At the “time of the end,” in 1798, the book of Daniel, and more specifically the vision represented by the Ulai River was unsealed. The vision announced the starting of the investigative judgment on October 22, 1844. The verse that became the foundation for that truth is Daniel chapter eight, and verse fourteen. William Miller, the messenger chosen to recognize the unsealing of the message, never fully understood all the truths associated with the vision, but he did fulfill the work which was given to him.
ณ “เวลาแห่งอวสาน” ในปี ค.ศ. 1798 พระธรรมดาเนียล และโดยเฉพาะอย่างยิ่งนิมิตที่แสดงไว้โดยแม่น้ำอูไล ได้ถูกเปิดผนึก นิมิตนั้นประกาศถึงการเริ่มต้นของการพิพากษาเพื่อการสอบสวนในวันที่ 22 ตุลาคม ค.ศ. 1844 ข้อพระคัมภีร์ซึ่งกลายเป็นรากฐานของความจริงนั้นคือ ดาเนียล บทที่ 8 ข้อ 14 วิลเลียม มิลเลอร์ ผู้สื่อสารซึ่งได้รับการทรงเลือกให้ตระหนักถึงการเปิดผนึกของข่าวสารนี้ มิได้เข้าใจอย่างครบถ้วนถึงความจริงทั้งปวงที่เกี่ยวเนื่องกับนิมิตนั้น แต่เขาก็ได้ทำให้พระราชกิจซึ่งได้รับมอบหมายแก่เขาสำเร็จครบถ้วน
As Miller began his study of the prophetic word, he came to understand certain rules of prophetic interpretation that were identified and established within the Bible. Those rules became encoded and identified as William Miller’s Rules of Interpretation. Those rules are endorsed by inspiration and identified as the rules that will be used by those who announce the starting of the executive judgment at the Sunday law. Miller testified that he began his study of the Bible at the beginning of the Bible and only proceeded onward as he understood what he was then considering. From this approach it is easy to see why the first time-prophecy Miller recognized, that had bearing upon the message he was to identify as being fulfilled in 1844, was the “seven times” of Leviticus twenty-six.
เมื่อมิลเลอร์เริ่มการศึกษาพระวจนะแห่งคำพยากรณ์ เขาก็ได้เข้าใจหลักเกณฑ์บางประการของการตีความคำพยากรณ์ซึ่งได้รับการระบุและสถาปนาไว้ภายในพระคัมภีร์ หลักเกณฑ์เหล่านั้นต่อมาได้รับการเข้ารหัสและเป็นที่รู้จักในนาม กฎการตีความของวิลเลียม มิลเลอร์ หลักเกณฑ์เหล่านั้นได้รับการรับรองโดยการดลใจ และถูกระบุว่าเป็นกฎที่จะถูกใช้โดยบรรดาผู้ที่ประกาศการเริ่มต้นของการพิพากษาเชิงบริหาร ณ กฎหมายวันอาทิตย์ มิลเลอร์เป็นพยานว่าเขาเริ่มศึกษาพระคัมภีร์จากตอนต้นของพระคัมภีร์ และค่อย ๆ ดำเนินต่อไปข้างหน้าเฉพาะเมื่อเขาเข้าใจสิ่งที่เขากำลังพิจารณาอยู่ในขณะนั้น จากแนวทางนี้จึงเห็นได้โดยง่ายว่า เหตุใดคำพยากรณ์เรื่องเวลาด้วยเรื่องแรกที่มิลเลอร์มองเห็น ซึ่งมีความเกี่ยวข้องกับข่าวสารที่เขาจะระบุว่าได้สำเร็จแล้วในปี 1844 จึงเป็นเรื่อง “เจ็ดเวลา” แห่งเลวีนิติ บทที่ยี่สิบหก
Inspiration informs us that the angel Gabriel, along with other holy angels, directed the mind of Miller, just as Gabriel had directed the minds of Daniel, John the revelator and all the prophets of the Bible, for Gabriel had been given the job that Satan forfeited. Gabriel’s job was represented in Satan’s first name, Lucifer, which means light bearer. Gabriel brought the prophetic light to Miller, and in obedience to the light he presented the message that announced the opening of the investigative judgment on October 22, 1844.
พระวิญญาณแห่งการดลใจบอกแก่เราว่า ทูตสวรรค์กาเบรียล พร้อมด้วยทูตสวรรค์บริสุทธิ์องค์อื่น ๆ ได้ทรงนำความคิดของมิลเลอร์ เช่นเดียวกับที่กาเบรียลได้ทรงนำความคิดของดาเนียล ยอห์นผู้ได้รับการสำแดง และบรรดาผู้เผยพระวจนะทั้งสิ้นในพระคัมภีร์ เพราะว่ากาเบรียลได้รับมอบหมายงานซึ่งซาตานได้สูญเสียสิทธิ์นั้นไป งานของกาเบรียลนั้นถูกแสดงไว้ในชื่อแรกของซาตานคือ ลูซิเฟอร์ ซึ่งมีความหมายว่า “ผู้ถือแสงสว่าง” กาเบรียลได้นำความสว่างแห่งคำพยากรณ์มาสู่มิลเลอร์ และด้วยการเชื่อฟังต่อความสว่างนั้น เขาจึงได้ประกาศข่าวสารที่แจ้งการเปิดฉากของการพิพากษาไต่สวนในวันที่ 22 ตุลาคม ค.ศ. 1844.
Hindsight allows those who wish to understand the work of William Miller, to recognize that he was given certain insights to the prophetic word that became keys for his work of assembling the message of the approaching judgment. One of those keys was his recognition that a day represented a year in prophetic application. Another was a prophetic structure which he employed to place and align the lines of prophecy he discovered. That structure was based upon the two satanic powers that brought desolation to God’s people and God’s sanctuary. All of Miller’s discoveries were placed upon the prophetic structure that represented the history of paganism followed by papalism that consecutively trampled down both God’s sanctuary and God’s people from the time of ancient Israel, until the Second coming of Christ.
การมองย้อนกลับไปเปิดโอกาสให้ผู้ที่ปรารถนาจะเข้าใจงานของวิลเลียม มิลเลอร์ ตระหนักได้ว่า เขาได้รับความเข้าใจบางประการเกี่ยวกับพระวจนะแห่งคำพยากรณ์ ซึ่งกลายเป็นกุญแจสำคัญสำหรับงานของเขาในการรวบรวมข่าวสารเรื่องการพิพากษาที่กำลังใกล้เข้ามา หนึ่งในกุญแจเหล่านั้นคือการที่เขาตระหนักว่า ในการประยุกต์ใช้เชิงพยากรณ์นั้น หนึ่งวันหมายแทนหนึ่งปี อีกประการหนึ่งคือโครงสร้างเชิงพยากรณ์ที่เขาใช้ในการจัดวางและทำให้แนวคำพยากรณ์ต่าง ๆ ที่เขาค้นพบสอดคล้องกัน โครงสร้างนั้นตั้งอยู่บนมหาอำนาจซาตานสองประการที่นำความรกร้างมาสู่ประชากรของพระเจ้าและสถานนมัสการของพระองค์ การค้นพบทั้งสิ้นของมิลเลอร์ถูกวางลงบนโครงสร้างเชิงพยากรณ์ซึ่งเป็นตัวแทนของประวัติศาสตร์แห่งลัทธินอกศาสนา ตามมาด้วยลัทธิสันตะปาปา ซึ่งเหยียบย่ำทั้งสถานนมัสการของพระเจ้าและประชากรของพระองค์อย่างต่อเนื่องสืบมา ตั้งแต่สมัยอิสราเอลโบราณ จนถึงการเสด็จมาครั้งที่สองของพระคริสต์
That prophetic structure allowed him to accurately identify every truth needed to establish October 22, 1844, as the opening of the judgment. But that truth was limited, for he could not see the third persecuting power that followed paganism and papalism in prophetic history. It was not necessary for him to see that truth, for his work was to announce October 22, 1844, and the light of the third persecuting power would be unsealed after that date.
โครงสร้างเชิงพยากรณ์นั้นทำให้เขาสามารถระบุความจริงทุกประการที่จำเป็นได้อย่างถูกต้อง เพื่อสถาปนาวันที่ 22 ตุลาคม ค.ศ. 1844 ว่าเป็นการเริ่มต้นของการพิพากษา แต่ความจริงนั้นมีขอบเขตจำกัด เพราะเขาไม่อาจมองเห็นอำนาจผู้ข่มเหงลำดับที่สามซึ่งติดตามหลังลัทธินอกศาสนาและอำนาจสันตะปาปาในประวัติศาสตร์เชิงพยากรณ์ เขาไม่จำเป็นต้องมองเห็นความจริงนั้น เพราะงานของเขาคือการประกาศวันที่ 22 ตุลาคม ค.ศ. 1844 และความสว่างเกี่ยวกับอำนาจผู้ข่มเหงลำดับที่สามจะถูกเปิดผนึกหลังจากวันดังกล่าว.
In connection with aligning his prophetic understandings upon a structure of the two desolating powers of pagan Rome, followed by papal Rome, was his understanding that the word translated as “the daily,” in the book of Daniel, was a symbol of paganism, and or, pagan Rome. The word “tamid” translated as “the daily” is employed by Daniel five times. It is always used in conjunction with a symbol that Miller correctly understood to represent the papacy. The symbol of the papacy that always occurs in connection with “the daily,” is represented with two symbols. Either way, the two symbols of the papal power, both identify the papacy, yet none-the-less, when Daniel employed the word “tamid” that is translated as “the daily,” it was always used with and before the symbol of the papacy. Miller’s understanding that “the daily,” in the book of Daniel, became the foundation of the structure he saw that was based upon the two desolating powers of paganism followed by papalism. Miller’s identification of “the daily,” as paganism in the book of Daniel was destined to become a giant controversy within Adventism, beginning in Adventism’s second generation, which began in 1888.
ในการเชื่อมโยงการจัดวางความเข้าใจเชิงพยากรณ์ของเขาไว้บนโครงสร้างแห่งอำนาจสองประการที่ก่อความรกร้าง คือ กรุงโรมนอกศาสนา ตามมาด้วยกรุงโรมของสันตะปาปา เขาเข้าใจว่าคำที่แปลว่า “เครื่องบูชาประจำวัน” ในพระธรรมดาเนียล เป็นสัญลักษณ์ของลัทธินอกศาสนา และหรือกรุงโรมนอกศาสนา คำว่า “tamid” ที่แปลว่า “เครื่องบูชาประจำวัน” ดาเนียลใช้ห้าครั้ง และใช้ควบคู่กับสัญลักษณ์ที่มิลเลอร์เข้าใจอย่างถูกต้องเสมอว่าเป็นตัวแทนของสันตะปาปา สัญลักษณ์ของสันตะปาปาที่ปรากฏอยู่เสมอร่วมกับ “เครื่องบูชาประจำวัน” นั้น ถูกแทนด้วยสัญลักษณ์สองอย่าง ไม่ว่าจะเป็นแบบใด สัญลักษณ์ทั้งสองของอำนาจสันตะปาปาต่างก็ชี้บ่งถึงสันตะปาปาเหมือนกัน กระนั้นก็ดี เมื่อดาเนียลใช้คำว่า “tamid” ซึ่งแปลว่า “เครื่องบูชาประจำวัน” คำนั้นก็ถูกใช้ร่วมกับและก่อนหน้าสัญลักษณ์ของสันตะปาปาเสมอ ความเข้าใจของมิลเลอร์เกี่ยวกับ “เครื่องบูชาประจำวัน” ในพระธรรมดาเนียล ได้กลายเป็นรากฐานของโครงสร้างที่เขามองเห็น ซึ่งตั้งอยู่บนอำนาจสองประการที่ก่อความรกร้าง คือ ลัทธินอกศาสนาตามมาด้วยลัทธิสันตะปาปา การที่มิลเลอร์ระบุว่า “เครื่องบูชาประจำวัน” ในพระธรรมดาเนียลหมายถึงลัทธินอกศาสนา ถูกกำหนดไว้แล้วว่าจะกลายเป็นข้อโต้แย้งครั้งใหญ่ภายในแอดเวนติสม์ โดยเริ่มขึ้นในคนรุ่นที่สองของแอดเวนติสม์ ซึ่งเริ่มต้นในปี 1888.
The first prophetic truth Miller discovered that was a component of the understanding of October 22, 1844, was the “seven times,” of Leviticus twenty-six, and it was the first of Miller’s established truths that was rejected in 1863. That rejection began the first generation of Adventism, when they began wandering through the wilderness of Laodicea. The second generation began at the Minneapolis General Conference in 1888, and in the aftermath of the rebellion that occurred there, the satanic work of rejecting Miller’s identification of “the daily” as paganism began in 1901. The correct understanding of “the daily,” was not fully set aside until after the death of the prophetess, who had identified that the view being promoted in opposition to Miller’s correct view of “the daily,” had been delivered by “angels that were expelled from heaven.” The full rejection took place in the third generation around 1931. The third generation had begun with the publication of the book by W. W. Prescott, titled, The Doctrine of Christ, just after the 1919 Bible Conference. In 1919, the third generation began and continued until the publication of the book, Questions on Doctrine in 1957.
ความจริงเชิงพยากรณ์ประการแรกที่มิลเลอร์ค้นพบซึ่งเป็นองค์ประกอบหนึ่งของความเข้าใจเกี่ยวกับวันที่ 22 ตุลาคม ค.ศ. 1844 คือ “เจ็ดกาลเวลา” แห่งเลวีนิติ บทที่ยี่สิบหก และนี่เป็นความจริงข้อแรกในบรรดาความจริงที่มิลเลอร์ได้สถาปนาขึ้นซึ่งถูกปฏิเสธในปี ค.ศ. 1863 การปฏิเสธนั้นได้เริ่มต้นชนรุ่นแรกของอ๊าดเวนตีสม์ เมื่อพวกเขาเริ่มเร่ร่อนอยู่ในถิ่นทุรกันดารแห่งเลาดีเซีย ชนรุ่นที่สองเริ่มขึ้น ณ การประชุมสมัชชาใหญ่ที่มินนิอาโปลิสในปี ค.ศ. 1888 และภายหลังการกบฏที่เกิดขึ้น ณ ที่นั้น งานของซาตานในการปฏิเสธการที่มิลเลอร์ระบุว่า “เครื่องบูชาเนืองนิตย์” คือศาสนานอกรีต ก็ได้เริ่มขึ้นในปี ค.ศ. 1901 ความเข้าใจที่ถูกต้องเกี่ยวกับ “เครื่องบูชาเนืองนิตย์” มิได้ถูกละทิ้งอย่างสิ้นเชิงจนกระทั่งภายหลังการถึงแก่มรณกรรมของสตรีผู้เผยพระวจนะ ผู้ซึ่งได้ระบุว่าทัศนะซึ่งถูกส่งเสริมขึ้นเพื่อต่อต้านทัศนะอันถูกต้องของมิลเลอร์เกี่ยวกับ “เครื่องบูชาเนืองนิตย์” นั้น ได้ถูกนำมาโดย “ทูตสวรรค์ที่ถูกขับออกจากสวรรค์” การปฏิเสธอย่างเต็มรูปแบบได้เกิดขึ้นในชนรุ่นที่สามราวปี ค.ศ. 1931 ชนรุ่นที่สามได้เริ่มต้นขึ้นพร้อมกับการตีพิมพ์หนังสือของ W. W. Prescott เรื่อง The Doctrine of Christ ไม่นานภายหลังการประชุมพระคัมภีร์ปี 1919 ในปี ค.ศ. 1919 ชนรุ่นที่สามได้เริ่มขึ้นและดำเนินต่อไปจนถึงการตีพิมพ์หนังสือ Questions on Doctrine ในปี ค.ศ. 1957
After Miller’s work was established and made plain upon Habakkuk’s two tables (the 1843 and 1850 pioneer charts), the Lord then began to open up the truth that there was another, a third, desolating power that would follow paganism and papalism that would also persecute God’s people.
ภายหลังจากที่งานของมิลเลอร์ได้รับการสถาปนาและทำให้กระจ่างบนตารางทั้งสองของฮาบากุก (แผนภูมิผู้บุกเบิก ค.ศ. 1843 และ 1850) แล้ว องค์พระผู้เป็นเจ้าจึงทรงเริ่มเปิดเผยความจริงว่า ยังมีอำนาจอีกประการหนึ่ง คืออำนาจที่สามแห่งการทำให้รกร้าง ซึ่งจะติดตามลัทธินอกศาสนาและลัทธิสันตะปาปามา และจะข่มเหงประชากรของพระเจ้าด้วย
“Through paganism, and then through the Papacy, Satan exerted his power for many centuries in an effort to blot from the earth God’s faithful witnesses. Pagans and papists were actuated by the same dragon spirit. They differed only in that the Papacy, making a pretense of serving God, was the more dangerous and cruel foe. Through the agency of Romanism, Satan took the world captive. The professed church of God was swept into the ranks of this delusion, and for more than a thousand years the people of God suffered under the dragon’s ire. And when the Papacy, robbed of its strength, was forced to desist from persecution, John beheld a new power coming up to echo the dragon’s voice, and carry forward the same cruel and blasphemous work. This power, the last that is to wage war against the church and the law of God, was symbolized by a beast with lamblike horns. The beasts preceding it had risen from the sea, but this came up out of the earth, representing the peaceful rise of the nation which is symbolized. The ‘two horns like a lamb’ well represent the character of the United States Government, as expressed in its two fundamental principles, Republicanism and Protestantism. These principles are the secret of our power and prosperity as a nation. Those who first found an asylum on the shores of America rejoiced that they had reached a country free from the arrogant claims of popery and the tyranny of kingly rule. They determined to establish a government upon the broad foundation of civil and religious liberty.” Signs of the Times, November 1, 1899.
“โดยผ่านลัทธินอกศาสนา และต่อมาผ่านทางสันตะปาปา ซาตานได้ใช้อำนาจของตนเป็นเวลาหลายศตวรรษ ในความพยายามที่จะลบล้างพยานผู้ซื่อสัตย์ของพระเจ้าออกไปจากแผ่นดินโลก พวกนอกศาสนาและพวกยึดถือสันตะปาปาต่างถูกขับเคลื่อนด้วยวิญญาณแห่งพญานาคเดียวกัน ความแตกต่างมีเพียงว่า สันตะปาปา ซึ่งแสร้งอ้างว่ารับใช้พระเจ้า กลับเป็นศัตรูที่อันตรายและโหดร้ายยิ่งกว่า โดยผ่านเครื่องมือของโรมันนิยม ซาตานได้จับโลกไว้เป็นเชลย คริสตจักรของพระเจ้าที่อ้างตนว่าเป็นของพระองค์ถูกกวาดเข้าไปอยู่ในแถวของความลวงนี้ และเป็นเวลากว่าหนึ่งพันปีที่ประชากรของพระเจ้าต้องทนทุกข์ภายใต้พระพิโรธของพญานาค และเมื่อสันตะปาปา ซึ่งถูกปลดเปลื้องกำลังของตนไปแล้ว ถูกบังคับให้ยุติการข่มเหง ยอห์นก็ได้เห็นอำนาจใหม่หนึ่งผงาดขึ้นมา เพื่อสะท้อนเสียงของพญานาค และสืบต่อกิจการอันโหดร้ายและหมิ่นประมาทพระเจ้าอย่างเดียวกันนั้น อำนาจนี้ ซึ่งเป็นอำนาจสุดท้ายที่จะทำสงครามกับคริสตจักรและธรรมบัญญัติของพระเจ้า ได้รับการเป็นสัญลักษณ์โดยสัตว์ร้ายตัวหนึ่งที่มีเขาเหมือนลูกแกะ สัตว์ร้ายทั้งหลายที่มาก่อนหน้านี้ได้ขึ้นมาจากทะเล แต่สัตว์ร้ายนี้ขึ้นมาจากแผ่นดิน เป็นภาพแทนการเกิดขึ้นอย่างสงบของชนชาติซึ่งถูกทำให้เป็นสัญลักษณ์นั้น ‘เขาสองเขาเหมือนลูกแกะ’ เป็นภาพแทนลักษณะของรัฐบาลสหรัฐอเมริกาได้อย่างเหมาะสม ดังที่แสดงออกในหลักการพื้นฐานสองประการของประเทศ คือ ระบอบสาธารณรัฐและโปรเตสแตนต์ หลักการเหล่านี้คือเคล็ดลับแห่งอำนาจและความเจริญรุ่งเรืองของเราในฐานะชนชาติ ผู้ที่พบที่ลี้ภัยเป็นคนแรกบนชายฝั่งอเมริกาชื่นชมยินดีที่ตนได้มาถึงดินแดนซึ่งปลอดจากข้ออ้างอันหยิ่งผยองของระบอบสันตะปาปาและการกดขี่ของการปกครองโดยกษัตริย์ พวกเขาตั้งใจจะสถาปนารัฐบาลขึ้นบนรากฐานอันกว้างขวางของเสรีภาพทั้งฝ่ายบ้านเมืองและฝ่ายศาสนา” Signs of the Times, November 1, 1899.
Miller could not see the third persecuting power, and for this reason his structure was incomplete, though perfectly suited to fulfill his work. Sister White identifies that Miller was God’s chosen messenger, that he had been typified by Elijah and John the Baptist in his work, and by Elisha in his calling to his work, and by Moses in his death. Few in sacred history have inspired commentary that identifies that the angels are waiting by the grave to resurrect them, but this is the commentary of Miller. The fact that his work was limited by the history in which he was raised up is not a derogatory statement of Miller, simply a necessity to recognize, if his work is going to be considered in the true light of God’s prophetic Word.
มิลเลอร์ไม่อาจมองเห็นอำนาจผู้ข่มเหงประการที่สามได้ และด้วยเหตุนี้ โครงสร้างของเขาจึงยังไม่สมบูรณ์ แม้ว่าจะเหมาะสมอย่างครบถ้วนสำหรับการทำให้พันธกิจของเขาสำเร็จก็ตาม ซิสเตอร์ไวท์ระบุว่ามิลเลอร์เป็นผู้สื่อสารที่พระเจ้าทรงเลือกสรร ว่าในงานของเขา เขาเป็นแบบแห่งเอลียาห์และยอห์นผู้ให้บัพติศมา และในการทรงเรียกเข้าสู่งานของเขา เขาเป็นแบบแห่งเอลีชา และในการตายของเขา เขาเป็นแบบแห่งโมเสส มีเพียงไม่กี่คนในประวัติศาสตร์อันศักดิ์สิทธิ์ที่ได้ก่อให้เกิดคำอธิบายซึ่งระบุว่าทูตสวรรค์กำลังรออยู่ข้างหลุมศพเพื่อชุบเขาให้เป็นขึ้นจากตาย แต่คำอธิบายนั้นคือคำอธิบายเกี่ยวกับมิลเลอร์ ข้อเท็จจริงที่ว่างานของเขาถูกจำกัดโดยประวัติศาสตร์ที่เขาถูกยกขึ้นมาในนั้น มิใช่ถ้อยแถลงที่เป็นการลดคุณค่าของมิลเลอร์ หากเป็นเพียงสิ่งจำเป็นที่ต้องยอมรับ หากงานของเขาจะได้รับการพิจารณาในแสงสว่างอันแท้จริงแห่งพระวจนะแห่งคำพยากรณ์ของพระเจ้า
Miller was given specific, angelic, direction that allowed him to construct a prophetic framework that was based upon the two desolating powers of paganism followed by papalism. For this reason, prophecies that identified history beyond the desolation accomplished by those two powers were misunderstood by Miller. Yet none of those misunderstandings made their way onto the two sacred tables of Habakkuk, where the foundations that were erected through the work of Miller were graphically represented. This is why inspiration could record of the 1843 chart that it was directed by the hand of the Lord.
มิลเลอร์ได้รับการทรงนำโดยทูตสวรรค์อย่างเฉพาะเจาะจง ซึ่งทำให้เขาสามารถจัดวางกรอบแห่งคำพยากรณ์ที่ตั้งอยู่บนอำนาจแห่งการกระทำให้รกร้างว่างเปล่าสองประการ คือ ลัทธินอกศาสนา ตามมาด้วยอำนาจสันตะปาปา ด้วยเหตุนี้ คำพยากรณ์ต่าง ๆ ที่ชี้ถึงประวัติศาสตร์ซึ่งเกินเลยไปกว่าความรกร้างว่างเปล่าที่เกิดขึ้นโดยอำนาจทั้งสองนั้น จึงถูกมิลเลอร์เข้าใจผิดไป อย่างไรก็ดี ความเข้าใจผิดเหล่านั้นมิได้ถูกนำไปปรากฏไว้บนแผ่นศักดิ์สิทธิ์ทั้งสองของฮาบากุก ที่ซึ่งรากฐานต่าง ๆ ซึ่งได้ถูกสถาปนาขึ้นโดยผ่านงานของมิลเลอร์ ได้รับการแสดงไว้ในลักษณะเป็นภาพ ด้วยเหตุนี้เอง การดลใจจึงสามารถบันทึกไว้เกี่ยวกับแผนภูมิปี 1843 ว่า แผนภูมินั้นได้รับการทรงนำโดยพระหัตถ์ขององค์พระผู้เป็นเจ้า
“The Lord showed me that the 1843 chart was directed by his hand, and that no part of it should be altered; that the figures were as he wanted them. That his hand was over and hid a mistake in some of the figures, so that none could see it, until his hand was removed.
พระเจ้าทรงสำแดงแก่ข้าพเจ้าว่า แผนภูมิปี 1843 นั้นได้รับการชี้นำโดยพระหัตถ์ของพระองค์ และไม่ควรมีส่วนใดของมันถูกเปลี่ยนแปลงเลย; ว่าตัวเลขต่าง ๆ เป็นไปตามที่พระองค์ทรงประสงค์ และพระหัตถ์ของพระองค์ทรงปกคลุมอยู่เหนือความผิดพลาดประการหนึ่งในตัวเลขบางตัว และทรงซ่อนไว้ เพื่อมิให้ผู้ใดสามารถมองเห็นได้ จนกว่าพระหัตถ์ของพระองค์จะถูกยกออกไป.
“Then I saw in relation to the ‘Daily,’ that the word ‘sacrifice’ was supplied by man’s wisdom, and does not belong to the text; and that the Lord gave the correct view of it to those who gave the judgment hour cry. When union existed, before 1844, nearly all were united on the correct view of the ‘Daily;’ but since 1844, in the confusion, other views have been embraced, and darkness and confusion has followed.” Review and Herald, November 1, 1850.
“แล้วข้าพเจ้าเห็นเกี่ยวกับ ‘รายวัน’ ว่า คำว่า ‘เครื่องบูชา’ นั้นเป็นคำที่ปัญญาของมนุษย์ใส่เพิ่มเติมเข้าไป และไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งของตัวบท; และองค์พระผู้เป็นเจ้าได้ประทานความเข้าใจที่ถูกต้องเกี่ยวกับเรื่องนี้แก่ผู้ที่ได้ประกาศเสียงร้องเรื่องโมงยามแห่งการพิพากษา เมื่อยังมีความเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกันอยู่ ก่อนปี 1844 เกือบทุกคนก็เป็นหนึ่งเดียวกันในความเข้าใจที่ถูกต้องเกี่ยวกับ ‘รายวัน’; แต่ตั้งแต่ปี 1844 เป็นต้นมา ท่ามกลางความสับสน ก็ได้มีการยึดถือทรรศนะอื่น ๆ และความมืดกับความสับสนก็ได้ติดตามมา” Review and Herald, November 1, 1850.
The truths assembled by Miller at the direction of angels was directed by the Lord, and within the endorsement of the 1843 chart, inspiration included that Miller’s understanding that “the daily” represented paganism was correct. Five times the Hebrew word “tamid” translated as “the daily,” occurs in the book of Daniel, and it always represents the relationship between the two desolating powers of paganism followed by papalism.
ความจริงทั้งหลายที่มิลเลอร์ได้รวบรวมขึ้นตามการทรงชี้นำของทูตสวรรค์นั้น ได้รับการทรงนำโดยองค์พระผู้เป็นเจ้า และภายใต้การรับรองแผนภูมิปี 1843 การดลใจได้รวมถึงความเข้าใจของมิลเลอร์ด้วยว่า “สิ่งที่ต่อเนื่องเนืองนิตย์” นั้นหมายถึงลัทธินอกศาสนา ซึ่งเป็นความเข้าใจที่ถูกต้อง คำภาษาฮีบรูว่า “tamid” ซึ่งแปลว่า “สิ่งที่ต่อเนื่องเนืองนิตย์” ปรากฏห้าครั้งในพระธรรมดาเนียล และทุกครั้งล้วนหมายถึงความสัมพันธ์ระหว่างอำนาจทั้งสองที่ก่อให้เกิดความรกร้างว่างเปล่า คือ ลัทธินอกศาสนา และต่อมาคืออำนาจสันตะปาปา
Miller’s understanding of “the daily,” as a symbol of paganism, was absolutely essential in the prophetic framework he employed, for the sequential relationship of paganism followed by papalism became his point of reference in aligning all the prophecies he was led to understand.
ความเข้าใจของมิลเลอร์เกี่ยวกับ “เครื่องบูชาประจำวัน” ว่าเป็นสัญลักษณ์ของลัทธินอกศาสนา มีความจำเป็นอย่างยิ่งโดยเด็ดขาดภายในกรอบคำพยากรณ์ที่เขาใช้ เพราะความสัมพันธ์ตามลำดับที่ลัทธินอกศาสนาถูกตามมาด้วยอำนาจสันตะปาปา ได้กลายเป็นจุดอ้างอิงของเขาในการจัดวางคำพยากรณ์ทั้งปวงที่เขาถูกนำให้เข้าใจ
At “the time of the end,” in 1798, the book of Daniel was unsealed, and the primary passage that was what Sister White identified as the “central pillar” and “foundation” of the advent movement, was Daniel chapter eight, and verse fourteen.
ณ “วาระอวสาน” ในปี 1798 พระธรรมดาเนียลถูกเปิดผนึก และข้อพระคัมภีร์หลักซึ่งเป็นสิ่งที่ซิสเตอร์ไวท์ระบุว่าเป็น “เสากลาง” และ “รากฐาน” ของขบวนการแอ๊ดเวนต์ ก็คือ ดาเนียล บทที่ 8 ข้อ 14
“The scripture which above all others had been both the foundation and central pillar of the Advent faith was the declaration, ‘Unto two thousand and three hundred days; then shall the sanctuary be cleansed.’ [Daniel 8:14.]” The Great Controversy, 409.
“พระคัมภีร์ข้อที่เป็นทั้งรากฐานและเสาหลักสำคัญของความเชื่อเรื่องการเสด็จมาของพระคริสต์ยิ่งกว่าข้ออื่นใด คือถ้อยประกาศที่ว่า ‘ถึงสองพันสามร้อยวัน แล้วสถานนมัสการจะได้รับการชำระ’ [Daniel 8:14.]” The Great Controversy, 409.
Verse fourteen is the answer to verse thirteen, and the answer is meaningless without the context of the question.
ข้อสิบสี่เป็นคำตอบของข้อสิบสาม และคำตอบนั้นย่อมไร้ความหมายหากปราศจากบริบทของคำถามนั้น
Then I heard one saint speaking, and another saint said unto that certain saint which spake, How long shall be the vision concerning the daily sacrifice, and the transgression of desolation, to give both the sanctuary and the host to be trodden under foot? And he said unto me, Unto two thousand and three hundred days; then shall the sanctuary be cleansed. Daniel 8:13, 14.
แล้วข้าพเจ้าได้ยินผู้บริสุทธิ์องค์หนึ่งกำลังพูดอยู่ และผู้บริสุทธิ์อีกองค์หนึ่งกล่าวแก่ผู้บริสุทธิ์องค์นั้นที่กำลังพูดอยู่ว่า นิมิตเรื่องเครื่องเผาบูชาประจำวัน และเรื่องการล่วงละเมิดอันก่อให้เกิดความร้างเปล่านั้น ซึ่งมอบทั้งสถานนมัสการและพลโยธาให้ถูกเหยียบย่ำ จะอยู่นานเท่าใด? และท่านกล่าวแก่ข้าพเจ้าว่า จนถึงสองพันสามร้อยวัน แล้วสถานนมัสการนั้นจะได้รับการชำระให้บริสุทธิ์ ดาเนียล 8:13, 14
These two verses are the symbol of the increase of knowledge that was produced when the book of Daniel was unsealed at “the time of the end,” in 1798. Verse thirteen, identifies the two desolating powers that Miller formed his prophetic model upon. Miller identified “the daily,” in verse thirteen as paganism, and the “transgression of desolation” as papalism. It is important to recognize that the prophetic model the angels led Miller to recognize, is identified in the two verses that represent the increase of knowledge that arrived in history in 1798. Yet Miller was not given to see the next power to come upon the prophetic stage and persecute God’s people.
ข้อพระคัมภีร์ทั้งสองข้อนี้เป็นสัญลักษณ์แห่งการเพิ่มพูนความรู้ซึ่งเกิดขึ้นเมื่อหนังสือดาเนียลถูกเปิดผนึก ณ “วาระสุดท้าย” ในปี 1798 ข้อสิบสามระบุอำนาจทั้งสองที่ก่อให้เกิดความรกร้าง ซึ่งมิลเลอร์ใช้เป็นพื้นฐานในการสร้างแบบจำลองเชิงพยากรณ์ของเขา มิลเลอร์ระบุว่า “การถวายเนืองนิตย์” ในข้อสิบสามคือศาสนานอกรีต และ “การละเมิดที่ก่อให้เกิดความรกร้าง” คืออำนาจสันตะปาปา เป็นสิ่งสำคัญที่จะต้องตระหนักว่า แบบจำลองเชิงพยากรณ์ซึ่งทูตสวรรค์ได้นำมิลเลอร์ให้มองเห็นนั้น ถูกระบุไว้ในข้อพระคัมภีร์สองข้อที่เป็นตัวแทนของการเพิ่มพูนความรู้ซึ่งมาถึงในประวัติศาสตร์ในปี 1798 กระนั้น มิลเลอร์มิได้รับให้มองเห็นอำนาจถัดไปที่จะก้าวขึ้นมาบนเวทีแห่งคำพยากรณ์และข่มเหงประชากรของพระเจ้า.
“I saw that the two-horned beast had a dragon’s mouth, and that his power was in his head, and that the decree would go out of his mouth. Then I saw the Mother of Harlots; that the mother was not the daughters, but separate and distinct from them. She has had her day, and it is past, and her daughters, the Protestant sects, were the next to come on the stage and act out the same mind that the mother had when she persecuted the saints. I saw that as the mother has been declining in power, the daughters had been growing, and soon they will exercise the power once exercised by the mother.” Spalding and Magan, 1.
“ข้าพเจ้าเห็นว่าสัตว์ร้ายที่มีสองเขานั้นมีปากของมังกร และอำนาจของมันอยู่ที่ศีรษะของมัน และว่ากฤษฎีกาจะออกมาจากปากของมัน แล้วข้าพเจ้าเห็นมารดาแห่งหญิงแพศยาทั้งหลาย; ว่ามารดานั้นมิใช่บรรดาธิดา หากแต่แยกต่างหากและมีลักษณะจำเพาะแตกต่างจากพวกนาง นางได้มีวันเวลาของนางแล้ว และมันก็ผ่านพ้นไปแล้ว และธิดาทั้งหลายของนาง คือ นิกายโปรเตสแตนต์ต่าง ๆ เป็นลำดับถัดมาที่ขึ้นสู่เวทีและแสดงออกซึ่งจิตใจอย่างเดียวกันกับที่มารดาได้มี เมื่อมารดานั้นข่มเหงธรรมิกชนทั้งหลาย ข้าพเจ้าเห็นว่าเมื่อมารดากำลังเสื่อมถอยลงในอำนาจ ธิดาทั้งหลายก็กำลังเติบโตขึ้น และในไม่ช้าพวกนางจะใช้อำนาจซึ่งครั้งหนึ่งมารดาเคยใช้อยู่นั้น” Spalding and Magan, 1.
Miller’s inability to see the third power forced him to make conclusions that were simply wrong. Miller identified the sea beast of Revelation thirteen as pagan Rome and the earth beast as papal Rome. His application of Revelation chapter seventeen, was also flawed by his inability to see prophetic history that extended beyond the second desolating power of papalism. For this reason, when Miller identified the Roman power in Daniel’s prophecy, he treated them as one power that came in two phases. That was and is an accurate application, but it prevented him from understanding the kingdoms of Bible prophecy as anything that reached beyond a fourth kingdom represented by Rome. He saw and identified that the fourth kingdom of Rome had two phases, represented as pagan Rome and papal Rome, but could not see that papal Rome was also the fifth kingdom which was to be followed by a sixth kingdom.
การที่มิลเลอร์ไม่อาจมองเห็นอำนาจที่สามได้ บังคับให้เขาต้องสรุปข้อสรุปที่ผิดอย่างชัดเจน มิลเลอร์ระบุว่าสัตว์ร้ายจากทะเลในวิวรณ์บทที่สิบสามคือโรมนอกศาสนา และสัตว์ร้ายจากแผ่นดินคือโรมสันตะปาปา การประยุกต์ใช้วิวรณ์บทที่สิบเจ็ดของเขาก็มีข้อบกพร่องเช่นกัน อันเนื่องมาจากการที่เขาไม่อาจมองเห็นประวัติศาสตร์เชิงพยากรณ์ซึ่งทอดยาวเลยไปไกลกว่าอำนาจแห่งการทำให้รกร้างครั้งที่สองคือระบบสันตะปาปา ด้วยเหตุนี้ เมื่อมิลเลอร์ระบุอำนาจโรมันในคำพยากรณ์ของดาเนียล เขาจึงถือว่าอำนาจเหล่านั้นเป็นอำนาจเดียวที่ปรากฏมาในสองระยะ นั่นเป็นและยังคงเป็นการประยุกต์ใช้อย่างถูกต้อง แต่ก็ทำให้เขาไม่อาจเข้าใจอาณาจักรต่าง ๆ ในคำพยากรณ์ของพระคัมภีร์ว่าเป็นสิ่งใด ๆ ที่เลยพ้นไปจากอาณาจักรที่สี่ซึ่งเป็นสัญลักษณ์แทนโดยโรม เขามองเห็นและระบุว่าอาณาจักรที่สี่คือโรมนั้นมีสองระยะ คือมีตัวแทนเป็นโรมนอกศาสนาและโรมสันตะปาปา แต่ไม่อาจมองเห็นได้ว่าโรมสันตะปาปานั้นเป็นอาณาจักรที่ห้าด้วยเช่นกัน ซึ่งจะต้องมีอาณาจักรที่หกติดตามมาในภายหลัง
In Daniel chapter two, the Millerites brought the elements of the fifth kingdom of Bible prophecy together with the fourth kingdom. At the basic level their application was correct, but incomplete, for the first reference of the kingdoms of Bible prophecy must agree with the last reference of the kingdoms of Bible prophecy, because Jesus, as the Alpha and Omega always illustrates the end with the beginning. Unable to see a distinction of two sequential kingdoms made it impossible for Miller to recognize that Revelation chapter twelve, is identifying paganism (the dragon), and the sea beast of Revelation chapter thirteen, as papalism (the beast) and the earth beast of Revelation chapter thirteen as apostate Protestantism (the false prophet).
ในพระธรรมดาเนียลบทที่สอง พวกมิลเลอไรต์ได้นำองค์ประกอบของอาณาจักรที่ห้าแห่งคำพยากรณ์ในพระคัมภีร์มารวมเข้ากับอาณาจักรที่สี่ ในระดับพื้นฐาน การประยุกต์ใช้ของพวกเขานั้นถูกต้อง แต่ยังไม่ครบถ้วน เพราะการอ้างอิงครั้งแรกถึงอาณาจักรต่าง ๆ ในคำพยากรณ์ของพระคัมภีร์จะต้องสอดคล้องกับการอ้างอิงครั้งสุดท้ายถึงอาณาจักรต่าง ๆ ในคำพยากรณ์ของพระคัมภีร์ เนื่องจากพระเยซูในฐานะอัลฟาและโอเมกา ทรงยกตอนจบให้สอดคล้องกับตอนต้นอยู่เสมอ การไม่สามารถมองเห็นความแตกต่างของอาณาจักรสองอาณาจักรที่สืบเนื่องต่อกัน ทำให้มิลเลอร์ไม่อาจตระหนักได้ว่า พระธรรมวิวรณ์บทที่สิบสองกำลังชี้ถึงลัทธินอกศาสนา (พญานาค) และสัตว์ร้ายจากทะเลในพระธรรมวิวรณ์บทที่สิบสามว่าเป็นลัทธิสันตะปาปา (สัตว์ร้าย) และสัตว์ร้ายจากแผ่นดินในพระธรรมวิวรณ์บทที่สิบสามว่าเป็นโปรเตสแตนต์ที่ละทิ้งความเชื่อ (ผู้พยากรณ์เท็จ)
Miller was unable to see the dragon, the beast and the false prophet as three consecutive kingdoms in chapters twelve and thirteen of Revelation, and was thus forced by his prophetic logic to assume the two chapters were not a consecutive illustration of the three powers that lead the world to Armageddon. The light Miller was given was the perfect light for his generation, and his generation was tested by that light.
มิลเลอร์ไม่สามารถมองเห็นมังกร สัตว์ร้าย และผู้พยากรณ์เท็จว่าเป็นอาณาจักรสามอาณาจักรที่สืบเนื่องกันในวิวรณ์บทที่สิบสองและสิบสามได้ และดังนั้นโดยตรรกะแห่งคำพยากรณ์ของเขาเอง เขาจึงจำต้องสันนิษฐานว่าทั้งสองบทนั้นมิใช่ภาพที่ต่อเนื่องกันของอำนาจทั้งสามซึ่งนำโลกไปสู่อาร์มาเกดดอน แสงสว่างที่มิลเลอร์ได้รับนั้นเป็นแสงสว่างอันสมบูรณ์สำหรับชนรุ่นของเขา และชนรุ่นของเขาก็ถูกทดสอบโดยแสงสว่างนั้น.
The light of the three desolating powers (the dragon, the beast and the false prophet), was given to Future for America at the “time of the end,” in 1989. The passage of Daniel which was unsealed with the collapse of the Soviet Union in fulfillment of Daniel chapter eleven, and verse forty was the light of the third angel, whereas Miller had been given the light of the first angel. The last six verses of Daniel eleven, were seen to be the foundation and central pillar of the movement of Future for America, and verse forty, of Daniel chapter eleven summarizes that light, just as verses thirteen and fourteen, of Daniel chapter eight summarized the light that was unsealed in the Millerite movement.
ความสว่างเกี่ยวกับอำนาจทั้งสามที่นำมาซึ่งความรกร้างว่างเปล่า (พญานาค สัตว์ร้าย และผู้พยากรณ์เท็จ) ได้ถูกประทานแก่ Future for America ณ “เวลาสิ้นปลาย” ในปี 1989 พระธรรมตอนหนึ่งในดาเนียลซึ่งถูกเปิดผนึกเมื่อสหภาพโซเวียตล่มสลาย อันเป็นการสำเร็จตามดาเนียล บทที่สิบเอ็ด ข้อที่สี่สิบนั้น คือความสว่างของทูตสวรรค์องค์ที่สาม ขณะที่มิลเลอร์ได้รับความสว่างของทูตสวรรค์องค์ที่หนึ่ง ส่วนหกข้อสุดท้ายของดาเนียล บทที่สิบเอ็ด ได้ถูกมองว่าเป็นรากฐานและเสากลางของขบวนการ Future for America และข้อที่สี่สิบของดาเนียล บทที่สิบเอ็ด ก็สรุปความสว่างนั้น เช่นเดียวกับที่ข้อสิบสามและข้อสิบสี่ของดาเนียล บทที่แปด ได้สรุปความสว่างซึ่งถูกเปิดผนึกในขบวนการมิลเลอร์ไรต์.
And at the time of the end shall the king of the south push at him: and the king of the north shall come against him like a whirlwind, with chariots, and with horsemen, and with many ships; and he shall enter into the countries, and shall overflow and pass over. Daniel 11:40.
และในเวลาแห่งวาระสุดท้าย กษัตริย์แห่งทิศใต้จะเข้าปะทะเขา และกษัตริย์แห่งทิศเหนือจะยกมาสู้เขาดุจลมหมุน พร้อมด้วยรถรบ พลม้า และเรือเป็นอันมาก และเขาจะเข้ามาในบรรดาประเทศทั้งหลาย และจะท่วมท้นและผ่านไป ดาเนียล 11:40
The verse identifies a war that began at the “time of the end” in 1798, between the king of the south and the king of the north. The king of the south represented atheistic France, that delivered the deadly wound to the papacy in that very year. The papacy is there represented as the king of the north. France, prophetically in 1798, was one tenth of the ten kingdoms of Daniel chapter seven. Those ten kingdoms represent pagan Rome, and pagan Rome represents the dragon. The papacy (the king of the north) represents the beast. The verse identifies the king of the north (the papacy), who had been given its deadly wound at the opening of the verse, would ultimately retaliate against the king of the south (the king of atheism). When the papacy did retaliate, the king of atheism had moved from the nation of France, to the confederacy of the Soviet Union. France was one nation, yet when the papacy retaliated against the king of the south in the verse, the king of the south was identified as “countries,” as was the former Soviet Union.
ข้อพระคัมภีร์ข้อนี้ระบุถึงสงครามหนึ่งซึ่งเริ่มขึ้น ณ “เวลาสุดปลาย” ในปี 1798 ระหว่างกษัตริย์ฝ่ายใต้กับกษัตริย์ฝ่ายเหนือ กษัตริย์ฝ่ายใต้เป็นสัญลักษณ์แทนประเทศฝรั่งเศสผู้ไม่เชื่อในพระเจ้า ซึ่งได้ทำให้สันตะสำนักได้รับบาดแผลถึงตายในปีนั้นเอง ส่วนสันตะสำนักนั้น ในที่นี้ถูกแสดงไว้ในฐานะกษัตริย์ฝ่ายเหนือ ฝรั่งเศสในเชิงคำพยากรณ์เมื่อปี 1798 เป็นหนึ่งในสิบส่วนของอาณาจักรทั้งสิบในดาเนียลบทที่เจ็ด อาณาจักรทั้งสิบเหล่านั้นเป็นตัวแทนของโรมนอกศาสนาคริสต์ และโรมนอกศาสนาคริสต์เป็นตัวแทนของพญานาค สันตะสำนัก (กษัตริย์ฝ่ายเหนือ) เป็นตัวแทนของสัตว์ร้าย ข้อพระคัมภีร์ข้อนี้ชี้ว่ากษัตริย์ฝ่ายเหนือ (สันตะสำนัก) ผู้ซึ่งได้รับบาดแผลถึงตายตั้งแต่ตอนต้นของข้อพระคัมภีร์ ในที่สุดจะตอบโต้กษัตริย์ฝ่ายใต้ (กษัตริย์แห่งลัทธิอเทวนิยม) เมื่อสันตะสำนักได้ตอบโต้จริงนั้น กษัตริย์แห่งลัทธิอเทวนิยมได้ย้ายจากประเทศฝรั่งเศสไปสู่สมาพันธรัฐสหภาพโซเวียตแล้ว ฝรั่งเศสเป็นเพียงชาติเดียว แต่เมื่อสันตะสำนักตอบโต้กษัตริย์ฝ่ายใต้ในข้อพระคัมภีร์นั้น กษัตริย์ฝ่ายใต้กลับถูกระบุว่าเป็น “ประเทศต่าง ๆ” เช่นเดียวกับอดีตสหภาพโซเวียต.
When the king of the north (the papacy) did retaliate it brought with it “chariots,” “horsemen” and “many ships.” Chariots and horsemen are symbols of military strength, and ships are symbols of economic strength. The power that formed an unholy alliance with the papacy for the purpose of bringing down the Soviet Union was the United States, and the two strengths of the United States in Revelation chapter thirteen, is identified as its ability to force the world to receive the mark of papal authority by the force of arms and economics. Men will be forbidden to buy or sell without the mark, and then further, without the mark, men will be put to death.
เมื่อกษัตริย์ฝ่ายเหนือ (สันตะปาปา) ได้โต้ตอบกลับ เขาได้นำมาซึ่ง “รถรบ” “พลม้า” และ “เรือเป็นอันมาก” รถรบและพลม้าเป็นสัญลักษณ์แห่งกำลังทางทหาร และเรือเป็นสัญลักษณ์แห่งกำลังทางเศรษฐกิจ อำนาจที่ได้ก่อตั้งพันธมิตรอันไม่บริสุทธิ์กับสันตะปาปาเพื่อมุ่งโค่นล้มสหภาพโซเวียตก็คือสหรัฐอเมริกา และกำลังสองประการของสหรัฐอเมริกาในวิวรณ์ บทที่สิบสาม ได้รับการระบุว่าเป็นความสามารถของมันในการบังคับโลกให้รับเครื่องหมายแห่งอำนาจของสันตะปาปาโดยอาศัยกำลังอาวุธและเศรษฐกิจ มนุษย์จะถูกห้ามมิให้ซื้อหรือขายหากปราศจากเครื่องหมายนั้น และยิ่งไปกว่านั้น หากปราศจากเครื่องหมาย มนุษย์จะถูกประหารชีวิต។
Verse forty directly identifies the dragon (the king of the south), the beast (the papacy) and the false prophet (the United States). The foundational verse for “the time of the end” in 1989, identifies the three desolating powers that lead the world to Armageddon, just as the foundational verses of the Millerite movement identified the two desolating powers of paganism followed by papalism.
ข้อที่สี่สิบระบุอย่างชัดเจนโดยตรงถึงพญามาร (กษัตริย์ฝ่ายใต้) สัตว์ร้าย (สันตะปาปา) และผู้เผยพระวจนะเท็จ (สหรัฐอเมริกา) ข้อพระคัมภีร์หลักสำหรับ “วาระสุดท้าย” ในปี 1989 ระบุอำนาจแห่งความรกร้างทำลายทั้งสามที่นำโลกไปสู่อาร์มาเกดดอน เช่นเดียวกับที่ข้อพระคัมภีร์หลักของขบวนการมิลเลอร์ไรต์ได้ระบุอำนาจแห่งความรกร้างทำลายสองประการ คือ ศาสนานอกรีต ตามด้วยอำนาจสันตะปาปา
The verse begins with a battle between the king of the south and the king of the north. In the beginning of the verse (1798), the king of the south prevails, but in the verse, the king of the north retaliates and prevails over the king of the south. The beginning of the verse marks the battle between the king of the north and the king of the south, and in the ending of the message contained in the verse the same battle between the northern and southern kings is illustrated, but with the opposite results. The beginning marked the “time of the end” in 1798, and the ending battle marks the “time of the end” in 1989. The verse contains within its written testimony the signature Alpha and Omega, the beginning and the ending.
ข้อนี้เริ่มต้นด้วยการสู้รบระหว่างกษัตริย์ฝ่ายใต้กับกษัตริย์ฝ่ายเหนือ ในตอนต้นของข้อนี้ (1798) กษัตริย์ฝ่ายใต้มีชัย แต่ภายในข้อนี้ กษัตริย์ฝ่ายเหนือได้ตอบโต้และมีชัยเหนือกษัตริย์ฝ่ายใต้ ตอนต้นของข้อนี้เป็นเครื่องหมายแห่งการสู้รบระหว่างกษัตริย์ฝ่ายเหนือกับกษัตริย์ฝ่ายใต้ และในตอนจบของสารที่บรรจุอยู่ในข้อนี้ ก็ได้พรรณนาการสู้รบเดียวกันระหว่างกษัตริย์ฝ่ายเหนือและฝ่ายใต้ แต่ด้วยผลลัพธ์ตรงกันข้าม ตอนต้นได้กำหนด “วาระแห่งที่สุดปลาย” ในปี 1798 และการสู้รบในตอนจบเป็นเครื่องหมายแห่ง “วาระแห่งที่สุดปลาย” ในปี 1989 ข้อนี้มีลายมือชื่อ Alpha และ Omega อยู่ภายในคำพยานที่เขียนไว้ คือ เบื้องต้นและเบื้องปลาย
The actual history of the verse continues on past the collapse of the Soviet Union in 1989, through to the Sunday law of verse forty-one. At the Sunday law the three-fold union of modern Babylon is brought about by a series of rapid events. Verse forty therefore begins when the deadly wound is delivered in 1798, and the whore of Tyre is forgotten. The history represented by the verse completely ends at the Sunday law of verse forty-one, where the deadly wound is healed and the whore of Tyre is remembered. The signature of the beginning and ending is written not only upon the text found in the verse, but also the complete history represented by the verse. The verse identifies the prophetic framework that is based not upon simply paganism (the dragon) and papalism (the beast), but it identifies the structure of the three desolating powers that lead the world to Armageddon.
ประวัติศาสตร์ที่แท้จริงของข้อนี้ดำเนินต่อไปภายหลังการล่มสลายของสหภาพโซเวียตในปี 1989 จนถึงกฎหมายวันอาทิตย์ของข้อสี่สิบเอ็ด ณ กฎหมายวันอาทิตย์นั้น สหภาพสามประการแห่งบาบิโลนยุคใหม่ได้ถูกทำให้เกิดขึ้นผ่านลำดับเหตุการณ์อันรวดเร็ว ดังนั้น ข้อสี่สิบจึงเริ่มต้นขึ้นเมื่อบาดแผลถึงตายถูกกระทำในปี 1798 และหญิงแพศยาแห่งเมืองไทระถูกลืมเลือน ประวัติศาสตร์ที่ข้อนี้เป็นตัวแทนสิ้นสุดลงอย่างสมบูรณ์ที่กฎหมายวันอาทิตย์ของข้อสี่สิบเอ็ด ซึ่งเป็นที่ซึ่งบาดแผลถึงตายได้รับการรักษาให้หาย และหญิงแพศยาแห่งเมืองไทระถูกระลึกถึงอีกครั้ง ลายเซ็นของจุดเริ่มต้นและจุดสิ้นสุดนั้นถูกบันทึกไว้ไม่เพียงในข้อความที่พบในข้อนี้เท่านั้น แต่ยังปรากฏอยู่บนประวัติศาสตร์ทั้งหมดที่ข้อนี้เป็นตัวแทนด้วย ข้อนี้ระบุกรอบคำพยากรณ์ซึ่งมิได้ตั้งอยู่บนเพียงลัทธินอกศาสนา (พญานาค) และลัทธิสันตะปาปา (สัตว์ร้าย) เท่านั้น แต่ยังระบุโครงสร้างของอำนาจสามประการที่ก่อความรกร้าง ซึ่งนำโลกไปสู่อาร์มาเก็ดดอน.
Miller’s prophetic framework announced the arrival of God’s investigative judgment, and the prophetic framework of Future for America announces the arrival of God’s executive judgment. At the “time of the end” in 1989, a three-step testing and purification process began when the last six verses of Daniel eleven were unsealed at the collapse of the Soviet Union. The distinction of Miller only seeing paganism and papalism, and not seeing apostate Protestantism, must be understood to rightly understand the vision of the Ulai River that was unsealed in 1798.
กรอบคำพยากรณ์ของมิลเลอร์ได้ประกาศการมาถึงของการพิพากษาเชิงสืบสวนของพระเจ้า และกรอบคำพยากรณ์ของ Future for America ได้ประกาศการมาถึงของการพิพากษาเชิงบริหารของพระเจ้า ณ “วาระแห่งที่สุดปลาย” ในปี 1989 กระบวนการทดสอบและชำระให้บริสุทธิ์สามขั้นตอนได้เริ่มต้นขึ้น เมื่อข้อพระคัมภีร์หกข้อสุดท้ายของดาเนียลบทที่สิบเอ็ดถูกเปิดผนึก ณ การล่มสลายของสหภาพโซเวียต ความแตกต่างที่ว่ามิลเลอร์มองเห็นเพียงลัทธินอกศาสนาและอำนาจพระสันตะปาปา แต่มิได้มองเห็นโปรเตสแตนต์ผู้ละทิ้งความเชื่อ จะต้องได้รับความเข้าใจอย่างถูกต้อง จึงจะเข้าใจนิมิตแห่งแม่น้ำอูไลที่ถูกเปิดผนึกในปี 1798 ได้อย่างถูกต้อง.
We will continue that consideration in the next article.
เราจะดำเนินการพิจารณาเรื่องนั้นต่อไปในบทความถัดไป
“We have no time to lose. Troublous times are before us. The world is stirred with the spirit of war. Soon the scenes of trouble spoken of in the prophecies will take place. The prophecy in the eleventh of Daniel has nearly reached its complete fulfillment. Much of the history that has taken place in fulfillment of this prophecy will be repeated.
“เราไม่มีเวลาที่จะสูญเสียไป ยุคแห่งความทุกข์ยากอยู่เบื้องหน้าเรา โลกกำลังถูกปลุกเร้าด้วยจิตวิญญาณแห่งสงคราม อีกไม่นาน เหตุการณ์แห่งความทุกข์ยากที่ได้กล่าวไว้ในคำพยากรณ์จะอุบัติขึ้น คำพยากรณ์ในดาเนียลบทที่สิบเอ็ดได้เกือบจะบรรลุความสำเร็จครบถ้วนแล้ว ประวัติศาสตร์จำนวนมากที่ได้เกิดขึ้นในการทำให้คำพยากรณ์นี้สำเร็จจะเกิดขึ้นซ้ำอีก”
“In the thirtieth verse a power is spoken of that ‘verses 30 through thirty-six quoted.’
“ในข้อที่สามสิบ ได้กล่าวถึงอำนาจหนึ่งซึ่ง ‘อ้างข้อความจากข้อ 30 ถึงข้อ 36.’”
“Scenes similar to those described in these words will take place.” Manuscript Releases, number 13, 394.
“เหตุการณ์ที่คล้ายคลึงกับที่พรรณนาไว้ในถ้อยคำเหล่านี้จะเกิดขึ้น” Manuscript Releases, เล่ม 13, 394.