The four abominations of Ezekiel chapter eight, represent the four generations of modern Israel, and the beginning of modern Israel was typified by the beginning of ancient Israel. Both of those beginning histories testify to the ending of modern Israel at the soon coming Sunday law. The two beginnings of Israel, both ancient literal, and modern spiritual, are witnessed to by the beginning history of the northern kingdom of Israel as it separated from Judah.
สิ่งน่าสะอิดสะเอียนทั้งสี่ประการในเอเสเคียลบทที่แปด เป็นตัวแทนของคนสี่ชั่วอายุของอิสราเอลสมัยใหม่ และการเริ่มต้นของอิสราเอลสมัยใหม่นั้นได้ถูกทำให้เห็นเป็นแบบโดยการเริ่มต้นของอิสราเอลโบราณ ประวัติศาสตร์การเริ่มต้นทั้งสองนั้นเป็นพยานถึงวาระสุดท้ายของอิสราเอลสมัยใหม่ ณ กฎหมายวันอาทิตย์ที่กำลังจะมาถึงในไม่ช้า การเริ่มต้นทั้งสองของอิสราเอล ทั้งอิสราเอลโบราณตามตัวอักษร และอิสราเอลสมัยใหม่ฝ่ายจิตวิญญาณ ได้รับการยืนยันโดยประวัติศาสตร์การเริ่มต้นของราชอาณาจักรฝ่ายเหนือของอิสราเอล เมื่อมันแยกตัวออกจากยูดาห์
When ancient Israel erected the golden calf, they had just come out of Egypt in fulfillment of a prophecy identifying that God would make them a kingdom. The story of Jeroboam, the first king of the northern kingdom of Israel, includes those very characteristics. Jeroboam had fled to Egypt from the wrath of Solomon. He had been given a prophetic promise that he would be made king over ten of the twelve tribes, by the prophet Ahijah. Before the prophecy was fulfilled, Jeroboam would flee into Egypt to put distance between himself and Solomon, until Solomon died.
เมื่ออิสราเอลโบราณได้ตั้งรูปโคทองคำขึ้นนั้น พวกเขาเพิ่งออกมาจากอียิปต์ตามการสำเร็จของคำพยากรณ์ที่ระบุว่าพระเจ้าจะทรงกระทำให้พวกเขาเป็นราชอาณาจักร เรื่องราวของเยโรโบอัม กษัตริย์องค์แรกแห่งราชอาณาจักรอิสราเอลฝ่ายเหนือ ก็มีลักษณะเช่นนั้นอยู่ด้วย เยโรโบอัมได้หลบหนีไปยังอียิปต์จากพระพิโรธของซาโลมอน เขาได้รับพระสัญญาเชิงพยากรณ์จากผู้เผยพระวจนะอาหิยาห์ว่า เขาจะได้รับการแต่งตั้งให้เป็นกษัตริย์เหนือสิบในสิบสองเผ่า ก่อนที่คำพยากรณ์นั้นจะสำเร็จ เยโรโบอัมจะหลบหนีไปยังอียิปต์เพื่อให้ตนเองอยู่ห่างจากซาโลมอน จนกระทั่งซาโลมอนสิ้นพระชนม์
And it came to pass at that time when Jeroboam went out of Jerusalem, that the prophet Ahijah the Shilonite found him in the way; and he had clad himself with a new garment; and they two were alone in the field: And Ahijah caught the new garment that was on him, and rent it in twelve pieces: And he said to Jeroboam, Take thee ten pieces: for thus saith the Lord, the God of Israel, Behold, I will rend the kingdom out of the hand of Solomon, and will give ten tribes to thee: (But he shall have one tribe for my servant David’s sake, and for Jerusalem’s sake, the city which I have chosen out of all the tribes of Israel:) Because that they have forsaken me, and have worshipped Ashtoreth the goddess of the Zidonians, Chemosh the god of the Moabites, and Milcom the god of the children of Ammon, and have not walked in my ways, to do that which is right in mine eyes, and to keep my statutes and my judgments, as did David his father. Howbeit I will not take the whole kingdom out of his hand: but I will make him prince all the days of his life for David my servant’s sake, whom I chose, because he kept my commandments and my statutes: But I will take the kingdom out of his son’s hand, and will give it unto thee, even ten tribes. And unto his son will I give one tribe, that David my servant may have a light alway before me in Jerusalem, the city which I have chosen me to put my name there.
อยู่มาในเวลานั้น เมื่อเยโรโบอัมออกจากกรุงเยรูซาเล็ม อาหิยาห์ผู้พยากรณ์ชาวชีโลห์ได้พบเขาระหว่างทาง และท่านสวมเสื้อคลุมใหม่อยู่ ทั้งสองอยู่กันตามลำพังในทุ่งนา และอาหิยาห์ก็จับเสื้อคลุมใหม่นั้นที่ท่านสวมอยู่ ฉีกออกเป็นสิบสองชิ้น แล้วกล่าวแก่เยโรโบอัมว่า “จงเอาไปสิบชิ้นเถิด เพราะพระยาห์เวห์พระเจ้าแห่งอิสราเอลตรัสดังนี้ว่า ดูเถิด เราจะฉีกอาณาจักรออกจากมือของซาโลมอน และจะยกสิบเผ่าให้แก่เจ้า (แต่เขาจะมีอยู่เผ่าหนึ่ง เพราะเห็นแก่ดาวิดผู้รับใช้ของเรา และเพราะเห็นแก่กรุงเยรูซาเล็ม เมืองซึ่งเราได้เลือกจากบรรดาเผ่าทั้งสิ้นของอิสราเอล) เพราะพวกเขาได้ละทิ้งเรา และได้กราบไหว้อัชโทเรทเทพีของชาวไซดอน เคโมชพระของชาวโมอับ และมิลโคมพระของชนชาติอัมโมน และมิได้ดำเนินในทางของเรา มิได้กระทำสิ่งที่ถูกต้องในสายตาของเรา และมิได้รักษากฎเกณฑ์และคำพิพากษาของเรา ดังที่ดาวิดบิดาของเขาได้กระทำ ถึงกระนั้นเราจะไม่ยึดเอาอาณาจักรทั้งหมดออกจากมือของเขา แต่จะให้เขาเป็นเจ้านายตลอดวันคืนแห่งชีวิตของเขา เพราะเห็นแก่ดาวิดผู้รับใช้ของเรา ผู้ซึ่งเราได้เลือกไว้ เพราะเขาได้รักษาบัญญัติและกฎเกณฑ์ของเรา แต่เราจะยึดอาณาจักรออกจากมือของบุตรของเขา และจะยกให้แก่เจ้า คือสิบเผ่า และแก่บุตรของเขา เราจะให้หนึ่งเผ่า เพื่อดาวิดผู้รับใช้ของเราจะมีประทีปอยู่ต่อหน้าเราในกรุงเยรูซาเล็มเสมอไป คือเมืองซึ่งเราได้เลือกไว้ให้เป็นที่สำหรับนามของเรา”
And I will take thee, and thou shalt reign according to all that thy soul desireth, and shalt be king over Israel. And it shall be, if thou wilt hearken unto all that I command thee, and wilt walk in my ways, and do that is right in my sight, to keep my statutes and my commandments, as David my servant did; that I will be with thee, and build thee a sure house, as I built for David, and will give Israel unto thee. And I will for this afflict the seed of David, but not for ever. Solomon sought therefore to kill Jeroboam. And Jeroboam arose, and fled into Egypt, unto Shishak king of Egypt, and was in Egypt until the death of Solomon. And the rest of the acts of Solomon, and all that he did, and his wisdom, are they not written in the book of the acts of Solomon? And the time that Solomon reigned in Jerusalem over all Israel was forty years. And Solomon slept with his fathers, and was buried in the city of David his father: and Rehoboam his son reigned in his stead. 1 Kings 11:28–43.
และเราจะรับเจ้าไว้ และเจ้าจะครอบครองตามทุกสิ่งที่จิตใจของเจ้าปรารถนา และเจ้าจะเป็นกษัตริย์เหนืออิสราเอล และจะเป็นว่า ถ้าเจ้าจะเชื่อฟังทุกสิ่งที่เราบัญชาเจ้า และจะดำเนินในทางทั้งหลายของเรา และกระทำสิ่งที่ชอบธรรมในสายตาของเรา รักษากฎเกณฑ์และบัญญัติของเรา ดังที่ดาวิดผู้รับใช้ของเราได้กระทำ เราจะอยู่กับเจ้า และจะสร้างราชวงศ์อันมั่นคงให้แก่เจ้า ดังที่เราได้สร้างไว้แก่ดาวิด และจะมอบอิสราเอลให้แก่เจ้า และเพราะเหตุนี้ เราจะให้พงศ์พันธุ์ของดาวิดต้องทนทุกข์ลำบาก แต่ไม่ตลอดไป ฉะนั้น ซาโลมอนจึงทรงแสวงหาที่จะประหารเยโรโบอัม แต่เยโรโบอัมลุกขึ้นหนีไปยังอียิปต์ ไปหา ชีชัก กษัตริย์แห่งอียิปต์ และอยู่ในอียิปต์จนสิ้นรัชกาลของซาโลมอน ส่วนพระราชกิจอื่น ๆ ของซาโลมอน และทุกสิ่งที่พระองค์ทรงกระทำ และพระปัญญาของพระองค์ มิได้บันทึกไว้ในหนังสือพระราชกิจของซาโลมอนหรือ และเวลาที่ซาโลมอนทรงครอบครองในเยรูซาเล็มเหนืออิสราเอลทั้งสิ้นนั้นเป็นเวลาสี่สิบปี แล้วซาโลมอนก็ล่วงหลับไปอยู่กับบรรพบุรุษของพระองค์ และถูกฝังไว้ในนครดาวิดผู้เป็นบิดาของพระองค์ และเรโหโบอัมราชโอรสของพระองค์ได้ครอบครองแทนพระองค์ 1 พงศ์กษัตริย์ 11:28–43
At the death of king Solomon, the kingdom was to be divided and Jeroboam was to be king over the ten northern tribes, and Solomon’s son, Rehoboam was to be king at Jerusalem. Before the division of the tribes occurred, Jeroboam needed to come out of Egypt.
เมื่อกษัตริย์ซาโลมอนสิ้นพระชนม์ อาณาจักรจะต้องถูกแบ่งออก และเยโรโบอัมจะต้องเป็นกษัตริย์เหนือสิบเผ่าทางเหนือ ส่วนเรโหโบอัม โอรสของซาโลมอน จะต้องเป็นกษัตริย์ ณ กรุงเยรูซาเล็ม ก่อนที่การแบ่งแยกเผ่าทั้งหลายจะเกิดขึ้น เยโรโบอัมจำเป็นต้องออกมาจากอียิปต์
And Rehoboam went to Shechem: for all Israel were come to Shechem to make him king. And it came to pass, when Jeroboam the son of Nebat, who was yet in Egypt, heard of it, (for he was fled from the presence of king Solomon, and Jeroboam dwelt in Egypt;) That they sent and called him. And Jeroboam and all the congregation of Israel came, and spake unto Rehoboam, saying, Thy father made our yoke grievous: now therefore make thou the grievous service of thy father, and his heavy yoke which he put upon us, lighter, and we will serve thee. And he said unto them, Depart yet for three days, then come again to me. And the people departed. 1 Kings 12:1–5.
และเรโหโบอัมเสด็จไปยังเชเคม เพราะอิสราเอลทั้งสิ้นได้มายังเชเคมเพื่อแต่งตั้งพระองค์ให้เป็นกษัตริย์ และอยู่มา เมื่อเยโรโบอัมบุตรของเนบัท ซึ่งยังอยู่ในอียิปต์ ได้ยินเรื่องนั้น (เพราะท่านได้หนีจากพระพักตร์กษัตริย์ซาโลมอน และเยโรโบอัมอาศัยอยู่ในอียิปต์) เขาทั้งหลายจึงใช้คนไปเชิญท่านมา และเยโรโบอัมกับชุมนุมชนอิสราเอลทั้งสิ้นก็มาพูดกับเรโหโบอัมว่า “พระราชบิดาของพระองค์ทรงทำให้แอกของพวกเราหนักหน่วง บัดนี้ขอพระองค์ทรงผ่อนปรนการปรนนิบัติอันหนักหน่วงของพระราชบิดาของพระองค์ และแอกอันหนักที่พระองค์ทรงวางไว้บนพวกเราให้เบาลง แล้วพวกเราจะปรนนิบัติพระองค์” พระองค์จึงตรัสกับเขาทั้งหลายว่า “จงไปก่อนอีกสามวัน แล้วจงกลับมาหาเราอีก” และประชาชนก็จากไป 1 พงศ์กษัตริย์ 12:1–5
The story of how foolish Rehoboam acted during the three days, lays the blame upon his foolish rejection of the old men’s counsel, but the separation of the tribes had been prophesied, so it would have happened one way or another. It is worth noting here for a future article that the separation process was specifically identified as three days. The two kingdoms become one kingdom again during the history of the Millerites, and when the northern and southern tribes become one kingdom during the Millerite history, which is the period of time of the arrival of the three angels of Revelation chapter fourteen. Those three angels in the Millerite history were typified by the three days of Rehoboam’s decision. Those forty-six years when the three angels arrived from 1798 unto 1844, were also the three symbolic days, that Christ had stated in John chapter two, would be required for Him to raise a destroyed temple, but that portion of the study is for a future article.
เรื่องราวเกี่ยวกับการที่เรโหโบอัมทรงกระทำอย่างโง่เขลาในช่วงสามวันนั้น ชี้ให้เห็นว่าความผิดตกอยู่ที่การที่พระองค์ทรงปฏิเสธคำปรึกษาของพวกผู้อาวุโสอย่างโง่เขลา แต่การแยกของบรรดาเผ่าต่าง ๆ ได้ถูกพยากรณ์ไว้แล้ว ดังนั้นไม่ว่าอย่างไร เหตุการณ์นั้นก็ย่อมต้องเกิดขึ้นอยู่ดี เป็นเรื่องที่ควรสังเกตไว้ ณ ที่นี้สำหรับบทความในอนาคตว่า กระบวนการแห่งการแยกนั้นถูกระบุไว้อย่างเฉพาะเจาะจงว่าเป็นเวลาสามวัน อาณาจักรทั้งสองกลับมาเป็นอาณาจักรเดียวกันอีกครั้งในประวัติศาสตร์ของพวกมิลเลอไรต์ และเมื่อเผ่าทางเหนือกับเผ่าทางใต้กลายเป็นอาณาจักรเดียวกันในประวัติศาสตร์ของพวกมิลเลอไรต์ ซึ่งเป็นช่วงเวลาของการมาถึงของทูตสวรรค์สามองค์แห่งวิวรณ์ บทที่สิบสี่ ทูตสวรรค์ทั้งสามองค์นั้นในประวัติศาสตร์ของพวกมิลเลอไรต์ ได้รับการใช้เป็นแบบอย่างโดยสามวันแห่งการตัดสินใจของเรโหโบอัม ช่วงเวลาสี่สิบหกปีนั้น เมื่อทูตสวรรค์ทั้งสามมาถึงตั้งแต่ปี 1798 จนถึงปี 1844 ก็เป็นสามวันเชิงสัญลักษณ์เช่นกัน ซึ่งพระคริสต์ได้ตรัสไว้ในยอห์น บทที่สอง ว่าจะเป็นเวลาที่จำเป็นสำหรับพระองค์ในการยกพระวิหารที่ถูกทำลายขึ้นอีก แต่ส่วนของการศึกษานั้นจะสงวนไว้สำหรับบทความในอนาคต
When Rehoboam gave his foolish pronouncement at the end of three days the kingdoms were divided.
เมื่อเรโหโบอัมทรงมีพระดำรัสอันโฉดเขลานั้นเมื่อสิ้นสุดสามวัน อาณาจักรทั้งหลายก็ถูกแบ่งแยกออกจากกัน
So when all Israel saw that the king hearkened not unto them, the people answered the king, saying, What portion have we in David? neither have we inheritance in the son of Jesse: to your tents, O Israel: now see to thine own house, David. So Israel departed unto their tents. But as for the children of Israel which dwelt in the cities of Judah, Rehoboam reigned over them. Then king Rehoboam sent Adoram, who was over the tribute; and all Israel stoned him with stones, that he died. Therefore king Rehoboam made speed to get him up to his chariot, to flee to Jerusalem. So Israel rebelled against the house of David unto this day. And it came to pass, when all Israel heard that Jeroboam was come again, that they sent and called him unto the congregation, and made him king over all Israel: there was none that followed the house of David, but the tribe of Judah only. 1 Kings 12:16–20.
เมื่ออิสราเอลทั้งปวงเห็นว่ากษัตริย์มิได้ทรงสดับฟังเขา ประชาชนจึงกราบทูลตอบกษัตริย์ว่า “เรามีส่วนอะไรในดาวิดเล่า? เราไม่มีมรดกในบุตรชายของเจสซี โอ อิสราเอล จงกลับไปยังเต็นท์ของท่านเถิด บัดนี้ ดาวิดเอ๋ย จงดูแลเรือนของตนเองเถิด” ดังนั้นอิสราเอลจึงจากไปยังเต็นท์ของตน แต่ฝ่ายชนชาติอิสราเอลซึ่งอาศัยอยู่ในหัวเมืองของยูดาห์นั้น เรโหโบอัมก็ทรงครอบครองเหนือเขา แล้วกษัตริย์เรโหโบอัมทรงใช้ให้อาโดราม ผู้ซึ่งดูแลการเก็บส่วยไป และอิสราเอลทั้งปวงก็เอาหินขว้างเขาจนตาย เพราะฉะนั้นกษัตริย์เรโหโบอัมจึงทรงรีบเสด็จขึ้นรถรบ เพื่อหนีไปยังกรุงเยรูซาเล็ม ดังนั้นอิสราเอลจึงกบฏต่อราชวงศ์ของดาวิดตราบจนทุกวันนี้ และต่อมาเมื่ออิสราเอลทั้งปวงได้ยินว่าเยโรโบอัมกลับมาแล้ว เขาทั้งหลายก็ส่งคนไปเชิญเขามายังที่ประชุม และตั้งเขาเป็นกษัตริย์เหนืออิสราเอลทั้งสิ้น ไม่มีผู้ใดติดตามราชวงศ์ของดาวิด นอกจากเผ่ายูดาห์เท่านั้น 1 พงศ์กษัตริย์ 12:16–20
The prophecy that Jeroboam would be given a kingdom had been fulfilled, and it was fulfilled at the time he had come out of Egypt. Jealous that God’s sanctuary was in the city of Jerusalem, the city which God had chosen to place his name, Jeroboam set about to counterfeit the sanctuary, the priesthood and worship service that was ordained to only be accomplished in Jerusalem. The work of Jeroboam in setting up a counterfeit system of worship in the northern ten tribes, is a direct parallel to the rebellion of Aaron and the golden calf, and thus provides another witness, not only to the soon-coming Sunday law, but also to the rebellion of 1863.
คำพยากรณ์ที่ว่าเยโรโบอัมจะได้รับราชอาณาจักรนั้นได้สำเร็จแล้ว และสำเร็จในเวลาที่เขาออกมาจากอียิปต์เอง ด้วยความหึงหวงที่สถานนมัสการของพระเจ้าอยู่ในนครเยรูซาเล็ม ซึ่งเป็นนครที่พระเจ้าทรงเลือกไว้เพื่อจะทรงสถิตพระนามของพระองค์ เยโรโบอัมจึงเริ่มตั้งระบบเลียนแบบสถานนมัสการ ฐานะปุโรหิต และพิธีนมัสการ ซึ่งพระเจ้าทรงกำหนดไว้ให้ประกอบได้เฉพาะในเยรูซาเล็มเท่านั้น งานของเยโรโบอัมในการสถาปนาระบบนมัสการปลอมขึ้นในหมู่สิบเผ่าทางเหนือ เป็นภาพขนานโดยตรงกับการกบฏของอาโรนและลูกวัวทองคำ และด้วยเหตุนี้จึงเป็นพยานอีกประการหนึ่ง ไม่เพียงแต่ถึงกฎหมายวันอาทิตย์ซึ่งใกล้จะมาถึงเท่านั้น แต่ยังถึงการกบฏในปี 1863 ด้วย
And Jeroboam said in his heart, Now shall the kingdom return to the house of David: If this people go up to do sacrifice in the house of the Lord at Jerusalem, then shall the heart of this people turn again unto their lord, even unto Rehoboam king of Judah, and they shall kill me, and go again to Rehoboam king of Judah. Whereupon the king took counsel, and made two calves of gold, and said unto them, It is too much for you to go up to Jerusalem: behold thy gods, O Israel, which brought thee up out of the land of Egypt. And he set the one in Bethel, and the other put he in Dan. And this thing became a sin: for the people went to worship before the one, even unto Dan. And he made an house of high places, and made priests of the lowest of the people, which were not of the sons of Levi. And Jeroboam ordained a feast in the eighth month, on the fifteenth day of the month, like unto the feast that is in Judah, and he offered upon the altar. So did he in Bethel, sacrificing unto the calves that he had made: and he placed in Bethel the priests of the high places which he had made. So he offered upon the altar which he had made in Bethel the fifteenth day of the eighth month, even in the month which he had devised of his own heart; and ordained a feast unto the children of Israel: and he offered upon the altar, and burnt incense. 1 Kings 12:26–33.
และเยโรโบอัมกล่าวในใจของตนว่า บัดนี้ราชอาณาจักรจะกลับไปสู่ราชวงศ์ดาวิด ถ้าประชาชนนี้ขึ้นไปถวายเครื่องสัตวบูชาในพระนิเวศของพระยาห์เวห์ที่เยรูซาเล็ม ใจของประชาชนนี้ก็จะหันกลับไปหานายของตน คือเรโหโบอัมกษัตริย์แห่งยูดาห์ และเขาทั้งหลายจะฆ่าเราเสีย แล้วกลับไปหาเรโหโบอัมกษัตริย์แห่งยูดาห์ เพราะฉะนั้นกษัตริย์จึงทรงปรึกษากัน แล้วทรงทำลูกวัวทองคำสองตัว และตรัสแก่ประชาชนว่า การขึ้นไปยังเยรูซาเล็มนั้นเป็นภาระแก่พวกเจ้ามากเกินไป ดูเถิด โอ อิสราเอล นี่คือพระของเจ้าทั้งหลาย ซึ่งได้นำเจ้าขึ้นมาจากแผ่นดินอียิปต์ แล้วพระองค์ทรงตั้งตัวหนึ่งไว้ที่เบธเอล และอีกตัวหนึ่งทรงตั้งไว้ที่ดาน และสิ่งนี้กลายเป็นบาป เพราะประชาชนพากันไปนมัสการต่อหน้าตัวหนึ่งนั้น คือไปถึงดาน และพระองค์ทรงสร้างนิเวศแห่งปูชนียสถานสูง และทรงแต่งตั้งปุโรหิตจากคนสามัญชั้นต่ำสุดของประชาชน ซึ่งมิใช่บุตรทั้งหลายของเลวี และเยโรโบอัมทรงกำหนดเทศกาลขึ้นในเดือนที่แปด ในวันที่สิบห้าของเดือน ให้เหมือนเทศกาลที่มีอยู่ในยูดาห์ และพระองค์ทรงถวายบนแท่นบูชา พระองค์ทรงกระทำเช่นนั้นในเบธเอล คือถวายบูชาแก่ลูกวัวทั้งหลายที่พระองค์ทรงทำขึ้น และพระองค์ทรงตั้งปุโรหิตแห่งปูชนียสถานสูงซึ่งพระองค์ทรงสร้างไว้ในเบธเอล ดังนั้นพระองค์จึงทรงถวายบนแท่นบูชาซึ่งพระองค์ทรงทำขึ้นในเบธเอล ในวันที่สิบห้าของเดือนที่แปด คือในเดือนซึ่งพระองค์ได้ทรงคิดขึ้นจากใจของตนเอง และทรงกำหนดเทศกาลขึ้นสำหรับบรรดาบุตรแห่งอิสราเอล และพระองค์ทรงถวายบนแท่นบูชาและเผาเครื่องหอม 1 พงศ์กษัตริย์ 12:26–33
Jeroboam’s rebellion provides another line of truth to lay over the rebellion of Aaron, the rebellion of the Protestant horn in 1863, and the rebellion of the Republican horn at the soon-coming Sunday law, and in so doing it broadens the prophetic testimony. In the rebellion of Aaron’s golden calf, the Lord changed the ordained method of selecting the priesthood.
การกบฏของเยโรโบอัมให้แนวแห่งความจริงอีกประการหนึ่ง เพื่อนำมาทาบลงบนการกบฏของอาโรน การกบฏของเขาโปรเตสแตนต์ในปี 1863 และการกบฏของเขารีพับลิกัน ณ กฎหมายวันอาทิตย์ที่กำลังจะมาถึงในไม่ช้า และโดยการกระทำเช่นนั้น ก็ทำให้พยานหลักฐานเชิงพยากรณ์กว้างขวางยิ่งขึ้น ในการกบฏเรื่องลูกวัวทองคำของอาโรน องค์พระผู้เป็นเจ้าได้ทรงเปลี่ยนวิธีการที่ทรงกำหนดไว้ในการคัดเลือกฐานะปุโรหิต
Prior to the rebellion the firstborn of any tribe was to become part of the priesthood. But in Aaron’s golden calf rebellion, it was only the tribe of Levi that stood with Moses. For this reason God changed the ordained method of supplying men for the priesthood, and from that point on it was only the family of Levi that would make up the priesthood.
ก่อนการกบฏนั้น บุตรหัวปีของทุกเผ่าจะต้องเข้าเป็นส่วนหนึ่งของฐานะปุโรหิต แต่ในการกบฏเรื่องลูกวัวทองคำของอาโรน มีเพียงเผ่าเลวีเท่านั้นที่ยืนอยู่ฝ่ายโมเสส ด้วยเหตุนี้ พระเจ้าจึงทรงเปลี่ยนวิธีการที่ได้ทรงกำหนดไว้สำหรับจัดหาชายเข้าสู่ฐานะปุโรหิต และนับแต่นั้นเป็นต้นมา ก็มีเพียงวงศ์วานของเลวีเท่านั้นที่จะประกอบขึ้นเป็นฐานะปุโรหิต
And when Moses saw that the people were naked; (for Aaron had made them naked unto their shame among their enemies:) Then Moses stood in the gate of the camp, and said, Who is on the Lord’s side? let him come unto me. And all the sons of Levi gathered themselves together unto him. And he said unto them, Thus saith the Lord God of Israel, Put every man his sword by his side, and go in and out from gate to gate throughout the camp, and slay every man his brother, and every man his companion, and every man his neighbour. And the children of Levi did according to the word of Moses: and there fell of the people that day about three thousand men. Exodus 32:25–28.
และเมื่อโมเสสเห็นว่าประชาชนเปลือยกายอยู่ (เพราะอาโรนได้กระทำให้พวกเขาเปลือยกาย จนเป็นที่อับอายในท่ามกลางศัตรูของตน) โมเสสจึงยืนอยู่ที่ประตูค่าย และกล่าวว่า “ผู้ใดอยู่ฝ่ายพระยาห์เวห์ จงมาหาเรา” แล้วบรรดาบุตรชายทั้งหลายของเลวีได้มาชุมนุมกันเข้าหาท่าน และท่านกล่าวแก่พวกเขาว่า “พระยาห์เวห์พระเจ้าแห่งอิสราเอลตรัสดังนี้ว่า ‘จงให้ทุกคนเอาดาบคาดไว้ที่ข้างกายของตน แล้วเข้าออกจากประตูนี้ไปถึงประตูนั้นทั่วค่าย และจงฆ่าทุกคน ไม่ว่าพี่น้องของตน สหายของตน หรือเพื่อนบ้านของตน’” และบุตรหลานของเลวีก็กระทำตามคำของโมเสส และในวันนั้นมีประชาชนล้มตายประมาณสามพันคน อพยพ 32:25–28
Jeroboam counterfeited the work God had accomplished in the rebellion of Aaron when God had raised up a new priesthood from the tribe of Levi, for Jeroboam “made priests of the lowest of the people, which were not of the sons of Levi.” The rebellion at the beginning of the kingdom of the northern ten tribes, parallels the rebellion of Aaron and the dancing fools. The rebellion took place after coming out of Egypt, in fulfillment of a prophecy that promised a kingdom would be established. In both cases a new priesthood was established, that was a change from the former order of selecting priests.
เยโรโบอัมได้ปลอมแปลงพระราชกิจที่พระเจ้าได้ทรงกระทำไว้ในการกบฏของอาโรน เมื่อพระเจ้าทรงตั้งฐานะปุโรหิตใหม่ขึ้นจากเผ่าเลวี เพราะเยโรโบอัม “ทรงตั้งคนสามัญที่สุดในหมู่ประชาชนให้เป็นปุโรหิต ซึ่งมิได้เป็นบุตรทั้งหลายของเลวี” การกบฏในตอนต้นแห่งอาณาจักรของสิบเผ่าทางเหนือ มีลักษณะคู่ขนานกับการกบฏของอาโรนและพวกคนโง่ที่เต้นรำ การกบฏนั้นเกิดขึ้นภายหลังการออกจากอียิปต์ เพื่อให้คำพยากรณ์ซึ่งทรงสัญญาว่าจะสถาปนาอาณาจักรหนึ่งขึ้นนั้นสำเร็จ ในทั้งสองกรณี ได้มีการสถาปนาฐานะปุโรหิตใหม่ขึ้น ซึ่งเป็นการเปลี่ยนแปลงจากระเบียบเดิมในการคัดเลือกปุโรหิต
Aaron’s golden calf rebellion was repeated, but it was doubled by Jeroboam, for he made two golden calves and placed them in two cities. The city of Dan, represents statecraft, for Dan means “to judge”, and the city of Bethel represents churchcraft, for Bethel means “the house of God”. The golden calves possessed the same symbolism as Aaron’s calf, but with the added witness of the union of Church and State as represented by the two cities. A calf was the highest form of pagan offering, and therefore represents a counterfeit offering of Christ. Gold is a symbol of Babylon, and the calf was an image of a beast. Just as Aaron ordained a false day of worship, Jeroboam also ordained a feast, and made sure the date for the feast did not agree with the time of the true worship in Jerusalem.
การกบฏด้วยลูกวัวทองคำของอาโรนได้ถูกทำซ้ำอีกครั้ง แต่เยโรโบอัมได้กระทำยิ่งกว่านั้นเป็นทวีคูณ เพราะเขาได้ทำลูกวัวทองคำขึ้นสองตัวและตั้งไว้ในสองเมือง เมืองดานเป็นตัวแทนของศิลปะแห่งการปกครองของรัฐ เพราะคำว่า Dan หมายถึง “พิพากษา” และเมืองเบธเอลเป็นตัวแทนของศิลปะแห่งการปกครองของคริสตจักร เพราะคำว่า Bethel หมายถึง “พระนิเวศของพระเจ้า” ลูกวัวทองคำเหล่านั้นมีสัญลักษณ์อย่างเดียวกันกับลูกวัวของอาโรน แต่เพิ่มพยานหลักฐานเรื่องการรวมตัวกันของคริสตจักรกับรัฐดังที่สองเมืองนั้นเป็นตัวแทน ลูกวัวเป็นรูปแบบสูงสุดของเครื่องบูชาแบบนอกศาสนา และฉะนั้นจึงเป็นตัวแทนของเครื่องถวายพระคริสต์ปลอมแปลง ทองคำเป็นสัญลักษณ์ของบาบิโลน และลูกวัวนั้นเป็นรูปของสัตว์ร้าย เช่นเดียวกับที่อาโรนได้ตั้งวันนมัสการอันเท็จ เยโรโบอัมก็ได้ตั้งเทศกาลขึ้นด้วย และจงใจให้วันกำหนดของเทศกาลนั้นไม่ตรงกับเวลาของการนมัสการแท้ในกรุงเยรูซาเล็ม
All the elements of the soon-coming Sunday law are represented in Jeroboam’s testimony of rebellion; the false sacrifice (calf), the false Christ (the altar), the image of the beast (combination of Church and State), false day of worship (Sunday) and a counterfeit priesthood.
องค์ประกอบทั้งสิ้นของกฎหมายวันอาทิตย์ซึ่งใกล้จะมาถึงนั้น ได้รับการเป็นตัวแทนไว้ในคำพยานแห่งการกบฏของเยโรโบอัม ได้แก่ เครื่องบูชาเท็จ (ลูกวัว) พระคริสต์เท็จ (แท่นบูชา) รูปสัตว์ร้าย (การผสมผสานระหว่างคริสตจักรกับรัฐ) วันนมัสการเท็จ (วันอาทิตย์) และฐานะปุโรหิตปลอมแปลง
The beginning of ancient Israel, the beginning of the ten northern tribes as a kingdom, and the beginning of Adventism all possess the same prophetic elements, and together they identify the prophetic elements of the soon-coming Sunday law. Ancient Israel had come out of the bondage of Egypt, Jeroboam came out of Egypt where he had fled to escape the persecution of Solomon, and Millerite Adventism had just come out of the bondage of the papacy.
การเริ่มต้นของอิสราเอลโบราณ การเริ่มต้นของสิบเผ่าทางเหนือในฐานะอาณาจักรหนึ่ง และการเริ่มต้นของอั๊ดเวนตีสทั้งปวง ล้วนมีองค์ประกอบเชิงพยากรณ์เดียวกัน และเมื่อพิจารณาร่วมกันแล้ว องค์ประกอบเหล่านี้ชี้ให้เห็นองค์ประกอบเชิงพยากรณ์ของกฎหมายวันอาทิตย์ซึ่งใกล้จะมาถึง อิสราเอลโบราณได้ออกมาจากความเป็นทาสแห่งอียิปต์ เยโรโบอัมได้ออกมาจากอียิปต์ซึ่งเขาได้หลบหนีไปเพื่อให้พ้นจากการข่มเหงของซาโลมอน และอั๊ดเวนตีสม์แบบมิลเลอไรต์ก็เพิ่งได้ออกมาจากความเป็นทาสแห่งสันตะสำนัก.
The priesthood of Levi was established at Aaron’s rebellion, the counterfeit priesthood of the lowest of men was set up in Jeroboam’s testimony, and when the Lord entered into covenant with Millerite Adventism, according to Peter, the Millerites were “a chosen generation, a royal priesthood, an holy nation, a peculiar people; that ye should show forth the praises of him who hath called you out of darkness into his marvellous light.” The light the Millerites had been called unto was the light of Miller’s jewels represented upon Habakkuk’s two tables that had been typified in the history of Aaron’s rebellion by the two tables of the Ten Commandments. The darkness they were called out of was the Dark Ages of papal rule, that had been typified by the darkness of Egyptian bondage.
ฐานะปุโรหิตของเลวีได้ถูกสถาปนาขึ้นในคราวการกบฏของอาโรน ฐานะปุโรหิตเทียมเท็จของคนชั้นต่ำที่สุดได้ถูกตั้งขึ้นในคำพยานของเยโรโบอัม และเมื่อองค์พระผู้เป็นเจ้าได้ทรงเข้าทำพันธสัญญากับลัทธิแอ๊ดเวนติสม์แบบมิลเลอไรต์ ตามคำของเปโตร พวกมิลเลอไรต์ก็เป็น “ชั่วอายุที่ทรงเลือกสรรแล้ว เป็นปุโรหิตหลวง เป็นชนชาติบริสุทธิ์ เป็นชนชาติพิเศษ เพื่อท่านทั้งหลายจะได้ประกาศพระคุณอันเลิศของพระองค์ ผู้ได้ทรงเรียกท่านทั้งหลายให้ออกจากความมืดเข้าสู่ความสว่างอันน่าอัศจรรย์ของพระองค์” ความสว่างที่พวกมิลเลอไรต์ได้รับการทรงเรียกให้เข้าสู่นั้น คือความสว่างแห่งอัญมณีของมิลเลอร์ซึ่งถูกแสดงไว้บนแผ่นจารึกสองแผ่นของฮาบากุก อันได้ถูกทำให้เป็นแบบไว้แล้วในประวัติการกบฏของอาโรนโดยแผ่นจารึกสองแผ่นแห่งพระบัญญัติสิบประการ ส่วนความมืดซึ่งพวกเขาได้รับการทรงเรียกให้ออกมานั้น คือยุคมืดแห่งการปกครองของสันตะปาปา ซึ่งได้ถูกทำให้เป็นแบบไว้แล้วโดยความมืดแห่งการเป็นทาสในอียิปต์
When Christ raised up the temple that had been trodden down by both paganism and papalism, He did so in forty-six years from 1798 to 1844. When he had erected the temple, then as the Messenger of the Covenant, He suddenly came to His temple on October 22, 1844, for He had erected the temple that had been trodden down and destroyed, and He also purified a priesthood that was represented by the tribe of Levi.
เมื่อพระคริสต์ทรงยกพระวิหารซึ่งถูกเหยียบย่ำลงโดยทั้งลัทธินอกศาสนาและอำนาจสันตะปาปาขึ้น พระองค์ได้ทรงกระทำสิ่งนั้นภายในระยะเวลาสี่สิบหกปี ตั้งแต่ ค.ศ. 1798 ถึง ค.ศ. 1844 เมื่อพระองค์ได้ทรงสถาปนาพระวิหารแล้ว เมื่อนั้นในฐานะทูตแห่งพันธสัญญา พระองค์ก็เสด็จมายังพระวิหารของพระองค์อย่างฉับพลันในวันที่ 22 ตุลาคม ค.ศ. 1844 เพราะพระองค์ได้ทรงสถาปนาพระวิหารซึ่งถูกเหยียบย่ำและทำลายลงนั้นขึ้นใหม่ และพระองค์ยังได้ทรงชำระพวกปุโรหิตซึ่งเป็นที่แทนโดยเผ่าเลวีด้วย
But who may abide the day of his coming? and who shall stand when he appeareth? for he is like a refiner’s fire, and like fullers’ soap: And he shall sit as a refiner and purifier of silver: and he shall purify the sons of Levi, and purge them as gold and silver, that they may offer unto the Lord an offering in righteousness. Then shall the offering of Judah and Jerusalem be pleasant unto the Lord, as in the days of old, and as in former years. Malachi 3:2–4.
แต่ผู้ใดจะทนอยู่ได้ในวันแห่งการเสด็จมาของพระองค์? และผู้ใดจะยืนหยัดอยู่ได้เมื่อพระองค์ทรงปรากฏ? เพราะพระองค์ทรงเป็นดุจไฟของผู้ถลุง และดุจสบู่ของช่างซักฟอก และพระองค์จะประทับนั่งดุจผู้ถลุงและผู้ชำระเงินให้บริสุทธิ์ และพระองค์จะทรงชำระบุตรทั้งหลายของเลวี และทรงชำระพวกเขาดุจทองคำและเงิน เพื่อพวกเขาจะได้ถวายเครื่องบูชาแด่พระยาห์เวห์ด้วยความชอบธรรม แล้วเครื่องบูชาของยูดาห์และเยรูซาเล็มจะเป็นที่พอพระทัยแด่พระยาห์เวห์ ดังเช่นในสมัยก่อน และดังเช่นในกาลก่อน ๆ มาลาคี 3:2–4
On October 22, 1844 Christ suddenly came to His temple and entered into covenant with a people who were represented by the Levitical priesthood, yet by 1863, they had repeated the rebellion of Aaron, and the Millerite priesthood transitioned to the Laodicean priesthood, as represented by Jeroboam’s priesthood of the lowest of men, and Aaron’s dancing fools. Yet the testimony of Jeroboam’s rebellion has a larger testimony of the rebellion of 1863. When Jeroboam inaugurated his false system of worship a prophet from Jerusalem was sent to rebuke Jeroboam’s rebellion, as typified by Millerite Adventism being led to accept the Sabbath of the Ten Commandments as the day of rest.
ในวันที่ 22 ตุลาคม ค.ศ. 1844 พระคริสต์ได้เสด็จมายังพระวิหารของพระองค์อย่างฉับพลัน และได้ทรงเข้าทำพันธสัญญากับชนชาติหนึ่งซึ่งมีฐานะเป็นตัวแทนโดยปุโรหิตเลวี แต่ภายในปี ค.ศ. 1863 พวกเขาได้กระทำการกบฏซ้ำรอยอาโรน และปุโรหิตแห่งขบวนการมิลเลอไรต์ก็ได้เปลี่ยนผ่านไปสู่ปุโรหิตแห่งเลาดีเซีย ดังที่มีภาพแทนโดยปุโรหิตของเยโรโบอัมซึ่งมาจากคนชั้นต่ำที่สุด และพวกคนโง่เขลาที่เต้นรำของอาโรน กระนั้น คำพยานเรื่องการกบฏของเยโรโบอัมยังมีคำพยานที่ใหญ่ยิ่งกว่านั้นเกี่ยวกับการกบฏในปี ค.ศ. 1863 เมื่อเยโรโบอัมสถาปนาระบบนมัสการเท็จของตนขึ้น ผู้เผยพระวจนะคนหนึ่งจากกรุงเยรูซาเล็มก็ถูกส่งมาเพื่อตำหนิการกบฏของเยโรโบอัม ดังที่เป็นแบบอย่างโดยการที่แอ๊ดเวนตีสสายมิลเลอไรต์ถูกนำให้ยอมรับวันสะบาโตแห่งพระบัญญัติสิบประการว่าเป็นวันพักผ่อน.
When Adventism accepted the light of the third angel and the sanctuary they represented a rebuke to those Protestants that had rejected the increasing light of the unsealing that began at the time of the end in 1798. Just as ancient Israel had forgotten the Sabbath while in their Egyptian bondage, the church in the wilderness had forgotten the Sabbath by the time 1798 arrived. The increasing light of the judgment-hour message brought by the Millerites ultimately led to the sanctuary and the law of God.
เมื่ออัดเวนติสม์ยอมรับแสงสว่างแห่งทูตสวรรค์องค์ที่สามและเรื่องสถานบริสุทธิ์ พวกเขาก็เป็นคำตักเตือนแก่โปรเตสแตนต์เหล่านั้นซึ่งได้ปฏิเสธแสงสว่างอันเพิ่มพูนจากการคลี่ตราซึ่งเริ่มขึ้นในวาระแห่งที่สุดปลายในปี 1798 เช่นเดียวกับที่อิสราเอลโบราณได้ลืมวันสะบาโตในระหว่างการเป็นทาสอยู่ในอียิปต์ คริสตจักรในถิ่นทุรกันดารก็ได้ลืมวันสะบาโตไปแล้วเมื่อถึงปี 1798 แสงสว่างอันเพิ่มพูนของข่าวสารเรื่องโมงแห่งการพิพากษาซึ่งพวกมิลเลอไรต์นำมานั้น ในที่สุดได้นำไปสู่เรื่องสถานบริสุทธิ์และพระบัญญัติของพระเจ้า
That light arrived on October 22, 1844, and represented a rebuke of false worship to those who had been called to come all the way out of the false doctrines of Catholicism. The worship of the sun is the mark of Catholicism’s authority over the churches who returned to her fold. That rebuke is represented at Jeroboam’s inauguration of his false system of worship.
ความสว่างนั้นมาถึงในวันที่ 22 ตุลาคม ค.ศ. 1844 และเป็นตัวแทนของการตำหนิการนมัสการเท็จแก่บรรดาผู้ที่ได้รับการทรงเรียกให้ออกมาโดยสิ้นเชิงจากหลักคำสอนเท็จของนิกายคาทอลิก การนมัสการดวงอาทิตย์คือเครื่องหมายแห่งอำนาจของนิกายคาทอลิกเหนือคริสตจักรทั้งหลายที่กลับคืนเข้าสู่อ้อมกอดของนาง การตำหนินั้นถูกเป็นภาพแทนไว้ในการสถาปนาระบบการนมัสการเท็จของเยโรโบอัม
And Jeroboam ordained a feast in the eighth month, on the fifteenth day of the month, like unto the feast that is in Judah, and he offered upon the altar. So did he in Bethel, sacrificing unto the calves that he had made: and he placed in Bethel the priests of the high places which he had made. So he offered upon the altar which he had made in Bethel the fifteenth day of the eighth month, even in the month which he had devised of his own heart; and ordained a feast unto the children of Israel: and he offered upon the altar, and burnt incense. And, behold, there came a man of God out of Judah by the word of the Lord unto Bethel: and Jeroboam stood by the altar to burn incense. And he cried against the altar in the word of the Lord, and said, O altar, altar, thus saith the Lord; Behold, a child shall be born unto the house of David, Josiah by name; and upon thee shall he offer the priests of the high places that burn incense upon thee, and men’s bones shall be burnt upon thee. And he gave a sign the same day, saying, This is the sign which the Lord hath spoken; Behold, the altar shall be rent, and the ashes that are upon it shall be poured out. And it came to pass, when king Jeroboam heard the saying of the man of God, which had cried against the altar in Bethel, that he put forth his hand from the altar, saying, Lay hold on him.
และเยโรโบอัมได้ทรงกำหนดเทศกาลหนึ่งในเดือนที่แปด ในวันที่สิบห้าของเดือน คล้ายกับเทศกาลที่มีอยู่ในยูดาห์ และพระองค์ได้ถวายบนแท่นบูชา พระองค์ทรงกระทำเช่นนั้นในเบธเอล ทรงถวายบูชาแก่ลูกวัวที่พระองค์ได้ทรงสร้างขึ้น และได้ทรงตั้งปุโรหิตแห่งปูชนียสถานสูงซึ่งพระองค์ได้ทรงสร้างไว้ในเบธเอล ดังนั้นในวันที่สิบห้าของเดือนที่แปด คือในเดือนซึ่งพระองค์ได้ทรงคิดขึ้นจากพระทัยของพระองค์เอง พระองค์จึงถวายบนแท่นบูชาซึ่งพระองค์ได้ทรงสร้างไว้ในเบธเอล และทรงกำหนดเทศกาลสำหรับชนชาติอิสราเอล และพระองค์ได้ทรงถวายบนแท่นบูชาและเผาเครื่องหอม และดูเถิด มีคนของพระเจ้าผู้หนึ่งมาจากยูดาห์ยังเบธเอลตามพระวจนะของพระยาห์เวห์ และเยโรโบอัมกำลังยืนอยู่ข้างแท่นบูชาเพื่อจะเผาเครื่องหอม และเขาได้ร้องกล่าวโทษแท่นบูชาตามพระวจนะของพระยาห์เวห์ว่า “โอ แท่นบูชา แท่นบูชา พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้ว่า ดูเถิด จะมีเด็กคนหนึ่งบังเกิดแก่ราชวงศ์ดาวิด ชื่อโยสิยาห์ และบนเจ้านั้นเขาจะถวายปุโรหิตแห่งปูชนียสถานสูงผู้เผาเครื่องหอมบนเจ้า และกระดูกมนุษย์จะถูกเผาบนเจ้า” และในวันเดียวกันนั้นเขาได้ให้หมายสำคัญไว้ว่า “นี่คือหมายสำคัญซึ่งพระยาห์เวห์ได้ตรัสไว้ ดูเถิด แท่นบูชาจะแตกออก และเถ้าที่อยู่บนนั้นจะเทกระจายออกมา” และต่อมาเมื่อกษัตริย์เยโรโบอัมได้ยินถ้อยคำของคนของพระเจ้า ซึ่งได้ร้องกล่าวโทษแท่นบูชาในเบธเอล พระองค์ก็ทรงเหยียดพระหัตถ์ออกจากแท่นบูชา ตรัสว่า “จงจับเขาไว้”
And his hand, which he put forth against him, dried up, so that he could not pull it in again to him. The altar also was rent, and the ashes poured out from the altar, according to the sign which the man of God had given by the word of the Lord. And the king answered and said unto the man of God, Intreat now the face of the Lord thy God, and pray for me, that my hand may be restored me again. And the man of God besought the Lord, and the king’s hand was restored him again, and became as it was before. And the king said unto the man of God, Come home with me, and refresh thyself, and I will give thee a reward. And the man of God said unto the king, If thou wilt give me half thine house, I will not go in with thee, neither will I eat bread nor drink water in this place: For so was it charged me by the word of the Lord, saying, Eat no bread, nor drink water, nor turn again by the same way that thou camest. So he went another way, and returned not by the way that he came to Bethel. 1 Kings 12:32–13:10.
และมือของเขาซึ่งเขาเหยียดออกต่อสู้ผู้นั้นก็เหี่ยวแห้งไป จนเขาไม่อาจดึงกลับเข้ามาหาตนได้ แท่นบูชาก็แตกออกด้วย และเถ้าถ่านก็เทกระจายออกจากแท่นบูชา ตามหมายสำคัญซึ่งคนของพระเจ้าได้ให้ไว้โดยพระวจนะของพระยาห์เวห์ แล้วกษัตริย์ตรัสตอบและรับสั่งแก่คนของพระเจ้าว่า บัดนี้จงวิงวอนต่อพระพักตร์พระยาห์เวห์พระเจ้าของท่าน และอธิษฐานเผื่อข้าพเจ้า เพื่อมือของข้าพเจ้าจะได้กลับคืนเป็นปกติอีกครั้งหนึ่ง แล้วคนของพระเจ้าก็ทูลวิงวอนต่อพระยาห์เวห์ และมือของกษัตริย์ก็กลับคืนเป็นปกติดังเดิม และเป็นเหมือนแต่ก่อน และกษัตริย์ตรัสแก่คนของพระเจ้าว่า จงมากับเราไปที่วัง และรับการบำรุงกำลัง แล้วเราจะให้บำเหน็จแก่ท่าน แต่คนของพระเจ้าทูลกษัตริย์ว่า ถึงแม้ท่านจะให้ทรัพย์สินครึ่งหนึ่งแห่งราชสำนักของท่านแก่ข้าพเจ้า ข้าพเจ้าก็จะไม่เข้าไปกับท่าน ทั้งจะไม่รับประทานอาหารหรือดื่มน้ำในสถานที่นี้ เพราะพระวจนะของพระยาห์เวห์ได้ทรงบัญชาข้าพเจ้าไว้อย่างนั้นว่า อย่ารับประทานอาหาร อย่าดื่มน้ำ และอย่ากลับไปตามทางเดิมที่เจ้ามา ดังนั้นเขาจึงไปอีกทางหนึ่ง และมิได้กลับไปตามทางที่เขามายังเบธเอล 1 พงศ์กษัตริย์ 12:32–13:10
Along with the rebellion of the golden calves in the testimony of Aaron and Jeroboam, the actual inauguration of the false system of worship that Jeroboam ordained is included in his testimony. That inauguration represents the distinction between the worship that was to be carried out in Jerusalem, and Jeroboam’s counterfeit system. From 1798 through to 1844, the Lord brought his people out of the darkness of papal rule into the marvelous prophetic light represented by the three angels of Revelation fourteen. The Protestant churches rejected that light and in so doing became the daughters of Catholicism in 1844.
พร้อมกับการกบฏของลูกโคทองคำในการเป็นพยานของอาโรนและเยโรโบอัม การสถาปนาที่แท้จริงของระบบการนมัสการเทียมเท็จซึ่งเยโรโบอัมทรงกำหนดไว้ก็ถูกรวมอยู่ในการเป็นพยานของเขาด้วย การสถาปนานั้นเป็นภาพแทนของความแตกต่างระหว่างการนมัสการซึ่งจะต้องกระทำในกรุงเยรูซาเล็ม กับระบบปลอมแปลงของเยโรโบอัม ตั้งแต่ปี 1798 จนถึงปี 1844 องค์พระผู้เป็นเจ้าทรงนำชนชาติของพระองค์ออกจากความมืดแห่งการปกครองของสันตะปาปาเข้าสู่ความสว่างฝ่ายคำพยากรณ์อันน่าอัศจรรย์ ซึ่งเป็นภาพแทนโดยทูตสวรรค์สามองค์แห่งวิวรณ์บทที่สิบสี่ คริสตจักรโปรเตสแตนต์ทั้งหลายได้ปฏิเสธความสว่างนั้น และโดยการกระทำเช่นนั้น ในปี 1844 พวกเขาจึงกลายเป็นบุตรีของศาสนาคริสต์นิกายโรมันคาทอลิก
Jeroboam’s worship typified the Catholic system of worship, and in his story the northern kingdom of Israel represents the false system of Catholicism that the Protestants of Millerite history chose to remain in. The symbol of that system is the worship of the sun.
การนมัสการของเยโรโบอัมเป็นแบบอย่างล่วงหน้าของระบบการนมัสการของคาทอลิก และในเรื่องราวของเขา อาณาจักรฝ่ายเหนือของอิสราเอลเป็นตัวแทนของระบบเทียมเท็จแห่งคาทอลิกที่ชาวโปรเตสแตนต์ในประวัติศาสตร์มิลเลอไรต์ได้เลือกที่จะคงอยู่ในนั้น สัญลักษณ์ของระบบนั้นคือการนมัสการดวงอาทิตย์
The faithful and wise virgins that entered into the Most Holy Place on October 22, 1844, represented a rebuke to the Protestants who had just returned to the influence of Catholicism, and became the daughters of Rome. In the inauguration of Jeroboam’s counterfeit system of worship a prophet came from Judah and rebuked Jeroboam, thus typifying the faithful virgins who entered into the Most Holy Place and were led to recognize the law of God. The story of that prophet and his rebuke to Jeroboam is highly informative when considering the rebellion of 1863, yet the story needs to wait until an ending is placed along with a beginning.
หญิงพรหมจารีผู้ซื่อสัตย์และมีปัญญา ผู้ได้เข้าไปในอภิสุทธิสถานเมื่อวันที่ 22 ตุลาคม ค.ศ. 1844 เป็นภาพแทนการตักเตือนแก่พวกโปรเตสแตนต์ซึ่งเพิ่งกลับไปอยู่ใต้อิทธิพลของคาทอลิก และได้กลายเป็นบุตรสาวทั้งหลายของโรม ในการสถาปนาระบบการนมัสการปลอมแปลงของเยโรโบอัม ผู้เผยพระวจนะคนหนึ่งได้มาจากยูดาห์และตักเตือนเยโรโบอัม จึงเป็นภาพต้นแบบของหญิงพรหมจารีผู้ซื่อสัตย์ที่ได้เข้าไปในอภิสุทธิสถาน และถูกนำให้ยอมรับธรรมบัญญัติของพระเจ้า เรื่องราวของผู้เผยพระวจนะผู้นั้นและการตักเตือนของเขาต่อเยโรโบอัมนั้นให้ความกระจ่างอย่างยิ่งเมื่อนำมาพิจารณาถึงการกบฏในปี ค.ศ. 1863 กระนั้น เรื่องราวนี้จำเป็นต้องรอไว้ก่อนจนกว่าจะได้วางตอนจบไว้ควบคู่กับตอนต้นเสียก่อน
The beginnings of ancient Israel, Jeroboam’s kingdom, and modern Israel all align and together they provide three witnesses of the end of the earth beast of Revelation thirteen, at the soon-coming Sunday law. The faithful of Millerite Adventism on October 22, 1844, became the true Protestant horn of the earth beast, and they did so in the history which began at the time of the end in 1798. 1798 was the beginning of the sixth kingdom of Bible prophecy, the United States, and the establishment of the true Protestant horn of Adventism in the United States. In that beginning history represents the ending history of the United States, for Jesus always illustrates the end of a thing with the beginning of a thing.
จุดเริ่มต้นของอิสราเอลโบราณ อาณาจักรของเยโรโบอัม และอิสราเอลสมัยใหม่ ล้วนสอดคล้องกัน และเมื่อรวมกันแล้ว สิ่งเหล่านี้เป็นพยานสามประการถึงจุดจบของสัตว์ร้ายจากแผ่นดินในวิวรณ์บทที่สิบสาม ณ เวลากฎหมายวันอาทิตย์ซึ่งกำลังจะมาถึงในไม่ช้า ผู้สัตย์ซื่อแห่งแอ๊ดเวนติสม์สายมิลเลอร์ไรต์ในวันที่ 22 ตุลาคม ค.ศ. 1844 ได้กลายเป็นเขาโปรเตสแตนต์ที่แท้จริงของสัตว์ร้ายจากแผ่นดิน และพวกเขาได้เป็นเช่นนั้นในประวัติศาสตร์ที่เริ่มต้นขึ้น ณ เวลาสิ้นสุดในปี ค.ศ. 1798 ปี ค.ศ. 1798 เป็นจุดเริ่มต้นของอาณาจักรที่หกแห่งคำพยากรณ์ในพระคัมภีร์ คือสหรัฐอเมริกา และเป็นการสถาปนาเขาโปรเตสแตนต์ที่แท้จริงของแอ๊ดเวนติสม์ในสหรัฐอเมริกา ในประวัติศาสตร์แห่งจุดเริ่มต้นนั้นเป็นภาพแทนของประวัติศาสตร์แห่งจุดจบของสหรัฐอเมริกา เพราะพระเยซูทรงใช้จุดเริ่มต้นของสิ่งหนึ่งเป็นภาพประกอบถึงจุดจบของสิ่งนั้นอยู่เสมอ
The three beginning witnesses of ancient, modern and Jeroboam’s Israel illustrate the end of the earth beast, but there is also another ending that needs to be put in place in advance of laying out the testimony of the prophet that came from Judah and rebuked Jeroboam. The ending history that needs to be included is the ending of the northern and southern kingdoms of Israel as represented by the prophet Ezekiel.
พยานผู้เริ่มต้นทั้งสามของอิสราเอลโบราณ อิสราเอลสมัยใหม่ และอิสราเอลของเยโรโบอัม เป็นภาพประกอบถึงวาระสุดท้ายของสัตว์ร้ายจากแผ่นดิน แต่ยังมีอีกวาระสุดท้ายหนึ่งซึ่งจำเป็นต้องนำมาแสดงไว้ล่วงหน้า ก่อนจะลำดับคำพยานของผู้เผยพระวจนะซึ่งมาจากยูดาห์และได้ตำหนิเยโรโบอัม ประวัติศาสตร์แห่งวาระสุดท้ายที่จำเป็นต้องรวมไว้ด้วยนั้น คือวาระสุดท้ายของราชอาณาจักรฝ่ายเหนือและฝ่ายใต้ของอิสราเอล ดังที่มีผู้เผยไว้โดยผู้เผยพระวจนะเอเสเคียล
It should not be forgotten that what we are now illustrating is that the rebellion of 1863 is marked by the first abomination of Ezekiel chapter eight, which was the image of jealousy. Once we address the ending of the northern and southern kingdoms as represented by Ezekiel we will have more than enough evidence to uphold that the rebellion of 1863 was illustrated by Aaron and Jeroboam’s rebellion, and that it identifies the beginning of the first of four generations of Laodicean Adventism.
ไม่ควรถูกลืมเลยว่า สิ่งที่เรากำลังยกขึ้นมาเป็นภาพประกอบอยู่ในขณะนี้ก็คือ การกบฏในปี 1863 นั้นถูกทำเครื่องหมายไว้โดยสิ่งน่าสะอิดสะเอียนประการแรกแห่งเอเสเคียลบทที่แปด ซึ่งก็คือรูปเคารพแห่งความหึงหวง เมื่อเราได้กล่าวถึงการสิ้นสุดของอาณาจักรฝ่ายเหนือและฝ่ายใต้ตามที่เอเสเคียลเป็นผู้แทนไว้แล้ว เราจะมีหลักฐานมากเกินพอที่จะยืนยันว่าการกบฏในปี 1863 ได้รับการพรรณนาไว้โดยการกบฏของอาโรนและเยโรโบอัม และว่ามันชี้ให้เห็นถึงการเริ่มต้นของชนรุ่นแรกในสี่ชั่วอายุของแอ๊ดเวนติสต์แบบเลาดีเซีย
We will continue this study in the next article.
เราจะดำเนินการศึกษานี้ต่อไปในบทความถัดไป
The word of the Lord came again unto me, saying, Moreover, thou son of man, take thee one stick, and write upon it, For Judah, and for the children of Israel his companions: then take another stick, and write upon it, For Joseph, the stick of Ephraim, and for all the house of Israel his companions: And join them one to another into one stick; and they shall become one in thine hand. And when the children of thy people shall speak unto thee, saying, Wilt thou not shew us what thou meanest by these? Say unto them, Thus saith the Lord God; Behold, I will take the stick of Joseph, which is in the hand of Ephraim, and the tribes of Israel his fellows, and will put them with him, even with the stick of Judah, and make them one stick, and they shall be one in mine hand. And the sticks whereon thou writest shall be in thine hand before their eyes. And say unto them, Thus saith the Lord God; Behold, I will take the children of Israel from among the heathen, whither they be gone, and will gather them on every side, and bring them into their own land:
พระวจนะของพระยาห์เวห์มายังข้าพเจ้าอีกว่า “ยิ่งกว่านั้น เจ้ามนุษย์เอ๋ย จงเอาไม้ท่อนหนึ่งมาเขียนไว้บนนั้นว่า สำหรับยูดาห์ และสำหรับลูกหลานอิสราเอลผู้เป็นสหายของเขา แล้วจงเอาไม้อีกท่อนหนึ่งมาเขียนไว้บนนั้นว่า สำหรับโยเซฟ คือไม้ของเอฟราอิม และสำหรับวงศ์วานอิสราเอลทั้งหมดผู้เป็นสหายของเขา และจงนำไม้นั้นมาต่อเข้าด้วยกันให้เป็นไม้ท่อนเดียว และมันจะกลายเป็นอันเดียวกันในมือของเจ้า และเมื่อชนชาติของเจ้าจะกล่าวแก่เจ้าว่า ท่านจะไม่บอกเราหรือว่าสิ่งเหล่านี้หมายความว่าอย่างไร จงกล่าวแก่พวกเขาว่า องค์พระผู้เป็นเจ้าพระเจ้าตรัสดังนี้ว่า ดูเถิด เราจะเอาไม้ของโยเซฟซึ่งอยู่ในมือของเอฟราอิม และเอาบรรดาเผ่าของอิสราเอลผู้เป็นพวกเดียวกับเขา และจะนำมารวมกับเขา คือกับไม้ของยูดาห์ และกระทำให้เป็นไม้ท่อนเดียว และมันจะเป็นอันเดียวกันในมือของเรา และไม้ที่เจ้าเขียนไว้นั้นจะอยู่ในมือของเจ้าต่อหน้าต่อตาพวกเขา และจงกล่าวแก่พวกเขาว่า องค์พระผู้เป็นเจ้าพระเจ้าตรัสดังนี้ว่า ดูเถิด เราจะนำลูกหลานอิสราเอลออกมาจากท่ามกลางประชาชาติทั้งหลายซึ่งพวกเขาได้ไปอยู่ และจะรวบรวมพวกเขาจากทุกด้าน และนำพวกเขาเข้าสู่แผ่นดินของตนเอง:”
And I will make them one nation in the land upon the mountains of Israel; and one king shall be king to them all: and they shall be no more two nations, neither shall they be divided into two kingdoms any more at all: Neither shall they defile themselves any more with their idols, nor with their detestable things, nor with any of their transgressions: but I will save them out of all their dwelling places, wherein they have sinned, and will cleanse them: so shall they be my people, and I will be their God. And David my servant shall be king over them; and they all shall have one shepherd: they shall also walk in my judgments, and observe my statutes, and do them. And they shall dwell in the land that I have given unto Jacob my servant, wherein your fathers have dwelt; and they shall dwell therein, even they, and their children, and their children’s children for ever: and my servant David shall be their prince forever. Moreover I will make a covenant of peace with them; it shall be an everlasting covenant with them: and I will place them, and multiply them, and will set my sanctuary in the midst of them for evermore. My tabernacle also shall be with them: yea, I will be their God, and they shall be my people. And the heathen shall know that I the Lord do sanctify Israel, when my sanctuary shall be in the midst of them for evermore. Ezekiel 37:15–28.
และเราจะกระทำให้เขาทั้งหลายเป็นชนชาติเดียวกันในแผ่นดิน บนภูเขาทั้งหลายแห่งอิสราเอล และกษัตริย์องค์เดียวจะทรงเป็นกษัตริย์เหนือเขาทั้งหมด และเขาจะไม่เป็นสองชนชาติอีกต่อไป ทั้งจะไม่ถูกแบ่งออกเป็นสองราชอาณาจักรอีกเลย เขาทั้งหลายจะไม่ทำให้ตนเป็นมลทินอีกด้วยรูปเคารพของตน หรือด้วยสิ่งอันน่าสะอิดสะเอียนของตน หรือด้วยบรรดาการละเมิดของตน แต่เราจะช่วยเขาให้รอดพ้นจากที่อาศัยทั้งสิ้นของเขา ซึ่งเขาได้กระทำบาปในที่เหล่านั้น และเราจะชำระเขาให้สะอาด ดังนั้นเขาทั้งหลายจะเป็นประชากรของเรา และเราจะเป็นพระเจ้าของเขา และดาวิดผู้รับใช้ของเราจะเป็นกษัตริย์เหนือเขา และเขาทั้งหมดจะมีผู้เลี้ยงเพียงผู้เดียว เขาทั้งหลายจะดำเนินตามคำพิพากษาของเรา และจะรักษากฎเกณฑ์ของเรา และกระทำตาม และเขาทั้งหลายจะอาศัยอยู่ในแผ่นดินซึ่งเราได้ให้แก่ยาโคบผู้รับใช้ของเรา อันเป็นที่ซึ่งบรรพบุรุษของพวกเจ้าได้อาศัยอยู่ และเขาทั้งหลายจะอาศัยอยู่ในนั้น คือทั้งตัวเขา และลูกหลานของเขา และลูกหลานของลูกหลานของเขาเป็นนิตย์ และดาวิดผู้รับใช้ของเราจะเป็นเจ้านายของเขาเป็นนิตย์ ยิ่งกว่านั้น เราจะกระทำพันธสัญญาแห่งสันติสุขกับเขาทั้งหลาย และพันธสัญญานั้นจะเป็นพันธสัญญานิรันดร์กับเขา และเราจะสถาปนาเขาทั้งหลาย และทวีจำนวนเขาทั้งหลาย และจะตั้งสถานนมัสการของเราไว้ท่ามกลางเขาทั้งหลายเป็นนิตย์ พลับพลาของเราก็จะอยู่กับเขาทั้งหลายด้วย เออ เราจะเป็นพระเจ้าของเขา และเขาทั้งหลายจะเป็นประชากรของเรา และบรรดาประชาชาติจะรู้ว่า เราคือพระยาห์เวห์ ผู้ทรงชำระอิสราเอลให้บริสุทธิ์ เมื่อสถานนมัสการของเราอยู่ท่ามกลางเขาทั้งหลายเป็นนิตย์ เอเสเคียล 37:15–28