The apostle Paul was the connecting link between ancient Israel and spiritual Israel, for his ministry, his name, his personal circumstances and his prophetic work all testify to this truth. He identified himself as the least of the apostles, for he had persecuted God’s people.
อัครทูตเปาโลเป็นสายสัมพันธ์เชื่อมระหว่างอิสราเอลโบราณกับอิสราเอลฝ่ายจิตวิญญาณ เพราะพันธกิจของท่าน นามของท่าน สภาพการณ์ส่วนตัวของท่าน และงานเชิงพยากรณ์ของท่าน ล้วนเป็นพยานยืนยันความจริงข้อนี้ทั้งสิ้น ท่านระบุตนว่าเป็นผู้เล็กน้อยที่สุดในบรรดาอัครทูตทั้งหลาย เพราะท่านได้ข่มเหงประชากรของพระเจ้า.
For I am the least of the apostles, that am not meet to be called an apostle, because I persecuted the church of God. 1 Corinthians 15:19.
เพราะว่าข้าพเจ้าเป็นผู้น้อยที่สุดในหมู่อัครทูต และไม่สมควรจะได้ชื่อว่าเป็นอัครทูต เพราะข้าพเจ้าได้ข่มเหงคริสตจักรของพระเจ้า 1 โครินธ์ 15:19
The name he was given at conversion was Paul, which means small or little, for he was the least of the apostles. Yet his original name was Saul, which means “selected”.
นามที่เขาได้รับเมื่อกลับใจเชื่อคือ เปาโล ซึ่งหมายความว่า เล็กหรือเล็กน้อย เพราะเขาเป็นผู้น้อยที่สุดในบรรดาอัครทูตทั้งหลาย กระนั้น นามเดิมของเขาคือ เซาโล ซึ่งหมายความว่า “ผู้ที่ถูกเลือก”
Then Ananias answered, Lord, I have heard by many of this man, how much evil he hath done to thy saints at Jerusalem: And here he hath authority from the chief priests to bind all that call on thy name. But the Lord said unto him, Go thy way: for he is a chosen vessel unto me, to bear my name before the Gentiles, and kings, and the children of Israel, Acts 9:13–15.
ฝ่ายอานาเนียทูลตอบว่า “องค์พระผู้เป็นเจ้า ข้าพระองค์ได้ยินจากคนเป็นอันมากถึงเรื่องชายผู้นี้ว่า เขาได้กระทำความชั่วร้ายต่อธรรมิกชนของพระองค์ที่กรุงเยรูซาเล็มเพียงใด และที่นี่เขาก็มีอำนาจจากพวกมหาปุโรหิตให้มัดบรรดาผู้ที่ออกพระนามของพระองค์” แต่พระเจ้าได้ตรัสแก่เขาว่า “จงไปเถิด เพราะเขาเป็นภาชนะที่เราได้ทรงเลือกไว้สำหรับเรา เพื่อจะนำนามของเราไปประกาศต่อหน้าคนต่างชาติ และกษัตริย์ทั้งหลาย และชนชาติอิสราเอล” กิจการ 9:13–15
Saul was “a chosen vessel” to carry the gospel to the Gentiles, but he had to first be converted and humbled into Paul (small), for he was going to need to be powerful. Paul understood his strength was found in his smallness, or his weakness.
เซาโลเป็น “ภาชนะที่ทรงเลือกไว้” เพื่อประกาศข่าวประเสริฐแก่บรรดาคนต่างชาติ แต่เขาจำเป็นต้องได้รับการกลับใจใหม่และถูกทำให้ถ่อมลงเป็นเปาโล (เล็ก) ก่อน เพราะเขาจะต้องมีฤทธิ์เดช เปาโลเข้าใจว่ากำลังของเขาพบได้ในความเล็กน้อยของตน หรือในความอ่อนแอของตนเอง
And lest I should be exalted above measure through the abundance of the revelations, there was given to me a thorn in the flesh, the messenger of Satan to buffet me, lest I should be exalted above measure. For this thing I besought the Lord thrice, that it might depart from me. And he said unto me, My grace is sufficient for thee: for my strength is made perfect in weakness. Most gladly therefore will I rather glory in my infirmities, that the power of Christ may rest upon me. Therefore I take pleasure in infirmities, in reproaches, in necessities, in persecutions, in distresses for Christ’s sake: for when I am weak, then am I strong. 2 Corinthians 12:7–10.
และเพื่อมิให้ข้าพเจ้าถูกยกชูเกินขนาดเพราะการสำแดงอันมากมายนั้น จึงมีหนามในเนื้อหนังประทานแก่ข้าพเจ้า คือทูตของซาตานให้มากระหน่ำข้าพเจ้า เพื่อมิให้ข้าพเจ้าถูกยกชูเกินขนาด เรื่องนี้ข้าพเจ้าได้วิงวอนองค์พระผู้เป็นเจ้าถึงสามครั้งเพื่อให้มันพ้นไปจากข้าพเจ้า และพระองค์ตรัสแก่ข้าพเจ้าว่า พระคุณของเราก็เพียงพอสำหรับเจ้า เพราะฤทธานุภาพของเราถึงความสมบูรณ์ในความอ่อนแอ ฉะนั้นข้าพเจ้าจึงยินดีอย่างยิ่งที่จะอวดในบรรดาความอ่อนแอของข้าพเจ้า เพื่อฤทธานุภาพของพระคริสต์จะได้สถิตเหนือข้าพเจ้า เพราะฉะนั้นเพื่อเห็นแก่พระคริสต์ ข้าพเจ้าจึงพอใจในความอ่อนแอ ในการถูกลบหลู่ ในความขัดสน ในการถูกข่มเหง ในความทุกข์ลำบาก เพราะเมื่อข้าพเจ้าอ่อนแอ เมื่อนั้นแหละข้าพเจ้าจึงเข้มแข็ง 2 โครินธ์ 12:7–10
Saul was “selected”, but in order for him to be strong he was made small (Paul). He was chosen to take the gospel to the Gentiles, but he had been selected in part because of his knowledge of the Old Testament.
ซาอูลได้รับการ “คัดเลือก” แต่เพื่อให้เขาเข้มแข็ง เขาจึงถูกทำให้เล็กลง (เปาโล) เขาได้รับเลือกให้ประกาศข่าวประเสริฐแก่บรรดาคนต่างชาติ แต่ส่วนหนึ่งที่เขาได้รับการคัดเลือกนั้นก็เพราะความรู้ของเขาเกี่ยวกับพันธสัญญาเดิม
Especially because I know thee to be expert in all customs and questions which are among the Jews: wherefore I beseech thee to hear me patiently. My manner of life from my youth, which was at the first among mine own nation at Jerusalem, know all the Jews; Which knew me from the beginning, if they would testify, that after the most straitest sect of our religion I lived a Pharisee. Acts 26:3–5.
โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เพราะข้าพเจ้าทราบว่าท่านมีความชำนาญในธรรมเนียมทั้งปวงและปัญหาต่าง ๆ ซึ่งมีอยู่ในหมู่พวกยิว ฉะนั้นข้าพเจ้าจึงวิงวอนท่านให้ฟังข้าพเจ้าด้วยความอดทน วิถีชีวิตของข้าพเจ้าตั้งแต่วัยเยาว์ ซึ่งในเบื้องต้นได้ดำเนินอยู่ท่ามกลางชนชาติของข้าพเจ้าเองในกรุงเยรูซาเล็มนั้น พวกยิวทั้งปวงย่อมรู้จัก ซึ่งได้รู้จักข้าพเจ้ามาแต่แรก หากเขาจะเป็นพยาน ก็ย่อมรู้ว่าข้าพเจ้าได้ดำเนินชีวิตเป็นฟาริสีตามนิกายที่เคร่งครัดที่สุดแห่งศาสนาของเรา กิจการ 26:3–5
Saul had been trained by Gamaliel, who was considered one of the greatest teachers of the Scriptures of the Old Testament.
ซาอูลได้รับการอบรมโดยกามาลิเอล ผู้ซึ่งได้รับการยกย่องว่าเป็นหนึ่งในบรรดาครูผู้ยิ่งใหญ่ที่สุดทางพระคัมภีร์แห่งพระคัมภีร์พันธสัญญาเดิม
“The request was granted, and ‘Paul stood on the stairs, and beckoned with the hand unto the people.’ The gesture attracted their attention, while his bearing commanded respect. ‘And when there was made a great silence, he spake unto them in the Hebrew tongue, saying, Men, brethren, and fathers, hear ye my defense which I make now unto you.’ At the sound of the familiar Hebrew words, ‘they kept the more silence,’ and in the universal hush he continued: “‘I am verily a man which am a Jew, born in Tarsus, a city in Cilicia, yet brought up in this city at the feet of Gamaliel, and taught according to the perfect manner of the law of the fathers, and was zealous toward God, as ye all are this day.’ None could deny the apostle’s statements, as the facts that he referred to were well known to many who were still living in Jerusalem.” Acts of the Apostles, 408.
“คำขอนั้นได้รับอนุญาต และ ‘เปาโลจึงยืนอยู่ที่บันได โบกมือให้ประชาชน’ อากัปกิริยานั้นดึงดูดความสนใจของพวกเขา ขณะที่ท่วงทีของเขาก่อให้เกิดความเคารพ ‘และเมื่อเกิดความเงียบสงัดอย่างยิ่งแล้ว ท่านจึงกล่าวแก่เขาทั้งหลายในภาษาฮีบรูว่า ท่านทั้งหลายผู้เป็นพี่น้องและบิดาเอ๋ย จงฟังคำแก้ต่างของข้าพเจ้าซึ่งบัดนี้ข้าพเจ้าจะแถลงต่อท่านทั้งหลาย’ เมื่อได้ยินถ้อยคำภาษาฮีบรูอันคุ้นเคยนั้น ‘เขาทั้งหลายก็ยิ่งเงียบลงอีก’ และท่ามกลางความสงัดทั่วกันนั้น ท่านจึงกล่าวต่อไปว่า “‘แท้จริงข้าพเจ้าเป็นคนยิวคนหนึ่ง เกิดที่เมืองทาร์ซัส แคว้นซิลีเซีย แต่ได้รับการเลี้ยงดูในนครนี้ ณ เท้าของกามาลิเอล และได้รับการสั่งสอนตามแนวทางอันเคร่งครัดแห่งธรรมบัญญัติของบรรพบุรุษ และมีใจร้อนรนเพื่อพระเจ้า ดังที่ท่านทั้งหลายทุกคนเป็นอยู่ในวันนี้’ ไม่มีผู้ใดอาจปฏิเสธถ้อยคำของอัครทูตได้ เพราะข้อเท็จจริงที่ท่านอ้างถึงนั้นเป็นที่รู้กันดีในหมู่คนเป็นอันมากซึ่งยังมีชีวิตอยู่ในกรุงเยรูซาเล็ม” กิจการของอัครทูต, 408.
Saul had not been chosen at random, and one of the specific purposes of Paul’s ministry was to bridge the sacred history of literal Israel with the sacred history of spiritual Israel. In conjunction with this fact, he authored the majority of the New Testament. One chapter of his writings identifies the support for the framework of the first angels’ message and also for the framework of the third angels’ message. The passage is a monument in the history of Adventism that identifies the distinction between the wise and foolish in the beginning and ending of Adventism.
ซาอูลมิได้ถูกทรงเลือกโดยบังเอิญ และหนึ่งในวัตถุประสงค์เฉพาะของพันธกิจของเปาโลก็คือการเชื่อมโยงประวัติศาสตร์ศักดิ์สิทธิ์ของอิสราเอลตามตัวอักษรเข้ากับประวัติศาสตร์ศักดิ์สิทธิ์ของอิสราเอลฝ่ายจิตวิญญาณ ควบคู่ไปกับข้อเท็จจริงนี้ ท่านได้ประพันธ์พระคัมภีร์ภาคพันธสัญญาใหม่เป็นส่วนใหญ่ บทหนึ่งในงานเขียนของท่านชี้ให้เห็นหลักฐานสนับสนุนสำหรับโครงสร้างของข่าวของทูตสวรรค์องค์แรก และสำหรับโครงสร้างของข่าวของทูตสวรรค์องค์ที่สามด้วย ข้อความตอนนั้นเป็นอนุสรณ์สำคัญในประวัติศาสตร์ของแอ๊ดเวนติสม์ ซึ่งชี้ให้เห็นความแตกต่างระหว่างคนมีปัญญากับคนโง่เขลาในช่วงเริ่มต้นและช่วงสุดท้ายของแอ๊ดเวนติสม์
Now we beseech you, brethren, by the coming of our Lord Jesus Christ, and by our gathering together unto him, That ye be not soon shaken in mind, or be troubled, neither by spirit, nor by word, nor by letter as from us, as that the day of Christ is at hand. Let no man deceive you by any means: for that day shall not come, except there come a falling away first, and that man of sin be revealed, the son of perdition; Who opposeth and exalteth himself above all that is called God, or that is worshipped; so that he as God sitteth in the temple of God, shewing himself that he is God. Remember ye not, that, when I was yet with you, I told you these things? And now ye know what withholdeth that he might be revealed in his time. For the mystery of iniquity doth already work: only he who now letteth will let, until he be taken out of the way. And then shall that Wicked be revealed, whom the Lord shall consume with the spirit of his mouth, and shall destroy with the brightness of his coming: Even him, whose coming is after the working of Satan with all power and signs and lying wonders, And with all deceivableness of unrighteousness in them that perish; because they received not the love of the truth, that they might be saved. And for this cause God shall send them strong delusion, that they should believe a lie: That they all might be damned who believed not the truth, but had pleasure in unrighteousness. 2 Thessalonians 2:1–12.
บัดนี้ พี่น้องทั้งหลาย เราวิงวอนท่านโดยอ้างถึงการเสด็จมาของพระเยซูคริสต์องค์พระผู้เป็นเจ้าของเรา และการที่เราจะถูกรวบรวมเข้าไปอยู่กับพระองค์ ว่าอย่าให้ท่านหวั่นไหวไปโดยง่ายในจิตใจ หรือให้ตกใจ ไม่ว่าจะโดยวิญญาณ หรือโดยถ้อยคำ หรือโดยจดหมายเสมือนว่ามาจากเรา ว่าพระคริสต์จะเสด็จมาแล้ว อย่าให้ผู้ใดล่อลวงท่านไม่ว่าโดยทางใด ด้วยว่าวันนั้นจะยังไม่มาถึง จนกว่าจะมีการละทิ้งความเชื่อเกิดขึ้นก่อน และคนนั้นคือมนุษย์แห่งบาปจะถูกเปิดเผย คือบุตรแห่งความพินาศ ผู้ซึ่งขัดขืนและยกตนขึ้นเหนือทุกสิ่งที่เรียกว่าพระเจ้า หรือสิ่งที่มนุษย์กราบไหว้ จนถึงกับนั่งในพระวิหารของพระเจ้า แสดงตนว่าตนเองเป็นพระเจ้า ท่านจำไม่ได้หรือว่า เมื่อข้ายังอยู่กับท่าน ข้าได้บอกสิ่งเหล่านี้แก่ท่านแล้ว และบัดนี้ท่านก็รู้แล้วว่าสิ่งใดเหนี่ยวรั้งเขาไว้ เพื่อให้เขาถูกเปิดเผยในเวลาของเขา เพราะว่าความลึกลับแห่งความอธรรมก็กำลังกระทำการอยู่แล้ว เพียงแต่ผู้ที่ยังยับยั้งอยู่ในเวลานี้จะยับยั้งต่อไป จนกว่าเขาจะถูกนำออกไปเสียจากทาง และเมื่อนั้นคนนอกกฎหมายจะถูกเปิดเผย ผู้ซึ่งองค์พระผู้เป็นเจ้าจะทรงผลาญด้วยลมพระโอษฐ์ของพระองค์ และจะทรงทำลายด้วยความรุ่งโรจน์แห่งการเสด็จมาของพระองค์ คือผู้นั้นผู้ซึ่งการมาของเขาเป็นไปตามการกระทำของซาตาน พร้อมด้วยฤทธิ์เดช หมายสำคัญ และการอัศจรรย์มุสาอย่างสารพัด และด้วยอุบายล่อลวงแห่งความอธรรมทุกอย่างในบรรดาผู้ที่กำลังพินาศ เพราะเขาเหล่านั้นไม่ได้รับความรักในความจริงเพื่อจะได้รับความรอด และเพราะเหตุนี้เอง พระเจ้าจึงทรงส่งความลุ่มหลงอย่างแรงกล้ามาเหนือเขา เพื่อให้เขาเชื่อสิ่งมุสา เพื่อว่าคนทั้งปวงที่ไม่เชื่อความจริง แต่ยินดีในความอธรรม จะได้ถูกพิพากษาลงโทษ 2 เธสะโลนิกา 2:1–12
The context of this passage is the consideration of when Christ would return the second time. Paul reminds the Thessalonians that he has already answered that concern previously when he stated, “Remember ye not, that, when I was yet with you, I told you these things?” Paul was attempting to prevent the brethren from being deceived upon the subject of “the coming of our Lord Jesus Christ, and by our gathering together unto him.”
บริบทของตอนนี้คือการพิจารณาว่าพระคริสต์จะเสด็จกลับมาครั้งที่สองเมื่อใด เปาโลเตือนชาวเธสะโลนิกาว่า ท่านได้ตอบข้อกังวลนั้นไว้แล้วก่อนหน้านี้ เมื่อท่านกล่าวว่า “Remember ye not, that, when I was yet with you, I told you these things?” เปาโลกำลังพยายามป้องกันมิให้พี่น้องถูกล่อลวงในเรื่อง “the coming of our Lord Jesus Christ, and by our gathering together unto him.”
The historians identify that half of William Miller’s message was based upon his identification of the twenty-three hundred years of Daniel chapter eight, and verse fourteen. The other half of his message, that is sometimes not recognized, is his work of refuting the false teachings concerning the Second Coming of Christ.
บรรดานักประวัติศาสตร์ระบุว่า ครึ่งหนึ่งของข่าวสารของวิลเลียม มิลเลอร์มีพื้นฐานอยู่บนการที่เขาระบุช่วงเวลาสองพันสามร้อยปีแห่งพระธรรมดาเนียล บทที่ 8 ข้อ 14 ส่วนอีกครึ่งหนึ่งของข่าวสารของเขา ซึ่งบางครั้งมิได้รับการตระหนัก คือผลงานของเขาในการหักล้างคำสอนเท็จเกี่ยวกับการเสด็จมาครั้งที่สองของพระคริสต์
Based upon the false Jesuit methodology there was (and still is) a prominent false teaching that William Miller consistently opposed. It was the false teaching that the Lord’s second coming was preceded by a thousand years of peace called the “temporal millennium” which Sister White also opposed.
บนพื้นฐานของระเบียบวิธีแบบเยซูอิตอันเป็นเท็จนั้น ได้มี (และยังคงมีอยู่) คำสอนเท็จที่เด่นชัดประการหนึ่งซึ่งวิลเลียม มิลเลอร์ได้คัดค้านอย่างสม่ำเสมอ นั่นคือคำสอนเท็จที่ว่า การเสด็จมาครั้งที่สองขององค์พระผู้เป็นเจ้าจะมีช่วงเวลาสันติสุขหนึ่งพันปีนำหน้า ซึ่งเรียกว่า “มิลเลเนียมชั่วคราว” อันเป็นคำสอนที่ซิสเตอร์ไวท์ก็คัดค้านด้วยเช่นกัน
Miller’s work was also establishing the truth of the literal return of Christ, in opposition to the various false ideas concerning the millennium that were prevalent in his history. Paul is addressing the Second Coming in 2 Thessalonians, so the passage was part of Miller’s understanding of a literal Second Coming. The chapter was “Present Truth” for Miller.
งานของมิลเลอร์ยังได้สถาปนาความจริงเรื่องการเสด็จกลับมาของพระคริสต์ตามตัวอักษรด้วย อันเป็นการคัดค้านแนวคิดอันผิดพลาดต่าง ๆ เกี่ยวกับสหัสวรรษซึ่งแพร่หลายในยุคสมัยของเขา เปาโลกำลังกล่าวถึงการเสด็จมาครั้งที่สองใน 2 เธสะโลนิกา ดังนั้น ข้อความตอนนั้นจึงเป็นส่วนหนึ่งของความเข้าใจของมิลเลอร์เกี่ยวกับการเสด็จมาครั้งที่สองตามตัวอักษร บทนั้นเป็น “สัจธรรมสำหรับกาลปัจจุบัน” สำหรับมิลเลอร์
Paul identifies an important sequence of events connected with the Second Coming, and also provides the logic of why the Thessalonians should not expect the return of the Lord in their lifetime. Paul says, “Now we beseech you, brethren, by the coming of our Lord Jesus Christ, and by our gathering together unto him.” The word “beseech” means to interrogate. Paul is reasoning out the elements associated with the Second Coming and leading his audience through a type of interrogation, meant to produce analysis of his logic by his hearers.
เปาโลชี้ให้เห็นลำดับเหตุการณ์สำคัญที่เกี่ยวเนื่องกับการเสด็จมาครั้งที่สอง และยังอธิบายเหตุผลด้วยว่าเหตุใดชาวเธสะโลนิกาจึงไม่ควรคาดหมายว่าการเสด็จกลับมาขององค์พระผู้เป็นเจ้าจะเกิดขึ้นในช่วงชั่วอายุของพวกเขา เปาโลกล่าวว่า “บัดนี้ พี่น้องทั้งหลาย เราวิงวอนท่านทั้งหลาย โดยเห็นแก่การเสด็จมาของพระเยซูคริสต์องค์พระผู้เป็นเจ้าของเรา และการที่เราจะถูกรวบรวมเข้าไปอยู่กับพระองค์” คำว่า “วิงวอน” หมายถึงการไต่ถาม เปาโลกำลังใช้เหตุผลแจกแจงองค์ประกอบต่าง ๆ ที่เกี่ยวข้องกับการเสด็จมาครั้งที่สอง และนำผู้ฟังของท่านผ่านกระบวนการไต่ถามลักษณะหนึ่ง ซึ่งมุ่งหมายให้ผู้ฟังวิเคราะห์ตรรกะของท่านเอง
The structure of his logic is that before Christ returns a second time, the papacy must be identified and reign, and that before the papacy arrives in history there must be a falling away. The falling away was yet future, so the arrival of the papacy was even beyond that. So how could anyone be deceived into thinking Christ’s return was soon? He uses several symbols of the papacy in order to establish just who that power is that is revealed after the falling away. He calls the papacy the “man of sin,” that “wicked,” “the son of perdition” and the “mystery of iniquity.” Sister White is clear these are all symbols identifying the papacy.
โครงสร้างแห่งตรรกะของท่านคือว่า ก่อนที่พระคริสต์จะเสด็จกลับมาครั้งที่สอง สันตะปาปาจะต้องถูกระบุและปกครองเสียก่อน และก่อนที่สันตะปาปาจะปรากฏขึ้นในประวัติศาสตร์ จะต้องมีการละทิ้งความเชื่อเกิดขึ้นก่อน การละทิ้งความเชื่อนั้นยังเป็นเหตุการณ์ในอนาคต ดังนั้นการมาถึงของสันตะปาปาจึงยิ่งอยู่ไกลออกไปกว่านั้นอีก แล้วผู้ใดจะถูกล่อลวงให้คิดได้อย่างไรว่าการเสด็จกลับมาของพระคริสต์ใกล้จะมาถึงแล้ว? ท่านใช้สัญลักษณ์หลายประการของสันตะปาปาเพื่อยืนยันให้เห็นชัดว่า อำนาจนั้นซึ่งถูกเปิดเผยภายหลังการละทิ้งความเชื่อคือผู้ใด ท่านเรียกสันตะปาปาว่า “มนุษย์แห่งบาป” “ผู้อธรรมคนนั้น” “บุตรแห่งความพินาศ” และ “ความลึกลับแห่งความชั่วช้า” ซิสเตอร์ไวท์กล่าวไว้อย่างชัดเจนว่า สิ่งเหล่านี้ล้วนเป็นสัญลักษณ์ที่ชี้บ่งถึงสันตะปาปา.
“But before the coming of Christ, important developments in the religious world, foretold in prophecy, were to take place. The apostle declared: ‘Be not soon shaken in mind, or be troubled, neither by spirit, nor by word, nor by letter as from us, as that the day of Christ is at hand. Let no man deceive you by any means: for that day shall not come, except there come a falling away first, and that man of sin be revealed, the son of perdition; who opposeth and exalteth himself above all that is called God, or that is worshiped; so that he as God sitteth in the temple of God, showing himself that he is God.’
“แต่ก่อนการเสด็จมาของพระคริสต์ จะต้องมีความเปลี่ยนแปลงสำคัญในโลกฝ่ายศาสนาเกิดขึ้นตามที่ได้มีการพยากรณ์ไว้ อัครทูตได้ประกาศว่า ‘อย่าให้ใจของท่านหวั่นไหวง่าย หรือให้ตกใจ ไม่ว่าจะโดยวิญญาณ โดยถ้อยคำ หรือโดยจดหมายเสมือนหนึ่งว่ามาจากเรา ว่าพระคริสต์ได้เสด็จมาใกล้แล้ว อย่าให้ผู้ใดล่อลวงท่านไม่ว่าด้วยวิธีใด เพราะวันนั้นจะยังไม่มาถึง จนกว่าจะเกิดการละทิ้งเสียก่อน และมนุษย์แห่งบาปนั้นจะปรากฏตัว คือบุตรแห่งความพินาศ ผู้ซึ่งต่อต้านและยกตนขึ้นเหนือทุกสิ่งที่ได้ชื่อว่าเป็นพระเจ้า หรือสิ่งที่มนุษย์นมัสการ จนถึงกับนั่งในพระวิหารของพระเจ้า แสดงตนว่าตนเองเป็นพระเจ้า’”
“Paul’s words were not to be misinterpreted. It was not to be taught that he, by special revelation, had warned the Thessalonians of the immediate coming of Christ. Such a position would cause confusion of faith; for disappointment often leads to unbelief. The apostle therefore cautioned the brethren to receive no such message as coming from him, and he proceeded to emphasize the fact that the papal power, so clearly described by the prophet Daniel, was yet to rise and wage war against God’s people. Until this power should have performed its deadly and blasphemous work, it would be in vain for the church to look for the coming of their Lord. ‘Remember ye not,’ Paul inquired, ‘that, when I was yet with you, I told you these things?’
“ถ้อยคำของเปาโลจะต้องไม่ถูกตีความผิด มิใช่ให้มีการสั่งสอนว่าเขาโดยการทรงสำแดงพิเศษได้เตือนชาวเธสะโลนิกาไว้ถึงการเสด็จมาของพระคริสต์ในทันที ท่าทีเช่นนั้นจะก่อให้เกิดความสับสนในความเชื่อ เพราะบ่อยครั้งความผิดหวังนำไปสู่การไม่เชื่อ ด้วยเหตุนี้ อัครทูตจึงเตือนพี่น้องทั้งหลายมิให้รับข่าวสารเช่นนั้นว่าเป็นสิ่งที่มาจากเขา และท่านได้ดำเนินต่อไปโดยเน้นย้ำความจริงที่ว่า อำนาจของสันตะปาปา ซึ่งผู้เผยพระวจนะดาเนียลได้พรรณนาไว้อย่างชัดเจนนั้น ยังจะต้องลุกขึ้นและทำสงครามต่อสู้กับประชากรของพระเจ้า จนกว่าอำนาจนี้จะได้กระทำกิจอันนำความตายและเป็นการหมิ่นประมาทพระเจ้าเสร็จสิ้นเสียก่อน ก็เป็นการไร้ประโยชน์ที่คริสตจักรจะเฝ้าคอยการเสด็จมาขององค์พระผู้เป็นเจ้าของตน ‘ท่านจำไม่ได้หรือ’ เปาโลถามว่า ‘เมื่อข้าพเจ้ายังอยู่กับพวกท่าน ข้าพเจ้าได้บอกสิ่งเหล่านี้แก่ท่านแล้ว?’”
“Terrible were the trials that were to beset the true church. Even at the time when the apostle was writing, the ‘mystery of iniquity’ had already begun to work. The developments that were to take place in the future were to be ‘after the working of Satan with all power and signs and lying wonders, and with all deceivableness of unrighteousness in them that perish.’
การทดลองอันน่าสะพรึงกลัวที่จะเข้ามารุมเร้าคริสตจักรที่แท้จริงนั้นร้ายแรงยิ่งนัก แม้ในเวลาที่อัครทูตกำลังเขียนอยู่ “อธรรมล้ำลึก” ก็ได้เริ่มทำงานแล้ว ความเป็นไปต่าง ๆ ที่จะเกิดขึ้นในภายหน้านั้นจะเป็นไป “ตามการกระทำของซาตาน ด้วยฤทธิ์เดชทั้งสิ้น และหมายสำคัญ และการอัศจรรย์อันเป็นเท็จทั้งปวง และด้วยอุบายอธรรมทุกอย่างในหมู่คนเหล่านั้นที่กำลังพินาศ”
“Especially solemn is the apostle’s statement regarding those who should refuse to receive ‘the love of the truth.’ ‘For this cause,’ he declared of all who should deliberately reject the messages of truth, ‘God shall send them strong delusion, that they should believe a lie: that they all might be damned who believed not the truth, but had pleasure in unrighteousness.’ Men cannot with impunity reject the warnings that God in mercy sends them. From those who persist in turning from these warnings, God withdraws His Spirit, leaving them to the deceptions that they love.” Acts of the Apostles, 265, 266.
“คำกล่าวของอัครทูตเกี่ยวกับบรรดาผู้ที่จะปฏิเสธไม่ยอมรับ ‘ความรักในสัจธรรม’ นั้นเคร่งขรึมอย่างยิ่ง โดยท่านได้ประกาศเกี่ยวกับคนทั้งปวงที่จงใจปฏิเสธข่าวสารแห่งสัจธรรมว่า ‘เพราะเหตุนี้ พระเจ้าจึงจะทรงปล่อยให้ความหลงผิดอย่างรุนแรงมาถึงเขา เพื่อเขาจะได้เชื่อคำมุสา เพื่อคนทั้งปวงที่ไม่เชื่อสัจธรรม แต่ยินดีในความอธรรม จะต้องถูกพิพากษาลงโทษ’ มนุษย์ไม่อาจปฏิเสธคำเตือนซึ่งพระเจ้าทรงส่งมาให้ด้วยพระเมตตาโดยปราศจากผลร้ายได้ จากบรรดาผู้ที่ยังคงหันหนีจากคำเตือนเหล่านี้ พระเจ้าทรงถอนพระวิญญาณของพระองค์ไป ปล่อยเขาไว้กับการล่อลวงที่เขารัก” กิจการของอัครทูต, 265, 266.
Although Sister White directly identifies the “man of sin,” that “wicked,” “the son of perdition” and the “mystery of iniquity” from the passage of Paul, and calls it the “papal power,” she says more. She identifies that these symbols employed by Paul to identify the pope of Rome, was established from the book of Daniel, when she stated, “The apostle therefore cautioned the brethren to receive no such message as coming from him, and he proceeded to emphasize the fact that the papal power, so clearly described by the prophet Daniel, was yet to rise and wage war against God’s people. Until this power should have performed its deadly and blasphemous work, it would be in vain for the church to look for the coming of their Lord.” Paul was basing the portion of the message to the Thessalonians which identified the papacy upon Daniel chapter eleven, and verse thirty-six.
แม้ว่าซิสเตอร์ไวท์จะระบุโดยตรงว่า “มนุษย์แห่งบาป” “ผู้อธรรมคนนั้น” “บุตรแห่งความพินาศ” และ “ความล้ำลึกแห่งความชั่วช้า” จากข้อความของเปาโลนั้น คือ “อำนาจแห่งสันตะปาปา” แต่เธอกล่าวยิ่งกว่านั้นอีก เธอชี้ให้เห็นว่าสัญลักษณ์เหล่านี้ซึ่งเปาโลใช้เพื่อระบุพระสันตะปาปาแห่งกรุงโรม ได้รับการสถาปนาขึ้นจากพระธรรมดาเนียล เมื่อเธอกล่าวว่า “เหตุฉะนั้น อัครทูตจึงได้เตือนพี่น้องทั้งหลายไม่ให้รับสารเช่นนั้นว่าเป็นสิ่งที่มาจากท่าน และท่านได้ดำเนินต่อไปโดยเน้นย้ำความจริงที่ว่า อำนาจแห่งสันตะปาปา ซึ่งได้รับการพรรณนาไว้อย่างชัดเจนโดยผู้พยากรณ์ดาเนียลนั้น ยังจะต้องลุกขึ้นและทำสงครามกับประชากรของพระเจ้า จนกว่าอำนาจนี้จะได้กระทำกิจการอันร้ายแรงถึงตายและหมิ่นประมาทของมันแล้ว การที่คริสตจักรจะคอยมองหาการเสด็จมาขององค์พระผู้เป็นเจ้าของพวกเขาก็ย่อมเป็นการไร้ประโยชน์” เปาโลกำลังวางรากฐานส่วนหนึ่งของสารถึงชาวเธสะโลนิกาซึ่งระบุถึงระบบสันตะปาปาไว้บนดาเนียล บทที่สิบเอ็ด และข้อที่สามสิบหก
And the king shall do according to his will; and he shall exalt himself, and magnify himself above every god, and shall speak marvellous things against the God of gods, and shall prosper till the indignation be accomplished: for that that is determined shall be done. Daniel 11:36.
และกษัตริย์นั้นจะกระทำตามชอบใจของตน; และเขาจะยกตัวขึ้น และยกตนให้ใหญ่เหนือพระทั้งปวง, และจะกล่าวถ้อยคำอัศจรรย์ต่อสู้พระเจ้าแห่งพระทั้งปวง, และเขาจะเจริญรุ่งเรืองไปจนกว่าความพิโรธจะสำเร็จ: เพราะสิ่งซึ่งได้กำหนดไว้นั้นจะต้องสำเร็จ. ดาเนียล 11:36
When Paul identifies the pope “Who opposeth and exalteth himself above all that is called God, or that is worshipped; so that he as God sitteth in the temple of God, shewing himself that he is God,” Paul was paraphrasing the prophet Daniel’s description of the “king” that did “according to his will,” and exalted “himself and” magnified “himself above every god.” The pope is the king that speaks “marvelous things against the God of gods”, and the pope is the power that would “prosper till the” first “indignation” would “be accomplished” in 1798.
เมื่อเปาโลระบุถึงสันตะปาปาว่า “ผู้ซึ่งต่อต้านและยกตนขึ้นเหนือทุกสิ่งที่เขาเรียกว่าพระเจ้า หรือที่เขานมัสการ จนถึงกับนั่งในพระวิหารของพระเจ้าเสมือนเป็นพระเจ้า แสดงตนว่าตนเองเป็นพระเจ้า” เปาโลก็กำลังถอดความคำพรรณนาของผู้เผยพระวจนะดาเนียลเกี่ยวกับ “กษัตริย์” ผู้ที่ได้กระทำ “ตามใจชอบของตน” และยก “ตนขึ้น” ทั้งทั้งกระทำให้ “ตนใหญ่ยิ่งเหนือพระทั้งปวง” สันตะปาปาคือกษัตริย์ผู้กล่าว “ถ้อยคำอัศจรรย์ต่อสู้พระเจ้าแห่งพระทั้งหลาย” และสันตะปาปาคืออำนาจที่จะ “จำเริญขึ้นจนกว่า” “พระพิโรธ” ครั้งแรกจะ “สำเร็จ” ในปี 1798.
Daniel eleven, and verse thirty-six is absolutely essential to understand correctly if the increase of knowledge in 1989 is to be understood correctly. For this reason the false teaching that the king in the verse was France, as introduced by Uriah Smith, was introduced in the first generation of Adventism (1863 to 1888). Smith changed the text of verse thirty-six from “the” king (which is the papacy that was being described in the previous verses) to “a” king (any king) in order to ascribe to atheistic France the characteristics of Rome’s worship style, but that was just a jumping-off point to put forth his pet theory about Turkey being the king of the north in verse forty and onward.
ดาเนียลบทที่สิบเอ็ด และข้อที่สามสิบหก เป็นสิ่งจำเป็นอย่างยิ่งที่จะต้องเข้าใจให้ถูกต้อง หากการเพิ่มพูนแห่งความรู้ในปี 1989 จะถูกเข้าใจอย่างถูกต้อง ด้วยเหตุนี้ คำสอนอันเป็นเท็จที่ว่ากษัตริย์ในข้อนั้นคือฝรั่งเศส ดังที่อุไรยาห์ สมิธได้นำเสนอไว้ จึงได้ถูกนำเข้าสู่คนรุ่นแรกของแอ๊ดเวนติสม์ (1863 ถึง 1888) สมิธได้เปลี่ยนข้อความของข้อที่สามสิบหกจาก “กษัตริย์นั้น” (ซึ่งคือสันตะสำนักที่กำลังถูกพรรณนาอยู่ในข้อก่อนหน้า) เป็น “กษัตริย์องค์หนึ่ง” (กษัตริย์องค์ใดก็ได้) เพื่อจะกำหนดลักษณะแห่งรูปแบบการนมัสการของโรมให้แก่ฝรั่งเศสผู้ไม่นับถือพระเจ้า แต่นั่นเป็นเพียงจุดเริ่มต้นเพื่อเสนอทฤษฎีที่เขายึดถือเป็นพิเศษเกี่ยวกับตุรกีว่าเป็นกษัตริย์ฝ่ายเหนือในข้อที่สี่สิบและต่อจากนั้นไป
Satan began early to obscure the fact that the king in the verse, is the papacy, and it is the apostle Paul who provides Daniel’s testimony with a second witness to this fact. Sister White provided the third witness.
ซาตานได้เริ่มต้นตั้งแต่แรกเพื่อปิดบังข้อเท็จจริงที่ว่า กษัตริย์ในข้อพระคัมภีร์นั้นคือสันตะปาปา และเป็นอัครทูตเปาโลผู้ซึ่งจัดหาพยานคนที่สองให้แก่คำพยานของดาเนียลต่อข้อเท็จจริงนี้ ซิสเตอร์ไวท์ได้ให้พยานคนที่สาม.
Not only did Satan seek to obscure the truth about the king in the verse being the pope, but by misdirecting the truth contained in the verse, Satan also made obscure the significance of what the “indignation” in the verse represented. The papacy in the verse was to prosper until 1798 when it was delivered its deadly wound. 1798 is the end of the twenty-five hundred and twenty years of God’s indignation that was carried out against the northern kingdom of Israel, beginning in 723 BC.
ซาตานมิได้เพียงพยายามทำให้ความจริงที่ว่ากษัตริย์ในข้อนั้นคือพระสันตะปาปาถูกปิดบังเท่านั้น แต่โดยการบิดเบือนความจริงที่อยู่ในข้อนั้น ซาตานยังทำให้ความสำคัญของสิ่งที่ “ความพิโรธ” ในข้อนั้นเป็นตัวแทนอยู่นั้นเลือนรางไปด้วย พระสันตะปาปาในข้อนั้นจะรุ่งเรืองต่อไปจนถึงปี ค.ศ. 1798 เมื่อได้รับบาดแผลถึงตาย ปี ค.ศ. 1798 คือจุดสิ้นสุดของช่วงเวลาสองพันห้าร้อยยี่สิบปีแห่งความพิโรธของพระเจ้าซึ่งได้ถูกดำเนินการต่ออาณาจักรฝ่ายเหนือของอิสราเอล โดยเริ่มต้นในปี 723 ก่อนคริสตกาล.
If Adventism had defended and upheld the “seven times,” in 1863, it would have been virtually impossible for Uriah Smith to get away with such foolishness about verse thirty-six, for the “indignation” would have been understood as representing God’s first indignation of “seven times,” thus having no connection whatsoever with France. The increase of knowledge in 1989 is supported by Paul in the passage, and for this reason the warning of Paul in the passage concerning those who do not receive the love of the truth, but receive strong delusion, do so through their rejection of the truths Paul presents in the passage. One of those truths is the correct identification of the king of the north in Daniel chapter eleven, verses forty through forty-five.
หากอาเวนติสต์ได้ปกป้องและยึดถือเรื่อง “เจ็ดกาลเวลา” ไว้ในปี 1863 ย่อมแทบเป็นไปไม่ได้เลยที่อูไรยาห์ สมิธจะหลีกเลี่ยงความผิดพลาดอันเขลานั้นเกี่ยวกับข้อที่สามสิบหกได้ เพราะว่า “ความกริ้ว” คงจะถูกเข้าใจว่าเป็นตัวแทนแห่งความกริ้วครั้งแรกของพระเจ้าซึ่งเป็น “เจ็ดกาลเวลา” จึงไม่มีความเกี่ยวข้องใด ๆ กับฝรั่งเศสเลยแม้แต่น้อย การเพิ่มพูนขึ้นของความรู้ในปี 1989 ได้รับการสนับสนุนโดยเปาโลในข้อความตอนนั้น และด้วยเหตุนี้ คำเตือนของเปาโลในข้อความตอนนั้นเกี่ยวกับบรรดาผู้ที่ไม่รับความรักแห่งความจริง แต่กลับรับความลวงอันแรงกล้า จึงเกิดขึ้นผ่านการที่พวกเขาปฏิเสธความจริงต่าง ๆ ที่เปาโลนำเสนอไว้ในข้อความตอนนั้น ความจริงประการหนึ่งในบรรดานั้น คือการระบุได้อย่างถูกต้องว่ากษัตริย์ฝ่ายเหนือในดาเนียล บทที่สิบเอ็ด ข้อสี่สิบถึงข้อสี่สิบห้า คือผู้ใด
In the passage, after Paul identifies the pope of Rome, he identifies a sequence of events at the end of the world leading up to the Second Coming of Christ, which is the subject of the passage. He states, “then shall that Wicked be revealed.” That “wicked” is the pope, “whom the Lord shall consume with the spirit of his mouth, and shall destroy with the brightness of his coming.” Then Paul says “Even him, whose coming is after the working of Satan with all power and signs and lying wonders.” Jesus is the one “whose coming is after the working of Satan.”
ในตอนนั้น หลังจากที่เปาโลได้ระบุถึงพระสันตะปาปาแห่งกรุงโรมแล้ว เขาก็ได้ระบุลำดับเหตุการณ์ในวาระสุดท้ายของโลกซึ่งนำไปสู่การเสด็จมาครั้งที่สองของพระคริสต์ อันเป็นหัวข้อของตอนนั้น เขากล่าวว่า “แล้วผู้อธรรมคนนั้นจะปรากฏขึ้น” “ผู้อธรรม” นั้นคือพระสันตะปาปา “ซึ่งองค์พระผู้เป็นเจ้าจะทรงผลาญเสียด้วยลมพระโอษฐ์ของพระองค์ และจะทรงทำลายเสียด้วยความรุ่งโรจน์แห่งการเสด็จมาของพระองค์” จากนั้นเปาโลกล่าวว่า “คือผู้นั้น ผู้ซึ่งการมาของเขาเป็นไปตามการกระทำของซาตาน พร้อมด้วยฤทธิ์เดชและหมายสำคัญทั้งปวง และการอัศจรรย์อันเท็จ” พระเยซูทรงเป็นผู้ “ซึ่งการมาของพระองค์เป็นไปตามการกระทำของซาตาน”
Satan’s miraculous working is the period of time from the soon-coming Sunday Law, until Michael stands up and human probation closes. Satan accomplishes no miracles during the Seven Last Plagues that are poured out from the close of probation until Christ returns.
การสำแดงอัศจรรย์ของซาตานคือช่วงเวลาตั้งแต่กฎหมายวันอาทิตย์ซึ่งกำลังจะมาถึงในไม่ช้า จนถึงเวลาที่มีคาเอลทรงลุกขึ้นและเวลาทดลองของมนุษย์สิ้นสุดลง ซาตานมิได้กระทำการอัศจรรย์ใด ๆ ในระหว่างภัยพิบัติเจ็ดประการสุดท้ายซึ่งถูกเทลงมาตั้งแต่การสิ้นสุดของเวลาทดลองนั้น จนกระทั่งพระคริสต์เสด็จกลับมา
“Says Christ, ‘By their fruits ye shall know them.’ If those through whom cures are performed, are disposed, on account of these manifestations, to excuse their neglect of the law of God and continue in disobedience, though they have power to any and every extent, it does not follow that they have the great power of God. On the contrary, it is the miracle-working power of the great deceiver. He is a transgressor of the moral law, and employs every device that he can master to blind men to its true character. We are warned that in the last days he will work with signs and lying wonders. And he will continue these wonders until the close of probation, that he may point to them as evidence that he is an angel of light and not of darkness.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 911.
“พระคริสต์ตรัสว่า ‘ท่านจะรู้จักพวกเขาได้ด้วยผลของเขา’ หากผู้ที่โดยทางเขาได้มีการรักษาโรคเกิดขึ้นนั้น มีแนวโน้มที่จะอาศัยการสำแดงเหล่านี้เป็นข้ออ้างสำหรับการละเลยพระบัญญัติของพระเจ้า และยังคงอยู่ในความไม่เชื่อฟัง แม้ว่าพวกเขาจะมีอำนาจได้มากเพียงใดและในทุกระดับก็ตาม ก็หาได้เป็นข้อสรุปว่าพวกเขามีฤทธานุภาพยิ่งใหญ่ของพระเจ้าไม่ ตรงกันข้าม นั่นคืออำนาจแห่งการทำการอัศจรรย์ของผู้ล่อลวงผู้ยิ่งใหญ่ เขาเป็นผู้ละเมิดพระราชบัญญัติฝ่ายศีลธรรม และใช้ทุกอุบายที่เขาสามารถคิดค้นได้เพื่อทำให้มนุษย์ตาบอดต่อพระลักษณะที่แท้จริงของพระราชบัญญัตินั้น เราได้รับคำเตือนว่าในวาระสุดท้ายเขาจะกระทำการด้วยหมายสำคัญและการอัศจรรย์ลวง และเขาจะยังคงทำการอัศจรรย์เหล่านี้ต่อไปจนสิ้นสุดเวลาการทดลอง เพื่อที่เขาจะชี้ไปยังสิ่งเหล่านั้นเป็นหลักฐานว่าเขาเป็นทูตสวรรค์แห่งความสว่าง มิใช่แห่งความมืด” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 911.
Paul identifies that there would be a falling away that preceded the revealing of the papacy, and that Christ’s Second Coming would take place “after” the marvelous working of Satan. Satan’s marvelous working begins at the Sunday law in the United States, and ends at the arrival of the close of probation and the seven last plagues. Satan’s marvelous working begins at the Sunday law in the United States.
เปาโลระบุว่าจะมีการละทิ้งความเชื่อเกิดขึ้นก่อนการปรากฏของสันตะปาปา และการเสด็จมาครั้งที่สองของพระคริสต์จะเกิดขึ้น “ภายหลัง” การกระทำอันน่าอัศจรรย์ของซาตาน การกระทำอันน่าอัศจรรย์ของซาตานเริ่มต้นขึ้น ณ เวลาที่มีกฎหมายวันอาทิตย์ในสหรัฐอเมริกา และสิ้นสุดลงเมื่อถึงเวลาปิดประตูพระกรุณาและภัยพิบัติเจ็ดประการสุดท้าย การกระทำอันน่าอัศจรรย์ของซาตานเริ่มต้นขึ้น ณ เวลาที่มีกฎหมายวันอาทิตย์ในสหรัฐอเมริกา
“By the decree enforcing the institution of the Papacy in violation of the law of God, our nation will disconnect herself fully from righteousness. When Protestantism shall stretch her hand across the gulf to grasp the hand of the Roman power, when she shall reach over the abyss to clasp hands with Spiritualism, when, under the influence of this threefold union, our country shall repudiate every principle of its Constitution as a Protestant and republican government, and shall make provision for the propagation of papal falsehoods and delusions, then we may know that the time has come for the marvelous working of Satan and that the end is near.” Testimonies, volume 5, 451.
“โดยพระราชกฤษฎีกาที่บังคับใช้การสถาปนาระบอบพระสันตะปาปา อันเป็นการละเมิดต่อพระบัญญัติของพระเจ้า ชาติของเราจะตัดขาดตนเองออกจากความชอบธรรมโดยสิ้นเชิง เมื่อโปรเตสแตนต์จะยื่นมือของตนข้ามห้วงเหวเพื่อกุมมือแห่งอำนาจโรมัน เมื่อเขาจะเอื้อมข้ามเหวลึกเพื่อประสานมือกับลัทธิวิญญาณนิยม เมื่อภายใต้อิทธิพลของการรวมตัวเป็นหนึ่งสามประการนี้ ประเทศของเราจะปฏิเสธทุกหลักการแห่งรัฐธรรมนูญของตนในฐานะรัฐบาลโปรเตสแตนต์และสาธารณรัฐ และจะจัดให้มีการเผยแพร่ความเท็จและการล่อลวงของสันตะปาปา เมื่อนั้นเราย่อมรู้ได้ว่า เวลาสำหรับการสำแดงฤทธานุภาพอันน่าอัศจรรย์ของซาตานมาถึงแล้ว และอวสานก็อยู่ใกล้แล้ว” Testimonies, เล่ม 5, หน้า 451.
The Sunday law is the end of the sixth kingdom, the earth beast of Revelation chapter thirteen. The earth beast began to reign at the end of the twelve hundred and sixty years of papal rule in 1798. The papacy was therefore revealed in the year 538, though her work to take control of the world was already active when Paul penned his words. Before the year 538, there would be a falling away that preceded the revealing of the man of sin, sitting in the temple of God.
กฎหมายวันอาทิตย์คือจุดสิ้นสุดของอาณาจักรที่หก คือสัตว์ร้ายจากแผ่นดินในวิวรณ์บทที่สิบสาม สัตว์ร้ายจากแผ่นดินเริ่มครอบครองอำนาจเมื่อสิ้นสุดหนึ่งพันสองร้อยหกสิบปีแห่งการปกครองของสันตะปาปาในปี ค.ศ. 1798 ฉะนั้น สันตะปาปาจึงได้รับการสำแดงในปี ค.ศ. 538 แม้ว่ากิจการของนางในการเข้ายึดครองโลกได้ดำเนินอยู่แล้วเมื่อเปาโลได้เขียนถ้อยคำของท่าน ก่อนปี ค.ศ. 538 จะต้องมีการละทิ้งความเชื่อเสียก่อน ซึ่งเกิดขึ้นก่อนการสำแดงของมนุษย์แห่งบาป ผู้ซึ่งนั่งอยู่ในพระวิหารของพระเจ้า
The falling away was represented by the church of Pergamos when the Christian church compromised with the religion of paganism, as symbolized by the emperor Constantine. Paul was identifying the prophetic waymarks that must occur before the Second Coming of Christ. After rehearsing what he had previously taught the Thessalonians, he then asks if they did not remember that he had previously taught them these truths? He then reminds them they should also remember that he taught them that a power would “withholdeth” the papacy “that” the papacy “might be revealed in his time?” The word “witholdeth” means to restrain. The word “withholdeth” is later in the same passage translated as “now letteth.”
การทรยศความเชื่อนั้นได้ถูกแทนไว้โดยคริสตจักรแห่งเปอร์กามอส เมื่อคริสตจักรคริสเตียนประนีประนอมกับศาสนานอกรีต ดังที่มีสัญลักษณ์แทนไว้โดยจักรพรรดิคอนสแตนติน เปาโลกำลังระบุหมุดหมายเชิงพยากรณ์ที่จำเป็นต้องเกิดขึ้นก่อนการเสด็จมาครั้งที่สองของพระคริสต์ ภายหลังจากทบทวนสิ่งที่ท่านเคยสอนชาวเธสะโลนิกามาก่อนแล้ว ท่านจึงถามว่า พวกเขามิได้จำได้หรือว่าท่านเคยสอนความจริงเหล่านี้แก่พวกเขามาก่อน? จากนั้นท่านเตือนพวกเขาว่า พวกเขาควรจำได้เช่นกันว่าท่านได้สอนพวกเขาว่า จะมีอำนาจหนึ่งซึ่งจะ “ขัดขวางไว้” ฝ่ายสันตะปาปา “เพื่อว่า” ฝ่ายสันตะปาปา “จะได้ถูกเปิดเผยในเวลาของตน”? คำว่า “ขัดขวางไว้” หมายถึง การยับยั้ง คำว่า “ขัดขวางไว้” ในตอนเดียวกันนี้ ภายหลังได้แปลว่า “บัดนี้ยังยับยั้งอยู่”
The passage is therefore correctly represented as; “And now ye know what restrains the papacy, that the papacy might be revealed in his time. For the mystery of iniquity (the papacy) doth already work: only he who now restrains the papacy, will continue to restrain the papacy until he be taken out of the way.” When William Miller recognized this passage in Thessalonians he realized that the power that prevented the papacy from ascending to the throne of the earth in the year 538, was pagan Rome, and that pagan Rome would restrain the rise of the papal power, until pagan Rome was “taken out of the way.”
ดังนั้น ข้อความตอนนี้จึงอาจถ่ายทอดได้อย่างถูกต้องว่า “และบัดนี้ท่านทั้งหลายก็รู้สิ่งที่ยับยั้งสันตะปาปาไว้ เพื่อว่าสันตะปาปาจะได้ถูกเผยให้ปรากฏในเวลาของเขา เพราะว่าความลึกลับแห่งความชั่วช้านั้น (คือสันตะปาปา) ก็กำลังทำงานอยู่แล้ว เพียงแต่ผู้ที่บัดนี้ยับยั้งสันตะปาปาอยู่ ก็จะยังคงยับยั้งสันตะปาปาต่อไป จนกว่าเขาจะถูกนำออกไปให้พ้นทาง” เมื่อวิลเลียม มิลเลอร์เข้าใจข้อความตอนนี้ในพระธรรมเธสะโลนิกา เขาก็ตระหนักว่าอำนาจซึ่งขัดขวางมิให้สันตะปาปาขึ้นครองบัลลังก์แห่งพิภพในปี ค.ศ. 538 ก็คือโรมนอกศาสนา และว่าโรมนอกศาสนาจะยับยั้งการขึ้นมาของอำนาจฝ่ายสันตะปาปาไว้ จนกว่าโรมนอกศาสนาจะ “ถูกนำออกไปให้พ้นทาง”
“During, the twelve years I was a deist, I read all histories I could find; but now I loved the Bible. It taught of Jesus! But still there was a good deal of the Bible that was dark to me. In 1818 or 19, while conversing with a friend! To whom I made a visit, and who had known and heard me talk while I was a deist, he inquired, in rather a significant manner, ‘What do you think of this text, and that?’ referring to the old texts I objected to while a deist. I understood what he was about, and replied—If you will give me time, I will tell you what they mean. ‘How long time do you want?’ I don’t know, but I will tell you, I replied, for I could not believe that God had given a revelation that could not be understood I then resolved to study my Bible, believing I could find out what the Holy Spirit meant. But as soon as I had formed this resolution the thought came to me—‘Suppose you find a passage that you cannot understand, what will you do?’ This mode of studying the Bible then came to my mind:—I will take the words of such passages, and trace them through the Bible, and find out their meaning in this way. I had Cruden’s Concordance, which I think is the best in the world; so I took that and my Bible, and set down to my desk, and read nothing else, except the newspapers a little, for I was determined to know what my Bible meant.
“ตลอดช่วงสิบสองปีที่ข้าพเจ้าเป็นผู้นับถือลัทธิเทวนิยม ข้าพเจ้าได้อ่านหนังสือประวัติศาสตร์ทุกเล่มที่สามารถหาได้ แต่บัดนี้ข้าพเจ้ารักพระคัมภีร์ พระคัมภีร์สอนเรื่องพระเยซู! กระนั้น ก็ยังมีพระคัมภีร์อยู่มากที่ยังมืดมนสำหรับข้าพเจ้า ในปี ค.ศ. 1818 หรือ 1819 ขณะสนทนากับมิตรสหายผู้หนึ่งซึ่งข้าพเจ้าได้ไปเยี่ยม และผู้ซึ่งเคยรู้จักและได้ยินข้าพเจ้าพูดเมื่อครั้งที่ยังเป็นผู้นับถือลัทธิเทวนิยม เขาได้ถามขึ้นด้วยท่าทีที่มีนัยสำคัญอยู่มากว่า ‘ท่านคิดเห็นอย่างไรเกี่ยวกับข้อพระคัมภีร์นี้ และข้อนั้น?’ โดยอ้างถึงข้อพระคัมภีร์เดิม ๆ ที่ข้าพเจ้าเคยคัดค้านเมื่อยังเป็นผู้นับถือลัทธิเทวนิยม ข้าพเจ้าเข้าใจว่าเขาหมายถึงอะไร จึงตอบว่า—หากท่านจะให้เวลาแก่ข้าพเจ้า ข้าพเจ้าจะบอกท่านว่าข้อพระคัมภีร์เหล่านั้นหมายความว่าอย่างไร ‘ท่านต้องการเวลานานเท่าใด?’ ข้าพเจ้าไม่ทราบ แต่ข้าพเจ้าจะบอกท่าน ข้าพเจ้าตอบ เพราะข้าพเจ้าไม่อาจเชื่อได้ว่าพระเจ้าทรงประทานการสำแดงที่ไม่อาจเข้าใจได้ แล้วข้าพเจ้าจึงตั้งใจแน่วแน่ที่จะศึกษาพระคัมภีร์ของข้าพเจ้า โดยเชื่อว่าข้าพเจ้าสามารถค้นพบได้ว่าพระวิญญาณบริสุทธิ์ทรงหมายถึงอะไร แต่ทันทีที่ข้าพเจ้าได้ตั้งปณิธานนี้ขึ้น ความคิดหนึ่งก็ผุดขึ้นมาในใจข้าพเจ้าว่า—‘สมมุติว่าท่านพบตอนหนึ่งที่ท่านไม่อาจเข้าใจได้ ท่านจะทำอย่างไร?’ แล้ววิธีศึกษาพระคัมภีร์เช่นนี้ก็เกิดขึ้นในความคิดของข้าพเจ้าว่า—ข้าพเจ้าจะนำถ้อยคำของตอนพระคัมภีร์เช่นนั้นมา และติดตามคำเหล่านั้นไปตลอดทั่วทั้งพระคัมภีร์ แล้วจะค้นหาความหมายของมันด้วยวิธีนี้ ข้าพเจ้ามีหนังสือดรรชนีคำในพระคัมภีร์ของครูเดน ซึ่งข้าพเจ้าคิดว่าเป็นเล่มที่ดีที่สุดในโลก ดังนั้นข้าพเจ้าจึงหยิบหนังสือเล่มนั้นกับพระคัมภีร์ของข้าพเจ้า แล้วนั่งลงที่โต๊ะทำงานของข้าพเจ้า และไม่อ่านสิ่งอื่นใดเลย นอกจากหนังสือพิมพ์เล็กน้อย เพราะข้าพเจ้าตั้งใจแน่วแน่ว่าจะรู้ให้ได้ว่าพระคัมภีร์ของข้าพเจ้าหมายความว่าอย่างไร”
“I began at Genesis, and read on slowly; and when I came to a text that I could not understand, I searched through the Bible to find out what it meant. After I had gone through the Bible in this way, O, how bright and glorious the truth appeared! I found what I have been preaching to you. I was satisfied that the seven times terminated in 1843. Then I came to the 2300 days; they brought me to the same conclusion; but I had no thought of finding out when the Savior was coming, and I could not believe it; but the light struck me so forcibly I did not know what to do. Now, I thought, I must put on spurs and breeching; I will not go faster than the Bible, and I will not fall behind it. Whatever the Bible teaches, I will hold on to it. But still there were some texts that I could not understand.’
“ข้าพเจ้าเริ่มต้นที่ปฐมกาล และอ่านต่อไปอย่างช้า ๆ; และเมื่อมาถึงข้อพระคัมภีร์ตอนใดที่ข้าพเจ้าไม่อาจเข้าใจ ข้าพเจ้าก็ค้นไปทั่วทั้งพระคัมภีร์เพื่อให้ทราบว่ามันหมายความว่าอย่างไร หลังจากที่ข้าพเจ้าได้ศึกษาพระคัมภีร์ตลอดทั้งเล่มด้วยวิธีนี้แล้ว โอ ความจริงนั้นก็ปรากฏสว่างเจิดจ้าและรุ่งโรจน์เพียงใด! ข้าพเจ้าพบสิ่งที่ข้าพเจ้าได้เทศนาแก่ท่านทั้งหลาย ข้าพเจ้ามั่นใจว่าเจ็ดกาลเวลาได้สิ้นสุดลงในปี 1843 แล้ว จากนั้นข้าพเจ้าก็มาถึง 2300 วัน; มันนำข้าพเจ้าไปสู่ข้อสรุปเดียวกัน; แต่ข้าพเจ้าไม่เคยคิดเลยว่าจะค้นพบว่าพระผู้ช่วยให้รอดจะเสด็จมาเมื่อใด และข้าพเจ้าก็ไม่อาจเชื่อได้; แต่ความสว่างนั้นกระทบข้าพเจ้าอย่างหนักแน่นยิ่ง จนข้าพเจ้าไม่รู้ว่าจะทำอย่างไร บัดนี้ ข้าพเจ้าคิดว่า ข้าพเจ้าต้องสวมเดือยและกางเกงขี่ม้า; ข้าพเจ้าจะไม่ไปเร็วกว่าพระคัมภีร์ และข้าพเจ้าจะไม่ล้าหลังพระคัมภีร์ด้วย สิ่งใดก็ตามที่พระคัมภีร์สอน ข้าพเจ้าจะยึดมั่นในสิ่งนั้น แต่ถึงกระนั้นก็ยังมีข้อพระคัมภีร์บางตอนที่ข้าพเจ้าไม่อาจเข้าใจได้”
“So much for his general mode of studying the Bible. On another occasion he stated his mode of settling the meaning of the text before us—the meaning of ‘the daily.’ ‘I read on,’ said he, ‘and could find no other case in which it was found, but in Daniel. I then took those words which stood in connection with it, ‘take away.’ He shall take away the daily, ‘from the time the daily shall be taken away,’ etc. I read on, and thought I should find no light on the text; finally I came to 2 Thessalonians 2:7–8. ‘For the mystery of iniquity doth already work, only he who now letteth, will let, until he be taken out of the way, and then shall that wicked be revealed,’ etc. And when I had come to that text, O, how clear and glorious the truth appeared! There it is! that is ‘the daily!’ Well, now, what does Paul mean by ‘he who now letteth,’ or hindereth? By ‘the man of sin,’ and ‘the wicked,’ Popery is meant. Well, what is it which hinders Popery from being revealed? Why, it is Paganism; well, then, ‘the daily’ must mean Paganism.” William Miller, Apollos Hale, The Second Advent Manual, 65, 66.
“เพียงเท่านี้สำหรับวิธีศึกษาพระคัมภีร์โดยทั่วไปของเขา ในอีกโอกาสหนึ่ง เขาได้กล่าวถึงวิธีของเขาในการตัดสินความหมายของข้อความที่อยู่ต่อหน้าเรา—ความหมายของคำว่า ‘เครื่องบูชาเนืองนิตย์’ เขากล่าวว่า ‘ข้าพเจ้าอ่านต่อไป และไม่อาจพบกรณีอื่นใดที่มีคำนี้ปรากฏอยู่ นอกจากในพระธรรมดาเนียล จากนั้นข้าพเจ้าจึงนำถ้อยคำที่อยู่สัมพันธ์กับคำนั้น คือ “ชิงไปเสีย” เขาจะชิงเอาเครื่องบูชาเนืองนิตย์ไปเสีย “ตั้งแต่เวลาที่เครื่องบูชาเนืองนิตย์จะถูกชิงไปเสีย” ฯลฯ ข้าพเจ้าอ่านต่อไป และคิดว่าคงจะไม่พบความกระจ่างใด ๆ เกี่ยวกับข้อความนี้ ในที่สุดข้าพเจ้าก็มาถึง 2 Thessalonians 2:7–8 “เพราะว่าลึกลับแห่งความชั่วช้านั้นก็กำลังทำงานอยู่แล้ว แต่ผู้ที่หน่วงเหนี่ยวอยู่ในขณะนี้จะยังหน่วงเหนี่ยวอยู่ จนกว่าเขาจะถูกนำออกไปเสียให้พ้นทาง แล้วคนนอกธรรมนั้นจึงจะปรากฏ” ฯลฯ และเมื่อข้าพเจ้ามาถึงข้อความนั้น โอ ความจริงก็ปรากฏชัดและรุ่งโรจน์เพียงใด! นั่นไง! นั่นคือ “เครื่องบูชาเนืองนิตย์”!’ ทีนี้ เปาโลหมายความว่าอย่างไรโดยคำว่า ‘ผู้ที่หน่วงเหนี่ยวอยู่ในขณะนี้’ หรือผู้ที่ขัดขวาง? โดย ‘คนบาป’ และ ‘คนนอกธรรม’ นั้น หมายถึงศาสนจักรโรมันคาทอลิก ถ้าเช่นนั้น อะไรเล่าที่ขัดขวางมิให้ศาสนจักรโรมันคาทอลิกถูกเผยออกมา? ก็ลัทธินอกศาสนานั่นเอง ถ้าเช่นนั้น ‘เครื่องบูชาเนืองนิตย์’ ก็ต้องหมายถึงลัทธินอกศาสนา” William Miller, Apollos Hale, The Second Advent Manual, 65, 66.
Without an understanding that “the daily” in the book of Daniel was a symbol of paganism, Miller would have been hard pressed to develop the framework that he assembled his prophetic structure upon. “The daily” is found five times in the book of Daniel, and it is always followed by a symbol of papalism. The evidence that “the daily” in the book of Daniel is paganism is located in Paul’s letter to the Thessalonians. One of the most severe warnings in God’s Word is located there, for there Paul clearly states that those who do not love the truth will be sent strong delusion. The truth that was purposely located in Thessalonians was the identification of paganism’s connection with papalism, and to reject that truth is to guarantee that strong delusion will be the consequence of that rejection.
หากปราศจากความเข้าใจว่า “เครื่องบูชาเนืองนิตย์” ในพระธรรมดาเนียลเป็นสัญลักษณ์ของลัทธินอกศาสนา มิลเลอร์ก็คงยากยิ่งที่จะพัฒนากรอบความคิดซึ่งเขาใช้เป็นฐานในการประกอบโครงสร้างคำพยากรณ์ของเขาขึ้นมา “เครื่องบูชาเนืองนิตย์” ปรากฏอยู่ห้าครั้งในพระธรรมดาเนียล และทุกครั้งล้วนตามมาด้วยสัญลักษณ์ของลัทธิสันตะปาปา หลักฐานที่ว่า “เครื่องบูชาเนืองนิตย์” ในพระธรรมดาเนียลคือลัทธินอกศาสนา ปรากฏอยู่ในจดหมายของเปาโลถึงชาวเธสะโลนิกา คำเตือนที่ร้ายแรงที่สุดประการหนึ่งในพระวจนะของพระเจ้าปรากฏอยู่ที่นั่น เพราะที่นั่นเปาโลได้กล่าวไว้อย่างชัดเจนว่าผู้ที่ไม่รักความจริงจะถูกปล่อยให้หลงผิดอย่างแรงกล้า ความจริงซึ่งได้ถูกจัดวางไว้ในพระธรรมเธสะโลนิกาโดยเจตนาคือการระบุถึงความเชื่อมโยงของลัทธินอกศาสนากับลัทธิสันตะปาปา และการปฏิเสธความจริงนั้นย่อมเป็นหลักประกันว่าความลวงอันแรงกล้าจะเป็นผลสืบเนื่องจากการปฏิเสธนั้น
We will continue this subject in the next article.
เราจะดำเนินเรื่องนี้ต่อในบทความถัดไป.
Stay yourselves, and wonder; cry ye out, and cry: they are drunken, but not with wine; they stagger, but not with strong drink. For the Lord hath poured out upon you the spirit of deep sleep, and hath closed your eyes: the prophets and your rulers, the seers hath he covered. And the vision of all is become unto you as the words of a book that is sealed, which men deliver to one that is learned, saying, Read this, I pray thee: and he saith, I cannot; for it is sealed: And the book is delivered to him that is not learned, saying, Read this, I pray thee: and he saith, I am not learned. Wherefore the Lord said, Forasmuch as this people draw near me with their mouth, and with their lips do honour me, but have removed their heart far from me, and their fear toward me is taught by the precept of men: Therefore, behold, I will proceed to do a marvellous work among this people, even a marvellous work and a wonder: for the wisdom of their wise men shall perish, and the understanding of their prudent men shall be hid. Woe unto them that seek deep to hide their counsel from the Lord, and their works are in the dark, and they say, Who seeth us? and who knoweth us? Surely your turning of things upside down shall be esteemed as the potter’s clay: for shall the work say of him that made it, He made me not? or shall the thing framed say of him that framed it, He had no understanding? Isaiah 29:9–16.
ท่านทั้งหลายจงหยุดนิ่งและประหลาดใจ จงร้องออกมาและร้องเถิด เขาทั้งหลายเมามาย แต่ไม่ใช่ด้วยเหล้าองุ่น เขาโซเซ แต่ไม่ใช่ด้วยสุราแรง เพราะพระยาห์เวห์ได้ทรงหลั่งวิญญาณแห่งความง่วงลึกลงเหนือท่านทั้งหลาย และได้ทรงปิดตาของท่าน คือบรรดาผู้เผยพระวจนะ และบรรดาผู้นำของท่าน คือผู้ที่เห็นนิมิต พระองค์ได้ทรงคลุมเขาไว้ และนิมิตทั้งสิ้นได้กลายเป็นแก่ท่านทั้งหลายดุจถ้อยคำในหนังสือที่ผนึกไว้ ซึ่งเมื่อคนทั้งหลายนำไปให้ผู้มีความรู้กล่าวว่า “ขออ่านสิ่งนี้ให้ข้าพเจ้าฟังเถิด” เขาก็กล่าวว่า “ข้าพเจ้าอ่านไม่ได้ เพราะมันถูกผนึกไว้” และเมื่อนำหนังสือนั้นไปให้ผู้ไม่มีความรู้กล่าวว่า “ขออ่านสิ่งนี้ให้ข้าพเจ้าฟังเถิด” เขาก็กล่าวว่า “ข้าพเจ้าไม่มีความรู้” เพราะฉะนั้นองค์พระผู้เป็นเจ้าจึงตรัสว่า “เพราะชนชาตินี้เข้าใกล้เราแต่ด้วยปากของตน และให้เกียรติเราแต่ด้วยริมฝีปากของตน แต่ใจของเขาอยู่ห่างไกลจากเรา และความยำเกรงที่เขามีต่อเรานั้นเป็นเพียงบัญญัติของมนุษย์ที่สั่งสอนกันมา เพราะฉะนั้น ดูเถิด เราจะกระทำการอัศจรรย์ท่ามกลางชนชาตินี้ คือการอัศจรรย์และความน่าพิศวง เพราะสติปัญญาของบรรดาคนมีปัญญาของเขาจะพินาศไป และความเข้าใจของบรรดาคนสุขุมของเขาจะถูกซ่อนไว้ วิบัติแก่ผู้ที่พยายามซ่อนแผนการของตนไว้จากพระยาห์เวห์อย่างลึกซึ้ง และการงานของเขาอยู่ในความมืด และเขากล่าวว่า ‘ผู้ใดเล่าจะเห็นเรา? และผู้ใดเล่าจะรู้จักเรา?’ แท้จริง การกลับตาลปัตรของท่านทั้งหลายนั้นจะถูกมองว่าเป็นเพียงดินเหนียวในมือช่างปั้นหม้อ เพราะสิ่งที่ถูกสร้างจะกล่าวแก่ผู้สร้างมันได้หรือว่า ‘เขามิได้สร้างข้าพเจ้า’ หรือสิ่งที่ถูกปั้นแต่งจะกล่าวแก่ผู้ปั้นแต่งมันได้หรือว่า ‘เขาไม่มีความเข้าใจ’?” อิสยาห์ 29:9–16