Christ pointed His people to the budding trees of Spring, in order that they would understand the “signs” and the implication of the “signs” of the last days.
พระคริสต์ทรงชี้ให้ประชากรของพระองค์มองดูต้นไม้ที่เริ่มผลิใบในฤดูใบไม้ผลิ เพื่อพวกเขาจะได้เข้าใจ “หมายสำคัญ” และนัยของ “หมายสำคัญ” แห่งวาระสุดท้าย
“Christ had bidden His people watch for the signs of His advent and rejoice as they should behold the tokens of their coming King. ‘When these things begin to come to pass,’ He said, ‘then look up, and lift up your heads; for your redemption draweth nigh.’ He pointed His followers to the budding trees of spring, and said: ‘When they now shoot forth, ye see and know of your own selves that summer is now nigh at hand. So likewise ye, when ye see these things come to pass, know ye that the kingdom of God is nigh at hand.’ Luke 21:28, 30, 31.” The Great Controversy, 308.
“พระคริสต์ได้ทรงบัญชาประชากรของพระองค์ให้เฝ้าดูหมายสำคัญแห่งการเสด็จมาของพระองค์ และให้ชื่นชมยินดีเมื่อพวกเขาจะได้เห็นสัญญาณแห่งการมาถึงของพระมหากษัตริย์ของตน ‘เมื่อสิ่งเหล่านี้เริ่มบังเกิดขึ้น’ พระองค์ตรัสว่า ‘จงเงยหน้าขึ้น และยกศีรษะของท่านขึ้น เพราะการไถ่ของท่านใกล้จะมาถึงแล้ว’ พระองค์ทรงชี้ให้บรรดาผู้ติดตามของพระองค์ดูต้นไม้ที่ผลิใบในฤดูใบไม้ผลิ และตรัสว่า ‘เมื่อต้นไม้นั้นแตกใบออก ท่านทั้งหลายก็เห็นและรู้ได้ด้วยตนเองว่าฤดูร้อนใกล้เข้ามาแล้ว ฉันใดก็ฉันนั้น เมื่อท่านทั้งหลายเห็นสิ่งเหล่านี้บังเกิดขึ้น ก็จงรู้เถิดว่าแผ่นดินของพระเจ้าใกล้เข้ามาแล้ว’ ลูกา 21:28, 30, 31” สงครามครั้งยิ่งใหญ่, 308.
The “signs” of the last days were typified by the “signs,” that announced and ushered in the movement of the first angel. Those “signs” included the shaking of the heavens, but Joel identifies that the “signs” of the last days, the days when the iniquity of Israel shall be sought for and not found, when God’s holy mountain is holy forever, for no strangers will ever pass through her again, the shaking of the powers of the heavens, will also include the shaking of the powers of earth. Sister White identifies the distinction between the shaking of the powers of the heavens and the powers of the earth.
“หมายสำคัญ” แห่งวาระสุดท้ายได้ถูกแสดงเป็นแบบล่วงหน้าโดย “หมายสำคัญ” ที่ประกาศและเปิดทางให้แก่การเคลื่อนไหวของทูตสวรรค์องค์ที่หนึ่ง “หมายสำคัญ” เหล่านั้นรวมถึงการสั่นสะเทือนของท้องฟ้าสวรรค์ แต่โยเอลระบุว่า “หมายสำคัญ” แห่งวาระสุดท้าย คือวันเวลาเมื่อจะมีการค้นหาความชั่วช้าของอิสราเอลและไม่พบ เมื่อภูเขาบริสุทธิ์ของพระเจ้าเป็นบริสุทธิ์ตลอดไป เพราะจะไม่มีคนต่างด้าวคนใดผ่านเข้าไปในนั้นอีกเลย การสั่นสะเทือนแห่งอำนาจของฟ้าสวรรค์นั้น จะรวมถึงการสั่นสะเทือนแห่งอำนาจของแผ่นดินโลกด้วย ซิสเตอร์ไวท์ชี้ให้เห็นความแตกต่างระหว่างการสั่นสะเทือนแห่งอำนาจของฟ้าสวรรค์กับอำนาจของแผ่นดินโลก.
“December 16, 1848, the Lord gave me a view of the shaking of the powers of the heavens. I saw that when the Lord said ‘heaven,’ in giving the signs recorded by Matthew, Mark, and Luke, He meant heaven, and when He said ‘earth’ He meant earth. The powers of heaven are the sun, moon, and stars. They rule in the heavens. The powers of earth are those that rule on the earth. The powers of heaven will be shaken at the voice of God. Then the sun, moon, and stars will be moved out of their places. They will not pass away, but be shaken by the voice of God.
“วันที่ 16 ธันวาคม ค.ศ. 1848 องค์พระผู้เป็นเจ้าทรงประทานนิมิตแก่ข้าพเจ้าเกี่ยวกับการสั่นคลอนแห่งบรรดาอำนาจของฟ้าสวรรค์ ข้าพเจ้าเห็นว่า เมื่อองค์พระผู้เป็นเจ้าตรัสว่า ‘ฟ้าสวรรค์’ ในการประทานหมายสำคัญทั้งหลายที่บันทึกไว้โดยมัทธิว มาระโก และลูกา พระองค์ทรงหมายถึงฟ้าสวรรค์ และเมื่อพระองค์ตรัสว่า ‘แผ่นดินโลก’ พระองค์ก็ทรงหมายถึงแผ่นดินโลก อำนาจทั้งหลายแห่งฟ้าสวรรค์คือดวงอาทิตย์ ดวงจันทร์ และดวงดาวทั้งหลาย สิ่งเหล่านี้ปกครองอยู่ในฟ้าสวรรค์ อำนาจทั้งหลายแห่งแผ่นดินโลกคือสิ่งทั้งหลายที่ปกครองอยู่บนแผ่นดินโลก อำนาจทั้งหลายแห่งฟ้าสวรรค์จะถูกสั่นคลอนด้วยพระสุรเสียงของพระเจ้า แล้วดวงอาทิตย์ ดวงจันทร์ และดวงดาวทั้งหลายจะถูกเคลื่อนออกจากตำแหน่งของตน สิ่งเหล่านี้จะไม่สูญสิ้นไป แต่จะถูกสั่นคลอนด้วยพระสุรเสียงของพระเจ้า”
“Dark, heavy clouds came up and clashed against each other. The atmosphere parted and rolled back; then we could look up through the open space in Orion, whence came the voice of God. The Holy City will come down through that open space. I saw that the powers of earth are now being shaken and that events come in order. War, and rumors of war, sword, famine, and pestilence are first to shake the powers of earth, then the voice of God will shake the sun, moon, and stars, and this earth also. I saw that the shaking of the powers in Europe is not, as some teach, the shaking of the powers of heaven, but it is the shaking of the angry nations.” Early Writings, 41.
“เมฆมืดทึบหนักเคลื่อนขึ้นมาและปะทะกัน บรรยากาศแยกออกและม้วนถอยกลับ; แล้วเราจึงสามารถมองขึ้นไปผ่านช่องเปิดในกลุ่มดาวนายพราน ซึ่งเป็นที่ที่พระสุรเสียงของพระเจ้าดังออกมา นครบริสุทธิ์จะเสด็จลงมาทางช่องเปิดนั้น ข้าพเจ้าเห็นว่าบัดนี้บรรดาอำนาจแห่งแผ่นดินโลกกำลังถูกเขย่า และเหตุการณ์ทั้งหลายก็ดำเนินมาตามลำดับ สงคราม และข่าวลือเรื่องสงคราม ดาบ การกันดารอาหาร และโรคระบาด เป็นสิ่งแรกที่เขย่าบรรดาอำนาจแห่งแผ่นดินโลก แล้วพระสุรเสียงของพระเจ้าจะเขย่าดวงอาทิตย์ ดวงจันทร์ และดวงดาว ทั้งโลกนี้ด้วย ข้าพเจ้าเห็นว่าการเขย่าบรรดาอำนาจในยุโรปนั้น มิใช่ดังที่บางคนสั่งสอนว่าเป็นการเขย่าบรรดาอำนาจแห่งฟ้าสวรรค์ แต่เป็นการเขย่าบรรดาประชาชาติที่กริ้วโกรธ” Early Writings, 41.
The shaking of the heavens in Matthew, Mark and Luke represent the shaking of the powers that rule the heavens, as represented by the sun, moon and stars. All of these heavenly powers were shaken, and produced the “signs,” which ushered in and announced the movement of the first angel. Those heavenly powers will be again shaken during the movement of the third angel. But in the movement of the third angel, the powers of earth will also be shaken. The powers of earth are the powers that rule the earth. On September 11, 2001, the powers of earth, not heaven, were shaken.
การสั่นสะเทือนของฟ้าสวรรค์ในพระธรรมมัทธิว มาระโก และลูกา เป็นภาพแทนการสั่นสะเทือนของอำนาจทั้งหลายที่ปกครองฟ้าสวรรค์ ดังที่มีดวงอาทิตย์ ดวงจันทร์ และดวงดาวเป็นสัญลักษณ์ อำนาจฝ่ายสวรรค์ทั้งหมดเหล่านี้ได้ถูกสั่นสะเทือน และก่อให้เกิด “หมายสำคัญ” ต่าง ๆ ซึ่งนำเข้าสู่และประกาศการเคลื่อนไหวของทูตสวรรค์องค์ที่หนึ่ง อำนาจฝ่ายสวรรค์เหล่านั้นจะถูกสั่นสะเทือนอีกครั้งหนึ่งในระหว่างการเคลื่อนไหวของทูตสวรรค์องค์ที่สาม แต่ในการเคลื่อนไหวของทูตสวรรค์องค์ที่สามนั้น อำนาจแห่งแผ่นดินโลกจะถูกสั่นสะเทือนด้วย อำนาจแห่งแผ่นดินโลกคืออำนาจทั้งหลายที่ปกครองโลก เมื่อวันที่ 11 กันยายน ค.ศ. 2001 สิ่งที่ถูกสั่นสะเทือนคืออำนาจแห่งแผ่นดินโลก มิใช่อำนาจแห่งฟ้าสวรรค์
“Now comes the word that I have declared that New York is to be swept away by a tidal wave? This I have never said. I have said, as I looked at the great buildings going up there, story after story, ‘What terrible scenes will take place when the Lord shall arise to shake terribly the earth! Then the words of Revelation 18:1–3 will be fulfilled.’ The whole of the eighteenth chapter of Revelation is a warning of what is coming on the earth. But I have no light in particular in regard to what is coming on New York, only that I know that one day the great buildings there will be thrown down by the turning and overturning of God’s power. From the light given me, I know that destruction is in the world. One word from the Lord, one touch of his mighty power, and these massive structures will fall. Scenes will take place the fearfulness of which we cannot imagine.” Review and Herald, July 5, 1906.
“บัดนี้มีคำกล่าวออกมาหรือว่าข้าพเจ้าได้ประกาศว่านครนิวยอร์กจะถูกกวาดล้างไปด้วยคลื่นยักษ์น้ำทะเล? เรื่องนี้ข้าพเจ้าไม่เคยกล่าวเลย ข้าพเจ้าได้กล่าวว่า เมื่อข้าพเจ้ามองดูอาคารใหญ่โตทั้งหลายที่กำลังก่อสร้างขึ้นที่นั่น สูงขึ้นไปเป็นชั้นแล้วชั้นเล่า ข้าพเจ้ากล่าวว่า ‘เหตุการณ์อันน่าสะพรึงกลัวยิ่งจะเกิดขึ้นเมื่อองค์พระผู้เป็นเจ้าทรงลุกขึ้นเพื่อทรงเขย่าแผ่นดินโลกอย่างรุนแรงยิ่ง! เมื่อนั้นถ้อยคำแห่งวิวรณ์ 18:1–3 จะสำเร็จเป็นจริง’ วิวรณ์บทที่สิบแปดทั้งบทเป็นคำเตือนถึงสิ่งที่จะมาถึงโลก แต่ข้าพเจ้าไม่ได้รับความกระจ่างโดยเฉพาะเจาะจงเกี่ยวกับสิ่งที่จะเกิดขึ้นกับนครนิวยอร์ก นอกจากว่าข้าพเจ้าทราบว่า วันหนึ่งอาคารใหญ่โตที่นั่นจะถูกเหวี่ยงล้มลงด้วยการหันกลับและคว่ำกลับแห่งฤทธิ์อำนาจของพระเจ้า จากความสว่างที่ประทานแก่ข้าพเจ้า ข้าพเจ้าทราบว่าความพินาศอยู่ในโลกนี้ พระดำรัสคำเดียวจากองค์พระผู้เป็นเจ้า การแตะต้องเพียงครั้งเดียวแห่งฤทธิ์เดชอันทรงมหิทธิฤทธิ์ของพระองค์ และโครงสร้างมหึมาเหล่านี้ก็จะพังทลายลง จะมีเหตุการณ์เกิดขึ้นซึ่งความน่าสะพรึงกลัวของมันนั้นเกินกว่าที่เราจะจินตนาการได้” Review and Herald, July 5, 1906.
In the history of the Millerites one of the signs recorded by Luke was the “distress of nations.” The nations represent the powers that rule the earth, and on September 11, 2001, every nation on earth was shaken as the third Woe arrived into prophetic history. That earthly shaking was represented in Luke twenty-one, but not by the biblical expression of the shaking of the powers of the earth. It was represented by the phrase, “the distress of nations,” as was brought upon the nations of the world when the great buildings of New York were brought down. “The distress of nations” in Luke is the shaking of the powers of earth, and it was fulfilled in the history of the Millerites.
ในประวัติศาสตร์ของพวกมิลเลอไรต์ เครื่องหมายประการหนึ่งที่ลูกาได้บันทึกไว้คือ “ความทุกข์ร้อนของบรรดาประชาชาติ” บรรดาประชาชาติเป็นตัวแทนของอำนาจทั้งหลายที่ปกครองแผ่นดินโลก และในวันที่ 11 กันยายน ค.ศ. 2001 ทุกประชาชาติบนแผ่นดินโลกได้ถูกสั่นสะเทือน เมื่อวิบัติประการที่สามได้มาถึงในประวัติศาสตร์เชิงพยากรณ์ การสั่นสะเทือนฝ่ายโลกนั้นได้รับการกล่าวถึงในลูกาบทที่ยี่สิบเอ็ด แต่ไม่ได้กล่าวด้วยสำนวนพระคัมภีร์ที่ว่า การสั่นสะเทือนของบรรดาอำนาจแห่งแผ่นดินโลก หากแต่ได้รับการกล่าวโดยวลีว่า “ความทุกข์ร้อนของบรรดาประชาชาติ” ดังที่ได้บังเกิดแก่ประชาชาติทั้งหลายของโลก เมื่ออาคารใหญ่โตแห่งนครนิวยอร์กถูกทำลายลง “ความทุกข์ร้อนของบรรดาประชาชาติ” ในพระธรรมลูกา คือการสั่นสะเทือนของบรรดาอำนาจแห่งแผ่นดินโลก และสิ่งนี้ได้สำเร็จแล้วในประวัติศาสตร์ของพวกมิลเลอไรต์.
“I saw that the powers of earth are now being shaken and that events come in order. War, and rumors of war, sword, famine, and pestilence are first to shake the powers of earth, then the voice of God will shake the sun, moon, and stars, and this earth also. I saw that the shaking of the powers in Europe is not, as some teach, the shaking of the powers of heaven, but it is the shaking of the angry nations.” Early Writings, 41.
“ข้าพเจ้าเห็นว่าบัดนี้อำนาจแห่งแผ่นดินโลกกำลังถูกสั่นคลอน และเหตุการณ์ทั้งหลายก็บังเกิดขึ้นตามลำดับ สงคราม และข่าวลือเรื่องสงคราม ดาบ การกันดารอาหาร และโรคระบาด เป็นสิ่งแรกที่จะสั่นคลอนอำนาจแห่งแผ่นดินโลก แล้วพระสุรเสียงของพระเจ้าจะทรงสั่นคลอนดวงอาทิตย์ ดวงจันทร์ และดวงดาว ทั้งแผ่นดินโลกนี้ด้วย ข้าพเจ้าเห็นว่าการสั่นคลอนของอำนาจต่าง ๆ ในยุโรปนั้น มิใช่ดังที่บางคนสั่งสอนว่าเป็นการสั่นคลอนแห่งอำนาจทั้งหลายในสวรรค์ หากแต่เป็นการสั่นคลอนของบรรดาประชาชาติที่กำลังกริ้วโกรธ” Early Writings, 41.
The “shaking of the powers of the angry nations,” is the shaking of the “powers of earth,” as illustrated in the early history of Adventism by the shaking of the “powers in Europe.” Uriah Smith identified what was shaking the powers in Europe in 1838.
“การสั่นคลอนของอำนาจทั้งหลายของบรรดาประชาชาติผู้กริ้วโกรธ” คือการสั่นคลอนของ “อำนาจแห่งแผ่นดินโลก” ดังที่ได้แสดงให้เห็นในประวัติศาสตร์ยุคแรกของแอ๊ดเวนตีส โดยการสั่นคลอนของ “อำนาจทั้งหลายในยุโรป” อุไรยาห์ สมิธ ได้ระบุสิ่งที่กำลังสั่นคลอนอำนาจทั้งหลายในยุโรปในปี 1838.
“As the prophetic period of this [6th] trumpet commenced by the voluntary surrender of power into the hands of the Turks by the Christian emperor of the East, so we might justly conclude that its termination would be marked by the voluntary surrender of that power by the Turkish Sultan back again into the hands of the Christians. In 1838 Turkey became involved in war with Egypt. The Egyptians bid fair to overthrow the Turkish power. To prevent this, the four great powers of Europe, England, Russia, Austria, and Prussia, interfered to sustain the Turkish government. Turkey accepted their intervention. A conference was held in London at which an ultimatum was drawn up to be presented to Mehemet Ali, the Pacha of Egypt. It is evident that when this ultimatum should be placed in the hands of Mehemet, the destiny of the Ottoman Empire would be virtually lodged in the hands of the Christian powers of Europe. This ultimatum was placed in the hands of Mehemet on the 11th day of August 1840! and on that very day the Sultan addressed a note to the ambassadors of the four powers, inquiring what should be done in case Mehemet refused to comply with the terms which they had proposed. The answer was that he need not alarm himself about any contingency that might arise; for they had made provision for that. The prophetic period ended, and on that very day the control of Mohammedan affairs passed into the hands of Christians, just as the control of Christian affairs had passed into the hands of the Mohammedans 391 years and 15 days before. Thus the second woe ended, and the sixth trumpet ceased its sounding.” Uriah Smith, Synopsis of Present Truth, 218.
“ดังที่ช่วงเวลาเชิงพยากรณ์ของแตรใบนี้ [แตรใบที่ 6] เริ่มต้นขึ้นด้วยการที่จักรพรรดิคริสเตียนแห่งบูรพาสละอำนาจโดยสมัครใจไว้ในมือของพวกเติร์ก ฉะนั้นเราก็อาจสรุปได้อย่างสมควรว่า การสิ้นสุดของช่วงเวลานั้นย่อมจะมีเครื่องหมายด้วยการที่สุลต่านแห่งตุรกีสละอำนาจนั้นโดยสมัครใจกลับคืนสู่มือของคริสเตียนอีกครั้งหนึ่ง ในปี ค.ศ. 1838 ตุรกีเข้าไปพัวพันอยู่ในสงครามกับอียิปต์ ฝ่ายอียิปต์มีท่าทีว่าจะโค่นล้มอำนาจของตุรกีได้ เพื่อป้องกันมิให้เป็นเช่นนั้น มหาอำนาจใหญ่สี่ชาติแห่งยุโรป คือ อังกฤษ รัสเซีย ออสเตรีย และปรัสเซีย ได้เข้าแทรกแซงเพื่อค้ำจุนรัฐบาลตุรกี ตุรกียอมรับการแทรกแซงของพวกเขา จึงได้มีการประชุมขึ้นที่กรุงลอนดอน ซึ่งในการประชุมนั้นได้มีการร่างคำขาดเพื่อจะนำไปเสนอต่อเมเฮเมต อาลี มหาอำมาตย์แห่งอียิปต์ เป็นที่ประจักษ์ชัดว่า เมื่อคำขาดฉบับนี้จะถูกนำไปอยู่ในมือของเมเฮเมต ชะตากรรมของจักรวรรดิออตโตมันก็จะตกอยู่ในมือของมหาอำนาจคริสเตียนแห่งยุโรปโดยแท้จริง คำขาดฉบับนี้ถูกนำไปอยู่ในมือของเมเฮเมตเมื่อวันที่ 11 สิงหาคม ค.ศ. 1840! และในวันเดียวกันนั้นเอง สุลต่านได้มีบันทึกข้อความฉบับหนึ่งถึงเอกอัครราชทูตของมหาอำนาจทั้งสี่ เพื่อสอบถามว่าควรจะดำเนินการอย่างไรในกรณีที่เมเฮเมตปฏิเสธที่จะปฏิบัติตามเงื่อนไขที่พวกเขาได้เสนอไว้ คำตอบก็คือ พระองค์ไม่จำเป็นต้องทรงวิตกเกี่ยวกับเหตุการณ์ใด ๆ ที่อาจเกิดขึ้น เพราะพวกเขาได้จัดเตรียมการสำหรับกรณีนั้นไว้แล้ว ช่วงเวลาเชิงพยากรณ์นั้นสิ้นสุดลง และในวันเดียวกันนั้นเอง การควบคุมกิจการของมุสลิมก็ได้ผ่านไปอยู่ในมือของคริสเตียน เช่นเดียวกับที่การควบคุมกิจการของคริสเตียนได้ผ่านไปอยู่ในมือของมุสลิมเมื่อ 391 ปีกับ 15 วันก่อนหน้านั้น ดังนั้น วิบัติประการที่สองจึงสิ้นสุดลง และแตรใบที่หกก็ยุติการเป่าเสียงลง” Uriah Smith, Synopsis of Present Truth, 218.
Islam of the second Woe, had passed the zenith of its power, which according to God’s word was to continue for three hundred and ninety-one years and fifteen days. Yet in the 1830’s Egypt was attempting to re-establish a caliphate in Egypt for the purpose of continuing the second great jihad of Muslim history. The possibility of more Islamic warfare was causing the European powers to shake in fear. For decades the crisis of Islam re-igniting its warfare was labelled by the historians and the reporters of those years as the “Eastern Question.” The warfare of the children of the east had been carried out for centuries against the nations of Europe, who derived their religion from the Roman church. In 1838, “the distress of nations,” referred to by Christ represented the shaking of the angry nations that was produced by the warfare brought against the former Roman Empire by Islam.
อิสลามแห่งวิบัติประการที่สองได้ผ่านพ้นจุดสูงสุดแห่งอำนาจของตนไปแล้ว ซึ่งตามพระวจนะของพระเจ้านั้นจะต้องดำเนินต่อไปเป็นเวลาสามร้อยเก้าสิบเอ็ดปีและสิบห้าวัน กระนั้น ในทศวรรษ 1830 อียิปต์กำลังพยายามสถาปนาคอลีฟะฮ์ขึ้นใหม่ในอียิปต์ เพื่อจุดประสงค์ในการสานต่อญิฮาดครั้งยิ่งใหญ่ประการที่สองในประวัติศาสตร์มุสลิม ความเป็นไปได้ที่จะเกิดสงครามอิสลามขึ้นอีกกำลังทำให้ชาติมหาอำนาจยุโรปสั่นสะท้านด้วยความหวาดกลัว ตลอดหลายทศวรรษ วิกฤติแห่งการที่อิสลามอาจจุดสงครามขึ้นอีกครั้งนี้ ถูกเรียกขานโดยบรรดานักประวัติศาสตร์และผู้สื่อข่าวในช่วงปีเหล่านั้นว่า “ปัญหาตะวันออก” สงครามของบุตรแห่งทิศตะวันออกได้ถูกดำเนินมาเป็นเวลาหลายศตวรรษเพื่อต่อต้านบรรดาประชาชาติแห่งยุโรป ผู้ซึ่งได้รับศาสนาของตนจากคริสตจักรโรมัน ในปี 1838 “ความทุกข์ยากของบรรดาประชาชาติ” ซึ่งพระคริสต์ได้ตรัสถึงนั้น เป็นภาพแทนของการสั่นสะเทือนของบรรดาประชาชาติผู้กริ้วโกรธ อันเกิดจากสงครามที่อิสลามนำมาต่อสู้กับอดีตจักรวรรดิโรมัน
“By [loosing] the four angels which are bound in the great river Euphrates, I understand that God was now about to suffer the four principal nations of which the Ottoman empire was composed, which had in vain attempted to subdue the Eastern Empire at Constantinople, and made but little progress in conquering Europe, now to take Constantinople, and to overrun and subdue one third part of Europe, which was the fact about the middle of the fifteenth century.” Works of William Miller, Volume 2, 121.
“โดย [การปล่อย] ทูตสวรรค์ทั้งสี่ซึ่งถูกผูกไว้ ณ แม่น้ำใหญ่ยูเฟรติส ข้าพเจ้าเข้าใจว่า บัดนี้พระเจ้ากำลังจะทรงยอมให้ชนชาติหลักทั้งสี่ซึ่งจักรวรรดิออตโตมันประกอบขึ้นนั้น ซึ่งได้พยายามอย่างสูญเปล่าที่จะพิชิตจักรวรรดิตะวันออก ณ กรุงคอนสแตนติโนเปิล และได้รุกคืบหน้าเพียงเล็กน้อยในการพิชิตยุโรป บัดนี้เข้ายึดกรุงคอนสแตนติโนเปิล และเข้ารุกรานพร้อมทั้งพิชิตยุโรปหนึ่งในสามส่วน ซึ่งเป็นข้อเท็จจริงที่เกิดขึ้นราวกลางคริสต์ศตวรรษที่สิบห้า” Works of William Miller, Volume 2, 121.
The distress of nations in the narrative found in Luke was “with perplexity; the sea and the waves roaring,” and with men’s “hearts failing them for fear, and for looking after those things which are coming on the earth.” The perplexity of the Eastern Question continued to agitate the powers of earth all the way into the twentieth century, and the symbol of that distress was “men’s hearts failing them for fear” and the “sea and waves roaring.”
ความทุกข์ลำบากของบรรดาประชาชาติในเรื่องราวที่พบในลูกาเป็นไป “ด้วยความฉงนสนเท่ห์; ทะเลและคลื่นคำราม” และด้วยที่ “ใจของมนุษย์ก็สลบไสลไปด้วยความกลัว และด้วยการเฝ้าคอยสิ่งทั้งหลายซึ่งกำลังจะมาถึงโลก” ความฉงนสนเท่ห์ของปัญหาตะวันออกยังคงก่อความปั่นป่วนแก่บรรดามหาอำนาจของแผ่นดินโลกสืบต่อไปจนเข้าสู่ศตวรรษที่ยี่สิบ และสัญลักษณ์แห่งความทุกข์ลำบากนั้นก็คือ “ใจของมนุษย์สลบไสลไปด้วยความกลัว” และ “ทะเลกับคลื่นคำราม”
“This sealing of the servants of God is the same that was shown to Ezekiel in vision. John also had been a witness of this most startling revelation. He saw the sea and the waves roaring, and men’s hearts failing them for fear. He beheld the earth moved, and the mountains carried into the midst of the sea (which is literally taking place), the water thereof roaring and troubled, and the mountains shaking with the swelling thereof. He was shown plagues, pestilence, famine, and death performing their terrible mission.” Testimonies to Ministers, 445.
“การประทับตราผู้รับใช้ของพระเจ้านี้เป็นสิ่งเดียวกันกับที่ได้ทรงสำแดงแก่นิมิตของเอเสเคียล ยอห์นก็ได้เป็นพยานถึงการเปิดเผยอันน่าตกตะลึงยิ่งนี้ด้วย เขาเห็นทะเลและคลื่นคำราม และใจของมนุษย์ก็ล้มเหลวเพราะความกลัว เขาได้เห็นแผ่นดินโลกหวั่นไหว และภูเขาทั้งหลายถูกพัดพาไปสู่ท่ามกลางทะเล (ซึ่งกำลังเกิดขึ้นจริงอย่างแท้จริง) น้ำของทะเลนั้นคำรามและปั่นป่วน และภูเขาทั้งหลายก็สั่นสะเทือนเพราะการพองขึ้นของมัน เขาได้รับการสำแดงให้เห็นโรคระบาด ภัยพิบัติ ทุพภิกขภัย และความตาย กำลังปฏิบัติภารกิจอันน่าสะพรึงกลัวของมัน” Testimonies to Ministers, 445.
When John was shown the sealing of the one hundred and forty-four thousand, he saw the distress of nations, as represented by the seas and waves roaring, and men’s hearts failing for fear, and it was the same sealing that Ezekiel was shown in chapter nine. Ezekiel was shown the internal elements of the sealing and John was shown the external elements associated with the sealing. John saw that the angering of the nations is associated with the sealing of the one hundred and forty-four thousand, and the angering of the nations is also Luke’s distress of nations which is historically identified as the Eastern Question. John was shown that Islam of the third Woe, is the external sign of the sealing of the one hundred and forty-four thousand.
เมื่อยอห์นได้รับการสำแดงเรื่องการประทับตราของคนหนึ่งแสนสี่หมื่นสี่พัน เขาได้เห็นความทุกข์ลำบากของบรรดาประชาชาติ ดังที่พรรณนาไว้โดยทะเลและคลื่นคำราม และจิตใจของมนุษย์ก็สิ้นกำลังลงเพราะความหวาดกลัว และนั่นคือการประทับตราเดียวกันกับที่เอเสเคียลได้รับการสำแดงในบทที่เก้า เอเสเคียลได้รับการสำแดงถึงองค์ประกอบภายในของการประทับตรา และยอห์นได้รับการสำแดงถึงองค์ประกอบภายนอกที่สัมพันธ์กับการประทับตรา ยอห์นเห็นว่าการที่บรรดาประชาชาติโกรธเกรี้ยวนั้นสัมพันธ์กับการประทับตราของคนหนึ่งแสนสี่หมื่นสี่พัน และการที่บรรดาประชาชาติโกรธเกรี้ยวนี้ก็คือความทุกข์ลำบากของประชาชาติในพระกิตติคุณลูกา ซึ่งในทางประวัติศาสตร์ระบุว่าเป็นปัญหาฝ่ายตะวันออก ยอห์นได้รับการสำแดงว่า อิสลามแห่งวิบัติประการที่สาม เป็นหมายสำคัญภายนอกของการประทับตราของคนหนึ่งแสนสี่หมื่นสี่พัน
“The present is a time of overwhelming interest to all living. Rulers and statesmen, men who occupy positions of trust and authority, thinking men and women of all classes, have their attention fixed upon the events taking place about us. They are watching the strained, restless relations that exist among the nations. They observe the intensity that is taking possession of every earthly element, and they recognize that something great and decisive is about to take place—that the world is on the verge of a stupendous crisis.
“ปัจจุบันเป็นช่วงเวลาแห่งความสนใจอันท่วมท้นสำหรับบรรดาผู้มีชีวิตอยู่ทั้งหลาย ผู้ปกครองและรัฐบุรุษ บรรดาผู้ที่ดำรงตำแหน่งแห่งความไว้วางใจและอำนาจ ชายและหญิงผู้มีความคิดจากทุกชนชั้น ต่างเพ่งความสนใจไปยังเหตุการณ์ทั้งหลายที่กำลังเกิดขึ้นรอบตัวเรา พวกเขากำลังเฝ้าดูความสัมพันธ์อันตึงเครียดและไร้ความสงบซึ่งดำรงอยู่ท่ามกลางบรรดาประชาชาติ พวกเขาสังเกตเห็นความเข้มข้นอันกำลังเข้าครอบงำองค์ประกอบทุกประการของโลกนี้ และพวกเขาตระหนักว่าบางสิ่งที่ยิ่งใหญ่และชี้ขาดกำลังจะอุบัติขึ้น—ว่าโลกกำลังยืนอยู่ ณ ขอบแห่งวิกฤตอันมหึมา”
“Angels are now restraining the winds of strife, that they may not blow until the world shall be warned of its coming doom; but a storm is gathering, ready to burst upon the earth; and when God shall bid His angels loose the winds, there will be such a scene of strife as no pen can picture.
“บัดนี้เหล่าทูตสวรรค์กำลังกักเหนี่ยวลมแห่งความขัดแย้งไว้ เพื่อมิให้พัดโหมจนกว่าโลกจะได้รับการเตือนถึงหายนะที่กำลังจะมาถึงของมัน; แต่พายุกำลังก่อตัวขึ้น พร้อมที่จะปะทุลงเหนือแผ่นดินโลก; และเมื่อพระเจ้าจะทรงบัญชาให้เหล่าทูตสวรรค์ของพระองค์ปล่อยลมทั้งหลายออกไป ก็จะเกิดภาพแห่งความขัดแย้งเช่นนั้น ซึ่งไม่มีปากกาใดจะพรรณนาได้”
“The Bible, and the Bible only, gives a correct view of these things. Here are revealed the great final scenes in the history of our world, events that already are casting their shadows before, the sound of their approach causing the earth to tremble and men’s hearts to fail them for fear.” Education, 179, 180.
“พระคัมภีร์ และพระคัมภีร์เท่านั้น ที่ให้ทัศนะอันถูกต้องเกี่ยวกับสิ่งเหล่านี้ ที่นี่ได้ทรงสำแดงภาพเหตุการณ์สุดท้ายอันยิ่งใหญ่ในประวัติศาสตร์ของโลกเรา เหตุการณ์ซึ่งบัดนี้ได้ทอดเงาล่วงหน้ามาแล้ว เสียงแห่งการใกล้เข้ามาของเหตุการณ์เหล่านั้นทำให้แผ่นดินโลกสั่นสะเทือน และใจของมนุษย์วายลงด้วยความหวาดกลัว” Education, 179, 180.
In Luke chapter twenty-one Jesus identified the “signs” that ushered in the Millerite movement, and all those “signs”, according to Sister White, were fulfilled. The Lisbon earthquake, the dark day, the falling of the stars, and the distress of nations, which represented the shaking of the powers of earth that was fulfilled by Islam in the fear produced by the Eastern Question, are all fulfilled. The Millerite “signs” also include the Son of man coming with a cloud which was fulfilled in the correct order that the “signs” were given by Christ, for after the distress of nations ended with the restraint of the Ottoman supremacy in 1840, Christ came to the Most Holy Place on October 22, 1844, and when He came He came with clouds.
ในลูกาบทที่ยี่สิบเอ็ด พระเยซูทรงระบุถึง “หมายสำคัญ” ที่นำเข้าสู่ขบวนการมิลเลอไรต์ และ “หมายสำคัญ” ทั้งสิ้นนั้น ตามคำกล่าวของซิสเตอร์ไวท์ ก็ได้สำเร็จครบถ้วนแล้ว แผ่นดินไหวที่ลิสบอน วันมืดมิด การตกลงมาของดวงดาว และความทุกข์ลำบากของบรรดาประชาชาติ ซึ่งเป็นสัญลักษณ์แทนการสั่นคลอนแห่งอำนาจทั้งหลายของโลก อันได้สำเร็จโดยอิสลามผ่านความหวาดกลัวที่เกิดขึ้นจากปัญหาตะวันออก ล้วนได้สำเร็จแล้ว “หมายสำคัญ” ของมิลเลอไรต์ยังรวมถึงบุตรมนุษย์เสด็จมาพร้อมกับเมฆ ซึ่งได้สำเร็จตามลำดับที่ถูกต้องดังที่พระคริสต์ได้ทรงประทาน “หมายสำคัญ” เหล่านั้นไว้ เพราะภายหลังความทุกข์ลำบากของบรรดาประชาชาติสิ้นสุดลงพร้อมกับการยับยั้งอำนาจสูงสุดของออตโตมันในปี 1840 พระคริสต์ได้เสด็จเข้าสู่สถานบริสุทธิ์ที่สุดในวันที่ 22 ตุลาคม ค.ศ. 1844 และเมื่อพระองค์เสด็จมา พระองค์ก็เสด็จมาพร้อมกับเมฆ
“‘And, behold, one like the Son of man came with the clouds of heaven, and came to the Ancient of Days, and they brought Him near before Him. And there was given Him dominion, and glory, and a kingdom, that all people, nations, and languages, should serve Him: His dominion is an everlasting dominion, which shall not pass away.’ Daniel 7:13, 14. The coming of Christ here described is not His second coming to the earth. He comes to the Ancient of Days in heaven to receive dominion and glory and a kingdom, which will be given Him at the close of His work as a mediator. It is this coming, and not His second advent to the earth, that was foretold in prophecy to take place at the termination of the 2300 days in 1844. Attended by heavenly angels, our great High Priest enters the holy of holies and there appears in the presence of God to engage in the last acts of His ministration in behalf of man—to perform the work of investigative judgment and to make an atonement for all who are shown to be entitled to its benefits.” The Great Controversy, 479.
“‘และดูเถิด มีผู้หนึ่งเหมือนบุตรมนุษย์เสด็จมาพร้อมกับเมฆแห่งฟ้าสวรรค์ และพระองค์เสด็จมาถึงองค์ผู้ชราแห่งวันเวลา และเขาทั้งหลายได้นำพระองค์เข้าเฝ้าพระพักตร์พระองค์ และได้ทรงประทานอำนาจ สิริ และราชอาณาจักรแก่พระองค์ เพื่อชนชาติทั้งหลาย ประชาชาติทั้งสิ้น และทุกภาษา จะได้ปรนนิบัติพระองค์ อำนาจของพระองค์เป็นอำนาจนิรันดร์ ซึ่งจะไม่ผ่านพ้นไป’ ดาเนียล 7:13, 14 การเสด็จมาของพระคริสต์ตามที่พรรณนาไว้ในที่นี้ มิใช่การเสด็จกลับมาครั้งที่สองของพระองค์สู่โลก พระองค์เสด็จมายังองค์ผู้ชราแห่งวันเวลาในสวรรค์ เพื่อทรงรับอำนาจ สิริ และราชอาณาจักร ซึ่งจะทรงได้รับเมื่อสิ้นสุดพระราชกิจของพระองค์ในฐานะคนกลาง การเสด็จมาครั้งนี้เอง มิใช่การเสด็จกลับมาครั้งที่สองสู่โลกของพระองค์ ที่ได้มีคำพยากรณ์ล่วงหน้าไว้ว่า จะเกิดขึ้นเมื่อสิ้นสุด 2300 วันในปี ค.ศ. 1844 มหาปุโรหิตองค์ใหญ่ของเรา พร้อมด้วยทูตสวรรค์ทั้งหลาย เสด็จเข้าสู่อภิสุทธิสถาน และที่นั่นทรงปรากฏเฉพาะพระพักตร์พระเจ้า เพื่อทรงประกอบพระราชกิจช่วงสุดท้ายแห่งการปรนนิบัติของพระองค์เพื่อมนุษย์—เพื่อทรงกระทำพระราชกิจแห่งการพิพากษาไต่สวน และเพื่อทรงลบมลทินบาปแทนบรรดาผู้ที่ปรากฏว่าเป็นผู้มีสิทธิได้รับพระคุณประโยชน์นั้น” The Great Controversy, 479.
The “signs” associated with the history of the Millerites typified the “signs” associated with the history of the one hundred and forty-four thousand. When Christ provided the second witness to the historical narrative with the parable, He pointed His disciples to “the budding trees of spring.” He informed them that when the trees begin to bud out you know you are near the end of the world, and that the generation that witnesses the budding trees of spring will live to see the heavens and the earth pass away, in the fires of His second coming.
“หมายสำคัญ” ที่เกี่ยวข้องกับประวัติศาสตร์ของพวกมิลเลอไรต์ เป็นแบบอย่างของ “หมายสำคัญ” ที่เกี่ยวข้องกับประวัติศาสตร์ของคนหนึ่งแสนสี่หมื่นสี่พัน เมื่อพระคริสต์ประทานพยานประการที่สองแก่เรื่องเล่าทางประวัติศาสตร์นั้นด้วยคำอุปมา พระองค์ทรงชี้เหล่าสาวกของพระองค์ไปยัง “ต้นไม้แห่งฤดูใบไม้ผลิที่กำลังแตกหน่อ” พระองค์ทรงแจ้งแก่พวกเขาว่า เมื่อใดที่ต้นไม้เริ่มแตกหน่อ พวกเขาย่อมรู้ว่าใกล้ถึงอวสานของโลกแล้ว และคนชั่วอายุนั้นซึ่งเป็นพยานเห็นต้นไม้แห่งฤดูใบไม้ผลิที่กำลังแตกหน่อ จะมีชีวิตอยู่จนได้เห็นฟ้าสวรรค์และแผ่นดินโลกผ่านพ้นไป ในเปลวเพลิงแห่งการเสด็จมาครั้งที่สองของพระองค์.
When they now shoot forth, ye see and know of your own selves that summer is now nigh at hand. So likewise ye, when ye see these things come to pass, know ye that the kingdom of God is nigh at hand. Verily I say unto you, This generation shall not pass away, till all be fulfilled. Heaven and earth shall pass away: but my words shall not pass away. Luke 21:30–33.
เมื่อมันผลิใบแล้ว ท่านทั้งหลายก็เห็นและรู้ได้ด้วยตนเองว่าฤดูร้อนใกล้เข้ามาแล้ว ฉันใด เมื่อท่านทั้งหลายเห็นเหตุการณ์เหล่านี้บังเกิดขึ้น ก็จงรู้เถิดว่าแผ่นดินของพระเจ้าใกล้เข้ามาแล้วฉันนั้น เราบอกความจริงแก่ท่านทั้งหลายว่า คนชั่วอายุนี้จะไม่ล่วงลับไปจนกว่าสิ่งทั้งปวงจะสำเร็จ ฟ้าและแผ่นดินจะล่วงไป แต่ถ้อยคำของเราจะไม่ล่วงไปเลย ลูกา 21:30–33
The question then becomes, “when did the trees begin to shoot forth?” The latter rain began to sprinkle on September 11, 2001, which according to Isaiah is “the day” of God’s “rough wind in the day of the east wind.”
ดังนั้น คำถามจึงกลายเป็นว่า “ต้นไม้นั้นเริ่มแตกหน่อเมื่อใด?” ฝนปลายฤดูเริ่มโปรยลงมาในวันที่ 11 กันยายน ค.ศ. 2001 ซึ่งตามคำกล่าวของอิสยาห์ นั่นคือ “วันนั้น” แห่ง “ลมพายุของพระองค์ในวันแห่งลมตะวันออก” ของพระเจ้า
In measure, when it shooteth forth, thou wilt debate with it: he stayeth his rough wind in the day of the east wind. By this therefore shall the iniquity of Jacob be purged; and this is all the fruit to take away his sin; when he maketh all the stones of the altar as chalkstones that are beaten in sunder, the groves and images shall not stand up. Yet the defenced city shall be desolate, and the habitation forsaken, and left like a wilderness: there shall the calf feed, and there shall he lie down, and consume the branches thereof. When the boughs thereof are withered, they shall be broken off: the women come, and set them on fire: for it is a people of no understanding: therefore he that made them will not have mercy on them, and he that formed them will shew them no favour. And it shall come to pass in that day, that the Lord shall beat off from the channel of the river unto the stream of Egypt, and ye shall be gathered one by one, O ye children of Israel. And it shall come to pass in that day, that the great trumpet shall be blown, and they shall come which were ready to perish in the land of Assyria, and the outcasts in the land of Egypt, and shall worship the Lord in the holy mount at Jerusalem. Isaiah 27:8–13.
เมื่อพระองค์ทรงลงโทษเขาแต่พอประมาณ เมื่อทรงขับไล่เขาไป พระองค์ก็ทรงโต้แย้งกับเขา พระองค์ทรงระงับลมอันรุนแรงของพระองค์ในวันแห่งลมตะวันออก ฉะนั้น ความชั่วช้าของยาโคบจะได้รับการชำระให้หมดไป และนี่คือผลทั้งหมดแห่งการปลดบาปของเขาออกเสีย คือเมื่อเขาทำให้บรรดาศิลาแห่งแท่นบูชาเป็นเหมือนหินชอล์กที่ถูกทุบจนแตกกระจาย บรรดาเสารูปเคารพและรูปเคารพทั้งหลายจะไม่ตั้งอยู่ต่อไป ถึงกระนั้น เมืองที่มีป้อมปราการก็จะร้างเปล่า ที่อยู่อาศัยจะถูกทอดทิ้ง และถูกปล่อยไว้ดุจถิ่นทุรกันดาร ที่นั่นลูกวัวจะกินหญ้า และที่นั่นมันจะนอนลง และกัดกินกิ่งก้านของมันเสีย เมื่อกิ่งก้านของมันแห้งแล้ว ก็จะถูกหักออก พวกผู้หญิงจะมาและใช้มันเป็นเชื้อไฟ เพราะว่าเป็นชนชาติที่ปราศจากความเข้าใจ ฉะนั้น พระองค์ผู้ทรงสร้างเขาจะไม่ทรงเมตตาเขา และพระองค์ผู้ทรงปั้นแต่งเขาจะไม่ทรงสำแดงพระกรุณาแก่เขา และจะบังเกิดขึ้นในวันนั้นว่า องค์พระผู้เป็นเจ้าจะทรงนวดจากลำน้ำใหญ่จนถึงลำธารแห่งอียิปต์ และเจ้าทั้งหลาย โอ บุตรทั้งหลายแห่งอิสราเอล จะถูกรวบรวมทีละคน และจะบังเกิดขึ้นในวันนั้นว่า จะมีการเป่าแตรใหญ่ และบรรดาผู้ที่ใกล้จะพินาศในแผ่นดินอัสซีเรีย และบรรดาผู้ถูกขับไล่ในแผ่นดินอียิปต์จะมา และจะนมัสการพระยาห์เวห์ ณ ภูเขาบริสุทธิ์ในกรุงเยรูซาเล็ม อิสยาห์ 27:8–13
The latter rain began to sprinkle (measured) on September 11, 2001, and the debate over the message of the latter rain and the counterfeit peace and safety message began. The history of that debate is where the iniquity of Jacob is removed (purged, meaning atoned for). The history of the debate, which is the debate of Habakkuk, is the period of the sealing of the one hundred and forty-four thousand, that concludes with the Laodicean Seventh-day Adventist being spewed out of the mouth of the Lord, for it, as “the defenced city,” shall be desolate, for it had become the city of a people of no understanding, who find no mercy or favor. At that time the “second voice” of Revelation eighteen, will blow a great trumpet, which is the seventh trumpet and the third woe, and God’s other flock shall come and worship at “Jerusalem”, which will have become the movement of the church triumphant.
ฝนปลายฤดูเริ่มโปรยลงมาเป็นละออง (ตามขนาดที่กำหนด) เมื่อวันที่ 11 กันยายน ค.ศ. 2001 และการโต้แย้งเกี่ยวกับข่าวสารแห่งฝนปลายฤดูและข่าวสารสันติภาพและความปลอดภัยอันปลอมแปลงก็ได้เริ่มขึ้น ประวัติของการโต้แย้งนั้นคือสถานที่ซึ่งความชั่วช้าของยาโคบถูกกำจัดออกไป (ชำระล้าง หมายถึงได้รับการลบมลทินบาป) ประวัติของการโต้แย้งนั้น ซึ่งเป็นการโต้แย้งแห่งฮาบากุก คือช่วงเวลาแห่งการประทับตราคนหนึ่งแสนสี่หมื่นสี่พันคน ซึ่งสิ้นสุดลงด้วยการที่เซเวนธ์เดย์แอ๊ดเวนตีสต์ฝ่ายเลาดีเซียถูกคายออกจากพระโอษฐ์ขององค์พระผู้เป็นเจ้า เพราะมันในฐานะ “นครที่มีป้อมปราการ” จะต้องรกร้างว่างเปล่า เพราะมันได้กลายเป็นนครของชนชาติที่ไร้ความเข้าใจ ผู้ซึ่งไม่พบความเมตตาหรือความโปรดปราน ในเวลานั้น “เสียงที่สอง” แห่งวิวรณ์บทที่สิบแปด จะเป่าแตรใหญ่อันหนึ่ง ซึ่งคือแตรที่เจ็ดและวิบัติประการที่สาม และฝูงแกะอีกคอกหนึ่งของพระเจ้าจะมาและนมัสการ ณ “เยรูซาเล็ม” ซึ่งจะได้กลายเป็นขบวนการของคริสตจักรผู้มีชัยแล้ว
September 11, 2001, identifies that the last generation of earth’s history has arrived, and only those that recognize the budding trees of spring will receive the rain that is causing the trees to bud. Only those that recognize that Islam of the third woe, is what marks the arrival of the latter rain and the sealing of the one hundred and forty-four thousand, will be among that group.
วันที่ 11 กันยายน ค.ศ. 2001 บ่งชี้ว่าคนรุ่นสุดท้ายของประวัติศาสตร์โลกได้มาถึงแล้ว และเฉพาะผู้ที่สังเกตเห็นต้นไม้ที่กำลังผลิใบในฤดูใบไม้ผลิเท่านั้นที่จะได้รับฝนซึ่งเป็นเหตุให้ต้นไม้นั้นผลิใบ มีเพียงผู้ที่ตระหนักว่าอิสลามแห่งวิบัติประการที่สามคือสิ่งซึ่งเป็นเครื่องหมายแห่งการมาถึงของฝนชุกปลายฤดูและการประทับตราของคนหนึ่งแสนสี่หมื่นสี่พันเท่านั้นที่จะอยู่ในกลุ่มนั้น
“Only those who are living up to the light they have will receive greater light. Unless we are daily advancing in the exemplification of the active Christian virtues, we shall not recognize the manifestations of the Holy Spirit in the latter rain. It may be falling on hearts all around us, but we shall not discern or receive it.” Testimonies to Ministers, 507.
“เฉพาะผู้ที่ดำเนินชีวิตสอดคล้องกับความสว่างที่ตนมีอยู่เท่านั้นที่จะได้รับความสว่างที่ยิ่งใหญ่กว่า เว้นแต่เราจะก้าวหน้าอยู่ทุกวันในการสำแดงคุณธรรมคริสเตียนอันมีชีวิตและปฏิบัติการ เราจะไม่ตระหนักถึงการสำแดงต่าง ๆ ของพระวิญญาณบริสุทธิ์ในการหลั่งฝนปลายฤดู อาจกำลังตกลงบนจิตใจทั้งหลายรอบตัวเรา แต่เราจะไม่สังเกตเห็นหรือรับเอาไว้” Testimonies to Ministers, 507.
“We must not wait for the latter rain. It is coming upon all who will recognize and appropriate the dew and showers of grace that fall upon us. When we gather up the fragments of light, when we appreciate the sure mercies of God, who loves to have us trust Him, then every promise will be fulfilled. ‘For as the earth bringeth forth her bud, and as the garden causeth the things that are sown in it to spring forth; so the Lord God will cause righteousness and praise to spring forth before all the nations’ (Isaiah 61:11). The whole earth is to be filled with the glory of God.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 984.
“เราจะต้องไม่รอคอยฝนปลายฤดู ฝนนั้นกำลังตกลงมาเหนือทุกคนที่จะยอมรับและฉวยเอาน้ำค้างและสายฝนแห่งพระคุณที่ตกลงมาเหนือเรา เมื่อเรารวบรวมเศษเสี้ยวของความสว่าง เมื่อเราซาบซึ้งในพระเมตตาอันแน่นอนของพระเจ้า ผู้ทรงพอพระทัยให้เราไว้วางใจในพระองค์ แล้วพระสัญญาทุกประการจะสำเร็จ ‘เพราะแผ่นดินโลกทำให้หน่อของมันงอกขึ้น และสวนทำให้สิ่งที่หว่านไว้ในนั้นงอกขึ้นฉันใด องค์พระผู้เป็นเจ้าพระเจ้าจะทรงกระทำให้ความชอบธรรมและคำสรรเสริญงอกขึ้นต่อหน้าประชาชาติทั้งสิ้นฉันนั้น’ (อิสยาห์ 61:11) ทั้งแผ่นดินโลกจะต้องเต็มไปด้วยพระสิริของพระเจ้า” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 984.
We will continue the study in the next article.
เราจะศึกษาต่อไปในบทความถัดไป。
“Unless those who can help in——are aroused to a sense of their duty, they will not recognize the work of God when the loud cry of the third angel shall be heard. When light goes forth to lighten the earth, instead of coming up to the help of the Lord, they will want to bind about His work to meet their narrow ideas. Let me tell you that the Lord will work in this last work in a manner very much out of the common order of things, and in a way that will be contrary to any human planning. There will be those among us who will always want to control the work of God, to dictate even what movements shall be made when the work goes forward under the direction of the angel who joins the third angel in the message to be given to the world. God will use ways and means by which it will be seen that He is taking the reins in His own hands. The workers will be surprised by the simple means that He will use to bring about and perfect His work of righteousness.” Testimonies to Ministers, 300.
“เว้นเสียแต่ว่าบรรดาผู้ที่สามารถให้ความช่วยเหลือใน——จะถูกปลุกเร้าให้สำนึกในหน้าที่ของตน พวกเขาจะไม่ตระหนักถึงพระราชกิจของพระเจ้าเมื่อเสียงร้องอันกึกก้องของทูตสวรรค์องค์ที่สามจะดังขึ้น เมื่อความสว่างส่องออกไปเพื่อให้แผ่นดินโลกได้รับความสว่าง แทนที่พวกเขาจะขึ้นมาช่วยพระยาห์เวห์ พวกเขากลับจะต้องการผูกมัดพระราชกิจของพระองค์ให้สอดคล้องกับความคิดอันคับแคบของตน ขอให้ข้าพเจ้าบอกท่านทั้งหลายว่า องค์พระผู้เป็นเจ้าจะทรงกระทำในพระราชกิจสุดท้ายนี้ด้วยวิธีการที่อยู่นอกเหนือระเบียบแบบแผนทั่วไปอย่างมาก และในลักษณะที่จะขัดกับการวางแผนใด ๆ ของมนุษย์ จะมีบางคนในหมู่พวกเราที่ต้องการควบคุมพระราชกิจของพระเจ้าอยู่เสมอ ถึงกับกำหนดด้วยซ้ำว่าควรมีการเคลื่อนไหวใดบ้างเมื่อพระราชกิจก้าวหน้าไปภายใต้การทรงนำของทูตสวรรค์ผู้ซึ่งร่วมกับทูตสวรรค์องค์ที่สามในข่าวสารที่จะต้องประกาศแก่ชาวโลก พระเจ้าจะทรงใช้วิถีทางและเครื่องมือซึ่งจะแสดงให้เห็นว่า พระองค์ทรงกุมบังเหียนไว้ในพระหัตถ์ของพระองค์เอง บรรดาคนงานจะประหลาดใจต่อวิธีการอันเรียบง่ายที่พระองค์จะทรงใช้เพื่อนำให้พระราชกิจแห่งความชอบธรรมของพระองค์บังเกิดขึ้นและสำเร็จสมบูรณ์” Testimonies to Ministers, 300.