Verse forty of Daniel eleven is one of the most profound verses in God’s Word, as is Daniel chapter eight, verse fourteen. Verse forty is represented by the Hiddekel River and the Ulai River represents Daniel chapter eight, verse fourteen.
ข้อที่สี่สิบของดาเนียลบทที่สิบเอ็ดเป็นข้อหนึ่งที่ลุ่มลึกที่สุดข้อหนึ่งในพระวจนะของพระเจ้า เช่นเดียวกับดาเนียลบทที่แปด ข้อที่สิบสี่ ข้อที่สี่สิบนั้นมีแม่น้ำฮิดเดเคลเป็นสัญลักษณ์ และแม่น้ำอูไลเป็นสัญลักษณ์แทนดาเนียลบทที่แปด ข้อที่สิบสี่
Verse forty begins with the words, “and at the time of the end,” thus specifically identifying that the beginning of the verse is 1798. The fifty-one words of the verse were unsealed in 1989, when they were recognized as identifying the collapse of the Soviet Union at that time. Those fifty-one words in the verse, represent both the time of the end in 1798, and then another the time of the end in 1989. Alpha and Omega placed His signature on the verse for all who are willing to see and hear. The time of the end for the movements of both the first and third angels are represented in that one verse.
ข้อที่สี่สิบเริ่มต้นด้วยถ้อยคำว่า “และในวาระสุดปลาย” ดังนั้นจึงชี้ระบุอย่างเฉพาะเจาะจงว่า จุดเริ่มต้นของข้อนี้คือปี 1798 ถ้อยคำทั้งห้าสิบเอ็ดคำของข้อนี้ถูกเปิดผนึกในปี 1989 เมื่อมีการตระหนักว่าถ้อยคำเหล่านั้นกำลังชี้ถึงการล่มสลายของสหภาพโซเวียตในเวลานั้น ถ้อยคำทั้งห้าสิบเอ็ดคำในข้อนี้เป็นตัวแทนทั้งวาระสุดปลายในปี 1798 และจากนั้นก็อีกวาระสุดปลายในปี 1989 อัลฟาและโอเมกาทรงประทับลายพระหัตถ์ของพระองค์ไว้บนข้อนี้สำหรับทุกคนที่เต็มใจจะเห็นและได้ยิน วาระสุดปลายสำหรับขบวนการของทูตสวรรค์องค์ที่หนึ่งและองค์ที่สามทั้งสองประการนั้น ถูกเป็นตัวแทนอยู่ในข้อเดียวนี้
The following verse identifies when the papacy, represented as the king of the north, conquers the United States, represented as the glorious land, at the soon coming Sunday law in the United States. Therefore, though the words of verse forty identify the time of the end in 1798, as the beginning, and the time of the end in 1989, as the ending, the reality is that the prophetic history represented in verse forty does not finish until verse forty-one, when the king of the north conquers the glorious land. This means that the history from the collapse of the Soviet Union in 1989, until the soon-coming Sunday law in verse forty-one, represents the history of the United States from President Ronald Reagan until the soon coming Sunday law. That history includes September 11, 2001 and onward unto the hour of the great earthquake of Revelation chapter eleven.
ข้อพระคัมภีร์ถัดไปนี้ระบุว่า เมื่อใดอำนาจพระสันตะปาปา ซึ่งเป็นตัวแทนของกษัตริย์ฝ่ายเหนือ จะพิชิตสหรัฐอเมริกา ซึ่งเป็นตัวแทนของแผ่นดินอันรุ่งโรจน์ ในกฎหมายวันอาทิตย์ที่จะเกิดขึ้นในไม่ช้านี้ในสหรัฐอเมริกา ฉะนั้น แม้ว่าถ้อยคำของข้อที่สี่สิบจะระบุเวลาสิ้นสุดในปี 1798 ว่าเป็นจุดเริ่มต้น และเวลาสิ้นสุดในปี 1989 ว่าเป็นจุดสิ้นสุด ความเป็นจริงก็คือ ประวัติศาสตร์เชิงพยากรณ์ที่เป็นภาพแทนอยู่ในข้อที่สี่สิบนั้นยังไม่สิ้นสุดจนกว่าจะถึงข้อที่สี่สิบเอ็ด เมื่อกษัตริย์ฝ่ายเหนือพิชิตแผ่นดินอันรุ่งโรจน์ นี่หมายความว่า ประวัติศาสตร์ตั้งแต่การล่มสลายของสหภาพโซเวียตในปี 1989 จนถึงกฎหมายวันอาทิตย์ที่จะมาถึงในไม่ช้านี้ในข้อที่สี่สิบเอ็ด เป็นภาพแทนประวัติศาสตร์ของสหรัฐอเมริกาตั้งแต่ประธานาธิบดีโรนัลด์ เรแกน จนถึงกฎหมายวันอาทิตย์ที่จะมาถึงในไม่ช้านี้ ประวัติศาสตร์นั้นรวมถึงวันที่ 11 กันยายน ค.ศ. 2001 และต่อเนื่องไปจนถึงโมงยามแห่งแผ่นดินไหวครั้งใหญ่ในวิวรณ์ บทที่สิบเอ็ด
When the verse was initially unsealed, an argument was raised against the truth that “the claim by Pippenger, that the verse represents the history of 1798, unto the Sunday law was an absurd claim, for verses in the Bible never represent such long periods of history.” We had not thought about the concept of whether there is a limit upon a period of time that can be located in one verse, but we immediately remembered that Revelation chapter thirteen, verse eleven identifies the very same history, and it does so, in one verse. The history of the earth beast began in 1798, and the speaking of the earth beast as a dragon, is fulfilled at the soon coming Sunday law.
เมื่อข้อพระคัมภีร์นั้นถูกเปิดผนึกในระยะแรก ได้มีการยกข้อโต้แย้งขึ้นคัดค้านความจริงที่ว่า “คำกล่าวอ้างของ Pippenger ที่ว่าข้อพระคัมภีร์นั้นเป็นตัวแทนประวัติศาสตร์ตั้งแต่ปี 1798 จนถึงกฎหมายวันอาทิตย์ เป็นคำกล่าวอ้างที่เหลวไหล เพราะข้อพระคัมภีร์ในพระคัมภีร์ไม่เคยเป็นตัวแทนของช่วงเวลาแห่งประวัติศาสตร์ที่ยาวนานเช่นนั้น” เรามิได้เคยพิจารณาแนวคิดเรื่องการมีขีดจำกัดของช่วงเวลาที่อาจบรรจุอยู่ในข้อพระคัมภีร์ข้อเดียว แต่ในทันทีเราก็นึกขึ้นได้ว่า วิวรณ์ บทที่สิบสาม ข้อสิบเอ็ด ระบุถึงประวัติศาสตร์เดียวกันนั้นเอง และกระทำเช่นนั้นภายในข้อเดียว ประวัติศาสตร์ของสัตว์ร้ายจากแผ่นดินเริ่มขึ้นในปี 1798 และการที่สัตว์ร้ายจากแผ่นดินพูดอย่างพญานาคนั้น จะสำเร็จครบถ้วนในกฎหมายวันอาทิตย์ซึ่งใกล้จะมาถึง.
“And when the Papacy, robbed of its strength, was forced to desist from persecution, John beheld a new power coming up to echo the dragon’s voice, and carry forward the same cruel and blasphemous work. This power, the last that is to wage war against the church and the law of God, was symbolized by a beast with lamblike horns.” Signs of the Times, November 1, 1899.
“และเมื่อสันตะปาปา ซึ่งถูกปลิดอำนาจของตนไป ถูกบังคับให้ยุติการข่มเหง ยอห์นก็มองเห็นอำนาจใหม่หนึ่งกำลังผงาดขึ้นมา เพื่อสะท้อนเสียงของพญามังกร และดำเนินงานอันโหดร้ายและหมิ่นประมาทพระเจ้าเช่นเดียวกันต่อไป อำนาจนี้ ซึ่งเป็นอำนาจสุดท้ายที่จะทำสงครามต่อสู้กับคริสตจักรและพระบัญญัติของพระเจ้า ได้รับการเป็นสัญลักษณ์โดยสัตว์ร้ายตัวหนึ่งที่มีเขาเหมือนลูกแกะ” Signs of the Times, November 1, 1899.
If a person needed to be technical, verse forty covers the history of 1798, to verse forty-one, and in verse forty-one the Sunday law is identified, so unlike the single verse in Revelation chapter thirteen, verse forty is actually a little bit shorter because the Sunday law is in the next verse, whereas, in Revelation chapter thirteen, 1798 to the Sunday law is in one verse. Sister White informs us the “same line of prophecy” that is in the book of Daniel is taken up in the book of Revelation, and Revelation chapter thirteen, verse eleven, easily goes right over the top of verse forty, if you choose to apply the principle of line upon line.
หากบุคคลหนึ่งต้องการจะกล่าวอย่างเคร่งครัดในเชิงเทคนิค ข้อที่สี่สิบครอบคลุมประวัติศาสตร์ของปี 1798 ไปจนถึงข้อที่สี่สิบเอ็ด และในข้อที่สี่สิบเอ็ดนั้นมีการระบุถึงกฎหมายวันอาทิตย์ ดังนั้น จึงต่างจากข้อเดียวในวิวรณ์บทที่สิบสาม กล่าวคือ ข้อที่สี่สิบแท้จริงแล้วสั้นกว่าเล็กน้อย เพราะกฎหมายวันอาทิตย์อยู่ในข้อถัดไป ขณะที่ในวิวรณ์บทที่สิบสาม ช่วงตั้งแต่ปี 1798 จนถึงกฎหมายวันอาทิตย์อยู่ภายในข้อเดียว ซิสเตอร์ไวท์บอกให้เราทราบว่า “แนวคำพยากรณ์เดียวกัน” ที่อยู่ในพระธรรมดาเนียลนั้น ถูกยกขึ้นมาอีกในพระธรรมวิวรณ์ และวิวรณ์บทที่สิบสาม ข้อสิบเอ็ด ก็ครอบคลุมข้ามไปเหนือข้อที่สี่สิบได้อย่างชัดเจน หากท่านเลือกที่จะประยุกต์ใช้หลักการเรื่องบรรทัดต่อบรรทัด។
When you do employ the principle of line upon line, you find that verse forty’s representation of Revelation thirteen’s earth beast (the United States), who in verse forty is represented by the “chariots, ships and horsemen,” changes from a lamblike beast with two horns in 1798 into a dragon-speaking beast at the soon coming Sunday law, and also that the lamblike-beast has two horns.
เมื่อท่านใช้หลักการ “บรรทัดซ้อนบรรทัด” อย่างแท้จริง ท่านจะพบว่าภาพแทนของสัตว์ร้ายจากแผ่นดินในวิวรณ์บทที่ 13 (สหรัฐอเมริกา) ในข้อ 40 ซึ่งถูกแทนด้วย “รถรบ เรือ และพลม้า” นั้น เปลี่ยนจากสัตว์ร้ายคล้ายลูกแกะที่มีเขาสองเขาในปี 1798 ไปเป็นสัตว์ร้ายที่พูดอย่างพญานาคเมื่อกฎหมายวันอาทิตย์ซึ่งจะมาถึงในไม่ช้านั้นมาถึง และอีกทั้งสัตว์ร้ายคล้ายลูกแกะนั้นมีเขาสองเขาด้วย
Verse forty, also represents the symbolic seventy years when the whore of Tyre is forgotten, for the seventy symbolic years are as the days of one king, and a king is a kingdom. Based upon verse forty, and the line of Revelation chapter thirteen, the kingdom of Bible prophecy that rules for the seventy symbolic years of Isaiah chapter twenty-three is the earth beast, which has two horns of strength. The earth beast begins with two horns of strength representing Republicanism and Protestantism, but as the history of verse forty draws near its fulfillment in verse forty-one, its two prophetic strengths are then identified as “ships” (economic power), and “chariots and horsemen” (military might).
ข้อที่สี่สิบ ยังเป็นภาพแทนของช่วงเวลาเชิงสัญลักษณ์เจ็ดสิบปี เมื่อหญิงแพศยาแห่งไทระถูกลืมเลือน เพราะเจ็ดสิบปีเชิงสัญลักษณ์นั้นเป็นดังวันเวลาของกษัตริย์องค์หนึ่ง และกษัตริย์ก็คืออาณาจักรหนึ่ง จากข้อที่สี่สิบ และจากแนวคำพยากรณ์ในวิวรณ์บทที่สิบสาม อาณาจักรแห่งคำพยากรณ์ในพระคัมภีร์ที่ปกครองอยู่ตลอดเจ็ดสิบปีเชิงสัญลักษณ์ของอิสยาห์บทที่ยี่สิบสาม คือสัตว์ร้ายจากแผ่นดิน ซึ่งมีเขาแห่งกำลังสองเขา สัตว์ร้ายจากแผ่นดินเริ่มต้นด้วยเขาแห่งกำลังสองเขา อันเป็นภาพแทนของลัทธิสาธารณรัฐและลัทธิโปรเตสแตนต์ แต่เมื่อประวัติศาสตร์ของข้อที่สี่สิบใกล้เข้าสู่ความสำเร็จสมบูรณ์ในข้อที่สี่สิบเอ็ด กำลังเชิงพยากรณ์ทั้งสองประการของมันจึงถูกระบุว่าเป็น “เรือ” (อำนาจทางเศรษฐกิจ) และ “รถรบกับพลม้า” (แสนยานุภาพทางทหาร)
During the seventy symbolic years of Isaiah chapter twenty-three, the whore of Tyre, who in verse forty is the king of the north, is forgotten. But then at the end of the seventy symbolic years she will once again commit fornication with the kings of the earth, as was done in the history leading up to the collapse of the Soviet Union when all historians confirm that President Reagan secured a secret alliance with the antichrist of Bible prophecy for the purpose of bringing down the Soviet Union. In the period leading up to 1989 Reagan had already begun a secret illicit relationship with the man of sin, thus Nebuchadnezzar’s musicians began to practice the tune that the forgotten whore was beginning to sing. The unprecedented worldwide ministry of John Paull II, in that very history, was the beginning of the “song and dance” that caused “all the world” to “wonder after the beast”.
ในช่วงเวลาเจ็ดสิบปีเชิงสัญลักษณ์แห่งอิสยาห์บทที่ยี่สิบสาม โสเภณีแห่งเมืองไทระ ซึ่งในข้อที่สี่สิบนั้นคือกษัตริย์ฝ่ายเหนือ ถูกลืมเลือนไป แต่แล้วเมื่อถึงปลายเจ็ดสิบปีเชิงสัญลักษณ์นั้น นางจะกลับมากระทำการล่วงประเวณีกับบรรดากษัตริย์แห่งแผ่นดินโลกอีกครั้ง ดังที่ได้เกิดขึ้นในประวัติศาสตร์ซึ่งนำไปสู่การล่มสลายของสหภาพโซเวียต เมื่อบรรดานักประวัติศาสตร์ทั้งปวงยืนยันว่าประธานาธิบดีเรแกนได้จัดทำพันธมิตรลับกับปฏิปักษ์พระคริสต์แห่งคำพยากรณ์ในพระคัมภีร์ เพื่อจุดประสงค์ในการโค่นสหภาพโซเวียตลง ในช่วงเวลาที่นำไปสู่ปี 1989 เรแกนได้เริ่มต้นความสัมพันธ์ลับอันผิดศีลธรรมกับมนุษย์แห่งบาปแล้ว ดังนั้น บรรดานักดนตรีของเนบูคัดเนสซาร์จึงเริ่มซ้อมทำนองเพลงที่โสเภณีผู้ถูกลืมเลือนกำลังเริ่มขับร้อง ในประวัติศาสตร์เดียวกันนั้น พันธกิจทั่วโลกอย่างไม่เคยมีมาก่อนของยอห์น ปอลล์ที่ 2 คือจุดเริ่มต้นของ “บทเพลงและการเต้นรำ” ที่ทำให้ “ชาวโลกทั้งสิ้น” “อัศจรรย์ใจติดตามสัตว์ร้าย”
Verse forty also represents the history of Laodicean Adventism, which began in 1798 as Sardis, then those in Sardis accepted the light that was unsealed, and then the Philadelphian movement came out of Sardis. When the Philadelphian movement rejected the light of 1856, they then transitioned from a movement unto the Laodicean church in 1863. That church is therefore destined to be spewed out of the mouth of the Lord in verse forty-one, which is the soon-coming Sunday law. Verse forty represents not only the history of the United States, but also the history of Laodicean Adventism.
ข้อที่สี่ยังเป็นภาพแทนประวัติศาสตร์ของแอ๊ดเวนติสม์ฝ่ายเลาดีเซีย ซึ่งเริ่มต้นขึ้นในปี ค.ศ. 1798 ในฐานะซาร์ดิส จากนั้นบรรดาผู้ที่อยู่ในซาร์ดิสก็รับเอาแสงสว่างที่ถูกแกะผนึกออก และแล้วขบวนการฟีลาเดลเฟียก็ได้ออกมาจากซาร์ดิส เมื่อขบวนการฟีลาเดลเฟียปฏิเสธแสงสว่างแห่งปี ค.ศ. 1856 พวกเขาจึงเปลี่ยนผ่านจากการเป็นขบวนการไปสู่การเป็นคริสตจักรเลาดีเซียในปี ค.ศ. 1863 เพราะฉะนั้น คริสตจักรนั้นจึงถูกกำหนดไว้ให้ถูกทรงคายออกจากพระโอษฐ์ขององค์พระผู้เป็นเจ้าในข้อที่สี่สิบเอ็ด ซึ่งก็คือกฎหมายวันอาทิตย์ที่กำลังจะมาถึงในไม่ช้า ข้อที่สี่สิบมิได้เป็นเพียงภาพแทนประวัติศาสตร์ของสหรัฐอเมริกาเท่านั้น แต่ยังเป็นภาพแทนประวัติศาสตร์ของแอ๊ดเวนติสม์ฝ่ายเลาดีเซียด้วย
Laodicean Adventism was given the divine light of God’s Word for its anchor point and strength, and the government of the United States was given the divine light of the Constitution of the United States for its anchor point and strength. They both began prophetically as horns in 1798, and by the end of the seventy symbolic years, the apostate Republican horn and the apostate Protestant horn will come together as one horn and speak as a dragon.
แอ็ดเวนติสม์แห่งเลาดีเซียได้รับความสว่างอันศักดิ์สิทธิ์จากพระวจนะของพระเจ้าเป็นหลักยึดและกำลังของตน และรัฐบาลแห่งสหรัฐอเมริกาได้รับความสว่างอันศักดิ์สิทธิ์จากรัฐธรรมนูญแห่งสหรัฐอเมริกาเป็นหลักยึดและกำลังของตน ทั้งสองได้เริ่มต้นขึ้นเชิงพยากรณ์ในฐานะเขาทั้งหลายในปี 1798 และเมื่อสิ้นสุดเจ็ดสิบปีเชิงสัญลักษณ์นั้น เขารีพับลิกันผู้ละทิ้งความเชื่อและเขาโปรเตสแตนต์ผู้ละทิ้งความเชื่อจะรวมเข้าด้วยกันเป็นเขาเดียว และจะพูดเหมือนพญานาค
Verse forty’s two horns are the government, and the chosen church, that represent two lines of prophecy which run together, for they are represented as two horns upon a single beast. Wherever the beast goes the two horns also go, and they do so in the same prophetic history. The horn of Protestantism has a twofold prophetic nature represented by Laodicea and Philadelphia. The horn of Republicanism also has a twofold prophetic nature represented by the Republican and Democratic political parties. The second of each of the horn’s twofold nature, comes up last and comes up higher, according to Daniel chapter eight.
เขาทั้งสองในข้อที่สี่สิบคือรัฐบาล และคริสตจักรที่ทรงเลือกไว้ ซึ่งเป็นภาพแทนของแนวคำพยากรณ์สองสายที่ดำเนินควบคู่กันไป เพราะทั้งสองถูกแสดงให้เห็นเป็นเขาสองเขาบนสัตว์ตัวเดียว ไม่ว่าสัตว์นั้นจะไปที่ใด เขาทั้งสองก็ไปด้วย และเป็นเช่นนั้นภายในประวัติศาสตร์เชิงพยากรณ์เดียวกัน เขาแห่งโปรเตสแตนต์มีลักษณะเชิงพยากรณ์สองชั้น ซึ่งแสดงโดยเลาดีเซียและฟิลาเดลเฟีย เขาแห่งลัทธิสาธารณรัฐก็มีกลักษณะเชิงพยากรณ์สองชั้นเช่นกัน ซึ่งแสดงโดยพรรคการเมืองรีพับลิกันและเดโมแครต ส่วนที่สองของลักษณะสองชั้นของเขาแต่ละเขานั้น ปรากฏขึ้นภายหลังและสูงขึ้นกว่าเดิม ตามที่กล่าวไว้ในดาเนียลบทที่แปด
Then I lifted up mine eyes, and saw, and, behold, there stood before the river a ram which had two horns: and the two horns were high; but one was higher than the other, and the higher came up last. Daniel 8:3.
แล้วข้าพเจ้าเงยตาขึ้นมองดู และดูเถิด ที่เบื้องหน้าแม่น้ำนั้นมีแกะผู้ตัวหนึ่งยืนอยู่ ซึ่งมีเขาสองเขา และเขาทั้งสองนั้นสูง แต่เขาหนึ่งสูงกว่าอีกเขาหนึ่ง และเขาที่สูงกว่านั้นงอกขึ้นมาภายหลัง ดาเนียล 8:3
The twofold characteristics of each horn is illustrated in the line of Christ by the Sadducees and Pharisees, which in the Republican horn equates to liberalism (pro-slavery, democracy, woke-ism and globalism), and conservatism (anti-slavery, a Constitutional republic, traditionalists, MAGA). The twofold characteristics of the Protestant horn equates to Philadelphia and Laodicea. There is not a perfect parallel between the two horns’ division into a twofold symbol, for neither progressive liberalism or conservative MAGA-ism comes out on the right side of the Sunday law issue, for the Pharisees and Sadducees came together at the cross; but at the soon coming Sunday law, which was typified by the cross, Laodicea is spewed out of the mouth of the Lord, and the Philadelphian horn is then lifted up as an ensign. Still, the twofold nature of both horns is represented by the theological controversy between the Pharisees and Sadducees, and the messenger to the Gentiles (Paul), in the history of Christ, had formerly been a Pharisee of Pharisees.
ลักษณะอันเป็นสองประการของเขาแต่ละเขาได้ถูกแสดงให้เห็นเป็นภาพประกายในเชื้อสายของพระคริสต์โดยพวกสะดูสีและพวกฟาริสี ซึ่งในเขาแบบรีพับลิกันนั้นเทียบได้กับลัทธิเสรีนิยม (สนับสนุนระบบทาส ประชาธิปไตย วัฒนธรรมตื่นรู้ และโลกาภิวัตน์) และลัทธิอนุรักษนิยม (ต่อต้านระบบทาส สาธารณรัฐตามรัฐธรรมนูญ พวกยึดถือขนบธรรมเนียม และ MAGA) ลักษณะอันเป็นสองประการของเขาโปรเตสแตนต์นั้นเทียบได้กับฟิลาเดลเฟียและเลาดีเซีย ไม่มีความขนานกันอย่างสมบูรณ์ระหว่างการแบ่งของเขาทั้งสองออกเป็นสัญลักษณ์สองประการนี้ เพราะทั้งลัทธิเสรีนิยมแบบก้าวหน้าและลัทธิ MAGA แบบอนุรักษนิยมต่างก็ไม่ได้ออกมาอยู่ฝ่ายที่ถูกต้องในประเด็นกฎหมายวันอาทิตย์ ด้วยว่าพวกฟาริสีและพวกสะดูสีได้มารวมกันที่กางเขน แต่เมื่อกฎหมายวันอาทิตย์ซึ่งใกล้จะมาถึง อันเป็นสิ่งที่กางเขนเป็นแบบเล็งถึงนั้นมาถึง เลาดีเซียจะถูกคายออกจากพระโอษฐ์ขององค์พระผู้เป็นเจ้า และเขาแห่งฟิลาเดลเฟียจะถูกยกขึ้นเป็นธงสำคัญ เมื่อนั้น ถึงกระนั้น ลักษณะอันเป็นสองประการของเขาทั้งสองก็ยังถูกเป็นตัวแทนโดยข้อขัดแย้งทางเทววิทยาระหว่างพวกฟาริสีและพวกสะดูสี และผู้สื่อสารไปยังคนต่างชาติ (เปาโล) ในประวัติศาสตร์ของพระคริสต์นั้น แต่เดิมเคยเป็นฟาริสีในหมู่ฟาริสีทั้งหลาย.
The methodology of the latter rain, being line upon line, produces great light in verse forty when it is applied. Revelation chapters two through eighteen, are all in alignment with verse forty. Isaiah chapter twenty three’s testimony of the whore of Tyre aligns with the verse. Of course, there are several other passages that are to be laid over the top of verse forty, but perhaps the most significant line upon line application of verse forty is verse forty itself.
ระเบียบวิธีของฝนชุกปลายฤดู ซึ่งเป็นบรรทัดซ้อนบรรทัด เมื่อนำมาประยุกต์ใช้แล้ว ย่อมก่อให้เกิดความสว่างอันยิ่งใหญ่ในข้อสี่สิบ พระธรรมวิวรณ์บทที่สองถึงบทที่สิบแปดล้วนสอดคล้องกับข้อสี่สิบ คำพยานของหญิงแพศยาแห่งเมืองไทระในอิสยาห์บทที่ยี่สิบสามก็สอดคล้องกับข้อนี้ด้วย แน่นอนว่า ยังมีพระธรรมตอนอื่น ๆ อีกหลายตอนที่ต้องนำมาวางซ้อนทับลงบนข้อสี่สิบ แต่บางทีการประยุกต์ใช้แบบบรรทัดซ้อนบรรทัดของข้อสี่สิบที่สำคัญที่สุด ก็คือข้อสี่สิบนั่นเอง
In verse forty the time of the end in 1798 and the time of the end in 1989, are both set forth. This directs a student of prophecy to lay the time of the end in 1798 over the top of the time of the end in 1989. When that is done, the history of verse forty produces two lines that each begin in 1798, and continue until the soon coming Sunday law of verse forty-one. The line that begins in 1798 identifies the internal message of God’s last day people, and the line that begins in 1989 identifies the external message of God’s last day people during the very same history. Verse forty therefore possesses within itself the symbolism represented by the same internal and external prophetic relationship of the seven churches and the seven seals in the book of Revelation. And this prophetic phenomenon is represented in one verse, made up of fifty-one words!
ในข้อสี่สิบ ได้มีการกล่าวถึงทั้งวาระแห่งที่สุดปลายในปี 1798 และวาระแห่งที่สุดปลายในปี 1989 สิ่งนี้ชี้นำให้นักศึกษาคำพยากรณ์นำวาระแห่งที่สุดปลายในปี 1798 มาวางทับลงบนวาระแห่งที่สุดปลายในปี 1989 เมื่อทำเช่นนั้นแล้ว ประวัติศาสตร์ของข้อสี่สิบจะก่อให้เกิดเส้นสองเส้น ซึ่งแต่ละเส้นเริ่มต้นในปี 1798 และดำเนินต่อไปจนถึงกฎหมายวันอาทิตย์ที่กำลังจะมาถึงในข้อสี่สิบเอ็ด เส้นที่เริ่มต้นในปี 1798 ระบุข่าวสารภายในของชนชาติของพระเจ้าในยุคสุดท้าย และเส้นที่เริ่มต้นในปี 1989 ระบุข่าวสารภายนอกของชนชาติของพระเจ้าในยุคสุดท้ายภายในประวัติศาสตร์เดียวกันนั้นเอง ฉะนั้น ข้อสี่สิบจึงมีอยู่ภายในตัวเองซึ่งสัญลักษณ์ที่เป็นตัวแทนของความสัมพันธ์เชิงพยากรณ์แบบภายในและภายนอกเดียวกันกับคริสตจักรทั้งเจ็ดและตราทั้งเจ็ดในพระธรรมวิวรณ์ และปรากฏการณ์เชิงพยากรณ์นี้ถูกแสดงไว้ในข้อเดียว ซึ่งประกอบด้วยคำเพียงห้าสิบเอ็ดคำ!
The Millerites recognized the internal-external message of the seven churches and seven seals, but they also recognized that the seven trumpets also represented a third line of truth which was an element of the history represented by the seven churches and seven seals. The trumpets were, as Miller states, “the peculiar judgments” that were brought upon Rome. The Millerites understood the judgments of God represented by the seven trumpets were connected with the history of the seven churches and the parallel history of the seven seals.
ชาวมิลเลอไรต์ได้ตระหนักถึงสารภายใน–ภายนอกของคริสตจักรทั้งเจ็ดและตราทั้งเจ็ด แต่พวกเขาก็ตระหนักด้วยว่า แตรทั้งเจ็ดยังเป็นตัวแทนของแนวความจริงประการที่สาม ซึ่งเป็นองค์ประกอบหนึ่งของประวัติศาสตร์ที่คริสตจักรทั้งเจ็ดและตราทั้งเจ็ดเป็นตัวแทนอยู่ แตรทั้งหลายเป็นดังที่มิลเลอร์กล่าวไว้ว่า “การพิพากษาอันเฉพาะเจาะจง” ที่ถูกนำมาลงเหนือกรุงโรม ชาวมิลเลอไรต์เข้าใจว่าการพิพากษาของพระเจ้าซึ่งเป็นตัวแทนโดยแตรทั้งเจ็ดนั้น เชื่อมโยงกับประวัติศาสตร์ของคริสตจักรทั้งเจ็ด และกับประวัติศาสตร์คู่ขนานของตราทั้งเจ็ด.
Verse forty includes the history of September 11, 2001, and in verse forty the prophetic line of the seven trumpets is therefore, also aligned. The first angel arrived in 1798, in order to announce the opening of the judgment in 1844. That judgment breaks down into an investigative and executive judgment. The history of verse forty is the history of the investigative judgment and the history of verse forty-one onward until Michael stands up and the seven last plagues are poured out is the history of the executive judgment.
ข้อที่สี่สิบครอบคลุมประวัติศาสตร์ของวันที่ 11 กันยายน ค.ศ. 2001 และฉะนั้น ในข้อที่สี่สิบ เส้นคำพยากรณ์ของแตรทั้งเจ็ดจึงสอดคล้องกันด้วย ทูตสวรรค์องค์แรกมาถึงในปี ค.ศ. 1798 เพื่อประกาศการเปิดของการพิพากษาในปี ค.ศ. 1844 การพิพากษานั้นแบ่งออกเป็นการพิพากษาเพื่อไต่สวนและการพิพากษาเพื่อดำเนินการ ประวัติศาสตร์ของข้อที่สี่สิบคือประวัติศาสตร์ของการพิพากษาเพื่อไต่สวน และประวัติศาสตร์ของข้อที่สี่สิบเอ็ดเป็นต้นไปจนกระทั่งมีคาเอลทรงลุกขึ้น และภัยพิบัติเจ็ดประการสุดท้ายถูกเทลงมา คือประวัติศาสตร์ของการพิพากษาเพื่อดำเนินการ
The executive judgment begins when the United States speaks as a dragon.
การพิพากษาเชิงปฏิบัติเริ่มต้นขึ้นเมื่อสหรัฐอเมริกาพูดอย่างพญานาค
““The lamblike horns and dragon voice of the symbol point to a striking contradiction between the professions and the practice of the nation thus represented. The ‘speaking’ of the nation is the action of its legislative and judicial authorities. By such action it will give the lie to those liberal and peaceful principles which it has put forth as the foundation of its policy. The prediction that it will speak ‘as a dragon’ and exercise ‘all the power of the first beast’ plainly foretells a development of the spirit of intolerance and persecution that was manifested by the nations represented by the dragon and the leopardlike beast. And the statement that the beast with two horns ‘causeth the earth and them which dwell therein to worship the first beast’ indicates that the authority of this nation is to be exercised in enforcing some observance which shall be an act of homage to the papacy.” The Great Controversy, 443.
“เขาที่เหมือนลูกแกะและเสียงของมังกรในสัญลักษณ์นั้นชี้ให้เห็นถึงความขัดแย้งอันเด่นชัดระหว่างคำประกาศกับการปฏิบัติของชนชาติซึ่งถูกแทนไว้เช่นนี้ การ ‘พูด’ ของชนชาตินั้นคือการกระทำของฝ่ายนิติบัญญัติและฝ่ายตุลาการของตน โดยการกระทำเช่นนั้น มันจะหักล้างหลักการเสรีและสันติซึ่งมันได้ประกาศออกมาเป็นรากฐานแห่งนโยบายของตน คำพยากรณ์ที่ว่ามันจะพูด ‘เหมือนมังกร’ และใช้อำนาจ ‘ทั้งหมดของสัตว์ร้ายตัวแรก’ นั้น พยากรณ์ไว้อย่างชัดเจนถึงการพัฒนาของจิตวิญญาณแห่งความไม่อดกลั้นและการข่มเหง ซึ่งเคยปรากฏในชนชาติต่าง ๆ ที่ถูกแทนโดยมังกรและสัตว์ร้ายที่เหมือนเสือดาว และถ้อยคำที่ว่าสัตว์ร้ายที่มีสองเขา ‘กระทำให้แผ่นดินโลกและคนทั้งปวงที่อาศัยอยู่ในนั้นนมัสการสัตว์ร้ายตัวแรก’ บ่งชี้ว่าอำนาจของชนชาตินี้จะถูกใช้เพื่อบังคับให้มีการถือปฏิบัติบางประการ ซึ่งจะเป็นการแสดงความเคารพยกย่องต่อสันตะปาปา” The Great Controversy, 443.
When the United States “speaks,” and enforces the soon coming Sunday law, the “second voice” of Revelation chapter eighteen, “speaks,” by calling men and women out of Babylon.
เมื่อสหรัฐอเมริกา “พูด” และบังคับใช้กฎหมายวันอาทิตย์ที่จะมาถึงในไม่ช้า “เสียงที่สอง” แห่งวิวรณ์ บทที่สิบแปด ก็ “พูด” ด้วยการเรียกชายและหญิงให้ออกมาจากบาบิโลน
And I heard another voice from heaven, saying, Come out of her, my people, that ye be not partakers of her sins, and that ye receive not of her plagues. For her sins have reached unto heaven, and God hath remembered her iniquities. Reward her even as she rewarded you, and double unto her double according to her works: in the cup which she hath filled fill to her double. Revelation 18:4–6.
และข้าพเจ้าได้ยินอีกเสียงหนึ่งจากสวรรค์กล่าวว่า “ชนชาติของเราเอ๋ย จงออกมาจากนางเสีย เพื่อท่านทั้งหลายจะไม่มีส่วนในบาปของนาง และเพื่อท่านทั้งหลายจะไม่รับภัยพิบัติของนางด้วย เพราะบาปของนางกองสูงขึ้นถึงสวรรค์แล้ว และพระเจ้าได้ทรงระลึกถึงความชั่วช้าของนาง จงตอบแทนนางอย่างที่นางได้ตอบแทนท่านทั้งหลาย และจงทวีคูณแก่นางเป็นสองเท่าตามการกระทำของนาง ในถ้วยซึ่งนางได้ผสมไว้นั้น จงผสมให้นางเป็นสองเท่า” วิวรณ์ 18:4–6
In verse forty-one, when the United States speaks, those who are still in the threefold environment of modern Babylon are called out when the “second voice” of Revelation chapter eighteen speaks. Those that are then called out are represented in verse forty-one as “Edom, Moab and the chief of the children of Ammon.” In the verse, those represented in the threefold symbol of modern Babylon, escape the hand of the king of the north (the papacy). The Hebrew word “escape,” means to escape by slipperiness, and its inherent meaning is that the escape is accomplished from something that had previous to the escape held those that escape in captivity.
ในข้อที่สี่สิบเอ็ด เมื่อสหรัฐอเมริกากล่าวออกมา ผู้ที่ยังคงอยู่ในสภาพแวดล้อมสามประการของบาบิโลนสมัยใหม่จะถูกเรียกให้ออกมาเมื่อ “เสียงที่สอง” แห่งพระธรรมวิวรณ์ บทที่สิบแปด กล่าวขึ้น ผู้ที่ถูกเรียกให้ออกมาในเวลานั้น ถูกแทนไว้ในข้อที่สี่สิบเอ็ดว่าเป็น “เอโดม โมอับ และหัวหน้าบรรดาบุตรแห่งอัมโมน” ในข้อนี้ ผู้ที่ถูกแทนไว้ด้วยสัญลักษณ์สามประการของบาบิโลนสมัยใหม่ ย่อมรอดพ้นจากมือของกษัตริย์ฝ่ายเหนือ (พระสันตะปาปา) คำภาษาฮีบรูที่แปลว่า “รอดพ้น” หมายถึงการหลุดพ้นโดยความลื่นไหล และความหมายโดยนัยของคำนั้นคือ การรอดพ้นนั้นสำเร็จขึ้นจากบางสิ่งที่ก่อนหน้าการรอดพ้นได้ยึดผู้ที่รอดพ้นนั้นไว้ในสภาพแห่งการเป็นเชลย.
He shall enter also into the glorious land, and many [countries] shall be overthrown: but these shall escape out of his hand, even Edom, and Moab, and the chief of the children of Ammon. He shall stretch forth his hand also upon the countries: and the land of Egypt shall not escape. Daniel 11:41, 42.
เขาจะยกทัพเข้าไปในแผ่นดินอันรุ่งเรืองนั้นด้วย และหลายประเทศจะถูกโค่นล้ม; แต่บรรดาเหล่านี้จะพ้นจากมือของเขา คือ เอโดม และโมอับ และบรรดาหัวหน้าของชนอัมโมน เขาจะเหยียดมือของเขาออกเหนือบรรดาประเทศทั้งหลายด้วย และแผ่นดินอียิปต์จะไม่พ้นไปได้ ดาเนียล 11:41, 42
In verse forty-two the papacy (the king of the north), conquers its third geographical obstacle when it takes Egypt, which is a symbol of the United Nations, as typified by Herod’s birthday, when he succumbs to the deceptive dance of Salome (the United States), the daughter of Herodias (the papacy). This identifies when the United Nations (the “ten kings” of Revelation seventeen), agree to give their kingdom to the beast for one hour. The one hour is the hour of Revelation eleven’s “great earthquake”, and the “hour” when the whore of Babylon is judged. In verse forty-two, Egypt (the United Nations), “shall not escape.”
ในข้อที่สี่สิบสอง อำนาจพระสันตะปาปา (กษัตริย์ฝ่ายเหนือ) พิชิตอุปสรรคทางภูมิศาสตร์ประการที่สามของตนเมื่อเข้ายึดอียิปต์ ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ขององค์การสหประชาชาติ ดังที่มีแบบฉายไว้โดยวันประสูติของเฮโรด เมื่อเขายอมจำนนต่อการร่ายรำอันหลอกลวงของซาโลเม (สหรัฐอเมริกา) ธิดาของเฮโรเดียส (อำนาจพระสันตะปาปา) สิ่งนี้ชี้ให้เห็นถึงช่วงเวลาที่องค์การสหประชาชาติ (“กษัตริย์ทั้งสิบ” แห่งวิวรณ์ บทที่สิบเจ็ด) ตกลงยกอาณาจักรของตนให้แก่สัตว์ร้ายชั่วโมงเดียว ชั่วโมงเดียวนั้นคือชั่วโมงแห่ง “แผ่นดินไหวใหญ่” ในวิวรณ์ บทที่สิบเอ็ด และเป็น “ชั่วโมง” ที่หญิงแพศยาแห่งบาบิโลนถูกพิพากษา ในข้อที่สี่สิบสอง อียิปต์ (องค์การสหประชาชาติ) “จะไม่รอดพ้น”
The Hebrew word translated as “escape” in verse forty-two is different than the Hebrew word in verse forty-one. In verse forty-two the word “escape” means “finding no deliverance”, but verse forty-one is identifying when those previous to the soon coming Sunday law have been holding hands with the papacy, then escape as if by slipperiness. Prior to the hour of the Sunday law crisis those in the communion of modern Babylon have been accepting the satanic idea that Sunday is God’s day of worship. When the mark of the beast is enforced, a person can either accept it for whatever reason, or actually believe it to be so. To believe it is to receive the mark in the forehead, and to simply accept it, is to receive the mark in your hand.
คำภาษาฮีบรูที่แปลว่า “escape” ในข้อสี่สิบสองนั้นแตกต่างจากคำภาษาฮีบรูในข้อสี่สิบเอ็ด ในข้อสี่สิบสอง คำว่า “escape” มีความหมายว่า “ไม่พบการช่วยให้พ้น” แต่ข้อสี่สิบเอ็ดกำลังชี้ให้เห็นว่า เมื่อผู้ที่มาก่อนหน้ากฎหมายวันอาทิตย์ซึ่งใกล้จะมาถึงได้จับมือกับสันตะสำนักอยู่แล้ว ก็จะหลบหนีไปราวกับอาศัยความลื่นไหล ก่อนถึงโมงยามแห่งวิกฤตกฎหมายวันอาทิตย์ ผู้ที่อยู่ในสามัคคีธรรมของบาบิโลนสมัยใหม่ได้ยอมรับแนวคิดของซาตานที่ว่าวันอาทิตย์เป็นวันแห่งการนมัสการของพระเจ้า เมื่อเครื่องหมายของสัตว์ร้ายถูกบังคับใช้ บุคคลหนึ่งอาจยอมรับมันไม่ว่าด้วยเหตุผลใดก็ตาม หรือเชื่อจริง ๆ ว่าเป็นเช่นนั้น การเชื่อเช่นนั้นคือการรับเครื่องหมายไว้ที่หน้าผาก และการเพียงยอมรับมันก็คือการรับเครื่องหมายนั้นไว้ที่มือของท่าน
Those who escape the hand of the papacy at the Sunday law, reject the satanic idea that God’s day of worship is the day of the sun at the very time when the United States and the United Nations are joining hands with the whore of Rome, the papal power, the king of the north.
บรรดาผู้ที่รอดพ้นจากเงื้อมมือของสันตะปาปาในคราวกฎหมายวันอาทิตย์นั้น ปฏิเสธแนวคิดของซาตานที่ว่าวันแห่งการนมัสการของพระเจ้าคือวันแห่งดวงอาทิตย์ ในห้วงเวลาเดียวกันกับที่สหรัฐอเมริกาและสหประชาชาติกำลังจับมือกับหญิงแพศยาแห่งโรม อำนาจแห่งสันตะปาปา กษัตริย์แห่งทิศเหนือ.
“The Protestants of the United States will be foremost in stretching their hands across the gulf to grasp the hand of Spiritualism; they will reach over the abyss to clasp hands with the Roman power; and under the influence of this threefold union, this country will follow in the steps of Rome in trampling on the rights of conscience.” The Great Controversy, 588.
“ชาวโปรเตสแตนต์แห่งสหรัฐอเมริกาจะเป็นกลุ่มแรกที่ยื่นมือข้ามเหวลึกไปจับมือกับลัทธิทรงวิญญาณ; พวกเขาจะเอื้อมข้ามห้วงลึกไปประสานมือกับอำนาจโรมัน; และภายใต้อิทธิพลของสหภาพสามประการนี้ ประเทศนี้จะดำเนินตามรอยของกรุงโรมในการเหยียบย่ำสิทธิแห่งมโนธรรม” The Great Controversy, 588.
It is important to take the time to set forth the structure of the last six verses of Daniel eleven as we proceed in our considerations of verse forty. The king of the north, which is Modern Rome conquers three geographical obstacles in order to be established on the throne of the earth. Pagan Rome conquered three geographical obstacles, as did papal Rome, so Modern Rome conquers the king of the south (the former Soviet Union) in verse forty, and then conquers the glorious land (the United States) in verse forty-one, and then Egypt (the United Nations) in verses forty-two and forty-three.
เป็นเรื่องสำคัญที่จะต้องใช้เวลาเพื่อจัดวางโครงสร้างของหกข้อสุดท้ายแห่งดาเนียลบทที่สิบเอ็ด ขณะที่เราดำเนินไปในการพิจารณาข้อที่สี่สิบ กษัตริย์ฝ่ายเหนือ ซึ่งคือโรมสมัยใหม่ เอาชนะอุปสรรคทางภูมิศาสตร์สามประการเพื่อจะได้รับการสถาปนาบนบัลลังก์แห่งพิภพ โรมนอกศาสนาได้พิชิตอุปสรรคทางภูมิศาสตร์สามประการ เช่นเดียวกับที่โรมของสันตะปาปาได้กระทำ ดังนั้น โรมสมัยใหม่จึงพิชิตกษัตริย์ฝ่ายใต้ (อดีตสหภาพโซเวียต) ในข้อที่สี่สิบ แล้วพิชิตแผ่นดินอันรุ่งโรจน์ (สหรัฐอเมริกา) ในข้อที่สี่สิบเอ็ด และจากนั้นพิชิตอียิปต์ (สหประชาชาติ) ในข้อที่สี่สิบสองและสี่สิบสาม
But as the previous quote of Sister White identifies, the United States joins hands with the papacy and the United Nations at the same time. The threefold union of the dragon, the beast and false prophet is accomplished at the soon-coming Sunday law, though Daniel chapter eleven verses forty-one through forty-three identify the simultaneous conquering sequentially. The sequence that is illustrated is representing the flow of events, but they are all accomplished at the soon-coming Sunday law.
แต่ดังที่ถ้อยคำอ้างอิงก่อนหน้านี้จากซิสเตอร์ไวท์ระบุไว้ สหรัฐอเมริกาจับมือกับสันตะปาปาและสหประชาชาติในเวลาเดียวกัน การรวมตัวเป็นสามประการของพญานาค สัตว์ร้าย และผู้พยากรณ์เท็จ สำเร็จลงเมื่อกฎหมายวันอาทิตย์ซึ่งใกล้จะมาถึงนั้นมาถึง แม้ว่าดาเนียล บทที่สิบเอ็ด ข้อสี่สิบเอ็ดถึงสี่สิบสาม จะระบุถึงการพิชิตพร้อมกันนั้นในลักษณะเป็นลำดับต่อเนื่องกันก็ตาม ลำดับที่ถูกแสดงไว้นั้นเป็นตัวแทนของกระแสแห่งเหตุการณ์ แต่ทั้งหมดสำเร็จลง ณ กฎหมายวันอาทิตย์ซึ่งใกล้จะมาถึงนั้น।
At that point the “second voice” of Revelation eighteen “speaks,” right where the United States “speaks.” God speaks where and when Satan speaks. In verse forty-four, tidings out of the east and the north trouble the king of the north and the final papal bloodbath is initiated. Verse forty-four, as like unto verses forty-two and forty-three, begins in verse forty-one, when the mighty angel of Revelation eighteen, begins His call for His other flock to come out of Babylon.
ณ จุดนั้น “เสียงที่สอง” แห่งวิวรณ์บทที่สิบแปด “กล่าว” ตรง ณ ที่ซึ่งสหรัฐอเมริกา “กล่าว” พระเจ้าตรัส ณ ที่และเวลาเดียวกับที่ซาตานกล่าว ในข้อสี่สิบสี่ ข่าวสารจากทิศตะวันออกและทิศเหนือทำให้กษัตริย์แห่งทิศเหนือตกใจ และการนองเลือดครั้งสุดท้ายของสันตะปาปาก็เริ่มต้นขึ้น ข้อสี่สิบสี่ เช่นเดียวกับข้อสี่สิบสองและข้อสี่สิบสาม เริ่มต้นในข้อสี่สิบเอ็ด เมื่อทูตสวรรค์ผู้ทรงฤทธิ์แห่งวิวรณ์บทที่สิบแปด เริ่มต้นการทรงเรียกฝูงแกะอีกพวกหนึ่งของพระองค์ให้ออกมาจากบาบิโลน
The message He presents is the message which identifies Islam of the third woe as His instrument of judgment, and the punishment of the whore of Babylon. Islam is represented as the “tidings of the east”, and the papacy (the counterfeit king of the north) is the “tidings of the north”. Daniel eleven verse forty identifies the investigative judgment, and verse forty-one through forty-five identifies the executive judgment.
ข่าวสารที่พระองค์ทรงเสนอคือข่าวสารซึ่งระบุว่าอิสลามแห่งวิบัติประการที่สามเป็นเครื่องมือแห่งการพิพากษาของพระองค์ และเป็นการลงโทษหญิงแพศยาแห่งบาบิโลน อิสลามถูกนำเสนอเป็น “ข่าวสารจากทิศตะวันออก” และสันตะปาปา (กษัตริย์ฝ่ายเหนือจอมปลอม) คือ “ข่าวสารจากทิศเหนือ” ดาเนียล บทที่สิบเอ็ด ข้อสี่สิบ ระบุถึงการพิพากษาไต่สวน และข้อสี่สิบเอ็ดถึงข้อสี่สิบห้า ระบุถึงการพิพากษาบังคับโทษ
We will continue our consideration of verse forty of Daniel eleven in the next article.
เราจะพิจารณาข้อที่สี่สิบของดาเนียลบทที่สิบเอ็ดต่อไปในบทความถัดไป
“On one occasion, when in New York City, I was in the night season called upon to behold buildings rising story after story toward heaven. These buildings were warranted to be fireproof, and they were erected to glorify their owners and builders. Higher and still higher these buildings rose, and in them the most costly material was used. Those to whom these buildings belonged were not asking themselves: ‘How can we best glorify God?’ The Lord was not in their thoughts.
“ในคราวหนึ่ง เมื่อข้าพเจ้าอยู่ในนครนิวยอร์ก ในยามกลางคืนข้าพเจ้าได้รับการทรงเรียกให้เห็นอาคารทั้งหลายผุดสูงขึ้นเป็นชั้นแล้วชั้นเล่าไปสู่ฟ้าสวรรค์ อาคารเหล่านี้ได้รับการรับรองว่าทนไฟ และถูกก่อสร้างขึ้นเพื่อเชิดชูเจ้าของและผู้สร้างของตน อาคารเหล่านี้สูงขึ้นไปอีก และสูงขึ้นไปอีก และในอาคารเหล่านั้นได้ใช้วัสดุที่มีราคาแพงที่สุด บรรดาผู้ที่เป็นเจ้าของอาคารเหล่านี้มิได้ถามตนเองว่า ‘เราจะถวายพระเกียรติแด่พระเจ้าอย่างดีที่สุดได้อย่างไร?’ องค์พระผู้เป็นเจ้ามิได้อยู่ในความคิดของเขาทั้งหลาย”
“I thought: ‘Oh, that those who are thus investing their means could see their course as God sees it! They are piling up magnificent buildings, but how foolish in the sight of the Ruler of the universe is their planning and devising. They are not studying with all the powers of heart and mind how they may glorify God. They have lost sight of this, the first duty of man.’
“ข้าพเจ้าคิดว่า ‘โอ้ หากบรรดาผู้ที่กำลังใช้ทรัพย์สินของตนเช่นนี้จะมองเห็นวิถีทางของตนอย่างที่พระเจ้าทรงเห็น! พวกเขากำลังก่อสร้างอาคารอันโอ่อ่าตระการตา แต่การวางแผนและการคิดอ่านของพวกเขานั้นช่างโง่เขลาเพียงใดในสายพระเนตรขององค์ผู้ทรงครอบครองจักรวาล พวกเขามิได้ศึกษาแสวงหาด้วยกำลังทั้งหมดแห่งจิตใจและสติปัญญาว่าจะถวายพระเกียรติแด่พระเจ้าได้อย่างไร พวกเขาได้ละสายตาไปจากสิ่งนี้ ซึ่งเป็นหน้าที่ประการแรกของมนุษย์’”
“As these lofty buildings went up, the owners rejoiced with ambitious pride that they had money to use in gratifying self and provoking the envy of their neighbors. Much of the money that they thus invested had been obtained through exaction, through grinding down the poor. They forgot that in heaven an account of every business transaction is kept; every unjust deal, every fraudulent act, is there recorded. The time is coming when in their fraud and insolence men will reach a point that the Lord will not permit them to pass, and they will learn that there is a limit to the forbearance of Jehovah.
“เมื่ออาคารสูงตระหง่านเหล่านี้ถูกก่อสร้างขึ้น เจ้าของทั้งหลายก็ชื่นชมยินดีด้วยความหยิ่งทะนงอันทะเยอทะยานว่า ตนมีเงินทองไว้ใช้เพื่อปรนเปรอตนเองและกระตุ้นความอิจฉาของเพื่อนบ้าน เงินจำนวนมากที่พวกเขาลงทุนไปเช่นนั้น ได้มาโดยการบีบบังคับ โดยการกดขี่ขูดรีดคนยากจน พวกเขาลืมไปว่า ในสวรรค์มีการบันทึกบัญชีของธุรกรรมทางธุรกิจทุกประการไว้ การตกลงอันอยุติธรรมทุกครั้ง การกระทำฉ้อฉลทุกอย่าง ล้วนถูกจดบันทึกไว้ที่นั่น เวลากำลังจะมาถึง เมื่อในการฉ้อฉลและความโอหังของตน มนุษย์จะไปถึงจุดหนึ่งซึ่งองค์พระผู้เป็นเจ้าจะไม่ทรงยอมให้พวกเขาล่วงเลยผ่านไป และพวกเขาจะได้เรียนรู้ว่า ความอดกลั้นของพระยาห์เวห์นั้นมีขอบเขต”
“The scene that next passed before me was an alarm of fire. Men looked at the lofty and supposedly fire-proof buildings and said: ‘They are perfectly safe.’ But these buildings were consumed as if made of pitch. The fire engines could do nothing to stay the destruction. The firemen were unable to operate the engines.
“ภาพเหตุการณ์ต่อไปที่ผ่านมาสู่สายตาของข้าพเจ้าคือสัญญาณเตือนไฟไหม้ ผู้คนมองดูอาคารสูงตระหง่านซึ่งเข้าใจกันว่าเป็นอาคารกันไฟ และกล่าวว่า: ‘อาคารเหล่านี้ปลอดภัยอย่างสิ้นเชิง’ แต่อาคารเหล่านี้กลับถูกไฟเผาผลาญประหนึ่งสร้างขึ้นด้วยยางสน รถดับเพลิงไม่อาจทำสิ่งใดเพื่อยับยั้งการทำลายล้างนั้นได้ เจ้าหน้าที่ดับเพลิงไม่สามารถเดินเครื่องสูบน้ำได้”
“I am instructed that when the Lord’s time comes, should no change have taken place in the hearts of proud, ambitious human beings, men will find that the hand that had been strong to save will be strong to destroy. No earthly power can stay the hand of God. No material can be used in the erection of buildings that will preserve them from destruction when God’s appointed time comes to send retribution on men for their disregard of His law and for their selfish ambition.
“ข้าพเจ้าได้รับคำสั่งสอนว่า เมื่อถึงเวลาขององค์พระผู้เป็นเจ้า หากยังไม่มีการเปลี่ยนแปลงเกิดขึ้นในจิตใจของมนุษย์ผู้เย่อหยิ่งและทะเยอทะยานแล้ว มนุษย์จะพบว่าพระหัตถ์ซึ่งเคยทรงฤทธิ์ในการช่วยให้รอดนั้น ก็ทรงฤทธิ์ในการทำลายด้วยเช่นกัน ไม่มีอำนาจใดในแผ่นดินโลกจะยับยั้งพระหัตถ์ของพระเจ้าได้ และจะไม่มีวัสดุใดที่นำมาใช้ในการก่อสร้างอาคารซึ่งจะสามารถรักษาอาคารเหล่านั้นไว้จากการถูกทำลายได้ เมื่อถึงเวลาที่พระเจ้าทรงกำหนดไว้ในการส่งการตอบแทนแก่มนุษย์ เพราะการที่เขาทั้งหลายเพิกเฉยต่อพระบัญญัติของพระองค์และเพราะความทะเยอทะยานเห็นแก่ตัวของตน”
“There are not many, even among educators and statesmen, who comprehend the causes that underlie the present state of society. Those who hold the reins of government are not able to solve the problem of moral corruption, poverty, pauperism, and increasing crime. They are struggling in vain to place business operations on a more secure basis. If men would give more heed to the teaching of God’s word, they would find a solution of the problems that perplex them.
“มีไม่มากนัก แม้แต่ในหมู่นักการศึกษาและรัฐบุรุษ ที่เข้าใจถึงเหตุแห่งปัจจัยซึ่งเป็นรากฐานของสภาพสังคมในปัจจุบัน ผู้ที่กุมบังเหียนแห่งการปกครองไม่สามารถแก้ไขปัญหาความเสื่อมทรามทางศีลธรรม ความยากจน ความอนาถา และอาชญากรรมที่เพิ่มขึ้นได้ พวกเขากำลังดิ้นรนอย่างไร้ผลที่จะทำให้การดำเนินธุรกิจตั้งอยู่บนรากฐานที่มั่นคงยิ่งขึ้น หากมนุษย์จะเอาใจใส่ต่อคำสอนแห่งพระวจนะของพระเจ้าให้มากขึ้น พวกเขาก็จะพบคำตอบสำหรับปัญหาต่าง ๆ ที่ทำให้ตนฉงนสนเท่ห์”
“The Scriptures describe the condition of the world just before Christ’s second coming. Of the men who by robbery and extortion are amassing great riches, it is written: ‘Ye have heaped treasure together for the last days. Behold, the hire of the laborers who have reaped down your fields, which is of you kept back by fraud, crieth: and the cries of them which have reaped are entered into the ears of the Lord of Sabaoth. Ye have lived in pleasure on the earth, and been wanton; ye have nourished your hearts, as in a day of slaughter. Ye have condemned and killed the just; and he doth not resist you.’ James 5:3–6.
“พระคัมภีร์พรรณนาถึงสภาพของโลกในช่วงเวลาก่อนการเสด็จมาครั้งที่สองของพระคริสต์ไม่นาน เกี่ยวกับคนทั้งหลายผู้สะสมความมั่งคั่งมหาศาลไว้ด้วยการปล้นชิงและการบีบบังคับเอารัดเอาเปรียบ มีเขียนไว้ว่า ‘ท่านทั้งหลายได้ส่ำสมทรัพย์สมบัติไว้สำหรับวันสุดท้ายแล้ว ดูเถิด ค่าจ้างของคนงานที่ได้เกี่ยวผลในไร่นาของท่าน ซึ่งท่านได้ฉ้อโกงไว้ไม่จ่ายนั้น กำลังร้องออกมา และเสียงร้องของบรรดาผู้เกี่ยวก็ได้เข้าสู่พระกรรณขององค์พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธาแล้ว ท่านทั้งหลายได้ดำเนินชีวิตอย่างฟุ่มเฟือยบนแผ่นดินโลก และปล่อยตัวตามใจชอบ ท่านทั้งหลายได้เลี้ยงใจของตนไว้ประหนึ่งในวันแห่งการฆ่าสัตว์ ท่านทั้งหลายได้กล่าวโทษและฆ่าผู้ชอบธรรม และเขาก็มิได้ขัดขืนท่าน’ ยากอบ 5:3–6.”
“But who reads the warnings given by the fast-fulfilling signs of the times? What impression is made upon worldlings? What change is seen in their attitude? No more than was seen in the attitude of the inhabitants of the Noachian world. Absorbed in worldly business and pleasure, the antediluvians ‘knew not until the Flood came, and took them all away.’ Matthew 24:39. They had heaven-sent warnings, but they refused to listen. And today the world, utterly regardless of the warning voice of God, is hurrying on to eternal ruin.
“แต่ผู้ใดเล่าอ่านคำเตือนซึ่งประทานไว้โดยหมายสำคัญแห่งยุคสมัยที่กำลังสำเร็จอย่างรวดเร็ว? สิ่งเหล่านี้ก่อให้เกิดความประทับใจอะไรแก่ชาวโลก? มีความเปลี่ยนแปลงอันใดปรากฏให้เห็นในท่าทีของพวกเขา? ก็ไม่มีมากไปกว่าที่เห็นในท่าทีของบรรดาชาวโลกในสมัยโนอาห์ ชาวโลกก่อนน้ำท่วมหมกมุ่นอยู่กับกิจธุระฝ่ายโลกและความเพลิดเพลิน ‘และหามิได้รู้จนกระทั่งน้ำท่วมมา และกวาดเอาพวกเขาไปสิ้น’ มัทธิว 24:39 พวกเขาได้รับคำเตือนจากสวรรค์ แต่ปฏิเสธที่จะฟัง และในทุกวันนี้ โลกซึ่งเพิกเฉยอย่างสิ้นเชิงต่อสุรเสียงแห่งคำเตือนของพระเจ้า ก็กำลังเร่งรีบมุ่งหน้าไปสู่ความพินาศนิรันดร์”
“The world is stirred with the spirit of war. The prophecy of the eleventh chapter of Daniel has nearly reached its complete fulfillment. Soon the scenes of trouble spoken of in the prophecies will take place.”
“โลกกำลังกระเพื่อมด้วยจิตวิญญาณแห่งสงคราม คำพยากรณ์ในพระธรรมดาเนียลบทที่สิบเอ็ดเกือบจะถึงความสำเร็จครบถ้วนแล้ว ในไม่ช้าเหตุการณ์แห่งความทุกข์ยากที่กล่าวไว้ในคำพยากรณ์ทั้งหลายจะบังเกิดขึ้น”
Testimonies to the Church, volume NINE, page ELEVEN.
คำพยานถึงคริสตจักร, เล่มเก้า, หน้า 11.