At Panium, which was Caesarea Philippi, which is verses thirteen through fifteen in chapter eleven of the book of Daniel, which is the history where the Republican and Protestant horns fulfill the enigma of being the eighth that is of the seven, which is the history where the Seal of God is permanently impressed upon the one hundred and forty-four thousand, and the history of the arrival of the message of the Midnight Cry, Christ gave a promise to His last-day people.
ที่ปานิอุม ซึ่งคือซีซารียาฟีลิปปี ซึ่งเป็นข้อสิบสามถึงสิบห้าในบทที่สิบเอ็ดของพระธรรมดาเนียล ซึ่งเป็นประวัติศาสตร์ที่เขาแห่งสาธารณรัฐและโปรเตสแตนต์ทำให้ปริศนาธรรมแห่งการเป็นองค์ที่แปดซึ่งมาจากเจ็ดนั้นสำเร็จครบถ้วน ซึ่งเป็นประวัติศาสตร์ที่ตราประทับของพระเจ้าถูกประทับอย่างถาวรบนชนหนึ่งแสนสี่หมื่นสี่พันคน และเป็นประวัติศาสตร์แห่งการมาถึงของข่าวสารแห่งเสียงร้องเวลาเที่ยงคืน พระคริสต์ได้ประทานพระสัญญาแก่ประชากรของพระองค์ในยุคสุดท้าย
And I say also unto thee, That thou art Peter, and upon this rock I will build my church; and the gates of hell shall not prevail against it. And I will give unto thee the keys of the kingdom of heaven: and whatsoever thou shalt bind on earth shall be bound in heaven: and whatsoever thou shalt loose on earth shall be loosed in heaven. Matthew 16:18, 19.
และเรากล่าวแก่ท่านด้วยว่า ท่านคือเปโตร และบนศิลานี้เราจะสร้างคริสตจักรของเราไว้ และประตูนรกจะมีชัยเหนือคริสตจักรนั้นหามิได้ และเราจะมอบกุญแจแห่งอาณาจักรสวรรค์แก่ท่าน และสิ่งใด ๆ ที่ท่านจะผูกมัดไว้ในแผ่นดินโลก สิ่งนั้นจะถูกผูกมัดไว้ในสวรรค์ และสิ่งใด ๆ ที่ท่านจะปล่อยไว้ในแผ่นดินโลก สิ่งนั้นจะถูกปล่อยไว้ในสวรรค์ มัทธิว 16:18, 19
The period of the sealing which began on September 11, 2001, when the mighty buildings of New York City were brought down, which ends at the soon coming Sunday law, was designed by the Alpha and Omega. The very last part of the period repeats the very first part of the period. On September 11, 2001 the Lord led His people back to the old paths, where among other truths they discovered the “seven times,” just as it was found in the days of king Josiah. The latter rain then began to sprinkle, and a testing process that produced a separation of two classes of worshippers began.
ช่วงเวลาแห่งการประทับตราซึ่งเริ่มต้นขึ้นเมื่อวันที่ 11 กันยายน ค.ศ. 2001 เมื่ออาคารอันยิ่งใหญ่แห่งนครนิวยอร์กถูกทำให้พังทลายลง และซึ่งจะสิ้นสุดลงเมื่อกฎหมายวันอาทิตย์ที่จะมาถึงในไม่ช้า ได้รับการทรงออกแบบไว้โดยอัลฟาและโอเมกา ส่วนสุดท้ายที่สุดของช่วงเวลานี้เป็นการทวนซ้ำส่วนแรกที่สุดของช่วงเวลาเดียวกัน เมื่อวันที่ 11 กันยายน ค.ศ. 2001 องค์พระผู้เป็นเจ้าทรงนำประชากรของพระองค์กลับไปสู่ทางเก่า ซึ่งท่ามกลางความจริงอื่น ๆ พวกเขาได้ค้นพบ “เจ็ดกาลเวลา” ดังเช่นที่ได้พบในสมัยของกษัตริย์โยสิยาห์ จากนั้นฝนชุกปลายฤดูก็เริ่มโปรยลงมา และกระบวนการทดสอบซึ่งก่อให้เกิดการแยกออกเป็นผู้กราบนมัสการสองจำพวกก็ได้เริ่มต้นขึ้น
In fulfillment of Habakkuk chapter two the two sacred charts were discovered and became an emblem of that historical period. Just as significantly the “debate” of Habakkuk chapter two began, between the methodology of line upon line, which is the latter rain methodology, in opposition to the methodology of apostate Protestantism that had been progressively adopted by Adventism beginning in the rebellion of 1863.
เพื่อให้คำพยากรณ์ในพระธรรมฮาบากุก บทที่สอง สำเร็จสมบูรณ์ แผนภูมิศักดิ์สิทธิ์ทั้งสองจึงถูกค้นพบและกลายเป็นสัญลักษณ์แห่งช่วงเวลาทางประวัติศาสตร์นั้น ที่สำคัญไม่ยิ่งหย่อนไปกว่ากันคือ “การโต้แย้ง” แห่งพระธรรมฮาบากุก บทที่สองได้เริ่มขึ้น ระหว่างระเบียบวิธีแบบบรรทัดต่อบรรทัด ซึ่งเป็นระเบียบวิธีแห่งฝนปลายฤดู กับระเบียบวิธีของโปรเตสแตนต์นอกรีตซึ่งแอ๊ดเวนติสม์ได้รับเอามาใช้อย่างต่อเนื่องทีละน้อย โดยเริ่มต้นตั้งแต่การกบฏในปี 1863.
Jesus promised that He would give His last-day people “the keys of the kingdom,” and in so doing, He is referring to the correct biblical methodology, that contains the necessary prophetic keys to recognize, establish and proclaim the message of the Midnight Cry and Loud Cry.
พระเยซูทรงสัญญาว่าพระองค์จะประทาน “กุญแจแห่งอาณาจักร” แก่ประชากรของพระองค์ในวาระสุดท้าย และในการกระทำเช่นนั้น พระองค์กำลังทรงหมายถึงระเบียบวิธีตามพระคัมภีร์ที่ถูกต้อง ซึ่งประกอบด้วยกุญแจเชิงพยากรณ์ที่จำเป็นสำหรับการตระหนักรู้ สถาปนา และประกาศสารแห่งเสียงร้องเวลาเที่ยงคืนและเสียงร้องอันดัง.
“Those who commune with God walk in the light of the Sun of Righteousness. They do not dishonor their Redeemer by corrupting their way before God. Heavenly light shines upon them. As they near the close of this earth’s history, their knowledge of Christ, and of the prophecies relating to him, greatly increases. They are of infinite worth in God’s sight; for they are in unity with his Son. To them the word of God is of surpassing beauty and loveliness. They see its importance. Truth is unfolded to them. The doctrine of the incarnation is invested with a soft radiance. They see that the Scripture is the key that unlocks all mysteries and solves all difficulties. Those who have been unwilling to receive the light and walk in the light will be unable to understand the mystery of godliness, but those who have not hesitated to take up the cross and follow Jesus, will see light in God’s light.” The Southern Watchman, April 4, 1905.
“บรรดาผู้ที่สนิทสนมสามัคคีธรรมกับพระเจ้าดำเนินอยู่ในความสว่างแห่งดวงอาทิตย์แห่งความชอบธรรม พวกเขามิได้ลบหลู่พระผู้ไถ่ของตนด้วยการทำทางของตนให้เสื่อมทรามต่อพระพักตร์พระเจ้า ความสว่างจากสวรรค์ส่องลงมาบนพวกเขา เมื่อพวกเขาเข้าใกล้ช่วงอวสานแห่งประวัติศาสตร์ของโลกนี้ ความรู้ของพวกเขาเกี่ยวกับพระคริสต์ และเกี่ยวกับคำพยากรณ์ทั้งหลายที่สัมพันธ์กับพระองค์ ก็เพิ่มพูนขึ้นอย่างยิ่ง พวกเขามีคุณค่าอย่างไม่มีที่สิ้นสุดในสายพระเนตรของพระเจ้า เพราะพวกเขาเป็นหนึ่งเดียวกับพระบุตรของพระองค์ สำหรับพวกเขา พระวจนะของพระเจ้ามีความงดงามและความน่ารักอย่างหาที่เปรียบมิได้ พวกเขามองเห็นความสำคัญของพระวจนะนั้น ความจริงถูกเปิดเผยแก่พวกเขา หลักคำสอนเรื่องการทรงรับสภาพมนุษย์เปล่งประกายด้วยรัศมีอันอ่อนโยน พวกเขาเห็นว่าพระคัมภีร์คือกุญแจที่ไขความลี้ลับทั้งสิ้นและแก้ความยากลำบากทั้งปวง บรรดาผู้ที่ไม่เต็มใจรับความสว่างและดำเนินในความสว่างจะไม่สามารถเข้าใจความล้ำลึกแห่งความเป็นพระเจ้าได้ แต่ผู้ที่มิได้ลังเลที่จะรับกางเขนขึ้นและติดตามพระเยซู จะเห็นความสว่างในความสว่างของพระเจ้า” The Southern Watchman, April 4, 1905.
Those represented by Peter, who are the one hundred and forty-four thousand, are those who accept the Laodicean message that arrived on September 11, 2001, which is now being repeated since July, 2023. The Laodicean message that arrived in 1856, was the increased knowledge of the “seven times,” and when Christ brings the dead bones together, and thereafter brings them to life they transition from the Laodicean movement of the third angel unto the Philadelphian movement of the one hundred and forty-four thousand. That transition is brought about by Christ’s Word, for they are sanctified by His Word, and His Word is “truth,” and His Word is the “key” that unlocks His Word.
ผู้ที่เปโตรเป็นผู้แทน ซึ่งก็คือหนึ่งแสนสี่หมื่นสี่พันคนนั้น คือผู้ที่ยอมรับสารลาโอดีเซียซึ่งมาถึงเมื่อวันที่ 11 กันยายน ค.ศ. 2001 และบัดนี้กำลังถูกกล่าวซ้ำอีกนับตั้งแต่เดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2023 สารลาโอดีเซียที่มาถึงในปี ค.ศ. 1856 คือความรู้ที่เพิ่มพูนขึ้นเกี่ยวกับ “เจ็ดเวลา” และเมื่อพระคริสต์ทรงรวบรวมกระดูกที่แห้งตายให้เข้าด้วยกัน และต่อจากนั้นทรงทำให้พวกเขามีชีวิต พวกเขาจึงเปลี่ยนผ่านจากขบวนการลาโอดีเซียของทูตสวรรค์องค์ที่สาม ไปสู่ขบวนการฟีลาเดลเฟียของหนึ่งแสนสี่หมื่นสี่พันคน การเปลี่ยนผ่านนั้นเกิดขึ้นโดยพระวจนะของพระคริสต์ เพราะพวกเขาได้รับการชำระให้บริสุทธิ์โดยพระวจนะของพระองค์ และพระวจนะของพระองค์คือ “ความจริง” และพระวจนะของพระองค์คือ “กุญแจ” ที่ไขพระวจนะของพระองค์เอง
And to the angel of the church in Philadelphia write; These things saith he that is holy, he that is true, he that hath the key of David, he that openeth, and no man shutteth; and shutteth, and no man openeth; I know thy works: behold, I have set before thee an open door, and no man can shut it: for thou hast a little strength, and hast kept my word, and hast not denied my name. Revelation 3:7–8.
และจงเขียนถึงทูตสวรรค์แห่งคริสตจักรในเมืองฟิลาเดลเฟียว่า พระองค์ผู้ทรงบริสุทธิ์ ผู้ทรงสัตย์จริง ผู้ทรงถือกุญแจของดาวิด ผู้ทรงเปิดและไม่มีผู้ใดปิดได้ และทรงปิดและไม่มีผู้ใดเปิดได้ ตรัสดังนี้ว่า เรารู้จักการงานของเจ้า ดูเถิด เราได้ตั้งประตูที่เปิดไว้ตรงหน้าเจ้าแล้ว และไม่มีผู้ใดสามารถปิดได้ เพราะเจ้ามีกำลังเพียงเล็กน้อย และได้รักษาคำของเราไว้ และมิได้ปฏิเสธนามของเรา วิวรณ์ 3:7–8
The methodology of “line upon line” is the key which Christ promised to His last-day people in the battle at the “gates”. A “gate” is a church.
วิธีการของ “line upon line” คือกุญแจซึ่งพระคริสต์ทรงสัญญาแก่ประชากรของพระองค์ในวาระสุดท้าย สำหรับการต่อสู้ที่ “ประตูเมือง” “ประตูเมือง” คือคริสตจักร
And Jacob awaked out of his sleep, and he said, Surely the Lord is in this place; and I knew it not. And he was afraid, and said, How dreadful is this place! this is none other but the house of God, and this is the gate of heaven. Genesis 28:16, 17.
แล้วยาโคบก็ตื่นขึ้นจากหลับของตน และกล่าวว่า “แน่ทีเดียว พระยาห์เวห์ทรงสถิตอยู่ ณ ที่นี้ และข้าพเจ้าไม่รู้เลย” และเขาก็หวาดกลัว จึงกล่าวว่า “สถานที่นี้น่าเกรงขามสักเพียงไร! ที่นี่มิใช่อื่นใด นอกจากเป็นพระนิเวศของพระเจ้า และนี่คือประตูแห่งสวรรค์” ปฐมกาล 28:16, 17
The battle at the gates represents the religious battles that occur between truth and error, and the error of the religion of Greece, is the gate of hell, and the religion of apostate Laodicean Adventism is also a gate. The Laodicean Adventist gate represents where the debate of Habakkuk is fulfilled.
การสู้รบที่ประตูทั้งหลายเป็นสัญลักษณ์ของการต่อสู้ทางศาสนาที่เกิดขึ้นระหว่างความจริงกับความหลงผิด และความหลงผิดแห่งศาสนาของกรีซก็คือประตูนรก และศาสนาของแอ๊ดเวนตีสแบบเลาดีเซียที่เสื่อมทรามก็เป็นประตูเช่นกัน ประตูของแอ๊ดเวนตีสแบบเลาดีเซียเป็นสัญลักษณ์ของสถานที่ซึ่งการโต้แย้งในพระธรรมฮาบากุกได้สำเร็จเป็นจริง។
In that day shall the Lord of hosts be for a crown of glory, and for a diadem of beauty, unto the residue of his people, And for a spirit of judgment to him that sitteth in judgment, and for strength to them that turn the battle to the gate. But they also have erred through wine, and through strong drink are out of the way; the priest and the prophet have erred through strong drink, they are swallowed up of wine, they are out of the way through strong drink; they err in vision, they stumble in judgment. For all tables are full of vomit and filthiness, so that there is no place clean. Whom shall he teach knowledge? and whom shall he make to understand doctrine? them that are weaned from the milk, and drawn from the breasts. For precept must be upon precept, precept upon precept; line upon line, line upon line; here a little, and there a little: For with stammering lips and another tongue will he speak to this people. To whom he said, This is the rest wherewith ye may cause the weary to rest; and this is the refreshing: yet they would not hear. But the word of the Lord was unto them precept upon precept, precept upon precept; line upon line, line upon line; here a little, and there a little; that they might go, and fall backward, and be broken, and snared, and taken. Wherefore hear the word of the Lord, ye scornful men, that rule this people which is in Jerusalem. Isaiah 28:5-14
ในวันนั้น พระยาห์เวห์จอมโยธาจะทรงเป็นมงกุฎแห่งสง่าราศี และเป็นมาลาแห่งความงามแก่ชนชาติของพระองค์ที่เหลืออยู่ และเป็นวิญญาณแห่งการพิพากษาแก่ผู้ที่นั่งพิพากษา และเป็นกำลังแก่บรรดาผู้ที่หันการรบกลับไปถึงประตูเมือง แต่คนเหล่านี้ก็ได้หลงผิดเพราะเหล้าองุ่น และออกนอกทางเพราะสุรา ปุโรหิตและผู้พยากรณ์ได้หลงผิดเพราะสุรา เขาถูกเหล้าองุ่นกลืนกิน เขาออกนอกทางเพราะสุรา เขาหลงผิดในนิมิต เขาสะดุดในการพิพากษา เพราะโต๊ะทั้งสิ้นเต็มไปด้วยสิ่งอาเจียนและความโสโครก จนไม่มีที่ใดสะอาดเลย เขาจะสอนความรู้แก่ผู้ใด? และจะทำให้ผู้ใดเข้าใจคำสอน? แก่ผู้ที่เพิ่งหย่านมแล้วหรือ แก่ผู้ที่เพิ่งถูกพรากจากอกแม่หรือ เพราะคำสั่งต้องซ้อนคำสั่ง คำสั่งซ้อนคำสั่ง บรรทัดซ้อนบรรทัด บรรทัดซ้อนบรรทัด ที่นี่นิด ที่นั่นหน่อย เพราะพระองค์จะตรัสกับชนชาตินี้ด้วยริมฝีปากที่พูดตะกุกตะกัก และด้วยภาษาอื่น พระองค์ได้ตรัสแก่เขาว่า “นี่คือที่พัก ซึ่งเจ้าจะให้ผู้เหน็ดเหนื่อยได้พัก และนี่คือความสดชื่น” แต่เขาทั้งหลายไม่ยอมฟัง ดังนั้นพระวจนะของพระยาห์เวห์จึงเป็นแก่เขาว่า คำสั่งซ้อนคำสั่ง คำสั่งซ้อนคำสั่ง บรรทัดซ้อนบรรทัด บรรทัดซ้อนบรรทัด ที่นี่นิด ที่นั่นหน่อย เพื่อให้เขาทั้งหลายเดินไป และหงายหลังล้มลง และถูกหัก และถูกดัก และถูกจับไป เหตุฉะนั้น พวกเจ้าผู้เป็นคนชอบเยาะเย้ย ผู้ครอบครองชนชาตินี้ซึ่งอยู่ในเยรูซาเล็ม จงฟังพระวจนะของพระยาห์เวห์ อิสยาห์ 28:5-14
The keys of the kingdom are the words of the Scriptures, that are given to God’s last-day people by the Word.
กุญแจแห่งอาณาจักรคือพระวจนะแห่งพระคัมภีร์ ซึ่งพระวจนะได้ประทานแก่ชนชาติของพระเจ้าในยุคสุดท้าย।
“There are truths in the word which, like veins of precious ore, are hidden beneath the surface. The hidden treasure is discovered as it is searched for, as a miner searches for gold and silver. The evidence of the truth of God’s word is in the word itself. Scripture is the key that unlocks scripture. The deep meaning of the truths of God’s word is unfolded to our minds by His Spirit.
“มีความจริงต่าง ๆ อยู่ในพระวจนะ ซึ่งดุจสายแร่ล้ำค่าที่ซ่อนอยู่ใต้พื้นผิว สมบัติที่ซ่อนเร้นนั้นจะถูกค้นพบได้เมื่อมีการเสาะหา ดังเช่นคนงานเหมืองแสวงหาทองคำและเงิน หลักฐานแห่งความจริงของพระวจนะของพระเจ้านั้นอยู่ในพระวจนะเอง พระคัมภีร์คือกุญแจที่ไขพระคัมภีร์ ความหมายอันลึกซึ้งของสัจธรรมทั้งหลายในพระวจนะของพระเจ้าได้รับการเปิดเผยแก่จิตใจของเราโดยพระวิญญาณของพระองค์”
“The Bible is the great lesson book for the students in our schools. It teaches the whole will of God concerning the sons and daughters of Adam. It is the rule of life, teaching us of the character that we must form for the future life. We need not the dim light of tradition to make the Scriptures comprehensible. As well might we suppose that the noonday sun needs the glimmering torchlight of earth to increase its glory. The utterances of priest and minister are not needed to save men from error. Those who consult the divine Oracle will have light. In the Bible every duty is made plain. Every lesson given is comprehensible. Every lesson reveals to us the Father and the Son. The word is able to make all wise unto salvation. In the word the science of salvation is plainly revealed. Search the Scriptures, for they are the voice of God speaking to the soul.” Testimonies, volume 8, 157.
“พระคัมภีร์เป็นหนังสือบทเรียนอันยิ่งใหญ่สำหรับนักศึกษาในโรงเรียนของเรา พระคัมภีร์สอนถึงพระประสงค์ทั้งสิ้นของพระเจ้าเกี่ยวกับบุตรชายและบุตรหญิงทั้งหลายของอาดัม พระคัมภีร์เป็นกฎแห่งชีวิต สอนเราเกี่ยวกับลักษณะอุปนิสัยที่เราจะต้องสร้างขึ้นสำหรับชีวิตในอนาคต เราไม่จำเป็นต้องมีแสงสลัวของขนบธรรมเนียมประเพณีเพื่อทำให้พระคัมภีร์เข้าใจได้ เช่นเดียวกันนั้น เราอาจสมมุติได้ว่าดวงอาทิตย์ยามเที่ยงวันจำเป็นต้องอาศัยแสงริบหรี่ของคบเพลิงบนแผ่นดินโลกเพื่อเพิ่มพูนสง่าราศีของมัน ถ้อยคำประกาศของปุโรหิตและศาสนาจารย์มิได้จำเป็นเพื่อช่วยมนุษย์ให้พ้นจากความผิดพลาด บรรดาผู้ที่ปรึกษาพระวจนะของพระเจ้าจะมีความสว่าง ในพระคัมภีร์ หน้าที่ทุกประการได้ถูกทำให้กระจ่างแจ้ง บทเรียนทุกบทที่ประทานให้นั้นเข้าใจได้ บทเรียนทุกบทเปิดเผยให้เราเห็นพระบิดาและพระบุตร พระวจนะสามารถกระทำให้ทุกคนมีปัญญาเพื่อความรอดได้ ในพระวจนะนั้น ศาสตร์แห่งความรอดได้รับการสำแดงไว้อย่างชัดเจน จงค้นพระคัมภีร์เถิด เพราะพระคัมภีร์คือพระสุรเสียงของพระเจ้าที่ตรัสกับจิตวิญญาณ” Testimonies, volume 8, 157.
The keys that Christ gave unto the last-day church have the same power they had when they were given to Peter.
กุญแจทั้งหลายที่พระคริสต์ได้ประทานแก่คริสตจักรในวาระสุดท้ายนั้น มีอำนาจเช่นเดียวกับที่กุญแจเหล่านั้นมีอยู่เมื่อพระองค์ประทานแก่เปโตร
“Peter had expressed the truth which is the foundation of the church’s faith, and Jesus now honored him as the representative of the whole body of believers. He said, ‘I will give unto thee the keys of the kingdom of heaven: and whatsoever thou shalt bind on earth shall be bound in heaven: and whatsoever thou shalt loose on earth shall be loosed in heaven.’
“เปโตรได้กล่าวแสดงความจริงซึ่งเป็นรากฐานแห่งความเชื่อของคริสตจักร และบัดนี้พระเยซูทรงให้เกียรติเขาในฐานะผู้แทนของหมู่ผู้เชื่อทั้งปวง พระองค์ตรัสว่า ‘เราจะมอบลูกกุญแจแห่งอาณาจักรสวรรค์ไว้แก่ท่าน และสิ่งใด ๆ ที่ท่านจะผูกมัดไว้ในแผ่นดินโลก สิ่งนั้นจะถูกผูกมัดไว้ในสวรรค์ และสิ่งใด ๆ ที่ท่านจะปลดปล่อยในแผ่นดินโลก สิ่งนั้นจะถูกปลดปล่อยในสวรรค์’”
“‘The keys of the kingdom of heaven’ are the words of Christ. All the words of Holy Scripture are His, and are here included. These words have power to open and to shut heaven. They declare the conditions upon which men are received or rejected. Thus the work of those who preach God’s word is a savor of life unto life or of death unto death. Theirs is a mission weighted with eternal results.” The Desire of Ages, 413.
“‘กุญแจแห่งอาณาจักรสวรรค์’ คือพระวจนะของพระคริสต์ พระวจนะทั้งสิ้นในพระคัมภีร์บริสุทธิ์เป็นของพระองค์ และรวมอยู่ ณ ที่นี้ด้วย พระวจนะเหล่านี้มีฤทธิ์อำนาจที่จะเปิดและปิดสวรรค์ พระวจนะเหล่านี้ประกาศเงื่อนไขซึ่งมนุษย์จะได้รับการยอมรับหรือถูกปฏิเสธ ดังนั้น งานของบรรดาผู้ประกาศพระวจนะของพระเจ้าจึงเป็นกลิ่นแห่งชีวิตนำไปสู่ชีวิต หรือแห่งความตายนำไปสู่ความตาย พันธกิจของเขาเป็นพันธกิจที่หนักอึ้งด้วยผลลัพธ์อันเป็นนิจนิรันดร์” The Desire of Ages, 413.
The power that is manifested through His words, when placed in the hands of men is based upon the principles identified in His word. The simplest perhaps, and perhaps the most profound is that truth is established upon the testimony of two.
ฤทธิอำนาจซึ่งสำแดงผ่านพระวจนะของพระองค์นั้น เมื่อถูกมอบไว้ในมือมนุษย์แล้ว ย่อมตั้งอยู่บนหลักการทั้งหลายที่ระบุไว้ในพระวจนะของพระองค์ หลักการที่ง่ายที่สุดบางที และอาจลึกซึ้งที่สุดด้วย ก็คือว่า ความจริงย่อมได้รับการสถาปนาขึ้นโดยคำพยานของสองคน
“Another grave evil that had arisen in the church was that of brethren going to law against one another. Abundant provision had been made for the settlement of difficulties among believers. Christ Himself had given plain instruction as to how such matters were to be adjusted. ‘If thy brother shall trespass against thee,’ the Saviour had counseled, ‘go and tell him his fault between thee and him alone: if he shall hear thee, thou hast gained thy brother. But if he will not hear thee, then take with thee one or two more, that in the mouth of two or three witnesses every word may be established. And if he shall neglect to hear them, tell it unto the church: but if he neglect to hear the church, let him be unto thee as a heathen man and a publican. Verily I say unto you, Whatsoever ye shall bind on earth shall be bound in heaven: and whatsoever ye shall loose on earth shall be loosed in heaven.” Matthew 18:15–18.” Acts of the Apostles, 304.
“ความชั่วร้ายร้ายแรงอีกประการหนึ่งซึ่งได้เกิดขึ้นในคริสตจักร คือการที่พี่น้องนำคดีกันขึ้นสู่ศาล มีการจัดเตรียมไว้อย่างเพียงพอแล้วสำหรับการระงับข้อขัดแย้งท่ามกลางบรรดาผู้เชื่อ พระคริสต์เองได้ทรงประทานคำสั่งสอนที่ชัดเจนถึงวิธีการจัดการเรื่องเช่นนี้ให้เรียบร้อย ‘หากพี่น้องของท่านจะกระทำผิดต่อท่าน’ พระผู้ช่วยให้รอดได้ทรงแนะนำไว้ว่า ‘จงไปตักเตือนเขาตามลำพังระหว่างท่านกับเขา ถ้าเขาฟังท่าน ท่านก็ได้พี่น้องของท่านกลับคืนมา แต่ถ้าเขาไม่ฟัง จงพาอีกคนหนึ่งหรือสองคนไปกับท่านด้วย เพื่อว่าคำทุกคำจะตั้งมั่นได้ด้วยปากพยานสองหรือสามคน และถ้าเขายังเพิกเฉยไม่ฟังพวกเขา จงแจ้งให้คริสตจักรทราบ แต่ถ้าเขาเพิกเฉยไม่ฟังแม้กระทั่งคริสตจักร ก็ให้เขาเป็นสำหรับท่านเสมือนคนต่างชาติและคนเก็บภาษี เราบอกความจริงแก่ท่านทั้งหลายว่า สิ่งใดก็ตามที่ท่านทั้งหลายจะผูกมัดไว้ในแผ่นดินโลก สิ่งนั้นก็จะถูกผูกมัดไว้ในสวรรค์ และสิ่งใดก็ตามที่ท่านทั้งหลายจะปล่อยไว้ในแผ่นดินโลก สิ่งนั้นก็จะถูกปล่อยไว้ในสวรรค์’ มัทธิว 18:15–18” กิจการของอัครทูต, 304.
There are at least three geographical witnesses of the period when the one hundred and forty-four thousand are sealed at the Midnight Cry. Remembering the fact that at the cry at midnight, it is too late to obtain the oil, we find the geographical testimony of the Exeter camp meeting providing an illustration of the point where God’s last-day people are sealed, and we find that truth represented by the geography of Caesarea Philippi, and also by the testimony of the battle of Panium, in verses thirteen to fifteen of Daniel chapter eleven. Perhaps it is a little off to identify these three witnesses as geographical, but I am employing that term because the geography is certainly part of the setting in Exeter and Caesarea Philippi. Jesus places Peter within the prophetic geography that the one hundred and forty-four thousand find themselves in the last days. Then He gives a command.
มีพยานฝ่ายภูมิศาสตร์อย่างน้อยสามประการเกี่ยวกับช่วงเวลาที่คนหนึ่งแสนสี่หมื่นสี่พันได้รับการประทับตราในเสียงร้องเวลาเที่ยงคืน เมื่อระลึกถึงความจริงที่ว่า ณ เสียงร้องเวลาเที่ยงคืนนั้น ก็สายเกินไปแล้วที่จะได้น้ำมัน เราจึงพบว่าคำพยานเชิงภูมิศาสตร์ของการประชุมค่ายที่เอ็กซิเตอร์ให้ภาพประกอบของจุดที่ชนชาติของพระเจ้าในวาระสุดท้ายได้รับการประทับตรา และเราพบว่าความจริงนั้นได้รับการเป็นตัวแทนโดยภูมิศาสตร์ของซีซารียา ฟีลิปปี และโดยคำพยานของยุทธการแห่งพาเนียมด้วย ในข้อสิบสามถึงสิบห้าแห่งดาเนียลบทที่สิบเอ็ด บางทีอาจจะไม่ตรงนักที่จะระบุพยานทั้งสามนี้ว่าเป็นพยานฝ่ายภูมิศาสตร์ แต่ข้าพเจ้าใช้ถ้อยคำนี้เพราะว่าภูมิศาสตร์เป็นส่วนหนึ่งของฉากแวดล้อมอย่างแน่นอน ทั้งในเอ็กซิเตอร์และซีซารียา ฟีลิปปี พระเยซูทรงวางเปโตรไว้ภายในภูมิศาสตร์เชิงพยากรณ์ซึ่งคนหนึ่งแสนสี่หมื่นสี่พันจะพบว่าตนเองอยู่ในนั้นในวาระสุดท้าย แล้วพระองค์ก็ทรงมีพระบัญชาออกมา។
And I will give unto thee the keys of the kingdom of heaven: and whatsoever thou shalt bind on earth shall be bound in heaven: and whatsoever thou shalt loose on earth shall be loosed in heaven. Then charged he his disciples that they should tell no man that he was Jesus the Christ. From that time forth began Jesus to show unto his disciples, how that he must go unto Jerusalem, and suffer many things of the elders and chief priests and scribes, and be killed, and be raised again the third day. Then Peter took him, and began to rebuke him, saying, Be it far from thee, Lord: this shall not be unto thee. But he turned, and said unto Peter, Get thee behind me, Satan: thou art an offence unto me: for thou savourest not the things that be of God, but those that be of men. Matthew 16:19–23.
และเราจะมอบกุญแจแห่งอาณาจักรสวรรค์ไว้แก่ท่าน และสิ่งใด ๆ ที่ท่านจะผูกมัดไว้ในแผ่นดินโลก สิ่งนั้นก็จะถูกผูกมัดไว้ในสวรรค์ และสิ่งใด ๆ ที่ท่านจะปล่อยในแผ่นดินโลก สิ่งนั้นก็จะถูกปล่อยในสวรรค์ แล้วพระองค์ทรงกำชับพวกสาวกของพระองค์มิให้บอกผู้ใดว่าพระองค์คือพระเยซูคริสต์ ตั้งแต่นั้นมา พระเยซูทรงเริ่มสำแดงแก่พวกสาวกของพระองค์ว่า พระองค์จำต้องเสด็จไปยังกรุงเยรูซาเล็ม และทนทุกข์หลายประการจากพวกผู้ใหญ่ พวกมหาปุโรหิต และพวกธรรมาจารย์ และถูกฆ่า และทรงเป็นขึ้นมาอีกในวันที่สาม แล้วเปโตรจึงพาพระองค์แยกออกมา และเริ่มทูลทัดทานพระองค์ว่า ขออย่าให้เป็นเช่นนั้นแก่พระองค์เลย พระองค์เจ้าข้า สิ่งนี้จะไม่เกิดขึ้นแก่พระองค์เป็นอันขาด แต่พระองค์ทรงหันมา และตรัสแก่เปโตรว่า อ้ายซาตาน จงถอยไปอยู่ข้างหลังเรา ท่านเป็นสิ่งกีดขวางเรา เพราะท่านมิได้คำนึงถึงสิ่งทั้งหลายของพระเจ้า แต่คำนึงถึงสิ่งทั้งหลายของมนุษย์ มัทธิว 16:19–23
The word “Exeter” is the name of a city in Devon, England. Its etymology can be traced back to Old English, where it was known as “Exanceaster” or “Execestre.” The name is believed to derive from the Old English words “Exe” (referring to the River Exe, upon which the city is situated) and “ceaster” (meaning “Roman fort” or “walled city”). Therefore, “Exeter” means either the “fort on the River Exe,” or “the walled city by the River Exe.” The geography associated with the arrival and fulfillment of the Midnight Cry in Millerite history identifies a location where there was water, representing the outpouring of the Holy Spirit, and a point where God was raising up an army to proclaim the message to the world, which Sister White informs us went like a “tidal wave.” A tidal wave is not simply river water, it is water that is super empowered.
คำว่า “Exeter” เป็นชื่อของเมืองแห่งหนึ่งในมณฑลเดวอน ประเทศอังกฤษ รากศัพท์ของชื่อนี้สามารถสืบย้อนไปถึงภาษาอังกฤษโบราณ ซึ่งเมืองนี้เป็นที่รู้จักในชื่อ “Exanceaster” หรือ “Execestre” เชื่อกันว่าชื่อนี้มาจากคำในภาษาอังกฤษโบราณคือ “Exe” (หมายถึงแม่น้ำ Exe ซึ่งเป็นแม่น้ำที่เมืองนี้ตั้งอยู่) และ “ceaster” (หมายถึง “ป้อมโรมัน” หรือ “นครที่มีกำแพงล้อม”) ดังนั้น “Exeter” จึงมีความหมายได้ว่า “ป้อมบนแม่น้ำ Exe” หรือ “นครที่มีกำแพงล้อมริมแม่น้ำ Exe” ภูมิศาสตร์ที่สัมพันธ์กับการมาถึงและการสำเร็จสมบูรณ์ของ Midnight Cry ในประวัติศาสตร์ของขบวนการมิลเลอไรต์ ชี้บ่งถึงสถานที่แห่งหนึ่งซึ่งมีน้ำ อันเป็นสัญลักษณ์แทนการเทพระวิญญาณบริสุทธิ์ลงมา และเป็นจุดที่พระเจ้ากำลังทรงยกกองทัพขึ้นมาเพื่อประกาศข่าวสารแก่โลก ซึ่งซิสเตอร์ไวท์บอกแก่เราว่าแผ่ไปดุจ “คลื่นยักษ์” คลื่นยักษ์มิใช่เพียงน้ำในแม่น้ำเท่านั้น หากแต่เป็นน้ำที่ได้รับการเสริมกำลังอย่างยิ่งยวด
Millerite history was the fulfillment of the parable of the ten virgins, and when the one hundred and forty-four thousand are brought to the conclusion of the sealing time, they will repeat the waymarks identified at the beginning of the sealing time, and also the history of the Exeter camp meeting. An angel will descend with a testing message that is required to be eaten. That message will lead to the foundations, and it will confront the two classes with the “seven times,” of Leviticus twenty-six. It will include the Revelation of Jesus Christ, that is represented by Peter as an acceptance that Jesus was anointed as the Christ, when the divine symbol descended in the form of a dove, typifying September 11, 2001. It will include the understanding that Jesus is the divine Son of God, and also that by Jesus taking upon His divine being the flesh of fallen mankind, He is also the Son of man.
ประวัติศาสตร์ของขบวนการมิลเลอไรต์เป็นความสำเร็จครบถ้วนของอุปมาเรื่องหญิงพรหมจารีสิบคน และเมื่อคนหนึ่งแสนสี่หมื่นสี่พันถูกนำมาถึงบทสรุปของเวลาการประทับตรา พวกเขาจะดำเนินรอยตามหลักหมุดหมายที่ถูกระบุไว้ ณ จุดเริ่มต้นของเวลาการประทับตรา อีกทั้งประวัติศาสตร์ของการประชุมค่ายเอ็กซีเตอร์ด้วย ทูตสวรรค์องค์หนึ่งจะเสด็จลงมาพร้อมด้วยข่าวสารแห่งการทดสอบซึ่งจำเป็นต้องกินเข้าไป ข่าวสารนั้นจะนำไปสู่รากฐานทั้งหลาย และจะเผชิญหน้าคนทั้งสองจำพวกด้วย “เจ็ดกาลเวลา” แห่งเลวีนิติ บทที่ยี่สิบหก ข่าวสารนั้นจะรวมถึงวิวรณ์ของพระเยซูคริสต์ ซึ่งเปโตรได้เป็นตัวแทนไว้ว่าเป็นการยอมรับว่าพระเยซูทรงได้รับการเจิมให้เป็นพระคริสต์ เมื่อสัญลักษณ์แห่งสวรรค์ได้เสด็จลงมาในรูปของนกพิราบ อันเป็นแบบของวันที่ 11 กันยายน ค.ศ. 2001 ข่าวสารนั้นจะรวมถึงความเข้าใจว่าพระเยซูทรงเป็นพระบุตรฝ่ายพระเจ้าผู้ทรงสภาพธรรมชาติอันศักดิ์สิทธิ์ และอีกประการหนึ่ง โดยการที่พระเยซูทรงรับเอาเนื้อหนังของมนุษยชาติที่ตกต่ำไว้เหนือภาวะอันศักดิ์สิทธิ์ของพระองค์ พระองค์จึงทรงเป็นบุตรมนุษย์ด้วยเช่นกัน
These truths will produce two classes of worshippers, as they did post-September 11, 2001. The two classes were represented at the Exeter camp meeting, for at that camp meeting there was a tent set up by a group from Watertown, who rejected the message of the Midnight Cry as presented through Samuel Snow. They held counterfeit meetings that were so loud and emotional the leaders of the meetings of Snow went to them and informed them to quiet down. At the camp meeting there were two classes manifested, and both professed to be associated with water, but one was a counterfeit and represented the foolish who were without oil. The group in the Exeter tent were the army who were the city, that was also a fort, for they were typifying Ezekiel’s dead dry bones who are raised up as a mighty army at the message of the Midnight Cry.
ความจริงเหล่านี้จะก่อให้เกิดผู้กราบนมัสการอยู่สองจำพวก ดังเช่นที่เกิดขึ้นภายหลังวันที่ 11 กันยายน 2001 ผู้คนสองจำพวกนี้ได้ถูกเป็นตัวแทนไว้ในการประชุมค่ายที่เอ็กซีเตอร์ เพราะในการประชุมค่ายนั้น มีเต็นท์หลังหนึ่งซึ่งตั้งขึ้นโดยกลุ่มหนึ่งจากวอเตอร์ทาวน์ ผู้ซึ่งปฏิเสธข่าวสารแห่งเสียงร้องยามเที่ยงคืนตามที่ได้นำเสนอผ่านซามูเอล สโนว์ พวกเขาจัดการประชุมปลอมเลียนแบบซึ่งเอิกเกริกและเร้าอารมณ์อย่างยิ่ง จนบรรดาผู้นำการประชุมของสโนว์ต้องไปหาพวกเขาและแจ้งให้สงบลง ในการประชุมค่ายนั้น มีการสำแดงผู้คนอยู่สองจำพวก และทั้งสองต่างอ้างว่ามีความเกี่ยวข้องกับน้ำ แต่จำพวกหนึ่งเป็นของปลอมเลียนแบบและเป็นตัวแทนของพวกโง่เขลาซึ่งปราศจากน้ำมัน กลุ่มในเต็นท์ที่เอ็กซีเตอร์นั้นคือกองทัพซึ่งเป็นนคร ซึ่งก็เป็นป้อมปราการด้วย เพราะพวกเขากำลังเป็นแบบอย่างของกระดูกแห้งที่ตายแล้วของเอเสเคียล ซึ่งถูกทำให้ลุกขึ้นเป็นกองทัพอันยิ่งใหญ่ด้วยข่าวสารแห่งเสียงร้องยามเที่ยงคืน
In the history where those two classes are manifested Peter represented both classes. His confession that identified Jesus as the Christ, and the Son of God was produced by the inspiration of the Holy Spirit, for Christ plainly told him, “Flesh and blood hath not revealed it unto thee, but my Father which is in heaven.” When Jesus then informed the disciples of the cross, Peter, lacking the influence of the Holy Spirit at that moment, took Christ, “and began to rebuke Him, saying, Be it far from thee, Lord: this shall not be unto thee. But He turned, and said unto Peter, Get thee behind me, Satan: thou art an offence unto me: for thou savourest not the things that be of God, but those that be of men.”
ในประวัติศาสตร์ที่คนทั้งสองจำพวกนั้นได้ปรากฏให้เห็น เปโตรเป็นตัวแทนของทั้งสองจำพวกนั้น การที่เขาสารภาพซึ่งชี้ชัดว่าพระเยซูทรงเป็นพระคริสต์ และเป็นพระบุตรของพระเจ้านั้น เกิดจากการดลใจของพระวิญญาณบริสุทธิ์ เพราะพระคริสต์ได้ตรัสแก่เขาอย่างชัดแจ้งว่า “เนื้อหนังและโลหิตมิได้สำแดงสิ่งนี้แก่ท่าน แต่พระบิดาของเราผู้ทรงสถิตในสวรรค์ทรงสำแดง” เมื่อพระเยซูทรงแจ้งแก่พวกสาวกเรื่องกางเขนในเวลาต่อมา เปโตรซึ่งขณะนั้นขาดอิทธิพลของพระวิญญาณบริสุทธิ์ ได้พาพระคริสต์ไป “และเริ่มทูลทัดทานพระองค์ว่า ขอพระองค์อย่าให้เป็นเช่นนั้นเลย พระองค์เจ้าข้า สิ่งนี้จะไม่เกิดขึ้นแก่พระองค์เป็นอันขาด แต่พระองค์ทรงหันมาตรัสกับเปโตรว่า เจ้าไปอยู่ข้างหลังเรา ซาตาน เจ้าเป็นสิ่งสะดุดแก่เรา เพราะเจ้ามิได้ใส่ใจในสิ่งซึ่งเป็นของพระเจ้า แต่ในสิ่งซึ่งเป็นของมนุษย์”
The emotional outburst of Peter aligned with the emotional worship that was occurring in the Watertown tent when Samuel Snow was presenting the message of the Midnight Cry. At that level Peter represents those who are candidates to be among the one hundred and forty-four thousand. Those candidates represent a class that has the oil, which is the Holy Spirit, and it is the message and it is the character, and the other class lacks the oil. In the setting of Caesarea Philippi, Christ began to unfold “that he must go unto Jerusalem, and suffer many things of the elders and chief priests and scribes, and be killed, and be raised again the third day.”
การปะทุทางอารมณ์ของเปโตรสอดคล้องกับการนมัสการที่เต็มไปด้วยอารมณ์ซึ่งกำลังเกิดขึ้นในกระโจมที่วอเตอร์ทาวน์ เมื่อซามูเอล สโนว์กำลังนำเสนอข่าวสารแห่งเสียงร้องเที่ยงคืน ในระดับนั้น เปโตรเป็นตัวแทนของบรรดาผู้ที่เป็นผู้สมัครซึ่งอาจอยู่ในท่ามกลางหนึ่งแสนสี่หมื่นสี่พัน ผู้สมัครเหล่านั้นเป็นตัวแทนของชนชั้นหนึ่งที่มีน้ำมัน ซึ่งคือน้ำพระวิญญาณบริสุทธิ์ และคือตัวข่าวสาร และคือลักษณะอุปนิสัย ส่วนอีกชนชั้นหนึ่งขาดน้ำมันนั้น ในบริบทของซีซารียา ฟีลิปปี พระคริสต์ทรงเริ่มเปิดเผยว่า “พระองค์จะต้องเสด็จไปยังกรุงเยรูซาเล็ม และทรงทนทุกข์หลายประการจากพวกผู้ใหญ่และพวกมหาปุโรหิตและพวกธรรมาจารย์ และถูกฆ่าเสีย และในวันที่สามทรงเป็นขึ้นมาอีก”
The disappointment of the disciples when those events were actually fulfilled at the cross is the history Sister White employs to illustrate the disappointment of October 22, 1844, and the disappointment of the Hebrews at the Red Sea crossing with Pharaoh’s army closing in and the waters of the sea in front of them. All of those witnesses identify the soon coming Sunday law, and the revelation of verses thirteen to fifteen of Daniel eleven, provides the testimony of the events that lead to that Sunday law. In doing so they also represent the “portion of the prophecy of Daniel relating to the last days.”
ความผิดหวังของพวกสาวกเมื่อเหตุการณ์เหล่านั้นได้สำเร็จจริงที่กางเขน เป็นประวัติศาสตร์ที่ซิสเตอร์ไวท์ใช้เพื่ออธิบายความผิดหวังของวันที่ 22 ตุลาคม ค.ศ. 1844 และความผิดหวังของชนชาติฮีบรูที่ทะเลแดง เมื่อกองทัพของฟาโรห์ไล่กระชั้นเข้ามา และเบื้องหน้าพวกเขาคือน้ำทะเล พยานหลักฐานทั้งหมดเหล่านั้นชี้ไปยังบทบัญญัติวันอาทิตย์ที่กำลังจะมาถึงในไม่ช้า และการเปิดเผยของข้อสิบสามถึงสิบห้าแห่งดาเนียลบทที่สิบเอ็ด ก็ให้คำพยานเกี่ยวกับเหตุการณ์ต่าง ๆ ที่นำไปสู่บทบัญญัติวันอาทิตย์นั้น ในการกระทำเช่นนั้น สิ่งเหล่านี้ยังเป็นตัวแทนของ “ส่วนของคำพยากรณ์ในพระธรรมดาเนียลที่เกี่ยวเนื่องกับยุคสุดท้าย” อีกด้วย
We will continue this study in the next article.
เราจะดำเนินการศึกษานี้ต่อไปในบทความถัดไป
“A careful study of types and antitypes led to the observation that the crucifixion of Christ took place on the very day in the yearly round of ceremonies given to Israel when the Passover lamb was slain. Would not the cleansing of the sanctuary typified in the Day of Atonement—falling on the tenth day of the seventh month—likewise take place on the very day in the year celebrated in the type? (see The Great Controversy, 399). This, according to the true Mosaic reckoning of time, would be October 22. Early in August, 1844, at a camp meeting at Exeter, New Hampshire, this view was introduced and it was accepted as the date for the fulfillment of the prophecy of the 2300 days. The parable of the ten virgins in Matthew 25:1–13 took on particular significance—the tarrying of the bridegroom, the waiting and slumbering of those who awaited the marriage, the cry at midnight, the shutting of the door, et cetera. The message that Christ was coming on October 22 came to be known as the ‘midnight cry.’ ‘The ‘midnight cry,’ wrote Ellen White, ‘was heralded by thousands of believers.’ She added:
“การศึกษาประเภทและสิ่งที่เป็นการสำเร็จสมจริงอย่างรอบคอบได้นำไปสู่ข้อสังเกตว่า การตรึงพระคริสต์บนกางเขนเกิดขึ้นตรงกับวันเดียวกันในวัฏจักรพิธีประจำปีที่ทรงประทานแก่อิสราเอลซึ่งลูกแกะปัสกาถูกฆ่า ถ้าเช่นนั้น การชำระสถานนมัสการให้บริสุทธิ์ซึ่งมีแบบอย่างไว้ในวันลบมลทิน—ตรงกับวันที่สิบของเดือนที่เจ็ด—ก็มิควรจะเกิดขึ้นตรงกับวันเดียวกันของปีที่มีการประกอบพิธีตามแบบอย่างนั้นด้วยหรือ? (ดู The Great Controversy, 399) ตามการนับเวลาแบบโมเสสที่ถูกต้องแล้ว วันนั้นคือวันที่ 22 ตุลาคม ในต้นเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1844 ณ การประชุมค่ายที่เมืองเอ็กซีเตอร์ มลรัฐนิวแฮมป์เชียร์ ได้มีการนำเสนอทัศนะนี้ และได้รับการยอมรับว่าเป็นวันที่คำพยากรณ์เรื่อง 2300 วันจะสำเร็จ อุปมาเรื่องหญิงพรหมจารีสิบคนในมัทธิว 25:1–13 จึงมีความสำคัญเป็นพิเศษ—การชักช้าของเจ้าบ่าว การคอยและการหลับใหลของผู้ที่รอคอยงานอภิเษก การร้องประกาศในเวลาเที่ยงคืน การปิดประตู และอื่น ๆ ข่าวสารที่ว่าพระคริสต์จะเสด็จมาในวันที่ 22 ตุลาคมจึงเป็นที่รู้จักกันในชื่อ ‘เสียงร้องเวลาเที่ยงคืน’ ‘“เสียงร้องเวลาเที่ยงคืน”’ เอลเลน ไวท์เขียนไว้ว่า ‘ได้ถูกประกาศโดยผู้เชื่อหลายพันคน’ นางได้กล่าวเพิ่มเติมว่า:”
“‘Like a tidal wave the [seventh-month] movement swept over the land. From city to city, from village to village, and into remote country places it went, until the waiting people of God were fully aroused.—The Great Controversy, 400.’
“‘ดุจคลื่นมหึมา การเคลื่อนไหว [ในเดือนที่เจ็ด] ได้แผ่ซัดไปทั่วแผ่นดิน จากเมืองหนึ่งสู่อีกเมืองหนึ่ง จากหมู่บ้านหนึ่งสู่อีกหมู่บ้านหนึ่ง และเข้าไปถึงถิ่นชนบทอันห่างไกล จนกระทั่งประชากรของพระเจ้าผู้กำลังเฝ้าคอยได้ถูกปลุกเร้าอย่างเต็มที่.—The Great Controversy, 400.’”
“The rapidity with which the message spread is depicted by writers cited by L. E. Froom:
“ความรวดเร็วซึ่งข่าวสารนี้ได้แพร่กระจายออกไปนั้น ได้รับการพรรณนาไว้โดยบรรดาผู้เขียนที่ L. E. Froom ยกมาอ้างอิงว่า:
“‘Bates left the record that the Exeter message ‘flew as it were upon the wings of the wind.’ Men and women sped by rail and water, by stagecoach and horseback, with bundles of books and papers, distributing them as ‘profusely as the leaves of autumn.’ White said, ‘The work before us was to fly to every part of that wide field, sound the alarm, and wake the slumbering ones.’ And Wellcome adds that the movement broke forth like the released waters of a dam. Fields of ripened grain were left standing unharvested, and full-grown potatoes left undug in the ground. The coming of the Lord was nigh. There was no time now for such earthly things.—The Prophetic Faith of Our Fathers, Vol. IV, p. 816.
“เบตส์ได้บันทึกไว้ว่า ข่าวสารแห่งเอ็กซีเตอร์นั้น ‘ปลิวไปประหนึ่งอยู่บนปีกแห่งลม’ ชายและหญิงเร่งเดินทางโดยรถไฟและทางน้ำ โดยรถม้าโดยสารและหลังม้า พร้อมด้วยห่อหนังสือและเอกสาร แจกจ่ายสิ่งเหล่านั้น ‘อย่างดาษดื่นราวกับใบไม้ในฤดูใบไม้ร่วง’ ไวต์กล่าวว่า ‘งานที่อยู่เบื้องหน้าเราคือการโบยบินไปทั่วทุกส่วนของทุ่งกว้างนั้น เปล่งสัญญาณเตือนภัย และปลุกผู้ที่กำลังหลับใหลให้ตื่นขึ้น’ และเวลคัมเพิ่มเติมว่า การเคลื่อนไหวนั้นปะทุขึ้นดุจสายน้ำที่ถูกปล่อยออกจากเขื่อน ทุ่งธัญพืชที่สุกงอมถูกปล่อยทิ้งไว้โดยไม่มีการเก็บเกี่ยว และมันฝรั่งที่โตเต็มที่ก็ถูกปล่อยค้างอยู่ในดินโดยไม่มีการขุดขึ้นมา องค์พระผู้เป็นเจ้ากำลังจะเสด็จมาแล้ว บัดนี้ไม่มีเวลาอีกต่อไปสำหรับสิ่งฝ่ายโลกเช่นนั้น.—The Prophetic Faith of Our Fathers, Vol. IV, p. 816.”
“As an eyewitness and participant in the movement, Ellen White described the character of the rapidly accelerating work:
“ในฐานะพยานผู้เห็นเหตุการณ์ด้วยตนเองและผู้มีส่วนร่วมในขบวนการนั้น เอลเลน ไวท์ได้พรรณนาลักษณะของงานซึ่งกำลังเร่งรุดอย่างรวดเร็วไว้ดังนี้:
“‘Believers saw their doubt and perplexity removed, and hope and courage animated their hearts. The work was free from those extremes which are ever manifested when there is human excitement without the controlling influence of the word and Spirit of God…. It bore the characteristics that mark the work of God in every age. There was little ecstatic joy, but rather deep searching of heart, confession of sin, and forsaking of the world. A preparation to meet the Lord was the burden of agonizing spirits….
“‘ผู้เชื่อทั้งหลายเห็นว่าความสงสัยและความฉงนของตนถูกขจัดออกไป และความหวังกับความกล้าหาญได้ปลุกเร้าจิตใจของพวกเขา งานนั้นปราศจากความสุดโต่งทั้งหลายซึ่งย่อมปรากฏอยู่เสมอเมื่อมีความตื่นเต้นของมนุษย์โดยปราศจากอิทธิพลควบคุมของพระวจนะและพระวิญญาณของพระเจ้า…. งานนั้นมีลักษณะเฉพาะที่เป็นเครื่องหมายแห่งพระราชกิจของพระเจ้าในทุกยุคสมัย มีความชื่นชมยินดีอันเคลิบเคลิ้มน้อยมาก แต่กลับเป็นการตรวจค้นจิตใจอย่างลึกซึ้ง การสารภาพบาป และการละทิ้งโลก การเตรียมพร้อมเพื่อจะพบองค์พระผู้เป็นเจ้าเป็นภาระแห่งจิตวิญญาณที่ทุกข์ระทม….
“‘Of all the great religious movements since the days of the apostles, none have been more free from human imperfection and the wiles of Satan than was that of the autumn of 1844. Even now, after the lapse of many years [1888], all who shared in that movement and who have stood firm upon the platform of truth still feel the holy influence of that blessed work and bear witness that it was of God.—Ibid., 400, 401.’
“‘ในบรรดาขบวนการทางศาสนาอันยิ่งใหญ่ทั้งปวงนับตั้งแต่สมัยของพวกอัครทูตมา ไม่มีขบวนการใดที่ปราศจากความไม่สมบูรณ์ของมนุษย์และกลอุบายของซาตานได้มากเท่ากับขบวนการในฤดูใบไม้ร่วง ค.ศ. 1844 แม้บัดนี้ ภายหลังจากเวลาผ่านไปหลายปี [1888] บรรดาผู้ที่มีส่วนร่วมในขบวนการนั้นและได้ยืนหยัดมั่นคงอยู่บนฐานแห่งความจริง ยังคงรู้สึกถึงอิทธิพลอันศักดิ์สิทธิ์ของพระราชกิจอันเปี่ยมพระพรนั้น และเป็นพยานว่าขบวนการนั้นมาจากพระเจ้า.—Ibid., 400, 401.’”
“In spite of the evidences of a work sweeping across the land and drawing thousands into the fellowship of the Second Advent, and some two hundred ministers from various churches united in spreading the message, [See C. M. Maxwell, Tell it to the world, pp. 19, 20.] the Protestant churches as a whole spurned it and used every means at their command to prevent the belief in Christ’s soon coming from spreading. No one dared to mention in a church service the hope of the soon coming of Jesus, but to those awaiting the event it was quite different.
แม้จะมีหลักฐานแห่งงานหนึ่งที่แผ่กวาดไปทั่วทั้งแผ่นดิน และดึงดูดผู้คนหลายพันให้เข้าสู่สามัคคีธรรมแห่งการเสด็จมาครั้งที่สอง และมีศาสนาจารย์ราวสองร้อยคนจากคริสตจักรต่าง ๆ ร่วมกันประกาศข่าวสารนั้น [See C. M. Maxwell, Tell it to the world, pp. 19, 20.] แต่คริสตจักรโปรเตสแตนต์โดยส่วนรวมกลับปฏิเสธอย่างเหยียดหยาม และใช้ทุกวิถีทางที่อยู่ในอำนาจของตนเพื่อขัดขวางมิให้ความเชื่อเรื่องการเสด็จกลับมาโดยเร็วของพระคริสต์แพร่หลายออกไป ไม่มีผู้ใดกล้าเอ่ยถึงความหวังเรื่องการเสด็จมาโดยเร็วของพระเยซูในการนมัสการของคริสตจักรเลย แต่สำหรับบรรดาผู้ที่เฝ้าคอยเหตุการณ์นั้นอยู่แล้ว กลับเป็นอีกอย่างหนึ่ง entirely different.
“Ellen White told what it was like:
“เอลเลน ไวท์ ได้บอกเล่าว่ามันเป็นเช่นไร:”
“‘Every moment seemed precious and of the utmost importance to me. I felt that we were doing work for eternity, and that the careless and uninterested were in the greatest peril. My faith was unclouded, and I appropriated the precious promises of Jesus to myself….
“‘ทุกชั่วขณะดูประหนึ่งล้ำค่าและมีความสำคัญยิ่งที่สุดสำหรับข้าพเจ้า ข้าพเจ้ารู้สึกว่าเรากำลังกระทำงานเพื่อชั่วนิรันดร์ และว่าผู้ที่ประมาทและไม่สนใจตกอยู่ในภยันตรายอย่างยิ่งใหญ่ที่สุด ความเชื่อของข้าพเจ้าไม่ถูกบดบังเลย และข้าพเจ้าได้รับเอาพระสัญญาอันล้ำค่าของพระเยซูมาเป็นของตนเอง….
“‘With diligent searching of hearts and humble confession we came prayerfully up to the time of expectation. Every morning we felt that it was our first business to secure the evidence that our lives were right before God. We realized that if we were not advancing in holiness we were sure to retrograde. Our interest for each other increased; we prayed much with and for one another.
“‘ด้วยการค้นใจอย่างจริงจังและการสารภาพอย่างถ่อมใจ เราจึงได้ดำเนินมาด้วยการอธิษฐานจนถึงเวลาที่คาดหมายไว้ ทุกเช้าเรารู้สึกว่าสิ่งแรกที่เราต้องกระทำคือให้มั่นใจว่าเรามีพยานหลักฐานว่าชีวิตของเราถูกต้องต่อพระพักตร์พระเจ้า เราตระหนักว่าหากเราไม่ได้ก้าวหน้าในความบริสุทธิ์ เราก็ย่อมถอยหลังลงอย่างแน่นอน ความห่วงใยที่เรามีต่อกันและกันเพิ่มพูนขึ้น เราอธิษฐานมากทั้งกับกันและกันและเผื่อกันและกัน”
“‘We assembled in the orchards and groves to commune with God and to offer up our petitions to Him, feeling more clearly His presence when surrounded by His natural works. The joys of salvation were more necessary to us than our food and drink. If clouds obscured our minds we dared not rest or sleep till they were swept away by the consciousness of our acceptance with the Lord.—Life Sketches of James White and Ellen G. White (1880), 188, 189.” Arthur White, The Ellen White Biography, volume 1, 51, 52.
“‘พวกเราได้ชุมนุมกันในสวนผลไม้และหมู่ไม้ เพื่อสนทนาสามัคคีธรรมกับพระเจ้าและเพื่อทูลคำวิงวอนของเราขึ้นต่อพระองค์ โดยรู้สึกถึงการทรงสถิตของพระองค์ได้ชัดเจนยิ่งขึ้นเมื่อเราอยู่ท่ามกลางพระราชกิจแห่งธรรมชาติของพระองค์ ความชื่นชมยินดีแห่งความรอดนั้นจำเป็นแก่เรายิ่งกว่าอาหารและเครื่องดื่มของเรา หากเมฆหมอกบดบังจิตใจของเรา เราก็มิกล้าจะพักผ่อนหรือนอนหลับ จนกว่าเมฆหมอกนั้นจะถูกกวาดไปโดยสำนึกว่าเราเป็นที่ยอมรับขององค์พระผู้เป็นเจ้า.—Life Sketches of James White and Ellen G. White (1880), 188, 189.” Arthur White, The Ellen White Biography, volume 1, 51, 52.