When Peter set forth his answer to Christ’s question of who the disciples say that Christ is he identified that Jesus was the anointed one, the Christ, the Messiah. He also said He was the Son of God.

เมื่อเปโตรได้ให้คำตอบต่อคำถามของพระคริสต์ที่ว่าเหล่าสาวกกล่าวว่าพระองค์คือผู้ใด เขาได้ระบุว่าพระเยซูทรงเป็นผู้ที่ได้รับการเจิม คือพระคริสต์ พระเมสสิยาห์ เขายังกล่าวด้วยว่าพระองค์ทรงเป็นพระบุตรของพระเจ้า.

When Jesus came into the coasts of Caesarea Philippi, he asked his disciples, saying, Whom do men say that I the Son of man am? And they said, Some say that thou art John the Baptist: some, Elias; and others, Jeremias, or one of the prophets. He saith unto them, But whom say ye that I am? And Simon Peter answered and said, Thou art the Christ, the Son of the living God. And Jesus answered and said unto him, Blessed art thou, Simon Barjona: for flesh and blood hath not revealed it unto thee, but my Father which is in heaven. And I say also unto thee, That thou art Peter, and upon this rock I will build my church; and the gates of hell shall not prevail against it. And I will give unto thee the keys of the kingdom of heaven: and whatsoever thou shalt bind on earth shall be bound in heaven: and whatsoever thou shalt loose on earth shall be loosed in heaven. Matthew 16:13–19.

ครั้นพระเยซูเสด็จมาถึงเขตแดนเมืองซีซาเรียฟีลิปปี พระองค์ตรัสถามเหล่าสาวกของพระองค์ว่า “คนทั้งหลายกล่าวว่าเรา บุตรมนุษย์ เป็นผู้ใด” เขาทั้งหลายทูลว่า “บางคนว่าเป็นยอห์นผู้ให้บัพติศมา บางคนว่าเป็นเอลียาห์ และคนอื่น ๆ ว่าเป็นเยเรมีย์หรือศาสดาพยากรณ์คนหนึ่ง” พระองค์ตรัสแก่เขาว่า “แต่พวกท่านเล่าว่าเราเป็นผู้ใด” ซีโมนเปโตรทูลตอบว่า “พระองค์คือพระคริสต์ พระบุตรของพระเจ้าผู้ทรงพระชนม์อยู่” พระเยซูจึงตรัสตอบเขาว่า “ซีโมนบารโยนาเอ๋ย ท่านเป็นสุขแล้ว เพราะว่ามิใช่เนื้อหนังและโลหิตที่ได้สำแดงเรื่องนี้แก่ท่าน แต่เป็นพระบิดาของเราผู้ทรงสถิตในสวรรค์ และเราบอกท่านด้วยว่า ท่านคือเปโตร และบนศิลานี้เราจะสร้างคริสตจักรของเราไว้ และประตูแห่งแดนนรกจะมีชัยเหนือคริสตจักรนั้นหามิได้ เราจะมอบกุญแจแห่งอาณาจักรสวรรค์ไว้แก่ท่าน และสิ่งใด ๆ ที่ท่านจะผูกมัดไว้ในโลก สิ่งนั้นก็จะถูกผูกมัดไว้ในสวรรค์ และสิ่งใด ๆ ที่ท่านจะปล่อยในโลก สิ่งนั้นก็จะถูกปล่อยในสวรรค์” มัทธิว 16:13–19

Through Peter the Holy Spirit presented the essential truth for the one hundred and forty-four thousand to understand. He did so at Panium, which was Caesarea Philippi. Panium is the most sacred temple site in the worship of the dragon, for Greece represents the world, and the world in the last days is the United Nations, who is the dragon’s earthly representative. The “gates of hell” is a name for the temple of Pan, the Greek goat-god. The temple was built in front of a cave that contained the Spring of Panium. The Spring of Panium fed the Jordan River, which is a symbol of Christ.

โดยผ่านทางเปโตร พระวิญญาณบริสุทธิ์ได้ทรงนำเสนอความจริงอันเป็นสาระสำคัญเพื่อให้ชนหนึ่งแสนสี่หมื่นสี่พันเข้าใจ พระองค์ได้ทรงกระทำเช่นนั้นที่ปานิอุม ซึ่งก็คือซีซารียาฟีลิปปี ปานิอุมเป็นสถานที่ตั้งพระวิหารอันศักดิ์สิทธิ์ที่สุดในการนมัสการพญานาค เพราะกรีซเป็นตัวแทนของโลก และโลกในยุคสุดท้ายก็คือสหประชาชาติ ผู้ซึ่งเป็นตัวแทนฝ่ายโลกของพญานาค “ประตูแห่งนรก” เป็นชื่อเรียกพระวิหารของแพน เทพเจ้าแพะของกรีก พระวิหารนั้นถูกสร้างขึ้นหน้า ถ้ำที่มีบ่อน้ำพุปานิอุมอยู่ภายใน บ่อน้ำพุปานิอุมเป็นต้นน้ำที่หล่อเลี้ยงแม่น้ำจอร์แดน ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของพระคริสต์

The name “Jordan” means “descender,” and it begins its course in the mountainous region of northern Israel, drawing its main source from the springs of Mount Hermon, the highest peak in the Hermon Range, where the spring called the “gates of hell” is located. Hermon means “sacred” and “Jordon” means “to descend.” The Jordan River flows from the highlands of Mount Hermon and descends through the Jordan Rift Valley, eventually reaching the Dead Sea, which is the lowest point on Earth’s surface.

ชื่อ “จอร์แดน” หมายถึง “ผู้ลงมา” และแม่น้ำสายนี้เริ่มต้นเส้นทางในเขตภูเขาทางตอนเหนือของอิสราเอล โดยรับต้นน้ำหลักจากบ่อน้ำพุแห่งภูเขาเฮอร์โมน ซึ่งเป็นยอดเขาสูงที่สุดในเทือกเขาเฮอร์โมน และเป็นที่ตั้งของน้ำพุซึ่งเรียกว่า “ประตูแห่งนรก” เฮอร์โมนหมายถึง “ศักดิ์สิทธิ์” และ “จอร์แดน” หมายถึง “ลงมา” แม่น้ำจอร์แดนไหลจากที่สูงแห่งภูเขาเฮอร์โมน และไหลลงผ่านหุบเขารอยแยกจอร์แดน จนในที่สุดไปถึงทะเลเดดซี ซึ่งเป็นจุดต่ำที่สุดบนพื้นผิวโลก

The waters that feed the Jordan River, that originate in the temple of Pan, and that ultimately arrive at the lowest point on earth represent the descent the Son of God made when He left the highest sacred mountain to descend to the lowest “dead sea” of this world. Christ’s descent from heaven to the death of the cross also represents that He took upon Himself the flesh of fallen man, for his journey from heaven to the cross was fed by the waters that originated in the “gates of hell.”

สายน้ำที่หล่อเลี้ยงแม่น้ำจอร์แดน ซึ่งมีต้นกำเนิดในวิหารของแพน และท้ายที่สุดไหลไปถึงจุดที่ต่ำที่สุดบนแผ่นดินโลก เป็นภาพแทนการเสด็จลงมาของพระบุตรของพระเจ้า เมื่อพระองค์ทรงละจากภูเขาศักดิ์สิทธิ์อันสูงสุดเพื่อเสด็จลงมาสู่ “ทะเลมรณะ” อันต่ำที่สุดของโลกนี้ การที่พระคริสต์เสด็จลงจากสวรรค์ถึงความตายบนกางเขน ยังเป็นภาพแทนด้วยว่าพระองค์ทรงรับสภาพเนื้อหนังของมนุษย์ที่ล้มลงในบาปไว้กับพระองค์เอง เพราะการเสด็จจากสวรรค์สู่กางเขนของพระองค์ได้รับการหล่อเลี้ยงด้วยสายน้ำที่มีต้นกำเนิดจาก “ประตูแห่งนรก”

The Dead Sea is not only the lowest place on earth, but it is the saltiest waters on earth, nine times saltier than the ocean. Christ’s death on the cross as typified by the Dead Sea is where He confirmed His covenant with many.

ทะเลเดดซีมิได้เป็นเพียงสถานที่ที่ต่ำที่สุดบนแผ่นดินโลกเท่านั้น หากยังเป็นแหล่งน้ำที่เค็มที่สุดบนโลกด้วย โดยมีความเค็มมากกว่ามหาสมุทรถึงเก้าเท่า ความตายของพระคริสต์บนกางเขน ซึ่งทะเลเดดซีเป็นภาพลักษณ์ล่วงหน้าแห่งสิ่งนั้น คือสถานที่ที่พระองค์ทรงยืนยันพันธสัญญาของพระองค์กับคนเป็นอันมาก

And every oblation of thy meat offering shalt thou season with salt; neither shalt thou suffer the salt of the covenant of thy God to be lacking from thy meat offering: with all thine offerings thou shalt offer salt. Leviticus 2:3.

และบรรดาเครื่องบูชาธัญญาหารของเจ้า เจ้าจงปรุงด้วยเกลือ อย่าให้เกลือแห่งพันธสัญญาของพระเจ้าของเจ้าขาดไปจากเครื่องบูชาธัญญาหารของเจ้า เจ้าจงถวายเกลือพร้อมกับบรรดาของถวายทั้งสิ้นของเจ้า เลวีนิติ 2:3

On the way from the springs of Mount Hermon, the Jordan River passes through the sea of Galilee, which is also known as Lake Tiberius and Lake Kinneret. Galilee means a “hinge” or a “turning point.” Tiberius is the name of the Roman ruler who followed Augustus Caesar, and due to the shape of the lake, it is called Kinneret, which means “a harp” or “a lyre.” The turning point for mankind was when Tiberius Caesar ruled and Jesus was crucified, and every harp in heaven was silenced. The geographical testimony of the Jordan River in connection with the “gates of hell,” which is the temple of the Greek god Pan, speaks to the testimony which Peter proclaimed through the inspiration of the Holy Spirit.

ระหว่างทางจากบ่อน้ำพุแห่งภูเขาเฮอร์โมน แม่น้ำจอร์แดนไหลผ่านทะเลกาลิลี ซึ่งเป็นที่รู้จักอีกด้วยในชื่อทะเลสาบทิเบเรียสและทะเลสาบคินเนเรท กาลิลีหมายถึง “บานพับ” หรือ “จุดเปลี่ยน” ทิเบเรียสเป็นนามของผู้ปกครองชาวโรมันผู้สืบต่อจากออกัสตัส ซีซาร์ และด้วยรูปร่างของทะเลสาบ จึงเรียกว่า คินเนเรท ซึ่งหมายถึง “พิณ” หรือ “พิณเขาคู่” จุดเปลี่ยนของมนุษยชาติคือเมื่อทิเบเรียส ซีซาร์ปกครองอยู่และพระเยซูถูกตรึงกางเขน และพิณทุกตัวในสวรรค์ก็เงียบเสียงลง คำพยานทางภูมิศาสตร์ของแม่น้ำจอร์แดนอันสัมพันธ์กับ “ประตูนรก” ซึ่งเป็นวิหารของเทพเจ้ากรีกนามแพน กล่าวถึงคำพยานซึ่งเปโตรได้ประกาศโดยการดลใจของพระวิญญาณบริสุทธิ์

The incarnation of Christ was the combination of Divinity and humanity that occurred when the Divine Son of God took upon Himself human flesh, thus combining Divinity with humanity, as represented by the waters from the spring of Pan feeding the Jordan River. What fed the spring of Pan was the dew, rain and snow that fell upon the mountains of Hermon, Hermon representing the “sacred” mountain, which is Jerusalem above.

การทรงบังเกิดเป็นมนุษย์ของพระคริสต์คือการผสานกันของความเป็นพระเจ้าและความเป็นมนุษย์ ซึ่งเกิดขึ้นเมื่อพระบุตรของพระเจ้าผู้ทรงเป็นพระเจ้าทรงรับสภาพเนื้อหนังของมนุษย์ไว้กับพระองค์เอง จึงทรงผสานความเป็นพระเจ้ากับความเป็นมนุษย์เข้าด้วยกัน ดังที่มีภาพแทนโดยสายน้ำจากบ่อน้ำพานซึ่งหล่อเลี้ยงแม่น้ำจอร์แดน สิ่งที่หล่อเลี้ยงบ่อน้ำพานนั้นคือน้ำค้าง ฝน และหิมะที่ตกลงบนภูเขาเฮอร์โมน โดยเฮอร์โมนเป็นภาพแทนของภูเขา “ศักดิ์สิทธิ์” ซึ่งคือเยรูซาเล็มเบื้องบน.

A Song of Degrees of David. Behold, how good and how pleasant it is for brethren to dwell together in unity! It is like the precious ointment upon the head, that ran down upon the beard, even Aaron’s beard: that went down to the skirts of his garments; As the dew of Hermon, and as the dew that descended upon the mountains of Zion: for there the Lord commanded the blessing, even life for evermore. Psalms 133:1–3.

บทเพลงขึ้นไปของดาวิด ดูเถิด การที่พี่น้องอาศัยอยู่ร่วมกันด้วยความเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวนั้น ช่างดีและช่างน่าชื่นใจเพียงใด! เป็นดุจน้ำมันเจิมอันประเสริฐบนศีรษะ ซึ่งไหลลงบนหนวดเครา คือหนวดเคราของอาโรน ที่ไหลลงไปถึงชายเสื้อของท่าน; ดุจน้ำค้างแห่งเฮอร์โมน และดุจน้ำค้างที่ตกลงบนภูเขาศิโยน: เพราะที่นั่นพระยาห์เวห์ทรงบัญชาพระพร คือชีวิตเป็นนิตย์ สดุดี 133:1–3

The “precious ointment” that ran down Aaron’s beard was the oil that was used when he and his sons were anointed as God’s priests.

“น้ำมันเจิมอันล้ำค่า” ที่ไหลลงมาตามหนวดเคราของอาโรน คือน้ำมันที่ใช้เมื่อเขาและบุตรชายของเขาได้รับการเจิมให้เป็นปุโรหิตของพระเจ้า

And thou shalt take of the blood that is upon the altar, and of the anointing oil, and sprinkle it upon Aaron, and upon his garments, and upon his sons, and upon the garments of his sons with him: and he shall be hallowed, and his garments, and his sons, and his sons’ garments with him. Exodus 29:21.

และเจ้าจงเอาเลือดซึ่งอยู่บนแท่นบูชา และน้ำมันเจิมนั้นมาประพรมเหนืออาโรน และเหนือเสื้อผ้าของเขา และเหนือบุตรชายของเขา และเหนือเสื้อผ้าของบุตรชายของเขาพร้อมกับเขา แล้วเขาจะถูกชำระให้บริสุทธิ์ ทั้งเสื้อผ้าของเขา ทั้งบุตรชายของเขา และเสื้อผ้าของบุตรชายของเขาพร้อมกับเขา อพยพ 29:21

Peter expressed the confession of all the disciples, and in so doing he expressed the confession of the one hundred and forty-four thousand, who are to be anointed as a unified priesthood that is lifted up as an ensign. The “oil” that anointed Aaron, was also as the dew of Mount Hermon and also the dew of the mountains of Zion. The “oil” and the “dew” are the message which represents the anointing of the Holy Spirit.

เปโตรได้แสดงคำสารภาพแทนสาวกทั้งปวง และในการนั้นเขาได้แสดงคำสารภาพของคนหนึ่งแสนสี่หมื่นสี่พันด้วย ผู้ซึ่งจะได้รับการเจิมให้เป็นปุโรหิตภาพอันเป็นเอกภาพ ซึ่งถูกชูขึ้นเป็นธงสัญญาณ “น้ำมัน” ที่ใช้เจิมอาโรนนั้น ก็เป็นดังน้ำค้างแห่งภูเขาเฮอร์โมน และเป็นดังน้ำค้างแห่งภูเขาทั้งหลายของศิโยนด้วย “น้ำมัน” และ “น้ำค้าง” คือข่าวสารซึ่งเป็นสัญลักษณ์แทนการเจิมของพระวิญญาณบริสุทธิ์

Give ear, O ye heavens, and I will speak; and hear, O earth, the words of my mouth. My doctrine shall drop as the rain, my speech shall distil as the dew, as the small rain upon the tender herb, and as the showers upon the grass: Because I will publish the name of the Lord: ascribe ye greatness unto our God. Deuteronomy 32:1–3.

จงเงี่ยหูฟังเถิด โอ ฟ้าสวรรค์ทั้งหลาย แล้วข้าพเจ้าจะกล่าว และจงฟังเถิด โอ แผ่นดินโลก ถ้อยคำจากปากของข้าพเจ้า คำสั่งสอนของข้าพเจ้าจะตกลงดุจฝน คำพูดของข้าพเจ้าจะกลั่นลงดุจน้ำค้าง ดุจฝนละอองเหนือพืชอ่อน และดุจห่าฝนเหนือหญ้า เพราะข้าพเจ้าจะประกาศพระนามของพระยาห์เวห์ ท่านทั้งหลายจงถวายความยิ่งใหญ่แด่พระเจ้าของเรา เฉลยธรรมบัญญัติ 32:1–3

The “dew” is the “doctrine” that falls on the mountains of Zion, and it is the “oil” of anointing that unifies the one hundred and forty-four thousand, who are God’s priests in the last days. The doctrine drops as rain, and distills as dew because it is “published”. It is published because heaven and earth are to give ear and hear the words of His mouth, through a unified priesthood that is the ensign who proclaim the messages of the Midnight Cry and Loud Cry.

“น้ำค้าง” คือ “คำสอน” ที่ตกลงบนภูเขาแห่งศิโยน และเป็น “น้ำมัน” แห่งการเจิมซึ่งกระทำให้คนหนึ่งแสนสี่หมื่นสี่พันเป็นหนึ่งเดียวกัน ผู้ซึ่งเป็นปุโรหิตของพระเจ้าในวาระสุดท้าย คำสอนนั้นหยดลงดั่งฝน และกลั่นลงดุจน้ำค้าง เพราะมันถูก “ประกาศ” มันถูกประกาศเพราะฟ้าสวรรค์และแผ่นดินโลกจะต้องเงี่ยหูฟังและสดับถ้อยคำจากพระโอษฐ์ของพระองค์ ผ่านทางคณะปุโรหิตที่เป็นหนึ่งเดียวกัน ซึ่งเป็นธงสัญญาณผู้ประกาศข่าวสารแห่งเสียงร้องยามเที่ยงคืนและเสียงร้องอันดัง】【。

How beautiful upon the mountains are the feet of him that bringeth good tidings, that publisheth peace; that bringeth good tidings of good, that publisheth salvation; that saith unto Zion, Thy God reigneth! Thy watchmen shall lift up the voice; with the voice together shall they sing: for they shall see eye to eye, when the Lord shall bring again Zion. Break forth into joy, sing together, ye waste places of Jerusalem: for the Lord hath comforted his people, he hath redeemed Jerusalem. The Lord hath made bare his holy arm in the eyes of all the nations; and all the ends of the earth shall see the salvation of our God. Isaiah 52:7–10.

ช่างงดงามยิ่งนักบนภูเขา คือเท้าของผู้ที่นำข่าวดีมา ผู้ที่ประกาศสันติภาพ ผู้ที่นำข่าวดีแห่งสิ่งอันประเสริฐมา ผู้ที่ประกาศความรอด ผู้ที่กล่าวแก่ศิโยนว่า “พระเจ้าของเจ้าทรงครอบครอง!” ยามเฝ้าของเจ้าจะเปล่งเสียงขึ้น เขาทั้งหลายจะร้องเพลงพร้อมกันด้วยเสียงเดียวกัน เพราะเขาทั้งหลายจะเห็นต่อหน้า เมื่อพระยาห์เวห์ทรงนำศิโยนกลับคืนมา จงเปล่งเสียงด้วยความชื่นบาน จงร้องเพลงพร้อมกันเถิด โอ ที่รกร้างของเยรูซาเล็ม เพราะพระยาห์เวห์ได้ทรงปลอบประโลมประชากรของพระองค์แล้ว พระองค์ได้ทรงไถ่เยรูซาเล็มแล้ว พระยาห์เวห์ได้ทรงเผยพระกรอันบริสุทธิ์ของพระองค์ต่อหน้าสายตาของประชาชาติทั้งสิ้น และที่สุดปลายแผ่นดินโลกทั้งสิ้นจะได้เห็นความรอดของพระเจ้าของเรา อิสยาห์ 52:7–10

The last-day watchmen, represented by Peter, publish salvation and peace, and they shall be unified, for they will see eye to eye. This happens when “the Lord brings again Zion.” The Hebrew word translated as “bring again” means to “reverse.” When the Lord reverses Zion, it means that Zion had been in captivity, as represented by the scattering, and it is reversed when the captivity ceases.

ยามเฝ้าในยุคสุดท้าย ซึ่งเปโตรเป็นภาพแทน ประกาศความรอดและสันติสุข และพวกเขาจะเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกัน เพราะพวกเขาจะเห็นพ้องต้องกัน เหตุการณ์นี้เกิดขึ้นเมื่อ “องค์พระผู้เป็นเจ้าทรงนำศิโยนกลับคืนมา” คำภาษาฮีบรูที่แปลว่า “นำกลับคืนมา” มีความหมายว่า “กลับด้าน” เมื่อองค์พระผู้เป็นเจ้าทรงกลับด้านศิโยน ก็หมายความว่าเดิมศิโยนได้อยู่ในสภาพเป็นเชลย ดังที่เป็นภาพแทนโดยการกระจัดกระจาย และสิ่งนั้นย่อมถูกกลับด้านเมื่อการเป็นเชลยสิ้นสุดลง

For thus saith the Lord, That after seventy years be accomplished at Babylon I will visit you, and perform my good word toward you, in causing you to return to this place. For I know the thoughts that I think toward you, saith the Lord, thoughts of peace, and not of evil, to give you an expected end. Then shall ye call upon me, and ye shall go and pray unto me, and I will hearken unto you. And ye shall seek me, and find me, when ye shall search for me with all your heart. And I will be found of you, saith the Lord: and I will turn away your captivity, and I will gather you from all the nations, and from all the places whither I have driven you, saith the Lord; and I will bring you again into the place whence I caused you to be carried away captive. Jeremiah 29:10–14.

เพราะพระยาห์เวห์ตรัสดังนี้ว่า เมื่อครบกำหนดเจ็ดสิบปีที่บาบิโลนแล้ว เราจะมาเยี่ยมเยียนเจ้า และจะกระทำตามพระวจนะอันประเสริฐของเราที่มีต่อเจ้า คือให้เจ้ากลับมายังสถานที่นี้ เพราะเรารู้ความคิดที่เราคิดไว้เพื่อเจ้า พระยาห์เวห์ตรัส คือความคิดแห่งสันติภาพ มิใช่แห่งความชั่วร้าย เพื่อจะให้อนาคตและความหวังแก่เจ้า แล้วเจ้าทั้งหลายจะร้องทูลต่อเรา และจะมาอธิษฐานต่อเรา และเราจะฟังเจ้า เจ้าทั้งหลายจะแสวงหาเราและพบเรา เมื่อเจ้าแสวงหาเราด้วยสุดสิ้นใจของเจ้า เราจะให้เจ้าพบเรา พระยาห์เวห์ตรัส และเราจะให้การเป็นเชลยของเจ้าสิ้นสุดลง และจะรวบรวมเจ้าจากบรรดาประชาชาติทั้งสิ้น และจากสถานที่ทั้งปวงที่เราได้ขับไล่เจ้าไปนั้น พระยาห์เวห์ตรัส และเราจะนำเจ้ากลับมายังสถานที่ซึ่งเราให้เจ้าถูกกวาดต้อนไปเป็นเชลยนั้น เยเรมีย์ 29:10–14

All the prophets are addressing the last days, and in the last days His people are in a captivity that is to be reversed, in order to fulfill the testimony of prophecy.

บรรดาผู้พยากรณ์ทั้งสิ้นกำลังกล่าวถึงยุคสุดท้าย และในยุคสุดท้ายนั้น ประชากรของพระองค์อยู่ในการเป็นเชลยซึ่งจะต้องถูกพลิกกลับ เพื่อให้คำพยานแห่งคำพยากรณ์สำเร็จลุล่วง.

The word that came to Jeremiah from the Lord, saying, Thus speaketh the Lord God of Israel, saying, Write thee all the words that I have spoken unto thee in a book. For, lo, the days come, saith the Lord, that I will bring again the captivity of my people Israel and Judah, saith the Lord: and I will cause them to return to the land that I gave to their fathers, and they shall possess it. Jeremiah 30:1–3.

พระวจนะซึ่งมาถึงเยเรมีย์จากพระยาห์เวห์ว่า พระยาห์เวห์พระเจ้าแห่งอิสราเอลตรัสดังนี้ว่า จงเขียนถ้อยคำทั้งสิ้นซึ่งเราได้กล่าวแก่เจ้าไว้ในหนังสือเล่มหนึ่ง เพราะดูเถิด วันเวลานั้นกำลังมาถึง พระยาห์เวห์ตรัส ว่าเราจะให้เชลยแห่งชนชาติของเรา คืออิสราเอลและยูดาห์ กลับคืนมา พระยาห์เวห์ตรัส และเราจะให้เขาทั้งหลายกลับมายังแผ่นดินซึ่งเราได้ให้แก่บรรพบุรุษของเขา และเขาทั้งหลายจะได้ครอบครองแผ่นดินนั้น เยเรมีย์ 30:1–3

After three and a half days of sleeping, just as Lazarus slept for four days, and Daniel mourned for twenty-one days, Michael resurrects the two witnesses, who are His last-day people and brings them into unity and also anoints them through a message that is published around the world. That message is the “dew” of Mount Hermon (the sacred mountain), that feeds the spring of Pan, which thereafter feeds the Jordan River. The anointing that is accomplished by that message represents the anointing of Jesus, that marked when He became the Christ, which Peter identified.

หลังจากการหลับใหลอยู่สามวันครึ่ง เช่นเดียวกับที่ลาซารัสหลับอยู่สี่วัน และดาเนียลคร่ำครวญอยู่ยี่สิบเอ็ดวัน มีคาเอลทรงให้พยานทั้งสองเป็นขึ้นมาอีกครั้ง ซึ่งคือประชากรของพระองค์ในวาระสุดท้าย และทรงนำพวกเขาเข้าสู่ความเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกัน อีกทั้งยังทรงเจิมพวกเขาผ่านข่าวสารที่ถูกเผยแพร่ไปทั่วโลก ข่าวสารนั้นคือ “น้ำค้าง” แห่งภูเขาเฮอร์โมน (ภูเขาศักดิ์สิทธิ์) ซึ่งหล่อเลี้ยงธารน้ำพาน และต่อจากนั้นธารน้ำนั้นก็หล่อเลี้ยงแม่น้ำจอร์แดน การเจิมที่สำเร็จขึ้นโดยข่าวสารนั้นเป็นภาพแทนการเจิมของพระเยซู อันเป็นเครื่องหมายเมื่อพระองค์ได้ทรงเป็นพระคริสต์ ซึ่งเปโตรได้ระบุไว้

When Peter identified Christ as the Son of God, he represented Christ as both the Son of God and the Son of man, as represented by the waters of the “gates of hell” feeding the Jordan River. The confession of Peter was produced by the inspiration of the Holy Spirit, and it was that truth, that Jesus was the Christ, the Anointed One, and that He was both God and man which was identified by Jesus as the truth which would be the focus of the battle against God’s last-day people, who Christ promised would be victorious, for the “gates of hell,” will not prevail against this truth.

เมื่อเปโตรประกาศยอมรับพระคริสต์ว่าเป็นพระบุตรของพระเจ้า เขาได้เป็นตัวแทนของพระคริสต์ในฐานะทั้งพระบุตรของพระเจ้าและบุตรมนุษย์ ดังที่แสดงไว้โดยน้ำนั้นของ “ประตูแห่งนรก” ซึ่งหล่อเลี้ยงแม่น้ำจอร์แดน คำสารภาพของเปโตรเกิดขึ้นโดยการดลใจของพระวิญญาณบริสุทธิ์ และความจริงนั้นเอง คือว่าพระเยซูทรงเป็นพระคริสต์ ผู้ทรงรับการเจิม และว่าพระองค์ทรงเป็นทั้งพระเจ้าและมนุษย์ ซึ่งพระเยซูทรงระบุว่าเป็นความจริงที่จะเป็นจุดศูนย์กลางของการต่อสู้กับประชากรของพระเจ้าในวาระสุดท้าย ซึ่งพระคริสต์ทรงสัญญาว่าจะมีชัยชนะ เพราะ “ประตูแห่งนรก” จะไม่อาจมีชัยชนะเหนือความจริงนี้ได้

The truth is that on September 11, 2001, just as Jesus was anointed at His baptism, the sealing of the one hundred and forty-four thousand began, and in that history there would be a disappointment which would slay His last-day people, until He resurrected them and reversed their captivity. The process of resurrection includes the unifying of His people into a mighty army that is lifted up as an ensign. The work of resurrecting, purifying, unifying and lifting up, after the death in the streets, is illustrated in verses ten through fifteen of Daniel chapter eleven, as well as other biblical passages. But in verses thirteen through fifteen Christ has once again brought His disciples to Caesarea Philippi, to Panium, and it is there that the seal of God is impressed for eternity.

ความจริงก็คือว่า ในวันที่ 11 กันยายน ค.ศ. 2001 เช่นเดียวกับที่พระเยซูทรงได้รับการเจิม ณ การรับบัพติศมาของพระองค์ การประทับตราของคนหนึ่งแสนสี่หมื่นสี่พันก็ได้เริ่มต้นขึ้น และในประวัติศาสตร์นั้นจะมีความผิดหวังประการหนึ่งซึ่งจะสังหารประชากรของพระองค์ในยุคสุดท้าย จนกว่าพระองค์จะทรงให้พวกเขาฟื้นขึ้นมาและทรงกลับสภาพการเป็นเชลยของพวกเขา กระบวนการแห่งการฟื้นคืนชีพรวมถึงการทรงรวบรวมประชากรของพระองค์ให้เป็นกองทัพอันทรงฤทธิ์ ซึ่งถูกยกขึ้นเป็นธงสัญญาณ งานแห่งการให้ฟื้นขึ้น การชำระให้บริสุทธิ์ การทำให้เป็นหนึ่งเดียว และการยกขึ้น ภายหลังความตายในถนนทั้งหลาย ได้รับการสำแดงเป็นภาพประกอบไว้ในข้อสิบถึงข้อสิบห้าแห่งดาเนียลบทที่สิบเอ็ด ตลอดจนในพระคัมภีร์ตอนอื่น ๆ แต่ในข้อสิบสามถึงข้อสิบห้า พระคริสต์ได้ทรงนำเหล่าสาวกของพระองค์มาถึงซีซารียาฟีลิปปีอีกครั้งหนึ่ง ถึงปาเนียม และ ณ ที่นั่นเองที่พระราชลัญจกรของพระเจ้าถูกประทับไว้ชั่วนิรันดร์

Only when we understand the profundity of these facts, can we recognize the revelations of truth located in the witness of Caesarea Philippi. In verse eighteen of chapter sixteen of Matthew, Simon Barjonah’s name is changed to Peter, which symbolizes the one hundred and forty-four thousand as previously noted in a recent article. The mathematical revelation established in the verse magnifies Jesus as the Wonderful Numberer, for not only can Peter be understood to represent one hundred and forty-four thousand, but Mathew 16:18 is also the mathematical symbol of “phi”.

ต่อเมื่อเราเข้าใจความลึกซึ้งของข้อเท็จจริงเหล่านี้เท่านั้น เราจึงจะสามารถตระหนักถึงการสำแดงแห่งความจริงที่อยู่ในพยานแห่งซีซารียาฟีลิปปีได้ ในข้อสิบแปดแห่งบทที่สิบหกของพระธรรมมัทธิว ชื่อของซีโมน บารโยนาห์ ถูกเปลี่ยนเป็นเปโตร ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของหนึ่งแสนสี่หมื่นสี่พัน ดังที่ได้กล่าวไว้ก่อนหน้านี้ในบทความล่าสุด การสำแดงทางคณิตศาสตร์ที่สถาปนาไว้ในข้อนี้ขยายความยิ่งใหญ่ของพระเยซูในฐานะผู้ทรงนับจำนวนอันน่าอัศจรรย์ เพราะเปโตรไม่เพียงอาจเข้าใจได้ว่าเป็นตัวแทนของหนึ่งแสนสี่หมื่นสี่พันเท่านั้น แต่มัทธิว 16:18 ยังเป็นสัญลักษณ์ทางคณิตศาสตร์ของ “phi” อีกด้วย

Before we address the mathematics associated with “phi,” it should be noted that “phi” is part of the word “Philippi,” the second of the two names of the town of Panium. Verse eighteen identifies that Jesus spoke to Peter in Hebrew, which was recorded in Greek, and later translated into English. Those three steps address Christ’s control over His Word. When the word is considered with the mathematical system of multiplying the numbered positions, it identifies that the name Peter equates to one hundred and forty-four thousand, thus emphasizing Jesus as the Wonderful Numberer. In the very same verse, where Jesus proclaims that He will build His church the Wonderful Numberer controlled the translation process to ensure that the truth represented in verse eighteen in chapter sixteen, would represent the mathematical symbol of “phi.”

ก่อนที่เราจะกล่าวถึงคณิตศาสตร์ที่เกี่ยวข้องกับ “phi” ควรสังเกตว่า “phi” เป็นส่วนหนึ่งของคำว่า “Philippi” ซึ่งเป็นชื่อที่สองในบรรดาชื่อทั้งสองของเมือง Panium ข้อสิบแปดระบุว่าพระเยซูตรัสกับเปโตรเป็นภาษาฮีบรู ซึ่งถูกบันทึกไว้เป็นภาษากรีก และต่อมาถูกแปลเป็นภาษาอังกฤษ ขั้นตอนทั้งสามนั้นกล่าวถึงการทรงควบคุมพระวจนะของพระคริสต์ เมื่อพิจารณาคำดังกล่าวร่วมกับระบบทางคณิตศาสตร์ของการคูณค่าตำแหน่งตามลำดับเลข จะชี้ให้เห็นว่าชื่อ Peter มีค่าเท่ากับหนึ่งแสนสี่หมื่นสี่พัน อันเป็นการเน้นย้ำว่าพระเยซูทรงเป็นผู้ทรงนับอันมหัศจรรย์ ในข้อเดียวกันนั้นเอง ที่ซึ่งพระเยซูทรงประกาศว่าพระองค์จะทรงสร้างคริสตจักรของพระองค์ ผู้ทรงนับอันมหัศจรรย์ได้ทรงควบคุมกระบวนการแปลเพื่อให้แน่ใจว่าความจริงซึ่งแสดงไว้ในข้อสิบแปดของบทที่สิบหก จะเป็นตัวแทนของสัญลักษณ์ทางคณิตศาสตร์ “phi.”

And I say also unto thee, That thou art Peter, and upon this rock I will build my church; and the gates of hell shall not prevail against it. Matthew 16:18.

และเราบอกท่านด้วยว่า ท่านคือเปโตร และบนศิลานี้เราจะสร้างคริสตจักรของเราไว้ และประตูแห่งนรกจะมีชัยต่อคริสตจักรนั้นไม่ได้ มัทธิว 16:18

His church is not simply built upon the doctrine that Jesus is the Christ, and that He is the Son of God, but also the fact that He is the Word, and the Word created and controls all things, including mathematics, grammar and the works of men.

คริสตจักรของพระองค์มิได้ถูกสร้างขึ้นบนหลักคำสอนเพียงว่า พระเยซูทรงเป็นพระคริสต์ และว่าพระองค์ทรงเป็นพระบุตรของพระเจ้าเท่านั้น แต่ยังตั้งอยู่บนความจริงด้วยว่า พระองค์ทรงเป็นพระวจนะ และพระวจนะนั้นได้ทรงสร้างและทรงควบคุมสรรพสิ่งทั้งปวง รวมถึงคณิตศาสตร์ ไวยากรณ์ และกิจการของมนุษย์ด้วย

In whom also we have obtained an inheritance, being predestinated according to the purpose of him who worketh all things after the counsel of his own will. Ephesians 1:11.

ในพระองค์นั้น เราทั้งหลายก็ได้รับมรดกด้วย โดยทรงลิขิตไว้ล่วงหน้าตามพระประสงค์ของพระองค์ผู้ทรงกระทำกิจสารพัดให้เป็นไปตามคำปรึกษาแห่งพระทัยของพระองค์เอง เอเฟซัส 1:11

Phi, often represented by the Greek letter φ (phi), is a mathematical constant approximately equal to 1.618033988749895. This number is known as the golden ratio or the divine proportion. It is an “irrational number”, meaning it cannot be expressed as a simple fraction, and its decimal representation goes on infinitely without repeating.

ฟี ซึ่งมักแทนด้วยอักษรกรีก φ (phi) เป็นค่าคงที่ทางคณิตศาสตร์ที่มีค่าประมาณเท่ากับ 1.618033988749895 จำนวนนี้เป็นที่รู้จักกันในนาม “อัตราส่วนทองคำ” หรือ “สัดส่วนอันศักดิ์สิทธิ์” เป็น “จำนวนอตรรกยะ” หมายความว่าไม่สามารถเขียนให้อยู่ในรูปเศษส่วนอย่างง่ายได้ และการแสดงค่าในรูปทศนิยมของมันดำเนินต่อไปอย่างไม่มีที่สิ้นสุดโดยไม่ซ้ำกัน

The golden ratio has many remarkable properties and appears in various contexts in mathematics, art, architecture, nature, and other fields. It is often found in geometric shapes, such as rectangles, pentagons, and dodecahedrons, where the ratio of the longer side to the shorter side is equal to phi.

อัตราส่วนทองคำมีคุณสมบัติอันน่าทึ่งหลายประการ และปรากฏอยู่ในบริบทต่าง ๆ ของคณิตศาสตร์ ศิลปะ สถาปัตยกรรม ธรรมชาติ และสาขาอื่น ๆ อีกมากมาย มักพบอัตราส่วนนี้ในรูปทรงเรขาคณิต เช่น สี่เหลี่ยมผืนผ้า ห้าเหลี่ยม และทรงสิบสองหน้า ซึ่งอัตราส่วนของด้านที่ยาวกว่าต่อด้านที่สั้นกว่านั้นเท่ากับฟี

In art and architecture, the golden ratio is believed to create aesthetically pleasing proportions. It has been used by artists and architects throughout history, from ancient civilizations to the Renaissance and beyond, to design compositions, buildings, and artworks. In mathematics, the golden ratio appears in various mathematical equations and sequences, including the Fibonacci sequence, where each term is the sum of the two preceding terms. As the terms of the Fibonacci sequence increase, the ratio of consecutive terms approaches phi.

ในศิลปะและสถาปัตยกรรม เชื่อกันว่าอัตราส่วนทองคำก่อให้เกิดสัดส่วนที่งดงามน่าพึงพอใจทางสุนทรียภาพ ศิลปินและสถาปนิกได้ใช้อัตราส่วนนี้ตลอดประวัติศาสตร์ ตั้งแต่อารยธรรมโบราณ ผ่านยุคฟื้นฟูศิลปวิทยา และต่อเนื่องมาจนถึงยุคหลังจากนั้น ในการออกแบบองค์ประกอบ อาคาร และงานศิลปะ ในทางคณิตศาสตร์ อัตราส่วนทองคำปรากฏอยู่ในสมการและลำดับทางคณิตศาสตร์หลากหลายรูปแบบ รวมทั้งลำดับฟีโบนัชชี ซึ่งแต่ละพจน์เป็นผลรวมของสองพจน์ก่อนหน้า เมื่อพจน์ต่าง ๆ ในลำดับฟีโบนัชชีเพิ่มมากขึ้น อัตราส่วนของพจน์ที่อยู่ติดกันจะเข้าใกล้ค่าไฟ (phi) มากขึ้นเรื่อย ๆ

In verse 16:18, we find the mathematical phi (1.618…). Jesus, the God “who worketh all things after the counsel of his own will,” determined to place His signature of being Palmoni, the Wonderful Number, or the Numberer of Secrets in the prophetic geography that identifies the battleground of His church against the gates of hell in the last days. At that prophetic battleground, through His control of numbers, He represented the one hundred and forty-four thousand with “Peter”, who had his name changed from “Simon” the one who hears the message of the dove, to “Peter”, thus marking the one hundred and forty-four thousand as His last days covenant people.

ในข้อ 16:18 เราพบค่าคณิตศาสตร์ฟี (1.618…) พระเยซู พระเจ้า “ผู้ทรงกระทำสิ่งทั้งปวงตามพระดำริแห่งพระประสงค์ของพระองค์เอง” ทรงกำหนดที่จะทรงประทับลายพระหัตถ์ของพระองค์ในฐานะปัลโมนี ผู้ทรงมหัศจรรย์แห่งจำนวน หรือผู้ทรงนับความลี้ลับ ไว้ในภูมิศาสตร์เชิงพยากรณ์ซึ่งระบุสนามรบของคริสตจักรของพระองค์กับประตูแห่งนรกในยุคสุดท้าย ณ สมรภูมิเชิงพยากรณ์นั้น โดยผ่านการทรงควบคุมตัวเลขของพระองค์ พระองค์ทรงใช้ “เปโตร” เป็นภาพแทนของหนึ่งแสนสี่หมื่นสี่พันคน ผู้ซึ่งชื่อของเขาถูกเปลี่ยนจาก “ซีโมน” ผู้ที่ได้ยินสารของนกพิราบ เป็น “เปโตร” ดังนั้นจึงทรงกำหนดหมายหนึ่งแสนสี่หมื่นสี่พันคนนั้นว่าเป็นชนแห่งพันธสัญญาของพระองค์ในยุคสุดท้าย

The “rock” that He chose to build His church on, is the foundation rock, the foundation and chief cornerstone of the “seven times” of Leviticus twenty-six, for there is no true foundation that is not Christ. From the baptism of Christ, when Simon “heard” the message of the dove unto the cross of the Dead Sea, for twelve hundred and sixty days, twice each day, there was a morning and evening sacrifice, except on the final day of the twelve hundred and sixty days, for on that day, the evening sacrifice escaped from the priest, and on the cross Christ died as the twenty-five hundred and twentieth offering.

“ศิลา” ที่พระองค์ทรงเลือกเพื่อทรงสร้างคริสตจักรของพระองค์นั้น คือศิลารากฐาน เป็นรากฐานและศิลามุมเอกแห่ง “เจ็ดเวลา” ในเลวีนิติ บทที่ยี่สิบหก เพราะไม่มีรากฐานอันแท้จริงใดที่มิใช่พระคริสต์ นับตั้งแต่พิธีบัพติศมาของพระคริสต์ เมื่อซีโมน “ได้ยิน” ข่าวสารของนกพิราบ จนถึงกางเขนแห่งทะเลตาย เป็นเวลาหนึ่งพันสองร้อยหกสิบวัน วันละสองครั้ง มีการถวายบูชายามเช้าและยามเย็น เว้นแต่ในวันสุดท้ายของหนึ่งพันสองร้อยหกสิบวันนั้น เพราะในวันนั้น เครื่องบูชายามเย็นได้หลุดพ้นจากปุโรหิต และบนกางเขนนั้น พระคริสต์สิ้นพระชนม์ในฐานะเครื่องถวายบูชาลำดับที่สองพันห้าร้อยยี่สิบ】【。

“All is terror and confusion. The priest is about to slay the victim; but the knife drops from his nerveless hand, and the lamb escapes. Type has met antitype in the death of God’s Son. The great sacrifice has been made. The way into the holiest is laid open. A new and living way is prepared for all. No longer need sinful, sorrowing humanity await the coming of the high priest.” The Desire of Ages, 757.

“ทุกสิ่งเต็มไปด้วยความสยดสยองและความสับสนวุ่นวาย ปุโรหิตกำลังจะฆ่าเหยื่อบูชา; แต่มีดหลุดจากมือที่ไร้เรี่ยวแรงของเขา และลูกแกะก็หนีไป แบบได้มาพบกับสิ่งที่แบบนั้นชี้ถึงแล้วในการสิ้นพระชนม์ของพระบุตรของพระเจ้า เครื่องบูชาอันยิ่งใหญ่ได้ถูกถวายแล้ว ทางเข้าสู่สถานบริสุทธิ์ที่สุดได้ถูกเปิดออกแล้ว หนทางใหม่และมีชีวิตได้ถูกจัดเตรียมไว้สำหรับทุกคน มนุษยชาติผู้เปี่ยมด้วยบาปและความทุกข์โศกไม่จำเป็นต้องคอยการมาของมหาปุโรหิตอีกต่อไป” The Desire of Ages, 757.

The “rock” He would build His church upon is the foundation stone that the builders rejected, its number is “twenty-five hundred and twenty.” In one short verse Christ presents Himself as the Master of all things, and when He does so He is standing and speaking in verses thirteen through fifteen of Daniel chapter eleven.

“ศิลา” ซึ่งพระองค์จะทรงสร้างคริสตจักรของพระองค์ไว้บนนั้น คือศิลามุมเอกซึ่งพวกช่างก่อได้ละทิ้งไป เลขของศิลานั้นคือ “สองพันห้าร้อยยี่สิบ” ในข้อพระคัมภีร์สั้น ๆ ข้อหนึ่ง พระคริสต์ทรงสำแดงพระองค์เองว่าเป็นองค์จอมเจ้านายเหนือสรรพสิ่งทั้งปวง และเมื่อพระองค์ทรงกระทำเช่นนั้น พระองค์กำลังประทับยืนและตรัสอยู่ในข้อสิบสามถึงสิบห้าแห่งดาเนียลบทที่สิบเอ็ด

And I say also unto thee, That thou art Peter, and upon this rock I will build my church; and the gates of hell shall not prevail against it. Matthew 16:18.

และเราบอกแก่ท่านด้วยว่า ท่านคือเปโตร และบนศิลานี้เราจะสร้างคริสตจักรของเราไว้ และประตูนรกจะมีชัยเหนือคริสตจักรนั้นหามิได้ มัทธิว 16:18

We will continue this study in the next article.

เราจะศึกษาต่อในบทความถัดไป

“‘The secret things belong unto the Lord our God: but those things which are revealed belong unto us and to our children forever.’ Deuteronomy 29:29. Just how God accomplished the work of creation He has never revealed to men; human science cannot search out the secrets of the Most High. His creative power is as incomprehensible as His existence.

“‘สิ่งลี้ลับทั้งหลายเป็นของพระยาห์เวห์พระเจ้าของเรา แต่สิ่งทั้งปวงที่ทรงสำแดงนั้นเป็นของเราและของบุตรหลานของเราเป็นนิตย์’ เฉลยธรรมบัญญัติ 29:29 พระเจ้าได้ทรงกระทำพระราชกิจแห่งการทรงสร้างสำเร็จอย่างไรนั้น พระองค์ไม่เคยทรงเปิดเผยแก่มนุษย์เลย วิทยาศาสตร์ของมนุษย์ไม่อาจค้นให้พบความลี้ลับขององค์ผู้สูงสุดได้ ฤทธานุภาพแห่งการทรงสร้างของพระองค์นั้นเกินความเข้าใจพอ ๆ กับการดำรงอยู่ของพระองค์เอง”

“God has permitted a flood of light to be poured upon the world in both science and art; but when professedly scientific men treat upon these subjects from a merely human point of view, they will assuredly come to wrong conclusions. It may be innocent to speculate beyond what God’s word has revealed, if our theories do not contradict facts found in the Scriptures; but those who leave the word of God, and seek to account for His created works upon scientific principles, are drifting without chart or compass upon an unknown ocean. The greatest minds, if not guided by the word of God in their research, become bewildered in their attempts to trace the relations of science and revelation. Because the Creator and His works are so far beyond their comprehension that they are unable to explain them by natural laws, they regard Bible history as unreliable. Those who doubt the reliability of the records of the Old and New Testaments, will be led to go a step further, and doubt the existence of God; and then, having lost their anchor, they are left to beat about upon the rocks of infidelity.

“พระเจ้าได้ทรงอนุญาตให้แสงสว่างอันล้นหลั่งส่องลงมายังโลก ทั้งในด้านวิทยาศาสตร์และศิลปะ; แต่เมื่อผู้ที่อ้างตนว่าเป็นนักวิทยาศาสตร์อภิปรายเรื่องเหล่านี้จากทัศนะที่เป็นเพียงของมนุษย์เท่านั้น พวกเขาย่อมจะสรุปผิดอย่างแน่นอน. การคาดคะเนเกินกว่าสิ่งที่พระวจนะของพระเจ้าได้ทรงเปิดเผยไว้อาจเป็นสิ่งที่ไม่ผิด หากทฤษฎีของเราไม่ขัดแย้งกับข้อเท็จจริงที่พบในพระคัมภีร์; แต่บรรดาผู้ที่ละทิ้งพระวจนะของพระเจ้า และพยายามอธิบายพระราชกิจแห่งการทรงสร้างของพระองค์ตามหลักวิทยาศาสตร์ กำลังลอยเคว้งอยู่ในมหาสมุทรอันไม่รู้จักโดยปราศจากทั้งแผนที่และเข็มทิศ. มันสมองที่ยิ่งใหญ่ที่สุดทั้งหลาย หากมิได้รับการชี้นำด้วยพระวจนะของพระเจ้าในการค้นคว้าของตน ก็ย่อมสับสนงุนงงในการพยายามสืบค้นความสัมพันธ์ระหว่างวิทยาศาสตร์กับการสำแดงของพระเจ้า. เพราะพระผู้สร้างและพระราชกิจของพระองค์อยู่สูงล้ำเกินความเข้าใจของพวกเขายิ่งนัก จนไม่สามารถอธิบายได้ด้วยกฎธรรมชาติ พวกเขาจึงถือว่าประวัติศาสตร์พระคัมภีร์ไม่น่าเชื่อถือ. บรรดาผู้ที่สงสัยในความน่าเชื่อถือของบันทึกทั้งหลายในพันธสัญญาเดิมและพันธสัญญาใหม่ จะถูกนำให้ก้าวไปอีกขั้นหนึ่ง และสงสัยแม้กระทั่งการดำรงอยู่ของพระเจ้า; แล้วเมื่อได้สูญเสียสมอของตนไปแล้ว พวกเขาก็ถูกปล่อยให้กระแทกกระทั้นอยู่กับโขดหินแห่งความไม่เชื่อ.”

“These persons have lost the simplicity of faith. There should be a settled belief in the divine authority of God’s Holy Word. The Bible is not to be tested by men’s ideas of science. Human knowledge is an unreliable guide. Skeptics who read the Bible for the sake of caviling, may, through an imperfect comprehension of either science or revelation, claim to find contradictions between them; but rightly understood, they are in perfect harmony. Moses wrote under the guidance of the Spirit of God, and a correct theory of geology will never claim discoveries that cannot be reconciled with his statements. All truth, whether in nature or in revelation, is consistent with itself in all its manifestations.

“บุคคลเหล่านี้ได้สูญเสียความเรียบง่ายแห่งความเชื่อไปแล้ว ควรมีความเชื่อมั่นอันแน่วแน่ในสิทธิอำนาจอันทรงพระเจ้าแห่งพระวจนะบริสุทธิ์ของพระเจ้า พระคัมภีร์มิใช่สิ่งที่จะนำไปทดสอบด้วยแนวคิดทางวิทยาศาสตร์ของมนุษย์ ความรู้ของมนุษย์เป็นเครื่องชี้นำที่ไม่น่าไว้วางใจ บรรดาผู้สงสัยที่อ่านพระคัมภีร์เพียงเพื่อจับผิด อาจเนื่องด้วยความเข้าใจที่ไม่สมบูรณ์ทั้งในฝ่ายวิทยาศาสตร์หรือในฝ่ายการทรงสำแดง อ้างว่าพบข้อขัดแย้งระหว่างสิ่งทั้งสอง แต่เมื่อเข้าใจอย่างถูกต้องแล้ว สิ่งทั้งสองย่อมสอดคล้องกันอย่างสมบูรณ์ โมเสสเขียนภายใต้การทรงนำของพระวิญญาณของพระเจ้า และทฤษฎีธรณีวิทยาที่ถูกต้องจะไม่มีวันอ้างการค้นพบใด ๆ ที่ไม่อาจประสานให้สอดคล้องกับถ้อยแถลงของท่านได้ สัจธรรมทั้งสิ้น ไม่ว่าจะในธรรมชาติหรือในการทรงสำแดง ย่อมสอดคล้องต้องกันกับตัวมันเองในทุกการสำแดงของมัน”

“In the word of God many queries are raised that the most profound scholars can never answer. Attention is called to these subjects to show us how much there is, even among the common things of everyday life, that finite minds, with all their boasted wisdom, can never fully understand.

“ในพระวจนะของพระเจ้า มีคำถามมากมายถูกหยิบยกขึ้นซึ่งแม้นักปราชญ์ผู้ลึกซึ้งที่สุดก็ไม่อาจตอบได้เลย ความสนใจถูกชี้ไปยังเรื่องเหล่านี้เพื่อสำแดงแก่เราว่า ยังมีอีกมากเพียงใด แม้ท่ามกลางสิ่งสามัญแห่งชีวิตประจำวัน ซึ่งจิตใจอันจำกัดของมนุษย์ พร้อมด้วยสติปัญญาที่ตนอวดอ้างทั้งสิ้นนั้น ก็ไม่อาจเข้าใจได้อย่างถ่องแท้ครบถ้วน”

“Yet men of science think that they can comprehend the wisdom of God, that which He has done or can do. The idea largely prevails that He is restricted by His own laws. Men either deny or ignore His existence, or think to explain everything, even the operation of His Spirit upon the human heart; and they no longer reverence His name or fear His power. They do not believe in the supernatural, not understanding God’s laws or His infinite power to work His will through them. As commonly used, the term ‘laws of nature’ comprises what men have been able to discover with regard to the laws that govern the physical world; but how limited is their knowledge, and how vast the field in which the Creator can work in harmony with His own laws and yet wholly beyond the comprehension of finite beings!

“กระนั้นก็ตาม บรรดานักวิทยาศาสตร์คิดว่าตนสามารถเข้าใจพระปัญญาของพระเจ้าได้ ทั้งในสิ่งที่พระองค์ได้ทรงกระทำหรืออาจทรงกระทำได้ ความคิดที่แพร่หลายอย่างยิ่งคือ พระองค์ทรงถูกจำกัดไว้โดยกฎของพระองค์เอง มนุษย์ทั้งปฏิเสธหรือเพิกเฉยต่อการดำรงอยู่ของพระองค์ หรือไม่ก็คิดจะอธิบายทุกสิ่ง แม้กระทั่งการทรงงานแห่งพระวิญญาณของพระองค์เหนือจิตใจมนุษย์ และเขาเหล่านั้นก็หาได้ยำเกรงพระนามของพระองค์หรือเกรงกลัวในฤทธานุภาพของพระองค์อีกต่อไปไม่ พวกเขาไม่เชื่อในสิ่งเหนือธรรมชาติ เพราะไม่เข้าใจกฎของพระเจ้า หรือฤทธานุภาพอันไม่มีที่สิ้นสุดของพระองค์ในการกระทำตามพระประสงค์ของพระองค์ผ่านทางกฎเหล่านั้น ตามที่ใช้กันโดยทั่วไป คำว่า ‘กฎของธรรมชาติ’ ครอบคลุมถึงสิ่งที่มนุษย์สามารถค้นพบได้เกี่ยวกับกฎทั้งหลายที่ปกครองโลกฝ่ายกายภาพ; แต่ความรู้ของพวกเขาช่างจำกัดเพียงใด และขอบเขตอันกว้างใหญ่ที่ซึ่งพระผู้สร้างสามารถทรงงานให้สอดคล้องกับกฎของพระองค์เอง และกระนั้นก็ยังอยู่ไกลเกินความเข้าใจของสิ่งมีชีวิตอันจำกัด ช่างไพศาลเพียงใด!”

“Many teach that matter possesses vital power—that certain properties are imparted to matter, and it is then left to act through its own inherent energy; and that the operations of nature are conducted in harmony with fixed laws, with which God Himself cannot interfere. This is false science, and is not sustained by the word of God. Nature is the servant of her Creator. God does not annul His laws or work contrary to them, but He is continually using them as His instruments. Nature testifies of an intelligence, a presence, an active energy, that works in and through her laws. There is in nature the continual working of the Father and the Son. Christ says, ‘My Father worketh hitherto, and I work.’ John 5:17.

“หลายคนสั่งสอนว่าสสารมีพลังชีวิตอยู่ในตัว—ว่ามีการถ่ายทอดคุณสมบัติบางประการให้แก่สสาร แล้วสสารนั้นก็ถูกปล่อยให้ทำงานด้วยพลังงานที่มีอยู่โดยกำเนิดของตนเอง; และว่ากระบวนการทั้งหลายของธรรมชาติดำเนินไปอย่างสอดคล้องกับกฎที่ตายตัว ซึ่งแม้แต่พระเจ้าเองก็ไม่อาจทรงแทรกแซงได้ นี่คือวิทยาศาสตร์เทียมเท็จ และไม่ได้รับการยืนยันจากพระวจนะของพระเจ้า ธรรมชาติเป็นผู้รับใช้ของพระผู้สร้างของตน พระเจ้าไม่ทรงล้มเลิกกฎของพระองค์ หรือทรงกระทำสิ่งที่ขัดต่อกฎเหล่านั้น แต่พระองค์ทรงใช้กฎเหล่านั้นอย่างต่อเนื่องเป็นเครื่องมือของพระองค์ ธรรมชาติเป็นพยานถึงพระปัญญา การสถิตอยู่ และพลังงานอันทรงฤทธิ์ซึ่งทำงานอยู่ในและผ่านกฎของธรรมชาติ มีการทรงงานอย่างต่อเนื่องของพระบิดาและพระบุตรอยู่ในธรรมชาติ พระคริสต์ตรัสว่า ‘พระบิดาของเรายังทรงทำงานอยู่จนถึงบัดนี้ และเราก็ทำงานอยู่ด้วย’ ยอห์น 5:17”

“The Levites, in their hymn recorded by Nehemiah, sang, ‘Thou, even Thou, art Lord alone; Thou hast made heaven, the heaven of heavens, with all their host, the earth, and all things therein, … and Thou preservest them all.’ Nehemiah 9:6. As regards this world, God’s work of creation is completed. For ‘the works were finished from the foundation of the world.’ Hebrews 4:3. But His energy is still exerted in upholding the objects of His creation. It is not because the mechanism that has once been set in motion continues to act by its own inherent energy that the pulse beats and breath follows breath; but every breath, every pulsation of the heart, is an evidence of the all-pervading care of Him in whom ‘we live, and move, and have our being.’ Acts 17:28. It is not because of inherent power that year by year the earth produces her bounties and continues her motion around the sun. The hand of God guides the planets and keeps them in position in their orderly march through the heavens. He ‘bringeth out their host by number: He calleth them all by names by the greatness of His might, for that He is strong in power; not one faileth.’ Isaiah 40:26. It is through His power that vegetation flourishes, that the leaves appear and the flowers bloom. He ‘maketh grass to grow upon the mountains’ (Psalm 147:8), and by Him the valleys are made fruitful. ‘All the beasts of the forest … seek their meat from God,’ and every living creature, from the smallest insect up to man, is daily dependent upon His providential care. In the beautiful words of the psalmist, ‘These wait all upon Thee…. That Thou givest them they gather: Thou openest Thine hand, they are filled with good.’ Psalm 104:20, 21, 27, 28. His word controls the elements; He covers the heavens with clouds and prepares rain for the earth. ‘He giveth snow like wool: He scattereth the hoarfrost like ashes.’ Psalm 147:16. ‘When He uttereth His voice, there is a multitude of waters in the heavens, and He causeth the vapors to ascend from the ends of the earth; He maketh lightnings with rain, and bringeth forth the wind out of His treasuries.’ Jeremiah 10:13.

“ชนเลวี ในบทเพลงสรรเสริญของพวกเขาที่บันทึกไว้โดยเนหะมีย์ ได้ร้องว่า ‘พระองค์ คือพระองค์แต่ผู้เดียว ทรงเป็นพระยาห์เวห์; พระองค์ทรงสร้างฟ้าสวรรค์ ทั้งสวรรค์ชั้นฟ้าทั้งหลาย พร้อมทั้งบริวารทั้งสิ้นของสวรรค์ แผ่นดินโลก และสรรพสิ่งทั้งปวงที่อยู่ในนั้น … และพระองค์ทรงค้ำชูสิ่งทั้งปวงเหล่านั้นไว้’ เนหะมีย์ 9:6 ในส่วนที่เกี่ยวกับโลกนี้ พระราชกิจแห่งการทรงสร้างของพระเจ้าได้เสร็จสมบูรณ์แล้ว เพราะว่า ‘พระราชกิจทั้งหลายได้สำเร็จแล้วตั้งแต่ทรงวางรากฐานของโลก’ ฮีบรู 4:3 แต่ฤทธานุภาพของพระองค์ยังคงทรงกระทำอยู่ในการทรงค้ำชูสิ่งที่พระองค์ได้ทรงสร้างนั้นไว้ มิใช่เพราะกลไกที่ครั้งหนึ่งได้ถูกทำให้เคลื่อนไหวแล้วจะยังคงทำงานต่อไปด้วยพลังที่มีอยู่ในตัวของมันเอง ชีพจรจึงเต้นและลมหายใจจึงติดตามลมหายใจ; หากแต่ทุกลมหายใจ ทุกการเต้นของหัวใจ ล้วนเป็นพยานถึงการเอาพระทัยใส่อันแผ่ซ่านอยู่ทุกแห่งของพระองค์ ผู้ซึ่ง ‘เราทั้งหลายมีชีวิต ไหวตัว และเป็นอยู่ในพระองค์’ กิจการ 17:28 มิใช่เพราะอำนาจที่มีอยู่ในตัวเองที่แผ่นดินโลกให้ผลอันอุดมของมันปีแล้วปีเล่า และยังคงโคจรรอบดวงอาทิตย์ต่อไป พระหัตถ์ของพระเจ้าทรงนำดวงดาวเคราะห์ทั้งหลายและทรงรักษาให้คงอยู่ในตำแหน่งของมัน ในการเคลื่อนไปอย่างเป็นระเบียบผ่านฟากฟ้า พระองค์ ‘ทรงนำบริวารของมันออกมาตามจำนวน; พระองค์ทรงเรียกมันทั้งหมดตามชื่อ ด้วยความยิ่งใหญ่แห่งฤทธานุภาพของพระองค์ เพราะพระองค์ทรงเข้มแข็งในอำนาจ; ไม่มีสักดวงหนึ่งขาดไป’ อิสยาห์ 40:26 โดยฤทธิ์เดชของพระองค์ พืชพรรณจึงเจริญงอกงาม ใบไม้จึงผลิขึ้น และดอกไม้จึงเบ่งบาน พระองค์ ‘ทรงให้หญ้างอกขึ้นบนภูเขา’ (สดุดี 147:8) และโดยพระองค์ หุบเขาทั้งหลายจึงเกิดผลอุดมสมบูรณ์ ‘สัตว์ป่าทั้งสิ้นในป่า … แสวงหาอาหารของมันจากพระเจ้า’ และสิ่งมีชีวิตทุกชนิด ตั้งแต่แมลงที่เล็กที่สุดไปจนถึงมนุษย์ ต่างพึ่งพาการทรงดูแลด้วยพระญาณสอดส่องของพระองค์อยู่ทุกวัน ตามถ้อยคำอันงดงามของผู้ประพันธ์สดุดีว่า ‘สิ่งเหล่านี้ทั้งสิ้นคอยพระองค์…. เมื่อพระองค์ประทานให้ มันก็เก็บรวบรวม; เมื่อพระองค์ทรงเปิดพระหัตถ์ มันก็อิ่มด้วยของดี’ สดุดี 104:20, 21, 27, 28 พระวจนะของพระองค์ทรงควบคุมธาตุทั้งหลาย; พระองค์ทรงปกคลุมท้องฟ้าด้วยเมฆ และทรงเตรียมฝนไว้สำหรับแผ่นดินโลก ‘พระองค์ประทานหิมะดุจขนแกะ; พระองค์ทรงโปรยน้ำค้างแข็งดุจเถ้า’ สดุดี 147:16 ‘เมื่อพระองค์ทรงเปล่งพระสุรเสียง ก็มีน้ำมากมายในท้องฟ้าทั้งหลาย และพระองค์ทรงให้ไอระเหยลอยขึ้นจากปลายพิภพ; พระองค์ทรงทำฟ้าแลบพร้อมกับฝน และทรงนำลมออกมาจากคลังของพระองค์’ เยเรมีย์ 10:13.”

“God is the foundation of everything. All true science is in harmony with His works; all true education leads to obedience to His government. Science opens new wonders to our view; she soars high, and explores new depths; but she brings nothing from her research that conflicts with divine revelation. Ignorance may seek to support false views of God by appeals to science, but the book of nature and the written word shed light upon each other. We are thus led to adore the Creator and to have an intelligent trust in His word.” Patriarchs and Prophets, 113–115.

“พระเจ้าทรงเป็นรากฐานของทุกสิ่ง วิทยาศาสตร์แท้ทั้งสิ้นสอดคล้องกับพระราชกิจของพระองค์ การศึกษาแท้ทั้งสิ้นนำไปสู่การเชื่อฟังต่อการปกครองของพระองค์ วิทยาศาสตร์เปิดเผยความอัศจรรย์ใหม่ ๆ ให้แก่สายตาของเรา มันทะยานสูงขึ้นและสำรวจความลึกใหม่ ๆ แต่จากการค้นคว้าของมันนั้น มิได้นำสิ่งใดออกมาที่ขัดแย้งกับการทรงสำแดงของพระเจ้า ความไม่รู้เขลาอาจพยายามสนับสนุนทัศนะอันผิดเกี่ยวกับพระเจ้าโดยอ้างวิทยาศาสตร์ แต่หนังสือแห่งธรรมชาติและพระวจนะลายลักษณ์อักษรต่างให้ความกระจ่างแก่กันและกัน ดังนั้นเราจึงถูกนำให้ถวายการนมัสการแด่พระผู้ทรงสร้าง และให้มีความไว้วางใจอย่างมีความเข้าใจในพระวจนะของพระองค์” Patriarchs and Prophets, 113–115.