As we address the third proxy war, represented in verses thirteen through fifteen, we will remind ourselves of what has led up to these verses. In chapter ten, Daniel receives his final vision, and in doing so he is identified as understanding both the internal and external prophetic visions. The Hebrew word “dabar,” meaning “word” is translated as “thing.” In chapter nine, when Gabriel came to make Daniel understand the vision of the twenty-three hundred days, the Hebrew word “dabar” was translated as “matter.”
เมื่อเรากล่าวถึงสงครามตัวแทนครั้งที่สาม ซึ่งแสดงไว้ในข้อสิบสามถึงข้อสิบห้า เราจะทบทวนแก่ตนเองถึงสิ่งที่ได้นำมาสู่ข้อพระคัมภีร์เหล่านี้ ในบทที่สิบ ดาเนียลได้รับนิมิตสุดท้ายของเขา และในการนั้นเขาถูกระบุว่าเป็นผู้เข้าใจทั้งนิมิตเชิงพยากรณ์ภายในและภายนอก คำภาษาฮีบรู “dabar” ซึ่งมีความหมายว่า “ถ้อยคำ” ได้รับการแปลว่า “สิ่ง” ในบทที่เก้า เมื่อกาเบรียลมาเพื่อทำให้ดาเนียลเข้าใจนิมิตเรื่องสองพันสามร้อยวัน คำภาษาฮีบรู “dabar” ได้รับการแปลว่า “เรื่องราว”
Yea, whiles I was speaking in prayer, even the man Gabriel, whom I had seen in the vision at the beginning, being caused to fly swiftly, touched me about the time of the evening oblation. And he informed me, and talked with me, and said, O Daniel, I am now come forth to give thee skill and understanding. At the beginning of thy supplications the commandment came forth, and I am come to show thee; for thou art greatly beloved: therefore understand the matter, and consider the vision. Daniel 9:21–23.
แท้จริง ขณะที่ข้าพเจ้ากำลังกล่าวคำอธิษฐานอยู่นั้น กาเบรียลผู้นั้น ซึ่งข้าพเจ้าได้เห็นในนิมิตครั้งแรก ได้บินมาอย่างรวดเร็วและมาถึงข้าพเจ้าประมาณเวลาเครื่องบูชายามเย็น และท่านได้ชี้แจงแก่ข้าพเจ้า และพูดกับข้าพเจ้าว่า โอ ดาเนียล บัดนี้ข้าพเจ้าได้ออกมาเพื่อให้ท่านมีปัญญาและความเข้าใจ ตั้งแต่เมื่อท่านเริ่มคำวิงวอน พระบัญชาก็ได้ออกไป และข้าพเจ้ามาเพื่อสำแดงแก่ท่าน เพราะท่านเป็นผู้ที่ทรงรักยิ่ง ฉะนั้นจงเข้าใจเรื่องนี้ และใคร่ครวญนิมิตนั้น ดาเนียล 9:21–23
When Gabriel told Daniel to “understand the matter, and consider the vision,” the Hebrew word “biyn” was translated as both “understand” and also as “consider.” The word means to mentally separate. Gabriel informed Daniel to make a mental separation between the “dabar” translated as “matter” and the “mareh“, translated as “vision”. In order to understand the interpretation that Gabriel was providing to Daniel concerning the prophecy of twenty-three hundred years, Daniel was to recognize the distinction between the prophetic vision represented as the “matter” and the prophetic “mareh” vision. The “matter”, which is the “dabar,” meaning word, represents the external line of prophecy and the “mareh” vision represents the internal line of prophecy.
เมื่อกาเบรียลบอกดาเนียลให้ “เข้าใจข้อความนั้น และพิจารณานิมิต” คำภาษาฮีบรู “biyn” ได้รับการแปลทั้งว่า “เข้าใจ” และว่า “พิจารณา” ด้วย คำนี้มีความหมายว่าแยกออกจากกันในทางความคิด กาเบรียลได้บอกแก่ดาเนียลให้แยกในทางความคิดระหว่าง “dabar” ซึ่งแปลว่า “ข้อความ” กับ “mareh” ซึ่งแปลว่า “นิมิต” เพื่อจะเข้าใจคำอธิบายที่กาเบรียลกำลังมอบแก่ดาเนียลเกี่ยวกับคำพยากรณ์สองพันสามร้อยปี ดาเนียลจำต้องตระหนักถึงความแตกต่างระหว่างนิมิตเชิงพยากรณ์ที่แสดงในฐานะ “ข้อความ” กับนิมิตเชิงพยากรณ์ “mareh” “ข้อความ” ซึ่งก็คือ “dabar” อันมีความหมายว่า ถ้อยคำ เป็นตัวแทนของแนวคำพยากรณ์ภายนอก และนิมิต “mareh” เป็นตัวแทนของแนวคำพยากรณ์ภายใน
In Daniel chapter ten, the first truth that is revealed to the student of prophecy is that Daniel represents God’s people in the last days who understand both the internal and external lines of prophecy.
ในดาเนียลบทที่สิบ ความจริงประการแรกที่ถูกเปิดเผยแก่ผู้ศึกษาคำพยากรณ์คือ ดาเนียลเป็นตัวแทนของประชากรของพระเจ้าในวาระสุดท้าย ผู้ซึ่งเข้าใจทั้งแนวคำพยากรณ์ภายในและภายนอก
In the third year of Cyrus king of Persia a thing was revealed unto Daniel, whose name was called Belteshazzar; and the thing was true, but the time appointed was long: and he understood the thing, and had understanding of the vision. Daniel 10:1.
ในปีที่สามแห่งรัชกาลไซรัสกษัตริย์แห่งเปอร์เซีย มีพระวจนะประการหนึ่งทรงสำแดงแก่ดาเนียล ผู้ซึ่งมีนามเรียกว่าเบลเทชัสซาร์ และพระวจนะนั้นเป็นความจริง แต่กำหนดเวลานั้นยาวนาน และท่านก็เข้าใจพระวจนะนั้น และมีความเข้าใจในนิมิตนั้น ดาเนียล 10:1
The “thing,” is the Hebrew word “dabar,” and the “vision,” is the “mareh” vision. As a prophet, Daniel represents God’s last day people, whose perfect fulfillment is the one hundred and forty-four thousand. The third year of Cyrus places Daniel in the reform line that began at the time of the end in 1989. In “those days,” representing the history of 1989 to the soon coming Sunday law in the United States, Daniel was mourning for three weeks. In the reform line of the one hundred and forty-four thousand, the period of mourning is marking the three and a half days that the two witnesses of Revelation chapter eleven, are dead in the street. The street of that great city of Sodom and Egypt, where also our Lord was crucified, is also Ezekiel’s valley of dead dry bones.
“สิ่งนั้น” คือคำภาษาฮีบรูว่า “dabar” และ “นิมิต” นั้นคือนิมิต “mareh” ในฐานะผู้เผยพระวจนะ ดาเนียลเป็นตัวแทนของประชากรของพระเจ้าในยุคสุดท้าย ซึ่งความสำเร็จสมบูรณ์แบบที่สุดของพวกเขาคือหนึ่งแสนสี่หมื่นสี่พันคน ปีที่สามของไซรัสวางดาเนียลไว้ในแนวการปฏิรูปซึ่งเริ่มต้นขึ้น ณ เวลาแห่งอวสานในปี 1989 ใน “วันเหล่านั้น” ซึ่งเป็นตัวแทนของประวัติศาสตร์ตั้งแต่ปี 1989 จนถึงกฎหมายวันอาทิตย์ที่กำลังจะมาถึงในสหรัฐอเมริกา ดาเนียลกำลังไว้ทุกข์อยู่สามสัปดาห์ ในแนวการปฏิรูปของหนึ่งแสนสี่หมื่นสี่พันคน ช่วงเวลาแห่งการไว้ทุกข์นี้เป็นเครื่องหมายบ่งชี้ถึงสามวันครึ่งที่พยานทั้งสองในพระธรรมวิวรณ์ บทที่สิบเอ็ด นอนตายอยู่บนถนน ถนนแห่งมหานครใหญ่นั้น คือเมืองโสโดมและอียิปต์ ซึ่งองค์พระผู้เป็นเจ้าของเราก็ได้ทรงถูกตรึงกางเขนที่นั่นด้วย และถนนนั้นก็คือหุบเขาแห่งกระดูกแห้งที่ตายแล้วของเอเสเคียลด้วย.
In chapter ten, Daniel is transformed into the image of Christ, and touched three times in advance of Gabriel interpreting the vision which Daniel saw. The vision produced a separation of two classes of worshippers. The everlasting gospel always produces two classes of worshippers. Daniel represented the class of worshippers represented as the one hundred and forty-four thousand, in contrast with the class that fled in fear from the vision.
ในบทที่สิบ ดาเนียลได้รับการแปลงให้เป็นพระฉายาของพระคริสต์ และได้รับการสัมผัสสามครั้งล่วงหน้าก่อนที่กาเบรียลจะอธิบายนิมิตซึ่งดาเนียลได้เห็น นิมิตนั้นก่อให้เกิดการแยกออกเป็นผู้กราบนมัสการสองจำพวก ข่าวประเสริฐนิรันดร์ย่อมก่อให้เกิดผู้กราบนมัสการสองจำพวกอยู่เสมอ ดาเนียลเป็นตัวแทนของจำพวกผู้กราบนมัสการที่แทนด้วยหนึ่งแสนสี่หมื่นสี่พัน ตรงกันข้ามกับจำพวกที่หลบหนีไปด้วยความหวาดกลัวเพราะนิมิตนั้น
Prior to chapter ten Gabriel came three times to Daniel to interpret a vision. He interpreted the visions of chapters seven and eight, which illustrated the kingdoms of Bible prophecy in both their political manifestation (chapter seven), and their religious manifestation (chapter eight). Then in chapter nine Gabriel interpreted the twenty-three-hundred-year prophecy. Gabriel arrives in chapter ten to finish the interpretation that was left incomplete in chapter nine, and to provide Daniel with the interpretation of the vision which produced the two classes of worshippers. Gabriel first provides Daniel with a general overview of the vision in verse fourteen.
ก่อนถึงบทที่สิบ กาเบรียลได้มาหาดาเนียลสามครั้งเพื่ออธิบายนิมิต เขาได้อธิบายนิมิตในบทที่เจ็ดและแปด ซึ่งแสดงให้เห็นอาณาจักรต่าง ๆ แห่งคำพยากรณ์ในพระคัมภีร์ ทั้งในการสำแดงออกทางการเมืองของอาณาจักรเหล่านั้น (บทที่เจ็ด) และในการสำแดงออกทางศาสนา (บทที่แปด) ต่อมาในบทที่เก้า กาเบรียลได้อธิบายคำพยากรณ์สองพันสามร้อยปี กาเบรียลมาถึงในบทที่สิบเพื่อให้อรรถาธิบายที่ยังค้างไม่สมบูรณ์ในบทที่เก้าสำเร็จครบถ้วน และเพื่อมอบคำอธิบายนิมิตซึ่งก่อให้เกิดผู้กราบนมัสการสองจำพวกแก่ดาเนียล เบื้องแรก กาเบรียลได้ให้ภาพรวมทั่วไปของนิมิตแก่ดาเนียลในข้อที่สิบสี่
Now I am come to make thee understand what shall befall thy people in the latter days: for yet the vision is for many days. Daniel 10:14.
บัดนี้ข้าพเจ้ามาเพื่อให้ท่านเข้าใจถึงสิ่งที่จะเกิดแก่ชนชาติของท่านในวาระสุดท้าย เพราะว่านิมิตนั้นยังเป็นเรื่องของวันเวลาอีกมากนัก Daniel 10:14
The vision of Christ, which produced two classes of worshippers, represents what shall befall God’s people in the last days. The interpretation of chapters seven and eight was an interpretation of the history represented by the rise and fall of the kingdoms of Bible prophecy, as illustrated by beasts of prey and sanctuary animals respectively. The interpretation of chapter nine, was a detailed breakdown of the different prophetic periods represented within the prophecy of twenty-three hundred years. Somehow the vision of the glorified Christ in chapter ten represented what shall befall God’s people in the last days. Before Gabriel begins with the detailed outline of history, which is the interpretation of the vision of the glorified Christ, he reminds Daniel that he has already told Daniel what the interpretation represents.
นิมิตแห่งพระคริสต์ ซึ่งก่อให้เกิดผู้นมัสการสองจำพวก เป็นภาพแทนสิ่งที่จะบังเกิดแก่ประชากรของพระเจ้าในวาระสุดท้าย การตีความบทที่เจ็ดและแปดเป็นการอธิบายประวัติศาสตร์ที่แสดงไว้โดยการขึ้นและการล่มสลายของบรรดาอาณาจักรในคำพยากรณ์แห่งพระคัมภีร์ โดยมีสัตว์ร้ายและสัตว์แห่งสถานนมัสการเป็นภาพประกอบตามลำดับ การตีความบทที่เก้าเป็นการแจกแจงอย่างละเอียดของช่วงเวลาพยากรณ์ต่าง ๆ ที่บรรจุอยู่ภายในคำพยากรณ์สองพันสามร้อยปี นิมิตแห่งพระคริสต์ผู้ทรงพระสิริในบทที่สิบนั้น เป็นภาพแทนสิ่งที่จะบังเกิดแก่ประชากรของพระเจ้าในวาระสุดท้าย ก่อนที่กาเบรียลจะเริ่มต้นด้วยโครงร่างประวัติศาสตร์อย่างละเอียด ซึ่งเป็นการตีความนิมิตแห่งพระคริสต์ผู้ทรงพระสิรินั้น เขาได้เตือนดาเนียลว่าก่อนหน้านี้เขาได้บอกดาเนียลแล้วว่า การตีความนั้นเป็นภาพแทนของสิ่งใด
Then said he, Knowest thou wherefore I come unto thee? and now will I return to fight with the prince of Persia: and when I am gone forth, lo, the prince of Grecia shall come. Daniel 10:20.
แล้วท่านกล่าวว่า “เจ้ารู้หรือไม่ว่าเหตุใดข้าพเจ้าจึงมาหาเจ้า? และบัดนี้ข้าพเจ้าจะกลับไปต่อสู้กับเจ้าแห่งเปอร์เซีย และเมื่อข้าพเจ้าออกไปแล้ว ดูเถิด เจ้าแห่งกรีกจะมา” ดาเนียล 10:20
Gabriel reminds Daniel that he had told Daniel in verse fourteen, that he had come to make Daniel understand what shall befall God’s people in the last days, and he expected Daniel to place the following presentation of prophetic history in that context. Daniel had been seeking a specific understanding from the first day in which he began to mourn.
กาเบรียลเตือนดาเนียลว่า เขาได้บอกดาเนียลไว้แล้วในข้อสิบสี่ว่า เขาได้มาเพื่อให้ดาเนียลเข้าใจว่าอะไรจะเกิดขึ้นแก่ประชากรของพระเจ้าในวาระสุดท้าย และเขาคาดหวังให้ดาเนียลวางการนำเสนอประวัติศาสตร์เชิงพยากรณ์ต่อไปนี้ไว้ในบริบทนั้น ดาเนียลได้แสวงหาความเข้าใจโดยเฉพาะมาตั้งแต่วันแรกที่ท่านเริ่มโศกเศร้า។
Then said he unto me, Fear not, Daniel: for from the first day that thou didst set thine heart to understand, and to chasten thyself before thy God, thy words were heard, and I am come for thy words. But the prince of the kingdom of Persia withstood me one and twenty days: but, lo, Michael, one of the chief princes, came to help me; and I remained there with the kings of Persia. Daniel 10:12, 13.
แล้วท่านกล่าวแก่ข้าพเจ้าว่า ดาเนียลเอ๋ย อย่ากลัวเลย เพราะตั้งแต่วันแรกที่ท่านตั้งใจจะเข้าใจ และถ่อมใจลงต่อพระพักตร์พระเจ้าของท่าน ถ้อยคำของท่านก็ได้รับการสดับแล้ว และข้าพเจ้ามาเพราะถ้อยคำของท่าน แต่เจ้าผู้ครองราชอาณาจักรเปอร์เซียได้ขัดขวางข้าพเจ้าอยู่ยี่สิบเอ็ดวัน แต่ดูเถิด มีคาเอล ผู้เป็นหนึ่งในบรรดาเจ้าผู้ครองชั้นสูง ได้มาช่วยข้าพเจ้า และข้าพเจ้ายังคงอยู่ที่นั่นกับบรรดากษัตริย์แห่งเปอร์เซีย ดาเนียล 10:12, 13
After Daniel’s three weeks of mourning, he saw the vision of Christ, that prophetically aligned with the vision of Christ that John in Patmos had witnessed.
ภายหลังการคร่ำครวญอยู่สามสัปดาห์ของดาเนียล ท่านได้เห็นนิมิตของพระคริสต์ ซึ่งสอดคล้องกันในเชิงพยากรณ์กับนิมิตของพระคริสต์ที่ยอห์นบนเกาะปัทโมสได้เห็นเป็นพยานไว้។
“No less a personage than the Son of God appeared to Daniel. This description is similar to that given by John when Christ was revealed to him upon the Isle of Patmos. Our Lord now comes with another heavenly messenger to teach Daniel what would take place in the latter days. This knowledge was given to Daniel and recorded by inspiration for us upon whom the ends of the world are come.
“มิใช่บุคคลที่ต่ำต้อยไปกว่าพระบุตรของพระเจ้าเองที่ได้ทรงปรากฏแก่ดาเนียล คำพรรณนานี้คล้ายคลึงกับที่ยอห์นได้รับเมื่อพระคริสต์ทรงสำแดงพระองค์แก่ท่านบนเกาะปัทมอส บัดนี้องค์พระผู้เป็นเจ้าของเราทรงเสด็จมาพร้อมกับผู้สื่อข่าวฝ่ายสวรรค์อีกองค์หนึ่ง เพื่อสอนดาเนียลถึงสิ่งที่จะเกิดขึ้นในวาระสุดท้าย ความรู้นี้ได้ประทานแก่ดาเนียล และได้ถูกบันทึกไว้โดยการดลใจสำหรับพวกเรา ผู้ซึ่งปลายยุคของโลกได้มาถึงแล้ว”
“The great truths revealed by the world’s Redeemer are for those who search for truth as for hid treasures. Daniel was an aged man. His life had been passed amid the fascinations of a heathen court, his mind cumbered with the affairs of a great empire; yet he turns aside from all these to afflict his soul before God, and seek a knowledge of the purposes of the Most High. And in response to his supplications, light from the heavenly courts was communicated for those who should live in the latter days. With what earnestness, then, should we seek God, that he may open our understanding to comprehend the truths brought to us from Heaven.
“ความจริงอันยิ่งใหญ่ที่พระผู้ไถ่ของโลกได้ทรงสำแดงนั้น มีไว้สำหรับผู้ที่แสวงหาความจริงประดุจแสวงหาขุมทรัพย์ที่ซ่อนไว้ ดาเนียลเป็นชายชราแล้ว ชีวิตของท่านได้ผ่านพ้นท่ามกลางเสน่ห์ดึงดูดของราชสำนักคนต่างศาสนา จิตใจของท่านถูกผูกพันอยู่กับกิจธุระของจักรวรรดิอันยิ่งใหญ่; กระนั้น ท่านก็หันเหจากสิ่งทั้งปวงเหล่านี้ เพื่อถ่อมจิตวิญญาณของตนต่อพระพักตร์พระเจ้า และแสวงหาความรู้เกี่ยวกับพระประสงค์ขององค์ผู้สูงสุด และเพื่อตอบคำวิงวอนของท่าน แสงสว่างจากราชสำนักแห่งสวรรค์ก็ได้ถูกสื่อมาแก่ผู้ซึ่งจะมีชีวิตอยู่ในยุคสุดท้าย ถ้าเช่นนั้น เราควรแสวงหาพระเจ้าด้วยความจริงจังเพียงใด เพื่อพระองค์จะทรงเปิดความเข้าใจของเราให้หยั่งรู้ความจริงทั้งหลายที่ได้ถูกนำมายังเราจากสวรรค์”
“‘And I Daniel alone saw the vision; for the men that were with me saw not the vision; but a great quaking fell upon them, so that they fled to hide themselves…. And there remained no strength in me; for my comeliness was turned in me into corruption, and I retained no strength.’ Such will be the experience of every one who is truly sanctified. The clearer their views of the greatness, glory, and perfection of Christ, the more vividly will they see their own weakness and imperfection. They will have no disposition to claim a sinless character; that which has appeared right and comely in themselves will, in contrast with Christ’s purity and glory, appear only as unworthy and corruptible. It is when men are separated from God, when they have very indistinct views of Christ, that they say, ‘I am sinless; I am sanctified.’
“‘และข้าพเจ้า คือดาเนียล เห็นนิมิตนั้นแต่ผู้เดียว เพราะคนที่อยู่กับข้าพเจ้ามิได้เห็นนิมิตนั้นเลย แต่ความครั่นคร้ามอย่างใหญ่ยิ่งตกอยู่เหนือเขาทั้งหลาย จนเขาพากันหนีไปซ่อนตัว…. และไม่มีกำลังเหลืออยู่ในข้าพเจ้าเลย เพราะความงามของข้าพเจ้ากลับกลายเป็นความเสื่อมทรามในตัวข้าพเจ้า และข้าพเจ้าก็ไม่มีกำลังเหลืออยู่เลย’ นี่จะเป็นประสบการณ์ของทุกคนที่ได้รับการชำระให้บริสุทธิ์อย่างแท้จริง ยิ่งเขามองเห็นความยิ่งใหญ่ พระสิริ และความสมบูรณ์พร้อมของพระคริสต์ได้ชัดเจนเพียงใด เขาก็จะยิ่งเห็นความอ่อนแอและความไม่สมบูรณ์ของตนเองอย่างแจ่มชัดเพียงนั้น เขาจะไม่มีแนวโน้มที่จะอ้างว่าตนมีลักษณะปราศจากบาป สิ่งที่เคยปรากฏว่าถูกต้องและงดงามในตนเองนั้น เมื่อนำไปเทียบกับความบริสุทธิ์และพระสิริของพระคริสต์แล้ว จะปรากฏว่าเป็นเพียงสิ่งที่ไม่คู่ควรและเสื่อมทรามเท่านั้น เมื่อใดที่มนุษย์แยกตนออกจากพระเจ้า และมีมุมมองต่อพระคริสต์อย่างเลือนรางอย่างยิ่ง เมื่อนั้นเองเขาจึงกล่าวว่า ‘ข้าพเจ้าปราศจากบาป; ข้าพเจ้าได้รับการชำระให้บริสุทธิ์แล้ว’”
“Gabriel then appeared to the prophet, and thus addressed him; ‘O Daniel, a man greatly beloved, understand the words that I speak unto thee, and stand upright; for unto thee am I now sent. And when he had spoken this word unto me, I stood trembling. Then said he unto me, Fear not, Daniel; for from the first day that thou didst set thine heart to understand, and to chasten thyself before thy God, thy words were heard, and I am come for thy words.’
“แล้วกาเบรียลก็ปรากฏแก่ผู้พยากรณ์ และกล่าวแก่ท่านดังนี้ว่า ‘โอ ดาเนียล ผู้เป็นที่รักยิ่ง จงเข้าใจถ้อยคำที่เรากล่าวแก่ท่าน และจงยืนตัวตรงเถิด เพราะบัดนี้เราถูกส่งมายังท่าน’ และเมื่อท่านกล่าวถ้อยคำนี้แก่ข้าพเจ้าแล้ว ข้าพเจ้าก็ยืนขึ้นด้วยอาการตัวสั่น แล้วท่านจึงกล่าวแก่ข้าพเจ้าว่า ‘ดาเนียลเอ๋ย อย่ากลัวเลย เพราะตั้งแต่วันแรกที่ท่านตั้งใจจะเข้าใจ และถ่อมตนลงเฉพาะพระพักตร์พระเจ้าของท่านนั้น ถ้อยคำของท่านก็ได้รับการสดับแล้ว และเราได้มาเพราะถ้อยคำของท่าน’”
“What great honor was shown to Daniel by the Majesty of Heaven! He comforts his trembling servant, and assures him that his prayer was heard in Heaven, and that in answer to that fervent petition, the angel Gabriel was sent to affect the heart of the Persian king. The monarch had resisted the impressions of the Spirit of God during the three weeks while Daniel was fasting and praying, but Heaven’s Prince, the archangel, Michael, was sent to turn the heart of the stubborn king to take some decided action to answer the prayer of Daniel.
“พระบรมเดชานุภาพแห่งสวรรค์ทรงสำแดงเกียรติอันยิ่งใหญ่แก่ดาเนียลเพียงใด! พระองค์ทรงปลอบโยนผู้รับใช้ของพระองค์ซึ่งกำลังสั่นเทิ้ม และทรงยืนยันแก่เขาว่าคำอธิษฐานของเขาได้รับการสดับฟังในสวรรค์ และเพื่อตอบคำวิงวอนอันแรงกล้านั้น ทูตกาเบรียลจึงถูกส่งมาเพื่อโน้มน้าวพระทัยของกษัตริย์เปอร์เซีย พระมหากษัตริย์องค์นั้นได้ขัดขืนต่อความประทับใจจากพระวิญญาณของพระเจ้าอยู่ตลอดสามสัปดาห์ในระหว่างที่ดาเนียลอดอาหารและอธิษฐาน แต่เจ้าผู้ครองแห่งสวรรค์ คือมีคาเอล อัครทูตสวรรค์ ได้รับการส่งมาเพื่อทรงหันพระทัยของกษัตริย์ผู้ดื้อรั้นนั้น ให้ทรงดำเนินการบางประการอย่างเด็ดขาดเพื่อตอบคำอธิษฐานของดาเนียล”
“‘And when he had spoken such words unto me, I set my face toward the ground, and I became dumb. And behold, one like the similitude of the sons of men touched my lips…. And said, O man greatly beloved, fear not: peace be unto thee; be strong, yea, be strong. And when he had spoken unto me, I was strengthened, and said, Let my lord speak; for thou hast strengthened me.’ So great was the divine glory revealed to Daniel that he could not endure the sight. Then the messenger of Heaven veiled the brightness of his presence and appeared to the prophet as ‘one like the similitude of the sons of men.’ By his divine power he strengthened this man of integrity and of faith, to hear the message sent to him from God.
“‘และเมื่อท่านกล่าวถ้อยคำเช่นนั้นแก่ข้าพเจ้า ข้าพเจ้าก็ก้มหน้าลงถึงดินและเป็นใบ้ และดูเถิด ผู้หนึ่งซึ่งมีลักษณะคล้ายบุตรทั้งหลายของมนุษย์มาแตะต้องริมฝีปากของข้าพเจ้า…. และกล่าวว่า โอ มนุษย์ผู้เป็นที่รักยิ่ง อย่ากลัวเลย สันติสุขจงมีแก่ท่าน จงเข้มแข็งเถิด เออ จงเข้มแข็งเถิด และเมื่อท่านกล่าวแก่ข้าพเจ้าแล้ว ข้าพเจ้าก็มีกำลังขึ้น และกล่าวว่า ขอเจ้านายของข้าพเจ้าจงกล่าวเถิด เพราะท่านได้ให้กำลังแก่ข้าพเจ้าแล้ว’ พระสิริแห่งสวรรค์ที่ทรงสำแดงแก่ดาเนียลนั้นยิ่งใหญ่เสียจนเขาไม่อาจทนต่อภาพนั้นได้ แล้วผู้สื่อข่าวจากสวรรค์จึงทรงปิดบังความเจิดจ้าแห่งการทรงสถิตของพระองค์ไว้ และทรงปรากฏแก่ผู้เผยพระวจนะในลักษณะของ ‘ผู้หนึ่งซึ่งมีลักษณะคล้ายบุตรทั้งหลายของมนุษย์’ โดยฤทธานุภาพแห่งพระองค์ พระองค์ได้ทรงเสริมกำลังชายผู้มีความสัตย์ซื่อและความเชื่อผู้นี้ เพื่อให้เขาได้ยินข่าวสารที่พระเจ้าทรงส่งมายังเขา”
“Daniel was a devoted servant of the Most High. His long life was filled up with noble deeds of service for his Master. His purity of character, and unwavering fidelity, are equaled only by his humility of heart and his contrition before God. We repeat, The life of Daniel is an inspired illustration of true sanctification.” Review and Herald, February 8, 1881.
“ดาเนียลเป็นผู้รับใช้ที่อุทิศตนขององค์ผู้สูงสุด ชีวิตอันยืนยาวของท่านเต็มเปี่ยมด้วยกิจการอันสูงส่งในการปรนนิบัตินายของท่าน ความบริสุทธิ์แห่งลักษณะนิสัย และความซื่อสัตย์มั่นคงไม่หวั่นไหวของท่าน จะมีสิ่งใดเสมอเหมือนได้ก็มีเพียงความถ่อมใจในจิตใจของท่านและความสำนึกผิดของท่านต่อพระพักตร์พระเจ้าเท่านั้น เราขอกล่าวซ้ำว่า ชีวิตของดาเนียลเป็นแบบฉบับแห่งการชำระให้บริสุทธิ์อย่างแท้จริงซึ่งได้รับการดลใจไว้” Review and Herald, February 8, 1881.
Daniel’s experience in chapter ten, represents God’s people in the last days, who as Daniel and John, understand the Revelation of Jesus Christ. The key to placing Daniel into the prophetic history where his experience is located is based upon the fact that he was in mourning, and that Michael was sent at the conclusion of the twenty-one days. In the first verse, Daniel records that he had understanding of both the internal and external visions of prophecy. Prior to the twenty-one days Daniel had an incomplete understanding of the two visions, but with the interpretation of Gabriel, Daniel fully grasps the “thing” and the “vision” as different revelations.
ประสบการณ์ของดาเนียลในบทที่สิบ เป็นตัวแทนประชากรของพระเจ้าในวาระสุดท้าย ผู้ซึ่งเช่นเดียวกับดาเนียลและยอห์น เข้าใจวิวรณ์แห่งพระเยซูคริสต์ กุญแจสำคัญในการจัดวางดาเนียลไว้ในประวัติศาสตร์เชิงพยากรณ์ ณ ตำแหน่งที่ประสบการณ์ของเขาตั้งอยู่ ตั้งอยู่บนข้อเท็จจริงที่ว่าเขาอยู่ในความโศกเศร้า และมีคาเอลถูกทรงส่งมาเมื่อสิ้นสุดยี่สิบเอ็ดวัน ในข้อแรก ดาเนียลบันทึกว่าเขามีความเข้าใจทั้งนิมิตภายในและนิมิตภายนอกแห่งคำพยากรณ์ ก่อนยี่สิบเอ็ดวันนั้น ดาเนียลมีความเข้าใจที่ยังไม่สมบูรณ์เกี่ยวกับนิมิตทั้งสอง แต่ด้วยการตีความของกาเบรียล ดาเนียลจึงเข้าใจอย่างถ่องแท้ถึง “สิ่งนั้น” และ “นิมิต” ว่าเป็นการสำแดงที่แตกต่างกัน
“As the time approached for the close of the seventy years’ captivity, Daniel’s mind became greatly exercised upon the prophecies of Jeremiah. He saw that the time was at hand when God would give his chosen people another trial; and with fasting, humiliation, and prayer, he importuned the God of Heaven in behalf of Israel, in these words: ‘O Lord, the great and dreadful God, keeping the covenant and mercy to them that love him, and to them that keep his commandments’; we have sinned, and have committed iniquity, and have done wickedly, and have rebelled, even by departing from thy precepts and from thy judgments; neither have we hearkened unto thy servants the prophets, which spake in thy name to our kings, our princes, and our fathers, and to all the people of the land.’
“เมื่อเวลาใกล้เข้ามาสำหรับการสิ้นสุดแห่งการเป็นเชลยเจ็ดสิบปี จิตใจของดาเนียลก็ถูกกระตุ้นอย่างยิ่งด้วยคำพยากรณ์ของเยเรมีย์ เขาเห็นว่าเวลานั้นใกล้เข้ามาแล้วที่พระเจ้าจะทรงประทานการทดลองอีกครั้งหนึ่งแก่ชนชาติที่ทรงเลือกสรรของพระองค์ และด้วยการอดอาหาร การถ่อมตน และการอธิษฐาน เขาจึงวิงวอนต่อพระเจ้าแห่งสวรรค์แทนอิสราเอลด้วยถ้อยคำเหล่านี้ว่า ‘ข้าแต่องค์พระผู้เป็นเจ้า พระเจ้าผู้ยิ่งใหญ่และน่าเกรงขาม ผู้ทรงรักษาพันธสัญญาและพระเมตตาแก่บรรดาผู้ที่รักพระองค์ และแก่บรรดาผู้ที่รักษาพระบัญญัติของพระองค์’; พวกข้าพระองค์ได้ทำบาป และได้กระทำความชั่วช้า และได้ประพฤติอย่างอธรรม และได้กบฏ แม้ถึงกับหันเหไปจากข้อกำหนดและจากคำพิพากษาของพระองค์ ทั้งพวกข้าพระองค์มิได้เชื่อฟังบรรดาผู้พยากรณ์ผู้รับใช้ของพระองค์ ซึ่งได้กล่าวในพระนามของพระองค์แก่บรรดากษัตริย์ของพวกข้าพระองค์ บรรดาเจ้านายของพวกข้าพระองค์ บรรพบุรุษของพวกข้าพระองค์ และแก่ประชาชนทั้งสิ้นแห่งแผ่นดินนั้น’”
“Notice these words. Daniel does not proclaim his own fidelity before the Lord. Instead of claiming to be pure and holy, he identifies himself with the really sinful of Israel. The wisdom which God imparted to him was as far superior to the wisdom of the wise men of the world as the light of the sun shining in the heavens at noonday is brighter than the feeblest star. Yet ponder the prayer from the lips of this man so highly favored of Heaven. With deep humiliation, with tears, and with rending of heart, he pleads for himself and for his people. He lays his soul open before God, confessing his own vileness, and acknowledging the Lord’s greatness and majesty.
“จงสังเกตถ้อยคำเหล่านี้ ดาเนียลมิได้ประกาศความสัตย์ซื่อของตนเองต่อพระพักตร์องค์พระผู้เป็นเจ้า แทนที่จะอ้างว่าตนบริสุทธิ์และศักดิ์สิทธิ์ เขากลับถือว่าตนเองเป็นหนึ่งเดียวกับผู้ที่มีบาปอย่างแท้จริงในอิสราเอล สติปัญญาซึ่งพระเจ้าทรงประทานแก่เขานั้นสูงล้ำเหนือกว่าสติปัญญาของบรรดาปราชญ์แห่งโลกนี้ ไกลเท่ากับที่แสงของดวงอาทิตย์ซึ่งส่องอยู่บนท้องฟ้าในเวลาเที่ยงวันสว่างกว่าดาวฤกษ์ที่ริบหรี่ที่สุด กระนั้น จงใคร่ครวญคำอธิษฐานที่ออกมาจากริมฝีปากของผู้นี้ ผู้ซึ่งเป็นที่โปรดปรานอย่างยิ่งจากสวรรค์ ด้วยความถ่อมตนอย่างลึกซึ้ง ด้วยน้ำตา และด้วยใจที่ฉีกขาด เขาวิงวอนเพื่อตนเองและเพื่อชนชาติของตน เขาเปิดจิตวิญญาณของตนต่อพระพักตร์พระเจ้า สารภาพความเลวทรามของตนเอง และยอมรับถึงความยิ่งใหญ่และพระบรมเดชานุภาพขององค์พระผู้เป็นเจ้า”
“What earnestness and fervor characterize his supplications! He is coming nearer and nearer to God. The hand of faith is reached upward to grasp the never-failing promises of the Most High. His soul is wrestling in agony. And he has the evidence that his prayer is heard. He feels that victory is his. If we as a people would pray as Daniel prayed, and wrestle as he wrestled, humbling our souls before God, we should realize as marked answers to our petitions as were granted to Daniel. Hear how he presses his case at the court of Heaven:
“คำวิงวอนของเขามีความจริงจังและความเร่าร้อนเพียงใด! เขากำลังเข้าใกล้พระเจ้ายิ่งขึ้นทุกที มือแห่งความเชื่อได้ยื่นขึ้นไปเพื่อยึดจับพระสัญญาที่ไม่เคยล้มเหลวขององค์ผู้สูงสุด จิตวิญญาณของเขากำลังต่อสู้อย่างทุกข์ระทม และเขามีหลักฐานว่าคำอธิษฐานของเขาได้รับการสดับฟัง เขารู้สึกว่าชัยชนะเป็นของเขา หากเราทั้งหลายในฐานะชนชาติหนึ่งจะอธิษฐานดังที่ดาเนียลอธิษฐาน และต่อสู้อย่างที่เขาต่อสู้ ถ่อมจิตวิญญาณของเราต่อพระพักตร์พระเจ้า เราก็จะประจักษ์ถึงคำตอบอันเด่นชัดต่อคำทูลขอของเรา ดังที่ได้ทรงประทานแก่ดาเนียล จงฟังว่าเขาทูลเสนอคดีของตนอย่างไรในราชสำนักแห่งสวรรค์:”
“‘O my God, incline thine ear, and hear; open thine eyes, and behold our desolations, and the city which is called by thy name; for we do not present our supplications before thee for our righteousnesses, but for thy great mercies. O Lord, hear; O Lord, forgive; O Lord, hearken and do; defer not, for thine own sake, O my God; for thy city and thy people are called by thy name. And whilst I was speaking and praying, and confessing my sin and the sin of my people, … even the man Gabriel, whom I had seen in the vision at the beginning, being caused to fly swiftly, touched me about the time of the evening oblation.’
“‘ข้าแต่พระเจ้าของข้าพระองค์ ขอทรงเงี่ยพระกรรณของพระองค์และทรงฟัง ขอทรงลืมพระเนตรของพระองค์และทอดพระเนตรความรกร้างของพวกข้าพระองค์ และนครซึ่งได้เรียกตามพระนามของพระองค์ เพราะว่าพวกข้าพระองค์มิได้นำคำวิงวอนของพวกข้าพระองค์มาถวายต่อพระพักตร์พระองค์โดยอาศัยความชอบธรรมของพวกข้าพระองค์ แต่โดยอาศัยพระกรุณาอันใหญ่ยิ่งของพระองค์ ข้าแต่องค์พระผู้เป็นเจ้า ขอทรงฟัง ข้าแต่องค์พระผู้เป็นเจ้า ขอทรงโปรดอภัย ข้าแต่องค์พระผู้เป็นเจ้า ขอทรงสดับและทรงกระทำ อย่าทรงหน่วงเหนี่ยวเลย เพราะเห็นแก่พระองค์เอง ข้าแต่พระเจ้าของข้าพระองค์ เพราะนครของพระองค์และชนชาติของพระองค์ได้เรียกตามพระนามของพระองค์ และขณะที่ข้าพระองค์กำลังกล่าวและอธิษฐาน และสารภาพบาปของข้าพระองค์และบาปของชนชาติของข้าพระองค์อยู่ … กาเบรียล ผู้นั้นซึ่งข้าพระองค์ได้เห็นในนิมิตครั้งต้น ได้บินมาอย่างรวดเร็วและแตะต้องข้าพระองค์ราวเวลาเครื่องบูชายามเย็น’”
“As Daniel’s prayer is going forth, the angel Gabriel comes sweeping down from the heavenly courts, to tell him that his petitions are heard and answered. This mighty angel has been commissioned to give him skill and understanding,—to open before him the mysteries of future ages. Thus, while earnestly seeking to know and understand the truth, Daniel was brought into communion with Heaven’s delegated messenger.
“ขณะที่คำอธิษฐานของดาเนียลกำลังขึ้นไป ทูตสวรรค์กาเบรียลก็บินลงมาอย่างรวดเร็วจากราชสำนักแห่งสวรรค์ เพื่อบอกเขาว่าคำทูลขอของเขาได้รับการสดับฟังและได้รับคำตอบแล้ว ทูตสวรรค์ผู้ทรงฤทธิ์องค์นี้ได้รับมอบหมายให้ประทานความชำนาญและความเข้าใจแก่เขา—เพื่อเปิดเผยต่อหน้าเขาถึงความลี้ลับแห่งยุคสมัยในอนาคต ดังนั้น ในขณะที่ดาเนียลแสวงหาอย่างจริงจังที่จะรู้และเข้าใจความจริง เขาจึงถูกนำเข้าสู่การมีสามัคคีธรรมกับผู้สื่อสารซึ่งสวรรค์ทรงมอบหมายไว้”
“The man of God was praying, not for a flight of happy feeling, but for a knowledge of the divine will. And he desired this knowledge, not merely for himself, but for his people. His great burden was for Israel, who were not, in the strictest sense, keeping the law of God. He acknowledges that all their misfortunes have come upon them in consequence of their transgressions of that holy law. He says, ‘We have sinned, we have done wickedly…. Because for our sins and for the iniquities of our fathers, Jerusalem and thy people are become a reproach to all that are about us.’ They had lost their peculiar, holy character as God’s chosen people. ‘Now therefore, O our God, hear the prayer of thy servant, and his supplications, and cause thy face to shine upon thy sanctuary that is desolate.’ Daniel’s heart turns with intense longing to the desolate sanctuary of God. He knows that its prosperity can be restored only as Israel shall repent of their transgressions of God’s law, and become humble, and faithful, and obedient.
“บุรุษของพระเจ้ากำลังอธิษฐาน มิใช่เพื่อความปลาบปลื้มแห่งความรู้สึกอันสุขสันต์ชั่ววูบ แต่เพื่อความรู้ในพระประสงค์ของพระเจ้า และเขาปรารถนาความรู้นี้ มิใช่เพียงเพื่อตนเองเท่านั้น แต่เพื่อประชากรของเขาด้วย ภาระอันยิ่งใหญ่ของเขาคืออิสราเอล ผู้ซึ่งมิได้รักษาธรรมบัญญัติของพระเจ้าอย่างเคร่งครัดที่สุด เขายอมรับว่าเคราะห์ร้ายทั้งสิ้นของพวกเขาได้มาถึงพวกเขาอันเป็นผลสืบเนื่องจากการล่วงละเมิดธรรมบัญญัติอันบริสุทธิ์นั้น เขากล่าวว่า ‘ข้าพระองค์ทั้งหลายได้กระทำบาป ข้าพระองค์ทั้งหลายได้กระทำความชั่วช้า…. เพราะเหตุบาปของข้าพระองค์ทั้งหลาย และเพราะเหตุความชั่วช้าของบรรพบุรุษของข้าพระองค์ทั้งหลาย กรุงเยรูซาเล็มและประชากรของพระองค์ได้กลายเป็นที่ติฉินแก่บรรดาผู้ที่อยู่รอบข้างข้าพระองค์ทั้งหลาย’ พวกเขาได้สูญเสียลักษณะอันจำเพาะและบริสุทธิ์ในฐานะชนชาติที่ทรงเลือกสรรของพระเจ้า ‘บัดนี้ เหตุฉะนั้น ข้าแต่พระเจ้าของข้าพระองค์ ขอทรงสดับคำอธิษฐานของผู้รับใช้ของพระองค์ และคำวิงวอนของเขา และขอทรงให้พระพักตร์ของพระองค์ทอแสงเหนือสถานนมัสการของพระองค์ซึ่งรกร้างอยู่’ ใจของดาเนียลหันไปด้วยความอาลัยอันแรงกล้าต่อสถานนมัสการอันรกร้างของพระเจ้า เขารู้ว่าความรุ่งเรืองของสถานนั้นจะได้รับการฟื้นฟูได้ก็แต่ต่อเมื่ออิสราเอลกลับใจจากการล่วงละเมิดธรรมบัญญัติของพระเจ้า และกลายเป็นผู้ถ่อมตน ซื่อสัตย์ และเชื่อฟัง”
“In answer to his petition, Daniel received not only the light and truth which he and his people most needed, but a view of the great events of the future, even to the advent of the world’s Redeemer. Those who claim to be sanctified, while they have no desire to search the Scriptures, or to wrestle with God in prayer for a clearer understanding of Bible truth, know not what true sanctification is.
“เพื่อตอบคำทูลขอของท่าน ดาเนียลได้รับไม่เพียงแต่ความสว่างและความจริงซึ่งท่านและประชากรของท่านจำเป็นต้องมีมากที่สุดเท่านั้น หากยังได้รับภาพรวมของเหตุการณ์ยิ่งใหญ่แห่งอนาคต ตลอดจนถึงการเสด็จมาของพระผู้ไถ่ของโลกด้วย ผู้ที่อ้างว่าตนได้รับการชำระให้บริสุทธิ์แล้ว ทั้ง ๆ ที่ไม่มีความปรารถนาจะค้นพระคัมภีร์ หรือจะต่อสู้ปล้ำกับพระเจ้าในการอธิษฐานเพื่อให้เข้าใจความจริงแห่งพระคัมภีร์ได้ชัดเจนยิ่งขึ้น ย่อมไม่รู้ว่าการชำระให้บริสุทธิ์ที่แท้จริงคืออะไร”
“All who believe with the heart the word of God will hunger and thirst for a knowledge of his will. God is the author of truth. He enlightens the darkened understanding, and gives to the human mind power to grasp and comprehend the truths which he has revealed.
“บรรดาผู้ที่เชื่อพระวจนะของพระเจ้าด้วยใจจะหิวกระหายที่จะรู้จักพระประสงค์ของพระองค์ พระเจ้าทรงเป็นผู้ทรงประพันธ์แห่งความจริง พระองค์ทรงส่องสว่างแก่ความเข้าใจที่มืดมน และประทานกำลังแก่จิตใจมนุษย์ให้สามารถหยั่งรู้และเข้าใจความจริงทั้งหลายซึ่งพระองค์ได้ทรงสำแดงไว้”
“Daniel talked with God. Heaven was opened before him. But the high honors granted him were the result of humiliation and earnest seeking. He did not think, as do many at the present day, that it is no matter what we believe, if we are only honest, and love Jesus. True love for Jesus will lead to the most close and earnest inquiry as to what is truth. Christ prayed that his disciples might be sanctified through the truth. He who is too indolent to make anxious, prayerful search for truth, will be left to receive errors which shall prove the ruin of his soul.
“ดาเนียลสนทนากับพระเจ้า สวรรค์ได้ถูกเปิดออกต่อหน้าเขา แต่เกียรติอันสูงส่งที่ประทานแก่เขานั้นเป็นผลแห่งการถ่อมตนและการแสวงหาอย่างจริงจัง เขามิได้คิดเช่นที่คนเป็นอันมากในสมัยปัจจุบันคิดกันว่า เราจะเชื่อสิ่งใดก็ไม่สำคัญ หากเพียงเราซื่อสัตย์และรักพระเยซู ความรักแท้ต่อพระเยซูย่อมนำไปสู่การค้นคว้าอย่างใกล้ชิดและจริงใจที่สุดว่าอะไรคือความจริง พระคริสต์ทรงอธิษฐานให้สาวกของพระองค์ได้รับการชำระให้บริสุทธิ์โดยความจริง ผู้ใดที่เกียจคร้านเกินกว่าจะสืบค้นหาความจริงด้วยความกระวนกระวายและด้วยคำอธิษฐาน ผู้นั้นจะถูกปล่อยให้รับเอาความผิดพลาดซึ่งจะพิสูจน์ว่าเป็นความพินาศแห่งจิตวิญญาณของตน”
“At the time of Gabriel’s visit, the prophet Daniel was unable to receive further instruction; but a few years afterward, desiring to know more of subjects not yet fully explained, he again set himself to seek light and wisdom from God. ‘In those days I Daniel was mourning three full weeks. I ate no pleasant bread, neither came flesh nor wine in my mouth, neither did I anoint myself at all…. Then I lifted up mine eyes, and looked, and behold a certain man clothed in linen whose loins were girded with fine gold of Uphaz. His body also was like the beryl, and his face as the appearance of lightning, and his eyes as lamps of fire, and his arms and his feet like in color to polished brass, and the voice of his words like the voice of a multitude.’
“ในเวลาที่กาเบรียลมาเยี่ยมนั้น ผู้เผยพระวจนะดาเนียลไม่สามารถรับคำสั่งสอนเพิ่มเติมได้ แต่ไม่กี่ปีต่อมา ด้วยปรารถนาจะเข้าใจเรื่องต่าง ๆ ให้มากยิ่งขึ้นซึ่งยังมิได้อธิบายไว้อย่างครบถ้วน เขาจึงตั้งใจอีกครั้งที่จะเสาะหาแสงสว่างและสติปัญญาจากพระเจ้า ‘ในครั้งนั้น ข้าพเจ้าคือดาเนียลกำลังไว้ทุกข์อยู่สามสัปดาห์เต็ม ข้าพเจ้ามิได้รับประทานอาหารโอชะ เนื้อและเหล้าองุ่นก็มิได้เข้าปากของข้าพเจ้าเลย ทั้งข้าพเจ้ามิได้ชโลมตัวเองเลย… แล้วข้าพเจ้าเงยหน้าขึ้นมอง และดูเถิด มีชายผู้หนึ่งสวมผ้าป่านเอวคาดด้วยทองคำเนื้อดีจากอูฟาส กายของท่านดุจพลอยเบริล ใบหน้าของท่านดุจแสงฟ้าแลบ นัยน์ตาของท่านดุจตะเกียงไฟ แขนและเท้าของท่านดั่งทองสัมฤทธิ์ขัดมัน และเสียงถ้อยคำของท่านดุจเสียงของมหาชน’”
“No less a personage than the Son of God appeared to Daniel. This description is similar to that given by John when Christ was revealed to him upon the Isle of Patmos. Our Lord now comes with another heavenly messenger to teach Daniel what would take place in the latter days. This knowledge was given to Daniel and recorded by inspiration for us upon whom the ends of the world are come.” Review and Herald, February 8, 1881.
“มิใช่ผู้ใดที่มีฐานะต่ำต้อยไปกว่าพระบุตรของพระเจ้าได้ทรงปรากฏแก่ดาเนียล คำพรรณนานี้คล้ายคลึงกับที่ยอห์นได้รับ เมื่อพระคริสต์ทรงสำแดงพระองค์แก่เขาบนเกาะปัทมอส บัดนี้องค์พระผู้เป็นเจ้าของเราทรงเสด็จมาพร้อมกับผู้สื่อข่าวจากสวรรค์อีกองค์หนึ่ง เพื่อสอนดาเนียลถึงสิ่งที่จะเกิดขึ้นในกาลภายหน้า ความรู้นี้ได้ทรงประทานแก่ดาเนียล และได้ถูกบันทึกไว้โดยการดลใจเพื่อพวกเรา ผู้ซึ่งวาระสุดปลายของโลกได้มาถึงแล้ว” Review and Herald, February 8, 1881.
The interpretation that Gabriel, “heaven’s delegated messenger,” was bringing to Daniel was the completion of the interpretation he had begun to provide to Daniel in chapter nine. The methodology of “line upon line,” requires that we align the interpretation and associated circumstances of both chapters nine and ten, together in order to rightly divide the prophetic illustration. It is in this interpretation that the visions of the Ulai and Hiddekel rivers join.
คำอธิบายที่กาเบรียล “ผู้สื่อสารที่ได้รับมอบหมายจากสวรรค์” นำมาถึงดาเนียลนั้น เป็นความต่อเนื่องจนเสร็จสมบูรณ์ของคำอธิบายที่เขาได้เริ่มให้แก่ดาเนียลไว้ในบทที่เก้า ระเบียบวิธีแบบ “บรรทัดต่อบรรทัด” กำหนดให้เราต้องนำคำอธิบายและเหตุการณ์แวดล้อมที่เกี่ยวข้องของทั้งบทที่เก้าและบทที่สิบมาเรียงสอดคล้องเข้าด้วยกัน เพื่อจะแบ่งแยกภาพประกอบเชิงพยากรณ์นั้นได้อย่างถูกต้องก็ในคำอธิบายนี้เองที่นิมิตแห่งแม่น้ำอูไลและฮิดเดเคลมาบรรจบกัน
Daniel had understood from the books of Jeremiah and Moses that the deliverance of God’s people was at hand. In so doing, Daniel represents God’s people of the last days that understand that the final deliverance of God’s people is at hand. Those last-day people will recognize that they have been spiritually scattered, as represented by Daniel who had been scattered into the slavery of the seventy years captivity in Babylon. They will then understand that they, as Daniel, must manifest the response to their scattered condition that agrees with the remedy represented by the “seven times,” of Leviticus chapter twenty-six.
ดาเนียลได้เข้าใจจากหนังสือของเยเรมีย์และโมเสสว่า การช่วยกู้ชนชาติของพระเจ้ากำลังใกล้เข้ามาแล้ว ในการนี้ ดาเนียลเป็นตัวแทนของชนชาติของพระเจ้าในวาระสุดท้าย ผู้ซึ่งเข้าใจว่าการช่วยกู้ครั้งสุดท้ายของชนชาติของพระเจ้ากำลังใกล้เข้ามาแล้ว ชนเหล่านั้นในวาระสุดท้ายจะตระหนักว่าพวกเขาได้ถูกกระจัดกระจายฝ่ายวิญญาณ ดังที่มีภาพแทนไว้โดยดาเนียล ผู้ซึ่งได้ถูกกระจัดกระจายเข้าสู่ความเป็นทาสในการเป็นเชลยเจ็ดสิบปีในบาบิโลน แล้วพวกเขาจะเข้าใจว่า พวกเขาเองเช่นเดียวกับดาเนียล จำเป็นต้องสำแดงการตอบสนองต่อสภาพแห่งการกระจัดกระจายของตน ซึ่งสอดคล้องกับวิธีเยียวยาที่มีภาพแทนไว้โดย “เจ็ดเท่า” ในเลวีนิติ บทที่ยี่สิบหก
When the experience of humility represented by Daniel, that is demanded by the remedy set forth in Leviticus twenty-six, is manifested in the last days, God’s last-day people will have been mourning for a specific period of time. That period of time concludes when Michael the archangel descends.
เมื่อประสบการณ์แห่งความถ่อมตนซึ่งดาเนียลเป็นตัวแทน ซึ่งเป็นสิ่งที่การเยียวยาที่กำหนดไว้ในเลวีนิติ บทที่ยี่สิบหกเรียกร้องนั้น ได้ปรากฏขึ้นในยุคสุดท้าย ประชากรของพระเจ้าในยุคสุดท้ายจะได้โศกเศร้ามาเป็นระยะเวลาหนึ่งโดยเฉพาะ ระยะเวลานั้นสิ้นสุดลงเมื่อมีคาเอลอัครทูตสวรรค์เสด็จลงมา
We will continue this study in the next article.
เราจะศึกษานี้ต่อไปในบทความถัดไป
And ye shall perish among the heathen, and the land of your enemies shall eat you up. And they that are left of you shall pine away in their iniquity in your enemies’ lands; and also in the iniquities of their fathers shall they pine away with them. If they shall confess their iniquity, and the iniquity of their fathers, with their trespass which they trespassed against me, and that also they have walked contrary unto me; And that I also have walked contrary unto them, and have brought them into the land of their enemies; if then their uncircumcised hearts be humbled, and they then accept of the punishment of their iniquity: Then will I remember my covenant with Jacob, and also my covenant with Isaac, and also my covenant with Abraham will I remember; and I will remember the land. The land also shall be left of them, and shall enjoy her sabbaths, while she lieth desolate without them: and they shall accept of the punishment of their iniquity: because, even because they despised my judgments, and because their soul abhorred my statutes. And yet for all that, when they be in the land of their enemies, I will not cast them away, neither will I abhor them, to destroy them utterly, and to break my covenant with them: for I am the Lord their God. But I will for their sakes remember the covenant of their ancestors, whom I brought forth out of the land of Egypt in the sight of the heathen, that I might be their God: I am the Lord. Leviticus 26:38–45.
และเจ้าทั้งหลายจะพินาศท่ามกลางประชาชาติทั้งหลาย และแผ่นดินของศัตรูของเจ้าจะกลืนกินเจ้า ส่วนคนที่เหลืออยู่ในพวกเจ้า จะซูบซีดไปเพราะความชั่วช้าของตนในแผ่นดินของศัตรูของเจ้า และเขาทั้งหลายจะซูบซีดไปร่วมกับบรรพบุรุษของตนเพราะความชั่วช้าของบรรพบุรุษเหล่านั้นด้วย ถ้าเขาทั้งหลายจะยอมรับสารภาพความชั่วช้าของตน และความชั่วช้าของบรรพบุรุษของตน พร้อมทั้งการละเมิดที่เขาได้ละเมิดต่อเรา และเพราะเขาได้ประพฤติตนเป็นปฏิปักษ์ต่อเราด้วย และว่าเราเองก็ได้ประพฤติต่อเขาเป็นปฏิปักษ์เช่นกัน และได้นำเขาเข้าไปในแผ่นดินของศัตรูของเขา ถ้าหัวใจที่ไม่ได้เข้าสุหนัตของเขาถูกถ่อมลง และเขายอมรับโทษแห่งความชั่วช้าของตนแล้ว เมื่อนั้นเราจะระลึกถึงพันธสัญญาของเราที่มีไว้กับยาโคบ และพันธสัญญาของเราที่มีไว้กับอิสอัค และพันธสัญญาของเราที่มีไว้กับอับราฮัม เราจะระลึกถึงด้วย และเราจะระลึกถึงแผ่นดินนั้นด้วย แผ่นดินนั้นก็จะถูกทอดทิ้งจากเขาทั้งหลาย และจะได้ชื่นชมปีสะบาโตของตน ขณะที่มันรกร้างอยู่โดยปราศจากพวกเขา และเขาทั้งหลายจะยอมรับโทษแห่งความชั่วช้าของตน เพราะว่า ใช่แล้ว เพราะว่าเขาได้ดูหมิ่นคำพิพากษาของเรา และจิตใจของเขาได้รังเกียจกฎเกณฑ์ของเรา ถึงกระนั้นก็ดี เมื่อเขาทั้งหลายอยู่ในแผ่นดินของศัตรูของเขา เราจะไม่ทอดทิ้งเขา และเราจะไม่รังเกียจเขาจนถึงกับทำลายเขาเสียสิ้นเชิง และทำลายพันธสัญญาของเราที่มีไว้กับเขา เพราะเราเป็นพระยาห์เวห์พระเจ้าของเขา แต่เพราะเห็นแก่เขา เราจะระลึกถึงพันธสัญญาของบรรพบุรุษของเขา ผู้ซึ่งเราได้นำออกมาจากแผ่นดินอียิปต์ต่อหน้าต่อตาประชาชาติทั้งหลาย เพื่อเราจะเป็นพระเจ้าของเขา เราคือพระยาห์เวห์ เลวีนิติ 26:38–45