Just before the close of probation the final prophetic secret is unsealed by the Lion of the tribe of Judah, and it is the wise who understand the increase of knowledge that is produced by that unsealing. Two witnesses in Revelation cast a light on part of what is unsealed at that time.
ก่อนการสิ้นสุดแห่งเวลาทดลองใจไม่นาน ความล้ำลึกเชิงพยากรณ์ประการสุดท้ายถูกเปิดผนึกโดยสิงห์แห่งเผ่ายูดาห์ และผู้มีปัญญาคือผู้ที่เข้าใจถึงความรู้ที่เพิ่มพูนขึ้นอันเกิดจากการเปิดผนึกนั้น พยานสองคนในพระธรรมวิวรณ์ฉายแสงให้เห็นส่วนหนึ่งของสิ่งที่ถูกเปิดผนึกในเวลานั้น
Here is wisdom. Let him that hath understanding count the number of the beast: for it is the number of a man; and his number is Six hundred threescore and six. … And here is the mind which hath wisdom. The seven heads are seven mountains, on which the woman sitteth. Revelation 13:18, 17:9.
นี่แหละเป็นสติปัญญา ผู้ใดมีความเข้าใจก็ให้ผู้นั้นคำนวณเลขของสัตว์ร้ายนั้น เพราะว่าเป็นเลขของมนุษย์ผู้หนึ่ง และเลขนั้นคือหกร้อยหกสิบหก … และนี่แหละคือความคิดที่มีสติปัญญา ศีรษะทั้งเจ็ดนั้นคือภูเขาเจ็ดลูก ซึ่งหญิงนั้นนั่งอยู่บนนั้น วิวรณ์ 13:18, 17:9
The “last power that is to wage war against the church and the law of God, was symbolized by a beast with lamblike horns,” is the United States. It is the sixth kingdom of Bible prophecy, and the structure of its kingdom is the same structure (image), as was the fifth kingdom of Bible prophecy. It becomes a kingdom of the Church ruling over the State, and then forces the entire earth to accept that very arrangement. The combination of Church and State is fully developed in the United States at the soon-coming Sunday law.
“อำนาจสุดท้ายที่จะทำสงครามต่อสู้กับคริสตจักรและธรรมบัญญัติของพระเจ้า ซึ่งได้รับการเป็นสัญลักษณ์โดยสัตว์ร้ายที่มีเขาเหมือนลูกแกะ” คือ สหรัฐอเมริกา อำนาจนี้เป็นราชอาณาจักรที่หกในคำพยากรณ์แห่งพระคัมภีร์ และโครงสร้างแห่งราชอาณาจักรของมันก็เป็นโครงสร้างเดียวกัน (รูปเคารพ) กับที่เป็นอยู่ในราชอาณาจักรที่ห้าแห่งคำพยากรณ์ของพระคัมภีร์ มันจะกลายเป็นราชอาณาจักรที่คริสตจักรปกครองเหนือรัฐ แล้วบังคับให้ทั้งโลกยอมรับการจัดระเบียบนั้นเอง การผสมกันของคริสตจักรกับรัฐจะพัฒนาอย่างเต็มรูปแบบในสหรัฐอเมริกาเมื่อกฎหมายวันอาทิตย์ซึ่งกำลังจะมาถึงนั้นมาถึงในไม่ช้า
“The ‘image to the beast’ represents that form of apostate Protestantism which will be developed when the Protestant churches shall seek the aid of the civil power for the enforcement of their dogmas. The ‘mark of the beast’ still remains to be defined.” The Great Controversy, 445.
“‘รูปแก่สัตว์ร้าย’ เป็นตัวแทนของลัทธิโปรเตสแตนต์ที่เสื่อมทรามรูปแบบนั้น ซึ่งจะก่อตัวขึ้นเมื่อคริสตจักรโปรเตสแตนต์ทั้งหลายแสวงหาความช่วยเหลือจากอำนาจฝ่ายบ้านเมืองเพื่อบังคับใช้หลักคำสอนของตน ส่วน ‘เครื่องหมายของสัตว์ร้าย’ นั้นยังคงต้องได้รับการนิยามต่อไป” The Great Controversy, 445.
The image of the beast and the mark of the beast are two different symbols, yet it is at the Sunday law that the image of the beast reaches its full development.
รูปเคารพของสัตว์ร้ายและเครื่องหมายของสัตว์ร้ายเป็นสัญลักษณ์สองประการที่แตกต่างกัน กระนั้น ก็มาถึงขั้นที่รูปเคารพของสัตว์ร้ายพัฒนาถึงความสมบูรณ์เต็มที่ในกฎหมายวันอาทิตย์.
“The enforcement of Sundaykeeping on the part of Protestant churches is an enforcement of the worship of the papacy—of the beast. Those who, understanding the claims of the fourth commandment, choose to observe the false instead of the true Sabbath are thereby paying homage to that power by which alone it is commanded. But in the very act of enforcing a religious duty by secular power, the churches would themselves form an image to the beast; hence the enforcement of Sundaykeeping in the United States would be an enforcement of the worship of the beast and his image.” The Great Controversy, 448, 449.
“การบังคับให้ถือรักษาวันอาทิตย์โดยฝ่ายคริสตจักรโปรเตสแตนต์ เป็นการบังคับให้นมัสการอำนาจสันตะปาปา—คือสัตว์ร้าย ผู้ใดที่เมื่อเข้าใจข้อเรียกร้องของพระบัญญัติข้อที่สี่แล้ว กลับเลือกถือรักษาวันสะบาโตเทียมแทนวันสะบาโตแท้ ผู้นั้นก็กำลังถวายความเคารพต่ออำนาจนั้นซึ่งเป็นผู้เดียวที่ได้บัญชาเรื่องนี้ไว้ แต่ในการกระทำอันเป็นการบังคับหน้าที่ทางศาสนาโดยอำนาจฝ่ายบ้านเมืองนั้น คริสตจักรทั้งหลายย่อมจะก่อรูปเป็นรูปเคารพของสัตว์ร้ายขึ้นเอง ฉะนั้น การบังคับให้ถือรักษาวันอาทิตย์ในสหรัฐอเมริกาจึงจะเป็นการบังคับให้นมัสการสัตว์ร้ายและรูปของมัน” The Great Controversy, 448, 449.
At the Sunday law, the Constitution of the United States is fully overthrown and the nation has separated fully from righteousness. Then, under the full control of Satan the United States forces the world to accept the same Church and State system that has just been established in the United States. The world government is the United Nations and the Roman church is the Church that rules over the relationship.
ณ เวลาที่มีกฎหมายวันอาทิตย์ รัฐธรรมนูญแห่งสหรัฐอเมริกาถูกล้มล้างลงโดยสมบูรณ์ และชนชาตินั้นได้แยกตนออกจากความชอบธรรมอย่างสิ้นเชิง แล้วภายใต้การควบคุมอย่างเต็มที่ของซาตาน สหรัฐอเมริกาบังคับโลกให้ยอมรับระบบศาสนจักรและรัฐแบบเดียวกันกับที่เพิ่งได้รับการสถาปนาขึ้นในสหรัฐอเมริกา รัฐบาลโลกคือองค์การสหประชาชาติ และคริสตจักรโรมันคือศาสนจักรที่ปกครองความสัมพันธ์นั้น
“The world is filled with storm and war and variance. Yet under one head—the papal power—the people will unite to oppose God in the person of His witnesses.” Testimonies, volume 7, 182.
“โลกเต็มไปด้วยพายุ สงคราม และความขัดแย้ง ถึงกระนั้น ภายใต้ศีรษะหนึ่งเดียว—คืออำนาจของสันตะปาปา—ประชาชนทั้งหลายจะรวมตัวกันเพื่อต่อต้านพระเจ้าในบุคคลแห่งพยานทั้งหลายของพระองค์” Testimonies, volume 7, 182.
The system of Church and State that is represented as the image of the beast in prophecy is also a threefold union of the dragon, the beast and the false prophet. The ten kings of Revelation seventeen, that are the seventh head, represent the dragon power.
ระบบคริสตจักรและรัฐซึ่งในคำพยากรณ์ถูกแทนเป็นรูปเคารพของสัตว์ร้ายนั้น ก็เป็นสหภาพสามฝ่ายของพญานาค สัตว์ร้าย และผู้พยากรณ์เท็จด้วยเช่นกัน กษัตริย์สิบองค์ในวิวรณ์บทที่สิบเจ็ด ซึ่งเป็นศีรษะที่เจ็ดนั้น เป็นตัวแทนของอำนาจแห่งพญานาค
“Kings and rulers and governors have placed upon themselves the brand of antichrist, and are represented as the dragon who goes to make war with the saints—with those who keep the commandments of God and who have the faith of Jesus.” Testimonies to Ministers, 38.
“บรรดากษัตริย์ ผู้ครอบครอง และเจ้าเมืองทั้งหลาย ได้ประทับตราแห่งปฏิปักษ์พระคริสต์ไว้บนตนเอง และถูกพรรณนาเป็นมังกรผู้ซึ่งออกไปทำสงครามกับธรรมิกชน—กับคนเหล่านั้นที่รักษาพระบัญญัติของพระเจ้าและมีความเชื่อของพระเยซู” Testimonies to Ministers, 38.
The “ten kings” represent the United Nations, whose religion is spiritualism, and the religion of the false prophet is apostate Protestantism, and the beast’s religion is Catholicism, which is simply spiritualism covered with a profession of Christianity.
“กษัตริย์ทั้งสิบ” เป็นตัวแทนของสหประชาชาติ ซึ่งศาสนาของสหประชาชาติคือผีปิศาจนิยม และศาสนาของผู้พยากรณ์เท็จคือโปรเตสแตนต์ที่ละทิ้งความเชื่อ ส่วนศาสนาของสัตว์ร้ายนั้นคือคาทอลิก ซึ่งโดยแท้แล้วก็เป็นเพียงผีปิศาจนิยมที่ปกคลุมไว้ด้วยการแสดงตนว่าเป็นคริสต์ศาสนาเท่านั้น
“By the decree enforcing the institution of the Papacy in violation of the law of God, our nation will disconnect herself fully from righteousness. When Protestantism shall stretch her hand across the gulf to grasp the hand of the Roman power, when she shall reach over the abyss to clasp hands with Spiritualism, when, under the influence of this threefold union, our country shall repudiate every principle of its Constitution as a Protestant and republican government, and shall make provision for the propagation of papal falsehoods and delusions, then we may know that the time has come for the marvelous working of Satan and that the end is near.” Testimonies, volume 5, 451.
“โดยกฤษฎีกาที่บังคับใช้สถาบันแห่งสันตะปาปา อันเป็นการละเมิดต่อพระราชบัญญัติของพระเจ้า ชาติของเราจะตัดขาดตนเองจากความชอบธรรมโดยสิ้นเชิง เมื่อโปรเตสแตนต์จะยื่นมือของตนข้ามห้วงลึกไปจับมือกับอำนาจแห่งโรม เมื่อเขาจะเอื้อมข้ามเหวลึกไปประสานมือกับลัทธิทรงวิญญาณ เมื่อภายใต้อิทธิพลของการรวมตัวสามประการนี้ ประเทศของเราจะปฏิเสธทุกหลักการแห่งรัฐธรรมนูญของตนในฐานะรัฐบาลแบบโปรเตสแตนต์และสาธารณรัฐ และจะจัดให้มีมาตรการเพื่อการเผยแพร่ความเท็จและความลวงของสันตะปาปา เมื่อนั้นเราย่อมรู้ได้ว่า เวลาสำหรับการกระทำอันน่าอัศจรรย์ของซาตานได้มาถึงแล้ว และอวสานก็อยู่ใกล้แล้ว” Testimonies, volume 5, 451.
At the Sunday law the threefold union of the dragon, the beast and the false prophet is accomplished. The United States then forces the world to accept the one-world government of the United Nations, for the world is thrown into a great crisis at the Sunday law, as Islam brings judgment upon the United States for the enforcement of worshipping the sun. Satan then appears to personate Christ and as the United States forces the world to accept the one world combination of church and state, it also forces the world to accept Sunday as the day of rest. The same testing process that has happened in the United States is then brought upon the entire world.
เมื่อมีการตรากฎหมายวันอาทิตย์ สหภาพสามฝ่ายของพญานาค สัตว์ร้าย และผู้พยากรณ์เท็จก็สำเร็จขึ้น ในเวลานั้น สหรัฐอเมริกาบังคับโลกให้ยอมรับรัฐบาลโลกเดียวของสหประชาชาติ เพราะโลกถูกโยนเข้าสู่วิกฤตการณ์ใหญ่ในเวลาที่มีกฎหมายวันอาทิตย์ ขณะที่ศาสนาอิสลามนำการพิพากษามาสู่สหรัฐอเมริกาเพราะการบังคับให้นมัสการดวงอาทิตย์ จากนั้นซาตานก็ปรากฏขึ้นโดยสวมบทเป็นพระคริสต์ และเมื่อสหรัฐอเมริกาบังคับโลกให้ยอมรับการผสมผสานแบบโลกเดียวระหว่างคริสตจักรกับรัฐ มันก็ยังบังคับโลกให้ยอมรับวันอาทิตย์เป็นวันพักผ่อนด้วย กระบวนการแห่งการทดสอบเดียวกันที่ได้เกิดขึ้นในสหรัฐอเมริกาแล้วนั้น ก็ถูกนำมาสู่ทั่วทั้งโลกในเวลานั้น.
“Foreign nations will follow the example of the United States. Though she leads out, yet the same crisis will come upon our people in all parts of the world.” Testimonies, volume 6, 395.
“ประชาชาติต่าง ๆ จะดำเนินตามแบบอย่างของสหรัฐอเมริกา แม้ว่านางจะเป็นผู้นำออกหน้า แต่กระนั้น วิกฤตการณ์เดียวกันนี้ก็จะมาถึงประชากรของเราในทุกส่วนของโลก” Testimonies, volume 6, 395.
The principle that national apostasy is followed by national ruin comes upon each country as they accept the day of the sun as the day of worship. The escalating crisis is the “one hour” that the ten kings rule with the pope, the “man of sin”. They agreed to give their seventh kingdom unto the papal authority, because they are led to believe that the moral authority of the papacy is necessary to unify the world against the escalating war against Islam. In 1798, the United Nations had not yet arrived into history.
หลักการที่ว่าการละทิ้งความเชื่อระดับชาติย่อมนำมาซึ่งความพินาศระดับชาตินั้น จะตกมาสู่แต่ละประเทศเมื่อประเทศเหล่านั้นยอมรับวันแห่งดวงอาทิตย์ให้เป็นวันแห่งการนมัสการ วิกฤตที่ทวีความรุนแรงขึ้นนี้คือ “หนึ่งชั่วโมง” ที่กษัตริย์ทั้งสิบครอบครองอำนาจร่วมกับพระสันตะปาปา คือ “มนุษย์แห่งบาป” พวกเขาตกลงมอบอาณาจักรที่เจ็ดของตนให้แก่อำนาจของสันตะสำนัก เพราะถูกชักนำให้เชื่อว่าอำนาจทางศีลธรรมของสันตะปาปามีความจำเป็นเพื่อทำให้โลกเป็นหนึ่งเดียวในการต่อต้านสงครามที่ทวีความรุนแรงขึ้นกับศาสนาอิสลาม ในปี 1798 องค์การสหประชาชาติยังมิได้ปรากฏขึ้นในประวัติศาสตร์.
And the ten horns which thou sawest are ten kings, which have received no kingdom as yet; but receive power as kings one hour with the beast. These have one mind, and shall give their power and strength unto the beast. These shall make war with the Lamb, and the Lamb shall overcome them: for he is Lord of lords, and King of kings: and they that are with him are called, and chosen, and faithful. Revelation 17:12–14.
และเขาสิบเขาซึ่งท่านได้เห็นนั้น คือกษัตริย์สิบองค์ ซึ่งยังมิได้รับราชอาณาจักร แต่จะได้รับอำนาจเป็นกษัตริย์ร่วมกับสัตว์ร้ายชั่วขณะหนึ่ง พวกเขามีจิตใจเป็นอันหนึ่งอันเดียวกัน และจะมอบฤทธิ์อำนาจและกำลังของตนแก่สัตว์ร้าย พวกเขาจะทำสงครามกับพระเมษโปดก และพระเมษโปดกจะทรงมีชัยเหนือพวกเขา เพราะพระองค์ทรงเป็นจอมเจ้านายและจอมกษัตริย์ และบรรดาผู้ที่อยู่กับพระองค์นั้นเป็นผู้ที่ทรงเรียกแล้ว ทรงเลือกแล้ว และซื่อสัตย์ วิวรณ์ 17:12–14
As has always been the case with the pope, kings will supply the power for the papacy to carry out the persecution against God’s people, and it is the ten kings that make war with the Lamb, but they are doing so at the bidding of the “man of sin.” The “man of sin” is also the “man” that the seven churches take hold of in Isaiah chapter four.
ดังที่เป็นมาโดยตลอดกับพระสันตะปาปา บรรดากษัตริย์จะเป็นผู้จัดหากำลังอำนาจให้แก่สันตะปาปาเพื่อดำเนินการข่มเหงต่อประชากรของพระเจ้า และกษัตริย์ทั้งสิบนั้นเองที่ทำสงครามกับพระเมษโปดก แต่พวกเขากระทำเช่นนั้นตามการชักนำของ “มนุษย์แห่งบาป” และ “มนุษย์แห่งบาป” นี้ก็คือ “ชาย” ผู้ซึ่งคริสตจักรทั้งเจ็ดฉวยยึดไว้ในอิสยาห์บทที่สี่ด้วย
And in that day seven women shall take hold of one man, saying, We will eat our own bread, and wear our own apparel: only let us be called by thy name, to take away our reproach. In that day shall the branch of the Lord be beautiful and glorious, and the fruit of the earth shall be excellent and comely for them that are escaped of Israel. Isaiah 4:1, 2.
ในวันนั้น หญิงเจ็ดคนจะยึดชายคนหนึ่งไว้พลางกล่าวว่า “เราจะกินอาหารของเราเอง และสวมใส่เสื้อผ้าของเราเอง ขอแต่เพียงให้เราได้ถูกเรียกตามชื่อของท่าน เพื่อจะลบความอับอายของเราเสีย” ในวันนั้น กิ่งแห่งพระยาห์เวห์จะงดงามและรุ่งโรจน์ และผลแห่งแผ่นดินจะเลิศและงามสง่าสำหรับบรรดาผู้ที่รอดเหลือแห่งอิสราเอล อิสยาห์ 4:1, 2
The “seven women” represent that the papacy (the man of sin), has control over all the churches of the earth, just as he has control over all the nations. The “reproach” that the churches wish to avoid, is the “reproach” of rejecting the demand to worship on Sunday. Faithful Sabbath-keepers will be persecuted for their faithfulness, and Islam will also refuse to observe the day of the sun. The agreement that is arranged by the United States between the papacy and the United Nations is that the moral authority of the man of sin is what is needed to lead the world into accepting the warfare against Islam in order to establish peace upon the earth.
“หญิงทั้งเจ็ด” เป็นสัญลักษณ์ว่า สันตะสำนัก (มนุษย์แห่งบาป) มีอำนาจควบคุมคริสตจักรทั้งปวงบนแผ่นดินโลก เช่นเดียวกับที่เขามีอำนาจควบคุมบรรดาประชาชาติทั้งสิ้น “ความอับอาย” ที่คริสตจักรทั้งหลายปรารถนาจะหลีกเลี่ยงนั้น คือ “ความอับอาย” จากการปฏิเสธข้อเรียกร้องให้นมัสการในวันอาทิตย์ บรรดาผู้รักษาวันสะบาโตอย่างซื่อสัตย์จะถูกข่มเหงเพราะความซื่อสัตย์ของตน และศาสนาอิสลามก็จะปฏิเสธที่จะถือปฏิบัติวันแห่งดวงอาทิตย์ด้วย ข้อตกลงซึ่งสหรัฐอเมริกาได้จัดให้มีขึ้นระหว่างสันตะสำนักกับองค์การสหประชาชาตินั้น คือ การที่อำนาจทางศีลธรรมของมนุษย์แห่งบาปเป็นสิ่งจำเป็นสำหรับการนำโลกให้ยอมรับการทำสงครามกับศาสนาอิสลาม เพื่อสถาปนาสันติภาพขึ้นบนแผ่นดินโลก
But of the times and the seasons, brethren, ye have no need that I write unto you. For yourselves know perfectly that the day of the Lord so cometh as a thief in the night. For when they shall say, Peace and safety; then sudden destruction cometh upon them, as travail upon a woman with child; and they shall not escape. But ye, brethren, are not in darkness, that that day should overtake you as a thief. Ye are all the children of light, and the children of the day: we are not of the night, nor of darkness. 1 Thessalonians 5:1–5.
แต่เรื่องเวลาและวาระนั้น พี่น้องทั้งหลาย ท่านไม่จำเป็นต้องให้ข้าพเจ้าเขียนถึงท่านเลย เพราะท่านเองก็รู้แน่ชัดอยู่แล้วว่า วันแห่งองค์พระผู้เป็นเจ้านั้นจะมาถึงเหมือนขโมยมาในเวลากลางคืน เพราะเมื่อเขาทั้งหลายกล่าวว่า “สันติสุขและความปลอดภัย” เมื่อนั้นความพินาศฉับพลันก็จะมาถึงเขา เหมือนหญิงมีครรภ์ที่ถึงคราวเจ็บท้องคลอด และเขาจะหนีไม่พ้นเลย แต่พี่น้องทั้งหลาย ท่านไม่ได้อยู่ในความมืด เพื่อวันนั้นจะมาถึงท่านเหมือนขโมย ท่านทั้งปวงเป็นบุตรแห่งความสว่าง และเป็นบุตรแห่งกลางวัน เราไม่ได้เป็นของกลางคืน หรือของความมืด 1 เธสะโลนิกา 5:1–5
The “peace and safety” message of Bible prophecy, which is always represented as a false message, is only logical in a period of time when there is no peace and safety. There is no reason to present a “peace and safety” message, when peace and safety exists. Islam removes all peace and safety. The “sudden destruction” associated with the false message is a destruction that escalates, for it is as “a woman” in “travail.” The first birth pang of the third Woe was September 11, 2001.
ข่าวสารเรื่อง “สันติภาพและความปลอดภัย” ในคำพยากรณ์ของพระคัมภีร์ ซึ่งถูกนำเสนออยู่เสมอว่าเป็นข่าวสารเท็จ ย่อมมีเหตุผลได้ก็เฉพาะในช่วงเวลาที่ปราศจากสันติภาพและความปลอดภัยเท่านั้น ไม่มีเหตุผลอันใดที่จะเสนอข่าวสารเรื่อง “สันติภาพและความปลอดภัย” เมื่อสันติภาพและความปลอดภัยมีอยู่แล้ว อิสลามขจัดสันติภาพและความปลอดภัยทั้งสิ้นไป “ความพินาศอย่างฉับพลัน” ที่สัมพันธ์กับข่าวสารเท็จนั้น เป็นความพินาศที่ทวีความรุนแรงขึ้น เพราะเป็นดุจ “หญิง” ที่อยู่ใน “การเจ็บครรภ์” ความปวดร้าวครั้งแรกแห่งวิบัติประการที่สามคือวันที่ 11 กันยายน ค.ศ. 2001
In the prophetic lines of Elijah and John the Baptist the deception of the papal power is illustrated. When Ahab travelled back to Samaria to inform Jezebel that Elijah’s God was the true God, for he had brought down fire out of heaven, Ahab then realized that Jezebel had deceived him concerning her hatred for Elijah. The same hatred and deception was illustrated when Herod promised half of his kingdom at his birthday party to Salome. Salome was Herodias’s daughter, thus Herod was the dragon, Herodias was the papacy and Salome was the false prophet.
ในแนวคำพยากรณ์ของเอลียาห์และยอห์นผู้ให้บัพติศมา การล่อลวงของอำนาจสันตะปาปาได้รับการสำแดงให้เห็น เมื่ออาหับเดินทางกลับไปยังสะมาเรียเพื่อแจ้งแก่เยเซเบลว่าพระเจ้าของเอลียาห์ทรงเป็นพระเจ้าเที่ยงแท้ เพราะพระองค์ได้ทรงกระทำให้ไฟลงมาจากฟ้า อาหับจึงตระหนักว่าเยเซเบลได้ล่อลวงเขาเกี่ยวกับความเกลียดชังที่นางมีต่อเอลียาห์ ความเกลียดชังและการล่อลวงแบบเดียวกันนี้ได้รับการสำแดงให้เห็นเมื่อเฮโรดทรงสัญญาว่าจะยกอาณาจักรครึ่งหนึ่งของพระองค์ในงานวันประสูติของพระองค์แก่ซาโลเม ซาโลเมเป็นธิดาของเฮโรเดียส ฉะนั้นเฮโรดจึงเป็นพญานาค เฮโรเดียสเป็นสันตะปาปา และซาโลเมเป็นผู้เผยพระวจนะเท็จ
In the story the deceiving power of Salome’s dance was used to lead Herod (the ten kings) to give half their kingdom over to a church (a woman). The woman (Salome) was under the direction of her mother (Catholicism), and Herod found out too late that the attitude of Herodias towards John was the same as Jezebel’s was towards Elijah. In both cases, the sabbath-keepers must die.
ในเรื่องนี้ อำนาจล่อลวงแห่งการร่ายรำของซาโลเมถูกใช้เพื่อนำเฮโรด (กษัตริย์ทั้งสิบ) ให้ยกอาณาจักรครึ่งหนึ่งของตนแก่คริสตจักรหนึ่ง (หญิงคนหนึ่ง) หญิงนั้น (ซาโลเม) อยู่ภายใต้การชี้นำของมารดาของนาง (ศาสนาคริสต์นิกายโรมันคาทอลิก) และเฮโรดก็รู้ช้าเกินไปว่าท่าทีของเฮโรเดียสที่มีต่อยอห์นนั้นเป็นเช่นเดียวกับที่เยเซเบลมีต่อเอลียาห์ ในทั้งสองกรณี ผู้รักษาวันสะบาโตจะต้องตาย
Islam progressively but rapidly removes the peace and safety from planet earth, and in so doing brings mankind together against Islam. Islam’s rapidly escalating warfare represents the argument that is employed to establish the worldwide image of the beast in the last days. The deception that is brought upon the world (the ten kings), is brought by the United States (Salome), and it leads the world to believe they must unite against Islam, but they find out too late, that the arrangement was just a ruse to be used to persecute sabbath-keepers. The deception is part of the reason the ten kings hate the whore, even though when under duress they agreed to give their seventh kingdom unto her.
ศาสนาอิสลามค่อย ๆ แต่รวดเร็วขึ้นในการขจัดสันติภาพและความปลอดภัยออกไปจากโลกทั้งสิ้น และโดยการนั้นก็นำมนุษยชาติให้รวมตัวกันเพื่อต่อต้านศาสนาอิสลาม สงครามที่ทวีความรุนแรงขึ้นอย่างรวดเร็วของศาสนาอิสลามเป็นข้ออ้างที่ถูกนำมาใช้เพื่อสถาปนารูปเคารพของสัตว์ร้ายทั่วโลกในยุคสุดท้าย การล่อลวงที่ถูกนำมาสู่โลก (กษัตริย์สิบองค์) นั้น ถูกนำมาโดยสหรัฐอเมริกา (ซาโลเม) และทำให้โลกเชื่อว่าพวกเขาจำเป็นต้องรวมตัวกันเพื่อต่อต้านศาสนาอิสลาม แต่พวกเขากลับมารู้ในภายหลังว่าสายสัมพันธ์ดังกล่าวเป็นเพียงกลอุบายที่ถูกใช้เพื่อข่มเหงผู้รักษาวันสะบาโต การล่อลวงนั้นเป็นส่วนหนึ่งของเหตุผลที่กษัตริย์สิบองค์เกลียดชังหญิงแพศยา แม้ว่าเมื่ออยู่ภายใต้การบีบบังคับ พวกเขาได้ตกลงมอบอาณาจักรที่เจ็ดของตนแก่หล่อนก็ตาม
And the ten horns which thou sawest upon the beast, these shall hate the whore, and shall make her desolate and naked, and shall eat her flesh, and burn her with fire. For God hath put in their hearts to fulfil his will, and to agree, and give their kingdom unto the beast, until the words of God shall be fulfilled. Revelation 17:16, 17.
และเขาสิบเขาที่ท่านเห็นบนสัตว์ร้ายนั้น จะเกลียดชังหญิงแพศยา และจะกระทำให้นางรกร้างและเปลือยเปล่า และจะกินเนื้อของนาง และจะเผานางเสียด้วยไฟ เพราะว่าพระเจ้าได้ทรงดลใจเขาทั้งหลายให้กระทำตามพระประสงค์ของพระองค์ และให้พร้อมใจกัน และมอบอาณาจักรของตนแก่สัตว์ร้าย จนกว่าพระวจนะของพระเจ้าจะสำเร็จ วิวรณ์ 17:16, 17
The globalists of the United Nations are not simply the “kings” of the earth, but they are also represented as “merchants”, thus the globalists consist of political and economic powers. The reason the angel that brought the vision of Revelation seventeen and eighteen to John, was to show John the judgment of the great whore of Tyre. Both categories of the globalists mourn the death of the papacy.
พวกโลกาภิวัตน์แห่งสหประชาชาติมิใช่เป็นเพียง “บรรดากษัตริย์” ของแผ่นดินโลกเท่านั้น แต่ยังถูกแทนภาพว่าเป็น “บรรดาพ่อค้า” ด้วย ดังนั้น พวกโลกาภิวัตน์จึงประกอบด้วยอำนาจทั้งทางการเมืองและทางเศรษฐกิจ เหตุที่ทูตสวรรค์ซึ่งนำเอานิมิตแห่งวิวรณ์บทที่สิบเจ็ดและสิบแปดมาสำแดงแก่ยอห์น ก็เพื่อจะแสดงให้ยอห์นเห็นการพิพากษาหญิงแพศยาผู้ยิ่งใหญ่แห่งเมืองไทระ คนทั้งสองจำพวกของพวกโลกาภิวัตน์ต่างโศกเศร้าต่อการตายของสันตะสำนัก
Therefore shall her plagues come in one day, death, and mourning, and famine; and she shall be utterly burned with fire: for strong is the Lord God who judgeth her. And the kings of the earth, who have committed fornication and lived deliciously with her, shall bewail her, and lament for her, when they shall see the smoke of her burning, Standing afar off for the fear of her torment, saying, Alas, alas that great city Babylon, that mighty city! for in one hour is thy judgment come. And the merchants of the earth shall weep and mourn over her; for no man buyeth their merchandise any more. Revelation 18:8–11.
ฉะนั้น ภัยพิบัติของนางจะมาถึงในวันเดียว คือความตาย การไว้ทุกข์ และการกันดารอาหาร; และนางจะถูกเผาผลาญด้วยไฟอย่างสิ้นเชิง: เพราะองค์พระผู้เป็นเจ้าพระเจ้า ผู้ทรงพิพากษานางนั้นทรงฤทธิ์ยิ่งนัก และบรรดากษัตริย์แห่งแผ่นดินโลก ผู้ได้ล่วงประเวณีกับนางและดำเนินชีวิตอย่างฟุ่มเฟือยกับนาง จะคร่ำครวญถึงนาง และโศกเศร้าเพราะนาง เมื่อเขาทั้งหลายเห็นควันแห่งการเผาไหม้นาง ยืนอยู่แต่ไกลด้วยความหวาดกลัวต่อการทรมานของนาง กล่าวว่า วิบัติแล้ว วิบัติแล้ว มหานครบาบิโลน เมืองอันทรงอำนาจนั้น! เพราะการพิพากษาของเจ้ามาถึงแล้วในชั่วโมงเดียว และบรรดาพ่อค้าแห่งแผ่นดินโลกจะร้องไห้และคร่ำครวญเพราะนาง; เพราะว่าไม่มีผู้ใดซื้อสินค้าของพวกเขาอีกต่อไป วิวรณ์ 18:8–11.
The merchants and the kings both stand afar off and cry “alas, alas.” The word “alas” in the Greek is translated as “woe” in chapter eight of Revelation.
ทั้งพวกพ่อค้าและบรรดากษัตริย์ต่างยืนอยู่แต่ไกลและร้องว่า “วิบัติแล้ว วิบัติแล้ว” คำว่า “วิบัติ” ในภาษากรีกได้รับการแปลว่า “วิบัติ” ในวิวรณ์บทที่แปด
And I beheld, and heard an angel flying through the midst of heaven, saying with a loud voice, Woe, woe, woe, to the inhabiters of the earth by reason of the other voices of the trumpet of the three angels, which are yet to sound! Revelation 8:13.
และข้าพเจ้าได้เห็น และได้ยินทูตสวรรค์องค์หนึ่งบินอยู่กลางท้องฟ้า ร้องประกาศด้วยเสียงอันดังว่า วิบัติ วิบัติ วิบัติ จงมีแก่บรรดาผู้อาศัยบนแผ่นดินโลก เนื่องด้วยเสียงแตรอื่น ๆ ของทูตสวรรค์ทั้งสามองค์ ซึ่งยังจะเป่าต่อไปนั้น! วิวรณ์ 8:13
The three Woes represent the fifth, sixth and seventh Trumpets, and they are symbols of Islam. The kings, merchants and shipmasters all cry out “alas, alas” three times in chapter eighteen.
วิบัติทั้งสามประการเป็นตัวแทนของแตรข้อที่ห้า ข้อที่หก และข้อที่เจ็ด และเป็นสัญลักษณ์ของอิสลาม บรรดากษัตริย์ พ่อค้า และนายเรือทั้งหลายต่างร้องว่า “วิบัติแล้ว วิบัติแล้ว” สามครั้งในบทที่สิบแปด
And the kings of the earth, who have committed fornication and lived deliciously with her, shall bewail her, and lament for her, when they shall see the smoke of her burning, Standing afar off for the fear of her torment, saying, Alas, alas that great city Babylon, that mighty city! for in one hour is thy judgment come. … The merchants of these things, which were made rich by her, shall stand afar off for the fear of her torment, weeping and wailing, And saying, Alas, alas, that great city, that was clothed in fine linen, and purple, and scarlet, and decked with gold, and precious stones, and pearls! For in one hour so great riches is come to nought. And every shipmaster, and all the company in ships, and sailors, and as many as trade by sea, stood afar off, And cried when they saw the smoke of her burning, saying, What city is like unto this great city! And they cast dust on their heads, and cried, weeping and wailing, saying, Alas, alas, that great city, wherein were made rich all that had ships in the sea by reason of her costliness! for in one hour is she made desolate. Revelation 18:9-10, 15–19.
และบรรดากษัตริย์แห่งแผ่นดินโลก ผู้ได้ล่วงประเวณีกับนางและดำรงชีวิตอย่างฟุ้งเฟ้อร่วมกับนาง จะคร่ำครวญถึงนางและไว้ทุกข์เพื่อนาง เมื่อเขาทั้งหลายเห็นควันแห่งการเผาไหม้ของนาง เขาทั้งหลายยืนอยู่แต่ไกลเพราะกลัวความทรมานของนาง พลางกล่าวว่า วิบัติแล้ว วิบัติแล้ว มหานครบาบิโลนนั้น เมืองอันทรงอานุภาพนั้น! เพราะว่าในชั่วโมงเดียว การพิพากษาของเจ้าก็มาถึงแล้ว … พ่อค้าสิ่งเหล่านี้ ผู้ซึ่งมั่งคั่งขึ้นเพราะนาง จะยืนอยู่แต่ไกลเพราะกลัวความทรมานของนาง ร้องไห้และคร่ำครวญ และกล่าวว่า วิบัติแล้ว วิบัติแล้ว มหานครนั้น ซึ่งสวมใส่ผ้าป่านเนื้อละเอียด สีม่วง และสีแดงเข้ม และประดับด้วยทองคำ หินมีค่า และไข่มุก! เพราะว่าในชั่วโมงเดียว ทรัพย์สมบัติมหาศาลเช่นนั้นก็กลับสูญสิ้นไป และนายเรือทุกคน บรรดาผู้โดยสารทางเรือทั้งหมด และคนเดินทะเล กับทุกคนที่ค้าขายทางทะเล ต่างยืนอยู่แต่ไกล และร้องขึ้นเมื่อเห็นควันแห่งการเผาไหม้ของนางว่า มีเมืองใดเล่าเหมือนมหานครนี้! และเขาทั้งหลายโปรยผงคลีลงบนศีรษะของตน และร้องไห้คร่ำครวญ พลางกล่าวว่า วิบัติแล้ว วิบัติแล้ว มหานครนั้น ซึ่งทำให้ทุกคนที่มีเรือในทะเลมั่งคั่งขึ้นเพราะความโอ่อ่าฟุ่มเฟือยของนาง! เพราะว่าในชั่วโมงเดียวนางก็กลายเป็นที่รกร้างแล้ว วิวรณ์ 18:9-10, 15–19
The “hour” that the judgment of the papacy is accomplished, is the “hour” of Revelation eleven, that is the “hour of the great earthquake,” and it represents the Sunday law time period that begins at the Sunday law in the United States and continues until Michael stands up and human probation closes. The globalists that hated the whore, but still agreed to give their kingdom unto her for one hour, not only repeat “woe, woe” (alas, alas), three times, but they ask the question, “What city is like unto this great city?” They also asked that question in the book of Ezekiel.
“ชั่วโมง” ที่การพิพากษาต่อสันตะปาปาสำเร็จลงนั้น คือ “ชั่วโมง” ในวิวรณ์บทที่สิบเอ็ด ซึ่งเป็น “ชั่วโมงแห่งแผ่นดินไหวครั้งใหญ่” และเป็นตัวแทนของช่วงเวลาของกฎหมายวันอาทิตย์ ซึ่งเริ่มต้นที่กฎหมายวันอาทิตย์ในสหรัฐอเมริกา และดำเนินต่อไปจนกระทั่งมีคาเอลทรงลุกขึ้น และเวลาทดลองของมนุษย์สิ้นสุดลง บรรดาโลกาภิวัตน์ที่เกลียดชังหญิงแพศยา แต่กระนั้นก็ยังเห็นพ้องที่จะมอบอาณาจักรของตนแก่เธอเป็นเวลาหนึ่งชั่วโมงนั้น ไม่เพียงกล่าวซ้ำว่า “วิบัติ, วิบัติ” (อนิจจา, อนิจจา) สามครั้งเท่านั้น แต่พวกเขายังตั้งคำถามว่า “มีนครใดเล่าเหมือนนครใหญ่นี้?” พวกเขายังได้ถามคำถามนั้นในหนังสือเอเสเคียลด้วย
And shall cause their voice to be heard against thee, and shall cry bitterly, and shall cast up dust upon their heads, they shall wallow themselves in the ashes: And they shall make themselves utterly bald for thee, and gird them with sackcloth, and they shall weep for thee with bitterness of heart and bitter wailing. And in their wailing they shall take up a lamentation for thee, and lament over thee, saying, What city is like Tyrus, like the destroyed in the midst of the sea? When thy wares went forth out of the seas, thou filledst many people; thou didst enrich the kings of the earth with the multitude of thy riches and of thy merchandise. In the time when thou shalt be broken by the seas in the depths of the waters thy merchandise and all thy company in the midst of thee shall fall. All the inhabitants of the isles shall be astonished at thee, and their kings shall be sore afraid, they shall be troubled in their countenance. The merchants among the people shall hiss at thee; thou shalt be a terror, and never shalt be any more. Ezekiel 27:30–36.
และเขาทั้งหลายจะเปล่งเสียงของตนขึ้นต่อสู้เจ้า และจะร้องไห้อย่างขมขื่น และจะโปรยผงคลีขึ้นบนศีรษะของตน เขาทั้งหลายจะเกลือกกลิ้งอยู่ในกองเถ้า และเขาทั้งหลายจะทำศีรษะของตนให้ล้านเกลี้ยงเพราะเจ้า และคาดผ้ากระสอบไว้ และเขาทั้งหลายจะร้องไห้เพราะเจ้าด้วยความขมขื่นแห่งใจและด้วยการคร่ำครวญอันขมขื่น และในการคร่ำครวญของเขานั้น เขาทั้งหลายจะยกบทเพลงไว้อาลัยขึ้นเพราะเจ้า และจะคร่ำครวญถึงเจ้า กล่าวว่า เมืองใดเล่าเป็นเหมือนไทระ เหมือนเมืองที่ถูกทำลายอยู่ท่ามกลางทะเล? เมื่อสินค้าของเจ้าออกไปจากทะเลทั้งหลาย เจ้าก็ได้ทำให้ชนชาติทั้งหลายเป็นอันมากอิ่มหนำ เจ้าได้ทำให้กษัตริย์ทั้งหลายแห่งแผ่นดินโลกมั่งคั่งด้วยทรัพย์สมบัติอันมากมายและสินค้าของเจ้า ในเวลาที่เจ้าจะถูกทะเลทั้งหลายทำให้แตกสลายลงในที่ลึกแห่งน้ำ สินค้าของเจ้าและหมู่คณะทั้งสิ้นที่อยู่ท่ามกลางเจ้าจะล้มลง ชาวเกาะทั้งหลายจะตกตะลึงเพราะเจ้า และบรรดากษัตริย์ของเขาทั้งหลายจะหวาดกลัวยิ่งนัก ใบหน้าของเขาทั้งหลายจะเต็มไปด้วยความหวั่นไหว พ่อค้าทั้งหลายท่ามกลางชนชาติจะเย้ยหยันเจ้า เจ้าจะเป็นที่น่าสะพรึงกลัว และจะไม่เป็นอยู่อีกต่อไปเป็นนิตย์ เอเสเคียล 27:30–36
Ezekiel identifies the city as “Tyrus,” who is “destroyed in the midst of the sea?” Isaiah, speaking of the whore of Tyre (Tyrus), who is also the great whore of Revelation, who is the Catholic church, and also identifies her as the crowning city.
เอเสเคียลระบุเมืองนั้นว่า “ไทระ” ผู้ซึ่ง “ถูกทำลายอยู่ท่ามกลางทะเล” ใช่หรือไม่? อิสยาห์ เมื่อกล่าวถึงหญิงแพศยาแห่งไทระ (ไทระ) ซึ่งก็คือหญิงแพศยาผู้ยิ่งใหญ่ในพระธรรมวิวรณ์ ผู้ซึ่งคือคริสตจักรคาทอลิก และยังระบุนางว่าเป็นนครผู้สวมมงกุฎด้วย
Is this your joyous city, whose antiquity is of ancient days? her own feet shall carry her afar off to sojourn. Who hath taken this counsel against Tyre, the crowning city, whose merchants are princes, whose traffickers are the honourable of the earth? The Lord of hosts hath purposed it, to stain the pride of all glory, and to bring into contempt all the honourable of the earth. Isaiah 23:7–9.
นี่หรือคือนครที่รื่นเริงของเจ้า ซึ่งมีความเป็นมาตั้งแต่กาลโบราณยิ่งนัก? เท้าของมันเองจะพามันไปยังที่ไกลเพื่อพำนักอาศัยชั่วคราว ใครเล่าได้วางแผนการนี้ต่อสู้เมืองไทระ เมืองผู้สวมมงกุฎนั้น ซึ่งพ่อค้าของมันเป็นดุจเจ้านาย และบรรดาผู้ค้าขายของมันเป็นผู้มีเกียรติแห่งแผ่นดินโลก? พระยาห์เวห์จอมโยธาได้ทรงดำริการนั้นไว้ เพื่อจะทำให้ความเย่อหยิ่งแห่งศักดิ์ศรีทั้งสิ้นมัวหมอง และเพื่อนำผู้มีเกียรติทั้งสิ้นแห่งแผ่นดินโลกลงสู่ความดูหมิ่น อิสยาห์ 23:7–9
The papacy is the “crowning city,” for it is she that claims to sit as a queen over the threefold union.
สันตะปาปาเป็น “นครแห่งมงกุฎ” เพราะเป็นนางนั่นเองที่อ้างสิทธิ์ว่านั่งเป็นราชินีอยู่เหนือสหภาพไตรภาคี។
How much she hath glorified herself, and lived deliciously, so much torment and sorrow give her: for she saith in her heart, I sit a queen, and am no widow, and shall see no sorrow. Revelation 18:7.
นางได้ยกย่องตนเองและดำเนินชีวิตอย่างฟุ่มเฟือยเพียงใด ก็จงให้นางได้รับการทรมานและความโศกเศร้าเพียงนั้น เพราะนางกล่าวในใจของนางว่า ข้านั่งเป็นราชินี และมิได้เป็นหญิงม่าย และจะไม่ประสบความโศกเศร้าเลย วิวรณ์ 18:7
Ezekiel said the whore’s judgment is accomplished in the “midst of the sea,” in his lamentation for Tyrus.
เอเสเคียลกล่าวว่า การพิพากษาหญิงแพศยานั้นสำเร็จลง “ท่ามกลางทะเล” ในบทคร่ำครวญของท่านเรื่องเมืองไทระ
The word of the Lord came again unto me, saying, Now, thou son of man, take up a lamentation for Tyrus. … The ships of Tarshish did sing of thee in thy market: and thou wast replenished, and made very glorious in the midst of the seas. Thy rowers have brought thee into great waters: the east wind hath broken thee in the midst of the seas. Ezekiel 27:1, 2, 25, 26.
พระวจนะของพระยาห์เวห์มายังข้าพเจ้าอีก ตรัสว่า บัดนี้ บุตรแห่งมนุษย์เอ๋ย จงยกคำคร่ำครวญขึ้นเพื่อเมืองไทระ … บรรดาเรือแห่งทารชิชได้ขับร้องถึงเจ้าในตลาดค้าของเจ้า และเจ้าก็อุดมบริบูรณ์ และได้รับการกระทำให้รุ่งเรืองยิ่งนักท่ามกลางทะเลทั้งหลาย ฝีพายของเจ้าได้นำเจ้ามาถึงน่านน้ำลึก ลมตะวันออกได้หักทำลายเจ้าท่ามกลางทะเลทั้งหลาย เอเสเคียล 27:1, 2, 25, 26
It is the “east wind” that brings judgment upon the whore of Tyre, the crowning city, and the “east wind” is a symbol of Islam. The warfare brought against Islam by the ten kings is what destroys the papacy of the last days. The realization of the ten kings that they have been deceived also produces fear in their hearts.
“ลมตะวันออก” นั่นเองที่นำการพิพากษามาสู่หญิงแพศยาแห่งเมืองไทระ เมืองแห่งมงกุฎ และ “ลมตะวันออก” เป็นสัญลักษณ์ของศาสนาอิสลาม การสงครามที่กษัตริย์ทั้งสิบกระทำต่อศาสนาอิสลามนั้นคือสิ่งที่ทำลายสันตะปาปาแห่งยุคสุดท้าย การที่กษัตริย์ทั้งสิบตระหนักว่าตนได้ถูกล่อลวงหลอกลวงแล้วนั้น ยังทำให้ความกลัวบังเกิดขึ้นในใจของพวกเขาด้วย
Beautiful for situation, the joy of the whole earth, is mount Zion, on the sides of the north, the city of the great King. God is known in her palaces for a refuge. For, lo, the kings were assembled, they passed by together. They saw it, and so they marvelled; they were troubled, and hasted away. Fear took hold upon them there, and pain, as of a woman in travail. Thou breakest the ships of Tarshish with an east wind. As we have heard, so have we seen in the city of the Lord of hosts, in the city of our God: God will establish it forever. Selah. Psalms 48:2–8.
ภูเขาศิโยนงดงามด้วยที่ตั้ง เป็นความชื่นชมยินดีของพิภพทั้งสิ้น อยู่ทางด้านเหนือ เป็นนครของพระมหากษัตริย์ผู้ยิ่งใหญ่ พระเจ้าทรงเป็นที่รู้จักในพระราชวังทั้งหลายของนครนั้นว่าเป็นที่ลี้ภัย เพราะดูเถิด บรรดากษัตริย์ได้ชุมนุมกันแล้ว เขาทั้งหลายได้ผ่านไปพร้อมกัน เขาทั้งหลายได้เห็น แล้วก็พิศวง เขาทั้งหลายครั่นคร้าม และรีบหนีไป ความกลัวได้จับเขาทั้งหลายไว้ที่นั่น และความปวดร้าวดุจหญิงที่กำลังคลอดบุตร พระองค์ทรงทำลายเรือแห่งทารชิชด้วยลมตะวันออก ดังที่พวกเราได้ยินมาแล้ว เราก็ได้เห็นเช่นนั้นในนครแห่งพระยาห์เวห์จอมโยธา ในนครแห่งพระเจ้าของเรา พระเจ้าจะทรงสถาปนานครนั้นไว้เป็นนิตย์ เซลาห์ สดุดี 48:2–8
The globalists looked upon the kingdom of God, as represented by the city of Jerusalem, but chose “that great city” Babylon as their head. When God judges that great city, they cry and lament as they recognize that they are lost, for the great city they chose is broken in the midst of the sea, by the warfare brought upon them by Islam (the east wind). And the warfare is a progressively escalating warfare, for it is as a woman in travail.
พวกโลกาภิวัตน์ได้เพ่งดูอาณาจักรของพระเจ้า ซึ่งมีนครเยรูซาเล็มเป็นตัวแทน แต่ได้เลือก “มหานครนั้น” คือบาบิโลนเป็นศีรษะของตน เมื่อพระเจ้าทรงพิพากษามหานครนั้น พวกเขาร้องไห้และคร่ำครวญเมื่อพวกเขาตระหนักว่าตนพินาศแล้ว เพราะมหานครซึ่งพวกเขาได้เลือกนั้นถูกทำลายแตกพังลงท่ามกลางทะเล โดยสงครามที่อิสลาม (ลมตะวันออก) นำมาสู่พวกเขา และสงครามนั้นเป็นสงครามที่ทวีความรุนแรงขึ้นอย่างต่อเนื่อง เพราะเป็นดุจหญิงที่กำลังเจ็บครรภ์คลอด
The kingdom of God that they have persecuted for the papacy is represented in Daniel chapter two, where we are informed that in “the days of these [globalist] kings,” God will set up His eternal kingdom.
อาณาจักรของพระเจ้า ซึ่งพวกเขาได้ข่มเหงเพื่อประโยชน์แก่สันตะสำนักนั้น ได้รับการเป็นภาพแทนไว้ในดาเนียลบทที่สอง ซึ่งในบทนั้นเราได้รับแจ้งว่า ใน “สมัยของกษัตริย์เหล่านี้ [ผู้เป็นโลกาภิวัตน์]” พระเจ้าจะทรงสถาปนาอาณาจักรนิรันดร์ของพระองค์
And in the days of these kings shall the God of heaven set up a kingdom, which shall never be destroyed: and the kingdom shall not be left to other people, but it shall break in pieces and consume all these kingdoms, and it shall stand for ever. Daniel 2:44.
และในสมัยของกษัตริย์เหล่านี้ พระเจ้าแห่งฟ้าสวรรค์จะทรงสถาปนาอาณาจักรหนึ่งขึ้น ซึ่งจะไม่มีวันถูกทำลาย และอาณาจักรนั้นจะไม่ตกทอดไปสู่ชนชาติอื่น แต่จะบดขยี้และทำลายอาณาจักรทั้งปวงเหล่านี้เสียสิ้น และอาณาจักรนั้นจะดำรงอยู่เป็นนิตย์ ดาเนียล 2:44
The Millerites believed that they were living in the “days of these kings,” but the ten kings of Revelation seventeen had not yet come into history, indeed, they are just coming into view now. The Millerites were correct, but their vision was limited. The kingdom of God that is set up in the days of the kings of Revelation seventeen and eighteen, is the time period of the latter rain.
พวกมิลเลอไรต์เชื่อว่าพวกเขากำลังดำเนินชีวิตอยู่ใน “สมัยของกษัตริย์เหล่านี้” แต่กษัตริย์ทั้งสิบแห่งวิวรณ์บทที่สิบเจ็ดยังมิได้ปรากฏขึ้นในประวัติศาสตร์ ที่จริง บัดนี้พวกเขาเพิ่งเริ่มปรากฏให้เห็น มิลเลอไรต์ทั้งหลายเข้าใจถูกต้อง แต่ทัศนะของพวกเขายังจำกัด อาณาจักรของพระเจ้าซึ่งได้รับการสถาปนาขึ้นในสมัยของกษัตริย์แห่งวิวรณ์บทที่สิบเจ็ดและสิบแปดนั้น คือช่วงเวลาแห่งฝนชุกปลายฤดู
“I saw that all things are intensely looking and stretching their thoughts on the impending crisis before them. The sins of Israel must go to judgment beforehand. Every sin must be confessed at the sanctuary, then the work will move. It must be done now. The remnant in the time of trouble will cry, My God, My God, why hast Thou forsaken me?
“ข้าพเจ้าเห็นว่าสรรพสิ่งทั้งปวงกำลังเฝ้ามองอย่างแน่วแน่และทอดความคิดของตนไปยังวิกฤตที่ใกล้จะมาถึงซึ่งอยู่เบื้องหน้าพวกเขา บาปทั้งหลายของอิสราเอลจะต้องไปสู่การพิพากษาก่อนล่วงหน้า บาปทุกประการจะต้องถูกสารภาพ ณ สถานนมัสการ แล้วงานนั้นจึงจะดำเนินต่อไป จะต้องกระทำเดี๋ยวนี้ บรรดาผู้ที่เหลืออยู่ในกาลแห่งความทุกข์ลำบากจะร้องทูลว่า พระเจ้าของข้าพระองค์ พระเจ้าของข้าพระองค์ ไฉนพระองค์ทรงทอดทิ้งข้าพระองค์เสีย?”
“The latter rain is coming on those that are pure—all then will receive it as formerly.
“ฝนปลายฤดูจะมาถึงบรรดาผู้ที่บริสุทธิ์—แล้วทุกคนจะได้รับฝนนั้นดังเช่นในอดีต”
“When the four angels let go, Christ will set up His kingdom. None receive the latter rain but those who are doing all they can. Christ would help us. All could be overcomers by the grace of God, through the blood of Jesus. All heaven is interested in the work. Angels are interested.” Spalding and Magan, 3.
“เมื่อทูตสวรรค์ทั้งสี่ปล่อยมือ พระคริสต์จะทรงสถาปนาอาณาจักรของพระองค์ ไม่มีผู้ใดจะได้รับฝนชุกปลายฤดูนอกจากผู้ที่กำลังทำทุกสิ่งเท่าที่ตนสามารถทำได้ พระคริสต์จะทรงช่วยเรา ทุกคนสามารถเป็นผู้มีชัยชนะได้โดยพระคุณของพระเจ้า โดยทางพระโลหิตของพระเยซู สวรรค์ทั้งสิ้นให้ความสนใจในงานนี้ เหล่าทูตสวรรค์ก็ให้ความสนใจเช่นกัน” Spalding and Magan, 3.
In the time of the latter rain, when the angels release the four winds, which in the “days of these kings,” Christ sets up His kingdom. The latter rain is progressive, and began to sprinkle on September 11, 2001, when the third Woe arrived into history, but the angering of the nations was immediately restrained. It continues to escalate in intensity, until the Sunday law in the United States, when it brings about national ruin. That escalating judgment then continues as every other nation follows the example of the United States, and therefore suffers the same judgments. It escalates until the close of probation. It progresses as a woman in travail.
ในช่วงเวลาแห่งฝนชุกปลายฤดู เมื่อทูตสวรรค์ปล่อยลมทั้งสี่ ซึ่งใน “สมัยของกษัตริย์เหล่านี้” พระคริสต์ทรงสถาปนาราชอาณาจักรของพระองค์นั้น ฝนชุกปลายฤดูเป็นกระบวนการที่ค่อย ๆ ดำเนินไป และเริ่มโปรยลงมาเมื่อวันที่ 11 กันยายน 2001 เมื่อวิบัติประการที่สามเข้าสู่ประวัติศาสตร์ แต่การที่บรรดาประชาชาติถูกกระตุ้นให้โกรธนั้นก็ถูกยับยั้งไว้ในทันที และยังคงทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ จนถึงกฎหมายวันอาทิตย์ในสหรัฐอเมริกา เมื่อมันนำมาซึ่งความพินาศของชาติ จากนั้นการพิพากษาที่ทวีระดับขึ้นนั้นก็ดำเนินต่อไป เมื่อทุกชาติอื่นดำเนินตามแบบอย่างของสหรัฐอเมริกา และด้วยเหตุนั้นจึงประสบการพิพากษาเดียวกัน มันทวีระดับขึ้นจนถึงการสิ้นสุดแห่งระยะเวลาการทดลอง มันดำเนินไปดุจหญิงที่กำลังเจ็บครรภ์คลอด.
We will continue the consideration of the eighth being of the seven in the next article.
เราจะพิจารณาต่อไปถึงผู้ที่เป็นองค์ที่แปดในบรรดาเจ็ดองค์นั้นในบทความถัดไป
“Just as long as those who profess the truth are serving Satan, his hellish shadow will cut off their views of God and heaven. They will be as those who have lost their first love. They cannot view eternal realities. That which God has prepared for us is represented in Zechariah, chapters 3 and 4, and 4:12–14: ‘And I answered again, and said unto him, What be these two olive branches which through the two golden pipes empty the golden oil out of themselves? And he answered me and said, Knowest thou not what these be? And I said, No, my Lord. Then said he, These are the two anointed ones, that stand by the Lord of the whole earth.’
“ตราบใดที่ผู้ซึ่งประกาศตนว่ายึดถือความจริงยังคงปรนนิบัติซาตาน เงามืดอันมาจากนรกของมันจะบดบังทัศนะของเขาที่มีต่อพระเจ้าและสวรรค์ พวกเขาจะเป็นดังผู้ที่ได้สูญเสียความรักครั้งแรกไปแล้ว พวกเขาไม่อาจมองเห็นสภาพความเป็นจริงอันเป็นนิรันดร์ได้ สิ่งซึ่งพระเจ้าได้ทรงตระเตรียมไว้สำหรับเรานั้น ได้รับการสำแดงไว้ในเศคาริยาห์ บทที่ 3 และ 4, และ 4:12–14 ว่า ‘และข้าพเจ้าทูลตอบอีกว่า กิ่งมะกอกเทศสองกิ่งนี้คืออะไร ซึ่งระบายน้ำมันสีทองออกจากตนเองผ่านทางท่อทองคำสองท่อนนั้น? และท่านก็ตอบข้าพเจ้าว่า เจ้าไม่รู้หรือว่าสิ่งเหล่านี้คืออะไร? และข้าพเจ้าทูลว่า ไม่รู้ พระเจ้าข้า แล้วท่านจึงกล่าวว่า สิ่งเหล่านี้คือผู้ที่ได้รับการเจิมทั้งสอง ผู้ยืนอยู่ข้างองค์พระผู้เป็นเจ้าแห่งแผ่นดินโลกทั้งสิ้น’”
“The Lord is full of resources. He has no lack of facilities. It is because of our lack of faith, our earthliness, our cheap talk, our unbelief, manifested in our conversation, that dark shadows gather about us. Christ is not revealed in word or character as the One altogether lovely, and the chiefest among ten thousand. When the soul is content to lift itself up unto vanity, the Spirit of the Lord can do little for it. Our shortsighted vision beholds the shadow, but cannot see the glory beyond. Angels are holding the four winds, represented as an angry horse seeking to break loose and rush over the face of the whole earth, bearing destruction and death in its path.
“องค์พระผู้เป็นเจ้าทรงบริบูรณ์ด้วยทรัพยากรทั้งสิ้น พระองค์มิได้ขาดแคลนเครื่องมือหรือวิถีทางใดเลย เป็นเพราะการขาดความเชื่อของเรา ความเป็นฝ่ายโลกของเรา คำพูดอันไร้ค่า และความไม่เชื่อของเรา ซึ่งสำแดงออกมาในการสนทนาของเรา ที่ทำให้เงามืดทั้งหลายมาชุมนุมอยู่รอบตัวเรา พระคริสต์มิได้ทรงถูกสำแดงออกทางถ้อยคำหรือทางอุปนิสัยว่าเป็นพระองค์ผู้ทรงงดงามน่าปรารถนาโดยสิ้นเชิง และประเสริฐที่สุดเหนือหมื่นคน เมื่อจิตวิญญาณพอใจที่จะยกตนขึ้นสู่ความอนิจจัง พระวิญญาณขององค์พระผู้เป็นเจ้าก็จะทรงกระทำสิ่งใดเพื่อจิตวิญญาณนั้นได้น้อยนัก นิมิตอันคับแคบของเราเห็นแต่เงามืด แต่ไม่อาจมองเห็นพระสิริที่อยู่เบื้องพ้นไป ทูตสวรรค์ทั้งหลายกำลังยึดเหนี่ยวลมทั้งสี่ไว้ ซึ่งถูกพรรณนาเป็นม้าอันเกรี้ยวกราดที่พยายามจะหลุดพ้นและกรูไปเหนือพื้นพิภพทั่วทั้งโลก นำความพินาศและความตายไปตามทางของมัน”
“Shall we sleep on the very verge of the eternal world? Shall we be dull and cold and dead? Oh, that we might have in our churches the Spirit and breath of God breathed into His people, that they might stand upon their feet and live. We need to see that the way is narrow, and the gate strait. But as we pass through the strait gate, its wideness is without limit.” Manuscript Releases, volume 20, 217.
“เราจะหลับใหลอยู่ ณ ชายขอบของโลกนิรันดร์นั้นหรือ? เราจะเฉื่อยชา เย็นชา และตายด้านอยู่หรือ? โอ ขอให้เราได้มีพระวิญญาณและลมหายใจของพระเจ้าในคริสตจักรทั้งหลายของเรา ที่ทรงระบายเข้าสู่ประชากรของพระองค์ เพื่อเขาทั้งหลายจะได้ลุกขึ้นยืนและมีชีวิต เราจำเป็นต้องเห็นว่าหนทางนั้นคับแคบ และประตูก็แคบด้วย แต่เมื่อเราผ่านประตูคับแคบนั้นเข้าไป ความกว้างของมันก็ไร้ขอบเขต” Manuscript Releases, volume 20, 217.