In chapters seventeen and eighteen of Revelation an angel brings the vision of the judgment of the papacy to John. In the breakdown of her ultimate judgment the kingdoms of Bible prophecy are represented.
ในวิวรณ์ บทที่สิบเจ็ดและสิบแปด ทูตสวรรค์องค์หนึ่งได้นำนิมิตเรื่องการพิพากษาต่อสันตะสำนักมาให้ยอห์นเห็น ในการจำแนกการพิพากษาครั้งสุดท้ายของนางนั้น บรรดาอาณาจักรแห่งคำพยากรณ์ในพระคัมภีร์ได้รับการแสดงเป็นภาพแทนไว้
And here is the mind which hath wisdom. The seven heads are seven mountains, on which the woman sitteth. And there are seven kings: five are fallen, and one is, and the other is not yet come; and when he cometh, he must continue a short space. And the beast that was, and is not, even he is the eighth, and is of the seven, and goeth into perdition. Revelation 17:9–11.
และนี่คือจิตใจซึ่งมีปัญญา หัวทั้งเจ็ดนั้นคือภูเขาเจ็ดยอดที่หญิงนั้นนั่งอยู่บนนั้น และมีกษัตริย์เจ็ดองค์: ห้าองค์ได้ล้มลงแล้ว และองค์หนึ่งเป็นอยู่ และอีกองค์หนึ่งยังมาไม่ถึง; และเมื่อเขามา เขาจำต้องดำรงอยู่ชั่วระยะเวลาสั้น ๆ และสัตว์ร้ายนั้นซึ่งเคยเป็นอยู่ และมิได้เป็นอยู่แล้วนั้น ก็คือองค์ที่แปด และเป็นมาจากเจ็ดองค์นั้น และกำลังมุ่งไปสู่ความพินาศ วิวรณ์ 17:9–11
John had been spiritually conveyed to 1798, where he is instructed that the seven heads on the beast that carried the papal woman were seven kings. A king is a kingdom, and a kingdom is also a head in Bible prophecy. In 1798, five kingdoms had fallen and one was then ruling. A seventh kingdom was yet future, and it was represented by ten kings. Then John was informed that the eighth kingdom was the papal beast, that was of the seven. The papacy was the fifth kingdom, and it had received a deadly wound, so that when its deadly wound is healed, it then becomes the eighth head that is of the seven.
ยอห์นได้ถูกนำไปทางฝ่ายวิญญาณถึงปี ค.ศ. 1798 ณ ที่นั้นเขาได้รับคำสั่งสอนว่าหัวทั้งเจ็ดบนสัตว์ร้ายซึ่งแบกหญิงแพศยาของสันตะปาปานั้น คือกษัตริย์ทั้งเจ็ด กษัตริย์คืออาณาจักรหนึ่ง และในคำพยากรณ์ของพระคัมภีร์ อาณาจักรก็เป็นหัวหนึ่งด้วย ในปี ค.ศ. 1798 อาณาจักรห้าอาณาจักรได้ล่มสลายไปแล้ว และอีกหนึ่งอาณาจักรก็กำลังปกครองอยู่ในขณะนั้น ส่วนอาณาจักรที่เจ็ดยังเป็นเรื่องของอนาคต และได้ถูกแทนด้วยกษัตริย์สิบองค์ ต่อมายอห์นได้รับแจ้งว่าอาณาจักรที่แปดคือสัตว์ร้ายแห่งสันตะปาปา ซึ่งมาจากทั้งเจ็ดนั้น ฝ่ายสันตะปาปาเป็นอาณาจักรที่ห้า และมันได้รับบาดแผลถึงตาย ดังนั้นเมื่อบาดแผลถึงตายของมันได้รับการรักษาให้หายแล้ว มันจึงกลายเป็นหัวที่แปดซึ่งมาจากทั้งเจ็ดนั้น
In Daniel two the first four kingdoms are Babylon, Medo-Persia, Greece and Rome. Those four literal kingdoms also represent four spiritual kingdoms, and together they identify the eight kings, or heads of Revelation seventeen, for Jesus always illustrates the end of a thing with the beginning of a thing. Daniel chapter two, is the first mention of the kingdoms of Bible prophecy, and Revelation seventeen is the last, so they must agree, for God never changes.
ในดาเนียลบทที่สอง อาณาจักรสี่แรกคือ บาบิโลน มีเดีย-เปอร์เซีย กรีก และโรม อาณาจักรตามตัวอักษรทั้งสี่นี้ยังเป็นภาพแทนของอาณาจักรฝ่ายจิตวิญญาณสี่อาณาจักรด้วย และเมื่อรวมกันแล้ว อาณาจักรเหล่านี้ก็ชี้ให้เห็นถึงกษัตริย์แปดองค์ หรือศีรษะแปดศีรษะในวิวรณ์บทที่สิบเจ็ด เพราะพระเยซูทรงใช้จุดเริ่มต้นของสิ่งหนึ่งเพื่อสำแดงจุดจบของสิ่งนั้นอยู่เสมอ ดาเนียลบทที่สองเป็นการกล่าวถึงอาณาจักรแห่งคำพยากรณ์ในพระคัมภีร์เป็นครั้งแรก และวิวรณ์บทที่สิบเจ็ดเป็นครั้งสุดท้าย ดังนั้นทั้งสองจึงต้องสอดคล้องกัน เพราะพระเจ้าไม่เคยเปลี่ยนแปลง
The fifth kingdom that had fallen in 1798, was spiritual Babylon, the papacy. The sixth kingdom that was in power in 1798, was the two-horned kingdom that had been typified by the two-horned kingdom of the Medes and Persians. The seventh kingdom, which consists of ten kings, who in 1798 had not yet come, is the one-world government, that had been typified by Greece, the one-world government of Alexander the Great. The eighth head, who was of the seven was the fifth kingdom that had a deadly wound, yet lived again when the deadly wound was healed.
อาณาจักรที่ห้า ซึ่งได้ล่มสลายลงในปี 1798 คือบาบิโลนฝ่ายจิตวิญญาณ คือสันตะปาปา อาณาจักรที่หก ซึ่งมีอำนาจอยู่ในปี 1798 คืออาณาจักรสองเขา ซึ่งได้ถูกทำให้เป็นแบบล่วงหน้าไว้โดยอาณาจักรสองเขาของมีเดียและเปอร์เซีย อาณาจักรที่เจ็ด ซึ่งประกอบด้วยกษัตริย์สิบองค์ ซึ่งในปี 1798 ยังมาไม่ถึงนั้น คือรัฐบาลโลกเดียว ซึ่งได้ถูกทำให้เป็นแบบล่วงหน้าไว้โดยกรีก คือรัฐบาลโลกเดียวของอเล็กซานเดอร์มหาราช ศีรษะที่แปด ซึ่งเป็นหนึ่งในเจ็ดนั้น คืออาณาจักรที่ห้า ซึ่งได้รับบาดแผลถึงตาย แต่กลับมีชีวิตอีกเมื่อบาดแผลถึงตายนั้นได้รับการรักษาแล้ว
The judgment of the great whore occurs in the “hour” of the Sunday law crisis, that is a period of time beginning with the Sunday law in the United States and continuing through history until human probation closes. In that “hour,” which in Daniel is identified as “the days of these kings”, God will set up His kingdom. In that “hour” the latter rain is being poured out.
การพิพากษาหญิงแพศยาผู้ยิ่งใหญ่เกิดขึ้นใน “ชั่วโมง” แห่งวิกฤตกฎหมายวันอาทิตย์ กล่าวคือ เป็นช่วงระยะเวลาที่เริ่มต้นด้วยกฎหมายวันอาทิตย์ในสหรัฐอเมริกา และดำเนินต่อไปตลอดประวัติศาสตร์จนกว่าช่วงเวลาแห่งการทดลองของมนุษย์จะสิ้นสุดลง ใน “ชั่วโมง” นั้น ซึ่งในพระธรรมดาเนียลระบุว่าเป็น “สมัยของกษัตริย์เหล่านี้” พระเจ้าจะทรงสถาปนาอาณาจักรของพระองค์ และใน “ชั่วโมง” นั้นเอง ฝนชุกปลายฤดูกำลังถูกเทลงมา
“The latter rain is coming on those that are pure—all then will receive it as formerly.
“ฝนปลายฤดูจะตกลงมาเหนือผู้ที่บริสุทธิ์—แล้วทุกคนจะได้รับฝนนี้เช่นเดียวกับในอดีต.
“When the four angels let go, Christ will set up His kingdom. None receive the latter rain but those who are doing all they can.” Spalding and Magan, 3.
“เมื่อทูตสวรรค์ทั้งสี่ปล่อยมือ พระคริสต์จะทรงสถาปนาอาณาจักรของพระองค์ ไม่มีผู้ใดได้รับฝนชุกปลายฤดู นอกจากผู้ที่กำลังกระทำทุกสิ่งเท่าที่ตนจะกระทำได้” Spalding and Magan, 3.
The outpouring of the latter rain is progressive, for it corresponds to the judgment, and judgment is progressive. The Millerites understood they were living at the feet of the image of Daniel chapter two. They believed that Rome was the final earthly kingdom, and they were right, but limited in their understanding.
การเทลงมาของฝนชุกปลายนั้นเป็นไปอย่างค่อยเป็นค่อยไป เพราะสอดคล้องกับการพิพากษา และการพิพากษาก็เป็นไปอย่างค่อยเป็นค่อยไปเช่นกัน พวกมิลเลอร์ไรต์เข้าใจว่าพวกเขากำลังมีชีวิตอยู่ ณ เท้าของรูปปั้นในพระธรรมดาเนียล บทที่ 2 พวกเขาเชื่อว่าโรมเป็นอาณาจักรทางโลกสุดท้าย และพวกเขาก็ถูกต้อง แต่ความเข้าใจของพวกเขายังมีขอบเขตจำกัด
The “days of these kings,” does occur in the history of the kingdom of Rome, but it is not the history of pagan or papal Rome, it is the history of modern Rome. The Millerites applied pagan and papal Rome as one kingdom, and in so doing they used a passage from the book of Ezekiel concerning the final king of Judah (Zedekiah), to uphold their understanding.
“วันเวลาแห่งกษัตริย์เหล่านี้” นั้น ปรากฏขึ้นจริงในประวัติศาสตร์ของอาณาจักรโรม แต่หาใช่ประวัติศาสตร์ของโรมนอกศาสนาหรือโรมภายใต้อำนาจสันตะปาปาไม่ หากเป็นประวัติศาสตร์ของโรมสมัยใหม่ พวกมิลเลอไรต์ได้นำโรมนอกศาสนาและโรมภายใต้อำนาจสันตะปาปามาประยุกต์เป็นอาณาจักรเดียวกัน และในการกระทำเช่นนั้น พวกเขาได้ใช้ข้อพระคัมภีร์ตอนหนึ่งจากพระธรรมเอเสเคียลซึ่งกล่าวถึงกษัตริย์องค์สุดท้ายของยูดาห์ (เศเดคียาห์) เพื่อค้ำจุนความเข้าใจของตน
And thou, profane wicked prince of Israel, whose day is come, when iniquity shall have an end, Thus saith the Lord God; Remove the diadem, and take off the crown: this shall not be the same: exalt him that is low, and abase him that is high. I will overturn, overturn, overturn, it: and it shall be no more, until he come whose right it is; and I will give it him. Ezekiel 21:25–27.
และเจ้า โอ เจ้าเจ้านายผู้ชั่วร้ายอันเป็นมลทินแห่งอิสราเอล ผู้ซึ่งวันของเจ้ามาถึงแล้ว เมื่อความชั่วช้าจะถึงที่สุด ดังนี้พระยาห์เวห์องค์พระผู้เป็นเจ้าตรัสว่า จงถอดมงกุฎศักดิ์สิทธิ์ออก และเอามงกุฎราชาออกเสีย สิ่งนี้จะไม่เป็นอย่างเดิมอีกต่อไป จงยกผู้ที่ต่ำต้อยขึ้น และจงเหยียดผู้ที่สูงส่งลง เราจะคว่ำ คว่ำ คว่ำมันเสีย และมันจะไม่มีอีกต่อไป จนกว่าท่านผู้มีสิทธิอันชอบธรรมจะมา และเราจะมอบมันให้แก่ท่านนั้น เอเสเคียล 21:25–27
From Zedekiah there would be three kingdoms that would be “overturned,” that would lead to Christ, whose “right it is,” to rule. Babylon, Medo-Persia and Greece would all be overthrown until the kingdom of Rome, and during the history of that fourth kingdom, Christ would come and set up a kingdom. He did that very thing.
นับจากเศเดคียาห์ไป จะมีอาณาจักรสามอาณาจักรที่จะถูก “คว่ำลง” ซึ่งจะนำไปสู่พระคริสต์ ผู้ซึ่งมี “สิทธิอันชอบธรรม” ที่จะทรงครอบครอง บาบิโลน มีโด-เปอร์เซีย และกรีซ ล้วนจะถูกโค่นล้มลงเรื่อยไปจนถึงอาณาจักรโรม และในระหว่างประวัติศาสตร์ของอาณาจักรที่สี่นั้น พระคริสต์จะเสด็จมาและทรงสถาปนาอาณาจักรหนึ่งขึ้น และพระองค์ก็ได้ทรงกระทำเช่นนั้นจริง ๆ
“Foremost among those who were rapidly leading the nation to ruin was Zedekiah their king. Forsaking utterly the counsels of the Lord as given through the prophets, forgetting the debt of gratitude he owed Nebuchadnezzar, violating his solemn oath of allegiance taken in the name of the Lord God of Israel, Judah’s king rebelled against the prophets, against his benefactor, and against his God. In the vanity of his own wisdom he turned for help to the ancient enemy of Israel’s prosperity, “sending his ambassadors into Egypt, that they might give him horses and much people.’
“เศเดคียาห์กษัตริย์ของเขาเป็นผู้นำสำคัญยิ่งในบรรดาผู้ที่กำลังนำชนชาติไปสู่ความพินาศอย่างรวดเร็ว พระองค์ทรงละทิ้งคำปรึกษาขององค์พระผู้เป็นเจ้าโดยสิ้นเชิง ซึ่งได้ประทานผ่านทางบรรดาผู้เผยพระวจนะ ทรงลืมหนี้แห่งความกตัญญูที่ทรงมีต่อเนบูคัดเนสซาร์ ทรงละเมิดคำปฏิญาณอันศักดิ์สิทธิ์แห่งความภักดีที่ได้ทรงปฏิญาณไว้ในพระนามของพระเยโฮวาห์พระเจ้าแห่งอิสราเอล กษัตริย์แห่งยูดาห์ได้กบฏต่อบรรดาผู้เผยพระวจนะ ต่อผู้มีพระคุณของตน และต่อพระเจ้าของตน ด้วยความโอหังในสติปัญญาของตนเอง พระองค์จึงหันไปขอความช่วยเหลือจากศัตรูเก่าแก่แห่งความเจริญรุ่งเรืองของอิสราเอล “ส่งทูตของตนไปยังอียิปต์ เพื่อเขาทั้งหลายจะได้ให้ม้าและชนเป็นอันมากแก่ท่าน”’
“‘Shall he prosper?’ the Lord inquired concerning the one who had thus basely betrayed every sacred trust; ‘shall he escape that doeth such things? or shall he break the covenant, and be delivered? As I live, saith the Lord God, surely in the place where the king dwelleth that made him king, whose oath he despised, and whose covenant he brake, even with him in the midst of Babylon he shall die. Neither shall Pharaoh with his mighty army and great company make for him in the war: … seeing he despised the oath by breaking the covenant, when, lo, he had given his hand, and hath done all these things, he shall not escape.’ Ezekiel 17:15–18.
“‘เขาจะเจริญหรือ?’ องค์พระผู้เป็นเจ้าทรงไต่ถามเกี่ยวกับผู้นั้นผู้ซึ่งได้ทรยศอย่างเลวทรามต่อความไว้วางใจอันศักดิ์สิทธิ์ทุกประการเช่นนี้; ‘ผู้ที่กระทำสิ่งเหล่านี้จะหนีพ้นได้หรือ? หรือเขาจะละเมิดพันธสัญญาแล้วได้รับการช่วยให้พ้นหรือ? เรามีชีวิตอยู่แน่ฉันใด พระยาห์เวห์องค์เจ้านายตรัสดังนี้ว่า แน่นอนทีเดียว ณ ที่ซึ่งกษัตริย์ผู้ทรงตั้งเขาให้เป็นกษัตริย์ประทับอยู่ ผู้ซึ่งคำปฏิญาณของท่านเขาได้ดูหมิ่น และพันธสัญญาของท่านเขาได้ละเมิด คือกับท่านผู้นั้นเอง ท่ามกลางบาบิโลน เขาจะต้องตาย ณ ที่นั้น ฟาโรห์พร้อมด้วยกองทัพอันเข้มแข็งและหมู่ชนเป็นอันมากของเขาจะไม่อาจช่วยเขาได้ในสงคราม: … เพราะเขาได้ดูหมิ่นคำปฏิญาณด้วยการละเมิดพันธสัญญา และดูเถิด เมื่อเขาได้ให้มือของตนแล้ว และได้กระทำสิ่งทั้งปวงเหล่านี้แล้ว เขาจะไม่หนีพ้นเลย’ เอเสเคียล 17:15–18.”
“To the ‘profane wicked prince’ had come the day of final reckoning. ‘Remove the diadem,’ the Lord decreed, ‘and take off the crown.’ Not until Christ Himself should set up His kingdom was Judah again to be permitted to have a king. ‘I will overturn, overturn, overturn, it,’ was the divine edict concerning the throne of the house of David; ‘and it shall be no more, until He come whose right it is; and I will give it Him.’ Ezekiel 21:25–27.” Prophets and Kings, 450, 451.
“ถึง ‘เจ้านายชั่วช้าผู้ลบหลู่’ วันแห่งการพิพากษาครั้งสุดท้ายได้มาถึงแล้ว ‘จงถอดมงกุฎศิราภรณ์ออก’ องค์พระผู้เป็นเจ้าทรงมีพระบัญชา ‘และจงปลดมงกุฎราชาออกเสีย’ ยูดาห์จะไม่ได้รับอนุญาตให้มีกษัตริย์อีกเลย จนกว่าพระคริสต์เองจะทรงสถาปนาอาณาจักรของพระองค์ขึ้น ‘เราจะคว่ำลง คว่ำลง คว่ำลง’ เป็นพระราชกฤษฎีกาแห่งสวรรค์เกี่ยวกับบัลลังก์ของราชวงศ์ดาวิด ‘และมันจะไม่มีอีกต่อไป จนกว่าพระองค์ผู้ทรงมีสิทธิในนั้นจะเสด็จมา; และเราจะมอบมันแก่พระองค์’ เอเสเคียล 21:25–27” ผู้เผยพระวจนะและกษัตริย์, 450, 451.
Miller was correct, but his understanding was limited, for the kingdom Christ set up when he walked among men, was not the final earthly kingdom. There was yet to be four kings after the kingdom of pagan Rome. Yet Christ did establish the kingdom of “grace” at the cross, but that kingdom was not set up in the days of the ten kings of Revelation seventeen, nor was it set up during the time of the latter rain. The kingdom which Christ establishes in the last days, is his kingdom of “glory.” Sister White speaks directly of both of these kingdoms.
มิลเลอร์ถูกต้อง แต่ความเข้าใจของเขามีขอบเขตจำกัด เพราะอาณาจักรซึ่งพระคริสต์ทรงสถาปนาเมื่อพระองค์ทรงดำเนินอยู่ท่ามกลางมนุษย์นั้น มิใช่อาณาจักรฝ่ายโลกสุดท้าย ยังจะมีกษัตริย์อีกสี่องค์ภายหลังอาณาจักรแห่งโรมนอกศาสนา อย่างไรก็ดี พระคริสต์ได้ทรงสถาปนาอาณาจักรแห่ง “พระคุณ” ไว้ที่กางเขน แต่อาณาจักรนั้นมิได้ถูกสถาปนาขึ้นในสมัยของกษัตริย์ทั้งสิบแห่งวิวรณ์บทที่สิบเจ็ด และมิได้ถูกสถาปนาขึ้นในช่วงเวลาของฝนชุกปลายฤดู อาณาจักรซึ่งพระคริสต์จะทรงสถาปนาในวาระสุดท้ายนั้น คืออาณาจักรแห่ง “พระสิริ” ของพระองค์ ซิสเตอร์ไวท์กล่าวถึงอาณาจักรทั้งสองนี้โดยตรง
The Millerites understood that Christ established a kingdom during the history of the fourth kingdom, and they were correct, but limited in their understanding. In the history of the fourth kingdom, Christ set up the kingdom of “grace,” and in the history of the eighth kingdom, He set up His kingdom of “glory.” In the history when He set up the kingdom of “grace,” the Holy Spirit was poured out at Pentecost. Pentecost typifies the outpouring of the latter rain, in the history where He sets up his kingdom of “glory.”
พวกมิลเลอไรต์เข้าใจว่า พระคริสต์ทรงสถาปนาอาณาจักรหนึ่งขึ้นในช่วงประวัติศาสตร์ของอาณาจักรที่สี่ และพวกเขาก็ถูกต้อง แต่ความเข้าใจของพวกเขายังจำกัดอยู่ ในประวัติศาสตร์ของอาณาจักรที่สี่ พระคริสต์ทรงตั้งอาณาจักรแห่ง “พระคุณ” ขึ้น และในประวัติศาสตร์ของอาณาจักรที่แปด พระองค์ทรงตั้งอาณาจักรแห่ง “สง่าราศี” ของพระองค์ขึ้น ในช่วงประวัติศาสตร์ที่พระองค์ทรงตั้งอาณาจักรแห่ง “พระคุณ” นั้น พระวิญญาณบริสุทธิ์ได้ทรงถูกเทลงมาในวันเพ็นเทคอสต์ วันเพ็นเทคอสต์เป็นแบบอย่างล่วงหน้าของการเทพระพรฝนปลายฤดูออกมา ในประวัติศาสตร์ที่พระองค์ทรงตั้งอาณาจักรแห่ง “สง่าราศี” ของพระองค์ขึ้น
The message of Pentecost was the message of Christ’s literal resurrection. The message of the latter rain, at least partially, is the message of the symbolic resurrection represented by the prophetic riddle that the eighth being of the seven, which is fulfilled in the beast, and also the two horns of the earth beast. The fourth and the eighth kingdoms are where Christ establishes His kingdom.
สารแห่งวันเพ็นเทคอสต์คือสารแห่งการเป็นขึ้นจากความตายของพระคริสต์ตามความหมายตรงตัว ส่วนสารแห่งฝนชุกปลายฤดู อย่างน้อยก็ในบางส่วน คือสารแห่งการเป็นขึ้นจากความตายในเชิงสัญลักษณ์ ซึ่งแสดงไว้โดยปริศนาพยากรณ์เรื่ององค์ที่แปดจากเจ็ดองค์ อันสำเร็จครบถ้วนในสัตว์ร้ายนั้น และรวมถึงเขาทั้งสองของสัตว์ร้ายจากแผ่นดินด้วย อาณาจักรที่สี่และอาณาจักรที่แปดเป็นสถานที่ซึ่งพระคริสต์ทรงสถาปนาอาณาจักรของพระองค์
“The announcement which had been made by the disciples in the name of the Lord was in every particular correct, and the events to which it pointed were even then taking place. ‘The time is fulfilled, the kingdom of God is at hand,’ had been their message. At the expiration of ‘the time’—the sixty-nine weeks of Daniel 9, which were to extend to the Messiah, ‘the Anointed One’—Christ had received the anointing of the Spirit after His baptism by John in Jordan. And the ‘kingdom of God’ which they had declared to be at hand was established by the death of Christ. This kingdom was not, as they had been taught to believe, an earthly empire. Nor was it that future, immortal kingdom which shall be set up when ‘the kingdom and dominion, and the greatness of the kingdom under the whole heaven, shall be given to the people of the saints of the Most High;’ that everlasting kingdom, in which ‘all dominions shall serve and obey Him.’ Daniel 7:27. As used in the Bible, the expression ‘kingdom of God’ is employed to designate both the kingdom of grace and the kingdom of glory. The kingdom of grace is brought to view by Paul in the Epistle to the Hebrews. After pointing to Christ, the compassionate intercessor who is ‘touched with the feeling of our infirmities,’ the apostle says: ‘Let us therefore come boldly unto the throne of grace, that we may obtain mercy, and find grace.’ Hebrews 4:15, 16. The throne of grace represents the kingdom of grace; for the existence of a throne implies the existence of a kingdom. In many of His parables Christ uses the expression ‘the kingdom of heaven’ to designate the work of divine grace upon the hearts of men.
“ข่าวประกาศซึ่งเหล่าสาวกได้ประกาศในพระนามขององค์พระผู้เป็นเจ้านั้น ถูกต้องทุกประการ และเหตุการณ์ทั้งหลายที่ข่าวนั้นชี้ไปก็กำลังเกิดขึ้นอยู่ในขณะนั้นเอง ‘เวลากำหนดครบแล้ว แผ่นดินของพระเจ้าใกล้เข้ามาแล้ว’ คือสารที่พวกเขาได้ประกาศ เมื่อ ‘เวลา’ นั้นสิ้นสุดลง—คือหกสิบเก้าสัปดาห์แห่งดาเนียล 9 ซึ่งจะยาวไปจนถึงพระเมสสิยาห์ ‘ผู้ได้รับการเจิม’—พระคริสต์ก็ทรงได้รับการเจิมด้วยพระวิญญาณภายหลังการรับบัพติศมาจากยอห์นในแม่น้ำจอร์แดน และ ‘แผ่นดินของพระเจ้า’ ซึ่งพวกเขาได้ประกาศว่าใกล้เข้ามาแล้วนั้น ก็ได้รับการสถาปนาขึ้นโดยการสิ้นพระชนม์ของพระคริสต์ อาณาจักรนี้มิใช่ดังที่พวกเขาเคยได้รับการสั่งสอนให้เชื่อว่าเป็นจักรวรรดิฝ่ายโลก และก็มิใช่อาณาจักรอมตะในอนาคตนั้น ซึ่งจะถูกสถาปนาขึ้นเมื่อ ‘ราชอาณาจักรและอำนาจครอบครอง และความยิ่งใหญ่แห่งราชอาณาจักรภายใต้ฟ้าสวรรค์ทั้งสิ้น จะทรงประทานแก่ประชาชน คือบรรดาวิสุทธิชนขององค์ผู้สูงสุด’; อาณาจักรนิรันดร์นั้น ซึ่งในอาณาจักรนั้น ‘อำนาจครอบครองทั้งปวงจะปรนนิบัติและเชื่อฟังพระองค์’ ดาเนียล 7:27 ดังที่ใช้กันในพระคัมภีร์ ถ้อยคำว่า ‘แผ่นดินของพระเจ้า’ ใช้เพื่อหมายถึงทั้งอาณาจักรแห่งพระคุณและอาณาจักรแห่งพระสิริ อาณาจักรแห่งพระคุณถูกนำให้เห็นโดยเปาโลในจดหมายถึงชาวฮีบรู ภายหลังจากที่ได้ชี้ไปยังพระคริสต์ ผู้ทรงเป็นคนกลางวิงวอนด้วยพระเมตตา ผู้ทรง ‘เห็นใจในความอ่อนแอของเรา’ แล้ว อัครทูตกล่าวว่า ‘เหตุฉะนั้น ขอให้เราทั้งหลายจงเข้ามาด้วยใจกล้าถึงพระที่นั่งแห่งพระคุณ เพื่อเราจะได้รับพระเมตตา และจะพบพระคุณ’ ฮีบรู 4:15, 16 พระที่นั่งแห่งพระคุณเป็นภาพแทนของอาณาจักรแห่งพระคุณ เพราะการมีอยู่ของพระที่นั่งย่อมบ่งชี้ถึงการมีอยู่ของอาณาจักร และในคำอุปมาหลายเรื่องของพระองค์ พระคริสต์ทรงใช้ถ้อยคำว่า ‘อาณาจักรแห่งสวรรค์’ เพื่อหมายถึงการทรงงานแห่งพระคุณของพระเจ้าที่มีต่อจิตใจของมนุษย์”
“So the throne of glory represents the kingdom of glory; and this kingdom is referred to in the Saviour’s words: ‘When the Son of man shall come in His glory, and all the holy angels with Him, then shall He sit upon the throne of His glory: and before Him shall be gathered all nations.’ Matthew 25:31, 32. This kingdom is yet future. It is not to be set up until the second advent of Christ.
“ดังนั้น พระที่นั่งแห่งพระสิริจึงเป็นสัญลักษณ์แทนราชอาณาจักรแห่งพระสิริ; และราชอาณาจักรนี้ได้ถูกกล่าวถึงในพระวจนะของพระผู้ช่วยให้รอดว่า: ‘เมื่อบุตรมนุษย์จะเสด็จมาในพระสิริของพระองค์ และทูตสวรรค์บริสุทธิ์ทั้งสิ้นกับพระองค์ เมื่อนั้นพระองค์จะประทับบนพระที่นั่งแห่งพระสิริของพระองค์ และบรรดาประชาชาติทั้งสิ้นจะมาชุมนุมกันอยู่เบื้องพระพักตร์พระองค์’ มัทธิว 25:31, 32. ราชอาณาจักรนี้ยังเป็นสิ่งที่อยู่ในอนาคต. จะยังไม่ถูกสถาปนาขึ้นจนกว่าการเสด็จมาครั้งที่สองของพระคริสต์จะเกิดขึ้น.”
“The kingdom of grace was instituted immediately after the fall of man, when a plan was devised for the redemption of the guilty race. It then existed in the purpose and by the promise of God; and through faith, men could become its subjects. Yet it was not actually established until the death of Christ. Even after entering upon His earthly mission, the Saviour, wearied with the stubbornness and ingratitude of men, might have drawn back from the sacrifice of Calvary. In Gethsemane the cup of woe trembled in His hand. He might even then have wiped the blood-sweat from His brow and have left the guilty race to perish in their iniquity. Had He done this, there could have been no redemption for fallen men. But when the Saviour yielded up His life, and with His expiring breath cried out, ‘It is finished,’ then the fulfillment of the plan of redemption was assured. The promise of salvation made to the sinful pair in Eden was ratified. The kingdom of grace, which had before existed by the promise of God, was then established.
“อาณาจักรแห่งพระคุณได้ถูกสถาปนาขึ้นทันทีภายหลังการล้มลงในบาปของมนุษย์ เมื่อได้มีการวางแผนเพื่อการไถ่เผ่าพันธุ์ที่มีความผิดบาป เมื่อนั้นอาณาจักรนี้ดำรงอยู่ในพระประสงค์และโดยพระสัญญาของพระเจ้า และโดยความเชื่อ มนุษย์ทั้งหลายก็อาจกลายเป็นพลเมืองของอาณาจักรนั้นได้ กระนั้น อาณาจักรนี้ยังมิได้ถูกสถาปนาขึ้นอย่างแท้จริงจนกระทั่งการสิ้นพระชนม์ของพระคริสต์ แม้ภายหลังจากที่พระผู้ช่วยให้รอดได้ทรงเริ่มต้นพระราชกิจบนแผ่นดินโลกแล้ว พระองค์ผู้ทรงอ่อนล้าด้วยความดื้อรั้นและความอกตัญญูของมนุษย์ ก็อาจทรงถอนพระองค์กลับจากการทรงสละพระชนม์บนกัลวารีได้ ในเกทเสมนี ถ้วยแห่งความทุกข์ระทมได้สั่นอยู่ในพระหัตถ์ของพระองค์ แม้ในขณะนั้น พระองค์ก็อาจทรงเช็ดเหงื่อโลหิตออกจากพระนลาฏของพระองค์ และทรงปล่อยให้เผ่าพันธุ์ที่มีความผิดบาปพินาศไปในความชั่วช้าของตน หากพระองค์ได้ทรงกระทำเช่นนั้น ก็ย่อมไม่มีการไถ่สำหรับมนุษย์ที่ล้มลงในบาป แต่เมื่อพระผู้ช่วยให้รอดทรงยอมถวายพระชนม์ของพระองค์ และด้วยลมหายใจสุดท้ายได้ทรงร้องว่า ‘สำเร็จแล้ว’ เมื่อนั้นความสำเร็จครบถ้วนของแผนการไถ่ก็ได้รับการรับรอง พระสัญญาแห่งความรอดที่ได้ทรงกระทำไว้แก่คนบาปทั้งสองในเอเดนก็ได้รับการรับรองนั้น อาณาจักรแห่งพระคุณซึ่งก่อนหน้านั้นดำรงอยู่โดยพระสัญญาของพระเจ้า บัดนี้จึงได้ถูกสถาปนาขึ้น”
“Thus the death of Christ—the very event which the disciples had looked upon as the final destruction of their hope—was that which made it forever sure. While it had brought them a cruel disappointment, it was the climax of proof that their belief had been correct. The event that had filled them with mourning and despair was that which opened the door of hope to every child of Adam, and in which centered the future life and eternal happiness of all God’s faithful ones in all the ages.
“ฉะนั้น ความตายของพระคริสต์—เหตุการณ์เดียวกันนั้นเองซึ่งเหล่าสาวกได้มองว่าเป็นการทำลายความหวังของตนสิ้นเชิง—กลับเป็นสิ่งที่ทำให้ความหวังนั้นมั่นคงแน่นอนตลอดไป แม้ว่ามันได้นำความผิดหวังอันขมขื่นมาสู่พวกเขา แต่มันก็เป็นจุดสูงสุดแห่งหลักฐานพิสูจน์ว่าความเชื่อของพวกเขานั้นถูกต้อง เหตุการณ์ซึ่งได้ทำให้พวกเขาเต็มไปด้วยความโศกเศร้าและความสิ้นหวังนั้นเอง เป็นสิ่งที่เปิดประตูแห่งความหวังให้แก่บุตรหลานทุกคนของอาดัม และเป็นศูนย์รวมแห่งชีวิตในอนาคตและความสุขนิรันดร์ของบรรดาผู้สัตย์ซื่อทั้งหลายของพระเจ้าในทุกยุคทุกสมัย”
“Purposes of infinite mercy were reaching their fulfillment, even through the disappointment of the disciples. While their hearts had been won by the divine grace and power of His teaching, who ‘spake as never man spake,’ yet intermingled with the pure gold of their love for Jesus, was the base alloy of worldly pride and selfish ambitions. Even in the Passover chamber, at that solemn hour when their Master was already entering the shadow of Gethsemane, there was ‘a strife among them, which of them should be accounted the greatest.’ Luke 22:24. Their vision was filled with the throne, the crown, and the glory, while just before them lay the shame and agony of the garden, the judgment hall, the cross of Calvary. It was their pride of heart, their thirst for worldly glory, that had led them to cling so tenaciously to the false teaching of their time, and to pass unheeded the Saviour’s words showing the true nature of His kingdom, and pointing forward to His agony and death. And these errors resulted in the trial—sharp but needful—which was permitted for their correction. Though the disciples had mistaken the meaning of their message, and had failed to realize their expectations, yet they had preached the warning given them of God, and the Lord would reward their faith and honor their obedience. To them was to be entrusted the work of heralding to all nations the glorious gospel of their risen Lord. It was to prepare them for this work that the experience which seemed to them so bitter had been permitted.” The Great Controversy, 347, 348.
“พระประสงค์แห่งพระเมตตาอันหาที่สุดมิได้กำลังดำเนินไปสู่ความสำเร็จครบถ้วน แม้โดยผ่านความผิดหวังของเหล่าสาวก แม้ดวงใจของพวกเขาจะได้รับชัยชนะด้วยพระคุณและฤทธานุภาพแห่งคำสอนของพระองค์ ผู้ทรง ‘ตรัสอย่างที่ไม่เคยมีมนุษย์คนใดตรัส’ แต่ท่ามกลางทองคำบริสุทธิ์แห่งความรักที่พวกเขามีต่อพระเยซูนั้น ยังมีโลหะเจืออันต่ำช้าแห่งความหยิ่งผยองฝ่ายโลกและความทะเยอทะยานเห็นแก่ตนปะปนอยู่ แม้ในห้องรับประทานปัสกา ในโมงยามอันศักดิ์สิทธิ์นั้น เมื่อพระอาจารย์ของพวกเขากำลังย่างเข้าสู่เงาแห่งเกทเสมนีอยู่แล้ว ก็ยังมี ‘การวิวาทกันในพวกเขาว่า คนไหนในพวกเขาจะนับว่าเป็นใหญ่ที่สุด’ ลูกา 22:24 สายตาของพวกเขาเต็มไปด้วยพระที่นั่ง มงกุฎ และพระสิริ ขณะที่ตรงหน้าเขานั้นคือความอัปยศและความทุกข์ระทมแห่งสวน ความโถงพิพากษา และกางเขนแห่งคาลวารี ความหยิ่งผยองในใจของพวกเขา ความกระหายใคร่ได้สง่าราศีฝ่ายโลก นี่เองที่ทำให้พวกเขายึดติดอย่างเหนียวแน่นกับคำสอนผิดแห่งยุคสมัยของตน และปล่อยผ่านพระดำรัสของพระผู้ช่วยให้รอดซึ่งสำแดงลักษณะที่แท้จริงแห่งอาณาจักรของพระองค์ และชี้ล่วงหน้าไปถึงความทุกข์ระทมและความตายของพระองค์โดยไม่ใส่ใจ และความผิดพลาดเหล่านี้ก็นำไปสู่การทดลอง—รุนแรงแต่จำเป็น—ซึ่งทรงอนุญาตให้เกิดขึ้นเพื่อแก้ไขพวกเขา แม้พวกสาวกจะเข้าใจความหมายแห่งข่าวสารของตนผิดไป และไม่ได้ตระหนักว่าสิ่งที่ตนคาดหวังไว้นั้นจะไม่เป็นจริง แต่พวกเขาก็ได้ประกาศคำเตือนที่พระเจ้าประทานแก่ตนแล้ว และองค์พระผู้เป็นเจ้าจะทรงตอบแทนความเชื่อของพวกเขา และทรงให้เกียรติแก่การเชื่อฟังของพวกเขา งานแห่งการประกาศข่าวประเสริฐอันรุ่งโรจน์ขององค์พระผู้เป็นเจ้าผู้ทรงฟื้นคืนพระชนม์ของพวกเขาแก่ชนทุกประชาชาติ จะถูกมอบหมายไว้แก่พวกเขา ประสบการณ์ซึ่งสำหรับพวกเขาแล้วดูขมขื่นยิ่งนั้น ได้รับอนุญาตให้เกิดขึ้นก็เพื่อเตรียมพวกเขาสำหรับงานนี้” The Great Controversy, 347, 348.
In the book of Revelation, the “mind that has wisdom” counts “the number of a man”, and recognizes that “the man” is also the eighth kingdom, that is of the seven. The “man of sin” is the head of the eighth kingdom that rules over the kings and merchants of the earth, who the seven churches join with to avoid the reproach of persecution, and who is seated upon many waters.
ในพระธรรมวิวรณ์ “จิตใจที่มีปัญญา” คำนวณ “จำนวนของมนุษย์คนหนึ่ง” และตระหนักว่า “มนุษย์คนนั้น” ก็คืออาณาจักรที่แปด ซึ่งมาจากทั้งเจ็ดนั้น “มนุษย์แห่งบาป” คือศีรษะของอาณาจักรที่แปดซึ่งครอบครองเหนือบรรดากษัตริย์และพ่อค้าทั้งหลายแห่งแผ่นดินโลก ซึ่งคริสตจักรทั้งเจ็ดเข้าร่วมกับเขาเพื่อหลีกเลี่ยงการถูกติเตียนอันเนื่องมาจากการถูกข่มเหง และซึ่งนั่งอยู่เหนือน้ำมากหลาย.
And he saith unto me, The waters which thou sawest, where the whore sitteth, are peoples, and multitudes, and nations, and tongues. Revelation 17:15.
แล้วท่านกล่าวแก่ข้าพเจ้าว่า น้ำทั้งหลายที่ท่านได้เห็น อันเป็นที่ซึ่งหญิงแพศยานั่งอยู่นั้น คือชนชาติทั้งหลาย และฝูงชน และประชาชาติ และภาษา ต่าง ๆ วิวรณ์ 17:15
The “man of sin” rules over the political, monetary, religious, and civil world, and all men, except those who have obtained the victory over the beast, and his image, his mark and the number of his name.
“มนุษย์แห่งบาป” ปกครองเหนือโลกฝ่ายการเมือง การเงิน ศาสนา และพลเรือน และเหนือมนุษย์ทั้งปวง เว้นแต่ผู้ที่ได้รับชัยชนะเหนือสัตว์ร้ายนั้น เหนือรูปของมัน เหนือเครื่องหมายของมัน และเหนือเลขแห่งนามของมัน
And I saw as it were a sea of glass mingled with fire: and them that had gotten the victory over the beast, and over his image, and over his mark, and over the number of his name, stand on the sea of glass, having the harps of God. And they sing the song of Moses the servant of God, and the song of the Lamb, saying, Great and marvellous are thy works, Lord God Almighty; just and true are thy ways, thou King of saints. Revelation 15:2, 3.
และข้าพเจ้าเห็นสิ่งหนึ่งประหนึ่งทะเลแก้วปนด้วยไฟ และบรรดาผู้ที่มีชัยชนะเหนือสัตว์ร้ายนั้น และเหนือรูปของมัน และเหนือเครื่องหมายของมัน และเหนือจำนวนแห่งชื่อของมัน กำลังยืนอยู่บนทะเลแก้วนั้น ถือพิณของพระเจ้า และเขาทั้งหลายร้องเพลงของโมเสสผู้รับใช้ของพระเจ้า และเพลงของพระเมษโปดกว่า “ข้าแต่องค์พระผู้เป็นเจ้า พระเจ้าผู้ทรงฤทธานุภาพสูงสุด พระราชกิจของพระองค์ใหญ่หลวงและอัศจรรย์ยิ่ง วิถีทางของพระองค์ยุติธรรมและสัตย์จริง ข้าแต่พระมหากษัตริย์แห่งวิสุทธิชนทั้งหลาย” วิวรณ์ 15:2, 3
The “wise” who understand the “increase of knowledge,” when the Revelation of Jesus Christ is unsealed, are those who have “understanding” and “count the number of the beast: for it is the number of a man; and his number is Six hundred threescore and six.” That “understanding” represents part of the three-step testing process that always occurs when Jesus unseals a prophecy. This is why it is noted that they have “gotten the victory over” “the number of his name.”
บรรดา “ผู้มีปัญญา” ที่เข้าใจเรื่อง “ความรู้ที่เพิ่มพูนขึ้น” เมื่อพระธรรมวิวรณ์ของพระเยซูคริสต์ถูกเปิดผนึกแล้ว คือผู้ที่มี “ความเข้าใจ” และ “คำนวณเลขของสัตว์ร้ายนั้น เพราะว่าเป็นเลขของมนุษย์คนหนึ่ง และเลขนั้นคือหกร้อยหกสิบหก” “ความเข้าใจ” นั้นเป็นส่วนหนึ่งของกระบวนการทดสอบสามขั้นซึ่งเกิดขึ้นเสมอเมื่อพระเยซูทรงเปิดผนึกคำพยากรณ์ ดังนั้นจึงมีการกล่าวไว้ว่า พวกเขา “ได้รับชัยชนะเหนือ” “เลขแห่งชื่อนั้นของมัน”
To obtain victory is to pass a test, and those who are “wise” and “understand” get the victory associated with the number 666, and the verse also identifies that there are eight kingdoms, and that the eighth is of the seven. That “secret” is represented in Daniel chapter two, for Daniel’s prayer was to understand “the secret.” The revelation that there are eight kingdoms, and the eighth kingdom is of the seven, and the number of that kingdom is 666, is the secret Daniel is represented as obtaining by his prayer, and Daniel represents the “wise” of God’s last days.
การได้รับชัยชนะคือการผ่านบททดสอบ และบรรดาผู้ที่ “มีปัญญา” และ “เข้าใจ” ย่อมได้รับชัยชนะซึ่งสัมพันธ์กับเลข 666 และข้อนั้นยังระบุด้วยว่ามีอาณาจักรอยู่แปดอาณาจักร และอาณาจักรที่แปดนั้นมาจากเจ็ดอาณาจักรนั้น “ความลับ” นั้นถูกเป็นภาพแทนไว้ในดาเนียลบทที่สอง เพราะคำอธิษฐานของดาเนียลคือเพื่อจะเข้าใจ “ความลับ” การทรงสำแดงว่ามีอาณาจักรอยู่แปดอาณาจักร และอาณาจักรที่แปดนั้นมาจากเจ็ดอาณาจักร และเลขของอาณาจักรนั้นคือ 666 คือความลับที่ดาเนียลถูกนำเสนอไว้ว่าได้รับโดยคำอธิษฐานของท่าน และดาเนียลเป็นภาพแทนของบรรดา “ผู้มีปัญญา” ของพระเจ้าในยุคสุดท้าย។
Daniel represents the “wise” of the last days who have the secret of Daniel two unsealed unto them, and that secret is the revelation that the last and first reference to the kingdoms of Bible prophecy is that there are eight kingdoms in the image. That revelation upholds the Millerite understanding of Daniel chapter two, but shines ten times brighter, once it is recognized. Its brilliance, being ten times brighter, represents a test which the “wise” get victory over, for the eighth kingdom that is of the seven, is also the sixth kingdom which is a threefold union of the dragon, the beast and false prophet. As such, the dragon, the beast and the false prophet are all the sixth kingdom, and together represent 666.
ดาเนียลเป็นตัวแทนของ “ผู้มีปัญญา” ในวาระสุดท้าย ผู้ซึ่งความลับของดาเนียลบทที่สองได้ถูกเปิดผนึกให้แก่พวกเขา และความลับนั้นคือการเปิดเผยว่า การอ้างอิงครั้งสุดท้ายและครั้งแรกถึงบรรดาอาณาจักรต่าง ๆ ในคำพยากรณ์แห่งพระคัมภีร์นั้น คือมีอาณาจักรแปดอาณาจักรอยู่ในรูปเคารพนั้น การเปิดเผยดังกล่าวค้ำจุนความเข้าใจแบบมิลเลอไรต์เกี่ยวกับดาเนียลบทที่สอง แต่เมื่อถูกรับรู้นั้น ก็ส่องสว่างเจิดจ้ายิ่งขึ้นสิบเท่า ความเจิดจ้านั้นซึ่งสว่างยิ่งขึ้นสิบเท่า เป็นสัญลักษณ์ของการทดสอบซึ่ง “ผู้มีปัญญา” ได้ชัยชนะเหนือมัน เพราะอาณาจักรที่แปดซึ่งมาจากเจ็ดนั้น ก็คืออาณาจักรที่หกด้วย ซึ่งเป็นสหภาพสามประการของพญานาค สัตว์ร้าย และผู้พยากรณ์เท็จ ด้วยเหตุนี้ พญานาค สัตว์ร้าย และผู้พยากรณ์เท็จ ล้วนเป็นอาณาจักรที่หก และเมื่อรวมกันแล้วเป็นตัวแทนของ 666.
Nebuchadnezzar was tested by the revelation of Daniel chapter two, and he failed the test. In Daniel two, Daniel represents the “wise” who pass the test of the secret of the image. Nebuchadnezzar in chapter three represents the wicked that fail the very same test. Nebuchadnezzar, as the first king of the first kingdom, represents the last king of the last kingdom. He therefore represents the “man of sin,” the man of prophecy that the seven churches take hold of. Man was created on the sixth day, and the number six is therefore the number of mankind. The number of Nebuchadnezzar is six. Nebuchadnezzar failed the test of the number 666, and represented the wicked of the last days. As a symbol of the man of sin, his number is six.
เนบูคัดเนสซาร์ถูกทดสอบโดยการสำแดงในพระธรรมดาเนียลบทที่สอง และเขาก็สอบตก ในดาเนียลบทที่สอง ดาเนียลเป็นตัวแทนของ “ผู้มีปัญญา” ที่ผ่านการทดสอบเรื่องความลับของรูปเคารพนั้น ส่วนเนบูคัดเนสซาร์ในบทที่สามเป็นตัวแทนของคนอธรรมที่สอบตกในการทดสอบเดียวกันนั้นเอง เนบูคัดเนสซาร์ ในฐานะกษัตริย์องค์แรกของอาณาจักรแรก เป็นตัวแทนของกษัตริย์องค์สุดท้ายของอาณาจักรสุดท้าย ดังนั้น เขาจึงเป็นตัวแทนของ “คนแห่งบาป” บุคคลแห่งคำพยากรณ์ที่คริสตจักรทั้งเจ็ดยึดถือ มนุษย์ถูกสร้างขึ้นในวันที่หก เพราะฉะนั้นเลขหกจึงเป็นเลขของมนุษยชาติ เลขของเนบูคัดเนสซาร์คือหก เนบูคัดเนสซาร์สอบตกในการทดสอบของเลข 666 และเป็นตัวแทนของคนอธรรมในวาระสุดท้าย ในฐานะสัญลักษณ์ของคนแห่งบาป เลขของเขาคือหก
Nebuchadnezzar the king made an image of gold, whose height was threescore cubits, and the breadth thereof six cubits: he set it up in the plain of Dura, in the province of Babylon. Daniel 3:1.
กษัตริย์เนบูคัดเนสซาร์ทรงสร้างรูปปั้นทองคำองค์หนึ่ง สูงหกสิบศอก กว้างหกศอก และทรงตั้งไว้ที่ทุ่งดูรา ในมณฑลบาบิโลน ดาเนียล 3:1
The golden image was sixty cubits, by six cubits and it was made by Nebuchadnezzar, whose number is six. The image was erected in rebellion to the light of the image of chapter two, and the threefold description of the image, when you understand the number of Nebuchadnezzar is six, equates to six, six, six.
รูปเคารพทองคำนั้นสูงหกสิบศอก กว้างหกศอก และถูกสร้างขึ้นโดยเนบูคัดเนสซาร์ ผู้ซึ่งมีจำนวนเป็นหก รูปเคารพนั้นถูกตั้งขึ้นด้วยการกบฏต่อความสว่างของรูปเคารพในบทที่สอง และคำพรรณนารูปเคารพนั้นเป็นสามประการ เมื่อท่านเข้าใจว่าจำนวนของเนบูคัดเนสซาร์คือหก ก็เท่ากับหก หก หก
We will continue this study in the next article.
เราจะดำเนินการศึกษานี้ต่อไปในบทความถัดไป
“The thought of establishing the empire and a dynasty that should endure forever, appealed very strongly to the mighty ruler before whose arms the nations of earth had been unable to stand. With an enthusiasm born of boundless ambition and selfish pride, he entered into counsel with his wise men as to how to bring this about. Forgetting the remarkable providences connected with the dream of the great image; forgetting also that the God of Israel through His servant Daniel had made plain the significance of the image, and that in connection with this interpretation the great men of the realm had been saved an ignominious death; forgetting all except their desire to establish their own power and supremacy, the king and his counselors of state determined that by every means possible they would endeavor to exalt Babylon as supreme, and worthy of universal allegiance.
“ความคิดที่จะสถาปนาอาณาจักรและราชวงศ์ซึ่งจะดำรงอยู่เป็นนิตย์นั้น ได้ดึงดูดใจผู้ครอบครองผู้ยิ่งใหญ่ อันเป็นผู้ซึ่งบรรดาประชาชาติแห่งพิภพไม่อาจต้านทานแขนของเขาได้ อย่างแรงกล้ายิ่ง ด้วยความกระตือรือร้นอันเกิดจากความทะเยอทะยานอันไร้ขอบเขตและความหยิ่งผยองเห็นแก่ตน เขาจึงเข้าปรึกษากับเหล่านักปราชญ์ของตนว่าจะทำให้สิ่งนี้บังเกิดขึ้นได้อย่างไร โดยลืมเสียถึงการทรงจัดเตรียมอันน่าอัศจรรย์ซึ่งเกี่ยวเนื่องกับความฝันเรื่องรูปปั้นใหญ่โตนั้น; ลืมเสียด้วยว่าพระเจ้าแห่งอิสราเอลโดยทางดาเนียลผู้รับใช้ของพระองค์ ได้ทรงสำแดงความหมายของรูปปั้นนั้นไว้อย่างชัดแจ้งแล้ว และว่าเนื่องด้วยคำอธิบายนี้ บรรดาขุนนางใหญ่แห่งราชอาณาจักรจึงได้รอดพ้นจากความตายอันน่าอดสู; เมื่อหลงลืมทุกสิ่งเสียสิ้น เว้นแต่ความปรารถนาที่จะสถาปนาอำนาจและความเป็นใหญ่สูงสุดของตนเอง กษัตริย์และบรรดาที่ปรึกษาแห่งแผ่นดินจึงได้ตกลงกันว่า ด้วยทุกวิถีทางเท่าที่จะเป็นไปได้ พวกเขาจะพยายามยกย่องบาบิโลนให้เป็นมหาอำนาจสูงสุด และสมควรได้รับความจงรักภักดีจากสากลโลก”
“The symbolic representation by which God had revealed to king and people His purpose for the nations of earth, was now to be made to serve for the glorification of human power. Daniel’s interpretation was to be rejected and forgotten; truth was to be misinterpreted and misapplied. The symbol designed of Heaven to unfold to the minds of men important events of the future, was to be used to hinder the spread of the knowledge that God desired the world to receive. Thus through the devisings of ambitious men, Satan was seeking to thwart the divine purpose for the human race. The enemy of mankind knew that truth unmixed with error is a power mighty to save; but that when used to exalt self and to further the projects of men, it becomes a power for evil.
“ภาพแทนเชิงสัญลักษณ์ซึ่งพระเจ้าได้ทรงใช้สำแดงแก่กษัตริย์และประชาชนถึงพระประสงค์ของพระองค์สำหรับประชาชาติทั้งหลายแห่งแผ่นดินโลกนั้น บัดนี้กำลังจะถูกนำมาใช้เพื่อรับใช้การเชิดชูอำนาจของมนุษย์ การตีความของดาเนียลจะถูกปฏิเสธและถูกลืมเลือน ความจริงจะถูกตีความผิดและนำไปใช้อย่างผิดทาง สัญลักษณ์ซึ่งสวรรค์ได้ทรงกำหนดไว้เพื่อคลี่คลายเหตุการณ์สำคัญในอนาคตแก่ความคิดจิตใจของมนุษย์นั้น จะถูกนำมาใช้เพื่อขัดขวางการแพร่ขยายแห่งความรู้ซึ่งพระเจ้าทรงประสงค์ให้โลกได้รับ ดังนั้น โดยผ่านแผนการที่มนุษย์ผู้ทะเยอทะยานประดิษฐ์ขึ้น ซาตานจึงกำลังแสวงหาที่จะขัดขวางพระประสงค์ของพระเจ้าสำหรับเผ่าพันธุ์มนุษย์ ศัตรูของมวลมนุษย์รู้ว่าความจริงที่ไม่เจือปนด้วยความผิดพลาดนั้นเป็นฤทธานุภาพอันทรงอำนาจในการช่วยให้รอด แต่เมื่อมันถูกนำไปใช้เพื่อยกชูตนเองและส่งเสริมโครงการของมนุษย์ มันก็กลายเป็นอำนาจฝ่ายชั่ว”
“From his rich store of treasure, Nebuchadnezzar caused to be made a great golden image, similar in its general features to that which had been seen in vision, save in the one particular of the material of which it was composed. Accustomed as they were to magnificent representations of their heathen deities, the Chaldeans had never before produced anything so imposing and majestic as this resplendent statue, threescore cubits in height and six cubits in breadth. And it is not surprising that in a land where idol worship was of universal prevalence, the beautiful and priceless image in the plain of Dura, representing the glory of Babylon and its magnificence and power, should be consecrated as an object of worship. This was accordingly provided for, and a decree went forth that on the day of the dedication all should show their supreme loyalty to the Babylonian power by bowing before the image.” Prophets and Kings, 504, 505.
“จากคลังทรัพย์อันมั่งคั่งของตน เนบูคัดเนสซาร์ทรงให้สร้างรูปเคารพทองคำขนาดใหญ่ขึ้นรูปหนึ่ง ซึ่งมีลักษณะโดยทั่วไปคล้ายกับที่ได้ทรงเห็นในนิมิต เว้นแต่ในประการเดียวคือวัสดุที่ใช้ประกอบสร้างรูปนั้น ชาวเคลเดียซึ่งคุ้นเคยกับภาพแทนอันโอ่อ่าของเทพเจ้านอกศาสนาของตน ก็ยังไม่เคยสร้างสิ่งใดที่น่าตระการและสง่างามยิ่งใหญ่เท่ารูปปั้นอันเจิดจ้านี้มาก่อน ซึ่งสูงหกสิบศอก และกว้างหกศอก และก็ไม่น่าแปลกเลยว่า ในแผ่นดินซึ่งการนมัสการรูปเคารพแพร่หลายอยู่ทั่วไปนั้น รูปอันงดงามและประเมินค่ามิได้บนที่ราบดูรา ซึ่งเป็นตัวแทนสง่าราศีของบาบิโลนและความโอ่อ่าอลังการกับอำนาจของมัน จะถูกถวายให้เป็นวัตถุแห่งการนมัสการ ดังนั้นจึงได้มีการจัดให้เป็นเช่นนั้น และมีพระราชกฤษฎีกาประกาศออกไปว่า ในวันแห่งพิธีถวายรูปนั้น ทุกคนจะต้องแสดงความจงรักภักดีสูงสุดต่ออำนาจแห่งบาบิโลน โดยการก้มกราบลงต่อหน้ารูปนั้น” Prophets and Kings, 504, 505.