John the Baptist was a connecting link prophet.
ยอห์นผู้ให้บัพติศมาเป็นผู้พยากรณ์ที่เป็นข้อต่อเชื่อมโยง
“The prophet John was the connecting link between the two dispensations. As God’s representative he stood forth to show the relation of the law and the prophets to the Christian dispensation. He was the lesser light, which was to be followed by a greater. The mind of John was illuminated by the Holy Spirit, that he might shed light upon his people; but no other light ever has shone or ever will shine so clearly upon fallen man as that which emanated from the teaching and example of Jesus. Christ and His mission had been but dimly understood as typified in the shadowy sacrifices. Even John had not fully comprehended the future, immortal life through the Saviour.” The Desire of Ages, 220.
“ผู้เผยพระวจนะยอห์นเป็นข้อต่อเชื่อมระหว่างยุคการทรงจัดการทั้งสอง ในฐานะผู้แทนของพระเจ้า เขาได้ยืนขึ้นเพื่อสำแดงความสัมพันธ์ระหว่างธรรมบัญญัติกับบรรดาผู้เผยพระวจนะต่อยุคการทรงจัดการแห่งคริสเตียน เขาเป็นแสงสว่างที่น้อยกว่า ซึ่งจะต้องมีแสงสว่างที่ยิ่งใหญ่กว่าติดตามมา จิตใจของยอห์นได้รับการส่องสว่างโดยพระวิญญาณบริสุทธิ์ เพื่อเขาจะได้ส่องแสงแก่ชนชาติของตน แต่ไม่เคยมี และจะไม่มีแสงสว่างอื่นใดส่องแก่มนุษย์ที่ล้มลงในบาปได้อย่างชัดเจนเท่ากับแสงสว่างที่แผ่ออกมาจากคำสอนและแบบอย่างของพระเยซู พระคริสต์และพระราชกิจของพระองค์เป็นที่เข้าใจกันได้เพียงเลือนราง ดังที่ได้ถูกแสดงเป็นแบบไว้ในเครื่องบูชาอันเป็นเงาแห่งสิ่งที่จะมานั้น แม้แต่ยอห์นเองก็ยังมิได้เข้าใจอย่างถ่องแท้ถึงชีวิตอันเป็นอมตะในอนาคตผ่านทางพระผู้ช่วยให้รอด” The Desire of Ages, 220.
Jesus was also a connecting link prophet.
พระเยซูทรงเป็นผู้เผยพระวจนะผู้ทรงเป็นข้อเชื่อมโยงด้วยเช่นกัน
“Christ has led the way from earth to heaven. He forms the connecting link between the two worlds. He brings the love and condescension of God to man, and brings man up through His merits to meet the reconciliation of God. Christ is the way, the truth, and the life. It is hard work to follow on, step by step, painfully and slowly, onward and upward, in the path of purity and holiness. But Christ has made ample provision to impart new vigor and divine strength at every advance step in the divine life. This is the knowledge and experience that the hands in the office all want, and must have, or they daily bring reproach upon the cause of Christ.” Testimonies, volume 3, 193.
“พระคริสต์ได้ทรงนำทางจากแผ่นดินโลกไปสู่สวรรค์ พระองค์ทรงเป็นสายสัมพันธ์ที่เชื่อมโลกทั้งสองเข้าด้วยกัน พระองค์ทรงนำความรักและการทรงถ่อมพระองค์ของพระเจ้ามาสู่มนุษย์ และทรงยกมนุษย์ขึ้นโดยผ่านพระคุณความชอบของพระองค์ เพื่อให้มาพบกับการคืนดีกับพระเจ้า พระคริสต์ทรงเป็นทางนั้น เป็นความจริง และเป็นชีวิต การติดตามต่อไปทีละก้าว อย่างยากลำบากและเชื่องช้า มุ่งไปข้างหน้าและสูงขึ้นในวิถีแห่งความบริสุทธิ์และความศักดิ์สิทธิ์นั้น เป็นงานอันหนัก แต่พระคริสต์ได้ทรงจัดเตรียมไว้อย่างเพียงพอที่จะประทานพละกำลังใหม่และฤทธานุภาพจากพระเจ้าในทุกก้าวแห่งความก้าวหน้าในชีวิตฝ่ายพระเจ้า นี่คือความรู้และประสบการณ์ที่บรรดาผู้ปฏิบัติงานในสำนักงานล้วนต้องการ และจำต้องมี มิฉะนั้นพวกเขาย่อมนำความอัปยศมาสู่พระราชกิจของพระคริสต์ทุกวัน” Testimonies, volume 3, 193.
John the Baptist’s prophetic work included connecting the dispensation of the earthly to the heavenly sanctuary. The first words John said when he first saw Jesus was:
งานเชิงพยากรณ์ของยอห์นผู้ให้บัพติศมารวมถึงการเชื่อมโยงยุคการบริหารแห่งสิ่งฝ่ายโลกเข้ากับสถานนมัสการฝ่ายสวรรค์ คำแรกที่ยอห์นกล่าวเมื่อเขาเห็นพระเยซูเป็นครั้งแรกคือ:
The next day John seeth Jesus coming unto him, and saith, Behold the Lamb of God, which taketh away the sin of the world. John 1:29.
วันรุ่งขึ้น ยอห์นเห็นพระเยซูเสด็จมาหาเขา จึงกล่าวว่า ดูเถิด พระเมษโปดกของพระเจ้า ผู้ทรงรับบาปของโลกไป ยอห์น 1:29
But even though John was to identify the transition from ancient Israel unto spiritual Israel, his understanding of that transition was limited.
แต่แม้ว่ายอห์นจะต้องชี้ให้เห็นถึงการเปลี่ยนผ่านจากอิสราเอลฝ่ายโบราณสู่อิสราเอลฝ่ายวิญญาณ ความเข้าใจของเขาเกี่ยวกับการเปลี่ยนผ่านนั้นก็ยังมีขอบเขตจำกัด
“Said Christ, in vindication of John, ‘But what went ye out for to see? A prophet? yea, I say unto you, and more than a prophet.’ Not only was John a prophet to foretell future events, but he was a child of promise, filled with the Holy Spirit from his birth, and was ordained of God to execute a special work as a reformer, in preparing a people for the reception of Christ. The prophet John was the connecting link between the two dispensations.
พระคริสต์ตรัสเพื่อปกป้องยอห์นว่า “แต่ท่านทั้งหลายออกไปดูอะไรเล่า? ดูผู้เผยพระวจนะหรือ? ใช่ เราบอกท่านทั้งหลายว่า ผู้นั้นยิ่งกว่าผู้เผยพระวจนะอีก” ยอห์นมิได้เป็นเพียงผู้เผยพระวจนะเพื่อบอกเหตุการณ์ในอนาคตเท่านั้น แต่ท่านเป็นบุตรแห่งพระสัญญา เปี่ยมด้วยพระวิญญาณบริสุทธิ์ตั้งแต่กำเนิด และได้รับการแต่งตั้งจากพระเจ้าให้กระทำภารกิจพิเศษในฐานะผู้ปฏิรูป เพื่อเตรียมชนชาติหนึ่งไว้สำหรับการรับเสด็จพระคริสต์ ผู้เผยพระวจนะยอห์นเป็นสายสัมพันธ์เชื่อมระหว่างยุคการทรงสำแดงทั้งสองยุค.
“The religion of the Jews, in consequence of their departure from God, consisted mostly in ceremony. John was the lesser light, which was to be followed by a greater light. He was to shake the confidence of the people in their traditions, and call their sins to their remembrance, and lead them to repentance; that they might be prepared to appreciate the work of Christ. God communicated to John by inspiration, illuminating the prophet that he might remove the superstition and darkness from the minds of the honest Jews, which had been, through false teachings for generations, gathering upon them.
“ศาสนาของพวกยิว อันเป็นผลสืบเนื่องจากการที่พวกเขาได้หันเหออกจากพระเจ้า มีเนื้อหาส่วนใหญ่เป็นเพียงพิธีกรรม ยอห์นเป็นแสงสว่างที่น้อยกว่า ซึ่งจะต้องมีแสงสว่างที่ยิ่งใหญ่กว่าตามมา เขามีหน้าที่สั่นคลอนความไว้วางใจของประชาชนที่มีต่อธรรมเนียมประเพณีของตน และเตือนให้พวกเขาระลึกถึงบาปของตน และนำพวกเขาไปสู่การกลับใจ เพื่อว่าพวกเขาจะได้พร้อมที่จะเห็นคุณค่าแห่งพระราชกิจของพระคริสต์ พระเจ้าทรงสื่อสารกับยอห์นโดยทางการดลใจ ทรงส่องสว่างแก่ผู้เผยพระวจนะ เพื่อให้เขาขจัดความงมงายและความมืดออกจากจิตใจของพวกยิวผู้ซื่อสัตย์ ซึ่งได้สั่งสมทับถมอยู่เหนือพวกเขาตลอดหลายชั่วอายุคน อันเนื่องมาจากคำสอนอันเป็นเท็จ”
“The least disciple that followed Jesus, that witnessed his miracles, and listened to his divine lessons of instruction, and heard the comforting words which fell from his lips, was more privileged than John the Baptist, for he had a clearer light. No other light has shone, or ever will shine, upon the intellect of sinful, fallen man, save that which was, and is, communicated through Him who is the light of the world. Christ and his mission had been but dimly understood through the shadowy sacrifices. Even John thought that the reign of Christ would be in Jerusalem, and that he would set up a temporal kingdom, the subjects of which would be holy.” Review and Herald, April 8, 1873.
“สาวกที่ต่ำต้อยที่สุดผู้ติดตามพระเยซู ผู้เป็นพยานต่อการอัศจรรย์ของพระองค์ และรับฟังบทเรียนแห่งคำสั่งสอนอันทรงพระเจ้า และได้ยินถ้อยคำปลอบประโลมที่หลั่งออกจากพระโอษฐ์ของพระองค์ ย่อมได้รับสิทธิพิเศษยิ่งกว่ายอห์นผู้ให้บัพติศมา เพราะเขาได้รับความสว่างที่แจ่มชัดกว่า ไม่มีความสว่างอื่นใดได้ส่องลงมา หรือจะส่องลงมาอีก บนสติปัญญาของมนุษย์ผู้บาปและล้มลงแล้ว เว้นแต่ความสว่างนั้นซึ่งได้ถูกถ่ายทอดมาแล้ว และกำลังถูกถ่ายทอดอยู่ ผ่านทางพระองค์ผู้ทรงเป็นความสว่างของโลก พระคริสต์และพันธกิจของพระองค์เคยเป็นที่เข้าใจได้เพียงเลือนรางผ่านทางเครื่องบูชาอันเป็นเงา แม้แต่ยอห์นเองก็คิดว่าการครอบครองของพระคริสต์จะอยู่ในกรุงเยรูซาเล็ม และว่าพระองค์จะทรงสถาปนาอาณาจักรฝ่ายโลกขึ้น ซึ่งพสกนิกรของอาณาจักรนั้นจะเป็นผู้บริสุทธิ์” Review and Herald, April 8, 1873.
The apostle Paul was also a connecting link prophet that was to identify the prophetic applications of the literal transitioning unto the spiritual. He understood that literal Jerusalem was no longer the Jerusalem of prophecy, for it then had transitioned unto heavenly Jerusalem.
อัครทูตเปาโลก็เป็นศาสดาพยากรณ์ผู้เป็นข้อต่อเชื่อมเช่นกัน ผู้ซึ่งมีหน้าที่ระบุการประยุกต์ใช้เชิงพยากรณ์ของการเปลี่ยนผ่านจากสิ่งที่เป็นตามตัวอักษรไปสู่สิ่งฝ่ายวิญญาณ เขาเข้าใจว่าเยรูซาเล็มตามตัวอักษรมิใช่เยรูซาเล็มแห่งคำพยากรณ์อีกต่อไป เพราะในเวลานั้นได้เปลี่ยนผ่านไปสู่เยรูซาเล็มฝ่ายสวรรค์แล้ว
For this Agar is mount Sinai in Arabia, and answereth to Jerusalem which now is, and is in bondage with her children. But Jerusalem which is above is free, which is the mother of us all. Galatians 4:25, 26.
เพราะอาการ์นี้คือภูเขาซีนายในแคว้นอาระเบีย และสอดคล้องกับกรุงเยรูซาเล็มซึ่งเป็นอยู่ในปัจจุบัน และตกอยู่ในความเป็นทาสพร้อมกับบุตรทั้งหลายของนาง แต่กรุงเยรูซาเล็มซึ่งอยู่เบื้องบนนั้นเป็นไท ซึ่งเป็นมารดาของเราทุกคน กาลาเทีย 4:25, 26
In chapter two of 2 Thessalonians, which we have been considering, Paul identified that literal pagan Rome was the power that restrained spiritual papal Rome from ascending to the throne until the year 538. In the chapter he identifies that the “man of sin” which is seated in the temple of God, was the same “king” that Daniel identified in chapter eleven, verse thirty-six. The proof that the “king of the north” in the last six verses of Daniel eleven is the papacy became the key to establish the framework of truth employed by Future for America from the increase of knowledge in 1989.
ในบทที่สองของพระธรรม 2 เธสะโลนิกา ซึ่งเราได้พิจารณากันนั้น เปาโลได้ชี้ว่าโรมนอกศาสนาตามตัวอักษรคืออำนาจที่ยับยั้งโรมฝ่ายจิตวิญญาณของสันตะปาปาไม่ให้ขึ้นครองบัลลังก์จนถึงปี 538 ในบทนั้นท่านระบุว่า “มนุษย์แห่งบาป” ซึ่งนั่งอยู่ในพระวิหารของพระเจ้า คือ “กษัตริย์” องค์เดียวกันกับที่ดาเนียลได้ระบุไว้ในบทที่สิบเอ็ด ข้อที่สามสิบหก หลักฐานที่ว่า “กษัตริย์ฝ่ายเหนือ” ในหกข้อสุดท้ายของดาเนียลบทที่สิบเอ็ดคือระบบสันตะปาปา ได้กลายเป็นกุญแจสำคัญในการสถาปนากรอบแห่งความจริงที่ Future for America ใช้สืบเนื่องจากความรู้ที่เพิ่มขึ้นในปี 1989.
In the same chapter, Paul identified pagan Rome’s work of restraining the rise of the papacy, until the time when pagan Rome would be taken away, and thus identified that “the daily” in the book of Daniel was pagan Rome. That truth became the very key to establish the framework of truth which produced the increase of knowledge in 1798.
ในบทเดียวกันนั้น เปาโลได้ชี้ให้เห็นถึงบทบาทของโรมนอกศาสนาในการยับยั้งการขึ้นมาของสันตะปาปา จนกว่าจะถึงเวลาที่โรมนอกศาสนาจะถูกนำออกไป และด้วยเหตุนั้นจึงได้ระบุว่า “เครื่องบูชาประจำวัน” ในพระธรรมดาเนียลคือโรมนอกศาสนา ความจริงข้อนี้เองได้กลายเป็นกุญแจสำคัญยิ่งในการสถาปนากรอบแห่งความจริง ซึ่งก่อให้เกิดความรู้ที่เพิ่มขึ้นในปี 1798
In William Miller’s history the message was proclaimed when a transition from the Philadelphian to the Laodicean movement was to take place. In Future for America’s history the transition from a Laodicean movement unto the Philadelphian movement is now taking place.
ในประวัติศาสตร์ของวิลเลียม มิลเลอร์ ข่าวสารถูกประกาศออกไปเมื่อการเปลี่ยนผ่านจากขบวนการฟีลาเดลเฟียไปสู่ขบวนการเลาดีเซียกำลังจะเกิดขึ้น ในประวัติศาสตร์ของ Future for America บัดนี้การเปลี่ยนผ่านจากขบวนการเลาดีเซียไปสู่ขบวนการฟีลาเดลเฟียกำลังเกิดขึ้นแล้ว
The truth that Paul set forth in 2 Thessalonians that identified the transition from literal pagan Rome unto spiritual papal Rome became the framework for Miller’s prophetic understanding. Both John the Baptist and Paul were raised up to explain the transition from literal to spiritual. William Miller was typified by John the Baptist and in his work it was essential that he recognized the relation and transition of pagan and papal Rome, the transition that John was raised up to identify.
ความจริงที่เปาโลได้เสนอไว้ใน 2 เธสะโลนิกา ซึ่งชี้ให้เห็นการเปลี่ยนผ่านจากกรุงโรมนอกศาสนาในความหมายตามตัวอักษรไปสู่กรุงโรมของสันตะปาปาในความหมายฝ่ายจิตวิญญาณ ได้กลายเป็นกรอบแห่งความเข้าใจเชิงพยากรณ์ของมิลเลอร์ ทั้งยอห์นผู้ให้บัพติศมาและเปาโลต่างก็ได้รับการทรงยกขึ้นมาเพื่ออธิบายการเปลี่ยนผ่านจากสิ่งที่เป็นตามตัวอักษรไปสู่สิ่งที่เป็นฝ่ายจิตวิญญาณ วิลเลียม มิลเลอร์เป็นแบบอย่างที่ยอห์นผู้ให้บัพติศมาทรงเป็นเงาไว้ล่วงหน้า และในการงานของเขา เป็นสิ่งจำเป็นอย่างยิ่งที่เขาต้องตระหนักถึงความสัมพันธ์และการเปลี่ยนผ่านระหว่างกรุงโรมนอกศาสนาและกรุงโรมของสันตะปาปา ซึ่งเป็นการเปลี่ยนผ่านที่ยอห์นได้รับการทรงยกขึ้นมาเพื่อชี้ให้เห็น.
There are five references to “the daily” in the book of Daniel, and they always precede a symbol of the papal power. In the context of the prophetic transition we are considering, all five references include the transition from literal Rome to spiritual Rome. “The daily” in the book of Daniel is one of the truths represented upon Habakkuk’s two tables, and is therefore a foundational truth that was to be defended; a truth which would ultimately become covered up with false and counterfeit jewels and coins. It is no accident that every truth represented upon the two sacred charts has direct inspired endorsements within the writings of Ellen White. To reject any of the foundational truths (including “the daily”), is to simultaneously reject the authority of the Spirit of Prophecy.
มีการกล่าวถึง “เครื่องเผาบูชาประจำวัน” อยู่ห้าครั้งในพระธรรมดาเนียล และทุกครั้งล้วนมาก่อนสัญลักษณ์แห่งอำนาจของสันตะปาปาเสมอ ในบริบทของการเปลี่ยนผ่านเชิงพยากรณ์ที่เรากำลังพิจารณาอยู่ การอ้างถึงทั้งห้าครั้งล้วนรวมถึงการเปลี่ยนผ่านจากโรมตามตัวอักษรไปสู่โรมฝ่ายจิตวิญญาณ “เครื่องเผาบูชาประจำวัน” ในพระธรรมดาเนียลเป็นหนึ่งในความจริงทั้งหลายที่ถูกนำเสนอไว้บนศิลาสองแผ่นของฮาบากุก และด้วยเหตุนี้จึงเป็นความจริงพื้นฐานที่ต้องได้รับการปกป้อง; เป็นความจริงซึ่งในที่สุดจะถูกปกคลุมไว้ด้วยอัญมณีและเหรียญอันเป็นเท็จและปลอมแปลง หาใช่เรื่องบังเอิญไม่ที่ความจริงทุกประการซึ่งถูกนำเสนอไว้บนแผนภูมิศักดิ์สิทธิ์ทั้งสองนั้น ได้รับการรับรองโดยการดลใจอย่างชัดแจ้งโดยตรงภายในงานเขียนของ Ellen White การปฏิเสธความจริงพื้นฐานประการใดประการหนึ่ง (รวมทั้ง “เครื่องเผาบูชาประจำวัน”) ย่อมเป็นการปฏิเสธสิทธิอำนาจของพระวิญญาณแห่งคำพยากรณ์ไปพร้อมกันด้วย
“Then I saw in relation to the ‘Daily,’ that the word ‘sacrifice’ was supplied by man’s wisdom, and does not belong to the text; and that the Lord gave the correct view of it to those who gave the judgment hour cry. When union existed, before 1844, nearly all were united on the correct view of the ‘Daily;’ but since 1844, in the confusion, other views have been embraced, and darkness and confusion has followed.” Review and Herald, November 1, 1850.
“แล้วข้าพเจ้าเห็นเกี่ยวกับ ‘เครื่องบูชาเนืองนิตย์’ ว่า คำว่า ‘เครื่องบูชา’ นั้นเป็นคำที่ปัญญาของมนุษย์เติมเข้าไป และมิได้เป็นส่วนหนึ่งของตัวบท; และองค์พระผู้เป็นเจ้าได้ทรงประทานความเข้าใจที่ถูกต้องเกี่ยวกับเรื่องนี้แก่บรรดาผู้ที่ประกาศเสียงร้องเรื่องโมงแห่งการพิพากษา เมื่อความเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกันยังดำรงอยู่ก่อนปี 1844 เกือบทุกคนล้วนเป็นอันหนึ่งอันเดียวกันในความเข้าใจอันถูกต้องเกี่ยวกับ ‘เครื่องบูชาเนืองนิตย์;’ แต่ตั้งแต่ปี 1844 เป็นต้นมา ท่ามกลางความสับสน ได้มีการยอมรับทัศนะอื่น ๆ และความมืดมนกับความสับสนก็ได้ติดตามมา” Review and Herald, November 1, 1850.
Those “who gave the judgment hour cry,” understood “the daily” as a symbol of paganism, and/or pagan Rome. Their understanding included the fact that they understood that the word “sacrifice” did not belong in the passage in Daniel, where it had been added by the translators (by human wisdom) of the King James Bible. The pioneer understanding also included that “the daily” was always presented in connection with one of the two symbols of the papal power, and that paganism (“the daily”), always preceded the papal symbol. They were always identified in the sequence in which they arrived into prophetic history. The books of Daniel and Revelation never deviate from the historical sequence of paganism preceding papalism, and when the book of Revelation introduces the third desolating power of the false prophet, that sequence is always upheld.
บรรดาผู้ที่ “ประกาศเสียงร้องเรื่องโมงยามแห่งการพิพากษา” เข้าใจว่า “เครื่องบูชาประจำวัน” เป็นสัญลักษณ์ของลัทธินอกศาสนา และ/หรือโรมนอกศาสนา ความเข้าใจของพวกเขารวมถึงข้อเท็จจริงที่ว่า พวกเขาเข้าใจว่าคำว่า “sacrifice” มิได้เป็นส่วนหนึ่งของข้อความในพระธรรมดาเนียล หากแต่ถูกผู้แปลพระคัมภีร์ฉบับคิงเจมส์เพิ่มเติมเข้าไป (ด้วยปัญญาของมนุษย์) ความเข้าใจของบรรพชนผู้บุกเบิกยังรวมถึงว่า “เครื่องบูชาประจำวัน” นั้นถูกนำเสนอควบคู่กับหนึ่งในสัญลักษณ์ทั้งสองของอำนาจสันตะปาปาเสมอ และลัทธินอกศาสนา (“เครื่องบูชาประจำวัน”) ก็อยู่ก่อนหน้าสัญลักษณ์ของสันตะปาปาเสมอ สิ่งเหล่านี้ถูกระบุไว้เสมอตามลำดับที่เข้ามาสู่ประวัติศาสตร์แห่งคำพยากรณ์ พระธรรมดาเนียลและวิวรณ์ไม่เคยเบี่ยงเบนจากลำดับทางประวัติศาสตร์ที่ลัทธินอกศาสนามาก่อนลัทธิสันตะปาปา และเมื่อพระธรรมวิวรณ์แนะนำอำนาจที่ทำให้เกิดความรกร้างว่างเปล่าประการที่สาม คือผู้เผยพระวจนะเท็จ ลำดับนั้นก็ยังคงได้รับการธำรงไว้เสมอ
Without Paul’s instruction that the literal things of prophecy transitioned to the spiritual in the time period of the cross, a dilemma is produced with Christ’s prediction of the destruction of Jerusalem found in all the gospels except John. The two symbols of the papacy connected with “the daily” in the book of Daniel are the abomination of desolation and the transgression of desolation. Those two symbols represent the mark of the beast (the abomination) and the image of the beast (the transgression).
หากปราศจากคำสอนของเปาโลที่ว่า สิ่งทั้งหลายตามตัวอักษรในคำพยากรณ์ได้เปลี่ยนผ่านไปสู่ฝ่ายจิตวิญญาณในช่วงเวลาแห่งกางเขนแล้ว ก็ย่อมก่อให้เกิดภาวะกลืนไม่เข้าคายไม่ออกเกี่ยวกับคำพยากรณ์ของพระคริสต์เรื่องการทำลายกรุงเยรูซาเล็ม ซึ่งปรากฏอยู่ในพระกิตติคุณทุกเล่มยกเว้นยอห์น สัญลักษณ์สองประการของพระสันตะปาปาที่เชื่อมโยงกับ “เครื่องบูชาประจำวัน” ในพระธรรมดาเนียล คือ สิ่งที่น่าสะอิดสะเอียนแห่งความรกร้าง และการละเมิดแห่งความรกร้าง สัญลักษณ์ทั้งสองนี้เป็นตัวแทนของเครื่องหมายของสัตว์ร้าย (สิ่งที่น่าสะอิดสะเอียน) และรูปเคารพของสัตว์ร้าย (การละเมิด)
The transgression that allows the papacy to murder those it deems as heretics is the combination of church and state, with the church in control of the relationship. Thus, Daniel represents the combination of church and state which is the image of the papal beast, as the transgression of desolation. The Bible identifies idolatry as an abomination, and all the idolatry of the papal power is represented with its idol sabbath, which John calls the mark of the beast, and Daniel calls the abomination that maketh desolate.
การล่วงละเมิดที่เปิดทางให้สันตะสำนักสังหารผู้ที่ตนถือว่าเป็นพวกนอกรีต คือการผนวกรวมระหว่างคริสตจักรกับรัฐ โดยมีคริสตจักรเป็นผู้ควบคุมความสัมพันธ์นั้น ดังนั้น ดาเนียลจึงแทนการผนวกรวมระหว่างคริสตจักรกับรัฐ ซึ่งเป็นรูปเคารพของสัตว์ร้ายฝ่ายสันตะสำนัก ว่าเป็นการล่วงละเมิดอันนำมาซึ่งความรกร้าง พระคัมภีร์ระบุว่าการบูชารูปเคารพเป็นสิ่งน่าสะอิดสะเอียน และการบูชารูปเคารพทั้งสิ้นของอำนาจฝ่ายสันตะสำนักนั้นถูกแทนไว้ด้วยวันสะบาโตอันเป็นรูปเคารพของมัน ซึ่งยอห์นเรียกว่าเครื่องหมายของสัตว์ร้าย และดาเนียลเรียกว่าสิ่งน่าสะอิดสะเอียนที่กระทำให้เกิดความรกร้าง
And out of one of them came forth a little horn, which waxed exceeding great, toward the south, and toward the east, and toward the pleasant land. And it waxed great, even to the host of heaven; and it cast down some of the host and of the stars to the ground, and stamped upon them. Yea, he magnified himself even to the prince of the host, and by him the daily sacrifice was taken away, and the place of his sanctuary was cast down. And an host was given him against the daily sacrifice by reason of transgression, and it cast down the truth to the ground; and it practiced, and prospered. Daniel 8:9–12.
และจากหนึ่งในเขาเหล่านั้น ก็มีเขาเล็กเขาหนึ่งงอกขึ้นมา ซึ่งทวีความใหญ่โตขึ้นอย่างยิ่ง ไปทางทิศใต้ และไปทางทิศตะวันออก และไปยังแผ่นดินอันงดงามนั้น และมันก็ทวีความใหญ่โตขึ้น กระทั่งถึงพลโยธาแห่งฟ้าสวรรค์ และมันได้เหวี่ยงบางส่วนของพลโยธาและของดวงดาวลงสู่พื้นดิน และเหยียบย่ำพวกเขา ใช่แล้ว มันได้ยกตนขึ้นแม้กระทั่งต่อเจ้านายแห่งพลโยธานั้น และโดยมัน เครื่องบูชาเนืองนิตย์ก็ถูกนำไปเสีย และสถานที่แห่งสถานบริสุทธิ์ของพระองค์ก็ถูกทลายลง และได้มีพลโยธาหนึ่งมอบให้แก่มันเพื่อต่อต้านเครื่องบูชาเนืองนิตย์ด้วยเหตุแห่งการละเมิด และมันได้เหวี่ยงความจริงลงสู่พื้นดิน และมันก็กระทำการ และจำเริญขึ้น ดาเนียล 8:9–12
We will address these verses in greater detail in another article, but in verse eleven, the power that magnified itself against Christ was pagan Rome, when they attempted to kill him at his birth and then finally did so at the cross. The verse states that “by him” (pagan Rome), “the daily was taken away.” The Hebrew word translated as “taken away” is “rum,” and it means “to lift up and exalt”. Pagan Rome would lift up and exalt the religion of paganism, and they did that very thing in history. This is why they are called “pagan” Rome.
เราจะกล่าวถึงข้อพระคัมภีร์เหล่านี้อย่างละเอียดมากยิ่งขึ้นในบทความอีกฉบับหนึ่ง แต่ในข้อสิบเอ็ด อำนาจที่ยกตนขึ้นต่อสู้กับพระคริสต์คือโรมนอกศาสนา เมื่อพวกเขาพยายามจะสังหารพระองค์ตั้งแต่เมื่อประสูติ และในที่สุดก็ได้กระทำเช่นนั้นที่กางเขน ข้อพระคัมภีร์นั้นกล่าวว่า “โดยเขา” (โรมนอกศาสนา) “การประจำวันถูกยกขึ้น” คำภาษาฮีบรูที่แปลว่า “ถูกยกขึ้น” คือ “rum” และมีความหมายว่า “ยกขึ้นและเทิดทูน” โรมนอกศาสนาจะยกขึ้นและเทิดทูนศาสนาของความเป็นนอกศาสนา และในประวัติศาสตร์พวกเขาก็ได้กระทำเช่นนั้นจริง ด้วยเหตุนี้พวกเขาจึงถูกเรียกว่า “โรมนอกศาสนา”
The next verse identifies that papal Rome, was given a “host” (military power), that was against, or was to overcome “the daily” (paganism). This also is a fact of history, for military strength was employed by the papacy (though she never has her own army), to overcome the restraint placed upon her rise to power. That power came from pagan Rome. The military power that she employed was given unto her through “transgression,” for the transgression that allowed her to control the armies of the kings that placed her on the throne in the year 538, was the transgression of the combination of church and state. First pagan Rome is addressed in verse eleven, informing the student that pagan Rome would stand up against Christ, and that it would exalt the religion of paganism.
ข้อถัดไประบุว่า โรมแห่งสันตะปาปาได้รับ “กองทัพ” (อำนาจทางทหาร) ซึ่งต่อต้าน หรือมีไว้เพื่อเอาชนะ “การถวายเนืองนิตย์” (ลัทธินอกศาสนา) นี่ก็เป็นข้อเท็จจริงทางประวัติศาสตร์ด้วย เพราะอำนาจทางทหารถูกใช้โดยสันตะปาปา (แม้นางจะไม่เคยมีกองทัพของตนเองก็ตาม) เพื่อเอาชนะข้อยับยั้งที่ขัดขวางการขึ้นสู่อำนาจของนาง อำนาจนั้นมาจากโรมนอกศาสนา อำนาจทางทหารที่นางใช้ได้รับมอบแก่เธอผ่านทาง “การละเมิด” เพราะการละเมิดที่เปิดทางให้นางควบคุมกองทัพของบรรดากษัตริย์ซึ่งสถาปนานางขึ้นบนบัลลังก์ในปี ค.ศ. 538 นั้น คือการละเมิดจากการผสมประสานระหว่างคริสตจักรกับรัฐ ประการแรก โรมนอกศาสนาถูกกล่าวถึงในข้อสิบเอ็ด เพื่อแจ้งแก่นักศึกษาว่าโรมนอกศาสนาจะลุกขึ้นต่อสู้กับพระคริสต์ และจะยกย่องศาสนาของลัทธินอกศาสนา
The next verse describes the transgression of the combination of church and state that allowed the papacy to overcome and remove the restraint that pagan Rome had exercised against her. History upholds the application of both those verses. “The daily” represents either pagan Rome, the power that stood against Christ, or the religion of paganism that was exalted by pagan Rome. The symbol of “the daily” is then followed by the papacy, as it identifies the transgression of church and state that is what empowers the papacy with an army to do its dirty work. Daniel’s third use of “the daily,” is the question that produces the answer, that is the central pillar of Adventism.
ข้อพระคัมภีร์ถัดไปบรรยายถึงการล่วงละเมิดของการผสมผสานระหว่างคริสตจักรกับรัฐ ซึ่งเปิดทางให้สันตะปาปาสามารถเอาชนะและขจัดสิ่งที่คอยยับยั้งซึ่งโรมนอกศาสนาได้ใช้ต่อต้านนางอยู่ ประวัติศาสตร์สนับสนุนการประยุกต์ใช้ข้อพระคัมภีร์ทั้งสองข้อนั้น “เครื่องบูชาประจำวัน” เป็นตัวแทนไม่ว่าโรมนอกศาสนา ซึ่งเป็นอำนาจที่ยืนหยัดต่อต้านพระคริสต์ หรือศาสนาของลัทธินอกศาสนาซึ่งได้รับการเชิดชูโดยโรมนอกศาสนา แล้วสัญลักษณ์ของ “เครื่องบูชาประจำวัน” จึงตามมาด้วยสันตะปาปา เพราะสิ่งนี้ระบุถึงการล่วงละเมิดของคริสตจักรกับรัฐซึ่งเป็นสิ่งที่เสริมอำนาจให้สันตะปาปาพร้อมด้วยกองทัพเพื่อกระทำกิจอันสกปรกของตน การใช้คำว่า “เครื่องบูชาประจำวัน” เป็นครั้งที่สามของดาเนียล คือคำถามที่ก่อให้เกิดคำตอบ ซึ่งเป็นเสาหลักศูนย์กลางของแอ๊ดเวนติสม์
Then I heard one saint speaking, and another saint said unto that certain saint which spake, How long shall be the vision concerning the daily sacrifice, and the transgression of desolation, to give both the sanctuary and the host to be trodden under foot? Daniel 8:13.
แล้วข้าพเจ้าได้ยินผู้บริสุทธิ์องค์หนึ่งกำลังพูดอยู่ และผู้บริสุทธิ์อีกองค์หนึ่งกล่าวแก่ผู้บริสุทธิ์องค์นั้นผู้ซึ่งกำลังพูดอยู่ว่า นิมิตเกี่ยวกับเครื่องบูชาประจำวัน และการล่วงละเมิดอันก่อให้เกิดความร้างเปล่านั้น จะดำเนินไปนานเท่าใด จนทั้งสถานนมัสการและกองทัพถูกเหยียบย่ำลงใต้เท้า? ดาเนียล 8:13
In this verse, the question is asked of how long shall the vision be, thus asking for an answer that represents duration, and not a point in time. The question is not on what date will the vision be fulfilled, but what is the duration of the vision. The verse does not ask “When?”, it asks, “How long?” The vision is about the desolating powers of paganism, represented as “the daily,” and papalism as represented by the transgression of the papacy that is accomplished when she commits fornication with the kings of the earth. Those two desolating powers of paganism followed by papalism were to trample down the sanctuary and the host for a period of “seven times.”
ในข้อพระคัมภีร์นี้ มีการถามว่าภาพนิมิตนั้นจะยาวนานเพียงใด จึงเป็นการถามเพื่อให้ได้คำตอบที่แสดงถึงระยะเวลา มิใช่จุดเวลา คำถามมิได้อยู่ที่ว่าภาพนิมิตจะสำเร็จเมื่อวันที่เท่าใด แต่เป็นว่าภาพนิมิตนั้นมีระยะเวลานานเท่าใด ข้อพระคัมภีร์นี้มิได้ถามว่า “เมื่อไร?” แต่ถามว่า “นานเท่าใด?” ภาพนิมิตนั้นกล่าวถึงอำนาจที่ก่อความพินาศของลัทธินอกศาสนา ซึ่งแทนไว้ด้วย “เครื่องบูชาประจำวัน” และระบอบสันตะปาปา ซึ่งแทนไว้ด้วยการละเมิดของสันตะปาปาที่สำเร็จขึ้นเมื่อเธอกระทำการล่วงประเวณีกับบรรดากษัตริย์แห่งแผ่นดินโลก อำนาจทั้งสองที่ก่อความพินาศ คือ ลัทธินอกศาสนาที่ตามมาด้วยระบอบสันตะปาปา จะย่ำยีสถานนมัสการและพลไพร่เป็นระยะเวลา “เจ็ดวาระ”
It is important to recognize that the trampling down of the literal sanctuary which began in the time of Babylon, and continued through to the destruction of Jerusalem by pagan Rome in 70 AD, was done by pagan powers from the beginning of the history to the end. Thus, it was literal paganism in the plural that trampled down the literal sanctuary and literal host (God’s people). But it was spiritual Rome that trampled down spiritual Jerusalem and spiritual Israel.
เป็นสิ่งสำคัญที่จะต้องตระหนักว่า การเหยียบย่ำสถานนมัสการตามตัวอักษรซึ่งเริ่มต้นขึ้นในสมัยบาบิโลน และดำเนินต่อเนื่องไปจนถึงการทำลายกรุงเยรูซาเล็มโดยโรมนอกศาสนาใน ค.ศ. 70 นั้น ได้กระทำโดยอำนาจนอกศาสนาต่าง ๆ ตั้งแต่ต้นประวัติศาสตร์จนถึงที่สุด ดังนั้น จึงเป็นลัทธินอกศาสนาตามตัวอักษรหลายรูปแบบที่เหยียบย่ำสถานนมัสการตามตัวอักษรและกองทัพตามตัวอักษร (ประชากรของพระเจ้า) แต่เป็นโรมฝ่ายจิตวิญญาณที่เหยียบย่ำเยรูซาเล็มฝ่ายจิตวิญญาณและอิสราเอลฝ่ายจิตวิญญาณ.
But the court which is without the temple leave out, and measure it not; for it is given unto the Gentiles: and the holy city shall they tread under foot forty and two months. And I will give power unto my two witnesses, and they shall prophesy a thousand two hundred and threescore days, clothed in sackcloth. Revelation 11:2, 3.
แต่ลานซึ่งอยู่นอกพระวิหารนั้น จงเว้นไว้ อย่าวัดเลย เพราะว่าลานนั้นได้ถูกมอบให้แก่บรรดาคนต่างชาติแล้ว และพวกเขาจะเหยียบย่ำนครบริสุทธิ์อยู่สี่สิบสองเดือน และเราจะประทานฤทธิ์เดชแก่พยานทั้งสองของเรา และเขาทั้งสองจะพยากรณ์อยู่หนึ่งพันสองร้อยหกสิบวัน โดยนุ่งห่มผ้ากระสอบ วิวรณ์ 11:2, 3
John the Baptist was a connecting link prophet that identified the change of dispensation from the earthly sanctuary to the heavenly, without knowing the fullness of his work. Paul was a connecting link prophet that identified the change of dispensation from literal Israel (the host) to spiritual Israel. The Jerusalem that was trampled down for forty-two months was spiritual Jerusalem.
ยอห์นผู้ให้บัพติศมาเป็นผู้พยากรณ์ที่เป็นข้อเชื่อมโยง ผู้ซึ่งชี้ให้เห็นการเปลี่ยนแปลงของยุคการทรงจัดสรรจากสถานนมัสการฝ่ายโลกไปสู่สถานนมัสการฝ่ายสวรรค์ โดยที่ท่านเองมิได้รู้ถึงความบริบูรณ์แห่งงานของตน เปาโลเป็นผู้พยากรณ์ที่เป็นข้อเชื่อมโยง ผู้ซึ่งชี้ให้เห็นการเปลี่ยนแปลงของยุคการทรงจัดสรรจากอิสราเอลตามตัวอักษร (พลโยธา) ไปสู่อิสราเอลฝ่ายจิตวิญญาณ เยรูซาเล็มที่ถูกเหยียบย่ำอยู่สี่สิบสองเดือนนั้นคือเยรูซาเล็มฝ่ายจิตวิญญาณ
“The periods here mentioned—forty and two months,” and ‘a thousand two hundred and threescore days’—are the same, alike representing the time in which the church of Christ was to suffer oppression from Rome. The 1260 years of papal supremacy began in A.D. 538, and would therefore terminate in 1798. At that time a French army entered Rome and made the pope a prisoner, and he died in exile. Though a new pope was soon afterward elected, the papal hierarchy has never since been able to wield the power which it before possessed.” The Great Controversy, 266.
“ช่วงเวลาที่กล่าวถึงในที่นี้—สี่สิบสองเดือน” และ “หนึ่งพันสองร้อยหกสิบวัน”—เป็นช่วงเวลาเดียวกัน ทั้งสองต่างเป็นภาพแทนเวลาเดียวกันซึ่งคริสตจักรของพระคริสต์จะต้องทนทุกข์ภายใต้การกดขี่จากโรม อำนาจสูงสุดของสันตะปาปาตลอด 1260 ปีเริ่มต้นขึ้นใน ค.ศ. 538 และดังนั้นจึงสิ้นสุดลงในปี 1798 ในเวลานั้น กองทัพฝรั่งเศสได้เข้าสู่กรุงโรมและจับพระสันตะปาปาเป็นเชลย และพระองค์สิ้นพระชนม์ในระหว่างการเนรเทศ แม้ภายหลังจากนั้นไม่นานจะมีการเลือกตั้งพระสันตะปาปาพระองค์ใหม่ขึ้น แต่ลำดับชั้นแห่งสันตะปาปาก็มิอาจใช้อำนาจเช่นที่เคยมีมาก่อนได้อีกเลย” The Great Controversy, 266.
Paul identified that at the transition which took place in the history of the cross, spiritual Jerusalem which “is above,” became the city which God chose to place his name, and literal Jerusalem ceased to be the Jerusalem of Bible prophecy.
เปาโลได้ชี้ให้เห็นว่า ณ จุดเปลี่ยนผ่านซึ่งเกิดขึ้นในประวัติศาสตร์แห่งกางเขน เยรูซาเล็มฝ่ายวิญญาณซึ่ง “อยู่เบื้องบน” ได้กลายเป็นนครซึ่งพระเจ้าทรงเลือกให้พระนามของพระองค์สถิตอยู่ และเยรูซาเล็มตามตัวอักษรก็เลิกเป็นเยรูซาเล็มแห่งคำพยากรณ์ในพระคัมภีร์ไปแล้ว
For this Agar is mount Sinai in Arabia, and answereth to Jerusalem which now is, and is in bondage with her children. But Jerusalem which is above is free, which is the mother of us all. Galatians 4:25, 26.
เพราะว่านางฮาการ์นี้คือภูเขาซีนายในแคว้นอาระเบีย และสอดคล้องกับกรุงเยรูซาเล็มซึ่งเป็นอยู่ในบัดนี้ และอยู่ในความเป็นทาสพร้อมกับบุตรทั้งหลายของนาง แต่กรุงเยรูซาเล็มซึ่งอยู่เบื้องบนนั้นเป็นไท ซึ่งเป็นมารดาของเราทุกคน กาลาเทีย 4:25, 26
This truth is essential to understand correctly, and the false application of literal Jerusalem as the symbol of Bible prophecy is part of the deception created by the Jesuits to undermine the truth that the pope of Rome is the antichrist. That false teaching produces a belief within apostate Protestantism that allows them to incorrectly look to the modern Jewish nation of Israel as a symbol of prophecy. Literal Jerusalem ceased to be God’s Jerusalem in the time of the cross.
ความจริงข้อนี้เป็นสิ่งจำเป็นอย่างยิ่งที่จะต้องเข้าใจให้ถูกต้อง และการนำเยรูซาเล็มตามตัวอักษรไปใช้อย่างผิด ๆ ในฐานะสัญลักษณ์แห่งคำพยากรณ์ในพระคัมภีร์ ก็เป็นส่วนหนึ่งของการล่อลวงที่คณะเยสุอิตสร้างขึ้นเพื่อบ่อนทำลายความจริงที่ว่าสันตะปาปาแห่งกรุงโรมคือปฏิปักษ์พระคริสต์ คำสอนอันเป็นเท็จนั้นก่อให้เกิดความเชื่อขึ้นภายในโปรเตสแตนต์ที่เสื่อมถอย ซึ่งทำให้พวกเขาหันไปมองชนชาติยิวอิสราเอลสมัยใหม่อย่างผิด ๆ ว่าเป็นสัญลักษณ์แห่งคำพยากรณ์ เยรูซาเล็มตามตัวอักษรได้สิ้นสภาพจากการเป็นเยรูซาเล็มของพระเจ้าแล้วในสมัยแห่งกางเขน
“The city of Jerusalem is no longer a sacred place. The curse of God is upon it because of the rejection and crucifixion of Christ. A dark blot of guilt rests upon it, and never again will it be a sacred place until it has been cleansed by the purifying fires of heaven. At the time when this sin-cursed earth is purified from every stain of sin, Christ will again stand upon the Mount of Olives. As His feet rest upon it, it will part asunder, and become a great plain, prepared for the city of God.” Review and Herald, July 30, 1901.
“นครเยรูซาเล็มมิได้เป็นสถานที่ศักดิ์สิทธิ์อีกต่อไป คำสาปของพระเจ้าสถิตอยู่เหนือเมืองนั้น เนื่องด้วยการปฏิเสธและการตรึงพระคริสต์บนกางเขน มลทินอันมืดมนแห่งความผิดได้ปกคลุมอยู่เหนือเมืองนั้น และมันจะไม่เป็นสถานที่ศักดิ์สิทธิ์อีกเลย จนกว่าจะได้รับการชำระให้บริสุทธิ์ด้วยไฟชำระจากสวรรค์ ในวาระที่โลกซึ่งถูกสาปเพราะบาปนี้ได้รับการชำระจากมลทินแห่งบาปทุกประการ พระคริสต์จะทรงยืนอีกครั้งบนภูเขามะกอกเทศ เมื่อพระบาทของพระองค์ประทับอยู่บนนั้น ภูเขานั้นจะแยกออก และกลายเป็นที่ราบใหญ่ ซึ่งตระเตรียมไว้สำหรับนครของพระเจ้า” Review and Herald, July 30, 1901.
The relevance of the distinction between literal Jerusalem and spiritual Jerusalem will be addressed as we consider Christ’s prophecy of the end of the world. The fourth time Daniel identifies “the daily,” is in chapter eleven.
ความสัมพันธ์ของความแตกต่างระหว่างเยรูซาเล็มตามตัวอักษรกับเยรูซาเล็มฝ่ายจิตวิญญาณจะได้รับการพิจารณาเมื่อเราศึกษาคำพยากรณ์ของพระคริสต์เกี่ยวกับอวสานของโลก ครั้งที่สี่ที่ดาเนียลกล่าวถึง “เครื่องบูชาประจำวัน” อยู่ในบทที่สิบเอ็ด
And arms shall stand on his part, and they shall pollute the sanctuary of strength, and shall take away the daily sacrifice, and they shall place the abomination that maketh desolate. Daniel 11:31.
และกำลังทหารจะยืนอยู่ฝ่ายเขา และเขาทั้งหลายจะทำให้สถานบริสุทธิ์อันเป็นที่กำลังนั้นเป็นมลทิน และจะยกเลิกเครื่องบูชาประจำวันเสีย และเขาทั้งหลายจะตั้งสิ่งน่าสะอิดสะเอียนซึ่งกระทำให้เกิดความรกร้างขึ้น ดาเนียล 11:31
This verse is identifying the work of pagan Rome in placing the papacy on the throne of the earth in the year 538. The “arms” represent the military strength of pagan Rome that stood up for the papacy beginning with Clovis, king of the Franks in the year 496. Different European kings worked for the placement of the papacy following Clovis, but the verse is identifying four things the European kings (arms) did for the papacy, once they transgressed by forming a church and state alliance with the whore of Tyre.
ข้อพระคัมภีร์ข้อนี้กำลังชี้ให้เห็นถึงงานของโรมนอกศาสนาในการสถาปนาตำแหน่งของสันตะปาปาขึ้นบนบัลลังก์แห่งแผ่นดินโลกในปี ค.ศ. 538 “วงแขน” หมายถึงกำลังทางทหารของโรมนอกศาสนา ซึ่งลุกขึ้นสนับสนุนสันตะปาปา โดยเริ่มต้นกับโคลวิส กษัตริย์แห่งชาวแฟรงก์ ในปี ค.ศ. 496 กษัตริย์ยุโรปองค์ต่าง ๆ ได้ร่วมกันดำเนินงานเพื่อสถาปนาตำแหน่งของสันตะปาปาสืบต่อจากโคลวิส แต่ข้อพระคัมภีร์ข้อนี้กำลังระบุถึงสี่ประการที่บรรดากษัตริย์ยุโรป (“วงแขน”) ได้กระทำเพื่อสันตะปาปา เมื่อพวกเขาได้ล่วงละเมิดโดยการก่อให้เกิดพันธมิตรระหว่างคริสตจักรกับรัฐร่วมกับหญิงแพศยาแห่งเมืองไทระ
Once they stood up for the papacy, they “polluted” or destroyed the city of Rome, which was the symbol of strength of both pagan and papal Rome. The pollution of the verse was carried out repeatedly through the years, as the city of Rome was brought under continuous military attacks. Those European kings (the arms), would also “take away the daily.” The Hebrew word translated as “take away” in this verse is not “rum,” as it was in chapter eight. In this verse, the word translated as “take away,” is “sur,” and it means to remove. The arms of the European kings would remove the pagan resistance to the rise of the papacy in the year 508. Then in the year 538, those arms would place the papacy on the throne of the earth. Then at the Counsel of Orleans, in that very year, the papacy implemented a Sunday law.
เมื่อพวกเขายืนหยัดสนับสนุนสันตะปาปาแล้ว พวกเขาก็ได้ “ทำให้เป็นมลทิน” หรือทำลายกรุงโรม ซึ่งเป็นสัญลักษณ์แห่งกำลังของทั้งโรมนอกศาสนาและโรมภายใต้สันตะปาปา มลทินตามที่กล่าวในข้อนี้ได้ถูกกระทำซ้ำแล้วซ้ำเล่าตลอดหลายปี เมื่อกรุงโรมตกอยู่ภายใต้การโจมตีทางทหารอย่างต่อเนื่อง กษัตริย์ยุโรปเหล่านั้น (แขน) จะ “นำเอาเครื่องเผาบูชาประจำวันออกไป” ด้วย คำภาษาฮีบรูที่แปลว่า “นำออกไป” ในข้อนี้ไม่ใช่ “rum” ดังเช่นในบทที่แปด ในข้อนี้ คำที่แปลว่า “นำออกไป” คือ “sur” และมีความหมายว่า ขจัดออกไป แขนของกษัตริย์ยุโรปจะขจัดการต่อต้านแบบนอกศาสนาต่อการผงาดขึ้นของสันตะปาปาในปี ค.ศ. 508 แล้วในปี ค.ศ. 538 แขนเหล่านั้นจะตั้งสันตะปาปาขึ้นบนบัลลังก์ของแผ่นดินโลก แล้วในสภาแห่งออร์เลอ็อง ในปีนั้นเอง สันตะปาปาได้บังคับใช้กฎหมายวันอาทิตย์
Sunday as a day of worship is what Sister White calls the “idol” sabbath, and idolatry is the perfect biblical definition of the word “abomination”. In the year 538, the arms of pagan Rome placed the abomination that maketh desolate.
วันอาทิตย์ในฐานะวันนมัสการคือสิ่งที่ซิสเตอร์ไวท์เรียกว่า “สะบาโตแห่งรูปเคารพ” และการนับถือรูปเคารพคือคำนิยามตามพระคัมภีร์ที่สมบูรณ์ของคำว่า “สิ่งที่น่าสะอิดสะเอียน” ในปี ค.ศ. 538 อำนาจแห่งโรมนอกศาสนาได้ตั้งสิ่งที่น่าสะอิดสะเอียนซึ่งกระทำให้เกิดความรกร้างไว้
“All who will exalt and worship the idol Sabbath, a day that God has not blessed, help the devil and his angels with all the power of their God-given ability, which they have perverted to a wrong use. Inspired by another spirit, which blinds their discernment, they cannot see that the exaltation of Sunday is entirely the institution of the Catholic Church.” Selected Messages, book 3, 423.
“บรรดาผู้ที่จะยกย่องและนมัสการสะบาโตเทียมรูปเคารพ ซึ่งเป็นวันที่พระเจ้ามิได้ทรงอวยพรนั้น กำลังช่วยเหลือมารและทูตสวรรค์ของมันด้วยกำลังทั้งสิ้นแห่งความสามารถที่พระเจ้าประทานแก่เขา แต่ซึ่งเขาได้บิดเบือนไปใช้ในทางที่ผิด โดยได้รับการดลใจจากวิญญาณอีกดวงหนึ่ง ซึ่งทำให้การหยั่งรู้ของเขามืดบอดไป เขาจึงไม่อาจมองเห็นได้ว่าการยกย่องวันอาทิตย์นั้นเป็นสถาบันของคริสตจักรคาทอลิกโดยสิ้นเชิง” Selected Messages, book 3, 423.
Prophecy and history uphold the application we have just identified for verse thirty-one. When we say prophecy upholds this application, we are referring to the fact that there are other prophecies which address these same facts, without bringing them into the discussion at this time. The fifth and final time Daniel uses “the daily,” is found in chapter twelve.
คำพยากรณ์และประวัติศาสตร์ยืนยันการประยุกต์ใช้ที่เราเพิ่งได้ระบุไว้สำหรับข้อที่สามสิบเอ็ด เมื่อเรากล่าวว่าคำพยากรณ์ยืนยันการประยุกต์ใช้นี้ เราหมายถึงข้อเท็จจริงที่ว่ายังมีคำพยากรณ์อื่นซึ่งกล่าวถึงข้อเท็จจริงเดียวกันนี้ โดยยังไม่นำสิ่งเหล่านั้นเข้าสู่การอภิปรายในเวลานี้ การใช้คำว่า “เครื่องบูชาประจำวัน” ครั้งที่ห้าและครั้งสุดท้ายของดาเนียล ปรากฏอยู่ในบทที่สิบสอง
And from the time that the daily sacrifice shall be taken away, and the abomination that maketh desolate set up, there shall be a thousand two hundred and ninety days. Blessed is he that waiteth, and cometh to the thousand three hundred and five and thirty days. Daniel 12:11, 12.
และตั้งแต่เวลาที่เครื่องบูชาประจำวันถูกยกเลิกไป และสิ่งอันน่าสะอิดสะเอียนซึ่งก่อให้เกิดความรกร้างถูกตั้งขึ้น จะมีหนึ่งพันสองร้อยเก้าสิบวัน ความสุขมีแก่ผู้ที่คอยท่าอยู่ และมาถึงหนึ่งพันสามร้อยสามสิบห้าวัน ดาเนียล 12:11, 12
Prophecy and history uphold that in the year 508, the resistance to the rise of the papacy essentially ended, when the last of three geographical obstacles (the Goths), were plucked up as Daniel chapter seven identifies.
คำพยากรณ์และประวัติศาสตร์ยืนยันว่า ในปี ค.ศ. 508 การต่อต้านต่อการผงาดขึ้นของสันตะปาปาได้สิ้นสุดลงโดยสาระสำคัญ เมื่อสิ่งกีดขวางทางภูมิศาสตร์ประการสุดท้ายในสามประการ (พวกกอท) ถูกถอนขึ้น ดังที่ระบุไว้ในดาเนียลบทที่เจ็ด
I considered the horns, and, behold, there came up among them another little horn, before whom there were three of the first horns plucked up by the roots: and, behold, in this horn were eyes like the eyes of man, and a mouth speaking great things. Daniel 7:8.
ข้าพเจ้าพิเคราะห์ดูเขาเหล่านั้นอยู่ และดูเถิด มีเขาเล็กอีกเขาหนึ่งงอกขึ้นมาท่ามกลางเขาเหล่านั้น ซึ่งต่อหน้าเขานั้น เขาเดิมสามเขาได้ถูกถอนขึ้นทั้งราก และดูเถิด ในเขานี้มีตาเหมือนตามนุษย์ และมีปากที่กล่าวถ้อยคำอวดอ้างยิ่งใหญ่ ดาเนียล 7:8
The three horns being removed are illustrated on the two sacred tables, and when the third of those three geographical obstacles was driven out of the city of Rome, in the year 508, the resistance against the rise of the papal power was taken away. The setting up referenced in verse eleven, represents the thirty years between 508 and 538. It identifies thirty years where the preparation of establishing the man of sin in the temple of God was accomplished.
เขาทั้งสามที่ถูกถอนออกนั้นปรากฏเป็นภาพประกอบอยู่บนแผ่นศักดิ์สิทธิ์สองแผ่น และเมื่อสิ่งกีดขวางทางภูมิศาสตร์ประการที่สามในบรรดาสามประการนั้นถูกขับออกไปจากนครโรม ในปี ค.ศ. 508 การต่อต้านต่อการผงาดขึ้นของอำนาจสันตะปาปาก็ถูกขจัดไป การสถาปนาที่กล่าวถึงในข้อสิบเอ็ดนั้น หมายถึงช่วงเวลาสามสิบปีระหว่าง ค.ศ. 508 ถึง 538 ซึ่งระบุถึงสามสิบปีที่การตระเตรียมเพื่อสถาปนามนุษย์แห่งบาปไว้ในพระวิหารของพระเจ้าได้สำเร็จลุล่วงลง
The word translated as “taken away” is also “sur,” which means to remove, and in 508, the resistance against the rise of the papacy was removed (taken away). From that date, twelve hundred and ninety years takes you to 1798, and the deadly wound of the papacy. Thirteen hundred and thirty-five days takes you to the first disappointment, and the beginning of the tarrying time at the very end of the year 1843. The verse promises a blessing to those who “cometh” to 1843. The word “cometh” means to touch. The first day of 1844, marks the first disappointment, but the last day of 1843, touches the first moment of 1844. The last day of a year touches the first day of the following year. The blessing associated with that date is upheld by history and prophecy.
คำที่แปลว่า “ถูกนำออกไป” นั้นก็คือ “sur” เช่นกัน ซึ่งหมายถึงการนำออกไป และในปี 508 การต่อต้านการผงาดขึ้นของอำนาจสันตะปาปาก็ถูกขจัดออกไป (ถูกนำออกไป) นับจากวันเวลานั้น หนึ่งพันสองร้อยเก้าสิบปีจะพาไปถึงปี 1798 และบาดแผลร้ายแรงของสันตะปาปา ส่วนหนึ่งพันสามร้อยสามสิบห้าวันจะพาไปถึงความผิดหวังครั้งแรก และจุดเริ่มต้นของช่วงเวลาแห่งการรอคอย ณ ปลายสุดของปี 1843 ข้อนี้ทรงสัญญาพระพรแก่ผู้ที่ “มาถึง” ปี 1843 คำว่า “มาถึง” หมายถึงการแตะต้อง วันแรกของปี 1844 เป็นเครื่องหมายของความผิดหวังครั้งแรก แต่วันสุดท้ายของปี 1843 แตะถึงช่วงแรกที่สุดของปี 1844 วันสุดท้ายของปีหนึ่งแตะวันแรกของปีถัดไป พระพรที่สัมพันธ์กับวันเวลานั้นได้รับการธำรงยืนยันไว้โดยประวัติศาสตร์และคำพยากรณ์
We will continue our consideration of the significance of “the daily” as a foundational truth in the next article.
เราจะพิจารณาถึงนัยสำคัญของ “เครื่องบูชาประจำวัน” ในฐานะสัจธรรมพื้นฐานต่อไปในบทความถัดไป
“All the messages given from 1840–1844 are to be made forcible now, for there are many people who have lost their bearings. The messages are to go to all the churches.
“ข่าวสารทั้งปวงที่ได้ถูกประทานตั้งแต่ ค.ศ. 1840–1844 จะต้องถูกประกาศอย่างหนักแน่นในบัดนี้ เพราะมีคนเป็นอันมากที่ได้สูญเสียทิศทางของตน ข่าวสารเหล่านี้จะต้องไปถึงคริสตจักรทั้งปวง”
“Christ said, ‘Blessed are your eyes, for they see; and your ears, for they hear. For verily I say unto you, That many prophets and righteous men have desired to see those things which ye see, and have not seen them; and to hear those things which ye hear, and have not heard them’ [Matthew 13:16, 17]. Blessed are the eyes which saw the things that were seen in 1843 and 1844.
“พระคริสต์ตรัสว่า ‘ตาของท่านทั้งหลายเป็นสุข เพราะได้เห็น; และหูของท่านทั้งหลายเป็นสุข เพราะได้ยิน. เพราะเราบอกท่านทั้งหลายตามจริงว่า ผู้เผยพระวจนะและคนชอบธรรมเป็นอันมากได้ปรารถนาจะเห็นสิ่งซึ่งท่านทั้งหลายเห็น และมิได้เห็น; และจะได้ยินสิ่งซึ่งท่านทั้งหลายได้ยิน และมิได้ยิน’ [Matthew 13:16, 17] นัยน์ตาทั้งหลายที่ได้เห็นสิ่งซึ่งได้ถูกเห็นในปี 1843 และ 1844 ก็เป็นสุข.”
“The message was given. And there should be no delay in repeating the message, for the signs of the times are fulfilling; the closing work must be done. A great work will be done in a short time. A message will soon be given by God’s appointment that will swell into a loud cry. Then Daniel will stand in his lot, to give his testimony.” Manuscript Releases, volume 21, 437.
“ข่าวสารถูกประทานแล้ว และไม่ควรมีการชักช้าในการกล่าวซ้ำข่าวสารนั้น เพราะหมายสำคัญแห่งกาลเวลากำลังสำเร็จ งานปิดท้ายจะต้องกระทำให้เสร็จ จะมีการกระทำงานอันยิ่งใหญ่ในเวลาอันสั้น อีกไม่นานจะมีข่าวสารถูกประทานตามการทรงกำหนดของพระเจ้า ซึ่งจะขยายขึ้นเป็นเสียงร้องอันดัง แล้วดาเนียลจะยืนอยู่ในส่วนของตน เพื่อกล่าวคำพยานของเขา” Manuscript Releases, volume 21, 437.