After Ezekiel describes the process of the two nations becoming one, he then identifies that the nation would be ruled by King David, and that he will enter into covenant with them and that His tabernacle will be with them.
หลังจากเอเสเคียลบรรยายถึงกระบวนการที่สองประชาชาติจะกลายเป็นหนึ่งเดียวแล้ว ท่านจึงระบุว่าประชาชาตินั้นจะอยู่ภายใต้การปกครองของกษัตริย์ดาวิด และพระองค์จะทรงกระทำพันธสัญญากับพวกเขา และพลับพลาของพระองค์จะอยู่กับพวกเขา
Neither shall they defile themselves any more with their idols, nor with their detestable things, nor with any of their transgressions: but I will save them out of all their dwelling places, wherein they have sinned, and will cleanse them: so shall they be my people, and I will be their God. And David my servant shall be king over them; and they all shall have one shepherd: they shall also walk in my judgments, and observe my statutes, and do them. And they shall dwell in the land that I have given unto Jacob my servant, wherein your fathers have dwelt; and they shall dwell therein, even they, and their children, and their children’s children for ever: and my servant David shall be their prince forever. Moreover I will make a covenant of peace with them; it shall be an everlasting covenant with them: and I will place them, and multiply them, and will set my sanctuary in the midst of them for evermore. My tabernacle also shall be with them: yea, I will be their God, and they shall be my people. And the heathen shall know that I the Lord do sanctify Israel, when my sanctuary shall be in the midst of them for evermore. Ezekiel 37:23–28.
พวกเขาจะไม่กระทำตนให้เป็นมลทินอีกต่อไปด้วยรูปเคารพของตน หรือด้วยสิ่งที่น่าสะอิดสะเอียนของตน หรือด้วยการล่วงละเมิดใด ๆ ของตน แต่เราจะช่วยพวกเขาให้พ้นจากบรรดาที่อาศัยของพวกเขาซึ่งพวกเขาได้กระทำบาปอยู่ในนั้น และจะชำระพวกเขาให้สะอาด ดังนั้นพวกเขาจะเป็นประชากรของเรา และเราจะเป็นพระเจ้าของพวกเขา และดาวิดผู้รับใช้ของเราจะเป็นกษัตริย์เหนือพวกเขา และพวกเขาทุกคนจะมีผู้เลี้ยงเพียงผู้เดียว พวกเขาจะดำเนินตามคำพิพากษาของเรา และจะรักษากฎเกณฑ์ของเรา และกระทำตาม และพวกเขาจะอาศัยอยู่ในแผ่นดินซึ่งเราได้ให้แก่ยาโคบผู้รับใช้ของเรา ซึ่งเป็นที่ซึ่งบรรพบุรุษของเจ้าได้อาศัยอยู่ และพวกเขาจะอาศัยอยู่ในนั้น คือพวกเขา และลูกหลานของพวกเขา และลูกหลานของลูกหลานของพวกเขาเป็นนิตย์ และดาวิดผู้รับใช้ของเราจะเป็นเจ้านายของพวกเขาเป็นนิตย์ ยิ่งกว่านั้น เราจะกระทำพันธสัญญาแห่งสันติสุขกับพวกเขา มันจะเป็นพันธสัญญานิรันดร์กับพวกเขา และเราจะตั้งพวกเขาไว้ และทวีพวกเขาให้มากขึ้น และจะตั้งสถานนมัสการของเราไว้ท่ามกลางพวกเขาเป็นนิตย์ พลับพลาแห่งเราก็จะอยู่กับพวกเขาด้วย เออ เราจะเป็นพระเจ้าของพวกเขา และพวกเขาจะเป็นประชากรของเรา และบรรดาประชาชาติจะรู้ว่า เราคือพระยาห์เวห์ ผู้ทรงชำระอิสราเอลให้บริสุทธิ์ เมื่อสถานนมัสการของเราอยู่ท่ามกลางพวกเขาเป็นนิตย์ เอเสเคียล 37:23–28.
Ezekiel chapter thirty-seven is providing a very detailed presentation of the sealing of the one hundred and forty-four thousand. The two sticks that are to become one nation when divinity is combined with humanity, and they will have a king over them. The one nation is God’s church of the last days, who are the one hundred and forty-four thousand. The two sticks are the two periods of scattering for the northern and southern kingdoms of Israel. Those two sticks are those who Paul identifies as the “body,” when he also identifies Christ as the “head” of that body. Ezekiel identifies Paul’s “head,” as “king David,” and the “body,” as “one nation.”
เอเสเคียลบทที่สามสิบเจ็ดกำลังนำเสนอภาพอย่างละเอียดมากเกี่ยวกับการประทับตราของคนหนึ่งแสนสี่หมื่นสี่พันคน ไม้สองท่อนที่จะกลายเป็นประชาชาติเดียวกันเมื่อสภาพพระเจ้าถูกรวมเข้ากับสภาพมนุษย์ และจะมีกษัตริย์องค์หนึ่งปกครองเหนือพวกเขา ประชาชาติเดียวนั้นคือคริสตจักรของพระเจ้าในยุคสุดท้าย ซึ่งก็คือคนหนึ่งแสนสี่หมื่นสี่พันคน ไม้สองท่อนนั้นคือการกระจัดกระจายออกเป็นสองช่วงเวลาของอาณาจักรอิสราเอลฝ่ายเหนือและฝ่ายใต้ ไม้สองท่อนนั้นคือผู้ที่เปาโลระบุว่าเป็น “กาย” เมื่อท่านระบุด้วยว่าพระคริสต์ทรงเป็น “ศีรษะ” ของกายนั้น เอเสเคียลระบุ “ศีรษะ” ตามที่เปาโลกล่าวนั้นว่าเป็น “กษัตริย์ดาวิด” และระบุ “กาย” ว่าเป็น “ประชาชาติเดียว”
In the message which was provided to Adventism in 1856, as represented by the unfinished series on the “seven times” by Hiram Edson in 1856, Edson refers to Isaiah, chapter seven’s prophecy of sixty-five years as the biblical point of reference for the starting points of both periods of seven times. The sixty-five year time prophecy is placed in an enigmatic context, similar to the passages in the book of Revelation that state, “he who hath ears, let him hear.” If you have eyes that can perceive, and ears that can understand, there is something very wonderful in that passage.
ในข่าวสารซึ่งได้ทรงประทานแก่อเวนทิสม์ในปี 1856 ดังที่ปรากฏในชุดบทความเรื่อง “seven times” ของ Hiram Edson ในปี 1856 ซึ่งยังเขียนไม่เสร็จนั้น Edson อ้างถึงคำพยากรณ์เรื่องหกสิบห้าปีในพระธรรมอิสยาห์ บทที่เจ็ด ว่าเป็นจุดอ้างอิงตามพระคัมภีร์สำหรับจุดเริ่มต้นของทั้งสองช่วงเวลาแห่ง “seven times” คำพยากรณ์เรื่องช่วงเวลาหกสิบห้าปีนี้ถูกวางไว้ในบริบทที่เป็นปริศนา คล้ายกับข้อความต่าง ๆ ในพระธรรมวิวรณ์ที่กล่าวว่า “ผู้ใดมีหู ก็จงฟังเถิด” หากท่านมีตาที่สามารถมองเห็น และมีหูที่สามารถเข้าใจ ก็มีบางสิ่งอันน่าอัศจรรย์ยิ่งอยู่ในข้อความตอนนั้น.
For the head of Syria is Damascus, and the head of Damascus is Rezin; and within threescore and five years shall Ephraim be broken, that it be not a people. And the head of Ephraim is Samaria, and the head of Samaria is Remaliah’s son. If ye will not believe, surely ye shall not be established. Isaiah 7:8, 9.
เพราะศีรษะของซีเรียคือดามัสกัส และศีรษะของดามัสกัสคือเรซีน; และภายในหกสิบห้าปี เอฟราอิมจะถูกทำลายเสีย จนไม่เป็นชนชาติอีกต่อไป และศีรษะของเอฟราอิมคือสะมาเรีย และศีรษะของสะมาเรียคือบุตรของเรมาลิยาห์ หากท่านทั้งหลายจะไม่เชื่อ ท่านทั้งหลายก็จะไม่ได้รับการสถาปนาไว้อย่างแน่นอน อิสยาห์ 7:8, 9
The sixty-five year prophecy began in 742 BC, and within those sixty-five years, nineteen years later in 723 BC, the northern kingdom of Israel was taken into slavery by Assyria, and when those years ended in 677 BC, Manasseh was taken captive by Babylon. Those sixty five years were also represented in the fulfillments of the end of the scatterings of the two nations, that were to become one stick in Ezekiel’s narrative. They marked 1798, 1844 and 1863, respectively. In the verses which identify the message that was rejected in 1863 there is a special prophetic revelation in which the prophecy is couched.
คำพยากรณ์หกสิบห้าปีเริ่มต้นในปี 742 ก่อนคริสตกาล และภายในหกสิบห้าปีนั้น สิบเก้าปีต่อมาในปี 723 ก่อนคริสตกาล อาณาจักรเหนือของอิสราเอลถูกอัสซีเรียกวาดต้อนเป็นเชลย และเมื่อช่วงปีเหล่านั้นสิ้นสุดลงในปี 677 ก่อนคริสตกาล มนัสเสห์ถูกนำไปเป็นเชลยยังบาบิโลน หกสิบห้าปีนั้นยังได้รับการแทนความหมายไว้ในการสำเร็จของการสิ้นสุดแห่งการกระจัดกระจายของชนสองชาติ ซึ่งจะกลายเป็นไม้ท่อนเดียวกันในเรื่องเล่าของเอเสเคียล โดยสอดคล้องกับปี 1798, 1844 และ 1863 ตามลำดับ ในข้อพระคัมภีร์ที่ระบุข่าวสารซึ่งถูกปฏิเสธในปี 1863 นั้น มีการเปิดเผยเชิงพยากรณ์เป็นพิเศษประการหนึ่งซึ่งคำพยากรณ์นั้นถูกวางกรอบไว้ภายในนั้น
It is the revelation that the “head” of a nation is its capital city, and that the “head” of the capital city is the king. It provides two witnesses to this revelation, and then brings the entire prophecy and revelation to a conclusion with the enigma that, “If ye will not believe, surely ye shall not be established.” If you do not believe that the king is the head, and that the head is the capital city, then you will not be established.
นี่คือการสำแดงว่า “ศีรษะ” ของประชาชาติหนึ่งคือเมืองหลวงของมัน และ “ศีรษะ” ของเมืองหลวงคือกษัตริย์ พระวจนะนี้ให้พยานสองประการแก่การสำแดงนั้น แล้วจึงนำคำพยากรณ์และการสำแดงทั้งหมดไปสู่บทสรุปด้วยปริศนาธรรมที่ว่า “If ye will not believe, surely ye shall not be established.” หากท่านไม่เชื่อว่ากษัตริย์คือศีรษะ และว่าศีรษะคือเมืองหลวง ท่านก็จะไม่ได้รับการสถาปนา.
Ezekiel’s nation that is produced by joining the two sticks of the northern and southern kingdoms, was to have a king, which is a head, which is the capital city of the nation. The entire passage of Ezekiel is speaking to the prophetic characteristics of the sealing of the one hundred and forty-four thousand, which represents the joining together of Divinity with humanity during the period of the sounding of the seventh trumpet of Islam of the third woe.
ประชาชาติของเอเสเคียลซึ่งเกิดขึ้นโดยการนำไม้เท้าสองอันของอาณาจักรฝ่ายเหนือและฝ่ายใต้มาประกอบเข้าด้วยกันนั้น จะต้องมีกษัตริย์องค์หนึ่ง ซึ่งเป็นศีรษะ ซึ่งก็คือนครหลวงของประชาชาตินั้น ข้อความตอนทั้งหมดในพระธรรมเอเสเคียลกำลังกล่าวถึงลักษณะเชิงพยากรณ์ของการประทับตราคนหนึ่งแสนสี่หมื่นสี่พันคน ซึ่งเป็นภาพแทนของการรวมกันระหว่างพระภาคธรรมชาติและมนุษยชาติในช่วงเวลาของการเป่าแตรที่เจ็ดแห่งอิสลามของวิบัติประการที่สาม
The days of the sounding of the Seventh Trumpet, in Revelation chapter ten, began when there was to be “time no longer,” which was October 22, 1844, when the third angel arrived. At that point John experienced the bitterness of that date, and he was there and then told to measure the temple, but leave off the history of the twelve hundred and sixty years of the trampling down of the sanctuary and host, for that period was given to the Gentiles.
วันเวลาแห่งการเป่าแตรของทูตสวรรค์องค์ที่เจ็ด ในพระธรรมวิวรณ์ บทที่สิบ ได้เริ่มขึ้นเมื่อถึงเวลาที่จะ “ไม่มีเวลาอีกต่อไป” ซึ่งคือวันที่ 22 ตุลาคม ค.ศ. 1844 เมื่อทูตสวรรค์องค์ที่สามมาถึง ณ จุดนั้น ยอห์นได้ประสบกับความขมขื่นของวันนั้น และในเวลานั้นเองเขาได้รับคำบอกให้วัดพระวิหาร แต่ให้ละเว้นประวัติศาสตร์แห่งหนึ่งพันสองร้อยหกสิบปีของการเหยียบย่ำสถานนมัสการและพลโยธา เพราะช่วงเวลานั้นได้ถูกประทานแก่บรรดาคนต่างชาติแล้ว
And the angel which I saw stand upon the sea and upon the earth lifted up his hand to heaven, And sware by him that liveth for ever and ever, who created heaven, and the things that therein are, and the earth, and the things that therein are, and the sea, and the things which are therein, that there should be time no longer: But in the days of the voice of the seventh angel, when he shall begin to sound, the mystery of God should be finished, as he hath declared to his servants the prophets. And the voice which I heard from heaven spake unto me again, and said, Go and take the little book which is open in the hand of the angel which standeth upon the sea and upon the earth.
และทูตสวรรค์องค์นั้นซึ่งข้าพเจ้าเห็นยืนอยู่เหนือทะเลและเหนือแผ่นดิน ได้ยกมือขึ้นสู่สวรรค์ และปฏิญาณโดยพระองค์ผู้ทรงพระชนม์อยู่เป็นนิตย์นิรันดร์ ผู้ทรงเนรมิตสร้างฟ้าสวรรค์และสรรพสิ่งที่อยู่ในฟ้าสวรรค์นั้น ทั้งแผ่นดินโลกและสรรพสิ่งที่อยู่ในแผ่นดินโลกนั้น และทะเลกับสรรพสิ่งที่อยู่ในทะเลนั้นว่า จะไม่มีการหน่วงเวลาอีกต่อไป แต่ในสมัยแห่งเสียงของทูตสวรรค์องค์ที่เจ็ด เมื่อท่านจะเริ่มเป่าแตรนั้น ความล้ำลึกของพระเจ้าก็จะสำเร็จครบถ้วน ตามที่พระองค์ได้ทรงประกาศแก่บรรดาผู้รับใช้ของพระองค์คือพวกผู้เผยพระวจนะ และเสียงซึ่งข้าพเจ้าได้ยินจากสวรรค์นั้นได้กล่าวกับข้าพเจ้าอีกว่า จงไปหยิบหนังสือเล่มเล็กที่เปิดอยู่นั้น จากมือของทูตสวรรค์ซึ่งยืนอยู่เหนือทะเลและเหนือแผ่นดิน.
And I went unto the angel, and said unto him, Give me the little book. And he said unto me, Take it, and eat it up; and it shall make thy belly bitter, but it shall be in thy mouth sweet as honey. And I took the little book out of the angel’s hand, and ate it up; and it was in my mouth sweet as honey: and as soon as I had eaten it, my belly was bitter. And he said unto me, Thou must prophesy again before many peoples, and nations, and tongues, and kings. And there was given me a reed like unto a rod: and the angel stood, saying, Rise, and measure the temple of God, and the altar, and them that worship therein. But the court which is without the temple leave out, and measure it not; for it is given unto the Gentiles: and the holy city shall they tread under foot forty and two months. Revelation 10:5–11:2.
แล้วข้าพเจ้าก็ไปหาองค์ทูตสวรรค์นั้น และกล่าวแก่ท่านว่า ขอหนังสือเล่มน้อยนั้นแก่ข้าพเจ้า และท่านกล่าวแก่ข้าพเจ้าว่า จงรับไปและกินเสีย มันจะทำให้ท้องของเจ้าขม แต่ในปากของเจ้าจะหวานดุจน้ำน้ำผึ้ง แล้วข้าพเจ้าก็หยิบหนังสือเล่มน้อยนั้นจากมือขององค์ทูตสวรรค์มากินเสีย และในปากของข้าพเจ้าก็หวานดุจน้ำน้ำผึ้ง และเมื่อข้าพเจ้ากินแล้ว ท้องของข้าพเจ้าก็ขม และท่านกล่าวแก่ข้าพเจ้าว่า เจ้าต้องพยากรณ์อีกต่อหน้าชนชาติทั้งหลาย ประชาชาติทั้งหลาย ภาษาเหล่านั้นทั้งหลาย และกษัตริย์ทั้งหลาย และได้มีไม้อ้ออันหนึ่งให้แก่ข้าพเจ้าเหมือนไม้ตะพด และองค์ทูตสวรรค์ยืนอยู่กล่าวว่า จงลุกขึ้นและวัดพระวิหารของพระเจ้า และแท่นบูชา และบรรดาผู้ที่นมัสการอยู่ในนั้น แต่ลานภายนอกพระวิหารนั้นอย่าวัดเลย เพราะได้ทรงมอบให้แก่คนต่างชาติแล้ว และพวกเขาจะเหยียบย่ำนครบริสุทธิ์นั้นอยู่สี่สิบสองเดือน วิวรณ์ 10:5–11:2
The temple which John was to measure on October 22, 1844, was the temple which had worshippers “therein.” The courtyard was to be left off. The temple which has an altar, that also has worshippers therein is the holy place of the heavenly sanctuary. There was an altar in the courtyard, but that was to be left off, so the only other altar in God’s sanctuary is the altar of incense that is located in the Holy Place. At the arrival of the third angel in 1844, which typified the third angel’s arrival at the beginning of the sealing time on September 11, 2001, the temple consisted of only two apartments.
พระวิหารที่ยอห์นจะต้องวัดในวันที่ 22 ตุลาคม ค.ศ. 1844 คือพระวิหารที่มีผู้นมัสการอยู่ “ในนั้น” ลานชั้นนอกจะต้องเว้นไว้ พระวิหารที่มีแท่นบูชา และมีผู้นมัสการอยู่ในนั้นด้วย คือห้องบริสุทธิ์แห่งสถานนมัสการในสวรรค์ มีแท่นบูชาอยู่ในลานชั้นนอก แต่ลานนั้นจะต้องเว้นไว้ ดังนั้นแท่นบูชาอีกแห่งเดียวในสถานนมัสการของพระเจ้าจึงคือแท่นเครื่องหอมซึ่งตั้งอยู่ในห้องบริสุทธิ์ เมื่อทูตสวรรค์องค์ที่สามมาถึงในปี ค.ศ. 1844 ซึ่งเป็นแบบอย่างล่วงหน้าถึงการมาถึงของทูตสวรรค์องค์ที่สาม ณ การเริ่มต้นของเวลาแห่งการประทับตราในวันที่ 11 กันยายน ค.ศ. 2001 พระวิหารนั้นประกอบด้วยเพียงสองห้องเท่านั้น
The Holy Place was a symbol of the Church, which Paul identifies as the body, and the Most Holy Place was a symbol of the head of the body. The holy place is a symbol of humanity, and the Most Holy Place is the symbol of divinity. The altar, and the smoke that ascended from the altar, which rose up and entered into the Most Holy Place, represents the point where humanity connected with divinity. Mankind can only enter the Most Holy Place by faith, but the experience of faithful people is located in the Holy Place.
อภิสุทธิสถานเป็นสัญลักษณ์ของคริสตจักร ซึ่งเปาโลระบุว่าเป็นพระกาย และอภิสุทธิสถานที่สุดเป็นสัญลักษณ์ของพระเศียรของพระกายนั้น วิสุทธิสถานเป็นสัญลักษณ์ของมนุษยชาติ และอภิสุทธิสถานที่สุดเป็นสัญลักษณ์ของความเป็นพระเจ้า แท่นบูชา และควันที่ลอยขึ้นจากแท่นบูชา ซึ่งลอยขึ้นไปและเข้าไปในอภิสุทธิสถานที่สุด เป็นภาพแทนของจุดที่มนุษยชาติได้เชื่อมต่อกับความเป็นพระเจ้า มนุษยชาติจะเข้าไปในอภิสุทธิสถานที่สุดได้ก็โดยความเชื่อเท่านั้น แต่ประสบการณ์ของผู้มีความเชื่อตั้งอยู่ในวิสุทธิสถาน
There they are to eat the Word of God, as represented by the loaves upon the table of showbread. There they are to let their light shine before men, and glorify their heavenly father, as represented by the seven-branched candlestick, which we are informed represents the Church. There they are to connect with divinity as their prayers ascend with the merits of Christ into the very presence of the Divine.
ที่นั่นพวกเขาจะต้องรับประทานพระวจนะของพระเจ้า ดังที่แสดงโดยขนมปังบนโต๊ะขนมปังเฉพาะพระพักตร์ ที่นั่นพวกเขาจะต้องส่องสว่างของตนต่อหน้ามนุษย์ และถวายพระเกียรติแด่พระบิดาผู้ทรงสถิตในสวรรค์ของตน ดังที่แสดงโดยคันประทีปเจ็ดกิ่ง ซึ่งเราได้รับแจ้งว่าเป็นสัญลักษณ์แทนคริสตจักร ที่นั่นพวกเขาจะต้องเชื่อมสัมพันธ์กับพระลักษณะแห่งพระเจ้า ขณะที่คำอธิษฐานของพวกเขาลอยขึ้นพร้อมกับพระคุณความดีของพระคริสต์ เข้าไปถึงเบื้องพระพักตร์ของพระเจ้าโดยตรง
From 1798 to 1844, the Architect of the Temple raised up a temple of humanity which He intended to combine with His temple of divinity, but humanity rebelled. As of 2001, He once again is raising up the temple of humanity, represented as the one hundred and forty-four thousand. According to Ezekiel, “king David” is to reign over the nation, which is transformed from a valley of dead dry Laodicean bones, into the mighty army which is lifted up as an ensign at the soon-coming Sunday law.
ตั้งแต่ปี 1798 ถึง 1844 สถาปนิกแห่งพระวิหารทรงยกพระวิหารแห่งมนุษยชาติขึ้น ซึ่งพระองค์ทรงมุ่งหมายจะทรงรวมเข้ากับพระวิหารแห่งพระภาคธรรมของพระองค์ แต่มนุษยชาติได้กบฏขึ้น ณ ปี 2001 พระองค์ทรงยกพระวิหารแห่งมนุษยชาติขึ้นอีกครั้งหนึ่ง โดยมีผู้แทนคือหนึ่งแสนสี่หมื่นสี่พันคน ตามคำของเอเสเคียล “กษัตริย์ดาวิด” จะทรงครอบครองเหนือชนชาตินั้น ซึ่งได้รับการแปรเปลี่ยนจากหุบเขาแห่งกระดูกแห้งตายของเลาดีเซีย ให้กลายเป็นกองทัพอันทรงอานุภาพ ซึ่งถูกชูขึ้นเป็นธงสัญญาณเมื่อกฎหมายวันอาทิตย์ที่กำลังจะมาถึงในไม่ช้าเกิดขึ้น.
The southern kingdom of Judah, is where the capital city of Jerusalem was located, and the nation, king and capital represent the “head.” Surely if you believe, you shall be established. In the relationship of the northern and southern kingdoms, Judah was the “head,” it was where the capitol was, and it is the city which the Lord chose to place His name. The northern kingdom was the “body”. Because of Solomon’s apostasy the Lord raised up adversaries against Solomon. One of those adversaries was Jeroboam, who became the first king of the divided northern kingdom of Israel.
อาณาจักรฝ่ายใต้คือยูดาห์ เป็นที่ตั้งของนครหลวงคือเยรูซาเล็ม และประชาชาติ กษัตริย์ และราชธานีนั้นเป็นภาพแทนของ “ศีรษะ” แน่นอนว่า ถ้าท่านเชื่อ ท่านก็จะตั้งมั่นอยู่ ในความสัมพันธ์ระหว่างอาณาจักรฝ่ายเหนือและฝ่ายใต้ ยูดาห์คือ “ศีรษะ” เพราะเป็นที่ตั้งของราชธานี และเป็นนครซึ่งองค์พระผู้เป็นเจ้าได้ทรงเลือกให้พระนามของพระองค์สถิตอยู่ อาณาจักรฝ่ายเหนือคือ “กาย” เพราะการละทิ้งพระเจ้าของซาโลมอน องค์พระผู้เป็นเจ้าจึงทรงยกศัตรูขึ้นมาต่อสู้กับซาโลมอน เยโรโบอัมเป็นหนึ่งในบรรดาศัตรูเหล่านั้น และต่อมาได้เป็นกษัตริย์องค์แรกของอาณาจักรอิสราเอลฝ่ายเหนือที่ถูกแบ่งแยกออกไป
And Jeroboam the son of Nebat, an Ephrathite of Zereda, Solomon’s servant, whose mother’s name was Zeruah, a widow woman, even he lifted up his hand against the king. And this was the cause that he lifted up his hand against the king: Solomon built Millo, and repaired the breaches of the city of David his father. And the man Jeroboam was a mighty man of valour: and Solomon seeing the young man that he was industrious, he made him ruler over all the charge of the house of Joseph. And it came to pass at that time when Jeroboam went out of Jerusalem, that the prophet Ahijah the Shilonite found him in the way; and he had clad himself with a new garment; and they two were alone in the field: And Ahijah caught the new garment that was on him, and rent it in twelve pieces: And he said to Jeroboam, Take thee ten pieces: for thus saith the Lord, the God of Israel, Behold, I will rend the kingdom out of the hand of Solomon, and will give ten tribes to thee: (But he shall have one tribe for my servant David’s sake, and for Jerusalem’s sake, the city which I have chosen out of all the tribes of Israel:)
และเยโรโบอัมบุตรชายเนบัท ชาวเอฟราธาห์แห่งเศเรดา ข้าราชการของซาโลมอน มารดาของเขาชื่อเศรูอาห์ เป็นหญิงม่าย เขาคนนั้นเองได้ยกมือขึ้นต่อสู้กษัตริย์ และนี่เป็นเหตุที่เขายกมือขึ้นต่อสู้กษัตริย์ คือซาโลมอนได้ทรงสร้างมิลโล และซ่อมแซมรอยพังของนครดาวิดบิดาของพระองค์ และชายผู้นั้นคือเยโรโบอัมเป็นคนกล้าหาญมีฝีมือ และเมื่อซาโลมอนทอดพระเนตรเห็นว่าชายหนุ่มนั้นขยันขันแข็ง พระองค์ก็ทรงแต่งตั้งเขาให้เป็นผู้ดูแลงานทั้งหมดของวงศ์วานโยเซฟ และอยู่มาในกาลครั้งนั้น เมื่อเยโรโบอัมออกจากเยรูซาเล็ม อาหิยาห์ผู้เผยพระวจนะชาวชีโลห์ได้พบเขาที่กลางทาง และท่านสวมเสื้อคลุมใหม่อยู่ และเขาทั้งสองอยู่กันตามลำพังในทุ่งนา และอาหิยาห์ก็คว้าเสื้อคลุมใหม่นั้นที่อยู่บนตัวท่าน ฉีกออกเป็นสิบสองชิ้น และท่านกล่าวแก่เยโรโบอัมว่า “จงเอาไปสิบชิ้นเถิด เพราะพระยาห์เวห์พระเจ้าแห่งอิสราเอลตรัสดังนี้ว่า ‘ดูเถิด เราจะฉีกอาณาจักรออกจากมือของซาโลมอน และจะยกสิบเผ่าให้แก่เจ้า (แต่เขาจะมีอยู่เผ่าหนึ่ง เพราะเห็นแก่ดาวิดผู้รับใช้ของเรา และเพราะเห็นแก่เยรูซาเล็ม นครซึ่งเราได้เลือกออกจากบรรดาเผ่าทั้งสิ้นของอิสราเอล)’”
Because that they have forsaken me, and have worshipped Ashtoreth the goddess of the Zidonians, Chemosh the god of the Moabites, and Milcom the god of the children of Ammon, and have not walked in my ways, to do that which is right in mine eyes, and to keep my statutes and my judgments, as did David his father. Howbeit I will not take the whole kingdom out of his hand: but I will make him prince all the days of his life for David my servant’s sake, whom I chose, because he kept my commandments and my statutes: But I will take the kingdom out of his son’s hand, and will give it unto thee, even ten tribes. And unto his son will I give one tribe, that David my servant may have a light alway before me in Jerusalem, the city which I have chosen me to put my name there. 1 Kings 11:26–36.
เพราะว่าเขาทั้งหลายได้ละทิ้งเรา และได้กราบไหว้นมัสการอัชโทเรท เทพีของชาวไซดอน เคโมช พระของชาวโมอับ และมิลโคม พระของชนอัมโมน และมิได้ดำเนินในทางของเรา กระทำสิ่งที่ถูกต้องในสายตาของเรา และรักษากฎเกณฑ์กับคำพิพากษาของเรา ดังที่ดาวิดบิดาของเขาได้กระทำนั้น ถึงกระนั้นเราจะไม่เอาราชอาณาจักรทั้งหมดไปจากมือของเขา แต่เราจะให้เขาเป็นเจ้านายตลอดวันคืนแห่งชีวิตของเขา เพราะเห็นแก่ดาวิดผู้รับใช้ของเรา ผู้ซึ่งเราได้เลือกไว้ เพราะเขาได้รักษาบัญญัติและกฎเกณฑ์ของเรา แต่เราจะเอาราชอาณาจักรไปจากมือของบุตรของเขา และจะยกให้แก่เจ้า คือสิบเผ่า และแก่บุตรของเขาเราจะให้หนึ่งเผ่า เพื่อว่าดาวิดผู้รับใช้ของเราจะมีประทีปอยู่ต่อหน้าเราเสมอในเยรูซาเล็ม เมืองซึ่งเราได้เลือกไว้สำหรับเราเอง เพื่อจะตั้งนามของเราไว้ที่นั่น 1 พงศ์กษัตริย์ 11:26–36
The nation that was created when Ezekiel joined the two sticks was to have “David” as king, and David ruled from Jerusalem, which is the capital city where God chose to place His name. The ten northern tribes were a symbol of the body, and Jerusalem was the symbol of the head. Because of the sins of Manasseh, Judah was carried to Babylon in captivity in 677 BC, thus beginning the scattering of the “seven times” against the southern kingdom. At that time the Lord rejected Jerusalem.
ประชาชาติที่ถูกทรงสร้างขึ้นเมื่อเอเสเคียลนำไม้สองท่อนมาต่อเข้าด้วยกันนั้น จะมี “ดาวิด” เป็นกษัตริย์ และดาวิดทรงครอบครองจากกรุงเยรูซาเล็ม ซึ่งเป็นนครหลวงที่พระเจ้าทรงเลือกให้เป็นที่ประทับแห่งพระนามของพระองค์ ชนเผ่าทางเหนือสิบเผ่าเป็นสัญลักษณ์ของกาย และกรุงเยรูซาเล็มเป็นสัญลักษณ์ของศีรษะ เพราะบาปทั้งหลายของมนัสเสห์ ยูดาห์จึงถูกกวาดต้อนไปเป็นเชลย ณ บาบิโลนในปี 677 ก่อนคริสตกาล อันเป็นการเริ่มต้นการกระจัดกระจายแห่ง “เจ็ดกาลเวลา” ที่มีต่ออาณาจักรฝ่ายใต้ ในเวลานั้นองค์พระผู้เป็นเจ้าทรงทอดทิ้งกรุงเยรูซาเล็ม
Notwithstanding the Lord turned not from the fierceness of his great wrath, wherewith his anger was kindled against Judah, because of all the provocations that Manasseh had provoked him withal. And the Lord said, I will remove Judah also out of my sight, as I have removed Israel, and will cast off this city Jerusalem which I have chosen, and the house of which I said, My name shall be there. 2 Kings 23:26, 27.
ถึงกระนั้น พระยาห์เวห์ก็มิได้ทรงหันกลับจากความรุนแรงแห่งพระพิโรธอันใหญ่หลวงของพระองค์ ซึ่งพระพิโรธนั้นได้ลุกโพลงขึ้นต่อยูดาห์ เพราะการยั่วยุทั้งสิ้นซึ่งมนัสเสห์ได้ยั่วยุพระองค์ไว้ และพระยาห์เวห์ตรัสว่า “เราจะกำจัดยูดาห์ออกไปให้พ้นจากสายตาของเราเช่นเดียวกับที่เราได้กำจัดอิสราเอล และเราจะทอดทิ้งนครเยรูซาเล็มนี้ซึ่งเราได้เลือกไว้ และนิเวศซึ่งเราได้กล่าวว่า ‘นามของเราจะอยู่ที่นั่น’” 2 พงศ์กษัตริย์ 23:26, 27
It was in the “house” in Jerusalem where He chose to place His name, and the city and the house were cast off, but a promise was made by Zechariah that the Lord would once again choose Jerusalem.
ที่ “พระนิเวศ” ในกรุงเยรูซาเล็มนั้นเองที่พระองค์ทรงเลือกจะประทับพระนามของพระองค์ไว้ และเมืองนั้นกับพระนิเวศนั้นก็ถูกทอดทิ้งไป แต่เศคาริยาห์ได้กล่าวพระสัญญาไว้ว่าพระยาห์เวห์จะทรงเลือกกรุงเยรูซาเล็มอีกครั้งหนึ่ง
Then the angel of the Lord answered and said, O Lord of hosts, how long wilt thou not have mercy on Jerusalem and on the cities of Judah, against which thou hast had indignation these threescore and ten years? And the Lord answered the angel that talked with me with good words and comfortable words. So the angel that communed with me said unto me, Cry thou, saying, Thus saith the Lord of hosts; I am jealous for Jerusalem and for Zion with a great jealousy. And I am very sore displeased with the heathen that are at ease: for I was but a little displeased, and they helped forward the affliction. Therefore thus saith the Lord; I am returned to Jerusalem with mercies: my house shall be built in it, saith the Lord of hosts, and a line shall be stretched forth upon Jerusalem.
แล้วทูตสวรรค์ของพระยาห์เวห์จึงทูลตอบว่า “โอ พระยาห์เวห์จอมโยธา พระองค์จะยังไม่ทรงพระเมตตาต่อเยรูซาเล็มและต่อเมืองต่าง ๆ แห่งยูดาห์อีกนานเท่าใด ซึ่งพระองค์ได้ทรงพระพิโรธต่อเมืองเหล่านั้นมาตลอดเจ็ดสิบปีนี้?” และพระยาห์เวห์ทรงตอบทูตสวรรค์องค์ที่สนทนากับข้าพเจ้าด้วยถ้อยคำอันดีและถ้อยคำปลอบประโลมใจ ดังนั้นทูตสวรรค์องค์ที่สนทนากับข้าพเจ้าจึงกล่าวแก่ข้าพเจ้าว่า “จงประกาศร้องว่า พระยาห์เวห์จอมโยธาตรัสดังนี้ว่า เราหวงแหนเยรูซาเล็มและศิโยนด้วยความหวงแหนอย่างยิ่ง และเรากริ้วยิ่งนักต่อบรรดาประชาชาติที่อยู่กันอย่างสบาย เพราะเราเพียงแต่กริ้วอยู่บ้างเล็กน้อย แต่เขาทั้งหลายกลับช่วยซ้ำเติมความทุกข์นั้นให้หนักขึ้น เพราะฉะนั้น พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้ว่า เรากลับมายังเยรูซาเล็มพร้อมด้วยพระเมตตา นิเวศของเราจะถูกสร้างขึ้นในนั้น พระยาห์เวห์จอมโยธาตรัสดังนี้ และจะขึงสายวัดเหนือเยรูซาเล็ม”
Cry yet, saying, Thus saith the Lord of hosts; My cities through prosperity shall yet be spread abroad; and the Lord shall yet comfort Zion, and shall yet choose Jerusalem. Then lifted I up mine eyes, and saw, and behold four horns. And I said unto the angel that talked with me, What be these? And he answered me, These are the horns which have scattered Judah, Israel, and Jerusalem. And the Lord shewed me four carpenters. Then said I, What come these to do? And he spake, saying, These are the horns which have scattered Judah, so that no man did lift up his head: but these are come to fray them, to cast out the horns of the Gentiles, which lifted up their horn over the land of Judah to scatter it.
จงร้องประกาศอีกว่า พระยาห์เวห์จอมโยธาตรัสดังนี้ว่า นครทั้งหลายของเราจะยังแผ่ขยายออกไปอีกด้วยความอุดมสมบูรณ์ และพระยาห์เวห์จะยังทรงปลอบประโลมศิโยนอีก และจะยังทรงเลือกกรุงเยรูซาเล็มอีก แล้วข้าพเจ้าเงยตาขึ้นและมองดู และนี่แน่ะ มีเขาสี่เขา และข้าพเจ้าทูลทูตสวรรค์ผู้สนทนากับข้าพเจ้าว่า สิ่งเหล่านี้คืออะไร? และท่านตอบข้าพเจ้าว่า เหล่านี้คือเขาทั้งหลายซึ่งได้กระจัดกระจายยูดาห์ อิสราเอล และกรุงเยรูซาเล็ม แล้วพระยาห์เวห์ทรงสำแดงให้ข้าพเจ้าเห็นช่างฝีมือสี่คน แล้วข้าพเจ้าทูลว่า คนเหล่านี้มาทำอะไร? และท่านกล่าวว่า เหล่านี้คือเขาทั้งหลายซึ่งได้กระจัดกระจายยูดาห์ จนไม่มีผู้ใดเงยศีรษะขึ้นได้ แต่คนเหล่านี้ได้มาเพื่อทำให้มันครั่นคร้าม เพื่อขับไล่เขาทั้งหลายของบรรดาประชาชาติ ซึ่งได้ยกเขาของตนขึ้นเหนือแผ่นดินยูดาห์เพื่อจะกระจัดกระจายมัน
I lifted up mine eyes again, and looked, and behold a man with a measuring line in his hand. Then said I, Whither goest thou? And he said unto me, To measure Jerusalem, to see what is the breadth thereof, and what is the length thereof. And, behold, the angel that talked with me went forth, and another angel went out to meet him, And said unto him, Run, speak to this young man, saying, Jerusalem shall be inhabited as towns without walls for the multitude of men and cattle therein: For I, saith the Lord, will be unto her a wall of fire round about, and will be the glory in the midst of her. Ho, ho, come forth, and flee from the land of the north, saith the Lord: for I have spread you abroad as the four winds of the heaven, saith the Lord. Deliver thyself, O Zion, that dwellest with the daughter of Babylon. For thus saith the Lord of hosts; After the glory hath he sent me unto the nations which spoiled you: for he that toucheth you toucheth the apple of his eye.
ข้าพเจ้ายกนัยน์ตาขึ้นอีกและมองดู และดูเถิด มีชายคนหนึ่งถือสายวัดอยู่ในมือของเขา แล้วข้าพเจ้าจึงถามว่า “ท่านจะไปไหน?” และเขาตอบข้าพเจ้าว่า “จะไปวัดกรุงเยรูซาเล็ม เพื่อดูว่าความกว้างของเมืองนั้นเท่าใด และความยาวของเมืองนั้นเท่าใด” และดูเถิด ทูตสวรรค์องค์ที่พูดกับข้าพเจ้าได้ออกไป และมีทูตสวรรค์อีกองค์หนึ่งออกไปพบเขา และกล่าวแก่เขาว่า “จงวิ่งไป พูดกับชายหนุ่มคนนี้ว่า ‘กรุงเยรูซาเล็มจะมีคนอาศัยอยู่ดังเมืองที่ไม่มี กำแพง เพราะมีมนุษย์และสัตว์เลี้ยงอยู่ในนั้นเป็นอันมาก เพราะเรา พระยาห์เวห์ ตรัสดังนี้ว่า จะเป็นกำแพงเพลิงล้อมรอบเธอ และจะเป็นสง่าราศีอยู่ท่ามกลางเธอ’ โอ โอ จงออกมา และจงหนีจากแผ่นดินทางเหนือ พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้ว่า เพราะเราได้กระจายพวกเจ้าไปดังลมทั้งสี่แห่งฟ้าสวรรค์ พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้ว่า จงช่วยตัวเจ้าให้รอดเถิด โอ ศิโยน ผู้ที่อาศัยอยู่กับธิดาแห่งบาบิโลน เพราะพระยาห์เวห์จอมโยธาตรัสดังนี้ว่า ภายหลังพระสิริ พระองค์ได้ทรงใช้ข้าพเจ้าไปยังบรรดาประชาชาติที่ปล้นชิงพวกเจ้า เพราะผู้ใดแตะต้องพวกเจ้า ผู้นั้นก็แตะต้องแก้วตาดำของพระองค์’”
For, behold, I will shake mine hand upon them, and they shall be a spoil to their servants: and ye shall know that the Lord of hosts hath sent me. Sing and rejoice, O daughter of Zion: for, lo, I come, and I will dwell in the midst of thee, saith the Lord. And many nations shall be joined to the Lord in that day, and shall be my people: and I will dwell in the midst of thee, and thou shalt know that the Lord of hosts hath sent me unto thee. And the Lord shall inherit Judah his portion in the holy land, and shall choose Jerusalem again. Be silent, O all flesh, before the Lord: for he is raised up out of his holy habitation. Zechariah 1:12–2:13.
เพราะว่า ดูเถิด เราจะโบกมือของเราเหนือเขาทั้งหลาย และเขาทั้งหลายจะตกเป็นของริบแก่บรรดาผู้รับใช้ของตน แล้วเจ้าทั้งหลายจะรู้ว่า พระยาห์เวห์จอมโยธาได้ทรงใช้เรามา จงร้องเพลงและเปรมปรีดิ์เถิด โอ ธิดาแห่งศิโยน เพราะดูเถิด เรามา และเราจะอาศัยอยู่ท่ามกลางเจ้า พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้ และในวันนั้นประชาชาติมากหลายจะเข้าผูกพันกับพระยาห์เวห์ และจะเป็นประชากรของเรา และเราจะอาศัยอยู่ท่ามกลางเจ้า และเจ้าจะรู้ว่า พระยาห์เวห์จอมโยธาได้ทรงใช้เรามาหาเจ้า และพระยาห์เวห์จะทรงถือยูดาห์เป็นมรดกส่วนของพระองค์ในแผ่นดินบริสุทธิ์ และจะทรงเลือกเยรูซาเล็มอีกครั้งหนึ่ง เนื้อหนังทั้งสิ้นเอ๋ย จงนิ่งเงียบอยู่ต่อพระพักตร์พระยาห์เวห์ เพราะพระองค์ทรงลุกขึ้นจากที่ประทับบริสุทธิ์ของพระองค์ เศคาริยาห์ 1:12–2:13
The promises of the Lord once again choosing Jerusalem were fulfilled when ancient Israel rebuilt Jerusalem after their captivity in Babylon, but the prophets speak more about the last days than the days in which they lived. The Lord was “raised up out of his holy temple,” on October 22, 1844, when He arose and moved from the Holy Place to the Most Holy Place, at which time “all flesh” was to “be silent” before the Lord,” for the antitypical Day of Atonement had arrived, in agreement with Habakkuk TWO-TWENTY.
พระสัญญาทั้งหลายที่ว่าพระเจ้าจะทรงเลือกกรุงเยรูซาเล็มอีกครั้งหนึ่งนั้น ได้สำเร็จแล้วเมื่ออิสราเอลในสมัยโบราณได้สร้างกรุงเยรูซาเล็มขึ้นใหม่ภายหลังการเป็นเชลยในบาบิโลน แต่บรรดาผู้เผยพระวจนะกล่าวถึงยุคสุดท้ายมากกว่ายุคสมัยที่พวกเขามีชีวิตอยู่ พระเจ้าได้ทรง “ลุกขึ้นจากพระวิหารบริสุทธิ์ของพระองค์” เมื่อวันที่ 22 ตุลาคม ค.ศ. 1844 เมื่อพระองค์ทรงลุกขึ้นและเสด็จย้ายจากสถานบริสุทธิ์ไปยังอภิสุทธิสถาน ซึ่งในเวลานั้น “มนุษย์ทั้งปวง” จะต้อง “สงบนิ่ง” อยู่ต่อพระพักตร์พระเจ้า เพราะวันลบมลทินในแบบจำลองสำเร็จจริงได้มาถึงแล้ว สอดคล้องกับ ฮาบากุก 2:20
But the Lord is in his holy temple: let all the earth keep silence before him. Habakkuk 2:20.
แต่พระยาห์เวห์ประทับอยู่ในพระวิหารบริสุทธิ์ของพระองค์ ให้พิภพทั้งสิ้นสงบนิ่งอยู่ต่อพระพักตร์พระองค์ ฮาบากุก 2:20
At that time, John in chapter eleven of Revelation was told to measure the temple, which Zechariah witnessed when he “lifted up” his “eyes again, and looked, and behold a man with a measuring line in his hand”. Then Zechariah said, “Whither goest thou?” And John said unto Zechariah, “To measure Jerusalem, to see what is the breadth thereof, and what is the length thereof.” The history of the rebuilding of Jerusalem after the seventy year captivity, and the history that began in 1798 but ended in rebellion when the third angel arrived in 1844, both identify the work that began on September 11, 2001.
ในเวลานั้น ยอห์นในวิวรณ์บทที่สิบเอ็ดได้รับบัญชาให้วัดพระวิหาร ซึ่งเป็นสิ่งที่เศคาริยาห์ได้เห็นเมื่อท่าน “เงยขึ้น” “ดูอีกครั้งหนึ่ง และดูเถิด มีชายคนหนึ่งถือสายวัดอยู่ในมือของเขา” แล้วเศคาริยาห์กล่าวว่า “ท่านจะไปไหน?” และยอห์นกล่าวแก่เศคาริยาห์ว่า “ไปวัดกรุงเยรูซาเล็ม เพื่อจะดูว่าความกว้างของนครนั้นเท่าใด และความยาวของนครนั้นเท่าใด” ประวัติการสร้างกรุงเยรูซาเล็มขึ้นใหม่ภายหลังการเป็นเชลยเจ็ดสิบปี และประวัติศาสตร์ที่เริ่มต้นในปี 1798 แต่สิ้นสุดลงด้วยการกบฏเมื่อทูตสวรรค์องค์ที่สามมาถึงในปี 1844 ทั้งสองต่างชี้ให้เห็นถึงงานที่เริ่มขึ้นเมื่อวันที่ 11 กันยายน 2001
The southern kingdom, the city of Jerusalem, and king David are all the “head” where the character of God is to be manifested. The northern kingdom represents the “body”, and when the Lord determined to once again “have mercy on Jerusalem” and to “comfort her” and to once again “choose her”, He is identifying the sealing of the one hundred and forty-four thousand, which includes the joining together of the dead dry bones of Laodicea, and thereafter the revival of those bones into a mighty army.
อาณาจักรฝ่ายใต้ เมืองเยรูซาเล็ม และกษัตริย์ดาวิด ล้วนเป็น “ศีรษะ” ซึ่งเป็นที่ซึ่งพระลักษณะของพระเจ้าจะต้องได้รับการสำแดง อาณาจักรฝ่ายเหนือเป็นตัวแทนของ “กาย” และเมื่อองค์พระผู้เป็นเจ้าทรงกำหนดที่จะ “ทรงพระเมตตาต่อเยรูซาเล็ม” อีกครั้ง และที่จะ “ทรงปลอบโยนนาง” และที่จะ “ทรงเลือกนาง” อีกครั้ง พระองค์กำลังทรงชี้ถึงการประทับตราคนหนึ่งแสนสี่หมื่นสี่พัน ซึ่งรวมถึงการนำกระดูกแห้งที่ตายแล้วของเลาดีเซียมาประสานเข้าด้วยกัน และภายหลังจากนั้นคือการฟื้นคืนชีวิตของกระดูกเหล่านั้นให้กลายเป็นกองทัพที่ยิ่งใหญ่
That work is represented in Ezekiel chapter thirty-seven, and it is represented by the northern and southern kingdoms, which provide a simile of the work of fulfilling the covenant promise to write His law upon the hearts and minds of the one hundred and forty-four thousand. Of the two sticks, one and one only is identified as the head, and if you believe, if your eyes can perceive and your ears can understand, this identifies the other stick as the body.
งานนั้นถูกนำเสนอไว้ในเอเสเคียล บทที่สามสิบเจ็ด และถูกนำเสนอผ่านอาณาจักรฝ่ายเหนือและอาณาจักรฝ่ายใต้ ซึ่งเป็นอุปมาของพระราชกิจแห่งการทำให้คำทรงสัญญาแห่งพันธสัญญาสำเร็จครบถ้วน คือการทรงจารึกพระธรรมของพระองค์ไว้บนจิตใจและความคิดของชนหนึ่งแสนสี่หมื่นสี่พันคน ในบรรดาไม้ทั้งสองนั้น มีไม้เพียงอันเดียวเท่านั้นที่ถูกระบุว่าเป็นศีรษะ และหากท่านเชื่อ หากดวงตาของท่านมองเห็นได้และหูของท่านเข้าใจได้ สิ่งนี้ก็ระบุว่าไม้อีกอันหนึ่งเป็นกาย.
We will continue this study in the next article.
เราจะศึกษาต่อในบทความถัดไป
“Upon the foundation that Christ Himself had laid, the apostles built the church of God. In the Scriptures the figure of the erection of a temple is frequently used to illustrate the building of the church. Zechariah refers to Christ as the Branch that should build the temple of the Lord. He speaks of the Gentiles as helping in the work: ‘They that are far off shall come and build in the temple of the Lord;’ and Isaiah declares, ‘The sons of strangers shall build up thy walls.’ Zechariah 6:12, 15; Isaiah 60:10.
“บนรากฐานซึ่งพระคริสต์เองได้ทรงวางไว้นั้น เหล่าอัครทูตได้ก่อสร้างคริสตจักรของพระเจ้า ในพระคัมภีร์ มักใช้ภาพของการก่อสร้างพระวิหารเพื่ออธิบายการสร้างคริสตจักร เศคาริยาห์กล่าวถึงพระคริสต์ว่าเป็นกิ่งนั้น ผู้ซึ่งจะทรงสร้างพระวิหารของพระยาห์เวห์ ท่านกล่าวถึงบรรดาคนต่างชาติว่าเป็นผู้ช่วยในการงานนั้นว่า ‘และบรรดาผู้ที่อยู่ไกลจะมาช่วยก่อสร้างในพระวิหารของพระยาห์เวห์’ และอิสยาห์ประกาศว่า ‘บุตรชายของคนต่างด้าวจะสร้างกำแพงของเจ้าขึ้น’ เศคาริยาห์ 6:12, 15; อิสยาห์ 60:10”
“Writing of the building of this temple, Peter says, ‘To whom coming, as unto a living stone, disallowed indeed of men, but chosen of God, and precious, ye also, as lively stones, are built up a spiritual house, an holy priesthood, to offer up spiritual sacrifices, acceptable to God by Jesus Christ.’ 1 Peter 2:4, 5.
“เปโตรเมื่อเขียนถึงการก่อสร้างพระวิหารนี้ กล่าวว่า ‘เมื่อท่านทั้งหลายมาหาพระองค์ ผู้ทรงเป็นศิลาที่มีชีวิต ซึ่งมนุษย์ได้ละทิ้งเสียแล้วก็จริง แต่ทรงเป็นผู้ที่พระเจ้าได้ทรงเลือกสรรและทรงถือว่าประเสริฐ ท่านทั้งหลายเองก็เช่นกัน เสมือนศิลาที่มีชีวิต กำลังถูกก่อขึ้นเป็นนิเวศฝ่ายจิตวิญญาณ เป็นปุโรหิตบริสุทธิ์ เพื่อถวายเครื่องบูชาฝ่ายจิตวิญญาณซึ่งเป็นที่ชอบพระทัยพระเจ้าโดยทางพระเยซูคริสต์’ 1 เปโตร 2:4, 5.”
“In the quarry of the Jewish and the Gentile world the apostles labored, bringing out stones to lay upon the foundation. In his letter to the believers at Ephesus, Paul said, ‘Now therefore ye are no more strangers and foreigners, but fellow citizens with the saints, and of the household of God; and are built upon the foundation of the apostles and prophets, Jesus Christ Himself being the Chief Cornerstone; in whom all the building fitly framed together groweth unto an holy temple in the Lord: in whom ye also are builded together for an habitation of God through the Spirit.’ Ephesians 2:19–22.
“ในบ่อหินของโลกยิวและโลกต่างชาติ พวกอัครทูตได้ตรากตรำทำงาน นำก้อนหินออกมาเพื่อวางลงบนรากฐานนั้น ในจดหมายของท่านถึงบรรดาผู้เชื่อ ณ เมืองเอเฟซัส เปาโลกล่าวว่า ‘เหตุฉะนั้นท่านทั้งหลายจึงมิใช่คนต่างด้าวและคนต่างชาติอีกต่อไป แต่เป็นพลเมืองร่วมกับบรรดาวิสุทธิชน และเป็นสมาชิกในครอบครัวของพระเจ้า และได้ถูกก่อขึ้นบนรากฐานของพวกอัครทูตและผู้พยากรณ์ โดยมีพระเยซูคริสต์เองทรงเป็นศิลามุมเอก ในพระองค์นั้น ตัวอาคารทั้งสิ้นที่เชื่อมประกอบกันอย่างเหมาะเจาะ ก็งอกขึ้นเป็นพระวิหารอันบริสุทธิ์ในองค์พระผู้เป็นเจ้า และในพระองค์นั้นท่านทั้งหลายก็ถูกก่อขึ้นด้วยกัน เพื่อจะเป็นที่สถิตของพระเจ้าโดยทางพระวิญญาณ’ เอเฟซัส 2:19–22”
“And to the Corinthians he wrote: ‘According to the grace of God which is given unto me, as a wise master builder, I have laid the foundation, and another buildeth thereon. But let every man take heed how he buildeth thereupon. For other foundation can no man lay than that is laid, which is Jesus Christ. Now if any man build upon this foundation gold, silver, precious stones, wood, hay, stubble; every man’s work shall be made manifest: for the day shall declare it, because it shall be revealed by fire; and the fire shall try every man’s work of what sort it is.” 1 Corinthians 3:10–13.
และท่านได้เขียนถึงชาวโครินธ์ว่า: “ตามพระคุณของพระเจ้าที่ทรงประทานแก่ข้าพเจ้า ข้าพเจ้าได้วางรากไว้แล้วดุจนายช่างผู้มีปัญญา และคนอื่นก็มาก่อสร้างต่อบนรากนั้น แต่ทุกคนจงระวังให้ดีว่าเขาจะก่อสร้างบนรากนั้นอย่างไร เพราะว่าผู้ใดจะวางรากอื่นอีกก็ไม่ได้ นอกจากรากที่ได้วางไว้แล้ว คือพระเยซูคริสต์ บัดนี้ ถ้าผู้ใดก่อสร้างบนรากนี้ด้วยทองคำ เงิน อัญมณี ไม้ หญ้าแห้ง ฟาง งานของทุกคนก็จะปรากฏให้เห็น เพราะวันนั้นจะสำแดงให้เห็น ด้วยว่าจะถูกเผยให้ประจักษ์ด้วยไฟ และไฟนั้นจะพิสูจน์งานของแต่ละคนว่าเป็นชนิดใด” 1 โครินธ์ 3:10–13.
“The apostles built upon a sure foundation, even the Rock of Ages. To this foundation they brought the stones that they quarried from the world. Not without hindrance did the builders labor. Their work was made exceedingly difficult by the opposition of the enemies of Christ. They had to contend against the bigotry, prejudice, and hatred of those who were building upon a false foundation. Many who wrought as builders of the church could be likened to the builders of the wall in Nehemiah’s day, of whom it is written: ‘They which builded on the wall, and they that bare burdens, with those that laded, everyone with one of his hands wrought in the work, and with the other hand held a weapon.’ Nehemiah 4:17.” Acts of the Apostles, 595–597.
“เหล่าอัครทูตได้ก่อสร้างลงบนรากฐานอันมั่นคง คือพระศิลาแห่งยุคสมัยทั้งปวง มายังรากฐานนี้ พวกเขาได้นำก้อนศิลาที่เขาสกัดมาจากโลกมาไว้ มิใช่ปราศจากอุปสรรคที่บรรดาผู้ก่อสร้างได้ตรากตรำทำงาน งานของพวกเขาถูกทำให้ยากลำบากอย่างยิ่งด้วยการต่อต้านของบรรดาศัตรูของพระคริสต์ พวกเขาต้องต่อสู้กับความถือดื้อ ความลำเอียงอคติ และความเกลียดชังของผู้ที่กำลังก่อสร้างอยู่บนรากฐานเทียมเท็จ หลายคนที่ทำงานในฐานะผู้ก่อสร้างของคริสตจักรอาจเปรียบได้กับบรรดาผู้ก่อสร้างกำแพงในสมัยของเนหะมีย์ ซึ่งมีเขียนไว้ว่า ‘บรรดาผู้ที่ก่อกำแพง และบรรดาผู้ที่หาบของ พร้อมทั้งผู้ที่บรรทุกของนั้น ทุกคนใช้มือข้างหนึ่งทำงาน และอีกมือหนึ่งถืออาวุธ’ เนหะมีย์ 4:17” กิจการของอัครทูต, 595–597.