We have begun our consideration of Daniel’s last vision by identifying Daniel as a symbol of God’s last day covenant people, and we have used the first verse in conjunction with the last chapter to begin to identify the prophetic characteristics of those last day people represented by Belteshazzar. God’s last day covenant people represent the Millerites of the movement of the first angel, and the one hundred and forty-four thousand of the movement of the third angel. The Millerites fulfilled the parable of the ten virgins, and that parable is repeated to the very letter in the last days.

เราได้เริ่มต้นการพิจารณานิมิตสุดท้ายของดาเนียล โดยระบุดาเนียลว่าเป็นสัญลักษณ์ของประชากรแห่งพันธสัญญาของพระเจ้าในวาระสุดท้าย และเราได้ใช้ข้อแรกประกอบกับบทสุดท้ายเพื่อเริ่มระบุลักษณะเชิงพยากรณ์ของประชากรในวาระสุดท้ายเหล่านั้นซึ่งมีเบลเทชัสซาร์เป็นตัวแทน ประชากรแห่งพันธสัญญาของพระเจ้าในวาระสุดท้ายเป็นตัวแทนของชาวมิลเลอไรต์แห่งขบวนการของทูตสวรรค์องค์ที่หนึ่ง และของคนหนึ่งแสนสี่หมื่นสี่พันแห่งขบวนการของทูตสวรรค์องค์ที่สาม ชาวมิลเลอไรต์ได้ทำให้คำอุปมาเรื่องหญิงพรหมจารีสิบคนสำเร็จครบถ้วน และคำอุปมานั้นจะถูกกล่าวซ้ำอีกครั้งอย่างตรงตามตัวอักษรในวาระสุดท้าย

“I am often referred to the parable of the ten virgins, five of whom were wise, and five foolish. This parable has been and will be fulfilled to the very letter, for it has a special application to this time, and, like the third angel’s message, has been fulfilled and will continue to be present truth till the close of time.” Review and Herald, August 19, 1890.

“ข้าพเจ้ามักถูกชี้ให้พิจารณาอุปมาเรื่องหญิงพรหมจารีสิบคน ซึ่งห้าคนเป็นคนมีปัญญา และห้าคนเป็นคนเขลา อุปมานี้ได้สำเร็จเป็นจริงมาแล้ว และจะสำเร็จเป็นจริงต่อไปอย่างครบถ้วนทุกประการ เพราะมีการประยุกต์ใช้เป็นพิเศษสำหรับยุคสมัยนี้ และเช่นเดียวกับข่าวของทูตสวรรค์องค์ที่สาม อุปมานี้ได้สำเร็จเป็นจริงแล้ว และจะคงเป็นความจริงสำหรับปัจจุบันต่อไปจนกว่าจะสิ้นกาลเวลา” Review and Herald, August 19, 1890.

The experience of both movements of the last days, is the experience of Adventism.

ประสบการณ์ของทั้งสองขบวนการแห่งยุคสุดท้าย คือประสบการณ์ของแอ๊ดเวนติสม์.

“The parable of the ten virgins of Matthew 25 also illustrates the experience of the Adventist people.” The Great Controversy, 393.

“อุปมาเรื่องหญิงพรหมจารีสิบคนในมัทธิว 25 ยังเป็นภาพประกอบถึงประสบการณ์ของประชากรแอ๊ดเวนตีสต์ด้วย” สงครามความขัดแย้งครั้งยิ่งใหญ่, 393

The Millerites represented the movement of the first angel, and their experience was also represented by the church of Philadelphia. In 1856, the Philadelphian Millerite movement transitioned to the Laodicean movement, and in the rebellion of 1863, it further transitioned into the Laodicean Seventh-day Adventist church.

กลุ่มมิลเลอไรต์เป็นตัวแทนของการเคลื่อนไหวของทูตสวรรค์องค์ที่หนึ่ง และประสบการณ์ของพวกเขาก็ได้รับการเป็นตัวแทนเช่นกันโดยคริสตจักรแห่งฟีลาเดลเฟีย ในปี ค.ศ. 1856 ขบวนการมิลเลอไรต์แห่งฟีลาเดลเฟียได้เปลี่ยนผ่านไปสู่ขบวนการเลาดีเซีย และในการกบฏปี ค.ศ. 1863 ก็ได้เปลี่ยนผ่านต่อไปเป็นคริสตจักรเซเว่นธ์เดย์แอ๊ดเวนตีสแห่งเลาดีเซีย

The one hundred and forty-four thousand represent the movement of the third angel, and their experience was also represented by the church of Philadelphia. In 1989, the book of Daniel was unsealed to the Laodicean Seventh-day Adventist church, and on September 11, 2001, the Laodicean Adventist movement began, and in July of 2023, the transition back to the Philadelphian movement arrived.

ชนหนึ่งแสนสี่หมื่นสี่พันเป็นตัวแทนของขบวนการแห่งทูตสวรรค์องค์ที่สาม และประสบการณ์ของพวกเขาก็ได้รับการเป็นตัวแทนโดยคริสตจักรฟีลาเดลเฟียด้วย ในปี 1989 พระธรรมดาเนียลได้ถูกเปิดผนึกแก่คริสตจักรเซเว่นธ์เดย์แอ๊ดเวนตีสแห่งเลาดีเซีย และในวันที่ 11 กันยายน ค.ศ. 2001 ขบวนการแอ๊ดเวนตีสแห่งเลาดีเซียได้เริ่มต้นขึ้น และในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2023 การเปลี่ยนผ่านกลับไปสู่ขบวนการแห่งฟีลาเดลเฟียก็มาถึงแล้ว

Belteshazzar, or Daniel represents the Philadelphian movement of the last days, that repeats the Philadelphian movement of the Millerites “to the very letter.” The first verse of the last vision represents those last day people, and the last testimony of the last vision must agree with the first testimony of the last vision. The purification process of Daniel chapter twelve identifies the increase of knowledge, and the two classes that are thereby produced. Belteshazzar is the ultimate representation of the wise of the last days. In Daniel chapter twelve there are at least five prophetic truths that were anchors for the Millerite movement, which must be repeated in the movement of the third angel.

เบลเทชัสซาร์ หรือดาเนียล เป็นตัวแทนของขบวนการฟีลาเดลเฟียแห่งยุคสุดท้าย ซึ่งทำซ้ำขบวนการฟีลาเดลเฟียของพวกมิลเลอไรต์ “อย่างตรงตามตัวอักษรทุกประการ” ข้อแรกของนิมิตสุดท้ายเป็นตัวแทนของผู้คนแห่งยุคสุดท้ายนั้น และคำพยานสุดท้ายของนิมิตสุดท้ายจะต้องสอดคล้องกับคำพยานแรกของนิมิตสุดท้าย กระบวนการชำระให้บริสุทธิ์ในดาเนียลบทที่สิบสองบ่งชี้ถึงความรู้ที่เพิ่มพูนขึ้น และชนชั้นสองจำพวกที่เกิดขึ้นโดยผลนั้น เบลเทชัสซาร์คือภาพแทนสูงสุดของบรรดาผู้มีปัญญาแห่งยุคสุดท้าย ในดาเนียลบทที่สิบสองมีความจริงเชิงพยากรณ์อย่างน้อยห้าประการซึ่งเป็นหลักยึดเหนี่ยวของขบวนการมิลเลอไรต์ และซึ่งจะต้องถูกทำซ้ำในขบวนการของทูตสวรรค์องค์ที่สาม

The first is the purification process that produces two classes of worshippers, and therefore fulfills the parable of the ten virgins in both the beginning and ending movements.

ประการแรกคือกระบวนการชำระให้บริสุทธิ์ซึ่งก่อให้เกิดผู้นมัสการสองจำพวก และด้วยเหตุนี้จึงทำให้อุปมาเรื่องหญิงพรหมจารีสิบคนนั้นสำเร็จครบถ้วนทั้งในช่วงเริ่มต้นและในช่วงสุดท้ายของความเคลื่อนไหวนั้น

But thou, O Daniel, shut up the words, and seal the book, even to the time of the end: many shall run to and fro, and knowledge shall be increased. . .. And he said, Go thy way, Daniel: for the words are closed up and sealed till the time of the end. Many shall be purified, and made white, and tried; but the wicked shall do wickedly: and none of the wicked shall understand; but the wise shall understand. Daniel 12:4, 9, 10.

แต่เจ้า โอ ดาเนียล จงปิดถ้อยคำนั้นไว้ และผนึกหนังสือนั้นไว้ จนถึงเวลาแห่งที่สุดปลาย หลายคนจะวิ่งไปมาที่โน่นที่นี่ และความรู้จะทวีขึ้น.... และท่านกล่าวว่า “ดาเนียลเอ๋ย จงไปตามทางของเจ้าเถิด เพราะถ้อยคำนั้นถูกปิดไว้และผนึกไว้จนถึงเวลาแห่งที่สุดปลาย หลายคนจะได้รับการชำระให้บริสุทธิ์ และถูกทำให้ขาวสะอาด และถูกทดลอง แต่คนอธรรมจะกระทำความอธรรมต่อไป และไม่มีคนอธรรมผู้ใดจะเข้าใจ แต่บรรดาผู้มีปัญญาจะเข้าใจ” ดาเนียล 12:4, 9, 10

The distinction between the wise and the wicked (foolish), is based upon their understanding (mentally dividing) the increase of knowledge that is opened up at the time of the end, either in 1798 for the Millerites, or 1989 for the one hundred and forty-four thousand. God’s people are required to know that Adventism is the experience of the parable of the ten virgins, for without that understanding they will not seek to understand when the “time of the end” for the final generation arrived, or what was the message that was then unsealed. Without the understanding that the Adventist experience is a three-step testing process, based upon a progressive development of truth, which leads to a “life-or-death” outcome it is impossible to recognize the high calling of every Seventh-day Adventist. Belteshazzar represents a people who know they went through the purification process represented as being “purified, made white, and tried.” That very three-step purification process is specifically identified as the work of the Holy Spirit.

ความแตกต่างระหว่างคนมีปัญญากับคนอธรรม (คนเขลา) ตั้งอยู่บนพื้นฐานแห่งความเข้าใจของพวกเขา (การจำแนกแบ่งแยกในทางความคิด) ต่อความรู้ที่เพิ่มขึ้นซึ่งถูกเปิดเผยในเวลาอวสาน ไม่ว่าจะเป็นในปี 1798 สำหรับพวกมิลเลอไรต์ หรือในปี 1989 สำหรับคนหนึ่งแสนสี่หมื่นสี่พันคน ประชากรของพระเจ้าจำเป็นต้องรู้ว่าอั๊ดเวนติสม์คือประสบการณ์แห่งอุปมาเรื่องหญิงพรหมจารีสิบคน เพราะหากปราศจากความเข้าใจนั้น พวกเขาจะไม่แสวงหาความเข้าใจว่า “เวลาอวสาน” สำหรับชนรุ่นสุดท้ายมาถึงเมื่อใด หรือข่าวสารใดที่ถูกแกะผนึกในเวลานั้น หากปราศจากความเข้าใจว่าประสบการณ์อั๊ดเวนติสต์เป็นกระบวนการทดสอบสามขั้นตอน ซึ่งตั้งอยู่บนพื้นฐานของการพัฒนาความจริงอย่างก้าวหน้า อันนำไปสู่ผลลัพธ์แบบ “ชีวิตหรือความตาย” ก็เป็นไปไม่ได้ที่จะตระหนักถึงการทรงเรียกอันสูงส่งของเซเว่นธ์เดย์แอ๊ดเวนตีสทุกคน เบลเทชัสซาร์เป็นตัวแทนของผู้คนที่รู้ว่าพวกเขาได้ผ่านกระบวนการชำระให้บริสุทธิ์ ซึ่งมีภาพแทนว่าเป็นการ “ชำระให้บริสุทธิ์ ทำให้ขาว และถูกทดลอง” และกระบวนการชำระให้บริสุทธิ์สามขั้นตอนนั้นเองก็ได้รับการระบุไว้อย่างเฉพาะเจาะจงว่าเป็นพระราชกิจของพระวิญญาณบริสุทธิ์

Nevertheless I tell you the truth; It is expedient for you that I go away: for if I go not away, the Comforter will not come unto you; but if I depart, I will send him unto you. And when he is come, he will reprove the world of sin, and of righteousness, and of judgment: Of sin, because they believe not on me; Of righteousness, because I go to my Father, and ye see me no more; Of judgment, because the prince of this world is judged. I have yet many things to say unto you, but ye cannot bear them now. Howbeit when he, the Spirit of truth, is come, he will guide you into all truth: for he shall not speak of himself; but whatsoever he shall hear, that shall he speak: and he will show you things to come. John 16:7–13.

อย่างไรก็ตาม เราบอกความจริงแก่ท่านทั้งหลายว่า การที่เราจากไปนั้นเป็นประโยชน์แก่ท่าน เพราะถ้าเราไม่จากไป พระผู้ทรงปลอบประโลมจะไม่เสด็จมาหาท่าน แต่ถ้าเราไปแล้ว เราจะทรงใช้พระองค์มาหาท่าน และเมื่อพระองค์เสด็จมาแล้ว พระองค์จะทรงกระทำให้โลกประจักษ์แจ้งถึงบาป ถึงความชอบธรรม และถึงการพิพากษา เรื่องบาปนั้น เพราะเขาทั้งหลายไม่เชื่อในเรา เรื่องความชอบธรรมนั้น เพราะเราจะไปหาพระบิดาของเรา และท่านทั้งหลายจะไม่เห็นเราอีก เรื่องการพิพากษานั้น เพราะเจ้านายแห่งโลกนี้ถูกพิพากษาแล้ว เรายังมีอีกหลายสิ่งที่จะกล่าวแก่ท่าน แต่บัดนี้ท่านยังรับไว้ไม่ได้ อย่างไรก็ดี เมื่อพระองค์นั้นคือพระวิญญาณแห่งความจริงเสด็จมาแล้ว พระองค์จะทรงนำท่านทั้งหลายไปสู่ความจริงทั้งสิ้น เพราะพระองค์จะไม่ตรัสจากพระองค์เอง แต่สิ่งใดที่พระองค์ทรงได้ยิน พระองค์จะตรัสสิ่งนั้น และพระองค์จะทรงสำแดงสิ่งที่จะมานั้นแก่ท่านทั้งหลาย ยอห์น 16:7–13

The work of the Holy Spirit in guiding the wise virgins into “all truth,” requires that He reproves, which means to admonish or convict, the world of sin, righteousness and judgment, which is the very same three steps that produces either a wise or foolish virgin in Daniel chapter twelve. The message that Jesus identified as the work of the Holy Spirit is the “oil,” that reveals the distinction between the wise and the wicked in Daniel twelve. God’s last day people must understand the increase of knowledge for their generation, and that knowledge includes their recognition that they are either foolish or wise virgins in the parable of Matthew chapter twenty-five.

พระราชกิจของพระวิญญาณบริสุทธิ์ในการทรงนำพรหมจารีที่มีปัญญาเข้าสู่ “สัจจะทั้งสิ้น” นั้น จำเป็นที่พระองค์จะทรงว่ากล่าวตักเตือน ซึ่งหมายถึงการเตือนสติหรือทำให้สำนึกผิด แก่โลกในเรื่องบาป ความชอบธรรม และการพิพากษา อันเป็นสามขั้นตอนเดียวกันกับที่ก่อให้เกิดผลเป็นพรหมจารีที่มีปัญญาหรือพรหมจารีโง่เขลาในดาเนียล บทที่สิบสอง ข่าวสารที่พระเยซูทรงระบุว่าเป็นพระราชกิจของพระวิญญาณบริสุทธิ์นั้น คือ “น้ำมัน” ซึ่งเปิดเผยความแตกต่างระหว่างผู้มีปัญญากับคนอธรรมในดาเนียล บทที่สิบสอง ประชากรของพระเจ้าในยุคสุดท้ายจำเป็นต้องเข้าใจความรู้ที่เพิ่มพูนขึ้นสำหรับชนรุ่นของตน และความรู้นั้นรวมถึงการตระหนักว่าตนเองเป็นพรหมจารีโง่เขลาหรือพรหมจารีที่มีปัญญาในคำอุปมาของมัทธิว บทที่ยี่สิบห้า

“John was shown these things in holy vision. He saw the company represented by the five wise virgins, with their lamps trimmed and burning, and he exclaimed in rapture, ‘Here is the patience of the saints; here are they that keep the commandments of God and the faith of Jesus. And I heard a voice from heaven saying unto me, Write, Blessed are the dead which die in the Lord from henceforth: Yea, saith the Spirit, that they may rest from their labors; and their works do follow them.’

“ยอห์นได้เห็นสิ่งเหล่านี้ในนิมิตอันศักดิ์สิทธิ์ เขาเห็นหมู่ชนที่เป็นภาพแทนของหญิงพรหมจารีผู้มีปัญญาทั้งห้าคน มีตะเกียงของตนตกแต่งพร้อมและลุกไหม้อยู่ และเขาได้เปล่งอุทานด้วยความปีติว่า ‘นี่คือความอดทนของธรรมิกชน; นี่คือบรรดาผู้ที่รักษาพระบัญญัติของพระเจ้าและความเชื่อของพระเยซู’ และข้าพเจ้าได้ยินพระสุรเสียงจากสวรรค์ตรัสแก่ข้าพเจ้าว่า ‘จงเขียนไว้เถิด บรรดาคนตายผู้ที่ตายในองค์พระผู้เป็นเจ้านับแต่นี้ไปก็เป็นสุข’ ‘จริงดังนั้น พระวิญญาณตรัส เพื่อเขาทั้งหลายจะได้หยุดพักจากการตรากตรำของตน; และการงานของเขาทั้งหลายก็ติดตามเขาไป’”

“Many who heard the first and second angels’ messages thought they would live to see Christ coming in the clouds of heaven. Had all who claimed to believe the truth acted their part as wise virgins, the message would ere this have been proclaimed to every nation, kindred, tongue, and people. But five were wise and five were foolish. The truth should have been proclaimed by the ten virgins, but only five had made the provision essential to join that company who walked in the light that had come to them. The third angel’s message was needed. This proclamation was to be made. Many who went forth to meet the Bridegroom under the messages of the first and second angels, refused the third angel’s message, the last testing message to be given to the world.

“หลายคนที่ได้ยินข่าวสารของทูตสวรรค์องค์ที่หนึ่งและองค์ที่สองคิดว่าตนจะมีชีวิตอยู่จนได้เห็นพระคริสต์เสด็จมาในเมฆแห่งฟ้าสวรรค์ หากทุกคนที่อ้างว่าตนเชื่อความจริงได้ปฏิบัติหน้าที่ของตนดังหญิงพรหมจารีที่มีปัญญา ข่าวสารนี้ก็คงได้รับการประกาศแก่ทุกประชาชาติ ทุกเผ่าพันธุ์ ทุกภาษา และทุกชนชาติไปนานแล้ว แต่ห้าคนมีปัญญาและห้าคนโง่เขลา ความจริงควรได้รับการประกาศโดยหญิงพรหมจารีทั้งสิบ แต่มีเพียงห้าคนเท่านั้นที่ได้จัดเตรียมสิ่งซึ่งจำเป็นเพื่อจะเข้าร่วมในหมู่คณะนั้น ผู้ซึ่งดำเนินอยู่ในความสว่างที่ได้มาถึงพวกเขา ข่าวสารของทูตสวรรค์องค์ที่สามจึงเป็นสิ่งจำเป็น ข่าวประกาศนี้จะต้องถูกประกาศออกไป หลายคนที่ได้ออกไปเพื่อต้อนรับเจ้าบ่าวภายใต้ข่าวสารของทูตสวรรค์องค์ที่หนึ่งและองค์ที่สอง ได้ปฏิเสธข่าวสารของทูตสวรรค์องค์ที่สาม ซึ่งเป็นข่าวสารแห่งการทดสอบสุดท้ายที่จะต้องมอบแก่โลก”

“A similar work will be accomplished when that other angel, represented in Revelation 18, gives his message. The first, second, and third angels’ messages will need to be repeated. The call will be given to the church, ‘Come out of her, My people, that ye be not partakers of her sins.’ ‘Babylon, the great, is fallen, is fallen, and is become the habitation of devils, and the hold of every foul spirit, and a cage of every unclean and hateful bird. For all nations have drunk of the wine of the wrath of her fornication, and the kings of the earth have committed fornication with her, and the merchants of the earth are waxed rich through the abundance of her delicacies…. Come out of her, My people, that ye be not partakers of her sins, and that ye receive not of her plagues: for her sins have reached unto heaven, and God hath remembered her iniquities’ [Revelation 18:2–5].

“งานที่คล้ายคลึงกันจะสำเร็จลุล่วงเมื่อทูตสวรรค์อีกองค์หนึ่งนั้น ซึ่งได้มีภาพแทนไว้ในวิวรณ์ 18 ประกาศสารของเขา สารของทูตสวรรค์องค์ที่หนึ่ง องค์ที่สอง และองค์ที่สาม จะต้องถูกประกาศซ้ำอีกครั้งหนึ่ง จะมีคำร้องเรียกไปยังคริสตจักรว่า ‘จงออกมาจากนครนั้นเถิด ชนชาติของเราเอ๋ย เพื่อเจ้าจะไม่มีส่วนในบาปของนาง’ ‘บาบิโลนอันยิ่งใหญ่นั้นล่มจมแล้ว ล่มจมแล้ว และได้กลายเป็นที่อยู่อาศัยของพวกมาร และเป็นที่สิงของวิญญาณโสโครกทุกอย่าง และเป็นกรงของนกทุกชนิดที่โสโครกและน่าชัง เพราะว่าบรรดาประชาชาติทั้งปวงได้ดื่มเหล้าองุ่นแห่งความกริ้วเพราะการล่วงประเวณีของนาง และบรรดากษัตริย์แห่งแผ่นดินโลกได้ล่วงประเวณีกับนาง และบรรดาพ่อค้าแห่งแผ่นดินโลกก็มั่งคั่งขึ้นด้วยความฟุ่มเฟือยอันล้นเหลือของนาง…. จงออกมาจากนครนั้นเถิด ชนชาติของเราเอ๋ย เพื่อเจ้าจะไม่มีส่วนในบาปของนาง และเพื่อเจ้าจะไม่ได้รับภัยพิบัติทั้งหลายของนางด้วย เพราะว่าบาปของนางกองสูงขึ้นถึงฟ้าแล้ว และพระเจ้าได้ทรงระลึกถึงความอธรรมของนางแล้ว’ [วิวรณ์ 18:2–5]”

“Take each verse of this chapter, and read it carefully, especially the last two: ‘And the light of a candle shall shine no more at all in thee; and the voice of the bridegroom and of the bride shall be heard no more at all in thee: for thy merchants were the great men of the earth; for by thy sorceries were all nations deceived. And in her was found the blood of prophets, and of saints, and of all that were slain upon the earth.’

“จงนำเอาแต่ละข้อแห่งบทนี้มาอ่านอย่างถี่ถ้วน โดยเฉพาะสองข้อสุดท้ายว่า ‘และแสงของตะเกียงจะไม่ส่องในเจ้าอีกต่อไปเลย; และจะไม่ได้ยินเสียงของเจ้าบ่าวและเจ้าสาวในเจ้าอีกต่อไปเลย: เพราะบรรดาพ่อค้าของเจ้าเป็นผู้ยิ่งใหญ่แห่งแผ่นดินโลก; เพราะนานาชาติทั้งปวงถูกล่อลวงด้วยเวทมนตร์ของเจ้า และในนางก็พบโลหิตของบรรดาผู้เผยพระวจนะ และของธรรมิกชนทั้งหลาย และของบรรดาผู้ที่ถูกฆ่าบนแผ่นดินโลก’”

“The parable of the ten virgins was given by Christ Himself, and every specification should be carefully studied. A time will come when the door will be shut. We are represented either by the wise or the foolish virgins. We cannot now distinguish, nor have we authority to say, who are wise and who foolish. There are those who hold the truth in unrighteousness, and these appear outwardly like the wise.” Manuscript Releases, volume 16, 270.

“คำอุปมาของหญิงพรหมจารีสิบคนนั้น พระคริสต์เองทรงประทานไว้ และรายละเอียดทุกประการควรได้รับการศึกษาอย่างรอบคอบ จะมีเวลาหนึ่งมาถึงเมื่อประตูจะถูกปิด เราถูกพรรณนาไว้ว่าเป็นได้ทั้งหญิงพรหมจารีฝ่ายฉลาดหรือฝ่ายโง่เขลา ในเวลานี้เรายังไม่อาจแยกแยะได้ และเราไม่มีสิทธิอำนาจที่จะกล่าวว่า ผู้ใดฉลาดและผู้ใดโง่เขลา มีบางคนที่ยึดถือความจริงไว้ในความอธรรม และคนเหล่านี้ภายนอกดูเหมือนฝ่ายฉลาด” Manuscript Releases, เล่ม 16, 270.

As Adventists who are to call men and women out of Babylon at the soon-coming Sunday law, we “are represented either by the wise or the foolish virgins.” The company that John saw “represented by the five wise virgins, with their lamps trimmed and burning,” who John further identified as those who possess “the patience of the saints,” and who “keep the commandments of God and the faith of Jesus” are the one hundred and forty-four thousand who are required to keep God’s commandments, exercise the faith of Jesus, and know they are the virgins in the parable of Matthew twenty-five. Not only do they need to understand that they are either wise or foolish virgins, but they must repeat the experience represented by Daniel as being “purified, made white and tried.”

ในฐานะแอ๊ดเวนตีสผู้ซึ่งจะต้องเรียกชายและหญิงให้ออกมาจากบาบิโลนในคราวกฎหมายวันอาทิตย์ที่กำลังจะมาถึงในไม่ช้า เรา “ถูกเป็นตัวแทนไว้โดยหญิงพรหมจารีที่มีปัญญาหรือหญิงพรหมจารีที่โง่เขลา” คณะที่ยอห์นได้เห็นนั้น “เป็นตัวแทนโดยหญิงพรหมจารีที่มีปัญญาห้าคน ผู้มีตะเกียงที่ตกแต่งพร้อมและลุกไหม้อยู่” ซึ่งยอห์นยังได้ระบุเพิ่มเติมว่าเป็นผู้ที่มี “ความอดทนของธรรมิกชน” และเป็นผู้ที่ “รักษาพระบัญญัติของพระเจ้าและความเชื่อของพระเยซู” คือคนหนึ่งแสนสี่หมื่นสี่พันคน ผู้ซึ่งจำเป็นต้องรักษาพระบัญญัติของพระเจ้า ดำเนินความเชื่อของพระเยซู และรู้ว่าพวกเขาเป็นหญิงพรหมจารีในอุปมาแห่งมัทธิวบทที่ยี่สิบห้า มิใช่เพียงแต่พวกเขาจำเป็นต้องเข้าใจว่าตนเองเป็นหญิงพรหมจารีที่มีปัญญาหรือหญิงพรหมจารีที่โง่เขลาเท่านั้น แต่พวกเขาจะต้องมีประสบการณ์ซ้ำตามที่ดาเนียลได้พรรณนาไว้ว่าเป็นผู้ “ได้รับการชำระให้บริสุทธิ์ ทำให้ขาว และถูกทดลอง”

And they sung as it were a new song before the throne, and before the four beasts, and the elders: and no man could learn that song but the hundred and forty and four thousand, which were redeemed from the earth. These are they which were not defiled with women; for they are virgins. These are they which follow the Lamb whithersoever he goeth. These were redeemed from among men, being the firstfruits unto God and to the Lamb. And in their mouth was found no guile: for they are without fault before the throne of God. Revelation 14:3–5.

และพวกเขาร้องเพลงบทหนึ่งประหนึ่งว่าเป็นเพลงใหม่ต่อพระที่นั่ง และต่อหน้าสัตว์ทรงชีวิตทั้งสี่ และพวกผู้ใหญ่ ไม่มีผู้ใดสามารถเรียนรู้เพลงนั้นได้ นอกจากคนหนึ่งแสนสี่หมื่นสี่พันผู้ซึ่งได้รับการไถ่จากแผ่นดินโลก คนเหล่านี้คือผู้ที่มิได้เป็นมลทินกับสตรี เพราะพวกเขาเป็นพรหมจารี คนเหล่านี้คือผู้ที่ติดตามพระเมษโปดกไปทุกแห่งไม่ว่าพระองค์จะเสด็จไปที่ใด คนเหล่านี้ได้รับการไถ่จากท่ามกลางมนุษย์ ให้เป็นผลแรกถวายแด่พระเจ้าและแด่พระเมษโปดก และในปากของพวกเขาไม่พบคำล่อลวงเลย เพราะพวกเขาไร้ตำหนิเฉพาะพระที่นั่งของพระเจ้า วิวรณ์ 14:3–5

There are at least five truths represented in Daniel chapter twelve, which are truths associated with the Millerite movement of the first angel, that will be repeated and understood more fully by the movement of the one hundred and forty-four thousand. One of those truths is the three-step purification process associated with the parable of the ten virgins. The first truth William Miller understood in terms of prophetic time, was the “seven times,” of Leviticus twenty-six, and that truth is identified in Daniel twelve, and it is the first truth of Millerite history that is there mentioned.

มีความจริงอย่างน้อยห้าประการที่ถูกแสดงไว้ในดาเนียล บทที่ 12 ซึ่งเป็นความจริงที่เกี่ยวเนื่องกับขบวนการมิลเลอไรต์ของทูตสวรรค์องค์แรก และจะถูกกล่าวซ้ำพร้อมทั้งเข้าใจอย่างเต็มยิ่งขึ้นโดยขบวนการของหนึ่งแสนสี่หมื่นสี่พันคน ความจริงประการหนึ่งในนั้นคือกระบวนการชำระให้บริสุทธิ์สามขั้นตอนซึ่งสัมพันธ์กับอุปมาเรื่องหญิงพรหมจารีสิบคน ความจริงประการแรกที่วิลเลียม มิลเลอร์เข้าใจในแง่ของเวลาพยากรณ์ คือ “เจ็ดกาลเวลา” แห่งเลวีนิติ บทที่ 26 และความจริงนั้นถูกระบุไว้ในดาเนียล บทที่ 12 และเป็นความจริงประการแรกในประวัติศาสตร์ของมิลเลอไรต์ที่ถูกกล่าวถึง ณ ที่นั้น

But thou, O Daniel, shut up the words, and seal the book, even to the time of the end: many shall run to and fro, and knowledge shall be increased. Then I Daniel looked, and, behold, there stood other two, the one on this side of the bank of the river, and the other on that side of the bank of the river. And one said to the man clothed in linen, which was upon the waters of the river, How long shall it be to the end of these wonders? And I heard the man clothed in linen, which was upon the waters of the river, when he held up his right hand and his left hand unto heaven, and sware by him that liveth for ever that it shall be for a time, times, and an half; and when he shall have accomplished to scatter the power of the holy people, all these things shall be finished. And I heard, but I understood not: then said I, O my Lord, what shall be the end of these things? And he said, Go thy way, Daniel: for the words are closed up and sealed till the time of the end. Many shall be purified, and made white, and tried; but the wicked shall do wickedly: and none of the wicked shall understand; but the wise shall understand. Daniel 12:4–10.

แต่เจ้า ดาเนียลเอ๋ย จงปิดถ้อยคำเหล่านี้ไว้ และผนึกหนังสือนี้ไว้จนถึงวาระสุดปลาย หลายคนจะวิ่งไปมา และความรู้จะทวีขึ้น แล้วข้าพเจ้า คือดาเนียล มองดู และดูเถิด มีอีกสองคนยืนอยู่ คนหนึ่งอยู่ฟากฝั่งแม่น้ำข้างนี้ และอีกคนหนึ่งอยู่ฟากฝั่งแม่น้ำข้างโน้น และคนหนึ่งพูดกับชายผู้สวมเสื้อผ้าป่าน ซึ่งอยู่เหนือน้ำแห่งแม่น้ำนั้นว่า จะอีกนานเท่าใดจึงจะถึงที่สุดแห่งสิ่งมหัศจรรย์เหล่านี้? และข้าพเจ้าได้ยินชายผู้สวมเสื้อผ้าป่าน ซึ่งอยู่เหนือน้ำแห่งแม่น้ำนั้น เมื่อเขายกมือขวาและมือซ้ายขึ้นสู่ฟ้าสวรรค์ และปฏิญาณโดยพระองค์ผู้ทรงพระชนม์อยู่เป็นนิตย์ว่า จะเป็นเวลาหนึ่ง สองเวลา และครึ่งเวลา และเมื่อเขาได้กระทำให้กำลังของชนชาติบริสุทธิ์กระจัดกระจายสำเร็จแล้ว สิ่งทั้งปวงเหล่านี้ก็จะสำเร็จสิ้น และข้าพเจ้าได้ยิน แต่ข้าพเจ้าไม่เข้าใจ แล้วข้าพเจ้าจึงกล่าวว่า นายของข้าพเจ้าเอ๋ย ปลายทางของสิ่งเหล่านี้จะเป็นอย่างไร? และท่านกล่าวว่า จงไปตามทางของเจ้าเถิด ดาเนียลเอ๋ย เพราะถ้อยคำเหล่านี้ถูกปิดไว้และผนึกไว้จนถึงวาระสุดปลาย หลายคนจะได้รับการชำระให้บริสุทธิ์ และทำให้ขาวสะอาด และถูกทดลอง แต่คนชั่วจะกระทำความชั่ว และไม่มีคนชั่วคนใดจะเข้าใจ แต่บรรดาผู้มีปัญญาจะเข้าใจ ดาเนียล 12:4–10.

This passage begins with the book of Daniel being sealed up until the time of the end, and the passage concludes with the book of Daniel being sealed up to the time of the end. Between the first and last sealings of Daniel’s words, the sworn testimony of “Him, that liveth forever,” was “that it shall be for a time, times, and an half; and when he shall have accomplished to scatter the power of the holy people, all these things shall be finished.”

ข้อความตอนนี้เริ่มต้นด้วยการที่หนังสือดาเนียลถูกผนึกไว้จนถึงวาระสุดปลาย และข้อความตอนนี้ก็ลงท้ายด้วยการที่หนังสือดาเนียลถูกผนึกไว้จนถึงวาระสุดปลาย ระหว่างการผนึกคำของดาเนียลครั้งแรกและครั้งสุดท้ายนั้น คำพยานที่ทรงปฏิญาณของ “พระองค์ผู้ทรงพระชนม์อยู่เป็นนิตย์” คือ “ว่าจะเป็นเวลาหนึ่ง สองเวลา และครึ่งเวลา; และเมื่อท่านได้กระทำให้กำลังอำนาจของชนชาติบริสุทธิ์กระจัดกระจายสำเร็จแล้ว สิ่งทั้งปวงเหล่านี้ก็จะเสร็จสิ้น”

The One who provided this sworn testimony was the One who was upon the waters, clothed in linen. Daniel saw an angel on one bank of the Hiddekel River and another angel on the other bank, and one of those angel’s asked a question, which the One upon the waters answered. The question was, “How long?” This is the same first two words of the question asked in verse thirteen of Daniel chapter eight.

พระองค์ผู้ทรงประทานคำพยานที่ทรงปฏิญาณนี้ คือพระองค์ผู้ทรงอยู่เหนือน้ำ ทรงฉลองพระองค์ด้วยผ้าป่านเนื้อละเอียด ดาเนียลเห็นทูตองค์หนึ่งอยู่บนฝั่งข้างหนึ่งของแม่น้ำฮิดเดเคล และทูตอีกองค์หนึ่งอยู่บนอีกฝั่งหนึ่ง แล้วทูตองค์หนึ่งนั้นได้ทูลถามคำถามหนึ่ง ซึ่งพระองค์ผู้ทรงอยู่เหนือน้ำได้ทรงตอบ คำถามนั้นคือ “อีกนานเท่าใด?” นี่เป็นสองคำแรกเดียวกันกับคำถามที่ถูกถามไว้ในข้อสิบสามของดาเนียลบทที่แปด

Then I heard one saint speaking, and another saint said unto that certain saint which spake, How long shall be the vision concerning the daily sacrifice, and the transgression of desolation, to give both the sanctuary and the host to be trodden under foot? And he said unto me, Unto two thousand and three hundred days; then shall the sanctuary be cleansed. Daniel 8:13, 14.

แล้วข้าพเจ้าได้ยินผู้บริสุทธิ์องค์หนึ่งกำลังพูดอยู่ และผู้บริสุทธิ์อีกองค์หนึ่งได้กล่าวแก่ผู้บริสุทธิ์องค์นั้นผู้ซึ่งกำลังพูดอยู่ว่า “นิมิตเรื่องเครื่องบูชาประจำวัน และเรื่องการละเมิดที่ก่อให้เกิดความรกร้างนั้น จะอยู่อีกนานเท่าใด ที่จะปล่อยให้ทั้งสถานนมัสการและพลโยธาถูกเหยียบย่ำลงใต้เท้า?” และท่านกล่าวแก่ข้าพเจ้าว่า “จนถึงสองพันสามร้อยวัน แล้วสถานนมัสการนั้นจะได้รับการชำระให้บริสุทธิ์” ดาเนียล 8:13, 14

The same prophetic structure is found in both conversations, except that in chapter eight, Daniel is by the Ulai River, and not the Hiddekel River. In chapter eight an angel (saint) “said unto that certain saint which spake, how long.” The Hebrew word translated as “that certain saint,” is the Hebrew word “Palmoni,” meaning the Wonderful Numberer, or the Numberer of Secrets. In chapter eight Jesus (the Wonderful Numberer) was speaking, and another saint asked Jesus (that certain saint), “how long.”

โครงสร้างเชิงพยากรณ์เดียวกันปรากฏอยู่ในการสนทนาทั้งสองครั้ง เว้นแต่ในบทที่แปด ดาเนียลอยู่ริมแม่น้ำอูไล มิใช่ริมแม่น้ำฮิดเดเคล ในบทที่แปด ทูตสวรรค์องค์หนึ่ง (วิสุทธิชน) “ได้กล่าวแก่วิสุทธิชนองค์นั้นผู้ซึ่งกล่าวอยู่ว่า นานเท่าใด” คำภาษาฮีบรูที่แปลว่า “วิสุทธิชนองค์นั้น” คือคำภาษาฮีบรู “Palmoni” ซึ่งมีความหมายว่า ผู้ทรงนับอันอัศจรรย์ หรือผู้ทรงนับความลี้ลับทั้งหลาย ในบทที่แปด พระเยซู (ผู้ทรงนับอันอัศจรรย์) ทรงเป็นผู้ตรัสอยู่ และวิสุทธิชนอีกองค์หนึ่งได้ทูลถามพระเยซู (วิสุทธิชนองค์นั้น) ว่า “นานเท่าใด”

In chapter twelve, the One who is standing on the water is asked by an angel who was on one of the banks of the Hiddekel River, “how long.” These two passages must be considered together, line upon line. The first question of chapter eight is “how long is the vision concerning the trampling down of the sanctuary and host, that is accomplished first by paganism, and then by papalism?” The question of chapter twelve is, “how long shall it be to the end of these wonders.” The sworn answer is then given by Palmoni, the Wonderful Numberer who was clothed in linen and standing upon the waters, “it shall be for a time, times, and an half; and when he shall have accomplished to scatter the power of the holy people, all these things shall be finished.”

ในบทที่สิบสอง พระองค์ผู้ทรงยืนอยู่เหนือน้ำนั้น ทรงถูกถามโดยทูตสวรรค์องค์หนึ่งซึ่งอยู่ที่ฝั่งข้างหนึ่งของแม่น้ำฮิดเดเคลว่า “อีกนานเท่าใด” ข้อความทั้งสองตอนนี้ต้องพิจารณาร่วมกัน ทีละบรรทัดซ้อนบรรทัด บทที่แปดถามเป็นครั้งแรกว่า “นิมิตเรื่องการเหยียบย่ำสถานนมัสการและพลโยธานั้น ซึ่งสำเร็จขึ้นก่อนโดยลัทธินอกศาสนา และต่อมาโดยลัทธิสันตะปาปา จะยาวนานเท่าใด?” ส่วนคำถามในบทที่สิบสองคือ “สิ่งอัศจรรย์เหล่านี้จะดำเนินไปจนถึงที่สุดอีกนานเท่าใด” แล้วคำตอบที่ทรงปฏิญาณก็ถูกประทานโดยพาลโมนี ผู้ทรงเป็นผู้ทรงนับอันน่าอัศจรรย์ ผู้ทรงสวมผ้าป่านเนื้อละเอียดและทรงยืนอยู่เหนือน้ำว่า “จะเป็นอยู่ตลอดวาระหนึ่ง สองวาระ และครึ่งวาระ; และเมื่อเขาได้กระทำให้กำลังของชนชาติบริสุทธิ์กระจัดกระจายสำเร็จแล้ว สิ่งทั้งปวงเหล่านี้ก็จะถึงคราวสิ้นสุด”

The questions of the Ulai and Hiddekel Rivers are “how long shall be the vision of the scattering of God’s people that is accomplished by paganism and then papalism as they trample down the sanctuary and host?” The answer is the trampling down ends in 1798, when the work of Palmoni in raising up the Millerite temple begins, and then ends forty-six years later in 1844 when the sanctuary was to be cleansed.

คำถามของแม่น้ำอูไลและฮิดเดเคลคือว่า “นิมิตเรื่องการกระจัดกระจายของประชากรของพระเจ้า ซึ่งสำเร็จลงโดยลัทธินอกศาสนาและต่อมาโดยอำนาจสันตะปาปา ขณะที่พวกเขาย่ำยีสถานนมัสการและพลโยธา จะยาวนานเพียงใด?” คำตอบคือ การย่ำยีนั้นสิ้นสุดลงในปี 1798 เมื่อพระราชกิจของปัลโมนีในการยกพระวิหารแบบมิลเลอไรต์ขึ้นเริ่มต้น และแล้วจึงสิ้นสุดลงอีกสี่สิบหกปีต่อมาในปี 1844 เมื่อสถานนมัสการจะต้องได้รับการชำระ.

In chapter twelve Daniel heard the conversation, “but I understood not.” Daniel expressed a desire to understand, as represented by him asking Christ. “O my Lord, what shall be the end of these things?” His expression of desire to understand represented the desire of the wise virgins to understand, for the entire dialogue was placed between the two references of the book of Daniel being sealed to the time of the end. Daniel represented the desire placed upon William Miller to understand the truth which was unsealed in 1798, and the first truth he was led to recognize was the trampling down of the sanctuary and host, first by paganism and then papalism during the period when the power of the holy people was scattered in fulfillment of the “seven times,” of Leviticus twenty-six.

ในบทที่สิบสอง ดาเนียลได้ยินบทสนทนา “แต่ข้าพเจ้าไม่เข้าใจ” ดาเนียลได้แสดงความปรารถนาที่จะเข้าใจ ดังที่เป็นภาพแทนโดยการที่ท่านทูลถามพระคริสต์ว่า “โอ พระเจ้าของข้าพระองค์ สิ่งเหล่านี้จะมีจุดจบอย่างไร?” การแสดงออกแห่งความปรารถนาที่จะเข้าใจของท่านเป็นภาพแทนความปรารถนาของหญิงพรหมจารีผู้มีปัญญาที่จะเข้าใจ เพราะบทสนทนาทั้งหมดถูกวางไว้ระหว่างการกล่าวถึงสองครั้งเกี่ยวกับการที่หนังสือของดาเนียลถูกผนึกไว้จนถึงวาระสุดปลาย ดาเนียลเป็นภาพแทนความปรารถนาที่ทรงวางไว้บนวิลเลียม มิลเลอร์ให้เข้าใจความจริงซึ่งถูกเปิดผนึกในปี 1798 และความจริงประการแรกที่ท่านถูกนำให้มองเห็นคือการเหยียบย่ำสถานนมัสการและพลโยธา โดยลัทธินอกศาสนาก่อน แล้วจึงโดยอำนาจสันตะปาปา ในช่วงเวลาที่อำนาจของชนบริสุทธิ์ถูกกระจัดกระจาย อันเป็นการสำเร็จตาม “เจ็ดกาลเวลา” แห่งเลวีนิติ บทที่ยี่สิบหก

Miller’s desire to know the truth is represented by Daniel’s desire, but Miller’s understanding was incomplete. Daniel represents Miller’s desire, and Belteshazzar represents those that have a complete understanding of the thing and the vision. There are at least five important truths that were part of the experience of the Millerites in chapter twelve of Daniel, that will find a parallel counterpart in the history of the one hundred and forty-four thousand. One is that they fulfilled and understood that they were fulfilling the parable of the ten virgins, with its three-step testing process, and the other is that they understand the foundation stone of the “seven times,” of Leviticus chapter twenty-six.

ความปรารถนาของมิลเลอร์ที่จะรู้ความจริงนั้นเป็นภาพแทนของความปรารถนาของดาเนียล แต่ว่าความเข้าใจของมิลเลอร์ยังไม่ครบถ้วน ดาเนียลเป็นภาพแทนของความปรารถนาของมิลเลอร์ และเบลเทชัสซาร์เป็นภาพแทนของบรรดาผู้ที่มีความเข้าใจอย่างครบถ้วนเกี่ยวกับสิ่งนั้นและนิมิต มีความจริงสำคัญอย่างน้อยห้าประการที่เป็นส่วนหนึ่งของประสบการณ์ของมิลเลอไรต์ในดาเนียลบทที่สิบสอง ซึ่งจะมีคู่ขนานที่สอดคล้องกันในประวัติศาสตร์ของคนหนึ่งแสนสี่หมื่นสี่พัน ประการหนึ่งคือ พวกเขาได้ทำให้สำเร็จและเข้าใจว่าพวกเขากำลังทำให้คำอุปมาเรื่องหญิงพรหมจารีสิบคนสำเร็จ ซึ่งมีขั้นตอนการทดสอบสามขั้น และอีกประการหนึ่งคือ พวกเขาเข้าใจศิลารากฐานของ “เจ็ดเวลา” ในเลวีนิติ บทที่ยี่สิบหก

We will continue this study in our next article.

เราจะศึกษาต่อในเรื่องนี้ในบทความถัดไปของเรา

“‘Then shall the kingdom of heaven be likened unto ten virgins, which took their lamps, and went forth to meet the bridegroom. And five of them were wise, and five were foolish. They that were foolish took their lamps, and took no oil with them; but the wise took oil in their vessels with their lamps. While the bridegroom tarried, they all slumbered and slept. And at midnight there was a cry made, Behold, the bridegroom cometh; go ye out to meet him. Then all those virgins arose, and trimmed their lamps. And the foolish said unto the wise, Give us of your oil; for our lamps are gone out. But the wise answered, saying, Not so; lest there be not enough for us and you: but go ye rather to them that sell, and buy for yourselves. And while they went to buy, the bridegroom came; and they that were ready went in with him to the marriage: and the door was shut. Afterward came also the other virgins, saying, Lord, Lord, open to us. But he answered and said, Verily I say unto you, I know you not. Watch therefore; for ye know neither the day nor the hour wherein the Son of man cometh.’

“‘ครั้งนั้นอาณาจักรแห่งสวรรค์จะเปรียบเสมือนหญิงพรหมจารีสิบคน ผู้ถือโคมของตนออกไปรับเจ้าบ่าว ในพวกนั้นห้าคนมีปัญญา และอีกห้าคนโง่เขลา พวกที่โง่เขลานั้นถือโคมของตนไป แต่ไม่ได้เอาน้ำมันไปด้วย ส่วนพวกที่มีปัญญาได้นำน้ำมันใส่ภาชนะไปพร้อมกับโคมของตน เมื่อเจ้าบ่าวชักช้าอยู่ ทุกคนก็พากันง่วงและหลับไป ครั้นถึงเวลาเที่ยงคืนก็มีเสียงร้องขึ้นว่า ดูเถิด เจ้าบ่าวมาแล้ว จงออกไปรับท่านเถิด แล้วหญิงพรหมจารีเหล่านั้นทุกคนก็ลุกขึ้นจัดโคมของตน พวกที่โง่เขลาจึงพูดกับพวกที่มีปัญญาว่า ขอแบ่งน้ำมันของพวกท่านให้เราเถิด เพราะโคมของเราจะดับอยู่แล้ว แต่พวกที่มีปัญญาตอบว่า อย่าเลย เกรงว่าจะไม่พอสำหรับเราทั้งหลายและพวกท่าน ท่านทั้งหลายจงไปหาคนขายและซื้อไว้สำหรับตนเองเถิด และเมื่อพวกนางกำลังไปซื้อนั้น เจ้าบ่าวก็มาถึง และพวกที่พร้อมแล้วก็เข้าไปกับท่านในงานสมรส แล้วประตูก็ปิด ต่อมาหญิงพรหมจารีคนอื่นๆ ก็มาถึงด้วย พูดว่า นายเจ้าข้า นายเจ้าข้า ขอเปิดให้พวกเราด้วย แต่ท่านตอบว่า เราบอกความจริงแก่ท่านทั้งหลายว่า เราไม่รู้จักท่านทั้งหลายเลย เหตุฉะนั้นท่านทั้งหลายจงเฝ้าระวังไว้ เพราะท่านทั้งหลายไม่รู้ทั้งวันและโมงที่บุตรมนุษย์จะมา’”

“We are now living in a most perilous time, and not one of us should be tardy in seeking a preparation for the coming of Christ. Let none follow the example of the foolish virgins, and think that it will be safe to wait until the crisis comes before gaining a preparation of character to stand in that time. It will be too late to seek for the righteousness of Christ when the guests are called in and examined. Now is the time to put on the righteousness of Christ,—the wedding garment that will fit you to enter into the marriage supper of the Lamb. In the parable, the foolish virgins are represented as begging for oil, and failing to receive it at their request. This is symbolic of those who have not prepared themselves by developing a character to stand in a time of crisis. It is as if they should go to their neighbors and say, Give me your character, or I shall be lost. Those that were wise could not impart their oil to the flickering lamps of the foolish virgins. Character is not transferable. It is not to be bought or sold; it is to be acquired. The Lord has given to every individual an opportunity to obtain a righteous character through the hours of probation; but he has not provided a way by which one human agent may impart to another the character which he has developed by going through hard experiences, by learning lessons from the great Teacher, so that he can manifest patience under trial, and exercise faith so that he can remove mountains of impossibility. It is impossible to impart the fragrance of love,—to give to another gentleness, tact, and perseverance. It is impossible for one human heart to pour into another the love of God and humanity.

“บัดนี้เรากำลังดำเนินชีวิตอยู่ในกาลเวลาที่อันตรายยิ่งนัก และพวกเราไม่ควรมีผู้ใดเชื่องช้าในการแสวงหาการเตรียมพร้อมสำหรับการเสด็จมาของพระคริสต์ อย่าให้ผู้ใดดำเนินตามแบบอย่างของหญิงพรหมจารีโง่เขลา และคิดว่าจะปลอดภัยหากรอจนกว่าวิกฤตจะมาถึงก่อน แล้วจึงค่อยได้รับการเตรียมลักษณะอุปนิสัยเพื่อจะยืนหยัดได้ในเวลานั้น การแสวงหาความชอบธรรมของพระคริสต์จะสายเกินไปเมื่อแขกทั้งหลายถูกเชิญให้เข้าไปและถูกตรวจดู บัดนี้เป็นเวลาที่จะสวมความชอบธรรมของพระคริสต์—ฉลองพระองค์สำหรับงานอภิเษกสมรสซึ่งจะทำให้ท่านเหมาะที่จะเข้าไปในงานเลี้ยงอภิเษกสมรสของพระเมษโปดก ในคำอุปมา หญิงพรหมจารีโง่เขลาถูกพรรณนาว่าวิงวอนขอน้ำมัน และไม่ได้รับตามที่ขอ สิ่งนี้เป็นสัญลักษณ์ของผู้ที่มิได้เตรียมตนเองโดยการพัฒนาลักษณะอุปนิสัยให้สามารถยืนหยัดได้ในยามวิกฤต ประหนึ่งว่าพวกเขาจะไปหาเพื่อนบ้านของตนและกล่าวว่า จงให้ลักษณะอุปนิสัยของท่านแก่ข้าพเจ้า มิฉะนั้นข้าพเจ้าจะพินาศ ผู้ที่มีปัญญาไม่อาจถ่ายทอดน้ำมันของตนแก่ตะเกียงที่ริบหรี่ของหญิงพรหมจารีโง่เขลาได้ ลักษณะอุปนิสัยไม่อาจถ่ายทอดกันได้ มันมิใช่สิ่งที่จะซื้อหรือขายได้ แต่เป็นสิ่งที่ต้องได้มา องค์พระผู้เป็นเจ้าได้ประทานโอกาสแก่แต่ละบุคคลให้ได้รับลักษณะอุปนิสัยอันชอบธรรมตลอดช่วงเวลาแห่งพระคุณทดลอง แต่พระองค์มิได้ทรงจัดเตรียมหนทางไว้ให้มนุษย์คนหนึ่งจะถ่ายทอดลักษณะอุปนิสัยซึ่งตนได้พัฒนาขึ้นโดยผ่านประสบการณ์อันยากลำบาก โดยเรียนรู้บทเรียนจากพระอาจารย์ผู้ยิ่งใหญ่ เพื่อเขาจะสามารถสำแดงความอดทนภายใต้การทดลอง และใช้ความเชื่อจนสามารถย้ายภูเขาแห่งความเป็นไปไม่ได้ได้ เป็นไปไม่ได้ที่จะถ่ายทอดกลิ่นหอมแห่งความรัก—ที่จะมอบความสุภาพอ่อนโยน ไหวพริบ และความพากเพียรแก่ผู้อื่น เป็นไปไม่ได้ที่ดวงใจมนุษย์ดวงหนึ่งจะเทพระความรักของพระเจ้าและของมนุษยชาติลงสู่อีกดวงใจหนึ่ง”

“But the day is coming, and it is close upon us, when every phase of character will be revealed by special temptation. Those who remain true to principle, who exercise faith to the end, will be those who have proved true under test and trial during the previous hours of their probation, and have formed characters after the likeness of Christ. It will be those who have cultivated close acquaintance with Christ, who, through his wisdom and grace, are partakers of the divine nature. But no human being can give to another, heart-devotion and noble qualities of mind, and supply his deficiencies with moral power. We can each do much for each other by giving to men a Christlike example, thus influencing them to go to Christ for the righteousness without which they cannot stand in the judgment. Men should prayerfully consider the important matter of character-building, and frame their characters after the divine model.” The Youth Instructor, January 16, 1896.

“แต่วันหนึ่งกำลังจะมาถึง และใกล้เข้ามาเหนือเราแล้ว เมื่อทุกแง่มุมของอุปนิสัยจะถูกเปิดเผยออกด้วยการทดลองเป็นพิเศษ ผู้ที่ยังคงสัตย์ซื่อต่อหลักการ ผู้ที่ใช้ความเชื่อจนถึงที่สุด จะเป็นผู้ที่ได้พิสูจน์แล้วว่าซื่อตรงภายใต้การทดสอบและการทดลองในช่วงเวลาก่อนหน้าของช่วงเวลาแห่งพระกรุณาทดลองของตน และได้สร้างอุปนิสัยตามแบบอย่างของพระคริสต์ จะเป็นผู้ที่ได้สั่งสมความคุ้นเคยอย่างใกล้ชิดกับพระคริสต์ ผู้ซึ่งโดยพระปัญญาและพระคุณของพระองค์ ได้มีส่วนในพระลักษณะของพระเจ้า แต่ไม่มีมนุษย์ผู้ใดสามารถมอบความอุทิศถวายแห่งจิตใจและคุณลักษณะอันสูงส่งของจิตใจให้แก่อีกผู้หนึ่ง และเติมเต็มข้อบกพร่องของเขาด้วยพลังทางศีลธรรมได้ เราแต่ละคนสามารถทำสิ่งต่าง ๆ ได้มากเพื่อกันและกัน โดยการประทานแบบอย่างที่เป็นเหมือนพระคริสต์แก่ผู้คน และด้วยเหตุนี้จึงมีอิทธิพลต่อพวกเขาให้ไปหาพระคริสต์เพื่อรับความชอบธรรม ซึ่งหากปราศจากสิ่งนั้นแล้ว พวกเขาก็ไม่อาจยืนหยัดอยู่ได้ในการพิพากษา มนุษย์ทั้งหลายควรพิจารณาเรื่องสำคัญแห่งการสร้างอุปนิสัยด้วยการอธิษฐาน และหล่อหลอมอุปนิสัยของตนตามแบบอย่างของพระเจ้า” The Youth Instructor, January 16, 1896.