Verses sixteen through nineteen of Daniel chapter eleven represents the history beginning at the soon coming Sunday law in the United States, until Michael stands up and human probation closes. It therefore also represents the history of verse forty-one through verse forty-five of the same chapter.
ข้อสิบหกถึงข้อสิบเก้าแห่งดาเนียลบทที่สิบเอ็ดเป็นภาพแทนของประวัติศาสตร์ซึ่งเริ่มต้นตั้งแต่กฎหมายวันอาทิตย์ที่กำลังจะมาถึงในสหรัฐอเมริกา จนถึงเวลาที่มีคาเอลทรงลุกขึ้นยืนและช่วงเวลาแห่งการทดลองของมนุษย์สิ้นสุดลง ฉะนั้น ข้อเหล่านี้จึงเป็นภาพแทนของประวัติศาสตร์ในข้อสี่สิบเอ็ดถึงข้อสี่สิบห้าแห่งบทเดียวกันด้วย
But he that cometh against him shall do according to his own will, and none shall stand before him: and he shall stand in the glorious land, which by his hand shall be consumed. He shall also set his face to enter with the strength of his whole kingdom, and upright ones with him; thus shall he do: and he shall give him the daughter of women, corrupting her: but she shall not stand on his side, neither be for him. After this shall he turn his face unto the isles, and shall take many: but a prince for his own behalf shall cause the reproach offered by him to cease; without his own reproach he shall cause it to turn upon him. Then he shall turn his face toward the fort of his own land: but he shall stumble and fall, and not be found. Daniel 11:16–19.
แต่ผู้ที่ยกมาต่อสู้กับเขาจะกระทำตามใจชอบของตนเอง และจะไม่มีผู้ใดยืนหยัดต่อหน้าเขาได้ และเขาจะยืนอยู่ในแผ่นดินอันรุ่งโรจน์ ซึ่งจะถูกทำลายด้วยมือของเขา เขาจะมุ่งหน้าเข้ามาด้วยกำลังแห่งราชอาณาจักรทั้งสิ้นของตน และคนเที่ยงธรรมจะอยู่กับเขา; เขาจะกระทำดังนี้ และเขาจะยกบุตรีแห่งสตรีให้แก่เขา เพื่อทำให้เสียหาย; แต่นางจะไม่ยืนอยู่ฝ่ายเขา และจะไม่เป็นประโยชน์แก่เขา ภายหลังจากนี้เขาจะหันหน้าไปยังบรรดาเกาะทั้งหลาย และจะยึดได้เป็นอันมาก; แต่เจ้านายองค์หนึ่งเพื่อประโยชน์ของตนเองจะทำให้การดูหมิ่นซึ่งเขาได้ก่อขึ้นนั้นสิ้นสุดลง; โดยปราศจากการดูหมิ่นของตนเอง เจ้านายผู้นั้นจะทำให้การดูหมิ่นนั้นย้อนกลับมาตกแก่เขา แล้วเขาจะหันหน้าไปยังป้อมปราการแห่งแผ่นดินของตนเอง; แต่เขาจะสะดุดและล้มลง และจะหาไม่พบ ดาเนียล 11:16–19
When Sister White addressed the final fulfillment of Daniel chapter eleven, she stated “that much of the history that has been fulfilled in this prophecy will be repeated.” Verses forty-one through forty-five repeat the prophetic history of these verses. The verses were fulfilled when pagan Rome took control of the world by first conquering three geographical areas.
เมื่อซิสเตอร์ไวท์กล่าวถึงความสำเร็จสมบูรณ์ขั้นสุดท้ายของดาเนียลบทที่สิบเอ็ด เธอได้กล่าวว่า “ประวัติศาสตร์จำนวนมากที่ได้สำเร็จแล้วในคำพยากรณ์นี้ จะถูกทำให้เกิดขึ้นซ้ำอีก” ข้อสี่สิบเอ็ดถึงข้อสี่สิบห้าได้กล่าวซ้ำประวัติศาสตร์เชิงพยากรณ์ของข้อเหล่านี้ ข้อพระคัมภีร์เหล่านี้ได้สำเร็จแล้วเมื่อโรมันนอกศาสนาเข้าครอบครองโลก โดยเริ่มต้นด้วยการพิชิตเขตภูมิศาสตร์สามแห่งก่อน
“Although Egypt could not stand before Antiochus, the king of the north, Antiochus could not stand before the Romans, who now came against him. No kingdoms were longer able to resist this rising power. Syria was conquered, and added to the Roman empire, when Pompey, BC 65, deprived Antiochus Asiaticus of his possessions, and reduced Syria to a Roman province.
“แม้อียิปต์จะไม่อาจยืนหยัดต่อหน้าอันทิโอคุส กษัตริย์ฝ่ายเหนือได้ แต่อันทิโอคุสก็ไม่อาจยืนหยัดต่อหน้าชาวโรมัน ซึ่งบัดนี้ได้ยกมาต่อสู้กับเขาได้ อาณาจักรทั้งหลายไม่อาจต้านทานอำนาจที่กำลังรุ่งขึ้นนี้ได้อีกต่อไป ซีเรียถูกพิชิต และถูกรวมเข้าเป็นส่วนหนึ่งของจักรวรรดิโรมัน เมื่อปอมเปย์ ในปี 65 ก่อน ค.ศ. ได้ริบทรัพย์สมบัติของอันทิโอคุส เอเซียติกุส และลดฐานะซีเรียลงเป็นมณฑลหนึ่งของโรมัน”
“The same power was also to stand in the Holy Land, and consume it. Rome became connected with the people of God, the Jews, by alliance, BC 162, from which date it holds a prominent place in the prophetic calendar. It did not, however, acquire jurisdiction over Judea by actual conquest till BC 63; and then in the following manner.
“อำนาจเดียวกันนั้นจะต้องยืนอยู่ในแผ่นดินบริสุทธิ์ด้วย และผลาญมันเสีย กรุงโรมได้เข้าผูกสัมพันธ์กับชนชาติของพระเจ้า คือพวกยิว โดยพันธมิตร ในปี 162 ก่อนคริสตกาล นับแต่เวลานั้นเป็นต้นมา โรมจึงมีตำแหน่งอันเด่นชัดในปฏิทินแห่งคำพยากรณ์ อย่างไรก็ดี โรมยังมิได้ครอบครองสิทธิอำนาจเหนือแคว้นยูเดียโดยการพิชิตจริง จนถึงปี 63 ก่อนคริสตกาล และแล้วก็เป็นไปในลักษณะดังต่อไปนี้”
“On Pompey’s return from his expedition against Mithridates, king of Pontus, two competitors, Hyrcanus and Aristobulus, were struggling for the crown of Judea. Their cause came before Pompey, who soon perceived the injustice of the claims of Aristobulus, but wished to defer decision in the matter till after his long-desired expedition into Arabia, promising then to return, and settle their affairs as should seem just and proper. Aristobulus, fathoming Pompey’s real sentiments, hastened back to Judea, armed his subjects, and prepared for a vigorous defense, determined, at all hazards, to keep the crown, which he foresaw would be adjudicated to another. Pompey closely followed the fugitive. As he approached Jerusalem, Aristobulus, beginning to repent of his course, came out to meet him, and endeavored to accommodate matters by promising entire submission and large sums of money. Pompey, accepting this offer, sent Gabinius, at the head of a detachment of soldiers, to receive the money. But when that lieutenant-general arrived at Jerusalem, he found the gates shut against him, and was told from the top of the walls that the city would not stand to the agreement.
“เมื่อปอมเปย์กลับจากการศึกของตนเพื่อต่อสู้กับมิธริดาเตส กษัตริย์แห่งปอนทัส ผู้แข่งขันสองฝ่าย คือ ฮีร์คานัสและอริสโตบูลัส กำลังแก่งแย่งราชบัลลังก์แห่งยูเดีย คดีของทั้งสองถูกนำมาเสนอต่อหน้าปอมเปย์ ซึ่งไม่นานก็แลเห็นความไม่ชอบธรรมแห่งข้ออ้างของอริสโตบูลัส แต่ปรารถนาจะเลื่อนการวินิจฉัยเรื่องนี้ออกไปจนกว่าการยกทัพเข้าสู่อาระเบีย ซึ่งเขาปรารถนามานาน จะเสร็จสิ้น โดยให้คำมั่นว่าแล้วเขาจะกลับมา และจัดการกิจธุระของพวกเขาตามที่เห็นว่ายุติธรรมและเหมาะสม อริสโตบูลัส เมื่อหยั่งทราบความรู้สึกที่แท้จริงของปอมเปย์แล้ว ก็รีบร้อนกลับไปยังยูเดีย จัดอาวุธให้แก่ไพร่พลของตน และเตรียมการป้องกันอย่างแข็งขัน โดยตั้งใจแน่วแน่ว่า ไม่ว่าจะต้องเสี่ยงเพียงใด ก็จะรักษาราชบัลลังก์ไว้ ซึ่งเขาล่วงรู้ว่าจะถูกตัดสินให้ตกเป็นของผู้อื่น ปอมเปย์ติดตามผู้หลบหนีไปอย่างกระชั้นชิด เมื่อเขาเข้าใกล้กรุงเยรูซาเล็ม อริสโตบูลัสเริ่มสำนึกเสียใจกับการกระทำของตน จึงออกมาพบเขา และพยายามประนีประนอมเรื่องราวโดยสัญญาว่าจะยอมอยู่ใต้อำนาจโดยสิ้นเชิง และจะมอบเงินจำนวนมากให้ ปอมเปย์ยอมรับข้อเสนอนี้ และส่งกาบินิอุส พร้อมด้วยกองทหารส่วนหนึ่ง ไปรับเงินนั้น แต่เมื่อแม่ทัพผู้นั้นมาถึงกรุงเยรูซาเล็ม เขากลับพบว่าประตูเมืองปิดต้านเขาไว้ และมีผู้ตะโกนบอกจากบนกำแพงว่า เมืองจะไม่ยอมผูกพันตามข้อตกลงนั้น”
“Pompey, not to be deceived in this way with impunity, put Aristobulus, whom he had retained with him, in irons, and immediately marched against Jerusalem with his whole army. The partisans of Aristobulus were for defending the place; those of Hyrcanus, for opening the gates. The latter being in the majority, and prevailing, Pompey was given free entrance into the city. Whereupon the adherents of Aristobulus retired to the mountain of the temple, as fully determined to defend that place as Pompey was to reduce it. At the end of three months a breach was made in the wall sufficient for an assault, and the place was carried at the point of the sword. In the terrible slaughter that ensued, twelve thousand persons were slain. It was an affecting sight, observes the historian, to see the priests, engaged at the time in divine service, with calm hand and steady purpose pursue their accustomed work, apparently unconscious of the wild tumult, though all around them their friends were given to the slaughter, and though often their own blood mingled with that of their sacrifices.
“ปอมเปย์ มิให้ผู้ใดหลอกลวงเขาในลักษณะนี้โดยปราศจากโทษ ได้ใส่ตรวนอาริสโตบูลุสซึ่งเขากักตัวไว้กับตน และยกทัพทั้งหมดเคลื่อนพลตรงไปยังกรุงเยรูซาเล็มในทันที พรรคพวกของอาริสโตบูลุสเห็นควรป้องกันเมืองนั้น ส่วนฝ่ายของไฮร์คานัสเห็นควรเปิดประตูเมือง ฝ่ายหลังมีจำนวนมากกว่าและเป็นฝ่ายมีชัย ปอมเปย์จึงได้รับอนุญาตให้เข้าสู่เมืองโดยเสรี ด้วยเหตุนี้ บรรดาผู้ยึดมั่นในฝ่ายอาริสโตบูลุสจึงถอยไปยังภูเขาแห่งพระวิหาร โดยตั้งใจแน่วแน่ที่จะป้องกันสถานที่นั้นอย่างเต็มที่พอ ๆ กับที่ปอมเปย์ตั้งใจจะตีให้แตกสิ้น เมื่อครบสามเดือน ก็มีการเจาะกำแพงจนเกิดช่องโหว่เพียงพอสำหรับการบุกเข้าโจมตี และสถานที่นั้นก็ถูกยึดได้ด้วยคมดาบ ในการสังหารอันน่าสยดสยองที่ตามมา มีผู้ถูกฆ่าตายหนึ่งหมื่นสองพันคน นักประวัติศาสตร์กล่าวว่า เป็นภาพที่สะเทือนใจยิ่งนัก เมื่อเห็นพวกปุโรหิตซึ่งในขณะนั้นกำลังประกอบพิธีนมัสการพระเจ้า ยังคงดำเนินงานตามหน้าที่ที่เคยกระทำด้วยมืออันสงบและความมุ่งหมายอันแน่วแน่ ราวกับไม่รู้สึกต่อความอลหม่านอันบ้าคลั่ง แม้ว่ารอบตัวพวกเขา มิตรสหายของตนจะถูกเข่นฆ่า และแม้บ่อยครั้งโลหิตของพวกเขาเองจะปะปนกับโลหิตแห่งเครื่องบูชาของตน”
“Having put an end to the war, Pompey demolished the walls of Jerusalem, transferred several cities from the jurisdiction of Judea to that of Syria, and imposed tribute on the Jews. Thus for the first time was Jerusalem placed by conquest in the hands of that power which was to hold the ‘glorious land’ in its iron grasp till it had utterly consumed it.
“ครั้นเมื่อยุติสงครามแล้ว ปอมเปย์ได้ทำลายกำแพงกรุงเยรูซาเล็ม โอนเมืองหลายเมืองจากเขตอำนาจของยูเดียไปอยู่ใต้เขตอำนาจของซีเรีย และกำหนดให้ชาวยิวต้องส่งบรรณาการ ดังนั้น เป็นครั้งแรกที่กรุงเยรูซาเล็มได้ตกอยู่ในเงื้อมมือของอำนาจนั้นโดยการพิชิต ซึ่งจะยึดครอง ‘แผ่นดินอันรุ่งโรจน์’ ไว้ด้วยกำมือเหล็กของตน จนกว่าจะผลาญมันเสียสิ้นเชิง”
“‘VERSE 17. He shall also set his face to enter with the strength of his whole kingdom, and upright ones with him; thus shall he do: and he shall give him the daughter of women, corrupting her: but she shall not stand on his side, neither be for him.’
“‘ข้อ 17 เขาจะตั้งใจเข้าไปพร้อมด้วยกำลังแห่งราชอาณาจักรทั้งสิ้นของตน และผู้เที่ยงธรรมทั้งหลายจะอยู่กับเขา ดังนั้นเขาจึงจะกระทำ และเขาจะยกธิดาแห่งสตรีให้แก่เขา เพื่อทำให้นางเสื่อมเสีย แต่นางจะไม่ยืนอยู่ฝ่ายเขา และจะไม่เป็นประโยชน์แก่เขา’”
“Bishop Newton furnishes another reading for this verse, which seems more clearly to express the sense, as follows: ‘He shall also set his face to enter by force the whole kingdom.’ Verse 16 brought us down to the conquest of Syria and Judea by the Romans. Rome had previously conquered Macedon and Thrace. Egypt was now all that remained of the ‘whole kingdom’ of Alexander, not brought into subjection to the Roman power, which power now set its face to enter by force into that country.
“บิชอป นิวตันเสนอการอ่านอีกแบบหนึ่งสำหรับข้อนี้ ซึ่งดูเหมือนจะแสดงความหมายได้ชัดเจนยิ่งขึ้น ดังนี้: ‘เขาจะหันหน้าของตนเข้าไปด้วยกำลังเพื่อยึดครองราชอาณาจักรทั้งหมดด้วย’ ข้อ 16 ได้นำเราลงมาถึงการพิชิตซีเรียและยูเดียโดยชาวโรมันแล้ว ก่อนหน้านั้น โรมได้พิชิตมาซิโดเนียและเธรซมาแล้ว บัดนี้ อียิปต์เป็นสิ่งเดียวที่ยังคงเหลืออยู่ของ ‘ราชอาณาจักรทั้งหมด’ ของอเล็กซานเดอร์ ซึ่งยังมิได้ถูกนำให้อยู่ใต้บังคับแห่งอำนาจโรมัน และบัดนี้อำนาจนั้นก็ตั้งหน้าจะเข้าไปในประเทศนั้นด้วยกำลัง”
“Ptolemy Auletes died BC 51. He left the crown and kingdom of Egypt to his eldest son and daughter, Ptolemy and Cleopatra. It was provided in his will that they should marry together, and reign jointly; and because they were young, they were placed under the guardianship of the Romans. The Roman people accepted the charge, and appointed Pompey as guardian of the young heirs of Egypt.
“ปโตเลมี เอาเลเตส สิ้นพระชนม์ในปี 51 ก่อน ค.ศ. พระองค์ทรงยกราชมงกุฎและราชอาณาจักรอียิปต์ไว้แก่พระโอรสและพระธิดาองค์โต คือ ปโตเลมี และคลีโอพัตรา โดยมีข้อกำหนดไว้ในพินัยกรรมว่า ทั้งสองจะต้องอภิเษกสมรสกันและทรงครองราชย์ร่วมกัน; และเนื่องจากทั้งสองยังทรงพระเยาว์ จึงถูกให้อยู่ภายใต้การอารักขาของชาวโรมัน ประชาชนโรมันยอมรับภาระหน้าที่นั้น และแต่งตั้งปอมเปย์ให้เป็นผู้ปกครองดูแลรัชทายาทหนุ่มสาวแห่งอียิปต์”
“A quarrel having not long after broken out between Pompey and Caesar, the famous battle of Pharsalia was fought between the two generals. Pompey, being defeated, fled into Egypt. Caesar immediately followed him thither; but before his arrival, Pompey was basely murdered by Ptolemy, whose guardian he had been appointed. Caesar therefore assumed the appointment which had been given to Pompey, as guardian of Ptolemy and Cleopatra. He found Egypt in commotion from internal disturbances, Ptolemy and Cleopatra having become hostile to each other, and she being deprived of her share in the government. Notwithstanding this, he did not hesitate to land at Alexandria with his small force, 800 horse and 3200 foot, take cognizance of the quarrel, and undertake its settlement. The troubles daily increasing, Caesar found his small force insufficient to maintain his position, and being unable to leave Egypt on account of the north wind which blew at that season, he sent into Asia, ordering all the troops he had in that quarter to come to his assistance as soon as possible.
“ไม่นานหลังจากนั้น เมื่อความขัดแย้งได้ปะทุขึ้นระหว่างปอมเปย์กับซีซาร์ การรบอันเลื่องชื่อที่ฟาร์ซาเลียก็ได้เกิดขึ้นระหว่างแม่ทัพทั้งสอง ปอมเปย์เมื่อพ่ายแพ้แล้ว ได้หลบหนีไปยังอียิปต์ ซีซาร์ติดตามเขาไปที่นั่นในทันที; แต่ก่อนที่ซีซาร์จะมาถึง ปอมเปย์ก็ถูกปโตเลมีซึ่งเขาได้รับแต่งตั้งให้เป็นผู้ปกครองดูแล สังหารอย่างเลวทรามเสียก่อน ด้วยเหตุนี้ ซีซาร์จึงรับตำแหน่งที่ได้มอบให้แก่ปอมเปย์นั้น คือเป็นผู้ปกครองดูแลปโตเลมีและคลีโอพัตรา เขาพบว่าอียิปต์กำลังระส่ำระสายเพราะความวุ่นวายภายใน โดยที่ปโตเลมีกับคลีโอพัตราได้กลายเป็นศัตรูกัน และนางก็ถูกลิดรอนส่วนแบ่งในการปกครองของตน ถึงกระนั้น เขาก็มิได้ลังเลที่จะขึ้นฝั่งที่อเล็กซานเดรียพร้อมด้วยกำลังอันน้อยนิดของตน คือทหารม้า 800 นาย และทหารราบ 3200 นาย เข้าพิจารณาข้อพิพาทนั้น และรับจัดการยุติมัน เมื่อความวุ่นวายทวีขึ้นทุกวัน ซีซาร์ก็พบว่ากำลังอันน้อยนิดของตนไม่เพียงพอที่จะรักษาฐานะของตนไว้ได้ และเพราะไม่อาจออกจากอียิปต์ได้เนื่องจากลมเหนือซึ่งพัดอยู่ในฤดูกาลนั้น เขาจึงส่งคำสั่งไปยังเอเชีย ให้กองทัพทั้งหมดที่เขามีอยู่ในเขตนั้นมาช่วยเหลือเขาโดยเร็วที่สุด”
“In the most haughty manner he decreed that Ptolemy and Cleopatra should disband their armies, appear before him for a settlement of their differences, and abide by his decision. Egypt being an independent kingdom, this haughty decree was considered an affront to its royal dignity, at which the Egyptians, highly incensed, flew to arms. Caesar replied that he acted by virtue of the will of their father, Auletes, who had put his children under the guardianship of the senate and people of Rome, the whole authority of which was now vested in his person as consul; and that, as guardian, he had the right to arbitrate between them.
“ด้วยท่าทีอันหยิ่งผยองที่สุด เขาได้มีคำสั่งให้ปโตเลมีและคลีโอพัตรายุบกองทัพของตน เข้าเฝ้าต่อหน้าเขาเพื่อให้มีการยุติข้อพิพาทระหว่างกัน และยอมอยู่ภายใต้คำวินิจฉัยของเขา อียิปต์เป็นราชอาณาจักรเอกราช ด้วยเหตุนี้ พระบัญชาอันหยิ่งผยองนี้จึงถูกมองว่าเป็นการลบหลู่พระเกียรติยศแห่งราชบัลลังก์ของตน ซึ่งทำให้ชาวอียิปต์เดือดดาลอย่างยิ่งและพากันจับอาวุธ ซีซาร์ตอบว่า เขาได้กระทำไปโดยอาศัยเจตจำนงของบิดาของพวกเขา คือ เอาเลเตส ผู้ซึ่งได้มอบบุตรของตนไว้ภายใต้การอารักขาของวุฒิสภาและประชาชนแห่งกรุงโรม ซึ่งบัดนี้อำนาจทั้งสิ้นของทั้งสองนั้นได้รวมอยู่ในตัวเขาในฐานะกงสุล และว่า ในฐานะผู้ปกครองดูแล เขาย่อมมีสิทธิที่จะทำหน้าที่เป็นอนุญาโตตุลาการระหว่างพวกเขา”
“The matter was finally brought before him, and advocates appointed to plead the cause of the respective parties. Cleopatra, aware of the foible of the great Roman conqueror, judged that the beauty of her presence would be more effectual in securing judgment in her favor than any advocate she could employ. To reach his presence undetected, she had recourse to the following stratagem: Laying herself at full length in a bundle of clothes, Apollodorus, her Sicilian servant, wrapped it up in a cloth, tied it with a thong, and raising it upon his Herculean shoulders, sought the apartments of Caesar. Claiming to have a present for the Roman general, he was admitted through the gate of the citadel, entered into the presence of Caesar, and deposited the burden at his feet. When Caesar had unbound this animated bundle, lo! the beautiful Cleopatra stood before him. He was far from being displeased with the stratagem, and being of a character described in 2 Peter 2:14, the first sight of so beautiful a person, says Rollin, had all the effect upon him she had desired.
“ในที่สุดเรื่องนี้ก็ถูกนำขึ้นสู่การพิจารณาของเขา และมีการแต่งตั้งผู้แทนให้ว่าความคดีของแต่ละฝ่าย คลีโอพัตรา ซึ่งตระหนักถึงจุดอ่อนของผู้พิชิตชาวโรมันผู้ยิ่งใหญ่นั้น เห็นว่าความงามแห่งบุคลิกของตนน่าจะมีอำนาจในการทำให้คำตัดสินเป็นคุณแก่ฝ่ายตนได้ผลยิ่งกว่าผู้ว่าความใด ๆ ที่นางอาจจัดหาได้ เพื่อจะเข้าไปถึงเบื้องหน้าของเขาโดยไม่มีผู้ใดล่วงรู้ นางจึงใช้กลอุบายดังต่อไปนี้ คือให้นอนเหยียดยาวเต็มตัวอยู่ในห่อเสื้อผ้า แล้วอพอลโลโดรัส คนใช้ชาวซิซิลีของนาง ห่อมันด้วยผืนผ้า มัดด้วยสายหนัง และยกขึ้นบนบ่ากำยำดุจเฮอร์คิวลีสของตน แล้วมุ่งไปยังที่ประทับของซีซาร์ โดยอ้างว่าตนนำของกำนัลมาถวายแก่แม่ทัพชาวโรมัน เขาจึงได้รับอนุญาตให้ผ่านประตูป้อมเข้าไป เข้าเฝ้าซีซาร์ และวางภาระนั้นลงแทบเท้าของเขา เมื่อซีซาร์คลี่ห่ออันมีชีวิตนี้ออก ดูเถิด คลีโอพัตราผู้งดงามก็ยืนอยู่ต่อหน้าเขา เขาหาได้ไม่พอใจกับกลอุบายนี้เลยไม่ และด้วยมีอุปนิสัยดังที่พรรณนาไว้ใน 2 เปโตร 2:14 ภาพแรกแห่งบุคคลผู้มีความงามเพียงนั้น ดังที่ Rollin กล่าวไว้ ก็มีผลต่อเขาทั้งสิ้นตามที่นางได้ปรารถนาไว้”
“Caesar at length decreed that the brother and sister should occupy the throne jointly, according to the intent of the will. Pothinus, the chief minister of state, having been principally instrumental in expelling Cleopatra from the throne, feared the result of her restoration. He therefore began to excite jealousy and hostility against Caesar, by insinuating among the populace that he designed eventually to give Cleopatra the sole power. Open sedition soon followed. Achillas, at the head of 20,000 men, advanced to drive Caesar from Alexandria. Skillfully disposing his small body of men in the streets and alleys of the city, Caesar found no difficulty in repelling the attack. The Egyptians undertook to destroy his fleet. He retorted by burning theirs. Some of the burning vessels being driven near the quay, several of the buildings of the city took fire, and the famous Alexandrian library, containing nearly 400,000 volumes, was destroyed.
“ในที่สุด ซีซาร์ก็ทรงมีพระราชกฤษฎีกาให้พี่น้องชายหญิงนั้นครองราชบัลลังก์ร่วมกัน ตามเจตนารมณ์แห่งพินัยกรรม โพธีนุส อัครมหาเสนาบดีแห่งรัฐ ซึ่งเป็นผู้มีบทบาทสำคัญยิ่งในการขับไล่คลีโอพัตราออกจากราชบัลลังก์ หวั่นเกรงผลที่จะตามมาจากการที่นางได้กลับคืนสู่ฐานันดรเดิม เขาจึงเริ่มปลุกเร้าความริษยาและความเป็นปรปักษ์ต่อซีซาร์ โดยยุยงใส่ความท่ามกลางประชาชนว่า ในที่สุดแล้วซีซาร์มีเจตนาจะมอบอำนาจทั้งหมดแก่คลีโอพัตราแต่ผู้เดียว ไม่นานการกบฏอย่างเปิดเผยก็ติดตามมา อาคิลลัส ซึ่งนำกำลังทหาร 20,000 นาย ยกเข้ามาเพื่อขับไล่ซีซาร์ออกจากอเล็กซานเดรีย ซีซาร์จัดวางกำลังทหารจำนวนน้อยของตนอย่างชำนาญตามถนนและตรอกซอกซอยของนคร จึงไม่มีความยากลำบากในการต้านทานการโจมตี ชาวอียิปต์พยายามทำลายกองเรือของเขา เขาจึงตอบโต้ด้วยการเผากองเรือของฝ่ายนั้น เรือที่กำลังลุกไหม้บางลำถูกพัดเข้ามาใกล้ท่าเทียบเรือ ทำให้อาคารหลายแห่งของนครเกิดเพลิงไหม้ และหอสมุดอเล็กซานเดรียอันเลื่องชื่อ ซึ่งเก็บรักษาม้วนหนังสือไว้เกือบ 400,000 ม้วน ก็ถูกทำลาย”
“The war growing more threatening, Caesar sent into all the neighboring countries for help. A large fleet came from Asia Minor to his assistance. Mithridates set out for Egypt with an army raised in Syria and Cilicia. Antipater the Idumean joined him with 3,000 Jews. The Jews, who held the passes into Egypt, permitted the army to pass on without interruption. Without this co-operation on their part, the whole plan must have failed. The arrival of this army decided the contest. A decisive battle was fought near the Nile, resulting in a complete victory for Caesar. Ptolemy, attempting to escape, was drowned in the river. Alexandria and all Egypt then submitted to the victor. Rome had now entered into and absorbed the whole of the original kingdom of Alexander.
“เมื่อสงครามทวีความน่ากลัวยิ่งขึ้น ซีซาร์ได้ส่งคนไปขอความช่วยเหลือจากทุกประเทศเพื่อนบ้าน กองเรือขนาดใหญ่กองหนึ่งได้มาจากเอเชียน้อยเพื่อช่วยเหลือเขา มิธริดาเตสได้ยกทัพมุ่งสู่อียิปต์ด้วยกองทัพที่เกณฑ์ขึ้นในซีเรียและซิลิเซีย อันติพาเตอร์ชาวอิดูเมียได้เข้าร่วมกับเขาพร้อมชาวยิว 3,000 คน พวกยิวซึ่งยึดครองช่องทางผ่านเข้าไปสู่อียิปต์ ได้ยอมให้กองทัพผ่านไปโดยปราศจากการขัดขวาง หากปราศจากความร่วมมือจากฝ่ายเขา แผนการทั้งสิ้นคงต้องล้มเหลว การมาถึงของกองทัพนี้ได้ชี้ขาดการต่อสู้ มีการรบแตกหักเกิดขึ้นใกล้แม่น้ำไนล์ ซึ่งลงเอยด้วยชัยชนะอย่างสมบูรณ์ของซีซาร์ ปโตเลมีซึ่งพยายามหลบหนี ได้จมน้ำตายในแม่น้ำ จากนั้น อเล็กซานเดรียและอียิปต์ทั้งสิ้นก็ยอมสยบต่อผู้มีชัย บัดนี้ โรมได้เข้าไปในและผนวกรวมอาณาจักรดั้งเดิมทั้งหมดของอเล็กซานเดอร์แล้ว”
“By the ‘upright ones’ of the text are doubtless meant the Jews, who gave him the assistance already mentioned. With out this, he must have failed; with it, he completely subdued Egypt to his power, BC 47.
“โดยคำว่า ‘คนเที่ยงธรรม’ ในข้อความนี้ ไม่ต้องสงสัยเลยว่าหมายถึงพวกยิว ผู้ซึ่งได้ให้ความช่วยเหลือแก่เขาดังที่ได้กล่าวไว้แล้ว หากปราศจากสิ่งนี้ เขาคงต้องล้มเหลว แต่ด้วยสิ่งนี้ เขาจึงสามารถปราบอียิปต์ให้อยู่ใต้อำนาจของตนได้อย่างสิ้นเชิง ในปี 47 ก่อน ค.ศ.
“‘The daughter of women, corrupting her.’ The passion which Caesar had conceived for Cleopatra, by whom he had one son is assigned by the historian as the sole reason of his undertaking so dangerous a campaign as the Egyptian war. This kept him much longer in Egypt than his affairs required, he spending whole nights in feasting and carousing with the dissolute queen. ‘But,’ said the prophet, ‘she shall not stand on his side, neither be for him.’ Cleopatra afterward joined herself to Antony, the enemy of Augustus Caesar, and exerted her whole power against Rome.
“‘ธิดาแห่งสตรี ทำให้เขาเสื่อมทรามลง’ ความหลงใหลที่ซีซาร์มีต่อคลีโอพัตรา ซึ่งเขามีบุตรชายกับนางหนึ่งคนนั้น นักประวัติศาสตร์ระบุว่าเป็นเหตุผลเพียงประการเดียวที่ทำให้เขารับภารกิจในการทำสงครามอียิปต์ซึ่งอันตรายยิ่งเช่นนั้น สิ่งนี้ทำให้เขาพำนักอยู่ในอียิปต์นานกว่าที่กิจธุระของเขาจำเป็นต้องใช้เวลา โดยเขาใช้เวลาตลอดทั้งคืนในการเลี้ยงฉลองและสำมะเลเทเมากับราชินีผู้เสเพลนั้น ‘แต่’ ผู้เผยพระวจนะกล่าวว่า ‘นางจะไม่ยืนอยู่ฝ่ายเขา และจะไม่เป็นเพื่อเขา’ ต่อมาคลีโอพัตราได้เข้าร่วมกับอันโทนี ศัตรูของออกัสตัส ซีซาร์ และใช้อำนาจทั้งสิ้นของนางต่อสู้กับโรม”
“‘VERSE 18. After this shall he turn his face unto the isles, and shall take many: but a prince for his own behalf shall cause the reproach offered by him to cease; without his own reproach he shall cause it to turn upon him.’
“‘ข้อ 18 ภายหลังสิ่งนี้ เขาจะหันหน้าของตนไปยังบรรดาเกาะทั้งหลาย และจะยึดครองได้เป็นอันมาก แต่เจ้าชายองค์หนึ่งเพื่อประโยชน์ของตนเอง จะกระทำให้การลบหลู่ที่เขาได้ก่อขึ้นยุติลง และโดยปราศจากการลบหลู่ของตนเอง เขาจะทำให้การนั้นย้อนกลับตกบนตัวเขา’”
“War with Pharnaces, king of Cimmerian Bosphorus, at length drew him away from Egypt. ‘On his arrival where the enemy was,’ says Prideaux, ‘he, without giving any respite either to himself or them, immediately fell on, and gained an absolute victory over them; an account whereof he wrote to a friend of his in these three words: Veni, vidi, vici; I came, I saw, I conquered.’ The latter part of this verse is involved in some obscurity, and there is difference of opinion in regard to its application. Some apply it further back in Caesar’s life, and think they find a fulfilment in his quarrel with Pompey. But preceding and subsequent events clearly defined in the prophecy, compel us to look for the fulfilment of this part of the prediction between the victory over Pharnaces, and Caesar’s death at Rome, as brought to view in the following verse. A more full history of this period might bring to light events which would render the application of this passage unembarrassed.
“สงครามกับฟาร์นาเซส กษัตริย์แห่งซิมเมอเรียนบอสฟอรัส ในที่สุดก็ชักนำเขาให้ออกจากอียิปต์ ‘เมื่อเขามาถึงสถานที่ซึ่งศัตรูอยู่’ ไพรโดซ์กล่าวว่า ‘เขา โดยมิได้ให้เวลาพักแก่ทั้งตนเองหรือฝ่ายนั้นเลย ก็เข้าจู่โจมในทันที และได้รับชัยชนะอย่างเด็ดขาดเหนือพวกเขา; เรื่องนี้เขาได้เขียนบอกสหายคนหนึ่งของเขาด้วยถ้อยคำสามคำนี้ว่า: Veni, vidi, vici; ข้ามา ข้าเห็น ข้าพิชิต’ ตอนปลายของข้อนี้ยังถูกห้อมล้อมด้วยความคลุมเครืออยู่บ้าง และมีความเห็นแตกต่างกันเกี่ยวกับการประยุกต์ใช้ บางคนย้อนไปประยุกต์กับช่วงก่อนหน้านี้ในชีวิตของซีซาร์ และเห็นว่าพบการสำเร็จตามคำพยากรณ์ในความขัดแย้งของเขากับปอมเปย์ แต่เหตุการณ์ก่อนหน้าและภายหลังซึ่งถูกกำหนดไว้อย่างชัดเจนในคำพยากรณ์ บีบบังคับให้เราต้องแสวงหาความสำเร็จของส่วนนี้แห่งคำพยากรณ์ในช่วงระหว่างชัยชนะเหนือฟาร์นาเซส กับการตายของซีซาร์ที่กรุงโรม ดังที่ปรากฏให้เห็นในข้อต่อไป ประวัติศาสตร์ที่สมบูรณ์ยิ่งกว่านี้ของช่วงเวลาดังกล่าว อาจนำเหตุการณ์ต่าง ๆ มาสู่ความกระจ่าง ซึ่งจะทำให้การประยุกต์ข้อความตอนนี้ปราศจากความติดขัด”
“‘VERSE 19. Then he shall turn his face toward the fort of his own land: but he shall stumble and fall, and not be found.’
“ข้อ 19 แล้วท่านจะหันหน้าของท่านไปยังป้อมปราการแห่งแผ่นดินของตนเอง แต่ท่านจะสะดุดและล้มลง และจะไม่พบอีก”
“After this conquest, Caesar defeated the last remaining fragments of Pompey’s party, Cato and Scipio in Africa and Labienus and Varus in Spain. Returning to Rome, the ‘fort of his own land,’ he was made perpetual dictator; and such other powers and honors were granted him as rendered him in fact absolute sovereign of the whole empire. But the prophet had said that he should stumble and fall. The language implies that his overthrow would be sudden and unexpected, like a person accidentally stumbling in his walk. And so this man, who fought and won five hundred battles, taken one thousand cities, and slain one million one hundred and ninety-two thousand men, fell, not in the din of battle and the hour of strife, but when he thought his pathway was smooth and strewn with flowers, and when danger was supposed to be far away; for, taking his seat in the senate chamber upon his throne of gold, to receive at the hands of that body the title of king, the dagger of treachery suddenly struck him to the heart. Cassius, Brutus, and other conspirators rushed upon him, and he fell, pierced with twenty-three wounds. Thus he suddenly stumbled and fell, and was not found, BC 44.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 258–264.
“หลังจากชัยชนะครั้งนี้ ซีซาร์ได้ปราบเศษซากกำลังที่ยังเหลืออยู่สุดท้ายของฝ่ายปอมเปย์ คือ คาโตและสคิปิโอในแอฟริกา และลาบิเอนุสกับวารุสในสเปน เมื่อกลับมายังกรุงโรม ซึ่งเป็น ‘ป้อมปราการแห่งแผ่นดินของตนเอง’ เขาได้รับการแต่งตั้งให้เป็นผู้เผด็จการตลอดชีพ และยังได้รับอำนาจกับเกียรติยศอื่น ๆ อีกจนทำให้ในความเป็นจริงเขากลายเป็นองค์อธิปัตย์โดยสมบูรณ์เหนือจักรวรรดิทั้งสิ้น แต่ผู้เผยพระวจนะได้กล่าวไว้ว่า เขาจะสะดุดและล้มลง ภาษาที่ใช้นั้นบ่งชี้ว่า การล้มคว่ำของเขาจะเป็นไปอย่างฉับพลันและไม่คาดคิด ดุจบุคคลผู้หนึ่งสะดุดล้มโดยบังเอิญระหว่างทางเดินของตน และก็เป็นเช่นนั้นจริง ชายผู้นี้ ผู้ซึ่งต่อสู้และมีชัยถึงห้าร้อยยุทธการ ยึดได้หนึ่งพันนคร และสังหารมนุษย์หนึ่งล้านหนึ่งแสนเก้าหมื่นสองพันคน กลับล้มลง มิใช่ท่ามกลางเสียงอึกทึกแห่งสนามรบและโมงยามแห่งความขัดแย้ง แต่ในเวลาที่เขาคิดว่าเส้นทางของตนราบรื่นและโรยด้วยบุปผา และเมื่อเชื่อกันว่าภัยอันตรายนั้นอยู่ห่างไกลนัก เพราะขณะเมื่อเขาเข้าประทับนั่งในห้องประชุมวุฒิสภาบนบัลลังก์ทองคำของตน เพื่อรับพระอิสริยยศกษัตริย์จากมือของคณะนั้น กริชแห่งการทรยศก็พลันแทงทะลุถึงหัวใจของเขา แคสสิอุส บรูตัส และผู้สมคบคิดอื่น ๆ ได้กรูกันเข้ามาใส่เขา และเขาก็ล้มลง ถูกแทงด้วยบาดแผลยี่สิบสามแห่ง ดังนั้นเขาจึงสะดุดและล้มลงอย่างฉับพลัน และไม่พบอีกเลย ในปี 44 ก่อน ค.ศ.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 258–264.
The historical fulfillment of pagan Rome (the king of the north), being established upon the throne is a history that prefigures the history of modern Rome’s enthronement at the threefold union which takes place at the soon coming Sunday law. The history is also typified in verses thirty through thirty-six, which identified when the papacy was first placed upon the throne in 538. Verses sixteen through nineteen, and verses thirty-one through thirty-six both represent the final rise and fall of the whore of Tyre. That history was also represented in verses five through nine, when the first king of the north was established after conquering three geographical areas. Thereafter he entered into a treaty with the king of the south, but broke the treaty, and in response the king of the south delivered a deadly wound, and the king of the north died in the captivity of Egypt.
การสำเร็จตามประวัติศาสตร์ของโรมนอกศาสนา (กษัตริย์แห่งทิศเหนือ) ซึ่งได้รับการสถาปนาขึ้นบนบัลลังก์ เป็นประวัติศาสตร์ที่เป็นภาพล่วงหน้าของประวัติศาสตร์การขึ้นครองบัลลังก์ของโรมสมัยใหม่ ณ สหภาพสามประการซึ่งจะเกิดขึ้นเมื่อกฎหมายวันอาทิตย์ที่กำลังจะมาถึงในไม่ช้าเริ่มมีผลบังคับใช้ ประวัติศาสตร์ดังกล่าวยังถูกทำให้เป็นแบบอย่างไว้ในข้อที่สามสิบถึงสามสิบหก ซึ่งระบุถึงเวลาที่สันตะปาปาถูกตั้งขึ้นบนบัลลังก์เป็นครั้งแรกในปี 538 ข้อที่สิบหกถึงสิบเก้า และข้อที่สามสิบเอ็ดถึงสามสิบหก ต่างก็เป็นภาพแทนการขึ้นสู่จุดสูงสุดและการล่มสลายในที่สุดของหญิงแพศยาแห่งเมืองไทระ ประวัติศาสตร์นั้นยังถูกนำเสนอไว้ในข้อที่ห้าถึงเก้า เมื่อกษัตริย์แห่งทิศเหนือองค์แรกได้รับการสถาปนาขึ้นภายหลังจากพิชิตพื้นที่ทางภูมิศาสตร์สามแห่ง จากนั้นเขาได้เข้าสู่สนธิสัญญากับกษัตริย์แห่งทิศใต้ แต่ได้ผิดคำสนธิสัญญา และเพื่อตอบสนองต่อสิ่งนั้น กษัตริย์แห่งทิศใต้จึงได้ทำบาดแผลฉกรรจ์ถึงตาย และกษัตริย์แห่งทิศเหนือก็สิ้นชีวิตในการเป็นเชลยแห่งอียิปต์
Verses five through nine, verses sixteen through nineteen, and verses thirty through thirty-six provide three prophetic lines that are fulfilled in verses forty through forty-five. When Sister White identified that “much of the history that has been fulfilled in this prophecy will be repeated,” it actually meant that the entire chapter illustrates verses forty through forty-five. Verses twenty through twenty-two identify the birth and the death of Christ, thus representing the time of the end in both 1798 and 1989 by His birth, and then His death on the cross represented October 22, 1844, and the Sunday law.
ข้อห้าถึงข้อเก้า ข้อสิบหกถึงข้อสิบเก้า และข้อสามสิบถึงข้อสามสิบหก นำเสนอเส้นคำพยากรณ์สามเส้นซึ่งสำเร็จสมจริงในข้อสี่สิบถึงข้อสี่สิบห้า เมื่อซิสเตอร์ไวท์ระบุว่า “ประวัติศาสตร์ส่วนมากที่ได้สำเร็จไปแล้วในคำพยากรณ์นี้จะเกิดซ้ำอีก” ความหมายนั้นโดยแท้จริงก็คือ ทั้งบทนี้เป็นภาพประกอบของข้อสี่สิบถึงข้อสี่สิบห้า ข้อยี่สิบถึงข้อยี่สิบสองระบุถึงการประสูติและการสิ้นพระชนม์ของพระคริสต์ ดังนั้นจึงเป็นตัวแทนของวาระสุดปลายในทั้งปี 1798 และ 1989 โดยการประสูติของพระองค์ และจากนั้นการสิ้นพระชนม์ของพระองค์บนกางเขนเป็นตัวแทนของวันที่ 22 ตุลาคม 1844 และกฎหมายวันอาทิตย์
Verse twenty-three identifies the league between the Jews and Rome, during the history of the Maccabean revolt. The “league” in that history is represented by the dates of 161 BC and 158 BC. The Maccabean history represents an internal line that finds its beginning with a “league” between Rome and the Maccabean Jews that was initiated by the Jews, and ultimately ended with the Jews pronouncing that they have no king but Caesar. Verse twenty-three of course follows verses twenty-one and twenty-two, and verse twenty-one identifies the birth of Christ, which is a prophetic time of the end, and verse twenty-two identifies the cross, which represents the Sunday law.
ข้อยี่สิบสามระบุถึงพันธสัญญาระหว่างพวกยิวกับโรม ในช่วงประวัติศาสตร์ของการกบฏมักคาบี “พันธสัญญา” ในประวัติศาสตร์นั้นแสดงไว้โดยปี 161 BC และ 158 BC ประวัติศาสตร์มักคาบีเป็นตัวแทนของเส้นแนวภายในซึ่งมีจุดเริ่มต้นจาก “พันธสัญญา” ระหว่างโรมกับพวกยิวมักคาบีที่พวกยิวเป็นฝ่ายริเริ่ม และในที่สุดสิ้นสุดลงด้วยการที่พวกยิวประกาศว่าพวกเขาไม่มีกษัตริย์อื่นใดนอกจากซีซาร์ แน่นอนว่าข้อยี่สิบสามอยู่ถัดจากข้อยี่สิบเอ็ดและข้อยี่สิบสอง และข้อยี่สิบเอ็ดระบุถึงการประสูติของพระคริสต์ ซึ่งเป็นเวลาแห่งอวสานในเชิงพยากรณ์ และข้อยี่สิบสองระบุถึงกางเขน ซึ่งเป็นตัวแทนของกฎหมายวันอาทิตย์
At the cross the Jews identified Caesar (Rome) as their king, and the “league” of verse twenty-three references the beginning of the Jews’ choice to serve Rome, right at the ending point of the Jews proclaiming their allegiance to Rome. The ending of the Jews, as represented at the cross, is followed by the beginning of the Jews’ association with Rome.
ที่กางเขน พวกยิวได้ระบุว่าซีซาร์ (โรม) เป็นกษัตริย์ของตน และ “พันธสัญญา” ในข้อยี่สิบสามนั้นอ้างถึงจุดเริ่มต้นแห่งการเลือกของพวกยิวที่จะปรนนิบัติโรม ตรง ณ จุดสิ้นสุดแห่งการที่พวกยิวประกาศความจงรักภักดีต่อโรม การสิ้นสุดของพวกยิว ดังที่เป็นภาพแทนที่กางเขน ตามมาด้วยจุดเริ่มต้นแห่งความสัมพันธ์ผูกพันของพวกยิวกับโรม
Verses twenty-four through thirty describe the three hundred and sixty years that pagan Rome ruled supremely from the Battle of Actium in 31 BC, unto the transfer of the capital from Rome to Constantinople in the year 330. The period of three hundred and sixty years typifies the twelve hundred and sixty years papal Rome ruled supremely, and together they represent the period from verse forty-one, and the threefold union that occurs at the soon coming Sunday law, unto the close of probation.
ข้อยี่สิบสี่ถึงสามสิบพรรณนาถึงช่วงเวลาสามร้อยหกสิบปีที่โรมนอกรีตครอบครองอำนาจสูงสุด นับตั้งแต่ยุทธการที่แอกเทียมในปี 31 ก่อนคริสตกาล จนถึงการย้ายเมืองหลวงจากโรมไปยังคอนสแตนติโนเปิลในปี ค.ศ. 330 ช่วงเวลาสามร้อยหกสิบปีนี้เป็นแบบอย่างของช่วงเวลาหนึ่งพันสองร้อยหกสิบปีที่โรมของสันตะปาปาครอบครองอำนาจสูงสุด และเมื่อพิจารณาร่วมกันแล้ว ทั้งสองช่วงเวลานี้เป็นตัวแทนของช่วงเวลาตามข้อสี่สิบเอ็ด และของสหภาพสามประการซึ่งจะเกิดขึ้นเมื่อกฎหมายวันอาทิตย์ที่กำลังจะมาถึงมีผลบังคับใช้ จนถึงการสิ้นสุดแห่งเวลาการทดลอง.
All the prophetic lines of history in chapter eleven, align with the last six verses of Daniel eleven, but it is the prophetic history from the time of the end in 1989, represented in verse forty through to the Sunday law in verse forty-one, that is “that portion of the prophecy of Daniel relating to the last days.” The history that is left blank in verse forty, is the Revelation of Jesus Christ that is unsealed when the time is at hand, just before probation closes.
แนวเส้นแห่งประวัติศาสตร์เชิงพยากรณ์ทั้งหมดในบทที่สิบเอ็ดสอดคล้องกับหกข้อสุดท้ายของดาเนียลบทที่สิบเอ็ด แต่เป็นประวัติศาสตร์เชิงพยากรณ์ตั้งแต่เวลาสิ้นสุดในปี 1989 ซึ่งปรากฏในข้อสี่สิบ ไปจนถึงกฎหมายวันอาทิตย์ในข้อสี่สิบเอ็ด ที่เป็น “ส่วนนั้นของคำพยากรณ์ในดาเนียลซึ่งเกี่ยวข้องกับวาระสุดท้าย” ประวัติศาสตร์ที่เว้นว่างไว้ในข้อสี่สิบ คือวิวรณ์แห่งพระเยซูคริสต์ซึ่งถูกเปิดผนึกเมื่อเวลาใกล้มาถึง ก่อนที่เวลาการทดลองจะสิ้นสุดลงเพียงเล็กน้อย.
We will continue this study in the next article.
เราจะดำเนินการศึกษานี้ต่อไปในบทความถัดไป
“We have the commandments of God and the testimony of Jesus Christ, which is the spirit of prophecy. Priceless gems are to be found in the word of God. Those who search this word should keep the mind clear. Never should they indulge perverted appetite in eating or drinking.
“เรามีพระบัญญัติของพระเจ้าและคำพยานของพระเยซูคริสต์ ซึ่งเป็นจิตวิญญาณแห่งคำพยากรณ์ อัญมณีล้ำค่าหาที่เปรียบมิได้ย่อมพบได้ในพระวจนะของพระเจ้า ผู้ที่ค้นคว้าพระวจนะนี้ควรรักษาจิตใจให้แจ่มใสอยู่เสมอ เขาทั้งหลายไม่ควรปล่อยใจตามความอยากอันวิปริตในการกินหรือการดื่มเป็นอันขาด”
“If they do this, the brain will be confused; they will be unable to bear the strain of digging deep to find out the meaning of those things which relate to the closing scenes of this earth’s history.
“หากพวกเขาทำเช่นนี้ สมองจะสับสน; พวกเขาจะไม่สามารถทนต่อความตรากตรำในการขุดค้นอย่างลึกซึ้งเพื่อให้ทราบความหมายของสิ่งเหล่านั้นซึ่งเกี่ยวข้องกับฉากสุดท้ายแห่งประวัติศาสตร์ของโลกนี้ได้”
“When the books of Daniel and Revelation are better understood, believers will have an entirely different religious experience. They will be given such glimpses of the open gates of heaven that heart and mind will be impressed with the character that all must develop in order to realize the blessedness which is to be the reward of the pure in heart.
“เมื่อหนังสือดาเนียลและวิวรณ์ได้รับความเข้าใจดียิ่งขึ้น บรรดาผู้เชื่อจะมีประสบการณ์ทางศาสนาที่แตกต่างไปโดยสิ้นเชิง พวกเขาจะได้รับการเปิดเผยให้เห็นประตูสวรรค์ที่เปิดอยู่เพียงชั่วแวบอย่างนั้น จนจิตใจและสติปัญญาจะประทับแน่นด้วยลักษณะอุปนิสัยซึ่งทุกคนจำต้องพัฒนา เพื่อจะได้ตระหนักถึงความสุขอันเปี่ยมพระพร ซึ่งจะเป็นบำเหน็จรางวัลของผู้มีใจบริสุทธิ์”
“The Lord will bless all who will seek humbly and meekly to understand that which is revealed in the Revelation. This book contains so much that is large with immortality and full of glory that all who read and search it earnestly receive the blessing to those ‘that hear the words of this prophecy, and keep those things which are written therein.’
“องค์พระผู้เป็นเจ้าจะทรงอวยพระพรแก่ทุกคนที่แสวงหาด้วยใจถ่อมสุภาพและอ่อนสุภาพ เพื่อจะเข้าใจสิ่งที่ทรงสำแดงไว้ในพระธรรมวิวรณ์ พระธรรมเล่มนี้บรรจุเนื้อหามากมายที่เปี่ยมด้วยความหมายอันเกี่ยวเนื่องกับความเป็นอมตะและบริบูรณ์ด้วยพระสิริ จนทุกคนที่อ่านและค้นคว้าอย่างจริงจังย่อมได้รับพระพรที่ทรงสัญญาไว้แก่ผู้ ‘ที่ได้ยินถ้อยคำแห่งคำพยากรณ์นี้ และได้ถือรักษาสิ่งสารพัดที่เขียนไว้ในนั้น’”
“One thing will certainly be understood from the study of Revelation—that the connection between God and His people is close and decided.
“สิ่งหนึ่งที่จะเข้าใจได้อย่างแน่นอนจากการศึกษาพระธรรมวิวรณ์ก็คือ ความสัมพันธ์ระหว่างพระเจ้ากับประชากรของพระองค์นั้นใกล้ชิดและแน่วแน่”
“A wonderful connection is seen between the universe of heaven and this world. The things revealed to Daniel were afterward complemented by the revelation made to John on the Isle of Patmos. These two books should be carefully studied. Twice Daniel inquired, How long shall it be to the end of time?
“มีความเชื่อมโยงอันน่าอัศจรรย์ระหว่างจักรวาลแห่งสวรรค์กับโลกนี้ สิ่งทั้งหลายที่ทรงสำแดงแก่ดาเนียลนั้น ต่อมาภายหลังได้รับการเติมเต็มด้วยการสำแดงที่ประทานแก่ยอห์นบนเกาะปัทมอส หนังสือทั้งสองเล่มนี้ควรได้รับการศึกษาอย่างรอบคอบ ดาเนียลได้ทูลถามอยู่สองครั้งว่า จะอีกนานเท่าใดจึงจะถึงวาระสุดปลายของกาลเวลา?”
“‘And I heard, but I understood not: then said I, O my Lord, what shall be the end of these things? And He said, Go thy way, Daniel: for the words are closed up and sealed till the time of the end. Many shall be purified, and made white, and tried; but the wicked shall do wickedly: and none of the wicked shall understand; but the wise shall understand. And from the time that the daily sacrifice shall be taken away, and the abomination that maketh desolate set up, there shall be a thousand two hundred and ninety days. Blessed is he that waiteth, and cometh to the thousand three hundred and five and thirty days. But go thou thy way till the end be: for thou shalt rest, and stand in thy lot at the end of the days.’
“‘และข้าพเจ้าได้ยินแล้ว แต่ไม่เข้าใจ ข้าพเจ้าจึงทูลว่า โอ องค์พระผู้เป็นเจ้าของข้าพเจ้า ปลายที่สุดของสิ่งเหล่านี้จะเป็นอย่างไร? และพระองค์ตรัสว่า ดาเนียลเอ๋ย จงไปตามทางของเจ้าเถิด เพราะถ้อยคำเหล่านี้ถูกปิดไว้และผนึกไว้จนถึงวาระสุดท้าย หลายคนจะได้รับการชำระให้บริสุทธิ์ และถูกทำให้ขาวสะอาด และถูกทดลอง แต่คนอธรรมจะกระทำความอธรรมต่อไป และไม่มีผู้ใดในหมู่คนอธรรมจะเข้าใจ แต่บรรดาผู้มีปัญญาจะเข้าใจ และตั้งแต่เวลาที่เครื่องเผาบูชาประจำวันถูกยกเลิกไป และสิ่งอันเป็นที่น่าสะอิดสะเอียนซึ่งกระทำให้เกิดความรกร้างถูกตั้งขึ้น จะมียิ่งหนึ่งพันสองร้อยเก้าสิบวัน ความสุขมีแก่ผู้นั้นที่คอยอยู่และมาถึงหนึ่งพันสามร้อยสามสิบห้าวัน แต่เจ้าจงไปตามทางของเจ้าจนถึงที่สุดเถิด เพราะเจ้าจะได้พักสงบ และจะยืนอยู่ในส่วนมรดกของเจ้า ณ ปลายแห่งวันทั้งหลาย’”
“It was the Lion of the tribe of Judah who unsealed the book and gave to John the revelation of what should be in these last days.
“พระสิงห์แห่งเผ่ายูดาห์ทรงเป็นผู้ทรงเปิดผนึกหนังสือนั้น และประทานแก่ยอห์นซึ่งการสำแดงถึงสิ่งที่จะเกิดขึ้นในวาระสุดท้ายเหล่านี้”
“Daniel stood in his lot to bear his testimony which was sealed until the time of the end, when the first angel’s message should be proclaimed to our world. These matters are of infinite importance in these last days; but while ‘many shall be purified, and made white, and tried,’ ‘the wicked shall do wickedly: and none of the wicked shall understand.’ How true this is! Sin is the transgression of the law of God; and those who will not accept the light in regard to the law of God will not understand the proclamation of the first, second, and third angel’s messages. The book of Daniel is unsealed in the revelation to John, and carries us forward to the last scenes of this earth’s history.
“ดาเนียลได้ยืนอยู่ในส่วนของตนเพื่อเป็นพยานของท่าน ซึ่งถูกผนึกไว้จนถึงวาระสุดท้าย เมื่อข่าวของทูตสวรรค์องค์ที่หนึ่งจะต้องได้รับการประกาศแก่โลกของเรา เรื่องเหล่านี้มีความสำคัญอย่างยิ่งยวดในวาระสุดท้ายเหล่านี้ แต่ขณะที่ ‘คนเป็นอันมากจะได้รับการชำระให้บริสุทธิ์ และกระทำให้ขาวสะอาด และถูกทดลอง’ นั้น ‘คนอธรรมจะยังกระทำความอธรรมต่อไป และไม่มีผู้ใดในหมู่คนอธรรมที่จะเข้าใจ’ เรื่องนี้จริงเพียงใด! บาปคือการละเมิดธรรมบัญญัติของพระเจ้า และบรรดาผู้ที่ไม่ยอมรับความสว่างเกี่ยวกับธรรมบัญญัติของพระเจ้าก็จะไม่เข้าใจการประกาศข่าวของทูตสวรรค์องค์ที่หนึ่ง ที่สอง และที่สาม พระธรรมดาเนียลถูกเปิดผนึกในพระธรรมวิวรณ์ที่ประทานแก่ยอห์น และนำเราไปข้างหน้าถึงเหตุการณ์สุดท้ายแห่งประวัติศาสตร์ของโลกนี้”
“Will our brethren bear in mind that we are living amid the perils of the last days? Read Revelation in connection with Daniel. Teach these things.” Testimonies to Ministers, 114, 115.
“พี่น้องทั้งหลายของเราจะระลึกไว้หรือไม่ว่า เรากำลังดำเนินชีวิตอยู่ท่ามกลางภยันตรายแห่งยุคสุดท้าย? จงอ่านพระธรรมวิวรณ์ควบคู่กับพระธรรมดาเนียล จงสอนสิ่งเหล่านี้” Testimonies to Ministers, 114, 115.