Inspiration is clear that chapter three of Daniel, represents the Sunday law in the United States. In Isaiah chapter twenty-three, the whore of Tyre, who commits fornication with the kings of the earth, is the whore of Revelation that commits fornication with the kings of the earth. In Revelation seventeen, that whore has Babylon the Great written on her forehead.
คำดลใจได้ชัดแจ้งว่าบทที่สามของพระธรรมดาเนียลเป็นภาพแทนกฎหมายวันอาทิตย์ในสหรัฐอเมริกา ในอิสยาห์บทที่ยี่สิบสาม หญิงแพศยาแห่งเมืองไทระ ผู้ซึ่งล่วงประเวณีกับบรรดากษัตริย์แห่งแผ่นดินโลก ก็คือหญิงแพศยาในพระธรรมวิวรณ์ที่ล่วงประเวณีกับบรรดากษัตริย์แห่งแผ่นดินโลก ในวิวรณ์บทที่สิบเจ็ด หญิงแพศยานั้นมีคำว่า “บาบิโลนอันยิ่งใหญ่” เขียนไว้ที่หน้าผากของนาง
And the woman was arrayed in purple and scarlet colour, and decked with gold and precious stones and pearls, having a golden cup in her hand full of abominations and filthiness of her fornication: And upon her forehead was a name written, MYSTERY, BABYLON THE GREAT, THE MOTHER OF HARLOTS AND ABOMINATIONS OF THE EARTH. Revelation 17:4, 5.
และหญิงนั้นสวมเสื้อผ้าสีม่วงและสีแดงเข้ม ประดับด้วยทองคำและอัญมณีมีค่าและไข่มุก ถือถ้วยทองคำในมือ อันเต็มไปด้วยสิ่งน่าสะอิดสะเอียนและความโสโครกแห่งการล่วงประเวณีของนาง และที่หน้าผากของนางมีชื่อหนึ่งเขียนไว้ว่า “ความลึกลับ บาบิโลนมหานคร มารดาแห่งหญิงแพศยาและสิ่งน่าสะอิดสะเอียนของแผ่นดินโลก” วิวรณ์ 17:4, 5
Before 1950, English dictionaries correctly identified the woman represented in these two verses, as the Roman Catholic church. The whole world knew after the Dark Ages of Catholic persecutions that were accomplished from 538 through 1798; that the Roman church was the whore who commits fornication with the kings of the earth. The Declaration of Independence was designed as a rejection of the rule of Catholicism and also the rule of the earthly kings that had formed unholy relationships with the whore. Isaiah chapter twenty-three, identifies that the whore would be forgotten. You would never find the definition of the whore of Revelation seventeen as the Catholic church in any modern search engines, for God’s Word never fails, and God’s Word states that she would be forgotten.
ก่อนปี 1950 พจนานุกรมภาษาอังกฤษได้ระบุไว้อย่างถูกต้องว่าสตรีซึ่งเป็นภาพแทนในข้อพระคัมภีร์สองข้อนี้คือคริสตจักรโรมันคาทอลิก ทั้งโลกทราบดีภายหลังยุคมืดถึงการข่มเหงของคาทอลิกซึ่งได้ดำเนินขึ้นตั้งแต่ปี 538 ถึงปี 1798; ว่าคริสตจักรโรมันคือหญิงแพศยาผู้ล่วงประเวณีกับบรรดากษัตริย์แห่งแผ่นดินโลก คำประกาศอิสรภาพได้รับการออกแบบขึ้นเพื่อเป็นการปฏิเสธการปกครองของคาทอลิก และรวมถึงการปกครองของบรรดากษัตริย์ฝ่ายโลกซึ่งได้ก่อความสัมพันธ์อันไม่บริสุทธิ์กับหญิงแพศยานั้น อิสยาห์ บทที่ยี่สิบสาม ระบุว่าหญิงแพศยาจะถูกลืม ท่านจะไม่มีวันพบคำนิยามของหญิงแพศยาในวิวรณ์ บทที่สิบเจ็ดว่าเป็นคริสตจักรคาทอลิกในเครื่องมือค้นหาสมัยใหม่ใด ๆ เลย เพราะพระวจนะของพระเจ้าไม่เคยล้มเหลว และพระวจนะของพระเจ้ากล่าวว่า นางจะถูกลืม
And it shall come to pass in that day, that Tyre shall be forgotten seventy years, according to the days of one king: after the end of seventy years shall Tyre sing as an harlot. Take an harp, go about the city, thou harlot that hast been forgotten; make sweet melody, sing many songs, that thou mayest be remembered. And it shall come to pass after the end of seventy years, that the Lord will visit Tyre, and she shall turn to her hire, and shall commit fornication with all the kingdoms of the world upon the face of the earth. And her merchandise and her hire shall be holiness to the Lord: it shall not be treasured nor laid up; for her merchandise shall be for them that dwell before the Lord, to eat sufficiently, and for durable clothing. Isaiah 23:15–18.
และอยู่มาในวันนั้น เมืองไทระจะถูกลืมเสียเจ็ดสิบปี ตามกาลเวลาของกษัตริย์องค์หนึ่ง เมื่อสิ้นสุดเจ็ดสิบปีแล้ว เมืองไทระจะขับร้องดุจหญิงแพศยา จงหยิบพิณเที่ยวไปรอบเมืองเถิด เจ้าหญิงแพศยาผู้ถูกลืม จงบรรเลงทำนองอันไพเราะ ขับเพลงมากหลาย เพื่อเจ้าจะเป็นที่ระลึกอีก และอยู่มาเมื่อสิ้นสุดเจ็ดสิบปีแล้ว พระยาห์เวห์จะทรงเยี่ยมเยียนเมืองไทระ และนางจะกลับไปสู่ค่าจ้างของนาง และจะกระทำการแพศยากับบรรดาราชอาณาจักรแห่งโลกทั่วพื้นพิภพ และสินค้าของนางกับค่าจ้างของนางจะเป็นของบริสุทธิ์แด่พระยาห์เวห์ จะไม่ถูกสะสมไว้หรือเก็บรักษาไว้ เพราะสินค้าของนางจะเป็นสำหรับผู้ที่อาศัยอยู่ต่อพระพักตร์พระยาห์เวห์ เพื่อจะได้กินอย่างพอเพียง และมีเครื่องนุ่งห่มอันยั่งยืน อิสยาห์ 23:15–18
God’s Word never fails, and since 1798, the whore has been forgotten, but in the last days she will be remembered. She is remembered when God’s seventh-day Sabbath is attacked, and it is the one commandment of the Ten Commandments, that was always to be remembered. She is remembered when she takes her harp, travels around the city and makes sweet melodies and many songs. She sings her songs at the end of seventy years, that are the days of one king. A king, according to Daniel chapter two, is a kingdom.
พระวจนะของพระเจ้าไม่เคยล้มเหลว และตั้งแต่ปี 1798 เป็นต้นมา หญิงแพศยาก็ถูกลืมเลือน แต่ในวาระสุดท้ายเธอจะถูกรำลึกถึงอีกครั้ง เธอถูกรำลึกถึงเมื่อวันสะบาโตวันที่เจ็ดของพระเจ้าถูกโจมตี และวันนั้นคือพระบัญญัติข้อเดียวในพระบัญญัติสิบประการที่ทรงบัญชาไว้เสมอให้ระลึกถึง เธอถูกรำลึกถึงเมื่อเธอหยิบพิณของตน เที่ยวไปรอบนคร และบรรเลงทำนองอันไพเราะกับบทเพลงมากมาย เธอขับร้องบทเพลงของตนเมื่อสิ้นสุดเจ็ดสิบปี ซึ่งเป็นวันเวลาของกษัตริย์องค์หนึ่ง กษัตริย์ ตามที่ปรากฏในดาเนียลบทที่สอง คืออาณาจักรหนึ่ง.
And wheresoever the children of men dwell, the beasts of the field and the fowls of the heaven hath he given into thine hand, and hath made thee ruler over them all. Thou art this head of gold. Daniel 2:38.
และในทุกแห่งที่บุตรหลานแห่งมนุษย์อาศัยอยู่ ทั้งสัตว์ในท้องทุ่งและนกในอากาศ พระองค์ได้ทรงมอบไว้ในมือของท่าน และได้ทรงตั้งท่านให้เป็นผู้ครอบครองเหนือสิ่งเหล่านั้นทั้งหมด ท่านคือศีรษะแห่งทองคำนี้ ดาเนียล 2:38
A “head,” or a “king” are both symbols of a kingdom. The kingdom that is represented by the “days of one king,” is the United States. The United States began its prophetic rule as the earth beast when the deadly wound was delivered to the whore of Babylon in 1798. It continues as the sixth kingdom of Bible prophecy until the Sunday law. The literal kingdom of Bible prophecy that actually ruled for seventy years was Babylon.
“ศีรษะ” หรือ “กษัตริย์” ต่างก็เป็นสัญลักษณ์ของอาณาจักรทั้งสิ้น อาณาจักรที่ถูกแทนด้วย “วันเวลาของกษัตริย์องค์หนึ่ง” คือสหรัฐอเมริกา สหรัฐอเมริกาเริ่มการปกครองเชิงพยากรณ์ของตนในฐานะสัตว์ร้ายจากแผ่นดิน เมื่อบาดแผลถึงตายถูกกระทำแก่หญิงแพศยาแห่งบาบิโลนในปี 1798 และยังคงดำรงอยู่ในฐานะอาณาจักรที่หกแห่งคำพยากรณ์ในพระคัมภีร์จนถึงกฎหมายวันอาทิตย์ ส่วนอาณาจักรตามตัวอักษรในคำพยากรณ์แห่งพระคัมภีร์ที่ได้ปกครองอยู่จริงเป็นเวลาเจ็ดสิบปีนั้น คือบาบิโลน
Behold, I will send and take all the families of the north, saith the Lord, and Nebuchadnezzar the king of Babylon, my servant, and will bring them against this land, and against the inhabitants thereof, and against all these nations round about, and will utterly destroy them, and make them an astonishment, and an hissing, and perpetual desolations. Moreover I will take from them the voice of mirth, and the voice of gladness, the voice of the bridegroom, and the voice of the bride, the sound of the millstones, and the light of the candle. And this whole land shall be a desolation, and an astonishment; and these nations shall serve the king of Babylon seventy years. And it shall come to pass, when seventy years are accomplished, that I will punish the king of Babylon, and that nation, saith the Lord, for their iniquity, and the land of the Chaldeans, and will make it perpetual desolations. Jeremiah 25:9–12.
ดูเถิด เราจะส่งไปเรียกบรรดาตระกูลทั้งสิ้นจากทิศเหนือมา พระยาห์เวห์ตรัส และเนบูคัดเนสซาร์กษัตริย์แห่งบาบิโลน ผู้รับใช้ของเรา และเราจะนำพวกเขามาต่อสู้กับแผ่นดินนี้ และกับชาวเมืองนั้น และกับบรรดาประชาชาติเหล่านี้โดยรอบ และเราจะทำลายพวกเขาเสียสิ้นเชิง และทำให้เขาทั้งหลายเป็นที่น่าตกตะลึง เป็นที่เย้ยหยัน และเป็นที่รกร้างว่างเปล่าเป็นนิตย์ ยิ่งกว่านั้น เราจะพรากไปจากพวกเขาซึ่งเสียงแห่งความรื่นเริง และเสียงแห่งความยินดี เสียงของเจ้าบ่าว และเสียงของเจ้าสาว เสียงโม่แป้ง และแสงของตะเกียง และแผ่นดินทั้งหมดนี้จะกลายเป็นที่รกร้างและเป็นที่น่าตกตะลึง และประชาชาติเหล่านี้จะปรนนิบัติกษัตริย์แห่งบาบิโลนอยู่เจ็ดสิบปี และต่อมาเมื่อครบเจ็ดสิบปีแล้ว เราจะลงโทษกษัตริย์แห่งบาบิโลนและประชาชาตินั้น พระยาห์เวห์ตรัส เพราะความชั่วช้าของพวกเขา และจะลงโทษแผ่นดินของชาวเคลเดีย และจะทำให้มันเป็นที่รกร้างว่างเปล่าเป็นนิตย์ เยเรมีย์ 25:9–12
Literal Babylon ruled for seventy years, typifying the kingdom in the last days which will reign for seventy symbolic years. Nebuchadnezzar, the king of Babylon, attacked Judah three times. The first attack was against Jehoiakim, and the seventy years of Jeremiah’s prophecy then began. It ended with the death of Belshazzar, when God punished “the king of Babylon,” as he had punished king Jehoiakim in the beginning of the seventy years. The prophetic kingdom that is represented as “days of one king” (one kingdom) as “seventy years” was Babylon, and the kingdom of Bible prophecy that rules for the seventy symbolic years during the time when the whore of Tyre is forgotten, is the earth beast of Revelation thirteen. The transition from the fifth to sixth kingdom of Bible prophecy in 1798, is part of the truth that John is illustrating in Revelation chapter thirteen.
บาบิโลนตามตัวอักษรปกครองอยู่เจ็ดสิบปี เป็นแบบอย่างล่วงหน้าถึงอาณาจักรในวาระสุดท้ายซึ่งจะครอบครองเป็นเวลาเจ็ดสิบปีเชิงสัญลักษณ์ เนบูคัดเนสซาร์กษัตริย์แห่งบาบิโลนได้โจมตียูดาห์สามครั้ง การโจมตีครั้งแรกกระทำต่อเยโฮยาคิม และเมื่อนั้นเจ็ดสิบปีแห่งคำพยากรณ์ของเยเรมีย์ก็เริ่มต้นขึ้น มันสิ้นสุดลงพร้อมกับการตายของเบลชัสซาร์ เมื่อพระเจ้าทรงลงโทษ “กษัตริย์แห่งบาบิโลน” ดังที่พระองค์ได้ทรงลงโทษกษัตริย์เยโฮยาคิมในตอนเริ่มต้นของเจ็ดสิบปี อาณาจักรเชิงพยากรณ์ที่ถูกนำเสนอว่าเป็น “วันแห่งกษัตริย์องค์หนึ่ง” (อาณาจักรหนึ่ง) ในฐานะ “เจ็ดสิบปี” คือบาบิโลน และอาณาจักรแห่งคำพยากรณ์ในพระคัมภีร์ที่ปกครองตลอดเจ็ดสิบปีเชิงสัญลักษณ์ในช่วงเวลาที่หญิงแพศยาแห่งไทระถูกลืมนั้น คือสัตว์ร้ายแห่งแผ่นดินโลกในวิวรณ์บทที่สิบสาม การเปลี่ยนผ่านจากอาณาจักรที่ห้าไปสู่อาณาจักรที่หกแห่งคำพยากรณ์ในพระคัมภีร์ในปี ค.ศ. 1798 เป็นส่วนหนึ่งของความจริงที่ยอห์นกำลังแสดงไว้ในวิวรณ์บทที่สิบสาม
And I stood upon the sand of the sea, and saw a beast rise up out of the sea, having seven heads and ten horns, and upon his horns ten crowns, and upon his heads the name of blasphemy. . . . And I beheld another beast coming up out of the earth; and he had two horns like a lamb, and he spake as a dragon. Revelation 13:1, 11.
และข้าพเจ้ายืนอยู่บนทรายริมทะเล และเห็นสัตว์ร้ายตัวหนึ่งขึ้นมาจากทะเล มีเจ็ดหัวและสิบเขา และบนเขาทั้งสิบนั้นมีมงกุฎสิบอัน และบนหัวทั้งหลายของมันมีนามแห่งการหมิ่นประมาทพระเจ้า.... และข้าพเจ้าเห็นสัตว์ร้ายอีกตัวหนึ่งขึ้นมาจากแผ่นดิน และมันมีเขาสองเขาเหมือนลูกแกะ และมันพูดดังพญานาค วิวรณ์ 13:1, 11
The seashore which John stood upon in Revelation chapter thirteen, represents 1798.
ชายฝั่งทะเลที่ยอห์นยืนอยู่นั้นในวิวรณ์บทที่สิบสาม เป็นสัญลักษณ์แทนปี ค.ศ. 1798
“At the time when the Papacy, robbed of its strength, was forced to desist from persecution, John beheld a new power coming up to echo the dragon’s voice, and carry forward the same cruel and blasphemous work. This power, the last that is to wage war against the church and the law of God, is represented by a beast with lamblike horns. The beasts preceding it had risen from the sea; but this came up out of the earth, representing the peaceful rise of the nation which it symbolized—the United States.” Signs of the Times, February 8, 1910.
“ในเวลาที่สันตะสำนัก ซึ่งถูกริบเอากำลังของตนไป ถูกบังคับให้ยุติการข่มเหง ยอห์นได้เห็นอำนาจใหม่หนึ่งผุดขึ้นมาเพื่อสะท้อนเสียงของพญานาค และสานต่องานอันโหดร้ายและหมิ่นประมาทพระเจ้าเช่นเดียวกันนั้น อำนาจนี้ ซึ่งเป็นอำนาจสุดท้ายที่จะทำสงครามต่อสู้กับคริสตจักรและพระบัญญัติของพระเจ้า ได้รับการพรรณนาด้วยสัตว์ร้ายตัวหนึ่งที่มีเขาเหมือนลูกแกะ สัตว์ร้ายทั้งหลายที่มาก่อนหน้านี้ได้ขึ้นมาจากทะเล; แต่ตัวนี้ขึ้นมาจากแผ่นดิน อันเป็นภาพแทนการผงาดขึ้นอย่างสงบของชนชาติซึ่งมันเป็นสัญลักษณ์ถึง—สหรัฐอเมริกา” Signs of the Times, February 8, 1910.
The beast from the sea was divided by the sand of the sea from the beast of the earth. The fifth kingdom of Bible prophecy in 1798 (the seashore), represented past history, and the sixth kingdom was future history. The Millerites did not see this truth. William Miller was given insight into the dragon power of paganism and its relationship with the following kingdom represented as the beast of Catholicism. Revelation thirteen, opens up the story of the false prophet, that is the third of the three powers which lead the world to Armageddon. The story begins on the seashore of 1798.
สัตว์ร้ายที่ขึ้นมาจากทะเลถูกแบ่งแยกโดยหาดทรายแห่งทะเลออกจากสัตว์ร้ายแห่งแผ่นดิน อาณาจักรที่ห้าแห่งคำพยากรณ์ในพระคัมภีร์ในปี 1798 (ชายฝั่งทะเล) เป็นภาพแทนของประวัติศาสตร์ในอดีต และอาณาจักรที่หกเป็นประวัติศาสตร์ในอนาคต พวกมิลเลอไรต์มิได้มองเห็นความจริงข้อนี้ วิลเลียม มิลเลอร์ได้รับความกระจ่างเกี่ยวกับอำนาจแห่งพญานาคของลัทธินอกศาสนา และความสัมพันธ์ของมันกับอาณาจักรถัดไปซึ่งถูกแทนด้วยสัตว์ร้ายแห่งคาทอลิก วิวรณ์ บทที่สิบสาม เปิดเผยเรื่องราวของผู้พยากรณ์เท็จ ซึ่งเป็นอำนาจที่สามในบรรดาสามอำนาจที่นำโลกไปสู่อาร์มาเก็ดดอน เรื่องราวเริ่มต้นขึ้นที่ชายฝั่งทะเลแห่งปี 1798
The United States begins its history with the symbolism of the lamb, but ends its history speaking as a dragon. The history of the symbolic seventy years of the reign of the earth beast is represented in one verse, in chapter thirteen of Revelation, for the verse identifies both the beginning and ending of the earth beast in the same sentence.
สหรัฐอเมริกาเริ่มต้นประวัติศาสตร์ของตนด้วยสัญลักษณ์ของลูกแกะ แต่ลงท้ายประวัติศาสตร์ของตนด้วยการพูดอย่างพญานาค ประวัติศาสตร์ของเจ็ดสิบปีเชิงสัญลักษณ์แห่งการครอบครองของสัตว์ร้ายจากแผ่นดินนั้น ถูกนำเสนอไว้ในข้อพระคัมภีร์ข้อเดียว คือในวิวรณ์บทที่สิบสาม เพราะข้อพระคัมภีร์นั้นระบุทั้งจุดเริ่มต้นและจุดสิ้นสุดของสัตว์ร้ายจากแผ่นดินไว้ในประโยคเดียวกัน
And I beheld another beast coming up out of the earth; and he had two horns like a lamb, and he spake as a dragon. Revelation 13:11.
และข้าพเจ้าเห็นสัตว์ร้ายอีกตัวหนึ่งขึ้นมาจากแผ่นดิน มันมีเขาสองเขาเหมือนลูกแกะ และมันพูดอย่างพญานาค วิวรณ์ 13:11
When the United States speaks as a dragon, it passes the Sunday law. Before it accomplishes the enforcement of Sunday worship the apostate churches of Protestantism will come together and take political control of the apostate government, as they form the image of the beast. When inspiration identifies (and it does so repeatedly), that Nebuchadnezzar’s dedication service of the golden image represents the Sunday law, it is marking the end of the seventy symbolic years of the earth beast. Daniel chapters one through three, represent the three angels’ messages of Revelation chapter fourteen. The third angel becomes a living truth at the Sunday law.
เมื่อสหรัฐอเมริกาพูดดุจมังกร มันก็ออกกฎหมายวันอาทิตย์ ก่อนที่มันจะทำให้การบังคับนมัสการในวันอาทิตย์สำเร็จ คริสตจักรโปรเตสแตนต์ที่เสื่อมถอยจะรวมตัวกันและเข้าควบคุมทางการเมืองเหนือรัฐบาลที่เสื่อมถอย ขณะที่พวกเขาสร้างรูปของสัตว์ร้าย เมื่อพระวิญญาณแห่งการดลใจระบุว่า (และพระองค์ทรงระบุเช่นนั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า) พิธีถวายรูปทองคำของเนบูคัดเนสซาร์เป็นตัวแทนของกฎหมายวันอาทิตย์ พระองค์กำลังทรงชี้ถึงจุดสิ้นสุดของเจ็ดสิบปีเชิงสัญลักษณ์ของสัตว์ร้ายจากแผ่นดินโลก ดาเนียลบทที่หนึ่งถึงบทที่สามเป็นตัวแทนของข่าวสารของทูตสวรรค์สามองค์ในวิวรณ์บทที่สิบสี่ ทูตสวรรค์องค์ที่สามกลายเป็นความจริงอันทรงชีวิต ณ กฎหมายวันอาทิตย์
Prophetically, chapters one through three in the book of Daniel, represent the seventy symbolic years of the earth beast of Revelation thirteen. The dietary test represented in chapter one, and the symbolism of Jehoiakim, identify that chapter one, prophetically begins at the empowerment of the first angel, either on August 11, 1840, or on September 11, 2001, in the history of the third angel.
ในเชิงพยากรณ์ บทที่หนึ่งถึงบทที่สามในพระธรรมดาเนียล เป็นตัวแทนของเจ็ดสิบปีเชิงสัญลักษณ์ของสัตว์ร้ายจากแผ่นดินในวิวรณ์บทที่สิบสาม การทดสอบเรื่องอาหารที่ปรากฏในบทที่หนึ่ง และสัญลักษณ์ของเยโฮยาคิม ชี้ให้เห็นว่าบทที่หนึ่ง ในเชิงพยากรณ์ เริ่มต้นขึ้นเมื่อทูตสวรรค์องค์ที่หนึ่งได้รับการมอบอำนาจ ไม่ว่าจะในวันที่ 11 สิงหาคม ค.ศ. 1840 หรือในวันที่ 11 กันยายน ค.ศ. 2001 ในประวัติศาสตร์ของทูตสวรรค์องค์ที่สาม.
Babylon is the nation that ruled for seventy years, and those years, represents the history of the United States. Babylon’s seventy years did not conclude until well after Nebuchadnezzar’s dedication of the golden image, but prophetically the seventy symbolic years that Isaiah employs in chapter twenty-three, ends in chapter three of Daniel. When Nebuchadnezzar’s orchestra plays the music for the dedication ceremony, the mark of the beast is enforced, and at that time the whore of Tyre and of Babylon begins to sing her songs to the kings of the earth, while apostate Israel bows and dances.
บาบิโลนคือชนชาติที่ครอบครองอำนาจอยู่เป็นเวลาสิบเจ็ดสิบปี และช่วงปีเหล่านั้นเป็นตัวแทนประวัติศาสตร์ของสหรัฐอเมริกา เจ็ดสิบปีของบาบิโลนมิได้สิ้นสุดลงจนกระทั่งภายหลังการอุทิศรูปเคารพทองคำของเนบูคัดเนสซาร์ไปอีกนาน แต่ในเชิงพยากรณ์ เจ็ดสิบปีเชิงสัญลักษณ์ซึ่งอิสยาห์ใช้ในบทที่ยี่สิบสามนั้น กลับสิ้นสุดลงในดาเนียลบทที่สาม เมื่อวงดุริยางค์ของเนบูคัดเนสซาร์บรรเลงดนตรีสำหรับพิธีอุทิศนั้น เครื่องหมายของสัตว์ร้ายก็ถูกบังคับใช้ และในเวลานั้นเอง หญิงแพศยาแห่งไทระและแห่งบาบิโลนก็เริ่มขับร้องบทเพลงของนางต่อบรรดากษัตริย์แห่งแผ่นดินโลก ขณะที่อิสราเอลผู้ละทิ้งความเชื่อก้มกราบและเต้นรำ
Nebuchadnezzar the king made an image of gold, whose height was threescore cubits, and the breadth thereof six cubits: he set it up in the plain of Dura, in the province of Babylon. Then Nebuchadnezzar the king sent to gather together the princes, the governors, and the captains, the judges, the treasurers, the counsellors, the sheriffs, and all the rulers of the provinces, to come to the dedication of the image which Nebuchadnezzar the king had set up. Then the princes, the governors, and captains, the judges, the treasurers, the counsellors, the sheriffs, and all the rulers of the provinces, were gathered together unto the dedication of the image that Nebuchadnezzar the king had set up; and they stood before the image that Nebuchadnezzar had set up. Then an herald cried aloud, To you it is commanded, O people, nations, and languages, That at what time ye hear the sound of the cornet, flute, harp, sackbut, psaltery, dulcimer, and all kinds of musick, ye fall down and worship the golden image that Nebuchadnezzar the king hath set up: And whoso falleth not down and worshippeth shall the same hour be cast into the midst of a burning fiery furnace. Therefore at that time, when all the people heard the sound of the cornet, flute, harp, sackbut, psaltery, and all kinds of musick, all the people, the nations, and the languages, fell down and worshipped the golden image that Nebuchadnezzar the king had set up. Daniel 3:1–7.
กษัตริย์เนบูคัดเนสซาร์ทรงสร้างรูปเคารพด้วยทองคำรูปหนึ่ง สูงหกสิบศอก กว้างหกศอก และทรงตั้งไว้ในที่ราบดูรา ในมณฑลบาบิโลน แล้วกษัตริย์เนบูคัดเนสซาร์ทรงส่งคนไปเรียกบรรดาเจ้านาย ผู้ครองเมือง ข้าหลวง ผู้พิพากษา เจ้าพนักงานคลัง ที่ปรึกษา นายอำเภอ และบรรดาผู้ครอบครองมณฑลทั้งหลาย ให้มาร่วมพิธีถวายรูปเคารพซึ่งกษัตริย์เนบูคัดเนสซาร์ได้ทรงตั้งขึ้นนั้น แล้วบรรดาเจ้านาย ผู้ครองเมือง ข้าหลวง ผู้พิพากษา เจ้าพนักงานคลัง ที่ปรึกษา นายอำเภอ และบรรดาผู้ครอบครองมณฑลทั้งหลาย ก็ชุมนุมกันมาในพิธีถวายรูปเคารพซึ่งกษัตริย์เนบูคัดเนสซาร์ได้ทรงตั้งขึ้น และเขาทั้งหลายก็ยืนอยู่หน้ารูปเคารพซึ่งเนบูคัดเนสซาร์ได้ตั้งขึ้นนั้น แล้วผู้ประกาศคนหนึ่งก็ร้องเสียงดังว่า ดูก่อน ชนชาติทั้งหลาย ประชาชาติทั้งหลาย และภาษาทั้งหลาย มีพระบัญชาแก่ท่านทั้งหลายว่า เมื่อใดที่ท่านได้ยินเสียงแตร ปี่ พิณใหญ่ พิณสามเหลี่ยม พิณเขาคู่ พิณสาย และดนตรีทุกชนิด ท่านทั้งหลายจงหมอบลงนมัสการรูปทองคำซึ่งกษัตริย์เนบูคัดเนสซาร์ได้ทรงตั้งขึ้น และผู้ใดไม่หมอบลงนมัสการ ในทันใดนั้นจะต้องถูกโยนเข้าไปในท่ามกลางเตาไฟที่ลุกโพลง เพราะฉะนั้น ในเวลานั้นเมื่อชนชาติทั้งหลายได้ยินเสียงแตร ปี่ พิณใหญ่ พิณสามเหลี่ยม พิณเขาคู่ พิณสาย และดนตรีทุกชนิด บรรดาชนชาติ ประชาชาติ และภาษาทั้งหลาย ก็หมอบลงนมัสการรูปทองคำซึ่งกษัตริย์เนบูคัดเนสซาร์ได้ทรงตั้งขึ้น ดาเนียล 3:1–7.
At that “time,” or in that same “hour,” which is the Sunday law in the United States, anyone who refuses to worship the golden image will “be cast into the midst of a burning fiery furnace.” The only book in the Old Testament that contains the word translated as “hour,” is the book of Daniel. The word “hour” in chapter three, represents the arrival of the mark of the beast. The word “hour” also represents the message of the first angel in chapter four, for it there symbolizes the warning to Nebuchadnezzar of the coming “hour” of God’s judgment.
ใน “เวลา” นั้น หรือใน “โมง” เดียวกันนั้น ซึ่งก็คือกฎหมายวันอาทิตย์ในสหรัฐอเมริกา ผู้ใดก็ตามที่ปฏิเสธจะนมัสการรูปทองคำนั้น จะ “ถูกโยนเข้าไปในท่ามกลางเตาไฟที่ลุกโพลง” พระธรรมเล่มเดียวในพันธสัญญาเดิมที่มีคำซึ่งแปลว่า “โมง” คือพระธรรมดาเนียล คำว่า “โมง” ในบทที่สาม เป็นตัวแทนถึงการมาถึงของเครื่องหมายของสัตว์ร้าย คำว่า “โมง” ยังเป็นตัวแทนถึงข่าวสารของทูตสวรรค์องค์ที่หนึ่งในบทที่สี่ด้วย เพราะที่นั่นคำนี้เป็นสัญลักษณ์แห่งคำเตือนที่มีถึงเนบูคัดเนสซาร์เกี่ยวกับ “โมง” แห่งการพิพากษาของพระเจ้าที่กำลังจะมาถึง
Then Daniel, whose name was Belteshazzar, was astonied for one hour, and his thoughts troubled him. The king spake, and said, Belteshazzar, let not the dream, or the interpretation thereof, trouble thee. Belteshazzar answered and said, My lord, the dream be to them that hate thee, and the interpretation thereof to thine enemies. Daniel 4:19.
แล้วดาเนียล ผู้มีนามว่าเบลเทชัสซาร์ ก็ตกตะลึงอยู่ชั่วระยะเวลาหนึ่งชั่วโมง และความคิดทั้งหลายของท่านทำให้ท่านหนักใจ กษัตริย์ตรัสขึ้นว่า “เบลเทชัสซาร์เอ๋ย อย่าให้ความฝันนั้น หรือคำตีความของมัน ทำให้เจ้าว้าวุ่นใจเลย” เบลเทชัสซาร์ทูลตอบว่า “นายของข้าพระองค์ ขอให้ความฝันนั้นตกแก่บรรดาผู้ที่เกลียดท่าน และคำตีความของมันตกแก่ศัตรูของท่านเถิด” ดาเนียล 4:19
Daniel presented the warning to Nebuchadnezzar of his coming hour of God’s judgment, that Nebuchadnezzar later rejected. The “hour” in chapter four, when used again in the chapter, then represents the “hour” that the judgment arrived. In Millerite history the first “hour” in chapter four, would represent the arrival of the first angel in 1798. That message was fulfilled when the investigative judgment began on October 22, 1844. The “hour” in chapter four, is first a symbol of a message of coming judgment and then it is employed as the symbol that the judgment has arrived. The first use of the word “hour” represents 1798, and the arrival of the first angel, and the second use represents October 22, 1844, and the arrival of the third angel.
ดาเนียลได้นำคำเตือนไปยังเนบูคัดเนสซาร์เกี่ยวกับโมงยามแห่งการพิพากษาของพระเจ้าที่จะมาถึงเขา ซึ่งต่อมาเนบูคัดเนสซาร์ได้ปฏิเสธเสีย “โมงยาม” ในบทที่สี่ เมื่อถูกใช้อีกครั้งในบทนั้น จึงเป็นตัวแทนของ “โมงยาม” ที่การพิพากษามาถึงแล้ว ในประวัติศาสตร์ของขบวนการมิลเลอไรต์ “โมงยาม” แรกในบทที่สี่ จะเป็นตัวแทนของการมาถึงของทูตสวรรค์องค์ที่หนึ่งในปี 1798 ข่าวสารนั้นสำเร็จครบถ้วนเมื่อการพิพากษาเพื่อการสืบสวนได้เริ่มขึ้นในวันที่ 22 ตุลาคม ค.ศ. 1844 “โมงยาม” ในบทที่สี่ ในตอนแรกเป็นสัญลักษณ์ของข่าวสารเรื่องการพิพากษาที่จะมาถึง และต่อมาจึงถูกใช้เป็นสัญลักษณ์ว่าการพิพากษาได้มาถึงแล้ว การใช้คำว่า “โมงยาม” ครั้งแรกเป็นตัวแทนของปี 1798 และการมาถึงของทูตสวรรค์องค์ที่หนึ่ง และการใช้ครั้งที่สองเป็นตัวแทนของวันที่ 22 ตุลาคม ค.ศ. 1844 และการมาถึงของทูตสวรรค์องค์ที่สาม
The same hour was the thing fulfilled upon Nebuchadnezzar: and he was driven from men, and did eat grass as oxen, and his body was wet with the dew of heaven, till his hairs were grown like eagles’ feathers, and his nails like birds’ claws. Daniel 4:33.
ในชั่วขณะนั้นเอง สิ่งนั้นก็สำเร็จแก่เนบูคัดเนสซาร์ และท่านก็ถูกขับไล่ออกจากหมู่มนุษย์ และกินหญ้าเหมือนโค และกายของท่านก็เปียกชุ่มด้วยน้ำค้างแห่งฟ้า จนผมของท่านยาวขึ้นเหมือนขนอินทรี และเล็บของท่านเหมือนกรงเล็บนก ดาเนียล 4:33
The “hour” in chapter four is therefore a symbol of both 1798 and 1844, which are the ending points for the two curses of “seven times,” against the northern (beginning in 723 BC) and southern (beginning in 677 BC) kingdoms of Israel. Those two curses, representing twenty-five hundred and twenty years of scattering and slavery, represent the execution of God’s first and last indignation against His apostate people. They both started with God’s judgment, and their respective endings represent the warning message of God’s approaching investigative judgment, or the arrival of the investigative judgment. Both of the judgments represented by the ending of the two judgments of “seven times” are represented by the word “hour,” in Daniel chapter four.
ฉะนั้น “ชั่วโมง” ในบทที่สี่จึงเป็นสัญลักษณ์ของทั้งปี 1798 และ 1844 ซึ่งเป็นจุดสิ้นสุดของคำสาปทั้งสองแห่ง “เจ็ดเวลา” ที่มีต่ออาณาจักรฝ่ายเหนือ (เริ่มต้นในปี 723 ก่อน ค.ศ.) และอาณาจักรฝ่ายใต้ (เริ่มต้นในปี 677 ก่อน ค.ศ.) ของอิสราเอล คำสาปทั้งสองนั้น ซึ่งเป็นตัวแทนของระยะเวลาสองพันห้าร้อยยี่สิบปีแห่งการกระจัดกระจายและความเป็นทาส เป็นตัวแทนของการทรงสำแดงพระพิโรธครั้งแรกและครั้งสุดท้ายของพระเจ้าต่อชนชาติของพระองค์ที่ละทิ้งความเชื่อ ทั้งสองเริ่มต้นด้วยการพิพากษาของพระเจ้า และจุดสิ้นสุดของแต่ละช่วงเป็นตัวแทนของข่าวสารเตือนถึงการพิพากษาเพื่อการสอบสวนของพระเจ้าที่กำลังใกล้เข้ามา หรือการมาถึงของการพิพากษาเพื่อการสอบสวนนั้น การพิพากษาทั้งสองซึ่งเป็นตัวแทนโดยจุดสิ้นสุดของการพิพากษาทั้งสองแห่ง “เจ็ดเวลา” นี้ ล้วนถูกแทนด้วยคำว่า “ชั่วโมง” ในพระธรรมดาเนียล บทที่สี่
In Millerite history the “hour” represents the beginning of the movement at the time of the end in 1798, when the first angel arrived, and the second “hour” in chapter four represents the end of the movement, when the third angel arrived on October 22, 1844. The Millerite movement of the first angel is repeated in the movement of the third angel, so the two usages of “hour” in chapter four, also mark the time of the end in 1989, and also the soon-coming Sunday law. The Millerite movement of the first angel announced the opening of the investigative judgment, and the movement of the third angel announces the opening of God’s executive judgment, which is progressive, beginning at the Sunday law, and continuing and escalating until the Second Coming of Christ.
ในประวัติศาสตร์ของขบวนการมิลเลอร์ไรต์ “ชั่วโมง” หมายถึงการเริ่มต้นของขบวนการ ณ เวลาแห่งอวสานในปี 1798 เมื่อทูตสวรรค์องค์ที่หนึ่งมาถึง และ “ชั่วโมง” ที่สองในบทที่สี่หมายถึงจุดสิ้นสุดของขบวนการ เมื่อทูตสวรรค์องค์ที่สามมาถึงในวันที่ 22 ตุลาคม ค.ศ. 1844 ขบวนการมิลเลอร์ไรต์ของทูตสวรรค์องค์ที่หนึ่งถูกทำซ้ำในขบวนการของทูตสวรรค์องค์ที่สาม ดังนั้น การใช้คำว่า “ชั่วโมง” ทั้งสองแห่งในบทที่สี่จึงยังเป็นเครื่องหมายบอกเวลาแห่งอวสานในปี 1989 และยังบ่งถึงกฎหมายวันอาทิตย์ที่กำลังจะมาถึงในไม่ช้าอีกด้วย ขบวนการมิลเลอร์ไรต์ของทูตสวรรค์องค์ที่หนึ่งประกาศการเริ่มต้นของการพิพากษาไต่สวน และขบวนการของทูตสวรรค์องค์ที่สามประกาศการเริ่มต้นของการพิพากษาเชิงบริหารของพระเจ้า ซึ่งเป็นไปอย่างต่อเนื่องเป็นลำดับ โดยเริ่มต้นที่กฎหมายวันอาทิตย์ และดำเนินต่อไปพร้อมทั้งทวีความรุนแรงขึ้นจนถึงการเสด็จมาครั้งที่สองของพระคริสต์
We will continue our study of Daniel chapter three, and conclude our consideration of the word “hour” in the next article.
เราจะศึกษาพระธรรมดาเนียลบทที่สามต่อไป และจะสรุปการพิจารณาของเราเกี่ยวกับคำว่า “ชั่วโมง” ในบทความถัดไป
Behold, I send you forth as sheep in the midst of wolves: be ye therefore wise as serpents, and harmless as doves. But beware of men: for they will deliver you up to the councils, and they will scourge you in their synagogues; And ye shall be brought before governors and kings for my sake, for a testimony against them and the Gentiles. But when they deliver you up, take no thought how or what ye shall speak: for it shall be given you in that same hour what ye shall speak. For it is not ye that speak, but the Spirit of your Father which speaketh in you. And the brother shall deliver up the brother to death, and the father the child: and the children shall rise up against their parents, and cause them to be put to death. And ye shall be hated of all men for my name’s sake: but he that endureth to the end shall be saved. But when they persecute you in this city, flee ye into another: for verily I say unto you, Ye shall not have gone over the cities of Israel, till the Son of man be come. The disciple is not above his master, nor the servant above his lord. It is enough for the disciple that he be as his master, and the servant as his lord. If they have called the master of the house Beelzebub, how much more shall they call them of his household? Fear them not therefore: for there is nothing covered, that shall not be revealed; and hid, that shall not be known. What I tell you in darkness, that speak ye in light: and what ye hear in the ear, that preach ye upon the housetops. And fear not them which kill the body, but are not able to kill the soul: but rather fear him which is able to destroy both soul and body in hell. Matthew 10:16–28.
ดูเถิด เราใช้พวกท่านออกไปดุจแกะท่ามกลางฝูงหมาป่า ฉะนั้นจงมีปัญญาเหมือนงู และปราศจากพิษภัยเหมือนนกเขา แต่จงระวังมนุษย์ทั้งหลาย เพราะเขาจะมอบพวกท่านไว้แก่ศาล และจะเฆี่ยนตีพวกท่านในธรรมศาลาของเขา และพวกท่านจะถูกนำตัวไปต่อหน้าเจ้าเมืองและกษัตริย์เพราะเห็นแก่เรา เพื่อเป็นพยานแก่พวกเขาและแก่บรรดาคนต่างชาติ แต่เมื่อเขามอบพวกท่านไว้แล้ว อย่ากังวลว่าจะพูดอย่างไรหรือจะพูดอะไร เพราะในชั่วโมงนั้นเองจะทรงประทานแก่พวกท่านว่าพวกท่านควรพูดอะไร ด้วยว่าไม่ใช่พวกท่านที่พูด แต่เป็นพระวิญญาณแห่งพระบิดาของพวกท่านผู้ตรัสอยู่ในพวกท่าน และพี่น้องจะมอบพี่น้องให้ถึงแก่ความตาย และบิดาจะมอบบุตรของตน และบุตรทั้งหลายจะลุกขึ้นต่อสู้บิดามารดาของตน และทำให้ท่านทั้งหลายถูกประหารชีวิต และพวกท่านจะเป็นที่เกลียดชังของคนทั้งปวงเพราะนามของเรา แต่ผู้ใดทนได้จนถึงที่สุด ผู้นั้นจะรอด แต่เมื่อเขาข่มเหงพวกท่านในเมืองนี้ ก็จงหนีไปยังอีกเมืองหนึ่ง เพราะเราบอกความจริงแก่ท่านทั้งหลายว่า ท่านจะไปไม่ทั่วทุกเมืองในอิสราเอล ก่อนที่บุตรมนุษย์จะเสด็จมา ศิษย์ไม่เป็นใหญ่กว่าครูของตน และทาสไม่เป็นใหญ่กว่านายของตน เป็นการพอแล้วสำหรับศิษย์ที่จะเป็นเหมือนครูของตน และสำหรับทาสที่จะเป็นเหมือนนายของตน ถ้าเขาได้เรียกเจ้าของเรือนว่าเบเอลเซบูล เขาจะยิ่งเรียกคนในครัวเรือนของผู้นั้นมากเพียงใด เหตุฉะนั้นอย่ากลัวเขาเลย เพราะไม่มีสิ่งใดที่ปิดบังไว้แล้วจะไม่ถูกเปิดเผย และไม่มีสิ่งใดที่ซ่อนไว้แล้วจะไม่เป็นที่รู้แจ้ง สิ่งที่เราบอกแก่พวกท่านในความมืด จงกล่าวในที่สว่าง และสิ่งที่พวกท่านได้ยินกระซิบที่หู จงประกาศบนดาดฟ้าหลังคา และอย่ากลัวผู้ที่ฆ่าได้แต่กาย แต่ไม่อาจฆ่าวิญญาณได้ แต่จงยำเกรงพระองค์ผู้ทรงสามารถทำลายได้ทั้งวิญญาณและกายในนรก มัทธิว 10:16–28.