In Daniel chapter ten, Gabriel is accomplishing the work of presenting the complete interpretation of the book of Daniel to God’s last day people. Daniel represents God’s last day people, who, in the book of Revelation, are the one hundred and forty-four thousand. As such, the one hundred and forty-four thousand awaken to recognize they have been scattered, as represented by Daniel in chapter nine. They also awaken to the understanding that the great test by which their eternal destiny is decided is the image of the beast test, which takes place before they are sealed, and before probation closes at the Sunday law in the United States. They are mourning the disappointment that confronted them on July 18, 2020, and in that condition, they are given a view of Christ in the Most Holy Place, as represented by Isaiah in chapter six.
ในดาเนียลบทที่สิบ กาเบรียลกำลังกระทำพันธกิจในการนำเสนอคำอธิบายอย่างครบถ้วนของพระธรรมดาเนียลแก่ประชากรของพระเจ้าในวาระสุดท้าย ดาเนียลเป็นตัวแทนของประชากรของพระเจ้าในวาระสุดท้าย ซึ่งในพระธรรมวิวรณ์คือหนึ่งแสนสี่หมื่นสี่พันคน ดังนั้น หนึ่งแสนสี่หมื่นสี่พันคนจึงตื่นขึ้นมาตระหนักว่าพวกเขาได้ถูกกระจัดกระจายไป ดังที่ดาเนียลเป็นภาพแทนไว้ในบทที่เก้า พวกเขายังตื่นขึ้นสู่ความเข้าใจด้วยว่า การทดสอบอันยิ่งใหญ่ซึ่งชะตากรรมอันเป็นนิตย์ของพวกเขาถูกตัดสินนั้น คือการทดสอบเรื่องรูปสัตว์ร้าย ซึ่งเกิดขึ้นก่อนที่พวกเขาจะได้รับการประทับตรา และก่อนที่เวลาทดลองจะสิ้นสุดลง ณ กฎหมายวันอาทิตย์ในสหรัฐอเมริกา พวกเขากำลังโศกเศร้าต่อความผิดหวังที่เผชิญพวกเขาเมื่อวันที่ 18 กรกฎาคม ค.ศ. 2020 และในสภาพเช่นนั้น พวกเขาได้รับให้เห็นภาพของพระคริสต์ในอภิสุทธิสถาน ดังที่อิสยาห์เป็นภาพแทนไว้ในบทที่หก
That vision, as represented by both Daniel and Isaiah allows them to see their corrupted condition before the Lord of glory, and both are humbled into the dust. Isaiah then hears the question asking who God would send to His people, and Isaiah volunteers, but he is first purified.
นิมิตนั้น ดังที่ปรากฏในประสบการณ์ของทั้งดาเนียลและอิสยาห์ ทำให้ทั้งสองมองเห็นสภาพอันเสื่อมทรามของตนต่อพระพักตร์องค์พระผู้เป็นเจ้าแห่งพระสิริ และทั้งสองก็ถ่อมตนลงจนถึงผงคลี แล้วอิสยาห์ก็ได้ยินคำถามว่าพระเจ้าจะทรงส่งผู้ใดไปหาชนชาติของพระองค์ และอิสยาห์ก็อาสา แต่ก่อนอื่นเขาได้รับการชำระให้บริสุทธิ์
Then said I, Woe is me! for I am undone; because I am a man of unclean lips, and I dwell in the midst of a people of unclean lips: for mine eyes have seen the King, the Lord of hosts. Then flew one of the seraphims unto me, having a live coal in his hand, which he had taken with the tongs from off the altar: And he laid it upon my mouth, and said, Lo, this hath touched thy lips; and thine iniquity is taken away, and thy sin purged. Also I heard the voice of the Lord, saying, Whom shall I send, and who will go for us? Then said I, Here am I; send me. Isaiah 6:5–8.
แล้วข้าพเจ้ากล่าวว่า วิบัติแก่ข้าพเจ้า! เพราะข้าพเจ้าพินาศแล้ว; เนื่องด้วยข้าพเจ้าเป็นคนปากไม่สะอาด และข้าพเจ้าอาศัยอยู่ท่ามกลางชนชาติที่มีปากไม่สะอาด: เพราะนัยน์ตาของข้าพเจ้าได้เห็นองค์พระมหากษัตริย์ คือพระยาห์เวห์จอมโยธา แล้วเสราฟองค์หนึ่งก็บินมาหาข้าพเจ้า ในมือของเขามีถ่านเพลิงก้อนหนึ่ง ซึ่งเขาใช้คีมคีบมาจากแท่นบูชา และเขาแตะถ่านนั้นที่ปากของข้าพเจ้า แล้วกล่าวว่า ดูเถิด สิ่งนี้ได้แตะต้องริมฝีปากของเจ้าแล้ว; และความชั่วช้าของเจ้าก็ถูกนำออกไป และบาปของเจ้าก็ได้รับการลบมลทินแล้ว ข้าพเจ้าได้ยินพระสุรเสียงขององค์พระผู้เป็นเจ้าตรัสว่า เราจะใช้ผู้ใดไป และผู้ใดจะไปแทนเรา? แล้วข้าพเจ้าทูลว่า ข้าพระองค์อยู่นี่ ขอทรงใช้ข้าพระองค์ไปเถิด อิสยาห์ 6:5–8
Isaiah was purified with a coal from off the altar, and Daniel was purified by beholding the looking glass causative vision, that causes the beholder to change into the image he beholds. Isaiah is told to take the message to a people who hearing do not hear, and seeing do not see.
อิสยาห์ได้รับการชำระให้บริสุทธิ์ด้วยถ่านจากแท่นบูชา และดาเนียลได้รับการชำระให้บริสุทธิ์โดยการเพ่งดูนิมิตเชิงเหตุแห่งกระจกส่อง ซึ่งทำให้ผู้ที่เพ่งดูเปลี่ยนไปเป็นภาพลักษณ์ที่เขาเพ่งดูนั้น อิสยาห์ได้รับคำสั่งให้นำสารไปถึงชนชาติหนึ่งซึ่งได้ยินก็หาได้ยินไม่ และมองเห็นก็หามองเห็นไม่
And he said, Go, and tell this people, Hear ye indeed, but understand not; and see ye indeed, but perceive not. Make the heart of this people fat, and make their ears heavy, and shut their eyes; lest they see with their eyes, and hear with their ears, and understand with their heart, and convert, and be healed. Isaiah 6:9, 10.
และพระองค์ตรัสว่า ไปเถิด และจงบอกชนชาตินี้ว่า พวกเจ้าจะได้ยินก็จริง แต่จะไม่เข้าใจ; และจะได้เห็นก็จริง แต่จะไม่หยั่งรู้ จงทำให้ใจของชนชาตินี้เฉื่อยชา และทำให้หูของเขาหนัก และปิดตาของเขาไว้; มิฉะนั้นเขาจะเห็นด้วยตาของเขา และได้ยินด้วยหูของเขา และเข้าใจด้วยใจของเขา และกลับใจใหม่ และได้รับการรักษาให้หาย อิสยาห์ 6:9, 10
Isaiah wishes to know how long he must interact with the people who understand and perceive not, so he asks the question of, “how long?”
อิสยาห์ปรารถนาจะทราบว่าเขาจะต้องเกี่ยวข้องกับประชาชนผู้ซึ่งไม่เข้าใจและไม่หยั่งรู้ต่อไปอีกนานเท่าใด ดังนั้นเขาจึงถามว่า “นานเท่าใด?”
Then said I, Lord, how long? And he answered, Until the cities be wasted without inhabitant, and the houses without man, and the land be utterly desolate, And the Lord have removed men far away, and there be a great forsaking in the midst of the land. Isaiah 6:11, 12.
แล้วข้าพเจ้าทูลว่า “องค์พระผู้เป็นเจ้า อีกนานเท่าใด?” และพระองค์ตรัสตอบว่า “จนกว่าเมืองทั้งหลายจะถูกทำให้รกร้างปราศจากผู้อาศัย และเรือนทั้งหลายปราศจากผู้คน และแผ่นดินจะถูกทำให้รกร้างอย่างสิ้นเชิง และพระยาห์เวห์จะทรงพาผู้คนออกไปไกล และจะมีการทอดทิ้งครั้งใหญ่ท่ามกลางแผ่นดินนั้น” อิสยาห์ 6:11, 12
The land that is the subject of Bible prophecy in the last days is the United States, who is “utterly desolated,” when national ruin is brought about by the national apostasy of the Sunday law. Verse forty-one of Daniel eleven, has been typified by verse sixteen of the same chapter. In verse forty-one the “great forsaking in the midst of the land” is identified as “many” being overthrown. Isaiah’s message, which was referred to by Jesus, when He addressed the quibbling Jews in His history among men, identifies that when a former covenant people are being passed by, they then have ears and eyes that do not understand or perceive. Isaiah’s message represents the final call to Laodicean Adventism, which ends at the Sunday law, where Laodicean Adventism is spewed out of the mouth of the Lord.
แผ่นดินซึ่งเป็นหัวข้อแห่งคำพยากรณ์ในพระคัมภีร์เกี่ยวกับยุคสุดท้าย คือสหรัฐอเมริกา ผู้ซึ่ง “ถูกทำให้รกร้างอย่างสิ้นเชิง” เมื่อความพินาศของชาติเกิดขึ้นโดยการละทิ้งความเชื่อของชาติผ่านกฎหมายวันอาทิตย์ ข้อสี่สิบเอ็ดของดาเนียลบทที่สิบเอ็ด ได้มีแบบอย่างล่วงหน้าไว้โดยข้อสิบหกของบทเดียวกัน ในข้อสี่สิบเอ็ด “การทอดทิ้งครั้งใหญ่ท่ามกลางแผ่นดิน” ถูกระบุว่าเป็นการที่ “คนเป็นอันมาก” ถูกโค่นล้ม ข่าวสารของอิสยาห์ ซึ่งพระเยซูทรงอ้างถึงเมื่อพระองค์ตรัสแก่พวกยิวที่ชอบโต้แย้งในช่วงประวัติของพระองค์ท่ามกลางมนุษย์ ระบุว่า เมื่อประชากรแห่งพันธสัญญาในอดีตกำลังถูกละเลยผ่านไป เมื่อนั้นพวกเขาย่อมมีหูและตาที่ไม่เข้าใจหรือไม่สังเกตเห็น ข่าวสารของอิสยาห์เป็นตัวแทนของการทรงเรียกครั้งสุดท้ายถึงลาวดิเซียแอดเวนติสม์ ซึ่งสิ้นสุดลงที่กฎหมายวันอาทิตย์ ณ ที่ซึ่งลาวดิเซียแอดเวนติสม์ถูกคายออกจากพระโอษฐ์ขององค์พระผู้เป็นเจ้า
He shall enter also into the glorious land, and many countries shall be overthrown: but these shall escape out of his hand, even Edom, and Moab, and the chief of the children of Ammon. Daniel 11:41.
เขาจะเข้าไปในแผ่นดินอันรุ่งโรจน์ด้วย และหลายประเทศจะถูกคว่ำลง แต่ชนเหล่านี้จะพ้นจากมือของเขา คือ เอโดม และโมอับ และหัวหน้าของชนอัมโมน ดาเนียล 11:41
Isaiah and Daniel are given the responsibility to present the final call to Laodicea, and at Daniel’s third touch in chapter ten he is strengthened for the task.
อิสยาห์และดาเนียลได้รับมอบหมายให้ประกาศคำเรียกครั้งสุดท้ายแก่ชาวเลาดีเซีย และเมื่อถึงการแตะต้องครั้งที่สามของดาเนียลในบทที่สิบ เขาก็ได้รับกำลังสำหรับภารกิจนั้น
Then there came again and touched me one like the appearance of a man, and he strengthened me, And said, O man greatly beloved, fear not: peace be unto thee, be strong, yea, be strong. And when he had spoken unto me, I was strengthened, and said, Let my lord speak; for thou hast strengthened me. Daniel 10:18, 19.
แล้วผู้หนึ่งซึ่งมีลักษณะเหมือนมนุษย์ก็มาแตะต้องข้าพเจ้าอีก และท่านได้เสริมกำลังแก่ข้าพเจ้า และกล่าวว่า โอ มนุษย์ผู้เป็นที่รักยิ่ง อย่ากลัวเลย สันติสุขจงมีแก่ท่าน จงเข้มแข็งเถิด เออ จงเข้มแข็งเถิด และเมื่อท่านกล่าวแก่ข้าพเจ้าแล้ว ข้าพเจ้าก็ได้รับกำลังขึ้น และกล่าวว่า ขอเจ้านายของข้าพเจ้าจงตรัสเถิด เพราะท่านได้เสริมกำลังแก่ข้าพเจ้าแล้ว ดาเนียล 10:18, 19
Daniel was strengthened to give the message that he came to understand when Michael descended in chapter ten. Isaiah was informed that he would need to give the message until the Sunday law. At the Sunday law a remnant would be established.
ดาเนียลได้รับกำลังให้ประกาศข่าวสารซึ่งท่านได้มาเข้าใจเมื่อมีคาเอลเสด็จลงมาในบทที่สิบ อิสยาห์ได้รับแจ้งว่าท่านจะต้องประกาศข่าวสารนั้นต่อไปจนถึงกฎหมายวันอาทิตย์ ณ เวลาของกฎหมายวันอาทิตย์นั้น ชนที่เหลืออยู่จะได้รับการสถาปนาขึ้น
Then said I, Lord, how long? And he answered, Until the cities be wasted without inhabitant, and the houses without man, and the land be utterly desolate, And the Lord have removed men far away, and there be a great forsaking in the midst of the land. But yet in it shall be a tenth, and it shall return, and shall be eaten: as a teil tree, and as an oak, whose substance is in them, when they cast their leaves: so the holy seed shall be the substance thereof. Isaiah 6:11–13.
แล้วข้าพเจ้าทูลว่า “องค์พระผู้เป็นเจ้า อีกนานเท่าใด?” และพระองค์ตรัสตอบว่า “จนกว่าหัวเมืองทั้งหลายจะถูกทำให้ร้าง ไม่มีผู้อาศัย และเรือนทั้งหลายจะไร้มนุษย์อยู่ และแผ่นดินจะรกร้างอย่างสิ้นเชิง และพระยาห์เวห์ได้ทรงย้ายมนุษย์ไปไกล และจะมีการทอดทิ้งครั้งใหญ่ท่ามกลางแผ่นดินนั้น แต่ในนั้นยังจะเหลืออยู่หนึ่งในสิบ และมันจะกลับมา และจะถูกผลาญเสีย ดังต้นเทเรบินธ์และดังต้นโอ๊ก ซึ่งแก่นสารของมันยังอยู่ในมันเมื่อมันผลัดใบ ฉะนั้น พงศ์พันธุ์อันบริสุทธิ์จะเป็นแก่นสารของมัน” อิสยาห์ 6:11–13
When there would be “a great forsaking in the midst of the land” (at the Sunday law), there would be manifested a “tenth,” whose “substance” is “the holy seed.” The root of the Hebrew word translated as “tenth,” is “tithe.” The Lord will have a “tithe” that have “returned,” at the Sunday law.
เมื่อจะมี “การทอดทิ้งครั้งใหญ่ในท่ามกลางแผ่นดิน” (ณ เวลากฎหมายวันอาทิตย์) ก็จะมี “หนึ่งในสิบ” ปรากฏให้เห็น ซึ่ง “แก่นแท้” ของเขาคือ “เชื้อสายอันบริสุทธิ์” รากศัพท์ของคำภาษาฮีบรูที่แปลว่า “หนึ่งในสิบ” คือ “สิบลด” องค์พระผู้เป็นเจ้าจะทรงมี “สิบลด” ที่ได้ “กลับคืนมา” แล้ว ณ เวลากฎหมายวันอาทิตย์
And all the tithe of the land, whether of the seed of the land, or of the fruit of the tree, is the Lord’s: it is holy unto the Lord. And if a man will at all redeem ought of his tithes, he shall add thereto the fifth part thereof. And concerning the tithe of the herd, or of the flock, even of whatsoever passeth under the rod, the tenth shall be holy unto the Lord. Leviticus 27:30–32.
และหนึ่งในสิบทั้งหมดของแผ่นดิน ไม่ว่าจะเป็นจากพืชพันธุ์ของแผ่นดิน หรือจากผลของต้นไม้ เป็นของพระยาห์เวห์; สิ่งนั้นบริสุทธิ์แด่พระยาห์เวห์ และถ้าผู้ใดจะไถ่ส่วนหนึ่งส่วนใดแห่งหนึ่งในสิบของตน เขาจะต้องเพิ่มอีกหนึ่งในห้าของสิ่งนั้น และเกี่ยวกับหนึ่งในสิบของโคหรือของฝูงแพะแกะ คือทุกสิ่งที่ผ่านใต้ไม้เท้า สิ่งที่สิบจะเป็นสิ่งบริสุทธิ์แด่พระยาห์เวห์ เลวีนิติ 27:30–32
The “tenth” that “returns” are holy unto the Lord, and they are the Lord’s portion.
“หนึ่งในสิบ” ที่ “กลับคืนมา” นั้นบริสุทธิ์แด่องค์พระผู้เป็นเจ้า และเป็นส่วนขององค์พระผู้เป็นเจ้า
For the Lord’s portion is his people; Jacob is the lot of his inheritance. Deuteronomy 32:9.
เพราะส่วนของพระยาห์เวห์คือประชากรของพระองค์ ยาโคบเป็นส่วนแห่งมรดกของพระองค์ เฉลยธรรมบัญญัติ 32:9
Those who have returned before the Sunday law, are those represented by Jeremiah who have suffered the first disappointment, to whom the Lord had promised that if they would return, they would be the Lord’s mouth, or His spokesmen.
บรรดาผู้ที่ได้กลับมาก่อนกฎหมายวันอาทิตย์ คือผู้ที่เยเรมีย์เป็นตัวแทน หมายถึงผู้ที่ได้ประสบความผิดหวังครั้งแรก และผู้ซึ่งองค์พระผู้เป็นเจ้าทรงสัญญาไว้ว่า หากเขาทั้งหลายจะกลับมา เขาทั้งหลายจะเป็นพระโอษฐ์ของพระองค์ หรือเป็นผู้กล่าวแทนพระองค์
Thy words were found, and I did eat them; and thy word was unto me the joy and rejoicing of mine heart: for I am called by thy name, O Lord God of hosts. I sat not in the assembly of the mockers, nor rejoiced; I sat alone because of thy hand: for thou hast filled me with indignation. Why is my pain perpetual, and my wound incurable, which refuseth to be healed? wilt thou be altogether unto me as a liar, and as waters that fail? Therefore thus saith the Lord, If thou return, then will I bring thee again, and thou shalt stand before me: and if thou take forth the precious from the vile, thou shalt be as my mouth: let them return unto thee; but return not thou unto them. And I will make thee unto this people a fenced brazen wall: and they shall fight against thee, but they shall not prevail against thee: for I am with thee to save thee and to deliver thee, saith the Lord. And I will deliver thee out of the hand of the wicked, and I will redeem thee out of the hand of the terrible. Jeremiah 15:16–21.
เมื่อข้าพระองค์ได้พบถ้อยคำของพระองค์ ข้าพระองค์ก็กินถ้อยคำนั้น และพระวจนะของพระองค์เป็นความชื่นบานและความปีติยินดีแห่งใจของข้าพระองค์ เพราะข้าพระองค์ได้ชื่อว่าเป็นของพระองค์ โอ ข้าแต่องค์พระผู้เป็นเจ้า พระเจ้าจอมโยธา ข้าพระองค์มิได้นั่งอยู่ในชุมนุมของคนเยาะเย้ย และมิได้ชื่นชมยินดี ข้าพระองค์นั่งอยู่ตามลำพังเพราะพระหัตถ์ของพระองค์ เพราะพระองค์ทรงทำให้ข้าพระองค์เต็มด้วยความกริ้ว เหตุใดความเจ็บปวดของข้าพระองค์จึงไม่สิ้นสุด และบาดแผลของข้าพระองค์จึงรักษาไม่หาย ซึ่งไม่ยอมรับการเยียวยา? พระองค์จะทรงเป็นแก่ข้าพระองค์อย่างคนมุสา และเป็นดังน้ำที่เหือดแห้งไปจริงหรือ? เพราะฉะนั้น พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้ว่า ถ้าเจ้ากลับมา เราจะนำเจ้ากลับคืนมาอีก และเจ้าจะยืนอยู่ต่อหน้าเรา และถ้าเจ้านำสิ่งมีค่าออกจากสิ่งเลวทราม เจ้าจะเป็นดังปากของเรา ให้พวกเขากลับมาหาเจ้า แต่เจ้าอย่ากลับไปหาพวกเขาเลย และเราจะกระทำให้เจ้าเป็นกำแพงทองสัมฤทธิ์อันมั่นคงแก่ชนชาตินี้ และเขาทั้งหลายจะต่อสู้กับเจ้า แต่จะเอาชนะเจ้าไม่ได้ เพราะเราอยู่กับเจ้า เพื่อช่วยเจ้าให้รอดและเพื่อช่วยกู้เจ้า พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้แหละ และเราจะช่วยเจ้าให้พ้นจากมือของคนชั่ว และเราจะไถ่เจ้าออกจากมือของคนโหดร้าย เยเรมีย์ 15:16–21
The remnant or tenth that returns in Isaiah’s testimony were to be eaten, for they were given God’s message, and His Word was to be eaten. They were those who would be God’s mouth, and in so doing they would present God’s Word that was to be eaten by those seeking salvation. Jeremiah did not sit in the “assembly of mockers,” for, as with Daniel, when he saw the vision the “assembly of mockers” fled. Jeremiah had thought God lied to him, for God’s hand had allowed the first disappointment of April 19, 1844 in Millerite history, and July 18, 2020 in the last days. The promise for Jeremiah was that if he would “return,” and in Isaiah’s passage, the “tenth” “returns.”
เศษที่เหลืออยู่หรือหนึ่งในสิบที่ “กลับมา” ในคำพยานของอิสยาห์นั้นจะต้องถูกกิน เพราะพวกเขาได้รับข่าวสารของพระเจ้า และพระวจนะของพระองค์จะต้องถูกกิน พวกเขาคือผู้ที่จะเป็นพระโอษฐ์ของพระเจ้า และในการนั้นเองพวกเขาจะนำเสนอพระวจนะของพระเจ้าซึ่งจะต้องถูกกินโดยบรรดาผู้แสวงหาความรอด เยเรมีย์มิได้นั่งอยู่ใน “ชุมนุมของคนเยาะเย้ย” เพราะเช่นเดียวกับดาเนียล เมื่อเขาเห็นนิมิต “ชุมนุมของคนเยาะเย้ย” ก็หนีไป เยเรมีย์ได้คิดว่าพระเจ้าทรงมุสาต่อเขา เพราะพระหัตถ์ของพระเจ้าได้ทรงยอมให้เกิดความผิดหวังครั้งแรกของวันที่ 19 เมษายน ค.ศ. 1844 ในประวัติศาสตร์ของมิลเลอไรต์ และวันที่ 18 กรกฎาคม ค.ศ. 2020 ในยุคสุดท้าย พระสัญญาสำหรับเยเรมีย์คือ หากเขาจะ “กลับมา” และในข้อความตอนของอิสยาห์ “หนึ่งในสิบ” ก็ “กลับมา” ด้วย
If Jeremiah “returns,” he is part of Isaiah’s “tenth,” which is holy, and is the Lord’s portion, whose “substance,” is in them. The Hebrew word “substance” means a pillar, and to be made into a “pillar,” is the promise given to the Philadelphians.
หากเยเรมีย์ “กลับมา” เขาก็เป็นส่วนหนึ่งของ “หนึ่งในสิบ” ของอิสยาห์ ซึ่งบริสุทธิ์ และเป็นส่วนแห่งองค์พระผู้เป็นเจ้า ซึ่งมี “แก่นสาร” อยู่ในพวกเขา คำภาษาฮีบรูสำหรับคำว่า “แก่นสาร” หมายถึงเสา และการถูกทำให้เป็น “เสา” นั้น คือพระสัญญาที่ประทานแก่ชาวฟิลาเดลเฟีย
Him that overcometh will I make a pillar in the temple of my God, and he shall go no more out: and I will write upon him the name of my God, and the name of the city of my God, which is new Jerusalem, which cometh down out of heaven from my God: and I will write upon him my new name. He that hath an ear, let him hear what the Spirit saith unto the churches. Revelation 3:12, 13.
ผู้ใดมีชัยชนะ เราจะตั้งผู้นั้นไว้เป็นเสาในพระวิหารแห่งพระเจ้าของเรา และเขาจะไม่ออกไปจากที่นั่นอีกเลย และเราจะเขียนพระนามแห่งพระเจ้าของเราไว้บนเขา และเขียนนามของนครแห่งพระเจ้าของเรา คือเยรูซาเล็มใหม่ ซึ่งลงมาจากสวรรค์จากพระเจ้าของเรา และเราจะเขียนนามใหม่ของเราไว้บนเขา ผู้ใดมีหู จงฟังสิ่งที่พระวิญญาณตรัสแก่คริสตจักรทั้งหลาย วิวรณ์ 3:12, 13
The “pillar,” that is their “substance,” represents the combination of Divinity and humanity, for Christ is the “pillar” that supports the temple.
“เสา” กล่าวคือ “แก่นสาร” ของเขาทั้งหลาย เป็นภาพแทนของการรวมกันของพระลักษณะพระเจ้าและความเป็นมนุษย์ เพราะพระคริสต์ทรงเป็น “เสา” ที่ค้ำจุนพระวิหาร
“While in this state of despondency I had a dream that made a deep impression upon my mind. I dreamed of seeing a temple, to which many persons were flocking. Only those who took refuge in that temple would be saved when time should close. All who remained outside would be forever lost. The multitudes without who were going about their various ways, derided and ridiculed those who were entering the temple, and told them that this plan of safety was a cunning deception, that in fact there was no danger whatever to avoid. They even laid hold of some to prevent them from hastening within the walls.
“ขณะที่ข้าพเจ้าอยู่ในสภาพแห่งความหดหู่สิ้นหวังนี้ ข้าพเจ้าได้มีความฝันซึ่งทำให้เกิดความประทับใจอย่างลึกซึ้งในจิตใจของข้าพเจ้า ข้าพเจ้าฝันว่าได้เห็นพระวิหารแห่งหนึ่ง ซึ่งมีผู้คนจำนวนมากกำลังหลั่งไหลเข้าไป มีเพียงผู้ที่เข้าไปลี้ภัยในพระวิหารนั้นเท่านั้นที่จะได้รับความรอดเมื่อเวลาสิ้นสุดลง ทุกคนที่ยังคงอยู่ภายนอกจะพินาศสูญสิ้นเป็นนิตย์ ฝูงชนจำนวนมากที่อยู่ภายนอก ซึ่งต่างดำเนินไปตามวิถีทางอันหลากหลายของตน ได้เยาะเย้ยและถากถางผู้ที่กำลังเข้าไปในพระวิหาร และบอกแก่พวกเขาว่า แผนการแห่งความปลอดภัยนี้เป็นกลอุบายอันแนบเนียน ที่แท้แล้วไม่มีอันตรายใดเลยที่จะต้องหลีกเลี่ยง พวกเขาถึงกับฉุดรั้งบางคนไว้เพื่อขัดขวางมิให้รีบเข้าไปภายในกำแพงนั้น”
“Fearing to be ridiculed, I thought best to wait until the multitude dispersed, or until I could enter unobserved by them. But the numbers increased instead of diminishing, and fearful of being too late, I hastily left my home and pressed through the crowd. In my anxiety to reach the temple I did not notice or care for the throng that surrounded me. On entering the building, I saw that the vast temple was supported by one immense pillar, and to this was tied a lamb all mangled and bleeding. We who were present seemed to know that this lamb had been torn and bruised on our account. All who entered the temple must come before it and confess their sins.
“ด้วยเกรงว่าจะถูกเยาะเย้ย ข้าพเจ้าจึงเห็นว่าควรรอจนกว่าฝูงชนจะสลายไป หรือจนกว่าข้าพเจ้าจะสามารถเข้าไปได้โดยที่พวกเขาไม่สังเกตเห็น แต่แทนที่จำนวนผู้คนจะลดน้อยลง กลับเพิ่มมากขึ้น และด้วยเกรงว่าจะสายเกินไป ข้าพเจ้าจึงรีบออกจากบ้านและเบียดฝ่าฝูงชนไป ด้วยความกระวนกระวายที่จะไปให้ถึงพระวิหาร ข้าพเจ้าไม่ได้สังเกตหรือใส่ใจฝูงชนที่ห้อมล้อมอยู่รอบตัว เมื่อเข้าไปในอาคารนั้น ข้าพเจ้าเห็นว่าพระวิหารอันกว้างใหญ่นั้นตั้งอยู่ได้ด้วยเสามหึมาต้นเดียว และมีลูกแกะตัวหนึ่งซึ่งถูกฉีกทึ้งและมีเลือดไหลโชกผูกไว้กับเสานั้น ดูประหนึ่งว่าพวกเราที่อยู่ ณ ที่นั้นต่างก็รู้ว่าลูกแกะตัวนี้ได้ถูกฉีกทึ้งและฟกช้ำเพราะเห็นแก่เรา ทุกคนที่เข้าไปในพระวิหารจะต้องมาปรากฏต่อหน้าลูกแกะนั้นและสารภาพบาปของตน”
“Just before the lamb were elevated seats, upon which sat a company looking very happy. The light of heaven seemed to shine upon their faces, and they praised God and sang songs of glad thanksgiving that seemed like the music of the angels. These were they who had come before the lamb, confessed their sins, received pardon, and were now waiting in glad expectation of some joyful event.
“ตรงหน้าพระเมษโปดกมีที่นั่งยกสูง ซึ่งมีคนหมู่หนึ่งนั่งอยู่ ดูมีความสุขยิ่งนัก แสงสว่างแห่งสวรรค์ดูประหนึ่งส่องบนใบหน้าของพวกเขา และพวกเขาได้สรรเสริญพระเจ้าและร้องเพลงขอบพระคุณด้วยความชื่นบาน ซึ่งฟังประหนึ่งดุจดนตรีของเหล่าทูตสวรรค์ คนเหล่านี้คือผู้ที่ได้มาถึงเบื้องพระพักตร์พระเมษโปดกแล้ว ได้สารภาพบาปของตน ได้รับการอภัยโทษ และบัดนี้กำลังคอยอยู่ด้วยความชื่นชมยินดี โดยคาดหวังเหตุการณ์อันเปี่ยมสุขบางประการ”
“Even after I had entered the building, a fear came over me, and a sense of shame that I must humble myself before these people. But I seemed compelled to move forward, and was slowly making my way around the pillar in order to face the lamb, when a trumpet sounded, the temple shook, shouts of triumph arose from the assembled saints, an awful brightness illuminated the building, then all was intense darkness. The happy people had all disappeared with the brightness, and I was left alone in the silent horror of night. I awoke in agony of mind and could hardly convince myself that I had been dreaming. It seemed to me that my doom was fixed, that the Spirit of the Lord had left me, never to return.” Testimonies, volume 1, 27.
“แม้หลังจากที่ข้าพเจ้าได้เข้าไปในอาคารนั้นแล้ว ความหวาดกลัวก็เข้าครอบงำข้าพเจ้า พร้อมทั้งความรู้สึกละอายที่ข้าพเจ้าจำต้องถ่อมตนลงต่อหน้าคนเหล่านี้ แต่ข้าพเจ้าดูประหนึ่งว่าถูกบีบบังคับให้ก้าวต่อไป และกำลังค่อย ๆ เคลื่อนไปอ้อมเสาเพื่อจะเผชิญหน้ากับลูกแกะนั้น ทันใดนั้นก็มีเสียงแตรดังขึ้น พระวิหารสั่นสะเทือน เสียงโห่ร้องแห่งชัยชนะก็ดังขึ้นจากหมู่วิสุทธิชนที่ชุมนุมกันอยู่ แสงสว่างอันน่าสะพรึงกลัวส่องสว่างไปทั่วอาคาร แล้วทุกสิ่งก็ตกอยู่ในความมืดมิดอย่างที่สุด ผู้คนที่เปี่ยมด้วยความสุขเหล่านั้นได้หายไปพร้อมกับแสงสว่างนั้นสิ้น และข้าพเจ้าถูกทิ้งให้อยู่ตามลำพังท่ามกลางความสยดสยองอันเงียบงันแห่งราตรี ข้าพเจ้าตื่นขึ้นด้วยความทุกข์ระทมในจิตใจ และแทบไม่อาจทำให้ตนเองเชื่อได้ว่านั่นเป็นเพียงความฝัน สำหรับข้าพเจ้าแล้ว ดูประหนึ่งว่าชะตากรรมของข้าพเจ้าได้ถูกกำหนดไว้แน่นอนแล้ว ว่าพระวิญญาณขององค์พระผู้เป็นเจ้าได้จากข้าพเจ้าไป และจะไม่กลับมาอีกเลย” Testimonies, volume 1, 27.
The “substance,” that is within the tenth that returns is the “pillar” who supports the temple. Daniel saw the causative vision of the Lamb that was hung upon the pillar, and the Lamb was the “pillar”. When Daniel saw that great vision, he was changed into the image of the pillar, and Isaiah’s tenth, likewise have the “substance” (the pillar), within them, and that substance is to be “eaten”, by all who would enter the temple. Those who enter the temple, and eat the substance, are God’s other flock who respond to the message of the ensign that is lifted up at the Sunday law, when there is a great forsaking in the land. The “holy seed,” that is Isaiah’s substance, is the Lamb that was slain from the foundation of the world.
“เนื้อแท้” ซึ่งอยู่ภายในหนึ่งในสิบที่กลับมานั้น คือ “เสา” ผู้ค้ำจุนพระวิหาร ดาเนียลได้เห็นนิมิตแห่งเหตุอันก่อให้เกิดขึ้นของพระเมษโปดกซึ่งถูกแขวนไว้บนเสา และพระเมษโปดกนั้นเองคือ “เสา” เมื่อดาเนียลได้เห็นนิมิตอันยิ่งใหญ่นั้น เขาก็ถูกเปลี่ยนให้เป็นตามลักษณะของเสา และหนึ่งในสิบของอิสยาห์ก็เช่นเดียวกัน มี “เนื้อแท้” (คือเสา) อยู่ภายในพวกเขา และเนื้อแท้นั้นจะต้องถูก “กิน” โดยทุกคนที่ประสงค์จะเข้าไปในพระวิหาร บรรดาผู้ที่เข้าไปในพระวิหารและกินเนื้อแท้นั้น คือฝูงแกะอีกฝูงหนึ่งของพระเจ้า ผู้ตอบสนองต่อข่าวสารของธงสัญญาณที่ถูกชูขึ้นในเวลาที่มีกฎหมายวันอาทิตย์ เมื่อมีการละทิ้งครั้งใหญ่อยู่ในแผ่นดินนั้น “เชื้อสายบริสุทธิ์” ซึ่งเป็นเนื้อแท้ของอิสยาห์นั้น คือพระเมษโปดกที่ถูกปลงพระชนม์ตั้งแต่แรกทรงวางรากฐานของโลก
The tenth who return will be delivered out of the hand of the wicked, when at the Sunday law the separation of Philadelphia and Laodicea is fixed for eternity, and many are then overthrown. Those overthrown are identified as the wicked who do not understand. They will also be delivered out of the hand of the terrible, for they will not receive the mark of the beast.
หนึ่งในสิบที่กลับมาจะได้รับการช่วยกู้ให้พ้นจากมือของคนอธรรม เมื่อในการออกกฎหมายวันอาทิตย์นั้น การแยกระหว่างฟิลาเดลเฟียกับเลาดีเซียถูกกำหนดไว้สำหรับชั่วนิรันดร์ และในเวลานั้นหลายคนจะถูกโค่นลง ผู้ที่ถูกโค่นลงนั้นถูกระบุว่าเป็นคนอธรรมผู้ไม่เข้าใจ พวกเขาจะได้รับการช่วยกู้ให้พ้นจากมือของผู้ที่น่าสะพรึงกลัวด้วย เพราะพวกเขาจะไม่รับเครื่องหมายของสัตว์ร้าย.
Thus saith the Lord God; I will also make the multitude of Egypt to cease by the hand of Nebuchadrezzar king of Babylon. He and his people with him, the terrible of the nations, shall be brought to destroy the land: and they shall draw their swords against Egypt, and fill the land with the slain. And I will make the rivers dry, and sell the land into the hand of the wicked: and I will make the land waste, and all that is therein, by the hand of strangers: I the Lord have spoken it. Isaiah 30:10–12.
องค์พระผู้เป็นเจ้าพระเจ้าตรัสดังนี้ว่า เราจะกระทำให้ประชาชนหมู่มากแห่งอียิปต์สิ้นไปด้วยมือของเนบูคัดเรสซาร์กษัตริย์แห่งบาบิโลน เขาและชนชาติของเขาที่มาด้วยกัน คือผู้ที่น่าสะพรึงกลัวท่ามกลางบรรดาประชาชาติ จะถูกนำมาเพื่อทำลายแผ่นดินนั้น และเขาทั้งหลายจะชักดาบออกต่อสู้อียิปต์ และให้แผ่นดินเต็มไปด้วยคนที่ถูกสังหาร และเราจะกระทำให้แม่น้ำทั้งหลายแห้งไป และขายแผ่นดินนั้นไว้ในมือของคนชั่วร้าย และเราจะกระทำให้แผ่นดินนั้นร้างเปล่า ทั้งสิ้นที่อยู่ในนั้น โดยมือของคนต่างด้าว เราคือพระยาห์เวห์ได้ตรัสแล้ว อิสยาห์ 30:10–12
The “terrible of nations” is the proxy army of the king of the north. The ensign that is lifted up at the Sunday law are delivered out of the hand of the foolish, or wicked virgins, and are also delivered out of the hand of the terrible of nations. The issue that we are addressing here is that Isaiah, and Daniel, and Jeremiah, and Ezekiel, and John are all used to represent the resurrection and empowerment of the one hundred and forty-four thousand who return from the disappointment of July 18, 2020. In Daniel’s final vision, the vision given by the river Hiddekel, Daniel is made to understand both the internal and external visions of God’s prophetic Word, and he is strengthened to present that message.
“ผู้ครั่นคร้ามแห่งบรรดาประชาชาติ” คือกองทัพตัวแทนของกษัตริย์แห่งทิศเหนือ ธงสัญญาณที่ถูกชูขึ้น ณ เวลากฎหมายวันอาทิตย์ ได้รับการช่วยให้พ้นจากมือของหญิงพรหมจารีโง่เขลา หรือหญิงพรหมจารีชั่วร้าย และยังได้รับการช่วยให้พ้นจากมือของผู้ครั่นคร้ามแห่งบรรดาประชาชาติด้วย ประเด็นที่เรากำลังกล่าวถึงในที่นี้คือ อิสยาห์ และดาเนียล และเยเรมีย์ และเอเสเคียล และยอห์น ล้วนถูกใช้เป็นภาพแทนของการเป็นขึ้นจากตายและการได้รับกำลังอำนาจของคนหนึ่งแสนสี่หมื่นสี่พัน ผู้ซึ่งกลับมาจากความผิดหวังเมื่อวันที่ 18 กรกฎาคม 2020 ในนิมิตสุดท้ายของดาเนียล คือ นิมิตที่ประทานริมแม่น้ำฮิดเดเคล ดาเนียลถูกทำให้เข้าใจทั้งนิมิตภายในและนิมิตภายนอกแห่งพระวจนะพยากรณ์ของพระเจ้า และเขาได้รับกำลังให้ประกาศข่าวสารนั้น.
The message of the internal and external is brought together with the prophetic definition of the head, or “fortress,” in verse ten, which identifies the Ukraine war that is currently being carried out by Putin. That key of identifying the head, has an internal and external application, and the beginning of that war marks the period when both heads become a subject of prophecy. The fortress or head as Russia identifies the second proxy war, that leads to the third proxy war, which marks the beginning of World War III, as typified by the battle of Panium in verse fifteen.
สารแห่งภายในและภายนอกถูกนำมารวมเข้าด้วยกันกับคำนิยามเชิงพยากรณ์ของศีรษะ หรือ “ป้อมปราการ” ในข้อสิบ ซึ่งระบุถึงสงครามยูเครนที่ปูตินกำลังดำเนินการอยู่ในปัจจุบัน กุญแจแห่งการระบุศีรษะนั้น มีทั้งการประยุกต์ใช้ภายในและภายนอก และการเริ่มต้นของสงครามนั้นเป็นเครื่องหมายบ่งชี้ช่วงเวลาที่ศีรษะทั้งสองกลายเป็นหัวข้อแห่งคำพยากรณ์ ป้อมปราการหรือศีรษะในฐานะที่หมายถึงรัสเซีย ระบุถึงสงครามตัวแทนครั้งที่สอง ซึ่งนำไปสู่สงครามตัวแทนครั้งที่สาม อันเป็นเครื่องหมายบ่งชี้การเริ่มต้นของสงครามโลกครั้งที่สาม ดังที่ถูกทำให้เป็นแบบอย่างไว้โดยยุทธการที่พาเนียมในข้อสิบห้า
Verse sixteen is the Sunday law, and therefore from 2014, when the Ukrainian war commenced, as represented in verses eleven and twelve, until the Sunday law the final work involved with the sealing of God’s people is accomplished. Gabriel’s interpretation in Daniel chapter eleven, represents the message that sanctifies, or seals God’s people. To miss that fact is to miss everything. The prophecy that is unsealed, which in the book of Revelation is called the Revelation of Jesus Christ, and which the book of Revelation identifies as being unsealed just before the close of probation, is a specific passage from the book of Daniel.
ข้อสิบหกคือกฎหมายวันอาทิตย์ ดังนั้นตั้งแต่ปี 2014 เมื่อสงครามยูเครนเริ่มต้นขึ้น ดังที่เป็นภาพแทนไว้ในข้อสิบเอ็ดและข้อสิบสอง จนถึงกฎหมายวันอาทิตย์ งานสุดท้ายที่เกี่ยวข้องกับการประทับตราประชากรของพระเจ้าจึงสำเร็จลง การตีความของกาเบรียลในดาเนียลบทที่สิบเอ็ดเป็นภาพแทนของข่าวสารที่ชำระให้บริสุทธิ์ หรือประทับตราประชากรของพระเจ้า การพลาดข้อเท็จจริงนั้นเท่ากับพลาดทุกสิ่ง คำพยากรณ์ที่ถูกเปิดผนึก ซึ่งในพระธรรมวิวรณ์เรียกว่า “การสำแดงของพระเยซูคริสต์” และซึ่งพระธรรมวิวรณ์ระบุว่าได้รับการเปิดผนึกก่อนการสิ้นสุดแห่งพระกรุณาคุณโดยเฉพาะนั้น คือข้อความตอนหนึ่งจากพระธรรมดาเนียล
And he saith unto me, Seal not the sayings of the prophecy of this book: for the time is at hand. He that is unjust, let him be unjust still: and he which is filthy, let him be filthy still: and he that is righteous, let him be righteous still: and he that is holy, let him be holy still. Revelation 22:10, 11.
และท่านกล่าวแก่ข้าพเจ้าว่า “อย่าผนึกถ้อยคำแห่งคำพยากรณ์ของหนังสือนี้ไว้ เพราะวาระนั้นใกล้เข้ามาแล้ว ผู้ใดอธรรม ก็ให้ผู้นั้นอธรรมต่อไป และผู้ใดโสโครก ก็ให้ผู้นั้นโสโครกต่อไป และผู้ใดชอบธรรม ก็ให้ผู้นั้นชอบธรรมต่อไป และผู้ใดบริสุทธิ์ ก็ให้ผู้นั้นบริสุทธิ์ต่อไป” วิวรณ์ 22:10, 11
In the last days, there is a specific time when the final prophecy is unsealed, for the verse says “the time is at hand.” That very expression located in the final chapter of Revelation is found also in the first chapter.
ในวาระสุดท้าย มีช่วงเวลาที่เฉพาะเจาะจงซึ่งคำพยากรณ์สุดท้ายถูกเปิดผนึก เพราะข้อพระคัมภีร์กล่าวว่า “เวลาใกล้เข้ามาแล้ว” ถ้อยคำนั้นเองซึ่งปรากฏอยู่ในบทสุดท้ายของวิวรณ์ ก็พบได้เช่นกันในบทแรก.
The Revelation of Jesus Christ, which God gave unto him, to show unto his servants things which must shortly come to pass; and he sent and signified it by his angel unto his servant John: Who bare record of the word of God, and of the testimony of Jesus Christ, and of all things that he saw. Blessed is he that readeth, and they that hear the words of this prophecy, and keep those things which are written therein: for the time is at hand. Revelation 1:1–3.
วิวรณ์แห่งพระเยซูคริสต์ ซึ่งพระเจ้าประทานแก่พระองค์ เพื่อทรงสำแดงแก่บรรดาผู้รับใช้ของพระองค์ถึงสิ่งทั้งปวงซึ่งจะต้องบังเกิดขึ้นในไม่ช้านี้ และพระองค์ได้ทรงส่งทูตสวรรค์ของพระองค์มาแจ้งโดยหมายสำคัญแก่ยอห์นผู้รับใช้ของพระองค์ ผู้เป็นพยานถึงพระวจนะของพระเจ้า และถึงคำพยานของพระเยซูคริสต์ และถึงสิ่งสารพัดที่ท่านได้เห็น ความสุขมีแก่ผู้ที่อ่าน และแก่บรรดาผู้ที่ฟังถ้อยคำแห่งคำพยากรณ์นี้ และรักษาสิ่งทั้งหลายซึ่งเขียนไว้ในนั้น เพราะว่าเวลานั้นใกล้เข้ามาแล้ว วิวรณ์ 1:1–3
Two hundred and twenty, and therefore twenty-two, are symbols of the combination of Divinity with humanity, and the final work of the third angel, which is the sealing of the one hundred and forty-four thousand, is accomplished within the prophetic context of the parable of the ten virgins. The wise virgins of the last days suffered their first disappointment on July 18, 2020, and they were scattered as dead bones in the street of Revelation chapter eleven, until July of 2023, twenty-two years after the sealing process began in 2001. The “time was then at hand,” and the Lord then raised up a “voice in the wilderness” who had received the message from Gabriel, who had received it from Christ, who had received it from the Father.
สองร้อยยี่สิบ และดังนั้นยี่สิบสอง เป็นสัญลักษณ์แห่งการรวมกันของความเป็นพระเจ้ากับความเป็นมนุษย์ และพระราชกิจสุดท้ายของทูตสวรรค์องค์ที่สาม ซึ่งคือการประทับตราคนหนึ่งแสนสี่หมื่นสี่พันนั้น ได้สำเร็จลงภายในบริบทเชิงพยากรณ์ของอุปมาเรื่องหญิงพรหมจารีสิบคน หญิงพรหมจารีฝ่ายมีปัญญาแห่งยุคสุดท้ายได้รับความผิดหวังครั้งแรกของพวกเขาเมื่อวันที่ 18 กรกฎาคม 2020 และพวกเขาถูกกระจัดกระจายดุจกระดูกแห้งที่ตายแล้วอยู่ตามถนนแห่งพระธรรมวิวรณ์ บทที่สิบเอ็ด จนถึงเดือนกรกฎาคม 2023 คือยี่สิบสองปีหลังจากกระบวนการประทับตราได้เริ่มต้นขึ้นในปี 2001 “เวลานั้นก็ใกล้เข้ามาแล้ว” และแล้วองค์พระผู้เป็นเจ้าทรงยก “เสียงหนึ่งในถิ่นทุรกันดาร” ขึ้น ผู้ซึ่งได้รับข่าวสารจากกาเบรียล ผู้ซึ่งได้รับจากพระคริสต์ ผู้ซึ่งได้รับจากพระบิดา
The voice then began to send the message to the churches, and it has been sent in the electronic fashion where it can be read and or heard, currently in over sixty languages. The portion of prophecy that was unsealed, that is that message is found in the book of Daniel.
จากนั้นพระสุรเสียงนั้นก็เริ่มส่งสารไปยังคริสตจักรทั้งหลาย และได้ถูกส่งไปโดยวิธีการทางอิเล็กทรอนิกส์ ซึ่งสามารถอ่านและ/หรือรับฟังได้ ปัจจุบันมีอยู่ในกว่าหกสิบภาษา ส่วนของคำพยากรณ์ที่ถูกเปิดผนึกแล้ว กล่าวคือ สารนั้น พบได้ในพระธรรมดาเนียล
“The book that was sealed is not the Revelation, but that portion of the prophecy of Daniel relating to the last days. The angel commanded, ‘But thou, O Daniel, shut up the words, and seal the book, even to the time of the end.’ Daniel 12:4.” Acts of the Apostles, 585.
“หนังสือที่ถูกผนึกไว้นั้นมิใช่พระธรรมวิวรณ์ แต่เป็นส่วนหนึ่งของคำพยากรณ์ของดาเนียลที่เกี่ยวข้องกับยุคสุดท้าย ทูตสวรรค์ได้บัญชาว่า ‘แต่เจ้า ดาเนียลเอ๋ย จงปิดถ้อยคำเหล่านั้นไว้ และผนึกหนังสือม้วนนี้ไว้ จนถึงวาระสุดปลาย’ ดาเนียล 12:4” กิจการของอัครทูต, 585.
The “portion of the prophecy of Daniel relating to the last days,” is verse forty. It is not simply verse forty, it is the portion of verse forty that is represented after the time of the end in 1989, and before the Sunday law of verse forty-one. The history of verse forty that has no mention within the verse itself is the portion of prophecy relating to the last days that was sealed up, and that since July, 2023 has been being unsealed for those who choose to see and hear.
“ส่วนของคำพยากรณ์ในพระธรรมดาเนียลที่เกี่ยวข้องกับวาระสุดท้าย” คือข้อสี่สิบ มิใช่เพียงข้อสี่สิบทั้งหมด หากแต่เป็นส่วนของข้อสี่สิบที่แสดงไว้หลังจากเวลาแห่งที่สุดสิ้นในปี 1989 และก่อนกฎหมายวันอาทิตย์ของข้อสี่สิบเอ็ด ประวัติศาสตร์ของข้อสี่สิบซึ่งไม่มีการกล่าวถึงภายในข้อนั้นเอง คือส่วนของคำพยากรณ์ที่เกี่ยวข้องกับวาระสุดท้ายซึ่งถูกผนึกไว้ และนับตั้งแต่เดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2023 ก็ได้กำลังถูกเปิดผนึกสำหรับผู้ที่เลือกจะเห็นและได้ยิน.
Verse forty records nothing of the history that follows the collapse of the Soviet Union in 1989, until the Sunday law of verse forty-one, but it does provide the prophetic platform that other lines of prophecy are to be placed upon. Those who are unwilling to see and hear that the methodology of line upon line is the latter rain methodology do not have the ability to see the hidden history of verse forty, and that is the history that is the Revelation of Jesus Christ, which Gabriel came to interpret for John and Daniel.
ข้อสี่สิบนั้นมิได้บันทึกสิ่งใดเลยเกี่ยวกับประวัติศาสตร์ที่ตามมาภายหลังการล่มสลายของสหภาพโซเวียตในปี 1989 จนถึงกฎหมายวันอาทิตย์ในข้อสี่สิบเอ็ด แต่ข้อดังกล่าวได้จัดเตรียมฐานเชิงพยากรณ์ซึ่งแนวคำพยากรณ์อื่น ๆ จะต้องถูกวางลงบนฐานนั้น ผู้ที่ไม่เต็มใจจะเห็นและได้ยินว่า วิธีการแบบบรรทัดต่อบรรทัดคือวิธีการแห่งฝนชุกปลายนั้น ย่อมไม่มีความสามารถที่จะมองเห็นประวัติศาสตร์ที่ซ่อนเร้นของข้อสี่สิบ และนั่นคือประวัติศาสตร์ซึ่งเป็นวิวรณ์ของพระเยซูคริสต์ ซึ่งกาเบรียลได้มาเพื่อแปลความแก่ยอห์นและดาเนียล
We will continue this study in the next article.
เราจะศึกษานี้ต่อไปในบทความถัดไป
“At Berea Paul again commenced his work by going into the synagogue of the Jews to preach the gospel of Christ. He says of them, ‘These were more noble than those in Thessalonica, in that they received the word with all readiness of mind, and searched the Scriptures daily, whether those things were so. Therefore many of them believed; also of honorable women which were Greeks, and of men, not a few.’
“ที่เมืองเบโรอา เปาโลได้เริ่มงานของท่านอีกครั้งโดยเข้าไปในธรรมศาลาของพวกยิวเพื่อประกาศข่าวประเสริฐของพระคริสต์ ท่านกล่าวถึงพวกเขาว่า ‘คนเหล่านี้มีจิตใจสูงส่งยิ่งกว่าชาวเมืองเธสะโลนิกา เพราะเขาทั้งหลายได้รับพระวจนะด้วยความเต็มใจอย่างยิ่ง และค้นพระคัมภีร์ทุกวันเพื่อดูว่าสิ่งเหล่านี้เป็นจริงหรือไม่ เหตุฉะนั้น หลายคนในพวกเขาจึงเชื่อ อีกทั้งสตรีชาวกรีกผู้มีเกียรติและบุรุษจำนวนไม่น้อยก็เชื่อด้วย’”
“In the presentation of the truth, those who honestly desire to be right will be awakened to a diligent searching of the Scriptures. This will produce results similar to those that attended the labors of the apostles in Berea. But those who preach the truth in these days meet many who are the opposite of the Bereans. They cannot controvert the doctrine presented to them, yet they manifest the utmost reluctance to investigate the evidence offered in its favor, and assume that even if it is the truth it is a matter of little consequence whether or not they accept it as such. They think that their old faith and customs are good enough for them. But the Lord, who sent out his ambassadors with a message to the world, will hold the people responsible for the manner in which they treat the words of his servants. God will judge all according to the light which has been presented to them, whether it is plain to them or not. It is their duty to investigate as did the Bereans. The Lord says through the prophet Hosea: ‘My people are destroyed for lack of knowledge; because thou hast rejected knowledge, I will also reject thee.’
“ในการนำเสนอความจริงนั้น ผู้ที่มีความปรารถนาอย่างซื่อสัตย์ที่จะอยู่ฝ่ายถูกต้องจะถูกปลุกเร้าให้ค้นคว้าพระคัมภีร์อย่างขยันหมั่นเพียร สิ่งนี้จะก่อให้เกิดผลคล้ายคลึงกับที่เกิดขึ้นจากงานของอัครทูตทั้งหลายในเมืองเบเรอา แต่ผู้ที่ประกาศความจริงในทุกวันนี้ต้องเผชิญกับคนเป็นอันมากซึ่งตรงกันข้ามกับชาวเบเรอา พวกเขาไม่อาจโต้แย้งหลักคำสอนที่ถูกนำเสนอแก่ตนได้ กระนั้นพวกเขากลับแสดงความลังเลอย่างยิ่งที่จะตรวจสอบหลักฐานที่เสนอเพื่อสนับสนุนหลักคำสอนนั้น และถือเอาว่าแม้หากสิ่งนั้นเป็นความจริง ก็เป็นเรื่องที่มีความสำคัญเพียงเล็กน้อยว่าจะยอมรับว่าเป็นความจริงหรือไม่ก็ตาม พวกเขาคิดว่าความเชื่อและธรรมเนียมเดิมของตนนั้นดีพอสำหรับตนแล้ว แต่พระเจ้า ผู้ทรงส่งทูตของพระองค์ออกไปพร้อมกับข่าวสารถึงชาวโลก จะทรงถือว่าประชาชนต้องรับผิดชอบต่อวิธีที่พวกเขาปฏิบัติต่อถ้อยคำของผู้รับใช้ของพระองค์ พระเจ้าจะทรงพิพากษาทุกคนตามความสว่างที่ได้ถูกนำเสนอแก่พวกเขา ไม่ว่าสิ่งนั้นจะชัดเจนแก่พวกเขาหรือไม่ก็ตาม เป็นหน้าที่ของพวกเขาที่จะต้องตรวจสอบดังเช่นชาวเบเรอา องค์พระผู้เป็นเจ้าตรัสผ่านผู้เผยพระวจนะโฮเชยาว่า: ‘ชนชาติของเราถูกทำลายเพราะขาดความรู้ เพราะเจ้าได้ปฏิเสธความรู้ เราก็จะปฏิเสธเจ้าเช่นกัน’”
“The minds of the Bereans were not narrowed by prejudice, and they were willing to investigate and receive the truths preached by the apostles. If the people of our time would follow the example of the noble Bereans, in searching the Scriptures daily, and in comparing the messages brought to them with what is there recorded, there would be thousands loyal to God’s law where there is one today. But many who profess to love God have no desire to change from error to truth, and they cling to the pleasing fables of the last days. Error blinds the mind and leads from God; but truth gives light to the mind, and life to the soul.” Sketches from the Life of Paul, 87, 88.
“จิตใจของชาวเบโรอาไม่ได้ถูกคับแคบลงด้วยอคติ และพวกเขายินดีที่จะตรวจสอบและรับเอาความจริงที่อัครสาวกทั้งหลายได้ประกาศนั้นไว้ หากผู้คนในสมัยของเราจะดำเนินตามแบบอย่างของชาวเบโรอาผู้สูงศักดิ์ ในการค้นพระคัมภีร์ทุกวัน และในการเปรียบเทียบข่าวสารที่นำมาถึงพวกเขากับสิ่งที่ได้บันทึกไว้ในนั้นแล้ว ก็จะมีผู้ที่สัตย์ซื่อต่อพระราชบัญญัติของพระเจ้าหลายพันคนในที่ซึ่งทุกวันนี้มีอยู่เพียงคนเดียว แต่คนเป็นอันมากที่ profess ว่ารักพระเจ้า กลับไม่มีความปรารถนาจะเปลี่ยนจากความหลงผิดมาสู่ความจริง และพวกเขายึดติดอยู่กับนิยายอันน่าพอใจแห่งยุคสุดท้าย ความหลงผิดทำให้จิตใจมืดบอดและชักนำให้ออกห่างจากพระเจ้า แต่ความจริงให้ความสว่างแก่จิตใจ และให้ชีวิตแก่จิตวิญญาณ” Sketches from the Life of Paul, 87, 88.