All the prophets are speaking more of the last days than the days in which they lived.
บรรดาผู้เผยพระวจนะทั้งสิ้นกำลังกล่าวถึงวาระสุดท้ายมากกว่าสมัยของตนเองที่พวกเขาดำรงชีวิตอยู่
“Each of the ancient prophets spoke less for their own time than for ours, so that their prophesying is in force for us. ‘Now all these things happened unto them for ensamples: and they are written for our admonition, upon whom the ends of the world are come.’ 1 Corinthians 10:11. ‘Not unto themselves, but unto us they did minister the things, which are now reported unto you by them that have preached the gospel unto you with the Holy Ghost sent down from heaven; which things the angels desire to look into.’ 1 Peter 1:12
“บรรดาผู้เผยพระวจนะในสมัยโบราณแต่ละท่านได้กล่าวไว้เพื่อยุคของเรามากกว่ายุคของท่านเอง ดังนั้นการเผยพระวจนะของท่านจึงยังคงมีผลบังคับสำหรับเรา ‘บรรดาสิ่งเหล่านี้ได้เกิดแก่เขาทั้งหลายเพื่อเป็นเยี่ยงอย่าง และได้บันทึกไว้เพื่อเตือนสติเราทั้งหลาย ผู้ซึ่งอยู่ในปลายยุคของโลกแล้ว’ 1 โครินธ์ 10:11 ‘สิ่งเหล่านั้นเขาทั้งหลายไม่ได้ปฏิบัติการเพื่อประโยชน์ของตนเอง แต่เพื่อประโยชน์ของพวกเรา คือสิ่งซึ่งบัดนี้ได้มีผู้ประกาศข่าวประเสริฐแก่ท่านทั้งหลายโดยพระวิญญาณบริสุทธิ์ผู้ทรงถูกส่งลงมาจากสวรรค์ได้แจ้งแก่ท่านแล้ว ซึ่งสิ่งเหล่านี้เองเป็นสิ่งที่เหล่าทูตสวรรค์ปรารถนาจะเพ่งดู’ 1 เปโตร 1:12”
“The Bible has accumulated and bound up together its treasures for this last generation. All the great events and solemn transactions of Old Testament history have been, and are, repeating themselves in the church in these last days.” Selected Messages, book 3, 338, 339.
“พระคัมภีร์ได้สะสมและรวบรวมทรัพย์สมบัติของตนไว้สำหรับคนรุ่นสุดท้ายนี้ เหตุการณ์ยิ่งใหญ่ทั้งปวงและกิจอันศักดิ์สิทธิ์เคร่งขรึมทั้งหลายแห่งประวัติศาสตร์พันธสัญญาเดิม ได้เกิดขึ้นแล้ว และกำลังเกิดซ้ำอีกในคริสตจักรในวาระสุดท้ายเหล่านี้” Selected Messages, book 3, 338, 339.
Daniel is representing God’s people, who in the last days have discovered through the prophetic Word, that they have been scattered. When they awaken to that fact, they are required to fulfill the Leviticus twenty-six prayer, and also the prayer to understand the last prophetic secret that is unsealed just before probation closes, as represented by Daniel’s prayer in chapter two. If and when, they enter into Daniel’s experience, the angel Gabriel will touch, inform and speak to them, for the purpose of giving them “skill and understanding.” The wise are those who “understand” the “increase of knowledge” when a prophetic secret is unsealed.
ดาเนียลเป็นตัวแทนของประชากรของพระเจ้า ผู้ซึ่งในวาระสุดท้ายได้ค้นพบโดยทางพระวจนะเชิงพยากรณ์ว่าพวกเขาได้ถูกกระจัดกระจายไป เมื่อพวกเขาตื่นขึ้นสู่ความจริงนั้น พวกเขาจำเป็นต้องกระทำคำอธิษฐานตามเลวีนิติ บทที่ยี่สิบหกให้สำเร็จ และรวมถึงคำอธิษฐานเพื่อเข้าใจความลับเชิงพยากรณ์ประการสุดท้ายซึ่งถูกเปิดผนึกออกในเวลาเพียงก่อนที่ระยะแห่งพระกรุณาจะปิดลง ดังที่คำอธิษฐานของดาเนียลในบทที่สองเป็นภาพแทนไว้ หากและเมื่อใดที่พวกเขาเข้าสู่ประสบการณ์ของดาเนียล ทูตกาเบรียลจะมาแตะต้อง แจ้งแก่พวกเขา และกล่าวกับพวกเขา เพื่อประสงค์จะประทาน “ทักษะและความเข้าใจ” แก่พวกเขา บรรดาผู้มีปัญญาคือผู้ที่ “เข้าใจ” “ความรู้ที่เพิ่มขึ้น” เมื่อความลับเชิงพยากรณ์ประการหนึ่งถูกเปิดผนึกออก.
And he informed me, and talked with me, and said, O Daniel, I am now come forth to give thee skill and understanding. At the beginning of thy supplications the commandment came forth, and I am come to shew thee; for thou art greatly beloved: therefore understand the matter, and consider the vision. Daniel 9:22, 23.
และท่านได้แจ้งแก่ข้าพเจ้า และพูดกับข้าพเจ้า และกล่าวว่า โอ ดาเนียล บัดนี้ข้าพเจ้าได้ออกมาเพื่อให้ท่านมีสติปัญญาและความเข้าใจ เมื่อเริ่มต้นคำวิงวอนของท่าน พระบัญชาก็ได้ออกมา และข้าพเจ้าได้มาเพื่อสำแดงแก่ท่าน เพราะท่านเป็นผู้ที่ทรงรักยิ่งนัก ฉะนั้นจงเข้าใจเรื่องนั้น และพิจารณานิมิตนั้น ดาเนียล 9:22, 23
The vision which Daniel is told to consider is the “mareh” vision of the appearance. Gabriel had not finished the work he had been assigned in chapter eight when he had been told to make Daniel understand the “mareh” vision. In chapter nine he has returned to finish the interpretation. In chapter nine, Daniel is no longer living in the period of the kingdom of Babylon, but in the history of the Medo-Persian empire.
นิมิตซึ่งดาเนียลได้รับคำสั่งให้พิจารณานั้นคือ นิมิต “mareh” แห่งการปรากฏ กาเบรียลยังมิได้ทำงานที่ได้รับมอบหมายให้เสร็จสิ้นในบทที่แปด เมื่อเขาได้รับคำสั่งให้ทำให้ดาเนียลเข้าใจนิมิต “mareh” ในบทที่เก้า เขาได้กลับมาเพื่อทำการอธิบายให้ครบถ้วน ในบทที่เก้า ดาเนียลมิได้ดำเนินชีวิตอยู่ในช่วงเวลาของอาณาจักรบาบิโลนอีกต่อไป แต่อยู่ในประวัติศาสตร์ของจักรวรรดิมีโด-เปอร์เซีย
When Gabriel instructs Daniel to “understand the matter,” and to “consider the vision,” he is identifying a process of mental separation which he wants Daniel to exercise. The words translated as “understand” and “consider” are the same Hebrew word. The word is “biyn,” and means to separate mentally. The Hebrew word translated as “matter,” is “dabar,” and means “the word”. Gabriel is therefore informing Daniel, and those he represents in the last days to rightly divide the Word of truth.
เมื่อกาเบรียลสั่งดาเนียลให้ “เข้าใจถ้อยคำ” และให้ “พิจารณานิมิต” เขากำลังกำหนดให้เห็นถึงกระบวนการแห่งการจำแนกแยกแยะทางความคิดซึ่งเขาปรารถนาให้ดาเนียลกระทำ คำที่แปลว่า “เข้าใจ” และ “พิจารณา” นั้นเป็นคำภาษาฮีบรูคำเดียวกัน คำนั้นคือ “biyn” และมีความหมายว่า แยกแยะในทางความคิด ส่วนคำภาษาฮีบรูที่แปลว่า “matter” คือ “dabar” และมีความหมายว่า “พระวจนะ” ดังนั้น กาเบรียลจึงกำลังบอกดาเนียล และบรรดาผู้ที่เขาเป็นตัวแทนในยุคสุดท้าย ให้แบ่งแยกพระวจนะแห่งความจริงอย่างถูกต้อง
Study to show thyself approved unto God, a workman that needeth not to be ashamed, rightly dividing the word of truth. 2 Timothy 2:15.
จงศึกษาเพื่อสำแดงตนว่าเป็นที่ทรงรับรองของพระเจ้า เป็นคนงานที่ไม่ต้องอับอาย โดยแยกแยะพระวจนะแห่งความจริงอย่างถูกต้อง 2 ทิโมธี 2:15
The word “matter” is also employed by Daniel in chapter ten, verse one where it is translated three times as “thing.”
คำว่า “matter” ดาเนียลก็ใช้เช่นกันในบทที่สิบ ข้อหนึ่ง ซึ่งแปลไว้สามครั้งว่า “thing”
In the third year of Cyrus king of Persia a thing was revealed unto Daniel, whose name was called Belteshazzar; and the thing was true, but the time appointed was long: and he understood the thing, and had understanding of the vision. Daniel 10:1.
ในปีที่สามแห่งรัชกาลไซรัสกษัตริย์แห่งเปอร์เซีย มีสิ่งหนึ่งทรงสำแดงแก่ดาเนียล ผู้ซึ่งมีนามว่าเบลเทชัสซาร์; และสิ่งนั้นเป็นความจริง แต่เวลากำหนดนั้นยาวนาน: และท่านเข้าใจสิ่งนั้น และมีความเข้าใจในนิมิตนั้น ดาเนียล 10:1
In the verse, the word “vision” is the “mareh” vision of the appearance, and Daniel had understanding of both the thing (matter) and also the vision (“mareh”). In verse twenty-three of chapter nine, Gabriel instructed Daniel to rightly divide the matter and the vision, and in verse one of chapter ten he has understanding of both the matter (thing) and the vision (“mareh”). Gabriel is informing Daniel in chapter nine, to recognize the distinction (rightly divide) between the matter and the vision. The vision is the “mareh” vision and the “matter,” or the “thing” is the “chazon” vision.
ในข้อนั้น คำว่า “นิมิต” คือ นิมิต “mareh” แห่งการปรากฏ และดาเนียลก็มีความเข้าใจทั้งในเรื่องนั้น (matter) และในนิมิต (“mareh”) ด้วย ในข้อยี่สิบสามของบทที่เก้า กาเบรียลได้สั่งสอนดาเนียลให้แบ่งแยกเรื่องนั้นกับนิมิตอย่างถูกต้อง และในข้อหนึ่งของบทที่สิบ เขามีความเข้าใจทั้งในเรื่องนั้น (thing) และในนิมิต (“mareh”) กาเบรียลกำลังบอกดาเนียลในบทที่เก้าว่า ให้ตระหนักถึงความแตกต่าง (แบ่งแยกอย่างถูกต้อง) ระหว่างเรื่องนั้นกับนิมิต นิมิตนั้นคือนิมิต “mareh” และ “เรื่องนั้น” หรือ “สิ่งนั้น” คือนิมิต “chazon”
In chapter eight both visions are identified, and a distinction is noted because Daniel wished to understand the “chazon” vision, but Gabriel was instructed to make Daniel understand the “mareh” vision. As Gabriel begins his work of making Daniel understand the “matter” and the “vision” he informs Daniel to take note that they are two different visions.
ในบทที่แปด นิมิตทั้งสองได้รับการระบุ และมีการชี้ให้เห็นความแตกต่างกัน เพราะดาเนียลปรารถนาจะเข้าใจนิมิต “chazon” แต่กาเบรียลได้รับคำสั่งให้ทำให้ดาเนียลเข้าใจนิมิต “mareh” เมื่อกาเบรียลเริ่มงานของตนในการทำให้ดาเนียลเข้าใจ “เรื่อง” และ “นิมิต” เขาแจ้งแก่ดาเนียลให้สังเกตว่า นิมิตทั้งสองนี้เป็นนิมิตที่แตกต่างกันสองประการ
And he informed me, and talked with me, and said, O Daniel, I am now come forth to give thee skill and understanding. At the beginning of thy supplications the commandment came forth, and I am come to shew thee; for thou art greatly beloved: therefore understand the matter, and consider the vision. Seventy weeks are determined upon thy people and upon thy holy city, to finish the transgression, and to make an end of sins, and to make reconciliation for iniquity, and to bring in everlasting righteousness, and to seal up the vision and prophecy, and to anoint the most Holy. Know therefore and understand, that from the going forth of the commandment to restore and to build Jerusalem unto the Messiah the Prince shall be seven weeks, and threescore and two weeks: the street shall be built again, and the wall, even in troublous times. And after threescore and two weeks shall Messiah be cut off, but not for himself: and the people of the prince that shall come shall destroy the city and the sanctuary; and the end thereof shall be with a flood, and unto the end of the war desolations are determined. And he shall confirm the covenant with many for one week: and in the midst of the week he shall cause the sacrifice and the oblation to cease, and for the overspreading of abominations he shall make it desolate, even until the consummation, and that determined shall be poured upon the desolate. Daniel 9:22–27.
และท่านได้แจ้งแก่ข้าพเจ้า และสนทนากับข้าพเจ้า และกล่าวว่า โอ ดาเนียล บัดนี้ข้าพเจ้าได้ออกมาเพื่อให้เจ้าได้ปัญญาและความเข้าใจ ตั้งแต่เริ่มต้นการวิงวอนของเจ้า พระบัญชาก็ได้ออกมา และข้าพเจ้าได้มาเพื่อแสดงแก่เจ้า เพราะเจ้าทรงเป็นผู้ที่ได้รับความรักยิ่งนัก ฉะนั้นจงเข้าใจเรื่องนั้น และพิจารณานิมิตนั้น เจ็ดสิบสัปดาห์ได้ถูกกำหนดไว้เหนือชนชาติของเจ้าและเหนือนครบริสุทธิ์ของเจ้า เพื่อยุติการละเมิด และเพื่อทำให้บาปสิ้นสุดลง และเพื่อทำการลบมลทินบาป และเพื่อนำความชอบธรรมอันเป็นนิตย์เข้ามา และเพื่อผนึกนิมิตและคำพยากรณ์ไว้ และเพื่อเจิมสถานบริสุทธิ์ที่สุด ฉะนั้นจงรู้และเข้าใจว่า ตั้งแต่การออกพระบัญชาให้ฟื้นฟูและสร้างกรุงเยรูซาเล็มขึ้นใหม่ จนถึงพระเมสสิยาห์ผู้ทรงเป็นเจ้านาย จะเป็นเจ็ดสัปดาห์และหกสิบสองสัปดาห์ ถนนจะถูกสร้างขึ้นใหม่ และกำแพงด้วย แม้ในยามลำบากยิ่ง และภายหลังหกสิบสองสัปดาห์นั้น พระเมสสิยาห์จะถูกตัดออก แต่ไม่ใช่เพื่อตนเอง และชนชาติของเจ้านายผู้ที่จะมานั้นจะทำลายนครและสถานบริสุทธิ์ และที่สุดปลายของมันจะมาพร้อมกับน้ำท่วม และจนถึงที่สุดแห่งสงคราม ความรกร้างถูกกำหนดไว้แล้ว และเขาจะยืนยันพันธสัญญากับคนเป็นอันมากตลอดหนึ่งสัปดาห์ และในท่ามกลางสัปดาห์นั้น เขาจะกระทำให้เครื่องสัตวบูชาและเครื่องบูชาธัญญาหารยุติลง และเพราะสิ่งน่าสะอิดสะเอียนที่แผ่กระจายออกไป เขาจะกระทำให้มันรกร้าง แม้จนถึงวาระสุดท้าย และสิ่งที่ได้ถูกกำหนดไว้นั้นจะถูกเทลงบนผู้ที่รกร้าง ดาเนียล 9:22–27.
Gabriel wished Daniel to recognize that elements of both the “chazon” vision and the “mareh” vision would be represented in the interpretation he provided for Daniel. The interpretation was going to address both visions, and it was Daniel’s responsibility to rightly divide the vision which addressed the trampling down of the sanctuary and the host, from the vision that led to the appearance of Christ in the Most Holy Place on October 22, 1844.
กาเบรียลประสงค์ให้ดาเนียลตระหนักว่า องค์ประกอบของทั้งนิมิต “chazon” และนิมิต “mareh” จะถูกรวมอยู่ในการตีความที่ท่านมอบแก่ดาเนียล การตีความนั้นกำลังจะกล่าวถึงนิมิตทั้งสอง และเป็นความรับผิดชอบของดาเนียลที่จะจำแนกนิมิตซึ่งกล่าวถึงการเหยียบย่ำสถานนมัสการและกองทัพออกจากนิมิตซึ่งนำไปสู่การปรากฏของพระคริสต์ในอภิสุทธิสถานเมื่อวันที่ 22 ตุลาคม ค.ศ. 1844.
Gabriel identifies that from the decree of Artaxerxes in 457 BC, there would be four hundred and ninety years that were “cut off” from the twenty-three hundred years of the vision of the evenings and mornings, that was especially for the Jews. In the verses just cited, the word “determined” is identified three times, but it is two different Hebrew words that are both translated as “determined” in the verses. The first time “determined” is identified is in verse twenty-four, and that Hebrew word is “chathak” and means “to cut off”.
กาเบรียลชี้ให้เห็นว่า นับตั้งแต่พระราชกฤษฎีกาของอารทาเซอร์ซีสในปี 457 ก่อนคริสตกาล จะมีระยะเวลาสี่ร้อยเก้าสิบปีซึ่งถูก “ตัดออก” จากระยะเวลาสองพันสามร้อยปีแห่งนิมิตเรื่องเวลาเย็นและเวลาเช้า ซึ่งเป็นช่วงเวลาที่กำหนดไว้เป็นพิเศษสำหรับพวกยิว ในข้อพระคัมภีร์ที่เพิ่งอ้างถึงนั้น คำว่า “กำหนดไว้” ปรากฏอยู่สามครั้ง แต่เป็นคำภาษาฮีบรูสองคำที่แตกต่างกัน ซึ่งทั้งสองคำได้รับการแปลว่า “กำหนดไว้” ในข้อเหล่านั้น ครั้งแรกที่กล่าวถึงคำว่า “กำหนดไว้” อยู่ในข้อยี่สิบสี่ และคำภาษาฮีบรูคำนั้นคือ “chathak” ซึ่งมีความหมายว่า “ตัดออก”
It identifies that Israel was given a probationary period that began with the third decree of Artaxerxes which would end at the stoning of Stephen in the year 34 AD. The four hundred and ninety years was “cut off,” and represented a shorter prophetic period within the longer prophecy of twenty-three hundred years. The number “four hundred and ninety,” is a symbol of probationary time, as witnessed to by Jesus.
ข้อความนี้ชี้ให้เห็นว่า อิสราเอลได้รับช่วงเวลาแห่งการทดลองซึ่งเริ่มต้นด้วยพระราชกฤษฎีกาฉบับที่สามของอารทาเซอร์ซีส และจะสิ้นสุดลงเมื่อสเทเฟนถูกขว้างด้วยก้อนหินจนตายในปี ค.ศ. 34 ช่วงเวลาสี่ร้อยเก้าสิบปีนั้นถูก “ตัดออก” และเป็นตัวแทนของช่วงเวลาเชิงพยากรณ์ที่สั้นกว่าภายในคำพยากรณ์ที่ยาวกว่าซึ่งมีระยะเวลาสองพันสามร้อยปี จำนวน “สี่ร้อยเก้าสิบ” เป็นสัญลักษณ์ของเวลาแห่งการทดลอง ดังที่พระเยซูทรงเป็นพยานไว้
Then came Peter to him, and said, Lord, how oft shall my brother sin against me, and I forgive him? till seven times? Jesus saith unto him, I say not unto thee, Until seven times: but, Until seventy times seven. Matthew 18:22.
แล้วเปโตรมาทูลพระองค์ว่า “พระองค์เจ้าข้า หากพี่น้องของข้าพระองค์ทำผิดต่อข้าพระองค์ และข้าพระองค์จะยกโทษให้เขากี่ครั้ง? ถึงเจ็ดครั้งหรือ?” พระเยซูตรัสกับเขาว่า “เราไม่ได้บอกท่านว่า ถึงเจ็ดครั้ง แต่ถึงเจ็ดสิบคูณเจ็ด” มัทธิว 18:22
There is an end to forgiveness, and that end is represented by the number “four hundred and ninety.” The “four hundred and ninety” years represents a period of probation for the Jews from their deliverance until they filled the cup of their probationary time at the stoning of Stephen. The “four hundred and ninety” years is also connected with the curse of the “seven times” in Leviticus twenty-six. There are only two places in the Bible that reference the land enjoying her sabbaths. The first is found in Leviticus twenty-six.
การอภัยมีจุดสิ้นสุด และจุดสิ้นสุดนั้นถูกแทนด้วยจำนวน “สี่ร้อยเก้าสิบ” ปี “สี่ร้อยเก้าสิบ” ปีเป็นระยะเวลาแห่งการทดลองสำหรับพวกยิว นับตั้งแต่การปลดปล่อยของพวกเขาจนถึงเวลาที่พวกเขาทำให้ถ้วยแห่งช่วงเวลาแห่งการทดลองของตนเต็มบริบูรณ์ในการเอาหินขว้างสเทเฟนให้ตาย “สี่ร้อยเก้าสิบ” ปียังเกี่ยวเนื่องกับคำสาปแห่ง “เจ็ดเท่า” ในเลวีนิติ บทที่ยี่สิบหก อีกด้วย ในพระคัมภีร์มีเพียงสองแห่งเท่านั้นที่กล่าวถึงแผ่นดินซึ่งได้ชื่นชมสะบาโตของตน แห่งแรกพบได้ในเลวีนิติ บทที่ยี่สิบหก
And if ye will not for all this hearken unto me, but walk contrary unto me; Then I will walk contrary unto you also in fury; and I, even I, will chastise you seven times for your sins. And ye shall eat the flesh of your sons, and the flesh of your daughters shall ye eat. And I will destroy your high places, and cut down your images, and cast your carcases upon the carcases of your idols, and my soul shall abhor you. And I will make your cities waste, and bring your sanctuaries unto desolation, and I will not smell the savour of your sweet odours. And I will bring the land into desolation: and your enemies which dwell therein shall be astonished at it. And I will scatter you among the heathen, and will draw out a sword after you: and your land shall be desolate, and your cities waste. Then shall the land enjoy her sabbaths, as long as it lieth desolate, and ye be in your enemies’ land; even then shall the land rest, and enjoy her sabbaths. As long as it lieth desolate it shall rest; because it did not rest in your sabbaths, when ye dwelt upon it. Leviticus 26:27–35.
และถ้าท่านทั้งหลายยังไม่ยอมฟังเราเพราะเหตุทั้งสิ้นนี้ แต่ยังประพฤติตนเป็นปฏิปักษ์ต่อเราแล้ว เราก็จะประพฤติต่อท่านทั้งหลายเป็นปฏิปักษ์ด้วยความกริ้ว และเรา คือเรานั่นเอง จะตีสอนท่านทั้งหลายเป็นเจ็ดเท่าเพราะบาปของท่านทั้งหลาย และท่านทั้งหลายจะกินเนื้อบุตรชายของตน และจะกินเนื้อบุตรสาวของตนด้วย และเราจะทำลายปูชนียสถานสูงของท่านทั้งหลาย จะโค่นรูปเคารพของท่านทั้งหลายลง และจะโยนซากศพของท่านทั้งหลายทับบนซากรูปเคารพของท่านทั้งหลาย และจิตวิญญาณของเราจะเกลียดชังท่านทั้งหลาย และเราจะทำให้เมืองทั้งหลายของท่านทั้งหลายกลายเป็นที่รกร้าง และนำสถานนมัสการทั้งหลายของท่านทั้งหลายไปสู่ความพินาศ และเราจะไม่ดมกลิ่นหอมแห่งเครื่องหอมของท่านทั้งหลาย และเราจะทำให้แผ่นดินนั้นเป็นที่รกร้าง และบรรดาศัตรูของท่านทั้งหลายผู้ซึ่งอาศัยอยู่ในนั้นจะประหลาดใจเพราะเหตุนั้น และเราจะกระจายท่านทั้งหลายไปท่ามกลางประชาชาติทั้งหลาย และจะชักดาบไล่ตามท่านทั้งหลายไป และแผ่นดินของท่านทั้งหลายจะเป็นที่รกร้าง และเมืองทั้งหลายของท่านทั้งหลายจะกลายเป็นที่ร้าง แล้วแผ่นดินนั้นจะได้ชื่นชมกับปีสะบาโตของมัน ตลอดเวลาที่มันนอนรกร้างอยู่ และท่านทั้งหลายอยู่ในแผ่นดินของศัตรูของตน แม้ในเวลานั้นแผ่นดินก็จะได้หยุดพัก และชื่นชมกับปีสะบาโตของมัน ตลอดเวลาที่มันนอนรกร้างอยู่นั้น มันจะได้หยุดพัก เพราะมันไม่ได้หยุดพักในปีสะบาโตของท่านทั้งหลาย เมื่อท่านทั้งหลายอาศัยอยู่บนนั้น เลวีนิติ 26:27–35
The punishment of the “seven times,” which is referenced four times in chapter twenty-six, identifies that when God’s people are scattered, the land will then “enjoy her sabbaths.” Daniel and the three worthies had been scattered into the enemies’ land in fulfillment of the curse of Moses, and that the scattering of seventy years, was a symbolic object lesson of the scattering of the twenty-five hundred and twenty years. It was a prophetic object lesson, similar to Elijah’s three and a half years of drought during the persecution of Jezebel. That three and a half years represented three and a half prophetic years, that equaled twelve hundred and sixty years of papal rule from the year 538 until 1798. The seventy years was a symbol of the “seven times,” just as the three and a half years was a symbol of the wilderness of twelve hundred and sixty years. The seventy years of Daniel’s captivity identified by Jeremiah, represented “four hundred and ninety” years.
การลงโทษแห่ง “เจ็ดเท่า” ซึ่งถูกกล่าวถึงสี่ครั้งในบทที่ยี่สิบหก บ่งชี้ว่าเมื่อประชากรของพระเจ้าถูกกระจัดกระจายไปแล้ว แผ่นดินนั้นก็จะ “ชื่นชมยินดีในสะบาโตของตน” ดาเนียลและสหายผู้ประเสริฐทั้งสามได้ถูกกระจัดกระจายไปยังแผ่นดินของศัตรู เพื่อให้คำสาปแช่งของโมเสสสำเร็จ และการกระจัดกระจายเป็นเวลาสิบเจ็ดสิบปีนั้น เป็นบทเรียนเชิงสัญลักษณ์ถึงการกระจัดกระจายตลอดสองพันห้าร้อยยี่สิบปี นั่นเป็นบทเรียนเชิงพยากรณ์ที่ใช้เป็นภาพประกอบ คล้ายกับความแห้งแล้งสามปีครึ่งในสมัยเอลียาห์ระหว่างการกดขี่ข่มเหงของเยเซเบล สามปีครึ่งนั้นเป็นตัวแทนของสามปีครึ่งเชิงพยากรณ์ ซึ่งเท่ากับหนึ่งพันสองร้อยหกสิบปีแห่งการปกครองของสันตะปาปา ตั้งแต่ปี 538 จนถึง 1798 เจ็ดสิบปีนั้นเป็นสัญลักษณ์ของ “เจ็ดเท่า” เช่นเดียวกับที่สามปีครึ่งเป็นสัญลักษณ์ของถิ่นทุรกันดารตลอดหนึ่งพันสองร้อยหกสิบปี เจ็ดสิบปีแห่งการเป็นเชลยของดาเนียลซึ่งเยเรมีย์ได้ระบุไว้นั้น เป็นตัวแทนของ “สี่ร้อยเก้าสิบ” ปี
And the Lord God of their fathers sent to them by his messengers, rising up betimes, and sending; because he had compassion on his people, and on his dwelling place: But they mocked the messengers of God, and despised his words, and misused his prophets, until the wrath of the Lord arose against his people, till there was no remedy. Therefore he brought upon them the king of the Chaldees, who slew their young men with the sword in the house of their sanctuary, and had no compassion upon young man or maiden, old man, or him that stooped for age: he gave them all into his hand. And all the vessels of the house of God, great and small, and the treasures of the house of the Lord, and the treasures of the king, and of his princes; all these he brought to Babylon. And they burnt the house of God, and brake down the wall of Jerusalem, and burnt all the palaces thereof with fire, and destroyed all the goodly vessels thereof. And them that had escaped from the sword carried he away to Babylon; where they were servants to him and his sons until the reign of the kingdom of Persia: To fulfil the word of the Lord by the mouth of Jeremiah, until the land had enjoyed her sabbaths: for as long as she lay desolate she kept sabbath, to fulfil threescore and ten years. Now in the first year of Cyrus king of Persia, that the word of the Lord spoken by the mouth of Jeremiah might be accomplished, the Lord stirred up the spirit of Cyrus king of Persia, that he made a proclamation throughout all his kingdom, and put it also in writing, saying, Thus saith Cyrus king of Persia, All the kingdoms of the earth hath the Lord God of heaven given me; and he hath charged me to build him an house in Jerusalem, which is in Judah. Who is there among you of all his people? The Lord his God be with him, and let him go up. 2 Chronicles 36:15–23.
และพระยาห์เวห์พระเจ้าแห่งบรรพบุรุษของเขาทั้งหลายทรงส่งผู้สื่อสารของพระองค์ไปหาพวกเขาอยู่เสมอ ทรงส่งแต่เช้าตรู่ เพราะพระองค์ทรงสงสารประชากรของพระองค์และที่ประทับของพระองค์ แต่พวกเขากลับเยาะเย้ยผู้สื่อสารของพระเจ้า ดูหมิ่นพระวจนะของพระองค์ และข่มเหงผู้เผยพระวจนะของพระองค์ จนพระพิโรธของพระยาห์เวห์พลุ่งขึ้นต่อประชากรของพระองค์ กระทั่งไม่มีทางเยียวยาได้อีก ฉะนั้นพระองค์จึงทรงนำกษัตริย์แห่งชนเคลเดียมาต่อสู้กับพวกเขา ผู้ซึ่งประหารชายหนุ่มของพวกเขาด้วยดาบในนิเวศแห่งสถานบริสุทธิ์ของพวกเขา และไม่มีความกรุณาต่อชายหนุ่มหรือหญิงสาว คนชรา หรือผู้ที่งอเพราะชรา พระองค์ทรงมอบพวกเขาทั้งหมดไว้ในมือของเขา และภาชนะทั้งสิ้นแห่งพระนิเวศของพระเจ้า ทั้งใหญ่และเล็ก ทั้งทรัพย์สมบัติแห่งพระนิเวศของพระยาห์เวห์ และทรัพย์สมบัติของกษัตริย์และของบรรดาเจ้านายของพระองค์ ทั้งหมดนี้เขาได้นำไปยังบาบิโลน แล้วพวกเขาก็เผาพระนิเวศของพระเจ้า และทลายกำแพงกรุงเยรูซาเล็ม และเผาพระราชวังทั้งสิ้นของเมืองนั้นด้วยไฟ และทำลายภาชนะอันงดงามทั้งสิ้นของเมืองนั้น ส่วนผู้ที่รอดพ้นจากดาบนั้น เขาก็กวาดต้อนไปยังบาบิโลน และที่นั่นพวกเขาเป็นผู้รับใช้ของเขาและของบุตรทั้งหลายของเขา จนถึงรัชกาลแห่งราชอาณาจักรเปอร์เซีย เพื่อให้พระวจนะของพระยาห์เวห์โดยปากของเยเรมีย์สำเร็จ จนกว่าแผ่นดินจะได้ชื่นชมสะบาโตของมัน เพราะตลอดเวลาที่มันรกร้างอยู่นั้น มันก็ได้ถือสะบาโต เพื่อให้ครบเจ็ดสิบปี ครั้นในปีแรกแห่งรัชกาลไซรัสกษัตริย์แห่งเปอร์เซีย เพื่อให้พระวจนะของพระยาห์เวห์ซึ่งตรัสโดยปากของเยเรมีย์สำเร็จ พระยาห์เวห์ทรงเร้าใจไซรัสกษัตริย์แห่งเปอร์เซีย เพื่อให้ท่านทรงประกาศไปทั่วราชอาณาจักรทั้งสิ้นของท่าน และทรงประกาศเป็นลายลักษณ์อักษรด้วยว่า “ไซรัสกษัตริย์แห่งเปอร์เซียตรัสดังนี้ว่า พระยาห์เวห์พระเจ้าแห่งฟ้าสวรรค์ได้ประทานราชอาณาจักรทั้งสิ้นของแผ่นดินโลกแก่เรา และพระองค์ได้ทรงกำชับเราให้สร้างพระนิเวศถวายพระองค์ ณ กรุงเยรูซาเล็ม ซึ่งอยู่ในยูดาห์ ในหมู่พวกท่านทั้งหลาย ในบรรดาประชากรทั้งสิ้นของพระองค์ มีผู้ใดบ้าง? ขอพระยาห์เวห์พระเจ้าของเขาทรงสถิตกับเขา และให้เขาขึ้นไปเถิด” 2 พงศาวดาร 36:15–23
The only two references in the Bible of the land enjoying her sabbaths are in relation to the scattering of God’s people, and the seventy years of captivity, which represented a period of time that would allow the land to enjoy its sabbaths. It equaled the amount of sabbaths that the Jews did not allow the land to enjoy rest. The land resting for seventy years, represented the total years that the rebellion against the commandment to allow the land to rest had been accomplished. Simple math identifies that in “four hundred and ninety” years of rebellion, there would be a total of seventy years that the land had not rested.
ข้ออ้างอิงเพียงสองแห่งในพระคัมภีร์ที่กล่าวถึงการที่แผ่นดินได้ชื่นชมกับสะบาโตของตนนั้น ล้วนเกี่ยวข้องกับการกระจัดกระจายของชนชาติของพระเจ้าและการเป็นเชลยนานเจ็ดสิบปี ซึ่งเป็นช่วงเวลาที่ทำให้แผ่นดินได้ชื่นชมกับสะบาโตของตน ครบเท่ากับจำนวนสะบาโตทั้งหลายที่พวกยิวมิได้ยอมให้แผ่นดินได้พักผ่อน การที่แผ่นดินได้พักอยู่เจ็ดสิบปีนั้น เป็นภาพแทนของจำนวนปีทั้งหมดที่การกบฏต่อพระบัญญัติซึ่งกำชับให้ปล่อยให้แผ่นดินได้พักนั้นได้ดำเนินมา คณิตศาสตร์อย่างง่ายชี้ให้เห็นว่า ใน “สี่ร้อยเก้าสิบ” ปีแห่งการกบฏ จะมีจำนวนรวมเจ็ดสิบปีที่แผ่นดินมิได้พักผ่อน
Four hundred and ninety years were cut off from the twenty-three hundred years, as a probationary period for the Jews, and that “four hundred and ninety” years has a direct connection with the scattering of the “seven times” of Leviticus twenty-six.
สี่ร้อยเก้าสิบปีถูกกำหนดตัดออกจากสองพันสามร้อยปี เป็นช่วงเวลาแห่งการทดลองสำหรับพวกยิว และ “สี่ร้อยเก้าสิบ” ปีนั้นมีความเกี่ยวข้องโดยตรงกับการกระจัดกระจายตลอด “เจ็ดเวลา” แห่งเลวีนิติ 26
The “chazon” vision of the trampling down and the “mareh” vision of the appearance at the end of twenty-three hundred years are distinct from each other, but they have a direct connection. As with Daniel, God’s people are to rightly divide the two visions, while simultaneously recognizing their connection with one another. The seventy years of captivity which led to the three decrees allowing the Jews to return and rebuild Jerusalem, represented “four hundred and ninety” years of rebellion by the Jews against the covenant of allowing the land to rest.
นิมิต “chazon” ว่าด้วยการถูกเหยียบย่ำ และนิมิต “mareh” ว่าด้วยการปรากฏขึ้นเมื่อสิ้นสุดสองพันสามร้อยปีนั้น เป็นสิ่งที่แยกจากกัน แต่ก็มีความเชื่อมโยงกันโดยตรง ดังเช่นในกรณีของดาเนียล ประชากรของพระเจ้าจะต้องจำแนกนิมิตทั้งสองนี้ให้ถูกต้อง ขณะเดียวกันก็ต้องตระหนักถึงความเชื่อมโยงซึ่งกันและกันของนิมิตทั้งสองนั้น การเป็นเชลยอยู่เจ็ดสิบปี ซึ่งนำไปสู่พระราชกฤษฎีกาสามฉบับที่อนุญาตให้พวกยิวกลับไปและสร้างกรุงเยรูซาเล็มขึ้นใหม่ เป็นภาพแทนของ “สี่ร้อยเก้าสิบ” ปีแห่งการกบฏของพวกยิวต่อพันธสัญญาเรื่องการปล่อยให้แผ่นดินได้พักผ่อน
When the third decree identified their opportunity to return and rebuild, they were given “four hundred and ninety” years of probationary time, as they were tested by the same period of time in which their disobedience led to the destruction of Jerusalem and their scattering. At the end of the second “four hundred and ninety years,” their disobedience would once again bring the destruction of Jerusalem and their scattering among the Gentiles.
เมื่อพระราชกฤษฎีกาฉบับที่สามระบุโอกาสของพวกเขาในการกลับคืนและสร้างขึ้นใหม่ พวกเขาก็ได้รับ “สี่ร้อยเก้าสิบ” ปีแห่งเวลาทดลอง เพื่อให้ถูกทดสอบด้วยช่วงเวลาเดียวกันกับที่ความไม่เชื่อฟังของพวกเขาได้นำไปสู่การทำลายกรุงเยรูซาเล็มและการกระจัดกระจายของพวกเขาไป หลังจากสิ้นสุด “สี่ร้อยเก้าสิบปี” ชุดที่สอง ความไม่เชื่อฟังของพวกเขาจะนำมาซึ่งการทำลายกรุงเยรูซาเล็มอีกครั้ง และการกระจัดกระจายของพวกเขาท่ามกลางบรรดาคนต่างชาติ
The scattering of the seventy year captivity was preceded by “four hundred and ninety” years of rebellion, and then that seventy year captivity was followed by another “four hundred and ninety years” of further rebellion.
การกระจัดกระจายไปสู่การเป็นเชลยเจ็ดสิบปีนั้น มีมาก่อนแล้วด้วยการกบฏเป็นเวลาสี่ร้อยเก้าสิบปี และต่อมา การเป็นเชลยเจ็ดสิบปีนั้นก็ถูกติดตามด้วยการกบฏเพิ่มเติมอีกสี่ร้อยเก้าสิบปี
The first “four hundred and ninety” year period, which brought about the seventy years of the land resting, had reached a conclusion with the destruction of Jerusalem. At the ending of the “four hundred and ninety” years that was cut off from the twenty-three hundred years, Jerusalem was once again destroyed, for Jesus always illustrates the end of a thing with the beginning of a thing.
ช่วงระยะเวลา “สี่ร้อยเก้าสิบ” ปีแรก ซึ่งก่อให้เกิดเจ็ดสิบปีที่แผ่นดินได้พักสงบ ได้สิ้นสุดลงพร้อมกับการทำลายกรุงเยรูซาเล็ม เมื่อสิ้นสุด “สี่ร้อยเก้าสิบ” ปีที่ถูกตัดออกจากสองพันสามร้อยปีนั้น กรุงเยรูซาเล็มก็ถูกทำลายอีกครั้งหนึ่ง เพราะพระเยซูทรงใช้จุดเริ่มต้นของสิ่งหนึ่งเป็นภาพประกอบถึงจุดจบของสิ่งนั้นอยู่เสมอ
The seventy year captivity of literal Israel in literal Babylon was a symbol of the scattering of “seven times,” and Sister White identifies that the seventy years of captivity of literal Israel in literal Babylon was a type of the twelve hundred and sixty years of captivity of spiritual Israel in spiritual Babylon.
การเป็นเชลยเจ็ดสิบปีของอิสราเอลฝ่ายตัวอักษรในบาบิโลนฝ่ายตัวอักษร เป็นสัญลักษณ์ของการกระจัดกระจายเป็น “เจ็ดกาลเวลา” และซิสเตอร์ไวท์ระบุว่า การเป็นเชลยเจ็ดสิบปีของอิสราเอลฝ่ายตัวอักษรในบาบิโลนฝ่ายตัวอักษรนั้น เป็นแบบอย่างของการเป็นเชลยหนึ่งพันสองร้อยหกสิบปีของอิสราเอลฝ่ายจิตวิญญาณในบาบิโลนฝ่ายจิตวิญญาณ.
“God’s church on earth was as verily in captivity during this long period of relentless persecution as were the children of Israel held captive in Babylon during the period of the exile.” Prophets and Kings, 714.
“คริสตจักรของพระเจ้าบนแผ่นดินโลกตกอยู่ในสภาพเชลยอย่างแท้จริงตลอดช่วงเวลาอันยาวนานแห่งการข่มเหงอย่างไม่ลดละนี้ เช่นเดียวกับที่บุตรทั้งหลายของอิสราเอลถูกกักไว้เป็นเชลยในบาบิโลนตลอดช่วงเวลาแห่งการเป็นเชลยนั้น” Prophets and Kings, 714.
The twelve hundred and sixty years from the year 538 to 1798, was a type of the “seven times.” At the end of the seventy years, the Jews returned to restore and rebuild Jerusalem. Their return during the three decrees marked the beginning (457 BC) of the twenty-three hundred years of the “mareh” vision that led to the appearance of Christ in the Most Holy Place on October 22, 1844. The three decrees marked the beginning of the prophetic period, and it required all three decrees to begin the prophetic period, though they began to return and rebuild with the first decree of Cyrus.
หนึ่งพันสองร้อยหกสิบปีตั้งแต่ปี ค.ศ. 538 ถึง 1798 เป็นแบบอย่างของ “เจ็ดกาลเวลา” เมื่อสิ้นสุดเจ็ดสิบปี พวกยิวได้กลับมาเพื่อฟื้นฟูและสร้างกรุงเยรูซาเล็มขึ้นใหม่ การกลับมาของพวกเขาในระหว่างพระราชกฤษฎีกาทั้งสามได้กำหนดจุดเริ่มต้น (457 ปีก่อน ค.ศ.) ของสองพันสามร้อยปีแห่งนิมิต “มาเรห์” ซึ่งนำไปสู่การปรากฏของพระคริสต์ในอภิสุทธิสถานเมื่อวันที่ 22 ตุลาคม ค.ศ. 1844 พระราชกฤษฎีกาทั้งสามได้กำหนดจุดเริ่มต้นของช่วงเวลาแห่งคำพยากรณ์ และจำเป็นต้องมีพระราชกฤษฎีกาครบทั้งสามฉบับเพื่อให้ช่วงเวลาแห่งคำพยากรณ์เริ่มต้นขึ้น แม้ว่าพวกเขาจะเริ่มกลับมาและสร้างขึ้นใหม่ตั้งแต่พระราชกฤษฎีกาฉบับแรกของไซรัสก็ตาม
“In the seventh chapter of Ezra the decree is found. Verses 12−26. In its completest form it was issued by Artaxerxes, king of Persia, 457 BC. But in Ezra 6:14 the house of the Lord at Jerusalem is said to have been built ‘according to the commandment [‘decree,’ margin] of Cyrus, and Darius, and Artaxerxes king of Persia.’ These three kings, in originating, reaffirming, and completing the decree, brought it to the perfection required by the prophecy to mark the beginning of the 2300 years. Taking 457 BC, the time when the decree was completed, as the date of the commandment, every specification of the prophecy concerning the seventy weeks was seen to have been fulfilled.” The Great Controversy, 326.
“กฤษฎีกานั้นปรากฏอยู่ในบทที่เจ็ดของหนังสือเอสรา ข้อ 12−26 ในรูปแบบที่สมบูรณ์ที่สุด กฤษฎีกานี้ออกโดยอารทาเซอร์ซีส กษัตริย์แห่งเปอร์เซีย ในปี 457 ก่อน ค.ศ. แต่ใน เอสรา 6:14 กล่าวว่าพระนิเวศขององค์พระผู้เป็นเจ้า ณ กรุงเยรูซาเล็มได้ถูกสร้างขึ้น ‘ตามพระบัญชา [‘กฤษฎีกา,’ เชิงอรรถ] ของไซรัส และดาริอัส และอารทาเซอร์ซีส กษัตริย์แห่งเปอร์เซีย’ กษัตริย์ทั้งสามองค์นี้ โดยการริเริ่ม การยืนยันซ้ำ และการทำให้กฤษฎีกาสมบูรณ์ ได้นำกฤษฎีกานั้นไปสู่ความครบถ้วนสมบูรณ์ตามที่คำพยากรณ์กำหนดไว้ เพื่อเป็นเครื่องหมายแห่งจุดเริ่มต้นของ 2300 ปี เมื่อนับเอาปี 457 ก่อน ค.ศ. ซึ่งเป็นเวลาที่กฤษฎีกาเสร็จสมบูรณ์ เป็นวันที่แห่งพระบัญชา ก็เห็นได้ว่ารายละเอียดทุกประการของคำพยากรณ์เกี่ยวกับเจ็ดสิบสัปดาห์ได้สำเร็จครบถ้วนแล้ว” The Great Controversy, 326.
From 1798 until 1844, the three angels of Revelation arrived into prophetic history, and just as the three decrees marked the beginning of the prophecy of twenty-three hundred years, those three angels marked the conclusion of the prophecy. The prophetic period ended with the arrival of the third angel, just as it had begun with the arrival of the third decree, for Jesus always identifies the end of a thing, with the beginning of a thing.
ตั้งแต่ปี 1798 จนถึงปี 1844 ทูตสวรรค์สามองค์แห่งพระธรรมวิวรณ์ได้เข้าสู่ประวัติศาสตร์เชิงพยากรณ์ และเช่นเดียวกับที่พระราชกฤษฎีกาทั้งสามฉบับเป็นเครื่องหมายการเริ่มต้นของคำพยากรณ์สองพันสามร้อยปี ทูตสวรรค์ทั้งสามองค์นั้นก็เป็นเครื่องหมายการสิ้นสุดของคำพยากรณ์นั้นด้วย ช่วงเวลาแห่งคำพยากรณ์สิ้นสุดลงพร้อมกับการมาถึงของทูตสวรรค์องค์ที่สาม เช่นเดียวกับที่มันได้เริ่มต้นขึ้นพร้อมกับการมาถึงของพระราชกฤษฎีกาฉบับที่สาม เพราะพระเยซูทรงระบุจุดจบของสิ่งหนึ่งไว้คู่กับจุดเริ่มต้นของสิ่งนั้นอยู่เสมอ
The Jews began to return under the first decree, and in the history of the second decree they finished the temple. The third angel arrived on October 22, 1844, and before that date the Millerites had finished the spiritual temple they had come out of spiritual Babylon to rebuild. It was to be completed, for on October 22, 1844 the messenger of the covenant was to come suddenly to his temple. That temple was the Millerite people who entered into covenant on October 22, 1844, and who Peter identifies were a temple.
พวกยิวเริ่มกลับคืนมาภายใต้กฤษฎีกาฉบับแรก และในประวัติศาสตร์ของกฤษฎีกาฉบับที่สอง พวกเขาก็สร้างพระวิหารเสร็จสิ้น ทูตสวรรค์องค์ที่สามมาถึงในวันที่ 22 ตุลาคม ค.ศ. 1844 และก่อนวันนั้น พวกมิลเลอไรต์ได้สร้างพระวิหารฝ่ายจิตวิญญาณซึ่งพวกเขาได้ออกจากบาบิโลนฝ่ายจิตวิญญาณมาเพื่อบูรณะนั้นเสร็จสิ้นแล้ว พระวิหารนั้นจำต้องสร้างให้แล้วเสร็จ เพราะในวันที่ 22 ตุลาคม ค.ศ. 1844 ผู้สื่อสารแห่งพันธสัญญาจะต้องเสด็จมายังพระวิหารของพระองค์อย่างฉับพลัน พระวิหารนั้นคือประชากรมิลเลอไรต์ผู้ได้เข้าสู่พันธสัญญาในวันที่ 22 ตุลาคม ค.ศ. 1844 และซึ่งเปโตรระบุว่าพวกเขาเป็นพระวิหาร.
Ye also, as lively stones, are built up a spiritual house, an holy priesthood, to offer up spiritual sacrifices, acceptable to God by Jesus Christ. 1 Peter 2:5.
ท่านทั้งหลายก็เช่นกัน ในฐานะศิลามีชีวิต กำลังถูกก่อขึ้นเป็นพระนิเวศฝ่ายวิญญาณ เป็นปุโรหิตบริสุทธิ์ เพื่อถวายเครื่องบูชาฝ่ายวิญญาณ ซึ่งเป็นที่พอพระทัยพระเจ้าโดยทางพระเยซูคริสต์ 1 เปโตร 2:5
The Millerite temple was built from 1798 to 1844, which is forty-six years, or prophetically three days, for Christ identified that it takes three days to raise up a temple.
พระวิหารของขบวนการมิลเลอไรต์ถูกสร้างขึ้นตั้งแต่ปี ค.ศ. 1798 ถึงปี ค.ศ. 1844 ซึ่งเป็นเวลาสี่สิบหกปี หรือในเชิงคำพยากรณ์คือสามวัน เพราะพระคริสต์ทรงระบุว่าต้องใช้เวลาสามวันในการยกพระวิหารขึ้นใหม่.
And the Jews’ passover was at hand, and Jesus went up to Jerusalem, And found in the temple those that sold oxen and sheep and doves, and the changers of money sitting: And when he had made a scourge of small cords, he drove them all out of the temple, and the sheep, and the oxen; and poured out the changers’ money, and overthrew the tables; And said unto them that sold doves, Take these things hence; make not my Father’s house an house of merchandise. And his disciples remembered that it was written, The zeal of thine house hath eaten me up. Then answered the Jews and said unto him, What sign showest thou unto us, seeing that thou doest these things? Jesus answered and said unto them, Destroy this temple, and in three days I will raise it up. Then said the Jews, Forty and six years was this temple in building, and wilt thou rear it up in three days? But he spake of the temple of his body. John 2:13–21.
เทศกาลปัสกาของพวกยิวใกล้เข้ามาแล้ว และพระเยซูเสด็จขึ้นไปยังกรุงเยรูซาเล็ม และทรงพบคนที่ขายวัว แกะ และนกพิราบอยู่ในพระวิหาร และพวกคนรับแลกเงินก็นั่งอยู่ที่นั่น และเมื่อพระองค์ทรงทำแส้จากเชือกเส้นเล็ก ๆ แล้ว ก็ทรงขับไล่คนเหล่านั้นทั้งหมดออกไปจากพระวิหาร ทั้งฝูงแกะและฝูงวัวด้วย และทรงเทเงินของพวกคนรับแลกเงินให้กระจัดกระจาย และคว่ำโต๊ะของเขาเสีย และตรัสแก่คนที่ขายนกพิราบว่า “เอาสิ่งเหล่านี้ออกไปจากที่นี่ อย่ากระทำพระนิเวศของพระบิดาเราให้เป็นเรือนค้าขาย” เหล่าสาวกของพระองค์จึงระลึกได้ว่ามีเขียนไว้ว่า “ความร้อนรนเพื่อพระนิเวศของพระองค์ได้เผาผลาญข้าพระองค์เสียแล้ว” พวกยิวจึงทูลตอบพระองค์ว่า “พระองค์ทรงสำแดงหมายสำคัญอะไรแก่พวกเรา จึงกระทำสิ่งเหล่านี้ได้?” พระเยซูตรัสตอบเขาทั้งหลายว่า “จงทำลายพระวิหารนี้เสีย และในสามวันเราจะยกมันขึ้น” พวกยิวจึงกล่าวว่า “พระวิหารนี้ได้สร้างมาสี่สิบหกปีแล้ว และท่านจะยกมันขึ้นในสามวันหรือ?” แต่พระองค์ตรัสถึงพระวิหารแห่งพระกายของพระองค์ ยอห์น 2:13–21
Sister White identifies that when the messenger of the covenant suddenly came to his temple, as represented in the book of Malachi, that the prediction had been fulfilled when Christ cleansed the temple, as just identified in the passage from John.
ซิสเตอร์ไวท์ชี้ให้เห็นว่า เมื่อทูตแห่งพันธสัญญาเสด็จมายังพระวิหารของพระองค์อย่างฉับพลัน ตามที่ปรากฏเป็นภาพแทนไว้ในพระธรรมมาลาคี คำพยากรณ์นั้นก็ได้สำเร็จแล้วเมื่อพระคริสต์ทรงชำระพระวิหาร ดังที่เพิ่งได้ระบุไว้ในข้อความจากพระธรรมยอห์น।
“In cleansing the temple from the world’s buyers and sellers, Jesus announced His mission to cleanse the heart from the defilement of sin,—from the earthly desires, the selfish lusts, the evil habits, that corrupt the soul. ‘Behold, I will send my messenger, and he shall prepare the way before me: and the Lord, whom ye seek, shall suddenly come to his temple, even the messenger of the covenant, whom ye delight in: behold, he shall come, saith the Lord of hosts. But who may abide the day of his coming? and who shall stand when he appeareth? for he is like a refiner’s fire, and like fullers’ soap: And he shall sit as a refiner and purifier of silver: and he shall purify the sons of Levi, and purge them as gold and silver, that they may offer unto the Lord an offering in righteousness. Malachi 3:1–3.” The Desire of Ages, 161.
“ในการชำระพระวิหารให้พ้นจากบรรดาผู้ซื้อและผู้ขายของโลก พระเยซูทรงประกาศพระพันธกิจของพระองค์ที่จะชำระจิตใจให้พ้นจากมลทินแห่งบาป—จากความปรารถนาอันเป็นฝ่ายโลก จากตัณหาเห็นแก่ตัว จากนิสัยชั่วร้ายที่ทำให้จิตวิญญาณเสื่อมทราม ‘ดูเถิด เราจะส่งทูตของเราไป และเขาจะเตรียมมรรคาไว้ข้างหน้าเรา และองค์พระผู้เป็นเจ้าซึ่งเจ้าทั้งหลายแสวงหา จะเสด็จมายังพระวิหารของพระองค์โดยฉับพลัน คือทูตแห่งพันธสัญญา ผู้ซึ่งเจ้าทั้งหลายพอใจ ดูเถิด ท่านจะมา พระยาห์เวห์จอมโยธาตรัสดังนี้ แต่ใครเล่าจะทนอยู่ได้ในวันแห่งการเสด็จมาของท่าน และใครเล่าจะยืนหยัดได้เมื่อท่านทรงปรากฏ? เพราะท่านเป็นดุจไฟของผู้ถลุง และดุจสบู่ของคนซักฟอก และท่านจะประทับนั่งดังผู้ถลุงและชำระเงิน และท่านจะทรงชำระบุตรทั้งหลายของเลวี และชะล้างเขาทั้งหลายดังทองคำและเงิน เพื่อว่าเขาทั้งหลายจะได้นำเครื่องบูชาอันชอบธรรมมาถวายแด่พระยาห์เวห์ มาลาคี 3:1–3’ The Desire of Ages, 161.”
The temple in John chapter two, took forty-six years to build, and Jesus said He would erect the destroyed temple in three days. 1798 unto 1844, is forty-six years, and it identifies the arrival of the three angels (days), of Revelation fourteen, that had been typified by the three decrees which began the twenty-three hundred year prophecy. The forty-six years is the period in which Christ raised up the Millerite temple, for prior to that time the spiritual sanctuary and spiritual Israel had been trodden down by spiritual Babylon.
พระวิหารในยอห์นบทที่สองนั้น ใช้เวลาก่อสร้างสี่สิบหกปี และพระเยซูตรัสว่าพระองค์จะทรงตั้งพระวิหารที่ถูกทำลายขึ้นใหม่ภายในสามวัน ค.ศ. 1798 ถึง ค.ศ. 1844 เป็นระยะเวลาสี่สิบหกปี และสิ่งนี้ชี้ถึงการมาถึงของทูตสวรรค์สามองค์ (วัน) แห่งวิวรณ์บทที่สิบสี่ ซึ่งได้รับการเป็นแบบไว้โดยกฤษฎีกาทั้งสามฉบับที่เริ่มต้นคำพยากรณ์สองพันสามร้อยปี สี่สิบหกปีนั้นเป็นช่วงเวลาที่พระคริสต์ทรงยกพระวิหารของมิลเลอไรต์ขึ้น เพราะก่อนหน้านั้นสถานนมัสการฝ่ายวิญญาณและอิสราเอลฝ่ายวิญญาณได้ถูกบาบิโลนฝ่ายวิญญาณเหยียบย่ำลงแล้ว
When Christ cleansed the temple at the Passover in the beginning of His ministry, He was fulfilling the prophecy of the Messenger of the Covenant suddenly coming unto His temple as set forth in Malachi. On October 22, 1844 Christ suddenly came to His temple, and it had taken Him forty-six years to erect His destroyed temple.
เมื่อพระคริสต์ทรงชำระพระวิหารในเทศกาลปัสกาตอนต้นแห่งพันธกิจของพระองค์นั้น พระองค์กำลังทรงทำให้คำพยากรณ์เรื่องทูตแห่งพันธสัญญาผู้จะเสด็จมายังพระวิหารของพระองค์โดยฉับพลัน ดังที่กล่าวไว้ในพระธรรมมาลาคี สำเร็จเป็นจริง เมื่อวันที่ 22 ตุลาคม ค.ศ. 1844 พระคริสต์ได้เสด็จมายังพระวิหารของพระองค์โดยฉับพลัน และพระองค์ได้ทรงใช้เวลาสี่สิบหกปีในการก่อสร้างพระวิหารที่ถูกทำลายของพระองค์ขึ้นใหม่
“The coming of Christ as our high priest to the most holy place, for the cleansing of the sanctuary, brought to view in Daniel 8:14; the coming of the Son of man to the Ancient of Days, as presented in Daniel 7:13; and the coming of the Lord to His temple, foretold by Malachi, are descriptions of the same event; and this is also represented by the coming of the bridegroom to the marriage, described by Christ in the parable of the ten virgins, of Matthew 25.” The Great Controversy, 426.
“การเสด็จมาของพระคริสต์ในฐานะมหาปุโรหิตของเราเข้าสู่สถานอภิสุทธิเพื่อการชำระสถานนมัสการ ดังที่ปรากฏในดาเนียล 8:14; การเสด็จมาของบุตรมนุษย์มายังผู้ชราแห่งวันทั้งหลาย ดังที่นำเสนอไว้ในดาเนียล 7:13; และการเสด็จมาขององค์พระผู้เป็นเจ้าเข้าสู่พระวิหารของพระองค์ ดังที่มาลาคีได้พยากรณ์ไว้ ล้วนเป็นคำพรรณนาถึงเหตุการณ์เดียวกัน; และเหตุการณ์นี้ยังได้รับการแสดงเป็นภาพโดยการมาของเจ้าบ่าวสู่งานอภิเษกสมรส ซึ่งพระคริสต์ทรงพรรณนาไว้ในคำอุปมาเรื่องหญิงพรหมจารีสิบคน ในมัทธิว 25” มหาสงคราม, 426.
The first indignation ended in 1798, and the end of the last indignation was 1844. The beginning of the forty-six year period, where Christ raised up the Millerite temple illustrated the end, for both the beginning and ending were marked by the conclusion of God’s indignation against His people, for Jesus always identifies the end of a thing, with the beginning of a thing.
ความเดือดพระทัยครั้งแรกสิ้นสุดลงในปี ค.ศ. 1798 และการสิ้นสุดของความเดือดพระทัยครั้งสุดท้ายคือปี ค.ศ. 1844 จุดเริ่มต้นของช่วงเวลาสี่สิบหกปี ซึ่งในช่วงนั้นพระคริสต์ได้ทรงยกพระวิหารแบบมิลเลอไรต์ขึ้น ได้เป็นภาพประกอบถึงตอนจบ เพราะทั้งจุดเริ่มต้นและจุดสิ้นสุดต่างถูกกำหนดหมายไว้โดยการยุติความเดือดพระทัยของพระเจ้าต่อประชากรของพระองค์ เพราะพระเยซูทรงระบุจุดจบของสิ่งหนึ่งไว้กับจุดเริ่มต้นของสิ่งนั้นเสมอ
We will continue our study of Gabriel’s instruction to Daniel in the next article.
เราจะศึกษาคำสั่งสอนของกาเบรียลที่มีต่อดาเนียลต่อไปในบทความถัดไป
“The book of Revelation must be opened to the people. Many have been taught that it is a sealed book, but it is sealed to those only who reject truth and light. The truths that it contains must be proclaimed, that people may have an opportunity to prepare for the events which are so soon to take place. The Third Angel’s Message must be presented as the only hope for the salvation of a perishing world.
“พระธรรมวิวรณ์จะต้องถูกเปิดเผยแก่ประชาชน หลายคนได้รับการสั่งสอนว่าพระธรรมนี้เป็นหนังสือที่ถูกผนึกไว้ แต่แท้จริงแล้วมันถูกผนึกไว้เฉพาะแก่ผู้ที่ปฏิเสธความจริงและความสว่างเท่านั้น ความจริงทั้งหลายที่พระธรรมนี้บรรจุอยู่จะต้องได้รับการประกาศ เพื่อให้ประชาชนมีโอกาสเตรียมพร้อมสำหรับเหตุการณ์ต่าง ๆ ซึ่งจะเกิดขึ้นในไม่ช้านี้ ข่าวสารของทูตสวรรค์องค์ที่สามจะต้องถูกนำเสนอในฐานะเป็นความหวังเพียงประการเดียวสำหรับความรอดของโลกที่กำลังพินาศ”
“The perils of the last days are upon us, and in our work we are to warn the people of the danger they are in. Let not the solemn scenes that prophecy has revealed are soon to take place be left untouched. We are God’s messengers, and we have no time to lose. Those who would be co-workers with our Lord Jesus Christ will show a deep interest in the truths found in this book. With pen and voice they will strive to make plain the wonderful things that Christ came from heaven to reveal.” Signs of the Times, July 4, 1906.
“ภยันตรายแห่งวาระสุดท้ายกำลังมาถึงเราแล้ว และในการงานของเรา เราจะต้องเตือนประชาชนถึงอันตรายที่เขาทั้งหลายกำลังเผชิญอยู่ อย่าให้ภาพเหตุการณ์อันศักดิ์สิทธิ์เคร่งขรึมซึ่งคำพยากรณ์ได้เปิดเผยไว้ว่าจะเกิดขึ้นในไม่ช้านี้ ถูกปล่อยผ่านไปโดยมิได้กล่าวถึง เราเป็นผู้สื่อสารของพระเจ้า และเราไม่มีเวลาจะสูญเสีย ผู้ที่ปรารถนาจะเป็นผู้ร่วมงานกับองค์พระเยซูคริสต์เจ้าของเราจะสำแดงความสนใจอย่างลึกซึ้งต่อความจริงทั้งหลายที่พบในหนังสือเล่มนี้ ทั้งด้วยปากกาและด้วยเสียง พวกเขาจะพยายามทำให้สิ่งอัศจรรย์ทั้งหลายที่พระคริสต์เสด็จมาจากสวรรค์เพื่อทรงสำแดงนั้นเป็นที่เข้าใจอย่างชัดแจ้ง” Signs of the Times, July 4, 1906.