to present the parable of the sower.
เอเสเคียลระบุว่าบรรดาผู้ที่แสดงลักษณะนิสัยซึ่งสื่อโดยการเห็นแต่ไม่เข้าใจนั้น เป็นพงศ์พันธุ์ที่กบฏ พวกเขาเป็นพงศ์พันธุ์ที่กบฏ ผู้ซึ่งจะไม่มองเห็นประวัติแห่งรากฐานของตนเอง ผู้ซึ่งเป็นหญิงพรหมจารีโง่เขลา ซึ่งยังไม่ได้กลับใจใหม่ เพราะพวกเขาปฏิเสธข่าวสารของทูตสวรรค์องค์ที่หนึ่ง อันเป็นการปฏิเสธพวกเขาทั้งหมด เพราะถ้าท่านไม่ยอมรับข่าวสารของทูตสวรรค์องค์ที่หนึ่ง ท่านก็ไม่อาจยอมรับทั้งองค์ที่สองหรือองค์ที่สามได้ ในสภาพเช่นนี้ ฝนชุกปลายฤดูย่อมถูกยับยั้งไว้จากหญิงพรหมจารีเหล่านี้ในช่วงเวลาแห่งฝนชุกปลายฤดู หลังจากพระเยซูทรงกล่าวถึงลักษณะนิสัยนี้ในเรื่องเล่าของพระองค์แล้ว พระองค์จึงทรงดำเนินต่อไปเพื่อนำเสนออุปมาเรื่องผู้หว่านพืช
But blessed are your eyes, for they see: and your ears, for they hear. For verily I say unto you, That many prophets and righteous men have desired to see those things which ye see, and have not seen them; and to hear those things which ye hear, and have not heard them. Hear ye therefore the parable of the sower. When any one heareth the word of the kingdom, and understandeth it not, then cometh the wicked one, and catcheth away that which was sown in his heart. This is he which received seed by the way side. But he that received the seed into stony places, the same is he that heareth the word, and anon with joy receiveth it; Yet hath he not root in himself, but dureth for a while: for when tribulation or persecution ariseth because of the word, by and by he is offended. He also that received seed among the thorns is he that heareth the word; and the care of this world, and the deceitfulness of riches, choke the word, and he becometh unfruitful. But he that received seed into the good ground is he that heareth the word, and understandeth it; which also beareth fruit, and bringeth forth, some an hundredfold, some sixty, some thirty. Another parable put he forth unto them, saying, The kingdom of heaven is likened unto a man which sowed good seed in his field: But while men slept, his enemy came and sowed tares among the wheat, and went his way. But when the blade was sprung up, and brought forth fruit, then appeared the tares also. So the servants of the householder came and said unto him, Sir, didst not thou sow good seed in thy field? from whence then hath it tares? He said unto them, An enemy hath done this. The servants said unto him, Wilt thou then that we go and gather them up? But he said, Nay; lest while ye gather up the tares, ye root up also the wheat with them. Let both grow together until the harvest: and in the time of harvest I will say to the reapers, Gather ye together first the tares, and bind them in bundles to burn them: but gather the wheat into my barn. Matthew 13:16–30.
แต่ตาของท่านทั้งหลายเป็นสุข เพราะได้เห็น; และหูของท่านทั้งหลายเป็นสุข เพราะได้ยิน เพราะเราบอกความจริงแก่ท่านทั้งหลายว่า ผู้เผยพระวจนะและคนชอบธรรมเป็นอันมากได้ปรารถนาจะเห็นสิ่งซึ่งท่านทั้งหลายเห็น และมิได้เห็น; และจะได้ยินสิ่งซึ่งท่านทั้งหลายได้ยิน และมิได้ยิน เหตุฉะนั้นท่านทั้งหลายจงฟังคำอุปมาเรื่องผู้หว่านพืชเถิด เมื่อผู้ใดได้ยินพระวจนะแห่งแผ่นดินนั้นแล้วไม่เข้าใจ มารร้ายก็มาและฉวยเอาสิ่งที่หว่านในใจของผู้นั้นไปเสีย ผู้นั้นแหละคือผู้ที่ได้รับเมล็ดพืชซึ่งตกริมหนทาง ส่วนผู้ที่ได้รับเมล็ดพืชในที่ซึ่งมีหินมากนั้น คือผู้ที่ได้ยินพระวจนะแล้วก็รับไว้ด้วยความยินดีในทันที แต่ไม่มีรากในตัว จึงทนอยู่ชั่วคราวเท่านั้น เพราะเมื่อเกิดความทุกข์ยากหรือการข่มเหงเนื่องด้วยพระวจนะ เขาก็สะดุดในทันใด ส่วนผู้ที่ได้รับเมล็ดพืชท่ามกลางหนามนั้น คือผู้ที่ได้ยินพระวจนะ; แต่ความกังวลแห่งโลกนี้และการล่อลวงของทรัพย์สมบัติได้รัดพระวจนะนั้นไว้ จึงไม่เกิดผล แต่ผู้ที่ได้รับเมล็ดพืชในดินดีนั้น คือผู้ที่ได้ยินพระวจนะและเข้าใจ ผู้นั้นก็เกิดผลและบังเกิดผลบ้างร้อยเท่า บ้างหกสิบเท่า บ้างสามสิบเท่า พระองค์ตรัสคำอุปมาอีกเรื่องหนึ่งแก่เขาทั้งหลายว่า “แผ่นดินสวรรค์เปรียบเหมือนชายคนหนึ่งผู้หว่านเมล็ดดีในนาของตน แต่เมื่อคนทั้งหลายหลับอยู่ ศัตรูของเขาก็มาและหว่านข้าวละมานท่ามกลางต้นข้าวสาลี แล้วก็จากไป แต่เมื่อข้าวงอกขึ้นและเกิดผลแล้ว ข้าวละมานก็ปรากฏขึ้นด้วย บ่าวของเจ้าของเรือนจึงมาหาเขาและกล่าวว่า ‘นายเจ้าข้า ท่านมิได้หว่านเมล็ดดีในนาของท่านหรือ แล้วข้าวละมานมาจากไหนเล่า?’ เขาจึงตอบพวกเขาว่า ‘ศัตรูเป็นผู้กระทำสิ่งนี้’ บ่าวเหล่านั้นจึงกล่าวแก่เขาว่า ‘ถ้าเช่นนั้น ท่านต้องการให้เราไปถอนมันเสียหรือไม่?’ แต่เขาตอบว่า ‘อย่าเลย เกรงว่าเมื่อถอนข้าวละมาน ท่านทั้งหลายจะถอนต้นข้าวสาลีขึ้นมาพร้อมกันด้วย จงปล่อยให้ทั้งสองเติบโตด้วยกันไปจนถึงฤดูเกี่ยว และในเวลาเกี่ยวเราจะสั่งพวกคนเกี่ยวว่า จงรวบรวมข้าวละมานก่อน มัดเป็นฟ่อนเพื่อเผาเสีย แต่จงเก็บข้าวสาลีเข้าไว้ในยุ้งของเรา’” มัทธิว 13:16–30.
The foolish are the tares, and the wise are the wheat. In the parable of the ten virgins the possession of oil is what manifests the distinction between the two classes, and with the wheat and tares its based upon whether the seed, which is the word, is understood. The first mention of a class that will not see and therefore understand by Moses, places the message that is to be understood as the signs and wonders of the foundational history. The last prophetic reference to the elements of the blindness of the rebellious house by Ellen White identifies that the eyes that were blessed to see what all the righteous men wished to see was the history of the Millerite movement.
คนเขลาคือข้าวละมาน และคนฉลาดคือข้าวสาลี ในอุปมาเรื่องหญิงพรหมจารีสิบคนนั้น การมีน้ำมันเป็นสิ่งที่สำแดงให้เห็นความแตกต่างระหว่างชนทั้งสองจำพวก และในกรณีของข้าวสาลีกับข้าวละมานนั้น ความแตกต่างตั้งอยู่บนว่าเมล็ดพืชซึ่งคือพระวจนะนั้นเป็นที่เข้าใจหรือไม่ การกล่าวถึงเป็นครั้งแรกโดยโมเสสเกี่ยวกับชนจำพวกหนึ่งซึ่งจะไม่เห็นและเพราะฉะนั้นจึงไม่เข้าใจนั้น ชี้ให้เห็นว่าข่าวสารซึ่งจะต้องเข้าใจคือหมายสำคัญและการอัศจรรย์แห่งประวัติศาสตร์รากฐาน ส่วนการอ้างอิงเชิงพยากรณ์ครั้งสุดท้ายถึงองค์ประกอบต่าง ๆ ของความบอดของวงศ์วานที่กบฏโดยเอลเลน ไวท์ ระบุว่า นัยน์ตาซึ่งได้รับพระพรให้เห็นสิ่งที่บรรดาคนชอบธรรมทั้งปวงปรารถนาจะเห็นนั้น คือประวัติศาสตร์ของขบวนการมิลเลอไรต์
“All the messages given from 1840–1844 are to be made forcible now, for there are many people who have lost their bearings. The messages are to go to all the churches.
“ข่าวสารทั้งปวงที่ได้ประทานตั้งแต่ปี 1840–1844 จะต้องถูกนำเสนอด้วยพลังในบัดนี้ เพราะมีคนเป็นอันมากที่ได้สูญเสียทิศทางของตนไป ข่าวสารเหล่านี้จะต้องถูกส่งไปยังคริสตจักรทั้งปวง”
“Christ said, ‘Blessed are your eyes, for they see; and your ears, for they hear. For verily I say unto you, That many prophets and righteous men have desired to see those things which ye see, and have not seen them; and to hear those things which ye hear, and have not heard them’ [Matthew 13:16, 17]. Blessed are the eyes which saw the things that were seen in 1843 and 1844.” Manuscript Releases, volume 21, 436, 437.
“พระคริสต์ตรัสว่า ‘ตาของท่านทั้งหลายเป็นสุข เพราะได้เห็น; และหูของท่านทั้งหลายเป็นสุข เพราะได้ยิน ด้วยเราบอกความจริงแก่ท่านทั้งหลายว่า มีผู้พยากรณ์และคนชอบธรรมเป็นอันมากปรารถนาจะเห็นสิ่งซึ่งท่านทั้งหลายเห็นอยู่ และหาได้เห็นไม่; และจะได้ยินสิ่งซึ่งท่านทั้งหลายได้ยินอยู่ และหาได้ยินไม่’ [Matthew 13:16, 17] ดวงตาที่ได้เห็นสิ่งทั้งหลายซึ่งได้ถูกเห็นในปี 1843 และ 1844 ก็เป็นสุข” Manuscript Releases, เล่ม 21, 436, 437.
Jesus always illustrates the end with the beginning, and the first reference to those who have eyes, but do not see or understand, and the last reference identify that the foundational history of the rebellious house is what is not seen, and is therefore rejected, and thus prevents the foolish from recognizing the latter rain. The history of 1840–1844 was typified by the deliverance of ancient Israel from Egyptian bondage. Ancient Israel’s failure to pass the initial testing process brought them to Kadesh, where they accepted the false report of the ten spies and selected a new captain to lead them back to Egypt. Forty years later they were brought back to Kadesh, and Moses failed by striking the Rock a second time.
พระเยซูทรงยกตอนจบมาเปรียบเทียบกับตอนเริ่มต้นอยู่เสมอ และการกล่าวอ้างครั้งแรกถึงผู้ที่มีตาแต่ไม่เห็นหรือไม่เข้าใจ กับการกล่าวอ้างครั้งสุดท้ายนั้น ชี้ให้เห็นว่าประวัติศาสตร์พื้นฐานของวงศ์วานแห่งการกบฏคือสิ่งที่มองไม่เห็น และด้วยเหตุนั้นจึงถูกปฏิเสธ และดังนั้นจึงขัดขวางมิให้คนโง่เขลารู้จำฝนชุกปลายฤดูได้ ประวัติศาสตร์แห่งปี 1840–1844 ถูกใช้เป็นแบบอย่างโดยการช่วยกู้อิสราเอลโบราณให้พ้นจากพันธนาการแห่งอียิปต์ ความล้มเหลวของอิสราเอลโบราณในการผ่านกระบวนการทดสอบขั้นแรกได้นำพวกเขาไปสู่คาเดช ที่ซึ่งพวกเขายอมรับรายงานเท็จของสายลับทั้งสิบคน และได้เลือกนายกองคนใหม่เพื่อนำพวกเขากลับไปยังอียิปต์ สี่สิบปีต่อมา พวกเขาถูกนำกลับมายังคาเดชอีกครั้ง และโมเสสก็ล้มเหลวโดยตีศิลาเป็นครั้งที่สอง
Though Moses failed, Joshua still proceeded to lead them into the Promised Land. The last test at Kadesh had a serious rebellion associated with it, for Jesus always illustrates the end with the beginning, and the rebellion of the ten spies at Kadesh in the beginning of the forty years, and at the ending of the forty years also illustrates a great rebellion at Kadesh. Yet in spite of the rebellion of Moses at Kadesh, the vision of entering into the Promised Land was no longer delayed.
แม้โมเสสจะล้มเหลว แต่โยชูวาก็ยังคงดำเนินต่อไปเพื่อนำพวกเขาเข้าสู่แผ่นดินแห่งพระสัญญา การทดสอบครั้งสุดท้ายที่คาเดชมีการกบฏครั้งร้ายแรงเกี่ยวข้องอยู่ด้วย เพราะพระเยซูทรงใช้ตอนจบเพื่อแสดงให้เห็นตอนเริ่มต้นอยู่เสมอ และการกบฏของสายลับสิบคนที่คาเดชในตอนต้นของสี่สิบปี และในตอนปลายของสี่สิบปี ก็แสดงให้เห็นถึงการกบฏครั้งใหญ่ที่คาเดชเช่นกัน กระนั้นก็ดี แม้จะมีการกบฏของโมเสสที่คาเดช นิมิตแห่งการเข้าสู่แผ่นดินแห่งพระสัญญาก็มิได้ถูกชะลออีกต่อไป
In the rebellion of 1863, that led to the increased rebellion of 1888, that led to the increased rebellion of 1919, which culminated in the rebellion of 1957, Jesus brought Laodicean Adventism back to Kadesh. He brought them back to the history where the third angel arrived and began a testing process that ultimately manifested the rebellion of 1863, and the banishment of wandering in the wilderness of Laodicea. The third angel entered into the ending history of Laodicean Adventism on September 11, 2001 when the mighty angel of Revelation eighteen, which is the third angel, came down. He then announced that Babylon was fallen, as typified by the casting down of Nimrod’s tower, when the towers of New York City were brought down.
ในการกบฏปี 1863 ซึ่งนำไปสู่การกบฏที่ทวีความรุนแรงขึ้นในปี 1888 ซึ่งนำไปสู่การกบฏที่ทวีความรุนแรงยิ่งขึ้นในปี 1919 และบรรลุจุดสุดยอดในการกบฏปี 1957 พระเยซูได้ทรงนำแอ๊ดเวนติสม์แบบเลาดีเซียกลับไปยังกาเดช พระองค์ทรงนำพวกเขากลับไปสู่ประวัติศาสตร์ที่ทูตสวรรค์องค์ที่สามมาถึงและเริ่มกระบวนการทดสอบ ซึ่งในที่สุดได้สำแดงการกบฏปี 1863 และการถูกขับไล่ให้เร่ร่อนอยู่ในถิ่นทุรกันดารแห่งเลาดีเซีย ทูตสวรรค์องค์ที่สามได้เข้าสู่ประวัติศาสตร์ช่วงปลายของแอ๊ดเวนติสม์แบบเลาดีเซียในวันที่ 11 กันยายน 2001 เมื่อทูตสวรรค์ผู้ทรงฤทธิ์ในวิวรณ์บทที่สิบแปด ซึ่งก็คือทูตสวรรค์องค์ที่สาม ได้ลงมา แล้วท่านได้ประกาศว่าบาบิโลนล้มลงแล้ว ตามแบบอย่างที่แสดงไว้โดยการพังทลายลงของหอคอยของนิมโรด เมื่อหอคอยทั้งหลายแห่งนครนิวยอร์กถูกทำให้พังทลายลง
“The third angel’s message will not be comprehended, the light which will lighten the earth with its glory will be called a false light, by those who refuse to walk in its advancing glory.” Review and Herald, May 27, 1890.
“ข่าวสารของทูตสวรรค์องค์ที่สามจะไม่เป็นที่เข้าใจ และความสว่างซึ่งจะส่องโลกให้สว่างด้วยรัศมีภาพของมัน จะถูกเรียกว่าเป็นความสว่างเทียม โดยบรรดาผู้ที่ปฏิเสธจะดำเนินในรัศมีภาพอันก้าวหน้าของมัน” Review and Herald, May 27, 1890.
As with ancient Israel, so too with modern Israel. The generation that witnesses September 11, 2001 is the last generation. Jesus said in Luke chapter twenty-one that “this generation,” and He identified that generation as those living when the heavens and earth shall pass away, which occurs at the Second Coming. That generation who live to witness Christ’s return will have recognized a sign that proves to them that they are the final generation. They will know and understand that they are those living when the “effect of every vision” is no longer “prolonged.”
ดังเช่นที่เป็นกับอิสราเอลในสมัยโบราณ ก็เป็นเช่นนั้นกับอิสราเอลยุคปัจจุบันด้วย ชั่วอายุคนที่เป็นพยานเห็นเหตุการณ์วันที่ 11 กันยายน ค.ศ. 2001 คือชั่วอายุคนสุดท้าย พระเยซูตรัสไว้ในลูกาบทที่ยี่สิบเอ็ดว่า “ชั่วอายุคนนี้” และพระองค์ทรงระบุชั่วอายุคนนั้นว่าเป็นผู้ที่มีชีวิตอยู่เมื่อฟ้าสวรรค์และแผ่นดินโลกจะล่วงไป ซึ่งเกิดขึ้นในการเสด็จมาครั้งที่สอง ชั่วอายุคนซึ่งมีชีวิตอยู่เพื่อเป็นพยานเห็นการเสด็จกลับมาของพระคริสต์จะได้ตระหนักถึงหมายสำคัญประการหนึ่งซึ่งพิสูจน์แก่พวกเขาว่าพวกเขาเป็นชั่วอายุคนสุดท้าย พวกเขาจะรู้และเข้าใจว่าพวกเขาคือผู้ที่มีชีวิตอยู่ในเวลาที่ “ผลของนิมิตทุกประการ” มิได้ “เนิ่นช้า” อีกต่อไป
As Jesus was leaving the temple with the disciples they asked Him to explain what He had meant by His description of the destruction of the temple. That conversation was representing the conversation which His disciples have during the final generation. The disciples wished to understand what He meant when He has repeatedly taught that the Laodicean Adventist church is to be swept away at the soon-coming Sunday law, as the worshippers therein are spewed out of His mouth, and are no longer those who speak for Him.
ขณะที่พระเยซูเสด็จออกจากพระวิหารพร้อมกับเหล่าสาวก พวกเขาได้ทูลถามพระองค์ให้ทรงอธิบายว่าพระองค์ทรงหมายถึงอะไรในการพรรณนาถึงการทำลายพระวิหารนั้น บทสนทนาครั้งนั้นเป็นภาพแทนของบทสนทนาซึ่งเหล่าสาวกของพระองค์จะมีขึ้นในชนรุ่นสุดท้าย เหล่าสาวกปรารถนาจะเข้าใจว่าพระองค์ทรงหมายถึงอะไร เมื่อพระองค์ได้ทรงสอนอยู่ซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่าคริสตจักรแอ๊ดเวนตีสแห่งเลาดีเซียจะถูกกวาดล้างไปเมื่อกฎหมายวันอาทิตย์ซึ่งใกล้จะมาถึงมาถึงแล้ว ดังเช่นผู้นมัสการภายในนั้นถูกคายออกจากพระโอษฐ์ของพระองค์ และมิได้เป็นผู้ที่กล่าวแทนพระองค์อีกต่อไป
In answering the disciples Jesus described the destruction of Jerusalem and the history that followed, all the way through to the end of the world. After laying out the historical overview up to verse nineteen, He then addresses the destruction of Jerusalem, a destruction which could have occurred at the cross, but that in God’s mercy and longsuffering was postponed for about forty years. At the end of the forty years there would be a remnant that would escape the destruction, but only if they recognized the sign that He then gave.
ในการทรงตอบเหล่าสาวก พระเยซูได้ทรงพรรณนาถึงการทำลายกรุงเยรูซาเล็มและประวัติศาสตร์ที่ติดตามมา ต่อเนื่องไปจนถึงอวสานของโลก หลังจากทรงวางภาพรวมทางประวัติศาสตร์ไว้จนถึงข้อสิบเก้าแล้ว พระองค์จึงตรัสถึงการทำลายกรุงเยรูซาเล็ม การทำลายซึ่งอาจเกิดขึ้นได้ตั้งแต่ที่กางเขน แต่ด้วยพระเมตตาและความอดทนยืนนานของพระเจ้า จึงได้ถูกเลื่อนออกไปประมาณสี่สิบปี เมื่อสิ้นสุดสี่สิบปีนั้น จะมีชนกลุ่มน้อยที่เหลืออยู่และจะรอดพ้นจากการทำลาย แต่ก็ต่อเมื่อพวกเขาจำแนกหมายสำคัญที่พระองค์ทรงประทานในเวลานั้นได้เท่านั้น
In the beginning of ancient Israel there was a forty-year period, which started with a judgment upon the rebellion of the ten spies that was deferred for forty years, due to the intercession of Moses. At the end of ancient Israel there was a judgment upon the rebellion of the cross that was deferred for forty years, due to the intercession of Christ’s longsuffering and mercy. In both histories there was a remnant that escaped. Jesus always illustrates the end of a thing with the beginning of a thing.
ในช่วงเริ่มต้นของอิสราเอลโบราณ มีระยะเวลาสี่สิบปีระยะหนึ่ง ซึ่งเริ่มต้นด้วยการพิพากษาต่อการกบฏของสายลับสิบคน อันเป็นการพิพากษาที่ถูกเลื่อนออกไปเป็นเวลาสี่สิบปี เนื่องด้วยการทูลวิงวอนของโมเสส ในช่วงปลายของอิสราเอลโบราณ มีการพิพากษาต่อการกบฏแห่งกางเขน ซึ่งถูกเลื่อนออกไปเป็นเวลาสี่สิบปี เนื่องด้วยความอดกลั้นพระทัยและพระเมตตาของพระคริสต์ ในประวัติศาสตร์ทั้งสองนั้น มีคนที่เหลืออยู่กลุ่มหนึ่งซึ่งรอดพ้นไปได้ พระเยซูทรงใช้จุดเริ่มต้นของสิ่งหนึ่งเป็นภาพประกอบถึงจุดจบของสิ่งนั้นอยู่เสมอ
Jesus addressed the sign associated with the destruction of Jerusalem and identified it as “the days of vengeance.”
พระเยซูได้ตรัสถึงหมายสำคัญที่เกี่ยวข้องกับการทำลายกรุงเยรูซาเล็ม และทรงระบุว่านั่นคือ “วันแห่งการแก้แค้น”
And when ye shall see Jerusalem compassed with armies, then know that the desolation thereof is nigh. Then let them which are in Judaea flee to the mountains; and let them which are in the midst of it depart out; and let not them that are in the countries enter thereinto. For these be the days of vengeance, that all things which are written may be fulfilled. Luke 21:20–22.
และเมื่อท่านทั้งหลายเห็นกรุงเยรูซาเล็มถูกกองทัพล้อมไว้ เมื่อนั้นจงรู้เถิดว่าความพินาศของกรุงนั้นใกล้เข้ามาแล้ว คราวนั้นให้บรรดาผู้ที่อยู่ในแคว้นยูเดียหนีไปยังภูเขา และให้บรรดาผู้ที่อยู่ท่ามกลางกรุงนั้นออกไปเสีย และอย่าให้บรรดาผู้ที่อยู่ตามชนบทเข้าไปในกรุงนั้นเลย เพราะว่านี่เป็นวันแห่งการแก้แค้น เพื่อบรรดาสิ่งทั้งปวงที่ได้เขียนไว้นั้นจะสำเร็จ ลูกา 21:20–22
The “day of vengeance” is the seven last plagues, and for this reason Sister White aligns the destruction of Jerusalem with God’s executive judgment in the last days.
“วันแห่งการแก้แค้น” คือภัยพิบัติเจ็ดประการสุดท้าย และด้วยเหตุนี้ ซิสเตอร์ไวท์จึงเชื่อมโยงการทำลายกรุงเยรูซาเล็มเข้ากับการพิพากษาโดยตรงของพระเจ้าในยุคสุดท้าย
Come near, ye nations, to hear; and hearken, ye people: let the earth hear, and all that is therein; the world, and all things that come forth of it. For the indignation of the Lord is upon all nations, and his fury upon all their armies: he hath utterly destroyed them, he hath delivered them to the slaughter. Their slain also shall be cast out, and their stink shall come up out of their carcases, and the mountains shall be melted with their blood. And all the host of heaven shall be dissolved, and the heavens shall be rolled together as a scroll: and all their host shall fall down, as the leaf falleth off from the vine, and as a falling fig from the fig tree. For my sword shall be bathed in heaven: behold, it shall come down upon Idumea, and upon the people of my curse, to judgment. The sword of the Lord is filled with blood, it is made fat with fatness, and with the blood of lambs and goats, with the fat of the kidneys of rams: for the Lord hath a sacrifice in Bozrah, and a great slaughter in the land of Idumea. And the unicorns shall come down with them, and the bullocks with the bulls; and their land shall be soaked with blood, and their dust made fat with fatness. For it is the day of the Lord’s vengeance, and the year of recompenses for the controversy of Zion. Isaiah 34:1–8.
ประชาชาติทั้งหลายเอ๋ย จงเข้ามาใกล้เพื่อจะฟัง และชนชาติทั้งหลายเอ๋ย จงเงี่ยหูฟัง ให้แผ่นดินโลกและสารพัดสิ่งที่อยู่ในนั้นฟัง ทั้งพิภพและบรรดาสิ่งทั้งปวงที่เกิดออกมาจากพิภพนั้น เพราะพระพิโรธของพระยาห์เวห์มีอยู่เหนือประชาชาติทั้งสิ้น และความเดือดดาลของพระองค์เหนือกองทัพทั้งสิ้นของพวกเขา พระองค์ได้ทรงทำลายพวกเขาเสียสิ้นเชิง พระองค์ได้ทรงมอบพวกเขาไว้แก่การสังหาร คนที่ถูกฆ่าของพวกเขาจะถูกทิ้งไว้ และกลิ่นเหม็นจะลอยขึ้นมาจากซากศพของพวกเขา และภูเขาทั้งหลายจะละลายไปด้วยเลือดของพวกเขา และบริวารแห่งฟ้าสวรรค์ทั้งสิ้นจะสลายไป และฟ้าสวรรค์จะม้วนเข้าด้วยกันดุจม้วนหนังสือ และบริวารทั้งสิ้นนั้นจะร่วงลงมา ดังใบไม้ร่วงจากเถาองุ่น และดังผลมะเดื่อที่ร่วงจากต้นมะเดื่อ เพราะดาบของเราจะชุ่มอยู่ในฟ้าสวรรค์ ดูเถิด มันจะลงมายังเอโดม และลงมายังชนชาติที่เราทรงแช่งไว้ เพื่อการพิพากษา ดาบของพระยาห์เวห์เต็มไปด้วยเลือด มันอาบด้วยไขมัน คือด้วยเลือดของลูกแกะและแพะ กับไขมันที่ไตของแกะผู้ เพราะพระยาห์เวห์ทรงมีเครื่องสัตวบูชาในโบสราห์ และมีการสังหารครั้งใหญ่ในแผ่นดินเอโดม และยูนิคอร์นทั้งหลายจะลงมาพร้อมกับพวกเขา และลูกวัวผู้พร้อมกับวัวหนุ่มทั้งหลาย และแผ่นดินของพวกเขาจะชุ่มโชกด้วยเลือด และผงคลีของพวกเขาจะอุดมด้วยไขมัน เพราะนี่เป็นวันแห่งการแก้แค้นของพระยาห์เวห์ และเป็นปีแห่งการตอบแทนเพราะคดีของศิโยน อิสยาห์ 34:1–8.
Jesus gave His first public presentation at Nazareth, announcing Himself as the Messiah. That presentation was prophetically governed by the rule of first mention. The reading He selected identified that His work included announcing the “day of the Lord’s vengeance.” Which according to Isaiah is also “the year of recompenses for the controversy of Zion.”
พระเยซูทรงนำเสนอพระองค์ต่อสาธารณชนเป็นครั้งแรกที่เมืองนาซาเร็ธ โดยทรงประกาศว่าพระองค์คือพระเมสสิยาห์ การนำเสนอนั้นถูกกำกับในเชิงคำพยากรณ์โดยหลักแห่งการกล่าวถึงครั้งแรก ข้อพระคัมภีร์ที่พระองค์ทรงเลือกอ่านชี้ให้เห็นว่า พระราชกิจของพระองค์รวมถึงการประกาศ “วันแห่งการแก้แค้นของพระยาห์เวห์” ซึ่งตามที่อิสยาห์กล่าวไว้ ก็คือ “ปีแห่งการตอบแทนสำหรับคดีความของศิโยน” เช่นกัน
It was at Nazareth that Christ began His public ministry and announced Himself as the Messiah. It was then that those who heard His words, but did not perceive, attempted to kill Him by casting him off a mountain. The beginning of His ministry was marked by the people of His home town attempting to kill Him, and the ending of His ministry His people did kill Him. His ministry was to identify Himself as the Messiah, which He became when He was anointed at His baptism. At His baptism a divine symbol descended to endorse the fulfillment of the prediction of the coming Messiah. On August 11, 1840 a divine symbol descended to endorse the prediction of the testing message of that history. And on September 11, 2001 a divine symbol came down to endorse the predicted message of that history, which is the message of the latter rain.
ณ เมืองนาซาเร็ธนั้นเองที่พระคริสต์ทรงเริ่มต้นพันธกิจสาธารณะของพระองค์ และทรงประกาศพระองค์เองว่าเป็นพระเมสสิยาห์ ในเวลานั้นเอง ผู้ที่ได้ยินพระวจนะของพระองค์ แต่หาได้เข้าใจไม่ พยายามจะประหารพระองค์โดยผลักพระองค์ลงจากภูเขา การเริ่มต้นแห่งพันธกิจของพระองค์ถูกกำหนดไว้ด้วยการที่ประชาชนในบ้านเกิดของพระองค์พยายามจะสังหารพระองค์ และตอนสิ้นสุดแห่งพันธกิจของพระองค์ ชนชาติของพระองค์ก็ได้สังหารพระองค์จริง พันธกิจของพระองค์คือการสำแดงพระองค์เองว่าเป็นพระเมสสิยาห์ ซึ่งพระองค์ได้ทรงเป็นเมื่อพระองค์ได้รับการเจิมในการรับบัพติศมาของพระองค์ ในการรับบัพติศมาของพระองค์นั้น สัญลักษณ์จากสวรรค์ได้เสด็จลงมาเพื่อรับรองว่าคำพยากรณ์เรื่องการเสด็จมาของพระเมสสิยาห์ได้สำเร็จสมจริงแล้ว เมื่อวันที่ 11 สิงหาคม ค.ศ. 1840 สัญลักษณ์จากสวรรค์ได้เสด็จลงมาเพื่อรับรองคำพยากรณ์แห่งข่าวสารการทดสอบของประวัติศาสตร์นั้น และเมื่อวันที่ 11 กันยายน ค.ศ. 2001 สัญลักษณ์จากสวรรค์ได้ลงมาเพื่อรับรองข่าวสารที่ทรงพยากรณ์ไว้ของประวัติศาสตร์นั้น ซึ่งคือข่าวสารแห่งฝนชุกปลายฤดู
“After laboring two days with the Samaritans, Jesus left them to continue his journey to Galilee. He made no tarry at Nazareth, where he had spent his youth and early manhood. His reception in the synagogue there, when he announced himself as the Anointed One, was so unfavorable that he decided to seek more fruitful fields, to preach to ears that would listen, and to hearts that would receive his message. He declared to his disciples that a prophet hath no honor in his own country. This saying sets forth that natural reluctance which many people have to acknowledge any wonderfully admirable development in one who has unostentatiously lived in their midst, and whom they have intimately known from childhood. At the same time, these same persons might become wildly excited over the pretensions of a stranger and an adventurer.” The Spirit of Prophecy, volume 2, 151.
“หลังจากทรงทำงานอยู่กับชาวสะมาเรียเป็นเวลาสองวันแล้ว พระเยซูเสด็จจากพวกเขาไปเพื่อทรงดำเนินการเดินทางต่อไปยังแคว้นกาลิลี พระองค์มิได้ทรงแวะพักที่นาซาเร็ธ ซึ่งเป็นที่ที่พระองค์ทรงใช้ชีวิตในวัยเยาว์และวัยหนุ่มตอนต้น การต้อนรับพระองค์ในธรรมศาลาที่นั่น เมื่อพระองค์ทรงประกาศพระองค์เองว่าเป็นพระผู้ได้รับการเจิมนั้น ไม่เป็นที่พอใจอย่างยิ่ง จนพระองค์ทรงตัดสินพระทัยแสวงหาทุ่งนาที่เกิดผลมากกว่า เพื่อทรงประกาศแก่หูที่ยอมฟัง และแก่ใจที่จะรับสารแห่งพระองค์ พระองค์ตรัสแก่เหล่าสาวกของพระองค์ว่า ผู้เผยพระวจนะย่อมไม่ได้รับเกียรติในบ้านเมืองของตนเอง ถ้อยคำนี้แสดงให้เห็นถึงความลังเลโดยธรรมชาติ ซึ่งคนเป็นอันมากมีอยู่ในการยอมรับความเจริญงอกงามอันน่าพิศวงและน่ายกย่องในผู้หนึ่งผู้ใด ซึ่งได้ดำเนินชีวิตอย่างไม่โอ้อวดอยู่ท่ามกลางพวกเขา และซึ่งพวกเขาได้รู้จักอย่างใกล้ชิดมาตั้งแต่วัยเด็ก ในเวลาเดียวกัน คนกลุ่มเดียวกันนี้เองอาจตื่นเต้นอย่างคลุ้มคลั่งต่อการอวดอ้างของคนแปลกหน้าและนักผจญภัยคนหนึ่งได้” The Spirit of Prophecy, volume 2, 151.
In Luke chapter twenty-one, Christ identifies the one hundred and forty-four thousand, the final generation that does not die. He does so by presenting the history that began with His last visit to what had formerly been His father’s house, but then had become the Jew’s house. In the narrative of the history which Jesus began to present He reached the point where Jerusalem, and the temple the disciples wanted to know about, was to be destroyed (70 AD). He identified the destruction as the days of vengeance, which was part of His opening announcement of His ministry. The “days of vengeance” represented not only the destruction of Jerusalem in the year 70, but also the time of God’s wrath as represented in the seven last plagues.
ในลูกาบทที่ยี่สิบเอ็ด พระคริสต์ทรงชี้ให้เห็นถึงคนหนึ่งแสนสี่หมื่นสี่พันคน คือชนชั่วอายุสุดท้ายที่ไม่ตาย พระองค์ทรงกระทำเช่นนั้นโดยทรงนำเสนอประวัติศาสตร์ที่เริ่มต้นขึ้นด้วยการเสด็จเยือนครั้งสุดท้ายของพระองค์ยังสิ่งซึ่งแต่ก่อนเคยเป็นพระนิเวศของพระบิดาของพระองค์ แต่ต่อมาได้กลายเป็นนิเวศของพวกยิว ในลำดับเรื่องราวทางประวัติศาสตร์ที่พระเยซูทรงเริ่มทรงนำเสนอนั้น พระองค์ทรงดำเนินมาถึงจุดที่เยรูซาเล็ม และพระวิหารซึ่งเหล่าสาวกต้องการทราบเกี่ยวกับมัน จะต้องถูกทำลาย (ค.ศ. 70) พระองค์ทรงระบุว่าการทำลายนั้นคือวันแห่งการแก้แค้น ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของการประกาศเปิดพระราชกิจของพระองค์ “วันแห่งการแก้แค้น” นั้นมิได้หมายถึงเพียงการทำลายกรุงเยรูซาเล็มในปี ค.ศ. 70 เท่านั้น แต่ยังหมายรวมถึงเวลาแห่งพระพิโรธของพระเจ้า ดังที่สำแดงไว้ในภัยพิบัติเจ็ดประการสุดท้ายด้วย
For this is the day of the Lord God of hosts, a day of vengeance, that he may avenge him of his adversaries: and the sword shall devour, and it shall be satiate and made drunk with their blood: for the Lord God of hosts hath a sacrifice in the north country by the river Euphrates. Jeremiah 46:10.
เพราะว่านี่คือวันแห่งองค์พระผู้เป็นเจ้า พระเจ้าจอมโยธา เป็นวันแห่งการแก้แค้น เพื่อพระองค์จะทรงแก้แค้นศัตรูของพระองค์ และดาบจะกลืนกิน มันจะอิ่มหนำและมึนเมาด้วยโลหิตของเขาทั้งหลาย เพราะองค์พระผู้เป็นเจ้า พระเจ้าจอมโยธา ทรงมีเครื่องบูชาในแผ่นดินฝ่ายเหนือ ริมแม่น้ำยูเฟรติส เยเรมีย์ 46:10
The “day of vengeance” upon Babylon, represented by the “sacrifice in the north country by the river Euphrates,” begins at the soon-coming Sunday law.
“วันแห่งการแก้แค้น” ที่มีต่อบาบิโลน ซึ่งเป็นภาพแทนโดย “เครื่องบูชาในแผ่นดินเหนือ ริมแม่น้ำยูเฟรติส” เริ่มต้นขึ้น ณ เวลาที่กฎหมายวันอาทิตย์ซึ่งกำลังจะมาถึงในไม่ช้าเริ่มมีผลบังคับใช้
Because of the wrath of the Lord it shall not be inhabited, but it shall be wholly desolate: every one that goeth by Babylon shall be astonished, and hiss at all her plagues. Put yourselves in array against Babylon round about: all ye that bend the bow, shoot at her, spare no arrows: for she hath sinned against the Lord. Shout against her round about: she hath given her hand: her foundations are fallen, her walls are thrown down: for it is the vengeance of the Lord: take vengeance upon her; as she hath done, do unto her. Cut off the sower from Babylon, and him that handleth the sickle in the time of harvest: for fear of the oppressing sword they shall turn everyone to his people, and they shall flee everyone to his own land. Israel is a scattered sheep; the lions have driven him away: first the king of Assyria hath devoured him; and last this Nebuchadnezzar king of Babylon hath broken his bones. Therefore thus saith the Lord of hosts, the God of Israel; Behold, I will punish the king of Babylon and his land, as I have punished the king of Assyria. And I will bring Israel again to his habitation, and he shall feed on Carmel and Bashan, and his soul shall be satisfied upon mount Ephraim and Gilead. In those days, and in that time, saith the Lord, the iniquity of Israel shall be sought for, and there shall be none; and the sins of Judah, and they shall not be found: for I will pardon them whom I reserve. Go up against the land of Merathaim, even against it, and against the inhabitants of Pekod: waste and utterly destroy after them, saith the Lord, and do according to all that I have commanded thee. A sound of battle is in the land, and of great destruction. How is the hammer of the whole earth cut asunder and broken! how is Babylon become a desolation among the nations! I have laid a snare for thee, and thou art also taken, O Babylon, and thou wast not aware: thou art found, and also caught, because thou hast striven against the Lord. The Lord hath opened his armoury, and hath brought forth the weapons of his indignation: for this is the work of the Lord God of hosts in the land of the Chaldeans. Come against her from the utmost border, open her storehouses: cast her up as heaps, and destroy her utterly: let nothing of her be left. Slay all her bullocks; let them go down to the slaughter: woe unto them! for their day is come, the time of their visitation. The voice of them that flee and escape out of the land of Babylon, to declare in Zion the vengeance of the Lord our God, the vengeance of his temple. Call together the archers against Babylon: all ye that bend the bow, camp against it round about; let none thereof escape: recompense her according to her work; according to all that she hath done, do unto her: for she hath been proud against the Lord, against the Holy One of Israel. Jeremiah 50:13–29.
เพราะพระพิโรธของพระยาห์เวห์ เมืองนั้นจะไม่มีผู้ใดอาศัยอยู่ แต่จะร้างเปล่าโดยสิ้นเชิง ทุกคนที่ผ่านไปใกล้บาบิโลนจะตกตะลึง และจะผิวปากเยาะเย้ยเพราะภัยพิบัติทั้งสิ้นของนาง จงตั้งขบวนเข้าล้อมบาบิโลนไว้โดยรอบ บรรดาท่านผู้โก่งคันธนูทั้งหลาย จงยิงนาง อย่าเสียดายลูกธนูเลย เพราะนางได้กระทำบาปต่อพระยาห์เวห์ จงโห่ร้องต่อสู้นางโดยรอบ นางได้ยื่นมือยอมจำนนแล้ว รากฐานของนางพังทลายลง กำแพงของนางถูกรื้อทำลาย เพราะนี่เป็นการแก้แค้นของพระยาห์เวห์ จงแก้แค้นนางเถิด นางได้กระทำอย่างไร ก็จงกระทำแก่นางอย่างนั้น จงตัดผู้หว่านออกเสียจากบาบิโลน และผู้ที่ถือเคียวในฤดูเกี่ยว เพราะความหวาดกลัวต่อดาบของผู้บีบบังคับ ทุกคนจะหันกลับไปหาชนชาติของตน และทุกคนจะหนีไปยังแผ่นดินของตนเอง อิสราเอลเป็นเหมือนแกะที่กระจัดกระจาย เหล่าสิงโตได้ขับไล่เขาไป ก่อนหน้านี้กษัตริย์แห่งอัสซีเรียได้กลืนกินเขา และที่สุดแล้วเนบูคัดเนสซาร์กษัตริย์แห่งบาบิโลนผู้นี้ได้หักกระดูกของเขาเสีย เพราะฉะนั้น พระยาห์เวห์จอมโยธา พระเจ้าของอิสราเอล ตรัสดังนี้ว่า ดูเถิด เราจะลงโทษกษัตริย์แห่งบาบิโลนและแผ่นดินของเขา ดังที่เราได้ลงโทษกษัตริย์แห่งอัสซีเรีย และเราจะนำอิสราเอลกลับมายังที่อาศัยของเขาอีก และเขาจะหากินอยู่ที่คารเมลและบาชาน และจิตวิญญาณของเขาจะอิ่มหนำบนภูเขาเอฟราอิมและกิเลอาด ในวันเหล่านั้นและในเวลานั้น พระยาห์เวห์ตรัสว่า จะมีการเสาะหา ความชั่วช้าผิดบาปของอิสราเอล แต่จะไม่พบเลย และบาปของยูดาห์ก็จะหาไม่พบ เพราะเราจะอภัยแก่ผู้ที่เราไว้ชีวิตนั้น จงขึ้นไปต่อสู้กับแผ่นดินเมราธาอิม คือขึ้นไปต่อสู้กับมัน และกับชาวเมืองเปโขด จงทำลายล้างและผลาญเสียให้สิ้นตามติดพวกเขาไป พระยาห์เวห์ตรัส และจงกระทำตามทุกสิ่งที่เราได้บัญชาเจ้า เสียงสงครามดังอยู่ในแผ่นดิน และเสียงแห่งการทำลายล้างอย่างใหญ่หลวง ค้อนของทั้งพิภพถูกฟันขาดและแตกหักไปได้อย่างไรหนอ บาบิโลนกลายเป็นที่รกร้างท่ามกลางประชาชาติไปได้อย่างไร เราได้วางบ่วงไว้ให้เจ้า และเจ้าก็ติดอยู่ด้วย โอบาบิโลน และเจ้าไม่รู้ตัว เจ้าถูกพบแล้ว และถูกจับไว้ด้วย เพราะเจ้าได้ต่อสู้ขัดขืนพระยาห์เวห์ พระยาห์เวห์ได้เปิดคลังอาวุธของพระองค์ และทรงนำอาวุธแห่งความกริ้วของพระองค์ออกมา เพราะนี่เป็นพระราชกิจขององค์พระผู้เป็นเจ้าพระยาห์เวห์จอมโยธาในแผ่นดินของชาวเคลเดีย จงเข้ามาต่อสู้นางจากเขตแดนที่ไกลที่สุด จงเปิดยุ้งฉางของนาง จงกองนางขึ้นไว้เป็นกองๆ และจงทำลายนางเสียโดยสิ้นเชิง อย่าให้สิ่งใดของนางเหลืออยู่เลย จงประหารวัวผู้ทั้งสิ้นของนาง ให้มันลงไปสู่การฆ่า วิบัติแก่พวกเขา เพราะวันของพวกเขามาถึงแล้ว คือเวลาที่พวกเขาจะถูกลงโทษ เสียงของผู้ที่หนีและรอดพ้นออกมาจากแผ่นดินบาบิโลน เพื่อประกาศในศิโยนถึงการแก้แค้นของพระยาห์เวห์พระเจ้าของเรา คือการแก้แค้นแทนพระวิหารของพระองค์ จงเรียกบรรดาพลธนูมารวมกันเพื่อต่อสู้กับบาบิโลน บรรดาท่านผู้โก่งคันธนูทั้งหลาย จงตั้งค่ายล้อมมันไว้โดยรอบ อย่าให้ผู้ใดหนีรอดไปได้ จงตอบแทนนางตามการกระทำของนาง จงกระทำแก่นางตามทุกสิ่งที่นางได้กระทำ เพราะนางได้เย่อหยิ่งต่อพระยาห์เวห์ ต่อองค์บริสุทธิ์แห่งอิสราเอล เยเรมีย์ 50:13–29
The destruction of Jerusalem in the year 70 AD represents the executive judgment of the whore of Babylon, that begins at the soon-coming Sunday law in the United States. Jesus knew that He was identifying the year 70 AD as the soon-coming Sunday law, for He is the author of His Word, and He is the Word. It is important to recognize the setting of the prophecy that Jesus sets forth in Luke chapter twenty-one, in order to understand what the sign is that identifies that the last generation has arrived.
การทำลายกรุงเยรูซาเล็มในปี ค.ศ. 70 เป็นตัวแทนของการพิพากษาเชิงบริหารที่กระทำต่อหญิงแพศยาแห่งบาบิโลน ซึ่งเริ่มต้นขึ้น ณ กฎหมายวันอาทิตย์ในสหรัฐอเมริกาที่จะมาถึงในไม่ช้า พระเยซูทรงทราบว่าพระองค์กำลังทรงชี้ให้เห็นว่าปี ค.ศ. 70 คือกฎหมายวันอาทิตย์ที่กำลังจะมาถึงในไม่ช้า เพราะพระองค์ทรงเป็นผู้ประพันธ์พระวจนะของพระองค์ และพระองค์คือพระวจนะนั้น เป็นสิ่งสำคัญที่จะต้องตระหนักถึงบริบทของคำพยากรณ์ที่พระเยซูทรงแสดงไว้ในลูกาบทที่ยี่สิบเอ็ด เพื่อจะเข้าใจว่าเครื่องหมายใดคือสิ่งที่ระบุว่าชนรุ่นสุดท้ายได้มาถึงแล้ว
We will continue this study in the next article.
เราจะศึกษาต่อในบทความถัดไป
“The coming of Christ will take place in the darkest period of this earth’s history. The days of Noah and of Lot picture the condition of the world just before the coming of the Son of man. The Scriptures, pointing forward to this time, declare that Satan will work with all power and ‘with all deceivableness of unrighteousness.’ 2 Thessalonians 2:9, 10. His working is plainly revealed by the rapidly increasing darkness, the multitudinous errors, heresies, and delusions of these last days. Not only is Satan leading the world captive, but his deceptions are leavening the professed churches of our Lord Jesus Christ. The great apostasy will develop into darkness deep as midnight. To God’s people it will be a night of trial, a night of weeping, a night of persecution for the truth’s sake. But out of that night of darkness God’s light will shine.
“การเสด็จมาของพระคริสต์จะเกิดขึ้นในช่วงเวลาอันมืดมนที่สุดแห่งประวัติศาสตร์ของโลกนี้ สมัยของโนอาห์และของโลทเป็นภาพของสภาพโลกในช่วงก่อนการเสด็จมาของบุตรมนุษย์ พระคัมภีร์ซึ่งชี้ล่วงหน้าไปถึงเวลานี้ประกาศว่าซาตานจะกระทำการด้วยฤทธิ์เดชทั้งสิ้นและ ‘ด้วยอุบายแห่งความอธรรมอันหลอกลวงทุกอย่าง’ 2 เธสะโลนิกา 2:9, 10 การกระทำของมันปรากฏชัดในความมืดที่เพิ่มพูนขึ้นอย่างรวดเร็ว ตลอดจนความผิดพลาด คำสอนนอกรีต และความลุ่มหลงอันมากมายในวาระสุดท้ายเหล่านี้ ซาตานมิได้เพียงนำโลกไปเป็นเชลยเท่านั้น แต่การล่อลวงของมันยังแทรกซึมอยู่ในคริสตจักรทั้งหลายที่อ้างว่าถือพระนามแห่งองค์พระผู้เป็นเจ้าพระเยซูคริสต์ของเราอีกด้วย การละทิ้งความเชื่อครั้งใหญ่จะพัฒนาไปสู่ความมืดทึบลึกดุจเที่ยงคืน สำหรับประชากรของพระเจ้า มันจะเป็นคืนแห่งการทดลอง คืนแห่งการร้องไห้ คืนแห่งการข่มเหงเพราะเห็นแก่ความจริง แต่จากคืนแห่งความมืดนั้น แสงสว่างของพระเจ้าจะส่องประกายออกมา”
“He causes ‘the light to shine out of darkness.’ 2 Corinthians 4:6. When ‘the earth was without form, and void; and darkness was upon the face of the deep,’ ‘the Spirit of God moved upon the face of the waters. And God said, Let there be light: and there was light.’ Genesis 1:2, 3. So in the night of spiritual darkness, God’s word goes forth, ‘Let there be light.’ To His people He says, ‘Arise, shine; for thy light is come, and the glory of the Lord is risen upon thee.’ Isaiah 60:1.
พระองค์ทรงกระทำให้ “ความสว่างส่องออกมาจากความมืด” 2 โครินธ์ 4:6 เมื่อ “แผ่นดินโลกยังปราศจากรูปทรงและว่างเปล่า และความมืดปกคลุมอยู่เหนือผิวน้ำลึก” “พระวิญญาณของพระเจ้าทรงเคลื่อนไหวอยู่เหนือน้ำ และพระเจ้าตรัสว่า จงเกิดความสว่าง และความสว่างก็เกิดขึ้น” ปฐมกาล 1:2, 3 ฉันใด ในราตรีแห่งความมืดฝ่ายจิตวิญญาณ พระวจนะของพระเจ้าก็ทรงประกาศออกมาว่า “จงเกิดความสว่าง” ฉันนั้น พระองค์ตรัสแก่ชนชาติของพระองค์ว่า “จงลุกขึ้น ส่องแสง เพราะความสว่างของเจ้ามาถึงแล้ว และพระสิริของพระยาห์เวห์ขึ้นมาเหนือเจ้า” อิสยาห์ 60:1
“‘Behold,’ says the Scripture, ‘the darkness shall cover the earth, and gross darkness the people: but the Lord shall arise upon thee, and His glory shall be seen upon thee.’ Verse 2. Christ, the outshining of the Father’s glory, came to the world as its light. He came to represent God to men, and of Him it is written that He was anointed ‘with the Holy Ghost and with power,’ and ‘went about doing good.’ Acts 10:38. In the synagogue at Nazareth He said, ‘The Spirit of the Lord is upon Me, because He hath anointed Me to preach the gospel to the poor; He hath sent Me to heal the brokenhearted, to preach deliverance to the captives, and recovering of sight to the blind, to set at liberty them that are bruised, to preach the acceptable year of the Lord.’ Luke 4:18, 19. This was the work He commissioned His disciples to do. ‘Ye are the light of the world,’ He said. ‘Let your light so shine before men, that they may see your good works, and glorify your Father which is in heaven.’ Matthew 5:14, 16.” Prophets and Kings, 217, 218.
“พระคัมภีร์ตรัสว่า ‘ดูเถิด ความมืดจะปกคลุมแผ่นดินโลก และความมืดทึบจะปกคลุมชนชาติทั้งหลาย แต่พระเยโฮวาห์จะทรงส่องขึ้นเหนือเจ้า และพระสิริของพระองค์จะปรากฏเหนือเจ้า’ ข้อ 2 พระคริสต์ ผู้ทรงเป็นรัศมีอันเปล่งออกแห่งพระสิริของพระบิดา เสด็จมายังโลกในฐานะความสว่างของโลกนั้น พระองค์เสด็จมาเพื่อทรงสำแดงพระเจ้าแก่มนุษย์ และมีคำเขียนถึงพระองค์ไว้ว่า พระองค์ทรงได้รับการเจิม ‘ด้วยพระวิญญาณบริสุทธิ์และด้วยฤทธานุภาพ’ และทรง ‘เที่ยวไปกระทำคุณประโยชน์’ กิจการ 10:38 ในธรรมศาลาที่นาซาเร็ธ พระองค์ตรัสว่า ‘พระวิญญาณขององค์พระผู้เป็นเจ้าสถิตอยู่เหนือเรา เพราะพระองค์ได้ทรงเจิมเราไว้ให้ประกาศข่าวประเสริฐแก่คนยากจน พระองค์ได้ทรงใช้เรามาให้รักษาคนชอกช้ำใจ ให้ประกาศการปลดปล่อยแก่เชลย และให้คนตาบอดกลับเห็นได้อีก ให้ปล่อยคนที่ถูกบีบบังคับให้เป็นอิสระ ให้ประกาศปีแห่งความโปรดปรานขององค์พระผู้เป็นเจ้า’ ลูกา 4:18, 19 นี่คือพระราชกิจที่พระองค์ทรงมอบหมายให้สาวกของพระองค์กระทำ พระองค์ตรัสว่า ‘ท่านทั้งหลายเป็นความสว่างของโลก’ ‘จงให้ความสว่างของท่านส่องต่อหน้ามนุษย์ทั้งหลายเช่นนั้น เพื่อเขาจะได้เห็นการดีของท่าน และถวายพระเกียรติแด่พระบิดาของท่านผู้สถิตในสวรรค์’ มัทธิว 5:14, 16” Prophets and Kings, 217, 218.