พระธรรมดาเนียล - ตอนที่ห้าสิบห้า

กาเบรียลมาหาดาเนียลภายหลังจากที่เขาได้เข้าใจถึงเจ็ดสิบปีแห่งการเป็นเชลยตามคำพยากรณ์ของเยเรมีย์ ตลอดจนคำปฏิญาณและคำสาปแช่งของโมเสสแล้ว

ถ้อยคำที่ดาเนียลใช้ซึ่งแปลว่า “คำปฏิญาณ” นั้น เป็นคำเดียวกับที่โมเสสใช้ซึ่งแปลว่า “เจ็ดเท่า” ในเลวีนิติ บทที่ 26 ซิสเตอร์ไวท์แจ้งแก่เราว่า ในบทที่เก้า ดาเนียลกำลังแสวงหาความเข้าใจเกี่ยวกับความสัมพันธ์ระหว่างช่วงเวลาของเยเรมีย์คือเจ็ดสิบปี กับช่วงเวลาสองพันสามร้อยปี ในบทที่แปด กาเบรียลได้รับบัญชาให้ทำให้ดาเนียลเข้าใจนิมิตเรื่องสองพันสามร้อยวัน และกาเบรียลกำลังทำงานของตนให้เสร็จสิ้นเมื่อเขากลับมาในบทที่เก้า และแจ้งแก่ดาเนียลให้แยกนิมิตทั้งสองออกจากกันในความคิด ซึ่งนิมิตทั้งสองนี้ได้เป็นหัวข้อของบทที่เจ็ด บทที่แปด และบทที่เก้าด้วย นิมิตทั้งสองนั้นเป็นหัวข้อของ “ความรู้ที่เพิ่มขึ้น” ซึ่งถูกเปิดผนึกในปี 1798.

เจ็ดสิบปีของเยเรมีย์และ “คำสาป” ของโมเสสต่างก็เป็นสัญลักษณ์ของ “เจ็ดเท่า” ดังที่แสดงโดย “คำปฏิญาณ” ของโมเสส แต่กาเบรียลกำลังจะนำเสนอการจำแนกช่วงเวลาสองพันสามร้อยปีออกเป็นส่วน ๆ ช่วงเวลานี้จะถูกแบ่งอย่างถูกต้องได้ก็ต่อเมื่อความสัมพันธ์ระหว่างนิมิต (“chazon”) แห่งการเหยียบย่ำลง และนิมิต (“mareh”) แห่งการปรากฏ ได้รับการจำแนกอย่างถูกต้อง กาเบรียลเริ่มต้นด้วยการชี้ให้เห็นว่ามีการกำหนดช่วงเวลาแห่งการทดลองสี่ร้อยเก้าสิบปีไว้สำหรับพวกยิว ช่วงเวลานั้นเป็นช่วงเวลาเดียวกันกับช่วงสี่ร้อยเก้าสิบปีแห่งการกบฏซึ่งได้ก่อให้เกิดเจ็ดสิบปีแห่งการเป็นเชลย

คำว่า “กำหนดไว้” ในข้อยี่สิบสี่กล่าวถึงช่วงเวลาตั้งแต่การประกาศพระราชกฤษฎีกาฉบับที่สามในปี 457 BC จนถึงการเอาหินขว้างสเทเฟนในปี 34 AD แต่คำว่า “กำหนดไว้” ในข้อยี่สิบหกและข้อยี่สิบเจ็ดนั้นกำลังระบุถึงอำนาจที่ก่อความรกร้างของลัทธินอกศาสนาและอำนาจสันตะปาปา

กาเบรียลแจ้งแก่ดาเนียลว่า “ภายหลัง” ที่ “พระเมสสิยาห์” ถูก “ตัดออกไป” แล้ว “ชนชาติของเจ้านายผู้ที่จะมา จะทำลายเมืองและสถานบริสุทธิ์นั้นเสีย” โรมนอกศาสนาได้ทำลาย “เมืองและสถานบริสุทธิ์” ในการล้อมซึ่งดำเนินอยู่นานสามปีครึ่งพอดี ตั้งแต่ ค.ศ. 66 ถึง 70 กาเบรียลระบุว่า “ที่สุดแห่งสงคราม” จะมา “ดุจน้ำท่วม” และว่าสงครามนั้นจะประกอบด้วย “ความรกร้าง” สงครามที่ได้กระทำขึ้นต่อกรุงเยรูซาเล็มและสถานบริสุทธิ์นั้น คือการเหยียบย่ำที่ได้สำเร็จลงโดยลัทธินอกศาสนาและอำนาจสันตะปาปา อำนาจนอกศาสนาที่จะทำลายกรุงเยรูซาเล็มในเบื้องต้นคือบาบิโลน แต่อำนาจนอกศาสนาที่จะทำลายกรุงนั้นภายหลังจากที่พระเมสสิยาห์ถูกตรึงกางเขนแล้ว คือโรมนอกศาสนา แต่สงครามต่อสถานบริสุทธิ์และกองทัพนั้นได้สำเร็จลงโดยอำนาจสองประการที่ก่อให้เกิดความรกร้าง และอำนาจประการที่สองในบรรดาอำนาจทั้งสองที่ก่อให้เกิดความรกร้างตามพระคัมภีร์ก็คือสันตะปาปา

อำนาจสันตะปาปาคืออำนาจที่ถูกแทนไว้ว่าเป็น “แส้เฆี่ยนที่ท่วมท้น” เป็นอำนาจในข้อสี่สิบของดาเนียลบทที่สิบเอ็ด ซึ่ง “ทะลักท่วมและล่วงเลยไป” การเหยียบย่ำกรุงเยรูซาเล็มซึ่งเริ่มต้นขึ้นกับบาบิโลน และดำเนินต่อมากับชนชาติแห่งเหล็กที่กล่าวถ้อยคำลึกลับ ดังที่โมเสสได้พรรณนาไว้ในพระธรรมเฉลยธรรมบัญญัติ ต่อมาถูกสืบต่อโดยอำนาจสันตะปาปา จนถึงที่สุดแห่งการเหยียบย่ำนั้น “ความรกร้าง” ทั้งหลายได้ “ถูกกำหนดไว้” ในข้อยี่สิบเจ็ด พระคริสต์ทรงยืนยันพันธสัญญากับคนเป็นอันมากอยู่หนึ่งสัปดาห์ ในท่ามกลางสัปดาห์นั้น ระบบการถวายเครื่องบูชาฝ่ายโลกจะต้องยุติลง เมื่อพระคริสต์ทรงเริ่มพันธกิจมหาปุโรหิตของพระองค์ในสถานนมัสการในสวรรค์ เพราะการไม่เชื่อฟังของพวกยิวในช่วงเวลาแห่งการคอยรับการพิพากษาซึ่งได้ถูกตัดแบ่งไว้สำหรับพวกเขานั้น สถานนมัสการและนครจึงจะต้องถูกกระทำให้รกร้างอีกครั้งหนึ่ง

ข้อพระคัมภีร์นี้กล่าวว่า “เพราะการแผ่ขยายของสิ่งน่าสะอิดสะเอียน เขาจะกระทำให้มันร้างเปล่า จนถึงวาระสุดสิ้น และสิ่งซึ่งได้ทรงกำหนดไว้แล้วนั้นจะถูกเทลงบนผู้ที่ถูกทำให้ร้างเปล่า” เมื่อในที่สุดพวกยิวได้ทำให้เวลาทดลองของตนเต็มจนล้นถ้วยแล้ว เมืองและสถานนมัสการก็จะต้องร้างเปล่าจนถึงที่สุดแห่งสงคราม ณ “วาระสุดสิ้น” ของการถูกเหยียบย่ำในปี 1798 ได้มีการ “กำหนดไว้แล้ว” ว่าระบอบสันตะปาปาจะได้รับบาดแผลถึงตาย จากนั้นเมืองและสถานนมัสการจะต้องได้รับการฟื้นฟูและสร้างขึ้นใหม่ ดังที่ได้มีการเป็นแบบล่วงหน้าไว้เมื่อพวกยิวออกมาจากบาบิโลนตามตัวอักษรภายใต้กฤษฎีกาทั้งสามฉบับ

จนกว่าสงครามนั้นจะถึงความสิ้นสุด กรุงเยรูซาเล็มจะต้องถูกเหยียบย่ำลงโดยอำนาจของสันตะปาปา ช่วงเวลาเชิงพยากรณ์ที่ประกอบกันขึ้นเป็นช่วงเวลาจำเพาะภายในระยะเวลาสองพันสามร้อยปีนั้น จะเข้าใจได้อย่างถูกต้องก็ต่อเมื่อความสัมพันธ์ของนิมิตเรื่องการเหยียบย่ำลงแห่งช่วงเวลาเจ็ดสิบนั้น ได้รับความเข้าใจควบคู่ไปกับนิมิตเรื่องการฟื้นฟูสถานนมัสการและพลโยธา การปฏิเสธนิมิตเรื่องการกระจัดกระจายตามคำสาปของโมเสส ก็เท่ากับปฏิเสธนิมิตเรื่องการรวบรวม นิมิตเรื่องเจ็ดสิบปีคือนิมิตแห่งการกระจัดกระจาย นิมิตเรื่องสองพันสามร้อยปีคือนิมิตแห่งการรวบรวม นิมิตเรื่องเจ็ดสิบปีเป็นนิมิต “chazon” แห่งการกระจัดกระจาย และนิมิตเรื่องสองพันสามร้อยปีเป็นนิมิต “mareh” แห่งการรวบรวม

นิมิตทั้งสองได้ถูกผูกเข้าด้วยกันในเชิงพยากรณ์ และการปฏิเสธนิมิตหนึ่งก็คือการปฏิเสธนิมิตทั้งสอง ข้อเท็จจริงนี้ชี้ให้เห็นว่า แม้อาดเวนติสม์จะอ้างว่าตนยึดถือคำพยากรณ์สองพันสามร้อยปีไว้ก็ตาม แต่พวกเขาก็ได้ปฏิเสธเสาหลักสำคัญยิ่งของอาดเวนติสม์แล้ว อย่างแน่นอนพอ ๆ กับที่พวกเขาได้ปฏิเสธ “เจ็ดกาลเวลา” ในปี 1863 มิใช่หรือที่พวกยิวอ้างว่ารักษาธรรมบัญญัติของพระเจ้า? มิใช่หรือที่อิสราเอลในสมัยโบราณอ้างว่ากำลังรอคอยพระเมสสิยาห์? การแสดงตนหรือการอ้างตนย่อมไร้ความหมาย หากมิได้ยึดมั่นพระวจนะของพระเจ้าไว้.

ในที่สุดพวกมิลเลอไรต์ได้ระบุว่าวันที่ 22 ตุลาคม ค.ศ. 1844 เป็นจุดสิ้นสุดของช่วงเวลาสองพันสามร้อยวัน แต่ความเข้าใจของพวกเขายังมีอยู่อย่างจำกัด จนกระทั่งภายหลังความผิดหวังครั้งใหญ่ ความสว่างจึงได้มาถึงเกี่ยวกับสถานนมัสการในสวรรค์และการที่พระคริสต์ทรงปรากฏในอภิสุทธิสถานในวันนั้น หลังจากวันนั้นแล้วเท่านั้น พวกเขาจึงได้เห็นข่าวสารของทูตสวรรค์องค์ที่สามและพระบัญญัติของพระเจ้า

องค์พระผู้เป็นเจ้าทรงมีพระประสงค์ที่จะเพิ่มพูนความสว่างแห่งคำพยากรณ์ซึ่งเกี่ยวเนื่องกับระยะเวลาสองพันสามร้อยปี และในปี ค.ศ. 1856 พระองค์ได้ทรงเปิดประตูสู่ความสว่างเพิ่มเติมนั้น แต่ตลอดช่วงเจ็ดปีถัดมา ลัทธิแอ๊ดเวนติสต์ได้ปิดประตูนั้นลง จนกระทั่งภายหลังวันที่ 11 กันยายน ค.ศ. 2001 องค์พระผู้เป็นเจ้าจึงทรงนำบรรดาผู้ศึกษาคำพยากรณ์ให้หวนกลับไปยังบทความของ Hiram Edson และความสว่างของ “เจ็ดวาระ” ก็ได้เริ่มเพิ่มพูนขึ้นอีกครั้งหนึ่ง

ด้วยการปฏิเสธที่จะมองเห็นความสัมพันธ์ระหว่างคำพยากรณ์สองพันสามร้อยปีกับคำพยากรณ์สองพันห้าร้อยยี่สิบปี ลัทธิแอ๊ดเวนติสม์จึงได้เข้าใจวันที่ 22 ตุลาคม ค.ศ. 1844 อย่างคับแคบและไม่สมบูรณ์

เมื่อ S. S. Snow ได้กำหนดวันที่การตรึงกางเขนไว้อย่างแน่นอนแล้ว วันที่ 22 ตุลาคม ค.ศ. 1844 จึงได้รับการยืนยันแน่ชัด

พวกมิลเลอไรต์ได้ตระหนักถึงวันที่ถูกต้องของการตรึงกางเขน และต่อมาจึงได้ระบุจุดสิ้นสุดของช่วงเวลาสองพันสามร้อยปี “การถูกตัดขาดของพระเมสสิยาห์” ใน “ท่ามกลางสัปดาห์” ซึ่งพระคริสต์ทรงยืนยัน “พันธสัญญา” เนื่องจากพวกยิวได้ทำให้ถ้วยแห่งเวลาทดลองของตนเต็มจนล้น ดังที่แสดงไว้โดย “การแผ่ปกคลุมแห่งสิ่งน่าสะอิดสะเอียน” ก็ได้รับการระบุด้วยเช่นกัน กางเขนได้กลายเป็นหลักหมายทางประวัติศาสตร์ซึ่งมีความจำเป็นอย่างยิ่งในการตระหนักรู้ข่าวสารแห่งเสียงร้องเที่ยงคืน

แม้จะมีความสว่างที่อยู่ในข้อพระคัมภีร์เหล่านั้น ซึ่งก่อให้เกิดการสำแดงอันทรงฤทธิ์แห่งฤทธานุภาพของพระเจ้าเช่นนั้น พวกมิลเลอไรต์ก็มิได้บรรลุถึงความเข้าใจในข้อพระคัมภีร์เหล่านั้น อันเป็นความเข้าใจที่แสดงโดยความปรารถนาของดาเนียลที่จะเข้าใจความสัมพันธ์ระหว่างนิมิตทั้งสอง สัปดาห์ที่พระคริสต์ทรงยืนยันพันธสัญญานั้นถูกแบ่งออกเป็นสองช่วงเวลา ซึ่งต่อมาซิสเตอร์ไวท์ได้ระบุว่าเป็นภาพแทนของพันธกิจส่วนพระองค์ของพระคริสต์เป็นเวลาสามปีครึ่ง แล้วจึงตามด้วยพันธกิจของพระองค์ดังที่เป็นภาพแทนโดยเหล่าสาวก พวกเขาเห็นว่าหลักหมายทางประวัติศาสตร์ของกางเขนได้กลายเป็นหลักยึดเพื่อกำหนดวันที่ 22 ตุลาคม ค.ศ. 1844 แต่พวกเขามิได้เห็นว่าสิ่งนี้ยังเป็นภาพแทนของศูนย์กลางของช่วงเวลาสองช่วงที่เหมือนกัน คือช่วงละสามปีครึ่ง และด้วยเหตุนั้นจึงเป็นภาพแทนของ “เจ็ดเวลา” ซึ่งพระเจ้าทรงเรียกผ่านทางโมเสสว่าเป็น “การโต้เถียงแห่งพันธสัญญาของพระองค์”

เมื่อพระคริสต์ทรงยืนยันพันธสัญญากับคนเป็นอันมากนั้น พันธสัญญานั้นเองคือสิ่งที่พระองค์ทรงมีข้อพิพาทกับพวกยิวที่ไม่เชื่อฟัง “ข้อพิพาทแห่งพันธสัญญาของพระองค์” เริ่มต้นขึ้นในปี 723 ก่อนคริสตกาล เมื่อชาวอัสซีเรียกวาดต้อนไพร่พลแห่งอาณาจักรฝ่ายเหนือไปเป็นเชลย และแล้วตลอดหนึ่งพันสองร้อยหกสิบวันเชิงพยากรณ์ ศาสนานอกรีตได้ย่ำยีอิสราเอลตามตัวอักษร การย่ำยีนั้นต่อมาได้ถูกสืบต่อด้วยอีกหนึ่งพันสองร้อยหกสิบวันเชิงพยากรณ์ แห่งอำนาจสันตะปาปาที่ได้ย่ำยีอิสราเอลฝ่ายวิญญาณ.

สัปดาห์เชิงพยากรณ์ซึ่งพระคริสต์ทรงยืนยันพันธสัญญา เพื่อให้สำเร็จตามนิมิตแห่งสองพันสามร้อยปีนั้น ยังเป็นภาพแทนของนิมิตแห่งสองพันห้าร้อยยี่สิบปีด้วย พวกมิลเลอไรต์เข้าใจคำพยากรณ์เรื่องสองพันสามร้อยปีมากพอที่จะประกาศข่าวสารแห่งเสียงร้องยามเที่ยงคืนได้อย่างถูกต้อง แต่พวกเขาเลือกที่จะปฏิเสธความกระจ่างบางส่วนซึ่งการตีความของกาเบรียลในบทที่เก้ามุ่งหมายจะถ่ายทอดไว้แก่พวกเขา

กาเบรียลได้ทรงสั่งสอนดาเนียลให้แยกแยะนิมิตทั้งสองอย่างถูกต้อง (โดยแยกออกจากกันในความคิด) ซึ่งถูกแทนไว้ว่าเป็น “matter” และ “vision” และเพื่อให้คำแนะนำนั้นสำเร็จลุล่วง ซิสเตอร์ไวท์ได้บอกแก่เราว่า นี่เองคือภาระใจของดาเนียล ขณะที่ท่านพยายามจะเข้าใจความสัมพันธ์ระหว่างเจ็ดสิบสัปดาห์ (ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของ “seven times”) กับสองพันสามร้อยปี

การที่อัธเวนติสม์ปฏิเสธเรื่อง “เจ็ดวาระ” ทำให้พวกเขาตกอยู่ในฐานะที่ไม่อาจเข้าใจได้ว่า ช่วงเวลาแรกจำนวนสี่ร้อยเก้าสิบปี ซึ่งถูกตัดออกจากสองพันสามร้อยปีนั้น เป็นภาพแทนของการกบฏต่อพันธสัญญา ซึ่งโมเสสระบุว่าเป็น “การวิวาทแห่งพันธสัญญาของพระองค์”

พวกเขายังถูกกีดกันไม่ให้ตระหนักว่า การตรึงกางเขนในท่ามกลางสัปดาห์นั้นมิได้เพียงแต่บ่งชี้วันเวลาเท่านั้น หากยังบ่งชี้ถึงศูนย์กลางแท้จริงแห่งข้อพิพาทของพระคริสต์กับการไม่เชื่อฟังของอิสราเอล โดยพระโลหิตแห่งพันธสัญญาอีกด้วย พวกเขาตาบอดต่อความจริงที่ว่า พระโลหิตซึ่งถูกหลั่งเพื่อคนเป็นอันมากที่กางเขนนั้น ซึ่งกำลังยืนยันพันธสัญญาของพระองค์อยู่ ก็เป็นการยืนยันพันธสัญญาที่ได้ทรงวางไว้ในเลวีนิติ บทที่ยี่สิบห้าและยี่สิบหกด้วยเช่นกัน

ชนชาติอิสราเอลในสมัยโบราณได้รับเอาพันธสัญญาหนึ่งไว้กับตน โดยพวกเขาให้นิยามพันธสัญญานั้นว่าเป็นการประกาศของตนว่า “บรรดาสิ่งที่พระยาห์เวห์ตรัสนั้น ข้าพเจ้าทั้งหลายจะกระทำ” โดยไม่ตระหนักเลยว่า พันธสัญญาซึ่งพระคริสต์ทรงประทานนั้นกำหนดให้ธรรมบัญญัติของพระองค์ถูกจารึกลงบนจิตใจ การให้นิยามเงื่อนไขของพันธสัญญาแบบฟาริสีของพวกเขาเองนั้นขัดขวางไม่ให้พวกเขาเข้าใจและยอมรับพันธสัญญาที่แท้จริง

อิสราเอลสมัยใหม่ได้ให้นิยามพระโลหิตแห่งกางเขนในท่ามกลางสัปดาห์ด้วยถ้อยคำซึ่งก่อให้เกิดความมืดบอดอย่างเดียวกันแก่อิสราเอลสมัยใหม่ ดังที่ได้ตกอยู่เหนืออิสราเอลโบราณเมื่อพวกเขาปฏิเสธพระเมสสิยาห์และประกาศว่าพวกเขาไม่มีพระราชาอื่นใดนอกจากซีซาร์.

อิสราเอลสมัยใหม่มืดบอดต่อความจริงที่ว่า ประวัติศาสตร์ซึ่งกาเบรียลได้สรุปไว้แก่ดาเนียลนั้น มิได้รวมเพียงการยืนยันพันธสัญญาเท่านั้น แต่ยังรวมถึงการกระจัดกระจายซึ่งถูกนำมาสู่บรรดาผู้ที่ปฏิเสธพันธสัญญานั้นด้วย เพราะข้อพระคัมภีร์เหล่านั้นระบุว่า โรมนอกศาสนา (เจ้าชายผู้ซึ่งจะมา) จะทำลายเมืองและสถานนมัสการ และว่าจนถึงที่สุดแห่งสงคราม (ซึ่งเหยียบย่ำสถานนมัสการและพลไพร่) ได้มีการกำหนดไว้แล้วซึ่ง “ความรกร้าง” ทั้งหลาย ในรูปพหูพจน์।

ในประวัติศาสตร์ที่พระคริสต์ทรงหลั่งพระโลหิตของพระองค์เพื่อทรงยืนยันพันธสัญญากับคนเป็นอันมากนั้น อำนาจสองประการที่ก่อความรกร้าง คือ โรมนอกศาสนาและโรมของสันตะปาปา ได้รับการระบุไว้อย่างเฉพาะเจาะจง พระโลหิตที่ทรงหลั่งบนกางเขนนั้นคือสิ่งที่พระคริสต์ทรงนำเข้าไปในสถานนมัสการฝ่ายสวรรค์ และเป็นสัญลักษณ์แห่งพระราชกิจของพระองค์ดังที่แสดงไว้โดยนิมิต “mareh” แห่งสองพันสามร้อยปี ประวัติศาสตร์นั้นถักทอเข้ากับประวัติศาสตร์ของนิมิต “chazon” แห่งสองพันห้าร้อยยี่สิบปี ดังที่มีภาพแทนโดยอำนาจสองประการที่ก่อความรกร้าง ซึ่งจะเหยียบย่ำสถานนมัสการและพลโยธาให้ต่ำลง.

ความจริงทั้งหลายซึ่งถูกแสดงเป็นอัญมณีในความฝันของมิลเลอร์นั้นส่องประกายเจิดจ้าดุจดวงอาทิตย์ แต่ยังไม่ครบถ้วนสมบูรณ์ ในวาระสุดท้าย เมื่อเสียงร้องเที่ยงคืนถูกประกาศซ้ำอย่างตรงตามตัวอักษรทุกประการ อัญมณีเหล่านั้นเองจะถูกชายผู้ถือ “แปรงปัดฝุ่น” นำไปใส่ไว้ในหีบใหม่ที่ใหญ่กว่า และแล้วอัญมณีเหล่านั้นจะส่องประกายเจิดจ้ายิ่งกว่าเดิมสิบเท่า อัญมณีเหล่านี้กลายเป็นบททดสอบของข่าวสารเสียงร้องเที่ยงคืนครั้งสุดท้าย อัญมณีเหล่านั้นได้รับการระบุไว้อย่างเฉพาะเจาะจงโดยพยานสองคนที่ฮาบากุกได้พยากรณ์ไว้ ว่าเป็นตาราง เมื่อวางตารางผู้บุกเบิกปี 1843 และ 1850 ซ้อนทับกัน “บรรทัดซ้อนบรรทัด” อัญมณีของมิลเลอร์ก็ได้รับการระบุไว้อย่างเฉพาะเจาะจง และในการกระทำเช่นนั้น อัญมณีเหล่านั้นจึงเป็นตัวแทนของข่าวสารแห่งเสียงร้องเที่ยงคืนครั้งสุดท้าย

ความจริงส่วนใหญ่บนแผนภูมิทั้งสองแสดงให้เห็นคำพยากรณ์ที่สำเร็จลุล่วงก่อนปี 1844 เช่น การระบุอัตลักษณ์ของสัตว์ร้ายทั้งหลายในดาเนียล 7 และ 8 ภาพในดาเนียล 2 ก็ได้รับการนำเสนอไว้ ข้อโต้แย้งว่าผู้ใดกันแน่ระหว่างโรมกับอันทิโอคุส เอพิฟาเนสที่เป็นผู้สถาปนานิมิตนั้นก็มีอยู่ด้วย ความผิดหวังครั้งแรกและช่วงเวลาแห่งการรอคอยของฮาบากุกและหญิงพรหมจารีสิบคนก็มีอยู่ การมาถึงของทูตสวรรค์องค์ที่สามก็มีอยู่ เช่นเดียวกับสถานบริสุทธิ์บนสวรรค์ “สิ่งที่ต่อเนื่องอยู่เสมอ” ในฐานะสัญลักษณ์ของลัทธินอกศาสนาก็มีอยู่ และแน่นอน วิบัติทั้งสามของอิสลามก็มีอยู่ด้วย เมื่อนำมารวมกัน แผนภูมิเหล่านี้เป็นภาพประกอบของ “ความรู้ที่เพิ่มขึ้น” ซึ่งเกิดขึ้นเมื่อสิงห์แห่งเผ่ายูดาห์ทรงเปิดผนึกความจริงเชิงพยากรณ์ประการหนึ่ง

ขณะที่เรากำลังสรุปการพิจารณาของเราเกี่ยวกับนิมิตแห่งแม่น้ำอุไลในฐานะสัญลักษณ์ของความรู้เชิงพยากรณ์ซึ่งถูกเปิดผนึกออกในเวลาอวสานในปี 1798 และได้เพิ่มพูนขึ้นจนกลายเป็นอัญมณีที่อยู่ในหีบใหม่ซึ่งใหญ่กว่าในความฝันของวิลเลียม มิลเลอร์ เราจะกลับไปทบทวนความจริงของขบวนการมิลเลอไรต์ซึ่งยังไม่สมบูรณ์ในประวัติศาสตร์ของพวกเขา บางประการถูกปล่อยไว้ในสภาพที่ไม่สมบูรณ์เนื่องจากช่วงเวลาในประวัติศาสตร์ที่พวกมิลเลอไรต์กำลังดำรงอยู่ และบางประการถูกปล่อยไว้ไม่สมบูรณ์เพราะการไม่เชื่อฟังของบรรดาผู้ที่ปฏิเสธจะก้าวตามแสงสว่างที่ก้าวหน้าของทูตสวรรค์องค์ที่สาม.

เราจะดำเนินเรื่องเหล่านี้ต่อไปในบทความถัดไป