We are considering the line of Ezekiel chapter thirty-seven, which first identifies the sounding of the seventh trumpet and the message to Laodicea, that brings about the army of the one hundred and forty-four thousand. Then Ezekiel repeats and enlarges upon that line by introducing the joining of the two sticks of the northern and southern kingdoms of Israel, as an illustration of the process by-which Divinity and humanity are joined during the time of the sounding of the Seventh Trumpet. Once the two nations are joined together as one nation, Ezekiel identifies that they have a king over them, and then he addresses the everlasting covenant that is the covenant accomplished with the one hundred and forty-four thousand, while emphasizing those last day covenant people would have God’s sanctuary in their midst for eternity.

เรากำลังพิจารณาแนวคำพยากรณ์ในเอเสเคียลบทที่สามสิบเจ็ด ซึ่งในตอนแรกระบุถึงการเป่าแตรใบที่เจ็ดและข่าวสารถึงชาวเลาดีเซีย อันก่อให้เกิดกองทัพหนึ่งแสนสี่หมื่นสี่พันคน ต่อจากนั้นเอเสเคียลได้กล่าวซ้ำและขยายความแนวคำพยากรณ์นั้น โดยนำเสนอการรวมกันของไม้เท้าสองอันแห่งอาณาจักรฝ่ายเหนือและฝ่ายใต้ของอิสราเอล เป็นภาพประกอบของกระบวนการซึ่งโดยกระบวนการนั้น พระสภาพและสภาพมนุษย์ถูกเชื่อมรวมเข้าด้วยกันในช่วงเวลาของการเป่าแตรใบที่เจ็ด เมื่อสองประชาชาติถูกรวมเข้าด้วยกันเป็นประชาชาติเดียว เอเสเคียลจึงระบุว่าพวกเขามีกษัตริย์องค์หนึ่งปกครองเหนือพวกเขา และจากนั้นเขากล่าวถึงพันธสัญญานิรันดร์ ซึ่งเป็นพันธสัญญาที่สำเร็จขึ้นกับคนหนึ่งแสนสี่หมื่นสี่พันคน พร้อมทั้งเน้นย้ำว่าชนแห่งพันธสัญญาในวาระสุดท้ายเหล่านั้นจะมีสถานนมัสการของพระเจ้าอยู่ท่ามกลางพวกเขาเป็นนิตย์.

We have added to that line, the work of John measuring the temple in 1844, thus typifying the final measuring that began on September 11, 2001. That measuring is also addressed by Zechariah, who includes that the measuring takes place when God once again chooses Jerusalem as the city to place His name. We are drawing a simile between the components that make up the temple, and the two sticks of the northern and southern kingdoms of Israel. The work of Christ in bringing together His Divinity with the humanity of the one hundred and forty-four thousand is represented in the two prophecies of the twenty-five hundred and twenty years of scattering brought upon the northern and southern kingdoms, in conjunction with the prophecy of twenty-three hundred years.

เราได้เพิ่มเติมเข้าไปในเส้นนั้นด้วยงานของยอห์นในการวัดพระวิหารในปี 1844 ซึ่งเป็นแบบอย่างล่วงหน้าถึงการวัดครั้งสุดท้ายที่เริ่มต้นขึ้นเมื่อวันที่ 11 กันยายน 2001 การวัดนั้นยังได้รับการกล่าวถึงโดยเศคาริยาห์ ผู้ซึ่งระบุรวมไว้ด้วยว่าการวัดเกิดขึ้นเมื่อพระเจ้าทรงเลือกเยรูซาเล็มอีกครั้งให้เป็นนครซึ่งจะทรงประทับพระนามของพระองค์ไว้ เรากำลังวาดอุปมาเปรียบเทียบระหว่างองค์ประกอบต่าง ๆ ที่ประกอบขึ้นเป็นพระวิหาร กับไม้สองอันของอาณาจักรฝ่ายเหนือและฝ่ายใต้ของอิสราเอล พระราชกิจของพระคริสต์ในการรวบรวมพระลักษณะพระเจ้าของพระองค์เข้ากับความเป็นมนุษย์ของคนหนึ่งแสนสี่หมื่นสี่พันนั้น ได้รับการแสดงไว้ในคำพยากรณ์สองประการเกี่ยวกับช่วงเวลาสองพันห้าร้อยยี่สิบปีแห่งการกระจัดกระจายที่นำมาสู่อาณาจักรฝ่ายเหนือและฝ่ายใต้ ประกอบเข้าด้วยกันกับคำพยากรณ์สองพันสามร้อยปี

To identify what the sticks of Ezekiel represent in the work of the gospel requires a basic understanding of the gospel. Christ accepted our fallen flesh after four thousand years of inherited weakness, which were passed unto Him through Mary. As our Example, He demonstrated that by the exercising of His will, to be surrendered unto His Father’s will, we can overcome as He overcame, by exercising our will in subjection to His will. Our will is employed, either for good or evil in our brain, which is the citadel of the soul.

การที่จะระบุว่าไม้ทั้งหลายในเอเสเคียลเป็นสัญลักษณ์แทนสิ่งใดในพระราชกิจแห่งข่าวประเสริฐนั้น จำเป็นต้องมีความเข้าใจพื้นฐานเกี่ยวกับข่าวประเสริฐ พระคริสต์ทรงรับเอาเนื้อหนังที่ตกต่ำของเราไว้ หลังจากความอ่อนแอที่สืบทอดมาตลอดสี่พันปี ซึ่งได้ถ่ายทอดมาถึงพระองค์ทางมารีย์ ในฐานะแบบอย่างของเรา พระองค์ทรงสำแดงว่า โดยการใช้เจตจำนงของพระองค์ให้ยอมจำนนต่อพระประสงค์ของพระบิดา เราทั้งหลายก็สามารถมีชัยได้ดังที่พระองค์ทรงมีชัย โดยการใช้เจตจำนงของเราให้อยู่ใต้การทรงนำแห่งพระประสงค์ของพระองค์ เจตจำนงของเราถูกใช้ ไม่ว่าจะเพื่อความดีหรือความชั่ว ภายในสมองของเรา ซึ่งเป็นป้อมปราการแห่งจิตวิญญาณ।

“The student who desires to put the work of two terms into one, should not be permitted to have his own way in this matter. To undertake to do double work means with many, overtaxation of the mind, and a neglect of proper physical exercise. It is not reasonable to suppose that the mind can grasp and digest an oversupply of mental food, and it is as great a sin to overfeed the mind as it is to load the digestive organs, giving the stomach no periods of rest. The brain is the citadel of the whole man, and wrong habits of eating, dressing, or sleeping, affect the brain, and prevent the attaining of that which the student desires,—a good mental discipline. Any part of the body that is not treated with consideration will telegraph its injury to the brain. There should be exercised much patience and perseverance in instructing the youth how to preserve their health. They should become well informed on this matter, that every muscle and organ may be so strengthened and disciplined that in voluntary or involuntary action, the best of health may result, and the brain be invigorated to sustain the taxation of study.” Christian Education, 124.

“นักศึกษาที่ปรารถนาจะนำงานของสองภาคเรียนมารวมทำให้เสร็จภายในภาคเรียนเดียว ไม่ควรได้รับอนุญาตให้ทำตามความต้องการของตนในเรื่องนี้ การรับทำงานเป็นสองเท่าหมายถึง สำหรับคนจำนวนมาก การใช้สมองอย่างหักโหมเกินกำลัง และการละเลยการออกกำลังกายทางกายที่เหมาะสม เป็นสิ่งที่ไม่สมเหตุสมผลที่จะสันนิษฐานว่าจิตใจจะสามารถรับและย่อยอาหารทางความคิดที่มากเกินไปได้ และการให้อาหารแก่สมองมากเกินไปก็เป็นบาปใหญ่พอ ๆ กับการบรรทุกอวัยวะย่อยอาหารจนเกินควร โดยไม่ให้กระเพาะอาหารมีช่วงเวลาได้พักผ่อนเลย สมองเป็นป้อมปราการของมนุษย์ทั้งคน และนิสัยที่ผิดในการกิน การแต่งกาย หรือการนอน ย่อมส่งผลกระทบต่อสมอง และขัดขวางการบรรลุสิ่งที่นักศึกษาปรารถนา คือ การฝึกฝนทางปัญญาที่ดี ส่วนใดส่วนหนึ่งของร่างกายที่ไม่ได้รับการดูแลด้วยความเอาใจใส่ ย่อมส่งสัญญาณความเสียหายของตนไปยังสมอง ควรใช้ความอดทนและความพากเพียรอย่างมากในการสอนเยาวชนให้รู้จักรักษาสุขภาพของตน พวกเขาควรได้รับความรู้ในเรื่องนี้อย่างถ่องแท้ เพื่อให้กล้ามเนื้อและอวัยวะทุกส่วนได้รับการเสริมกำลังและฝึกฝนอย่างเหมาะสม จนในการกระทำที่สมัครใจหรือไม่สมัครใจ สุขภาพที่ดีที่สุดจะเป็นผล และสมองจะได้รับการเสริมกำลังให้สามารถทนต่อภาระหนักของการศึกษาได้” Christian Education, 124.

The work of the everlasting covenant is to write God’s law upon our hearts and our minds, and both our heart and our mind is located in the “citadel of our souls,” which is our brain.

พระราชกิจของพันธสัญญานิรันดร์คือการจารึกพระธรรมของพระเจ้าไว้บนจิตใจและความคิดของเรา และทั้งจิตใจและความคิดของเราต่างตั้งอยู่ใน “ป้อมปราการแห่งจิตวิญญาณของเรา” ซึ่งก็คือสมองของเรา

“The mind of a man or woman does not come down in a moment from purity and holiness to depravity, corruption, and crime. It takes time to transform the human to the divine, or to degrade those formed in the image of God to the brutal or the satanic. By beholding we become changed. Though formed in the image of his Maker, man can so educate his mind that sin which he once loathed will become pleasant to him. As he ceases to watch and pray, he ceases to guard the citadel, the heart, and engages in sin and crime. The mind is debased, and it is impossible to elevate it from corruption while it is being educated to enslave the moral and intellectual powers and bring them in subjection to grosser passions. Constant war against the carnal mind must be maintained; and we must be aided by the refining influence of the grace of God, which will attract the mind upward and habituate it to meditate upon pure and holy things.” Adventist Home, 330.

“จิตใจของบุรุษหรือสตรีหาได้ตกต่ำจากความบริสุทธิ์และความศักดิ์สิทธิ์ลงสู่ความเลวทราม ความเสื่อมทราม และอาชญากรรมภายในชั่วขณะเดียวไม่ ต้องอาศัยเวลาในการเปลี่ยนมนุษย์ให้เป็นอย่างพระเจ้า หรือในการลดผู้ที่ถูกสร้างขึ้นตามพระฉายาของพระเจ้าให้กลายเป็นผู้ป่าเถื่อนหรือเป็นแบบซาตาน เราเปลี่ยนแปลงไปโดยสิ่งที่เราเพ่งดู แม้ว่ามนุษย์จะถูกสร้างขึ้นตามพระฉายาของพระผู้สร้างของตน แต่มนุษย์ก็อาจอบรมจิตใจของตนเสียจนบาปซึ่งครั้งหนึ่งเขาเคยชิงชังกลับกลายเป็นสิ่งน่าพอใจสำหรับเขา เมื่อเขาเลิกเฝ้าระวังและอธิษฐาน เขาก็เลิกพิทักษ์ป้อมปราการคือจิตใจ และเข้าไปพัวพันกับบาปและอาชญากรรม จิตใจย่อมเสื่อมทรามลง และเป็นไปไม่ได้ที่จะยกมันขึ้นจากความเสื่อมทรามในขณะที่มันกำลังถูกฝึกให้กดขี่อำนาจทางศีลธรรมและสติปัญญา และนำอำนาจเหล่านั้นไปอยู่ใต้อำนาจของตัณหาที่หยาบช้ายิ่งกว่า จะต้องดำเนินสงครามอย่างต่อเนื่องต่อจิตใจฝ่ายเนื้อหนัง และเราจำเป็นต้องได้รับความช่วยเหลือจากอิทธิพลอันชำระให้บริสุทธิ์แห่งพระคุณของพระเจ้า ซึ่งจะดึงจิตใจให้สูงขึ้นเบื้องบน และทำให้คุ้นเคยกับการใคร่ครวญถึงสิ่งที่บริสุทธิ์และศักดิ์สิทธิ์” Adventist Home, 330.

The “mind,” the “heart,” the “brain” is the “citadel of the soul.” A citadel is a fortress that is to be guarded from the entrance of sin.

“จิตใจ” “หัวใจ” “สมอง” คือ “ป้อมปราการแห่งจิตวิญญาณ” ป้อมปราการคือที่มั่นซึ่งต้องได้รับการพิทักษ์ไว้ไม่ให้บาปเข้ามา.

“In His prayer to the Father, Christ gave to the world a lesson which should be graven on mind and soul. ‘This is life eternal,’ He said, ‘that they might know Thee the only true God, and Jesus Christ, whom Thou hast sent.’ John 17:3. This is true education. It imparts power. The experimental knowledge of God and of Jesus Christ whom He has sent, transforms man into the image of God. It gives to man the mastery of himself, bringing every impulse and passion of the lower nature under the control of the higher powers of the mind. It makes its possessor a son of God and an heir of heaven. It brings him into communion with the mind of the Infinite, and opens to him the rich treasures of the universe.” Christ’s Object Lessons, 114.

“ในการอธิษฐานของพระองค์ต่อพระบิดา พระคริสต์ได้ทรงประทานบทเรียนหนึ่งแก่โลก ซึ่งควรถูกจารึกไว้ในจิตใจและจิตวิญญาณ ‘และนี่แหละคือชีวิตนิรันดร์’ พระองค์ตรัสว่า ‘คือให้เขาทั้งหลายรู้จักพระองค์ ผู้ทรงเป็นพระเจ้าเที่ยงแท้องค์เดียว และรู้จักพระเยซูคริสต์ซึ่งพระองค์ได้ทรงใช้มา’ ยอห์น 17:3 นี่คือการศึกษาที่แท้จริง การศึกษานี้ประทานอำนาจ ความรู้จักพระเจ้าและพระเยซูคริสต์ซึ่งพระองค์ทรงใช้มานั้นโดยประสบการณ์ ย่อมเปลี่ยนแปลงมนุษย์ให้เป็นตามพระฉายาของพระเจ้า ความรู้นี้ทำให้มนุษย์มีอำนาจเหนือ ตนเอง ทำให้แรงกระตุ้นและตัณหาทุกประการของธรรมชาติเบื้องต่ำอยู่ภายใต้การควบคุมของอำนาจฝ่ายสูงของจิตใจ มันทำให้ผู้ครอบครองเป็นบุตรของพระเจ้าและเป็นทายาทแห่งสวรรค์ มันนำเขาเข้าสู่สามัคคีธรรมกับพระปัญญาของพระผู้ไม่มีขอบเขต และเปิดคลังทรัพย์อันอุดมแห่งจักรวาลให้แก่เขา” อุทาหรณ์ของพระคริสต์, 114.

The “higher powers” are to be employed to control and bring into subjection the “impulses and passions of the lower nature.” The higher powers are located in the mind, and it is “communion with the mind of the Infinite,” that “transforms man into the image of God.” In the sealing time of the one hundred and forty-four thousand the image of the beast is formed in one class and the image of Christ in the other class. What accomplishes the transformation is the connection of minds. Those who have a carnal or fleshly mind as Paul identifies it, form the image of the flesh—the beast. Those who have attained the mind of Christ, form the image of Christ. The promise of the covenant is that we can attain to the mind of Christ at conversion, though we were all born with a carnal mind.

“อำนาจที่สูงกว่า” จะต้องถูกใช้เพื่อควบคุมและทำให้ “แรงกระตุ้นและตัณหาแห่งธรรมชาติฝ่ายต่ำ” อยู่ใต้บังคับ อำนาจที่สูงกว่านั้นตั้งอยู่ในจิตใจ และ “การมีสามัคคีธรรมกับพระปัญญาขององค์อนันต์” นั่นเองที่ “เปลี่ยนแปลงมนุษย์ให้เป็นตามพระฉายาของพระเจ้า” ในเวลาแห่งการประทับตราของชนหนึ่งแสนสี่หมื่นสี่พันคนนั้น รูปของสัตว์ร้ายได้ถูกก่อขึ้นในคนจำพวกหนึ่ง และพระฉายาของพระคริสต์ในอีกจำพวกหนึ่ง สิ่งที่ทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลงนั้นคือความเชื่อมโยงของจิตใจทั้งหลาย ผู้ที่มีจิตใจฝ่ายเนื้อหนัง ดังที่เปาโลได้ระบุไว้ ย่อมก่อรูปของเนื้อหนังขึ้น—คือสัตว์ร้าย ส่วนผู้ที่ได้บรรลุถึงพระดำริของพระคริสต์ ย่อมก่อพระฉายาของพระคริสต์ขึ้น พระสัญญาแห่งพันธสัญญาคือว่า เราสามารถบรรลุถึงพระดำริของพระคริสต์ได้เมื่อกลับใจใหม่ แม้ว่าเราทุกคนล้วนถือกำเนิดมาพร้อมกับจิตใจฝ่ายเนื้อหนังก็ตาม

Let this mind be in you, which was also in Christ Jesus: Who, being in the form of God, thought it not robbery to be equal with God: But made himself of no reputation, and took upon him the form of a servant, and was made in the likeness of men: And being found in fashion as a man, he humbled himself, and became obedient unto death, even the death of the cross. Philippians 2:5–8.

ท่านทั้งหลายจงมีจิตใจเช่นนี้ในตนเอง ซึ่งมีอยู่ในพระเยซูคริสต์ด้วย ผู้ทรงดำรงอยู่ในสภาพของพระเจ้า มิได้ทรงถือว่าการเสมอภาคกับพระเจ้าเป็นสิ่งที่ต้องยึดไว้ แต่ได้ทรงสละพระเกียรติของพระองค์เอง และทรงรับสภาพทาส ทรงบังเกิดมาในลักษณะของมนุษย์ และเมื่อทรงปรากฏในสัณฐานอย่างมนุษย์แล้ว พระองค์ก็ทรงถ่อมพระองค์ลง และทรงเชื่อฟังจนถึงความตาย กระทั่งความตายบนกางเขน ฟีลิปปี 2:5–8

We are to have the mind of Christ in us, as it was also in Christ, for we were created in His image. But we do not have that mind, we have a carnal mind, sold under sin.

เราจะต้องมีพระทัยของพระคริสต์อยู่ในเรา ดังที่พระทัยนั้นมีอยู่ในพระคริสต์ด้วย เพราะเราถูกทรงสร้างขึ้นตามพระฉายาของพระองค์ แต่เราไม่มีพระทัยนั้น เรามีจิตใจฝ่ายเนื้อหนัง ซึ่งถูกขายให้อยู่ใต้บาป

There is therefore now no condemnation to them which are in Christ Jesus, who walk not after the flesh, but after the Spirit. For the law of the Spirit of life in Christ Jesus hath made me free from the law of sin and death. For what the law could not do, in that it was weak through the flesh, God sending his own Son in the likeness of sinful flesh, and for sin, condemned sin in the flesh: That the righteousness of the law might be fulfilled in us, who walk not after the flesh, but after the Spirit. For they that are after the flesh do mind the things of the flesh; but they that are after the Spirit the things of the Spirit. For to be carnally minded is death; but to be spiritually minded is life and peace. Because the carnal mind is enmity against God: for it is not subject to the law of God, neither indeed can be. So then they that are in the flesh cannot please God. But ye are not in the flesh, but in the Spirit, if so be that the Spirit of God dwell in you. Now if any man have not the Spirit of Christ, he is none of his. And if Christ be in you, the body is dead because of sin; but the Spirit is life because of righteousness. Romans 8:1–10.

เหตุฉะนั้นบัดนี้ จึงไม่มีการลงโทษแก่บรรดาผู้ที่อยู่ในพระเยซูคริสต์ ผู้ซึ่งมิได้ดำเนินตามเนื้อหนัง แต่ตามพระวิญญาณ เพราะว่ากฎแห่งพระวิญญาณของชีวิตในพระเยซูคริสต์ ได้ทำให้ข้าพเจ้าพ้นจากกฎของบาปและความตาย เพราะสิ่งที่ธรรมบัญญัติไม่สามารถกระทำได้ เนื่องจากอ่อนกำลังลงเพราะเนื้อหนังนั้น พระเจ้าได้ทรงใช้พระบุตรของพระองค์เองมาในสภาพเสมือนเนื้อหนังที่บาป และเพื่อบาปนั้น จึงได้ทรงพิพากษาลงโทษบาปในเนื้อหนัง เพื่อให้ความชอบธรรมตามธรรมบัญญัติสำเร็จครบถ้วนในเรา ผู้ซึ่งมิได้ดำเนินตามเนื้อหนัง แต่ตามพระวิญญาณ เพราะว่าคนทั้งหลายที่อยู่ฝ่ายเนื้อหนัง ย่อมใฝ่ใจในสิ่งของเนื้อหนัง แต่คนทั้งหลายที่อยู่ฝ่ายพระวิญญาณ ก็ใฝ่ใจในสิ่งของพระวิญญาณ เพราะว่าการมีใจจดจ่ออยู่กับเนื้อหนังคือความตาย แต่การมีใจจดจ่ออยู่กับพระวิญญาณคือชีวิตและสันติสุข เพราะว่าความนึกคิดของเนื้อหนังเป็นศัตรูกับพระเจ้า ด้วยว่าไม่ยอมอยู่ใต้ธรรมบัญญัติของพระเจ้า และที่จริงจะอยู่ใต้ธรรมบัญญัตินั้นก็ไม่ได้ เหตุฉะนั้น คนทั้งหลายที่อยู่ในเนื้อหนังจึงไม่สามารถเป็นที่พอพระทัยของพระเจ้าได้ แต่ท่านทั้งหลายมิได้อยู่ฝ่ายเนื้อหนัง แต่อยู่ฝ่ายพระวิญญาณ ถ้าพระวิญญาณของพระเจ้าสถิตอยู่ในท่านจริง บัดนี้ถ้าผู้ใดไม่มีพระวิญญาณของพระคริสต์ ผู้นั้นก็ไม่เป็นของพระองค์ และถ้าพระคริสต์ทรงสถิตอยู่ในท่านแล้ว ร่างกายก็เป็นเสมือนตายเพราะบาป แต่พระวิญญาณเป็นชีวิตเพราะความชอบธรรม โรม 8:1–10

To be of the Spirit is life, and to be of the flesh is death. The flesh is the lower nature, it is the source of our feelings. The fleshly lower nature is to be governed by the higher nature, which is accomplished by the exercise of our wills in subjection to the Holy Spirit. Our higher carnal minds can be transformed here and now, but our lower nature must wait for the Second Coming to be changed.

การอยู่ฝ่ายพระวิญญาณคือชีวิต และการอยู่ฝ่ายเนื้อหนังคือความตาย เนื้อหนังคือลักษณะธรรมชาติชั้นต่ำ เป็นแหล่งกำเนิดแห่งความรู้สึกของเรา ธรรมชาติชั้นต่ำฝ่ายเนื้อหนังจะต้องอยู่ใต้การปกครองของธรรมชาติที่สูงกว่า ซึ่งสำเร็จได้โดยการใช้เจตจำนงของเราให้อยู่ใต้การทรงนำของพระวิญญาณบริสุทธิ์ จิตใจฝ่ายเนื้อหนังในระดับที่สูงกว่าของเราสามารถได้รับการเปลี่ยนแปลงได้ ณ ที่นี่และในเวลานี้ แต่ธรรมชาติชั้นต่ำของเราจะต้องรอจนถึงการเสด็จมาครั้งที่สองจึงจะได้รับการเปลี่ยนแปลง

Ezekiel’s two sticks identify a stick that is represented as the courtyard, and that stick reached its conclusion in 1798. It had been perfectly divided by twelve hundred and sixty years of paganism trampling down the host, and twelve hundred and sixty years of papalism trampling down the host. That stick did not represent the trampling down of God’s sanctuary, for God’s sanctuary was located in the southern kingdom. The host that was trampled down by paganism and papalism, was a human temple, but in relation to the southern kingdom it was the body, and the southern kingdom was where God chose to place the head. The northern kingdom was the body, the southern kingdom was the head.

ไม้เท้าสองอันของเอเสเคียลชี้ให้เห็นไม้เท้าอันหนึ่งซึ่งถูกแทนเป็นลานพระวิหาร และไม้เท้าอันนั้นได้สิ้นสุดลงในปี 1798 มันถูกแบ่งออกอย่างสมบูรณ์โดยช่วงเวลาหนึ่งพันสองร้อยหกสิบปีแห่งลัทธินอกศาสนาที่เหยียบย่ำพลโยธา และหนึ่งพันสองร้อยหกสิบปีแห่งอำนาจสันตะปาปาที่เหยียบย่ำพลโยธา ไม้เท้าอันนั้นมิได้เป็นตัวแทนของการเหยียบย่ำสถานนมัสการของพระเจ้า เพราะสถานนมัสการของพระเจ้าตั้งอยู่ในอาณาจักรฝ่ายใต้ พลโยธาซึ่งถูกเหยียบย่ำโดยลัทธินอกศาสนาและอำนาจสันตะปาปานั้น เป็นพระวิหารฝ่ายมนุษย์ แต่เมื่อสัมพันธ์กับอาณาจักรฝ่ายใต้แล้ว ก็เป็นกาย และอาณาจักรฝ่ายใต้นั้นเป็นที่ซึ่งพระเจ้าทรงเลือกจะวางศีรษะ อาณาจักรฝ่ายเหนือคือกาย อาณาจักรฝ่ายใต้คือศีรษะ

The northern kingdom’s two divisions of twelve hundred and sixty years, represented the two various tendencies to sin in the body temple, as represented by inherited and cultivated tendencies. Paganism was a symbol of the inherited tendencies of sin in the body temple, and papalism’s adoption of the religion of paganism, represents the cultivated tendencies to sin. In either case, the body temple could not be transformed until the Second Coming, so the stick of the northern kingdom extended only to 1798, and when John was told to measure the temple, that stick was to be left off.

ช่วงเวลาสองตอน ๆ ละหนึ่งพันสองร้อยหกสิบปีของอาณาจักรฝ่ายเหนือ เป็นตัวแทนของแนวโน้มไปสู่บาปสองประการอันแตกต่างกันในพระวิหารแห่งกาย ดังที่แสดงโดยแนวโน้มที่สืบทอดมาและแนวโน้มที่เพาะบ่มขึ้น ลัทธินอกศาสนาเป็นสัญลักษณ์ของแนวโน้มแห่งบาปที่สืบทอดมาในพระวิหารแห่งกาย และการที่ลัทธิสันตะปาปารับเอาศาสนาของลัทธินอกศาสนามา ก็เป็นตัวแทนของแนวโน้มไปสู่บาปที่เพาะบ่มขึ้น ไม่ว่าในกรณีใด พระวิหารแห่งกายไม่อาจได้รับการแปรสภาพได้จนกว่าจะถึงการเสด็จมาครั้งที่สอง ดังนั้น ไม้เท้าของอาณาจักรฝ่ายเหนือจึงยืดไปเพียงถึงปี 1798 เท่านั้น และเมื่อยอห์นได้รับคำสั่งให้วัดพระวิหาร ไม้เท้านั้นจะต้องถูกละไว้ไม่นับรวม.

The word “conversion,” means a transformation or change from one state or condition to another. When Adam and Eve sinned, they were “converted” from their original state, for they had been created perfect, in the image of God, with the higher powers controlling the lower powers. When they sinned, they were “converted” into a being where the lower powers took ascendancy over the higher powers. They transmitted that condition to all their descendants.

คำว่า “การกลับใจ” หมายถึงการแปรเปลี่ยนหรือการเปลี่ยนจากสภาพหรือภาวะหนึ่งไปสู่อีกสภาพหรือภาวะหนึ่ง เมื่ออาดัมและเอวาทำบาป พวกเขาก็ถูก “เปลี่ยนสภาพ” จากสภาพเดิมของตน เพราะเดิมทีพวกเขาถูกทรงสร้างให้สมบูรณ์ ตามพระฉายาของพระเจ้า โดยที่อำนาจฝ่ายสูงควบคุมอำนาจฝ่ายต่ำ เมื่อพวกเขาทำบาป พวกเขาจึงถูก “เปลี่ยนสภาพ” ไปเป็นภาวะที่อำนาจฝ่ายต่ำขึ้นครอบงำอำนาจฝ่ายสูง และพวกเขาได้ถ่ายทอดสภาพนั้นไปยังบรรดาผู้สืบเชื้อสายของตนทั้งหมด

In the prophetic relation of Ezekiel’s two sticks, the Lord chose Jerusalem to be the head, the capital where the king resided. It was to be the higher power. In the simile of the two sticks the southern kingdom was the lower power in relation to the higher kingdom in the north. The conversion that is represented when the two sticks were to be joined, required that the southern kingdom was returned to its position as the head. It was to be converted unto the northern kingdom, for it was then joined with the true king of the north, and connected with the throne room of the true northern kingdom.

ในความสัมพันธ์เชิงพยากรณ์ของไม้สองท่อนของเอเสเคียล องค์พระผู้เป็นเจ้าทรงเลือกกรุงเยรูซาเล็มให้เป็นศีรษะ เป็นราชธานีที่กษัตริย์ประทับอยู่ ที่นั่นจะต้องเป็นอำนาจที่สูงกว่า ในอุปมาเรื่องไม้สองท่อนนั้น อาณาจักรฝ่ายใต้เป็นอำนาจที่ต่ำกว่าเมื่อสัมพันธ์กับอาณาจักรที่สูงกว่าในทิศเหนือ การกลับใจใหม่นั้นซึ่งเป็นสิ่งที่แสดงไว้เมื่อไม้สองท่อนจะต้องถูกรวมเข้าด้วยกัน จำเป็นต้องให้อาณาจักรฝ่ายใต้กลับคืนสู่ตำแหน่งของตนในฐานะศีรษะ อาณาจักรนั้นจะต้องกลับใจเข้าสู่อาณาจักรฝ่ายเหนือ เพราะเมื่อนั้นอาณาจักรฝ่ายใต้ก็ได้รวมเข้ากับกษัตริย์เที่ยงแท้แห่งทิศเหนือ และเชื่อมโยงกับห้องพระที่นั่งแห่งอาณาจักรฝ่ายเหนือที่แท้จริง.

For this reason, the northern kingdom only reached to 1798, and John was told to leave off the courtyard, which only reached to 1798. The southern kingdom would be joined to the stick of the twenty-three hundred years with the arrival of the third angel, but the northern kingdom would end as the combination of divinity and humanity was accomplished within the two apartments of the temple which John then measured. The northern kingdom was connected by the link of forty-six with the southern kingdom, at the arrival of the third angel, but it did not directly connect with 1844, as did the southern kingdom.

ด้วยเหตุนี้ ราชอาณาจักรฝ่ายเหนือจึงดำเนินมาถึงเพียงปี 1798 เท่านั้น และยอห์นได้รับคำบอกให้เว้นลานชั้นนอกไว้ ซึ่งไปถึงเพียงปี 1798 เท่านั้น ราชอาณาจักรฝ่ายใต้จะถูกเชื่อมเข้ากับไม้เท้าแห่งสองพันสามร้อยปีเมื่อทูตสวรรค์องค์ที่สามมาถึง แต่ราชอาณาจักรฝ่ายเหนือจะสิ้นสุดลงเมื่อการประสานรวมกันของพระลักษณะพระเจ้าและสภาพมนุษย์ได้สำเร็จลุล่วงภายในห้องทั้งสองของพระวิหาร ซึ่งยอห์นได้วัดในเวลานั้น ราชอาณาจักรฝ่ายเหนือเชื่อมโยงกับราชอาณาจักรฝ่ายใต้ด้วยสายสัมพันธ์แห่งสี่สิบหก ณ การมาถึงของทูตสวรรค์องค์ที่สาม แต่ไม่ได้เชื่อมตรงกับปี 1844 ดังที่ราชอาณาจักรฝ่ายใต้เชื่อมตรงนั้น

The southern kingdom was linked with both the temple of forty-six years, and the combination of divinity with humanity represented by the two hundred and twenty years. The northern kingdom in 1798, marked the foundation of the temple of forty-six years, but it there ended, for as the foundation, it represented the flesh which Christ had taken upon Himself, and His flesh was slain from the foundation of the world. All the temples are interchangeable symbols, and the foundation of the forty-six years in 1798, identifies His human flesh, and the conclusion of those forty-six years in 1844, identifies His Divinity.

อาณาจักรฝ่ายใต้เชื่อมโยงอยู่กับทั้งพระวิหารแห่งสี่สิบหกปี และการผสานกันของสภาพพระเจ้ากับสภาพมนุษย์ซึ่งแทนด้วยสองร้อยยี่สิบปี อาณาจักรฝ่ายเหนือในปี 1798 เป็นเครื่องหมายแห่งรากฐานของพระวิหารสี่สิบหกปี แต่ก็สิ้นสุดลง ณ ที่นั้น เพราะในฐานะที่เป็นรากฐาน มันเป็นตัวแทนของเนื้อหนังซึ่งพระคริสต์ทรงรับไว้กับพระองค์เอง และเนื้อหนังของพระองค์ได้ถูกปลงชีวิตตั้งแต่ทรงวางรากฐานของโลก พระวิหารทั้งปวงเป็นสัญลักษณ์ที่ใช้แทนกันได้ และรากฐานของสี่สิบหกปีในปี 1798 บ่งชี้ถึงเนื้อหนังมนุษย์ของพระองค์ และบทสรุปของสี่สิบหกปีนั้นในปี 1844 บ่งชี้ถึงสภาพพระเจ้าของพระองค์

The host that was trampled down until 1798 was not God’s sanctuary, though God’s sanctuary was represented as being trampled down in that period of time, but that trampling down was being carried out in the southern kingdom, where God had chosen Jerusalem, to place His sanctuary and name. The host that had been trampled down, represented the Gentiles, it represented the body.

กองทัพซึ่งถูกเหยียบย่ำลงจนถึงปี 1798 นั้น มิใช่สถานนมัสการของพระเจ้า แม้ว่าสถานนมัสการของพระเจ้าจะถูกพรรณนาว่าถูกเหยียบย่ำอยู่ในช่วงเวลานั้นก็ตาม แต่การเหยียบย่ำนั้นได้กระทำขึ้นในอาณาจักรฝ่ายใต้ ซึ่งเป็นที่ที่พระเจ้าได้ทรงเลือกกรุงเยรูซาเล็มไว้ เพื่อประทับสถานนมัสการและพระนามของพระองค์ กองทัพที่ถูกเหยียบย่ำนั้นเป็นตัวแทนของบรรดาคนต่างชาติ และเป็นตัวแทนของกายด้วย

When Adam and Eve sinned, the “seven times” of seven thousand years of humanity being trampled down by sin began. At that point, the Lamb who was slain from the foundation of the world provided skins of lamb to cover the sinful nakedness of humanity. When the trampling down of humanity concluded in 1798, the Lamb, who is the foundation and builder of every sanctified representation of a temple, was again slain. There the northern kingdom, and the human temple represented therein, ended.

เมื่ออาดัมและเอวาทำบาป “เจ็ดกาล” แห่งระยะเวลาเจ็ดพันปีที่มนุษยชาติถูกบาปเหยียบย่ำก็ได้เริ่มต้นขึ้น ณ จุดนั้น พระเมษโปดกผู้ทรงถูกปลงพระชนม์มาตั้งแต่ทรงวางรากฐานของโลก ได้ทรงจัดเตรียมหนังลูกแกะไว้เพื่อปกปิดความเปลือยเปล่าอันเป็นบาปของมนุษยชาติ เมื่อการเหยียบย่ำมนุษยชาติสิ้นสุดลงในปี 1798 พระเมษโปดกผู้ทรงเป็นทั้งรากฐานและผู้ทรงก่อสร้างของสภาพแทนอันได้รับการชำระให้บริสุทธิ์ทุกประการของพระวิหาร ก็ทรงถูกปลงพระชนม์อีกครั้ง ณ ที่นั้น ราชอาณาจักรฝ่ายเหนือ และพระวิหารฝ่ายมนุษย์ซึ่งเป็นภาพแทนอยู่ในนั้น ก็ถึงกาลอวสาน។

1798 was when the counterfeit antichrist was slain after he had given his satanic witness of three and a half prophetic years, which began with his empowerment in the year 538, which was preceded by thirty years of preparation beginning in the year 508. That was a satanic counterfeit of Christ’s thirty years of preparation that began at His birth, which ended at His empowerment, when He was baptized, and thereafter He gave His testimony for three and a half literal years until He reached the point where the Lamb slain from the foundation of the world was crucified. Then was fulfilled His promise that once the temple was destroyed, He would raise it up in three days.

ค.ศ. 1798 เป็นเวลาที่ปฏิปักษ์พระคริสต์ปลอมถูกประหาร หลังจากที่เขาได้ให้พยานฝ่ายซาตานของตนเป็นเวลาสามปีครึ่งเชิงพยากรณ์ ซึ่งเริ่มต้นขึ้นเมื่อเขาได้รับอำนาจในปี ค.ศ. 538 และก่อนหน้านั้นมีการตระเตรียมเป็นเวลาสามสิบปีเริ่มตั้งแต่ปี ค.ศ. 508 ทั้งหมดนั้นเป็นของปลอมฝ่ายซาตานที่เลียนแบบการตระเตรียมสามสิบปีของพระคริสต์ ซึ่งเริ่มตั้งแต่การประสูติของพระองค์ และสิ้นสุดลงเมื่อพระองค์ได้รับการเจิมด้วยฤทธิ์อำนาจ เมื่อพระองค์ทรงรับบัพติศมา และหลังจากนั้นพระองค์ได้ทรงให้พยานของพระองค์เป็นเวลาสามปีครึ่งตามตัวอักษร จนถึงจุดที่พระเมษโปดกผู้ทรงถูกปลงพระชนม์ตั้งแต่ก่อนทรงวางรากฐานโลก ถูกตรึงกางเขน แล้วพระสัญญาของพระองค์ก็สำเร็จ คือว่าเมื่อพระวิหารถูกทำลายแล้ว พระองค์จะทรงยกมันขึ้นในสามวัน।

He would be the one that raised up His body temple, for it was the power of His divinity that accomplished the resurrection, for His divinity did not die at the crucifixion, it was His humanity that died on the cross, for it is impossible for God to die.

พระองค์จะทรงเป็นผู้ทรงยกพระวิหารแห่งพระกายของพระองค์ขึ้น เพราะเป็นฤทธานุภาพแห่งความเป็นพระเจ้าของพระองค์ที่กระทำให้การเป็นขึ้นจากตายสำเร็จ เนื่องจากความเป็นพระเจ้าของพระองค์มิได้สิ้นพระชนม์ในการตรึงกางเขน หากแต่ความเป็นมนุษย์ของพระองค์ต่างหากที่สิ้นพระชนม์บนกางเขน เพราะเป็นไปไม่ได้ที่พระเจ้าจะสิ้นพระชนม์.

“‘I am the resurrection, and the life’ (John 11:25). He who had said, ‘I lay down my life, that I might take it again’ (John 10:17), came forth from the grave to life that was in Himself. Humanity died; divinity did not die. In His divinity, Christ possessed the power to break the bonds of death. He declares that He has life in Himself to quicken whom He will.” Selected Messages, book 1, 301.

“‘เราเป็นการเป็นขึ้นจากตายและเป็นชีวิต’ (ยอห์น 11:25) พระองค์ผู้ได้ตรัสไว้ว่า ‘เราได้สละชีวิตของเรา เพื่อจะรับชีวิตนั้นคืนมาอีก’ (ยอห์น 10:17) ได้เสด็จออกจากอุโมงค์ฝังศพสู่ชีวิตซึ่งมีอยู่ในพระองค์เอง ความเป็นมนุษย์ได้ตายไป แต่ความเป็นพระเจ้าไม่ได้ตาย ในความเป็นพระเจ้าของพระองค์เอง พระคริสต์ทรงครอบครองฤทธิ์อำนาจที่จะทำลายพันธนาการแห่งความตาย พระองค์ทรงประกาศว่าพระองค์ทรงมีชีวิตอยู่ในพระองค์เอง เพื่อประทานชีวิตแก่ผู้ใดตามที่พระองค์ทรงประสงค์” Selected Messages, book 1, 301.

In 1798, the human temple, the host of the “northern kingdom”, came to a conclusion, for as the symbol of the lower nature, it could not be changed until the resurrection at the Second Coming. It did however identify the foundation of the forty-six years when Christ raised up the temple which could be transformed, represented by the southern kingdom, which was a symbol of the higher powers of the mind, which is transformed the moment a sinner is justified.

ในปี 1798 พระวิหารฝ่ายมนุษย์ คือพลโยธาแห่ง “ราชอาณาจักรฝ่ายเหนือ” ได้มาถึงจุดสิ้นสุด เพราะในฐานะที่เป็นสัญลักษณ์ของธรรมชาติเบื้องต่ำ มันไม่อาจเปลี่ยนแปลงได้จนกว่าจะถึงการเป็นขึ้นจากตายในวาระแห่งการเสด็จมาครั้งที่สอง อย่างไรก็ตาม สิ่งนี้ได้ชี้ให้เห็นถึงรากฐานของระยะเวลาสี่สิบหกปี เมื่อพระคริสต์ทรงยกพระวิหารขึ้น ซึ่งสามารถถูกเปลี่ยนแปลงได้ โดยมีราชอาณาจักรฝ่ายใต้เป็นตัวแทน อันเป็นสัญลักษณ์ของอำนาจอันสูงส่งของจิตใจ ซึ่งได้รับการเปลี่ยนแปลงในชั่วขณะที่คนบาปได้รับการทรงชอบธรรม

“Upon the foundation that Christ Himself had laid, the apostles built the church of God. In the Scriptures the figure of the erection of a temple is frequently used to illustrate the building of the church. Zechariah refers to Christ as the Branch that should build the temple of the Lord. He speaks of the Gentiles as helping in the work: ‘They that are far off shall come and build in the temple of the Lord;’ and Isaiah declares, ‘The sons of strangers shall build up thy walls.’ Zechariah 6:12, 15; Isaiah 60:10.

“บนรากฐานซึ่งพระคริสต์เองทรงวางไว้นั้น เหล่าอัครทูตได้ก่อสร้างคริสตจักรของพระเจ้า ในพระคัมภีร์ ภาพของการก่อสร้างพระวิหารถูกใช้บ่อยครั้งเพื่อเป็นอุปมาแสดงถึงการก่อสร้างคริสตจักร เศคาริยาห์กล่าวถึงพระคริสต์ว่าเป็นกิ่งนั้น ผู้ซึ่งจะทรงสร้างพระวิหารของพระยาห์เวห์ ท่านกล่าวถึงคนต่างชาติว่าเข้ามาช่วยในการงานนั้นว่า ‘คนทั้งหลายที่อยู่ไกลจะมาสร้างในพระวิหารของพระยาห์เวห์’ และอิสยาห์ประกาศว่า ‘บุตรทั้งหลายของคนต่างด้าวจะก่อกำแพงของเจ้า’ เศคาริยาห์ 6:12, 15; อิสยาห์ 60:10.”

“Writing of the building of this temple, Peter says, ‘To whom coming, as unto a living stone, disallowed indeed of men, but chosen of God, and precious, ye also, as lively stones, are built up a spiritual house, an holy priesthood, to offer up spiritual sacrifices, acceptable to God by Jesus Christ.’ 1 Peter 2:4, 5.

เปโตรเขียนถึงการก่อสร้างพระวิหารนี้ว่า “เมื่อท่านทั้งหลายมาหาพระองค์ ผู้ทรงเป็นศิลามีชีวิต ซึ่งมนุษย์ได้ละทิ้งเสียแล้วก็จริง แต่ทรงได้รับการทรงเลือกสรรจากพระเจ้าและทรงเป็นที่ประเสริฐ ท่านทั้งหลายเองก็เช่นกัน ประดุจศิลามีชีวิต กำลังถูกก่อขึ้นเป็นพระนิเวศฝ่ายวิญญาณ เป็นปุโรหิตบริสุทธิ์ เพื่อถวายเครื่องบูชาฝ่ายวิญญาณ ซึ่งเป็นที่พอพระทัยพระเจ้าโดยพระเยซูคริสต์” 1 เปโตร 2:4, 5

“In the quarry of the Jewish and the Gentile world the apostles labored, bringing out stones to lay upon the foundation. In his letter to the believers at Ephesus, Paul said, ‘Now therefore ye are no more strangers and foreigners, but fellow citizens with the saints, and of the household of God; and are built upon the foundation of the apostles and prophets, Jesus Christ Himself being the Chief Cornerstone; in whom all the building fitly framed together groweth unto an holy temple in the Lord: in whom ye also are builded together for an habitation of God through the Spirit.’ Ephesians 2:19–22.

“ในบ่อหินแห่งโลกของพวกยิวและพวกต่างชาติ อัครทูตทั้งหลายได้ตรากตรำทำงาน นำก้อนหินออกมาเพื่อวางลงบนรากฐาน ในจดหมายของท่านถึงบรรดาผู้เชื่อที่เมืองเอเฟซัส เปาโลกล่าวว่า ‘เหตุฉะนั้นท่านทั้งหลายจึงไม่ใช่คนต่างด้าวและคนต่างชาติอีกต่อไป แต่เป็นพลเมืองร่วมกับธรรมิกชน และเป็นสมาชิกในครอบครัวของพระเจ้า และได้ถูกก่อสร้างขึ้นบนรากฐานของพวกอัครทูตและพวกผู้เผยพระวจนะ โดยมีพระเยซูคริสต์เองทรงเป็นศิลามุมเอก ในพระองค์นั้น อาคารทั้งสิ้นที่เชื่อมประสานกันอย่างเหมาะเจาะก็เจริญขึ้นเป็นพระวิหารบริสุทธิ์ในองค์พระผู้เป็นเจ้า ในพระองค์นั้นท่านทั้งหลายก็ถูกก่อสร้างขึ้นด้วยกัน เพื่อจะเป็นที่ประทับของพระเจ้าโดยทางพระวิญญาณ’ เอเฟซัส 2:19–22”

“And to the Corinthians he wrote: ‘According to the grace of God which is given unto me, as a wise master builder, I have laid the foundation, and another buildeth thereon. But let every man take heed how he buildeth thereupon. For other foundation can no man lay than that is laid, which is Jesus Christ. Now if any man build upon this foundation gold, silver, precious stones, wood, hay, stubble; every man’s work shall be made manifest: for the day shall declare it, because it shall be revealed by fire; and the fire shall try every man’s work of what sort it is.’ 1 Corinthians 3:10–13.

และท่านได้เขียนถึงชาวโครินธ์ว่า “ตามพระคุณของพระเจ้าซึ่งได้ประทานแก่ข้าพเจ้า ข้าพเจ้าได้วางรากไว้แล้วดุจนายช่างผู้มีปัญญา และคนอื่นก็มาก่อสร้างต่อบนรากนั้น แต่จงให้ทุกคนระวังให้ดีว่าเขาจะก่อสร้างบนรากนั้นอย่างไร เพราะว่าไม่มีผู้ใดจะวางรากอื่นได้ นอกจากรากที่ได้วางไว้แล้ว คือพระเยซูคริสต์ บัดนี้ ถ้าผู้ใดก่อสร้างบนรากนี้ด้วยทองคำ เงิน อัญมณี ไม้ หญ้าแห้ง ฟาง งานของแต่ละคนก็จะปรากฏให้เห็น เพราะวันนั้นจะสำแดงงานนั้น เนื่องด้วยว่าจะถูกเปิดเผยด้วยไฟ และไฟนั้นจะทดลองงานของแต่ละคนว่าเป็นชนิดใด” 1 โครินธ์ 3:10–13

“The apostles built upon a sure foundation, even the Rock of Ages. To this foundation they brought the stones that they quarried from the world. Not without hindrance did the builders labor. Their work was made exceedingly difficult by the opposition of the enemies of Christ. They had to contend against the bigotry, prejudice, and hatred of those who were building upon a false foundation. Many who wrought as builders of the church could be likened to the builders of the wall in Nehemiah’s day, of whom it is written: ‘They which builded on the wall, and they that bare burdens, with those that laded, everyone with one of his hands wrought in the work, and with the other hand held a weapon.’ Nehemiah 4:17.” Acts of the Apostles, 595, 596.

“เหล่าอัครทูตได้ก่อสร้างอยู่บนรากฐานอันมั่นคง คือพระศิลานิรันดร์ มายังรากฐานนี้ พวกเขาได้นำก้อนหินที่สกัดออกมาจากโลกมาวางไว้ ผู้ก่อสร้างมิได้ทำงานโดยปราศจากอุปสรรค งานของพวกเขาถูกทำให้ยากลำบากอย่างยิ่งเนื่องด้วยการต่อต้านของศัตรูทั้งหลายของพระคริสต์ พวกเขาต้องต่อสู้กับความถือรั้น ความลำเอียง และความชิงชังของบรรดาผู้ที่กำลังก่อสร้างอยู่บนรากฐานอันเท็จ หลายคนที่ทำงานเสมือนเป็นผู้ก่อสร้างคริสตจักร อาจเปรียบได้กับบรรดาผู้ก่อกำแพงในสมัยของเนหะมีย์ ซึ่งมีเขียนไว้ว่า ‘บรรดาผู้ที่ก่อกำแพง และผู้ที่หามภาระ พร้อมทั้งผู้ที่บรรทุกของนั้น ต่างก็ใช้มือข้างหนึ่งทำงาน และอีกข้างหนึ่งถืออาวุธไว้’ เนหะมีย์ 4:17” กิจการของอัครทูต, 595, 596.

We will continue this study in the next article.

เราจะดำเนินการศึกษานี้ต่อไปในบทความถัดไป

“The fall of man filled all heaven with sorrow. The world that God had made was blighted with the curse of sin and inhabited by beings doomed to misery and death. There appeared no escape for those who had transgressed the law. Angels ceased their songs of praise. Throughout the heavenly courts there was mourning for the ruin that sin had wrought.

“การล้มลงของมนุษย์ทำให้สวรรค์ทั้งสิ้นเต็มไปด้วยความเศร้าโศก โลกที่พระเจ้าทรงสร้างขึ้นถูกทำลายให้หม่นหมองด้วยคำสาปแห่งบาป และมีชีวิตทั้งหลายอาศัยอยู่ในนั้นซึ่งถูกกำหนดไว้สู่ความทุกข์ยากและความตาย ดูประหนึ่งว่าไม่มีทางหนีรอดสำหรับผู้ที่ได้ละเมิดพระบัญญัติ ทูตสวรรค์หยุดบทเพลงแห่งการสรรเสริญของตน ตลอดทั่วราชสำนักแห่งสวรรค์มีการคร่ำครวญถึงความพินาศที่บาปได้ก่อขึ้น”

“The Son of God, heaven’s glorious Commander, was touched with pity for the fallen race. His heart was moved with infinite compassion as the woes of the lost world rose up before Him. But divine love had conceived a plan whereby man might be redeemed. The broken law of God demanded the life of the sinner. In all the universe there was but one who could, in behalf of man, satisfy its claims. Since the divine law is as sacred as God Himself, only one equal with God could make atonement for its transgression. None but Christ could redeem fallen man from the curse of the law and bring him again into harmony with Heaven. Christ would take upon Himself the guilt and shame of sin—sin so offensive to a holy God that it must separate the Father and His Son. Christ would reach to the depths of misery to rescue the ruined race.

“พระบุตรของพระเจ้า ผู้ทรงเป็นจอมบัญชาการอันรุ่งโรจน์แห่งสวรรค์ ทรงมีพระทัยสงสารต่อมนุษยชาติที่ล้มลงในบาป พระทัยของพระองค์ทรงสะเทือนด้วยพระกรุณาอันหาที่สุดมิได้ เมื่อความทุกข์เข็ญของโลกที่พินาศลอยขึ้นมาเบื้องพระพักตร์พระองค์ แต่ความรักของพระเจ้าได้ทรงวางแผนการหนึ่งไว้แล้ว ซึ่งโดยแผนการนั้น มนุษย์อาจได้รับการไถ่ กฎหมายของพระเจ้าที่ถูกละเมิดเรียกร้องเอาชีวิตของคนบาป ในทั่วทั้งจักรวาล มีเพียงผู้เดียวเท่านั้นที่สามารถทำให้ข้อเรียกร้องของกฎหมายนั้นได้รับการสนองแทนมนุษย์ได้ เพราะพระบัญญัติของพระเจ้าศักดิ์สิทธิ์เสมอเหมือนพระเจ้าเอง มีเพียงผู้ที่เสมอภาคกับพระเจ้าเท่านั้นที่สามารถทำการลบมลทินบาปสำหรับการละเมิดพระบัญญัตินั้นได้ ไม่มีผู้ใดนอกจากพระคริสต์ที่จะสามารถไถ่มนุษย์ที่ตกต่ำแล้วให้พ้นจากคำสาปของพระบัญญัติ และนำเขากลับเข้าสู่ความสามัคคีปรองดองกับสวรรค์อีกครั้ง พระคริสต์จะทรงรับเอาความผิดและความอัปยศแห่งบาปไว้กับพระองค์เอง—บาปซึ่งเป็นที่น่ารังเกียจอย่างยิ่งต่อพระเจ้าผู้บริสุทธิ์ จนถึงกับต้องทำให้พระบิดาและพระบุตรถูกแยกจากกัน พระคริสต์จะทรงลงลึกถึงห้วงแห่งความทุกข์ระทม เพื่อช่วยกู้มนุษยชาติที่พินาศย่อยยับแล้ว”

“Before the Father He pleaded in the sinner’s behalf, while the host of heaven awaited the result with an intensity of interest that words cannot express. Long continued was that mysterious communing—’the counsel of peace’ (Zechariah 6:13) for the fallen sons of men. The plan of salvation had been laid before the creation of the earth; for Christ is ‘the Lamb slain from the foundation of the world’ (Revelation 13:8); yet it was a struggle, even with the King of the universe, to yield up His Son to die for the guilty race. But ‘God so loved the world, that He gave His only-begotten Son, that whosoever believeth in Him should not perish, but have everlasting life.’ John 3:16. Oh, the mystery of redemption! the love of God for a world that did not love Him! Who can know the depths of that love which ‘passeth knowledge’? Through endless ages immortal minds, seeking to comprehend the mystery of that incomprehensible love, will wonder and adore.

“ต่อพระพักตร์พระบิดา พระองค์ได้ทรงวิงวอนแทนคนบาป ขณะที่ชาวสวรรค์ทั้งปวงเฝ้าคอยผลลัพธ์นั้นด้วยความสนใจอันเข้มข้นจนถ้อยคำไม่อาจพรรณนาได้ การสนทนาอันล้ำลึกนั้นดำเนินอยู่นาน—‘ดำริแห่งสันติภาพ’ (เศคาริยาห์ 6:13) เพื่อบุตรทั้งหลายของมนุษย์ผู้ล้มลงในบาป แผนการแห่งความรอดได้ถูกวางไว้ก่อนการทรงสร้างโลก; เพราะพระคริสต์ทรงเป็น ‘พระเมษโปดกผู้ถูกปลงพระชนม์ตั้งแต่แรกสร้างโลก’ (วิวรณ์ 13:8); ถึงกระนั้น การที่จะทรงมอบพระบุตรของพระองค์ให้สิ้นพระชนม์เพื่อเชื้อสายที่มีความผิด ก็ยังเป็นการต่อสู้อย่างยิ่งแม้สำหรับองค์กษัตริย์แห่งเอกภพ แต่ ‘เพราะว่าพระเจ้าทรงรักโลก จนได้ประทานพระบุตรองค์เดียวของพระองค์ เพื่อทุกคนที่วางใจในพระบุตรนั้นจะไม่พินาศ แต่มีชีวิตนิรันดร์’ ยอห์น 3:16 โอ ความล้ำลึกแห่งการไถ่! ความรักของพระเจ้าที่มีต่อโลกซึ่งมิได้รักพระองค์! ผู้ใดเล่าจะหยั่งรู้ความลึกแห่งความรักนั้นซึ่ง ‘เกินกว่าความรู้’? ตลอดยุคทั้งหลายอันไม่มีที่สิ้นสุด จิตอมตะทั้งหลายซึ่งแสวงจะเข้าใจความล้ำลึกแห่งความรักอันไม่อาจเข้าใจได้นั้น จะพิศวงและนมัสการ”

“God was to be manifest in Christ, ‘reconciling the world unto Himself.’ 2 Corinthians 5:19. Man had become so degraded by sin that it was impossible for him, in himself, to come into harmony with Him whose nature is purity and goodness. But Christ, after having redeemed man from the condemnation of the law, could impart divine power to unite with human effort. Thus by repentance toward God and faith in Christ the fallen children of Adam might once more become ‘sons of God.’ 1 John 3:2.” Patriarchs and Prophets, 63, 64.

“พระเจ้าจะทรงสำแดงพระองค์ในพระคริสต์ ‘ทรงให้โลกคืนดีกับพระองค์เอง’ 2 โครินธ์ 5:19 มนุษย์ได้เสื่อมทรามลงเพราะบาปจนถึงขนาดที่เป็นไปไม่ได้เลยที่เขาจะเข้ามาสู่ความสอดคล้องกับพระองค์ ผู้ซึ่งพระลักษณะของพระองค์คือความบริสุทธิ์และความดีงาม ด้วยกำลังของตนเอง แต่พระคริสต์ ภายหลังจากที่ได้ทรงไถ่มนุษย์ให้พ้นจากการต้องโทษตามธรรมบัญญัติแล้ว ก็สามารถประทานฤทธานุภาพแห่งสวรรค์เพื่อร่วมกับความพยายามของมนุษย์ ดังนั้น โดยการกลับใจต่อพระเจ้าและโดยความเชื่อในพระคริสต์ บุตรทั้งหลายของอาดัมที่ล้มลงแล้วจึงอาจกลับมาเป็น ‘บุตรของพระเจ้า’ อีกครั้ง 1 ยอห์น 3:2” บรรพชนและผู้เผยพระวจนะ, 63, 64.