The Book of Daniel - Number Seventy-Seven | English and Thai Side by Side

The rebellion of Laodicean Adventism in 1863, has been typified by the curse pronounced against rebuilding Jericho.

การกบฏของแอ๊ดเวนติสม์แบบเลาดีเซียในปี 1863 ได้ถูกทำให้เป็นแบบอย่างล่วงหน้าโดยคำสาปที่ประกาศไว้ต่อการสร้างเมืองเยรีโคขึ้นใหม่.

And Joshua adjured them at that time, saying, Cursed be the man before the Lord, that riseth up and buildeth this city Jericho: he shall lay the foundation thereof in his firstborn, and in his youngest son shall he set up the gates of it. Joshua 6:26.

และโยชูวาได้ให้พวกเขาปฏิญาณไว้ในเวลานั้นว่า “ชายผู้ใดลุกขึ้นสร้างเมืองเยรีโคนี้ต่อพระพักตร์พระเยโฮวาห์ ก็ขอให้ผู้นั้นเป็นที่แช่งสาป เขาจะวางรากฐานของเมืองนั้นด้วยบุตรหัวปีของตน และจะตั้งประตูเมืองนั้นขึ้นด้วยบุตรชายคนสุดท้องของตน” โยชูวา 6:26

The rebellion of Laodicean Adventism in 1863, has been typified by the builders rejecting the corner stone.

การกบฏของแอดเวนติสม์แบบเลาดีเซียในปี 1863 ได้รับการจำลองไว้ล่วงหน้าโดยกรณีที่พวกผู้ก่อสร้างปฏิเสธศิลามุมเอก.

Jesus saith unto them, Did ye never read in the scriptures, The stone which the builders rejected, the same is become the head of the corner: this is the Lord’s doing, and it is marvellous in our eyes? Therefore say I unto you, The kingdom of God shall be taken from you, and given to a nation bringing forth the fruits thereof. Matthew 21:42, 43.

พระเยซูตรัสแก่เขาทั้งหลายว่า “พวกท่านไม่เคยอ่านหรือในพระคัมภีร์ว่า ศิลาซึ่งพวกช่างก่อสร้างได้ละทิ้งไปแล้ว ศิลานั้นเองได้กลับกลายเป็นศิลามุมเอก การนี้เป็นพระราชกิจขององค์พระผู้เป็นเจ้า และเป็นการอัศจรรย์ในสายตาของเรา? เหตุฉะนั้น เราบอกท่านทั้งหลายว่า แผ่นดินของพระเจ้าจะถูกเอาไปจากท่าน และจะประทานแก่ชนชาติหนึ่งซึ่งเกิดผลสมกับแผ่นดินนั้น” มัทธิว 21:42, 43

The rebellion of Laodicean Adventism in 1863, has been typified by Aaron’s golden calf.

การกบฏของแอ๊ดเวนติสม์แบบเลาดีเซียในปี 1863 ได้รับการจำลองแบบไว้โดยลูกวัวทองคำของอาโรน.

For they said unto me, Make us gods, which shall go before us: for as for this Moses, the man that brought us up out of the land of Egypt, we wot not what is become of him. And I said unto them, Whosoever hath any gold, let them break it off. So they gave it me: then I cast it into the fire, and there came out this calf. And when Moses saw that the people were naked; (for Aaron had made them naked unto their shame among their enemies). Exodus 32:23–25.

เพราะเขาทั้งหลายกล่าวแก่ข้าพเจ้าว่า จงทำพระให้แก่พวกเรา ซึ่งจะนำหน้าพวกเราไป เพราะโมเสสคนนี้ ผู้ซึ่งได้นำพวกเราขึ้นมาจากแผ่นดินอียิปต์นั้น เราไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นแก่เขา แล้วข้าพเจ้าจึงกล่าวแก่เขาทั้งหลายว่า ผู้ใดมีทองคำก็ให้ถอดออก เขาทั้งหลายก็ให้แก่ข้าพเจ้า แล้วข้าพเจ้าก็โยนมันเข้าไปในไฟ และลูกวัวนี้ก็ออกมา และเมื่อโมเสสเห็นว่าประชาชนนั้นเปลือยกายอยู่ (เพราะอาโรนได้ทำให้เขาเปลือยกาย จนเป็นที่อับอายในท่ามกลางศัตรูของเขา) อพยพ 32:23–25

The rebellion of Laodicean Adventism in 1863, has been typified by Jeroboam’s two golden calves.

การกบฏของแอ๊ดเวนติสม์แบบเลาดีเซียในปี 1863 ได้ถูกทำให้เป็นแบบอย่างโดยลูกวัวทองคำสองตัวของเยโรโบอัม.

If this people go up to do sacrifice in the house of the Lord at Jerusalem, then shall the heart of this people turn again unto their lord, even unto Rehoboam king of Judah, and they shall kill me, and go again to Rehoboam king of Judah. Whereupon the king took counsel, and made two calves of gold, and said unto them, It is too much for you to go up to Jerusalem: behold thy gods, O Israel, which brought thee up out of the land of Egypt. And he set the one in Bethel, and the other put he in Dan. 1 Kings 12:27–29.

ถ้าชนชาตินี้ขึ้นไปถวายสัตวบูชาในพระนิเวศของพระยาห์เวห์ ณ กรุงเยรูซาเล็ม ใจของชนชาตินี้ก็จะหันกลับไปหานายของตน คือเรโหโบอัมกษัตริย์แห่งยูดาห์ แล้วเขาทั้งหลายจะฆ่าเราเสีย และกลับไปหาเรโหโบอัมกษัตริย์แห่งยูดาห์อีก เหตุฉะนั้นกษัตริย์จึงทรงปรึกษากัน แล้วทรงสร้างลูกโคทองคำสองตัว และตรัสแก่พวกเขาว่า การขึ้นไปยังกรุงเยรูซาเล็มนั้นเป็นภาระแก่พวกท่านมากเกินไป ดูเถิด โอ อิสราเอล นี่คือพระของท่านทั้งหลาย ผู้ซึ่งนำท่านขึ้นมาจากแผ่นดินอียิปต์ แล้วพระองค์ทรงตั้งตัวหนึ่งไว้ที่เบธเอล และอีกตัวหนึ่งทรงตั้งไว้ที่ดาน 1 พงศ์กษัตริย์ 12:27–29

The rebellion of Laodicean Adventism in 1863, has been typified by the prophet from Judah who died between the ass and the lion.

การกบฏของแอ๊ดเวนติสต์แบบเลาดีเซียในปี ค.ศ. 1863 ได้ถูกทำให้เป็นแบบอย่างล่วงหน้าโดยผู้เผยพระวจนะจากยูดาห์ ผู้ซึ่งสิ้นชีวิตอยู่ระหว่างลาและสิงโต.

And it came to pass, after he had eaten bread, and after he had drunk, that he saddled for him the ass, to wit, for the prophet whom he had brought back. And when he was gone, a lion met him by the way, and slew him: and his carcase was cast in the way, and the ass stood by it, the lion also stood by the carcase. 1 Kings 13:23, 24.

อยู่มา ภายหลังเมื่อท่านได้กินอาหารและดื่มแล้ว เขาก็ผูกอานลาสำหรับท่าน คือสำหรับผู้เผยพระวจนะที่เขาได้พากลับมา และเมื่อท่านออกไปแล้ว สิงโตก็มาพบท่านกลางทางและฆ่าท่านเสีย ศพของท่านก็ถูกทิ้งไว้ที่กลางทาง และลายืนอยู่ข้างศพนั้น สิงโตเองก็ยืนอยู่ข้างศพด้วย 1 พงศ์กษัตริย์ 13:23, 24

The rebellion of Laodicean Adventism in 1863, has been typified by the tenth test of ancient Israel that began their wandering in the wilderness.

การกบฏของแอ๊ดเวนติสต์แบบเลาดีเซียในปี 1863 ได้ถูกทำให้เป็นแบบฉายล่วงหน้าโดยการทดสอบครั้งที่สิบของอิสราเอลโบราณ ซึ่งเป็นจุดเริ่มต้นแห่งการพเนจรของพวกเขาในถิ่นทุรกันดาร.

But as truly as I live, all the earth shall be filled with the glory of the Lord. Because all those men which have seen my glory, and my miracles, which I did in Egypt and in the wilderness, and have tempted me now these ten times, and have not hearkened to my voice; Surely they shall not see the land which I sware unto their fathers, neither shall any of them that provoked me see it: But my servant Caleb, because he had another spirit with him, and hath followed me fully, him will I bring into the land whereinto he went; and his seed shall possess it. Numbers 14:21–23.

แต่เรามีชีวิตอยู่แน่ฉันใด แผ่นดินโลกทั้งสิ้นจะต้องเต็มด้วยพระสิริของพระยาห์เวห์แน่ฉันนั้น เพราะบรรดาคนเหล่านั้นที่ได้เห็นพระสิริของเรา และการอัศจรรย์ของเราซึ่งเราได้กระทำในอียิปต์และในถิ่นทุรกันดาร และได้ทดลองเราบัดนี้ถึงสิบครั้งแล้ว และมิได้เชื่อฟังเสียงของเรา แน่นอนทีเดียวว่าเขาทั้งหลายจะไม่ได้เห็นแผ่นดินซึ่งเราปฏิญาณไว้แก่บรรพบุรุษของเขา และจะไม่มีผู้ใดในหมู่คนที่ยั่วยุเราได้เห็นแผ่นดินนั้นเลย แต่คาเลบผู้รับใช้ของเรา เพราะเขามีจิตใจอีกอย่างหนึ่งอยู่กับเขา และได้ติดตามเราอย่างสุดใจ เราจะนำเขาเข้าไปในแผ่นดินซึ่งเขาได้เข้าไปนั้น และเชื้อสายของเขาจะได้ครอบครองแผ่นดินนั้น กันดารวิถี 14:21–23

The apostle Paul taught:

อัครทูตเปาโลได้สั่งสอนไว้ว่า:

Now all these things happened unto them for ensamples: and they are written for our admonition, upon whom the ends of the world are come. 1 Corinthians 10:11.

บรรดาเหตุการณ์เหล่านี้ได้เกิดขึ้นแก่พวกเขาเพื่อเป็นแบบอย่าง และได้ถูกบันทึกไว้เพื่อเตือนสติเราทั้งหลาย ผู้ซึ่งอยู่ในยุคปลายของโลก 1 โครินธ์ 10:11

Commenting on that prophetic principle, Sister White said:

ในการอธิบายหลักการแห่งคำพยากรณ์นั้น ซิสเตอร์ไวท์ได้กล่าวว่า:

“Each of the ancient prophets spoke less for their own time than for ours, so that their prophesying is in force for us. ‘Now all these things happened unto them for ensamples: and they are written for our admonition, upon whom the ends of the world are come.’ 1 Corinthians 10:11. ‘Not unto themselves, but unto us they did minister the things, which are now reported unto you by them that have preached the gospel unto you with the Holy Ghost sent down from heaven; which things the angels desire to look into.’ 1 Peter 1:12. . . .

“บรรดาผู้เผยพระวจนะในสมัยโบราณแต่ละคนนั้น ได้กล่าวไว้เพื่อยุคของเรามากกว่ายุคของตนเอง ฉะนั้นคำพยากรณ์ของพวกเขาจึงยังมีผลบังคับใช้สำหรับเรา ‘บรรดาเหตุการณ์เหล่านี้ได้บังเกิดขึ้นแก่เขาทั้งหลายเพื่อเป็นตัวอย่างแก่เรา และมีบันทึกไว้เพื่อเตือนสติเรา ผู้ซึ่งปลายยุคของโลกได้มาถึงแล้ว’ 1 โครินธ์ 10:11. ‘สิ่งเหล่านี้มิได้ทรงสำแดงแก่เขาทั้งหลายเพื่อประโยชน์ของตนเอง แต่เพื่อประโยชน์ของเรา คือสิ่งซึ่งบัดนี้ได้มีผู้ประกาศแก่ท่านทั้งหลายแล้ว โดยบรรดาผู้ที่ประกาศข่าวประเสริฐแก่ท่านด้วยพระวิญญาณบริสุทธิ์ซึ่งทรงส่งลงมาจากสวรรค์ เป็นสิ่งซึ่งแม้เหล่าทูตสวรรค์ก็ปรารถนาจะเพ่งดู’ 1 เปโตร 1:12....”

“The Bible has accumulated and bound up together its treasures for this last generation. All the great events and solemn transactions of Old Testament history have been, and are, repeating themselves in the church in these last days.” Selected Messages, book 3, 338, 339.

“พระคัมภีร์ได้สะสมและรวบรวมทรัพย์สมบัติของตนไว้สำหรับคนรุ่นสุดท้ายนี้ เหตุการณ์ยิ่งใหญ่ทั้งปวงและกิจการอันเคร่งขรึมจริงจังทั้งหลายในประวัติศาสตร์พระคัมภีร์พันธสัญญาเดิม ได้เกิดขึ้นแล้ว และกำลังเกิดซ้ำอีกในคริสตจักรในวาระสุดท้ายเหล่านี้” Selected Messages, book 3, 338, 339.

The message of the latter rain, according to Isaiah, is a message, for he identifies that the wicked will refuse to hear it, and he describes that message as “line upon line”.

ตามคำกล่าวของอิสยาห์ ข่าวสารแห่งฝนชุกปลายฤดูนั้นเป็นข่าวสารอย่างหนึ่ง เพราะท่านระบุว่าคนอธรรมจะปฏิเสธไม่ยอมฟัง และท่านพรรณนาข่าวสารนั้นว่าเป็น “บรรทัดต่อบรรทัด”

Whom shall he teach knowledge? and whom shall he make to understand doctrine? them that are weaned from the milk, and drawn from the breasts. For precept must be upon precept, precept upon precept; line upon line, line upon line; here a little, and there a little: For with stammering lips and another tongue will he speak to this people. To whom he said, This is the rest wherewith ye may cause the weary to rest; and this is the refreshing: yet they would not hear. But the word of the Lord was unto them precept upon precept, precept upon precept; line upon line, line upon line; here a little, and there a little; that they might go, and fall backward, and be broken, and snared, and taken. Isaiah 28:9–13.

พระองค์จะทรงสอนความรู้แก่ผู้ใด? และจะทรงกระทำให้ผู้ใดเข้าใจหลักคำสอน? คือแก่บรรดาผู้ที่หย่านมแล้ว และถูกแยกออกจากอกแม่ เพราะว่าต้องเป็นข้อบัญญัติซ้อนข้อบัญญัติ ข้อบัญญัติซ้อนข้อบัญญัติ; บรรทัดซ้อนบรรทัด บรรทัดซ้อนบรรทัด; ที่นี่นิด และที่นั่นหน่อย เพราะพระองค์จะตรัสแก่ชนชาตินี้ด้วยริมฝีปากตะกุกตะกัก และด้วยภาษาอื่น แก่ผู้ซึ่งพระองค์ได้ตรัสว่า “นี่คือการหยุดพัก ซึ่งท่านทั้งหลายจะกระทำให้ผู้เหน็ดเหนื่อยได้พัก; และนี่คือความชื่นบาน” แต่เขาทั้งหลายไม่ยอมฟัง ทว่า พระวจนะของพระยาห์เวห์เป็นแก่เขาทั้งหลายว่า ข้อบัญญัติซ้อนข้อบัญญัติ ข้อบัญญัติซ้อนข้อบัญญัติ; บรรทัดซ้อนบรรทัด บรรทัดซ้อนบรรทัด; ที่นี่นิด และที่นั่นหน่อย; เพื่อว่าเขาทั้งหลายจะได้เดินไป และหงายหลังล้มลง และแตกหัก และติดบ่วง และถูกจับไป อิสยาห์ 28:9–13

Of the six lines we have just identified, and there are of course others we have not pointed out, one emphasizes 1863, as the end of a progressive test that led to wandering in the wilderness. Two emphasize a former covenant people being passed by and replaced by a new chosen people. One marks a curse for rebuilding something that was intended to be left destroyed and abandoned under God’s curse as it was, and another marks a curse for returning where you were forbidden to go. Two provide examples of counterfeits of the two tables of the Ten Commandments, that represented Habakkuk’s two tables.

ในบรรดาเส้นทั้งหกที่เราเพิ่งระบุไปนั้น—and of course there are others we have not pointed out—เส้นหนึ่งเน้นปี 1863 ว่าเป็นจุดสิ้นสุดของการทดสอบที่ดำเนินมาอย่างต่อเนื่องซึ่งนำไปสู่การพเนจรในถิ่นทุรกันดาร สองเส้นเน้นว่าประชากรแห่งพันธสัญญาเดิมถูกละผ่านไปและถูกแทนที่ด้วยประชากรผู้ทรงเลือกสรรกลุ่มใหม่ เส้นหนึ่งกำหนดคำสาปแช่งแก่การสร้างสิ่งหนึ่งขึ้นใหม่ ทั้งที่สิ่งนั้นทรงประสงค์ให้คงอยู่ในสภาพถูกทำลายและถูกทอดทิ้งไว้ภายใต้คำสาปแช่งของพระเจ้าเช่นเดิม และอีกเส้นหนึ่งกำหนดคำสาปแช่งแก่การกลับไปยังสถานที่ซึ่งท่านถูกห้ามไม่ให้ไป สองเส้นยกตัวอย่างของสิ่งปลอมแปลงที่เป็นของบัญญัติสิบประการทั้งสองแผ่น ซึ่งเป็นตัวแทนของแผ่นทั้งสองของฮาบากุก

The golden calves of Aaron and Jeroboam represent a counterfeit image of jealousy, that represented the counterfeit 1863 chart. When brought together, the two witnesses of Aaron and Jeroboam teach that Habakkuk’s two tables represent one table, the very same way the two tables of the Ten Commandments represent one law of God. Together they become one symbol, that is made up of two when they are brought together. The same prophetic dynamics of the two tables of the law of God exist in Habakkuk’s two tables, and together Aaron and Jeroboam’s counterfeits address that prophetic phenomenon.

ลูกวัวทองคำของอาโรนและเยโรโบอัมเป็นภาพปลอมของความหึงหวง ซึ่งเป็นตัวแทนของแผนภูมิปลอมปี 1863 เมื่อนำมารวมกัน พยานทั้งสองของอาโรนและเยโรโบอัมสอนว่า โต๊ะทั้งสองของฮาบากุกเป็นโต๊ะเดียวกัน ในทำนองเดียวกับที่ศิลาทั้งสองแผ่นแห่งพระบัญญัติสิบประการเป็นพระราชบัญญัติข้อเดียวของพระเจ้า เมื่อรวมกันแล้ว ทั้งสองจึงกลายเป็นสัญลักษณ์เดียว ซึ่งประกอบขึ้นจากสองสิ่งเมื่อถูกนำมารวมกัน พลวัตเชิงพยากรณ์อย่างเดียวกันของศิลาทั้งสองแผ่นแห่งพระราชบัญญัติของพระเจ้าดำรงอยู่ในโต๊ะทั้งสองของฮาบากุกด้วย และเมื่อพิจารณาร่วมกัน ภาพปลอมของอาโรนและเยโรโบอัมก็กล่าวถึงปรากฏการณ์เชิงพยากรณ์นั้น

The first generation of Adventism has been typified by the image of jealousy in Ezekiel chapter eight. The vision that begins on the fifth day, of the sixth month in the sixth year in chapter eight of Ezekiel, continues into chapter nine, where the sealing of the one hundred and forty-four thousand is represented. When addressing the illustration of the sealing of chapter nine, Sister White includes the attribute of God’s character that identifies that it is in the third and fourth generation where God judges those who are disobedient. She therefore incorporates the truth associated directly with the second commandment, which is the commandment that forbids the worship of idols, as were Aaron’s and Jeroboam’s golden calves.

อัธเวนติสม์รุ่นแรกได้รับการทำให้เป็นแบบอย่างไว้โดยรูปเคารพแห่งความหึงหวงในเอเสเคียลบทที่แปด นิมิตซึ่งเริ่มขึ้นในวันที่ห้า เดือนที่หก แห่งปีที่หก ในเอเสเคียลบทที่แปด ดำเนินต่อไปจนถึงบทที่เก้า ซึ่งมีการเป็นตัวแทนของการประทับตราคนหนึ่งแสนสี่หมื่นสี่พัน เมื่อกล่าวถึงภาพประกอบเรื่องการประทับตราในบทที่เก้า ซิสเตอร์ไวท์ได้รวมพระลักษณะของพระเจ้าประการหนึ่งไว้ด้วย ซึ่งชี้บ่งว่าเป็นในชั่วอายุที่สามและที่สี่ที่พระเจ้าทรงพิพากษาผู้ที่ไม่เชื่อฟัง ดังนั้น เธอจึงได้รวมความจริงที่เกี่ยวข้องโดยตรงกับพระบัญญัติข้อที่สองไว้ด้วย ซึ่งเป็นพระบัญญัติที่ห้ามการนมัสการรูปเคารพ ดังเช่นลูกวัวทองคำของอาโรนและของเยโรโบอัม

“‘And he called to the man clothed with linen, which had the writer’s inkhorn by his side; and the Lord said unto him, Go through the midst of the city, through the midst of Jerusalem, and set a mark upon the foreheads of the men that sigh and that cry for all the abominations that be done in the midst thereof. And to the others he said in mine hearing, Go ye after him through the city, and smite: let not your eye spare, neither have ye pity: slay utterly old and young, both maids, and little children, and women: but come not near any man upon whom is the mark; and begin at My sanctuary. Then they began at the ancient men which were before the house.’

“‘พระองค์ทรงร้องเรียกชายผู้สวมผ้าป่าน ผู้ซึ่งมีกระปุกหมึกของเสมียนอยู่ที่ข้างตัวเขา และพระยาห์เวห์ตรัสแก่เขาว่า จงไปท่ามกลางนคร ไปท่ามกลางกรุงเยรูซาเล็ม และทำเครื่องหมายไว้ที่หน้าผากของบรรดาชายผู้ทอดถอนใจและร่ำร้องเพราะบรรดาสิ่งน่าสะอิดสะเอียนทั้งหลายที่กระทำกันอยู่ท่ามกลางนครนั้น และพระองค์ตรัสแก่คนอื่น ๆ นั้นในขณะที่ข้าพเจ้าได้ยินว่า จงตามเขาไปทั่วนคร และจงประหาร อย่าให้ตาของเจ้าสงสาร และอย่าได้มีความเมตตาเลย จงฆ่าให้สิ้นทั้งคนแก่และคนหนุ่ม ทั้งหญิงพรหมจารีและเด็กเล็ก และผู้หญิงทั้งหลาย แต่อย่าเข้าใกล้ผู้ใดที่มีเครื่องหมายนั้นอยู่บนตัวเขา และจงเริ่มต้นที่สถานนมัสการของเรา แล้วพวกเขาก็เริ่มต้นที่บรรดาผู้อาวุโสซึ่งอยู่หน้าพระนิเวศนั้น’”

“Jesus is about to leave the mercy seat of the heavenly sanctuary to put on garments of vengeance and pour out His wrath in judgments upon those who have not responded to the light God has given them. ‘Because sentence against an evil work is not executed speedily, therefore the heart of the sons of men is fully set in them to do evil.’ Instead of being softened by the patience and long forbearance that the Lord has exercised toward them, those who fear not God and love not the truth strengthen their hearts in their evil course. But there are limits even to the forbearance of God, and many are exceeding these boundaries. They have overrun the limits of grace, and therefore God must interfere and vindicate His own honor.

“พระเยซูกำลังจะเสด็จออกจากพระที่นั่งแห่งพระกรุณาในสถานนมัสการแห่งสวรรค์ เพื่อทรงสวมอาภรณ์แห่งการแก้แค้น และเทความพิโรธของพระองค์ออกมาเป็นการพิพากษาเหนือผู้ที่มิได้ตอบสนองต่อความสว่างซึ่งพระเจ้าได้ประทานแก่เขา ‘เพราะมิได้มีการลงโทษการงานชั่วโดยเร็ว ใจของบุตรทั้งหลายของมนุษย์จึงตั้งมั่นเต็มที่ในการกระทำชั่ว’ แทนที่จะอ่อนลงด้วยความอดกลั้นและความอดทนยาวนานที่องค์พระผู้เป็นเจ้าได้ทรงสำแดงต่อพวกเขา ผู้ที่ไม่เกรงกลัวพระเจ้าและไม่รักความจริงกลับทำใจของตนให้แข็งกระด้างยิ่งขึ้นในทางชั่วของตน แต่แม้ความอดทนของพระเจ้าก็ยังมีขอบเขตอยู่ และมีคนเป็นอันมากกำลังก้าวล่วงขอบเขตเหล่านี้ พวกเขาได้ล่วงเกินพ้นเขตแดนแห่งพระคุณไปแล้ว และฉะนั้นพระเจ้าจึงต้องทรงแทรกแซงและทรงพิทักษ์พระเกียรติของพระองค์เอง”

“Of the Amorites the Lord said: ‘In the fourth generation they shall come hither again: for the iniquity of the Amorites is not yet full.’ Although this nation was conspicuous because of its idolatry and corruption, it had not yet filled up the cup of its iniquity, and God would not give command for its utter destruction. The people were to see the divine power manifested in a marked manner, that they might be left without excuse. The compassionate Creator was willing to bear with their iniquity until the fourth generation. Then, if no change was seen for the better, His judgments were to fall upon them.

พระยาห์เวห์ได้ตรัสถึงชนชาติอาโมไรต์ว่า “ในชั่วอายุที่สี่ พวกเขาจะกลับมาที่นี่อีก เพราะความชั่วช้าของชนชาติอาโมไรต์ยังไม่เต็มขนาด” แม้ว่าชนชาตินี้จะเป็นที่ประจักษ์ชัดเนื่องด้วยการบูชารูปเคารพและความเสื่อมทรามของตน แต่พวกเขาก็ยังมิได้ทำให้ถ้วยแห่งความชั่วช้าของตนเต็ม และพระเจ้าจะยังไม่ทรงมีพระบัญชาให้ทำลายพวกเขาเสียสิ้น ประชาชนจะต้องได้เห็นฤทธานุภาพของพระเจ้าสำแดงออกอย่างเด่นชัด เพื่อว่าพวกเขาจะปราศจากข้อแก้ตัวมิได้ พระผู้สร้างผู้ทรงเปี่ยมด้วยพระกรุณาทรงเต็มพระทัยที่จะทรงอดกลั้นต่อความชั่วช้าของพวกเขาจนถึงชั่วอายุที่สี่ แล้วหากไม่ปรากฏการเปลี่ยนแปลงไปในทางที่ดีขึ้น คำพิพากษาของพระองค์ก็จะตกลงเหนือพวกเขา

“With unerring accuracy the Infinite One still keeps an account with all nations. While His mercy is tendered with calls to repentance, this account will remain open; but when the figures reach a certain amount which God has fixed, the ministry of His wrath commences. The account is closed. Divine patience ceases. There is no more pleading of mercy in their behalf.

“องค์ผู้ทรงอนันต์ยังคงทรงทำบัญชีกับบรรดาประชาชาติทั้งหลายด้วยความแม่นยำที่ไม่ผิดพลาด ขณะที่พระเมตตาของพระองค์ยังทรงประทานพร้อมกับคำเรียกให้กลับใจ บัญชีนี้จะยังคงเปิดอยู่; แต่เมื่อยอดตัวเลขถึงจำนวนหนึ่งซึ่งพระเจ้าได้ทรงกำหนดไว้แล้ว การปฏิบัติการแห่งพระพิโรธของพระองค์ก็เริ่มต้นขึ้น บัญชีนั้นก็ปิดลง ความทรงอดกลั้นของพระเจ้าสิ้นสุดลง ไม่มีการวิงวอนขอพระเมตตาแทนพวกเขาอีกต่อไป”

“The prophet, looking down the ages, had this time presented before his vision. The nations of this age have been the recipients of unprecedented mercies. The choicest of heaven’s blessings have been given them, but increased pride, covetousness, idolatry, contempt of God, and base ingratitude are written against them. They are fast closing up their account with God.

“ผู้เผยพระวจนะ เมื่อมองลงมาตลอดกาลสมัยทั้งหลาย ก็ได้เห็นภาพของยุคนี้ปรากฏอยู่ต่อสายตาแห่งนิมิตของท่าน ชนชาติต่าง ๆ ในยุคนี้เป็นผู้ได้รับพระกรุณาอย่างไม่เคยปรากฏมาก่อน พระพรอันประเสริฐที่สุดจากสวรรค์ได้ทรงประทานแก่พวกเขา แต่ความเย่อหยิ่งที่ทวีขึ้น ความโลภ การบูชารูปเคารพ การหมิ่นประมาทพระเจ้า และความอกตัญญูอันต่ำช้า ถูกจารึกไว้เป็นความผิดกล่าวโทษพวกเขา พวกเขากำลังเร่งปิดบัญชีของตนกับพระเจ้า”

“But that which causes me to tremble is the fact that those who have had the greatest light and privileges have become contaminated by the prevailing iniquity. Influenced by the unrighteous around them, many, even of those who profess the truth, have grown cold and are borne down by the strong current of evil. The universal scorn thrown upon true piety and holiness leads those who do not connect closely with God to lose their reverence for His law. If they were following the light and obeying the truth from the heart, this holy law would seem even more precious to them when thus despised and set aside. As the disrespect for God’s law becomes more manifest, the line of demarcation between its observers and the world becomes more distinct. Love for the divine precepts increases with one class according as contempt for them increases with another class.

“แต่สิ่งที่ทำให้ข้าพเจ้าสั่นสะท้านก็คือความจริงที่ว่า บรรดาผู้ซึ่งได้รับความสว่างและอภิสิทธิ์มากที่สุด ได้กลายเป็นผู้ปนเปื้อนด้วยความชั่วช้าที่แพร่หลายอยู่ทั่วไป โดยได้รับอิทธิพลจากบรรดาผู้อธรรมที่อยู่รอบตัวเขา หลายคน แม้กระทั่งในหมู่ผู้ที่อ้างว่าถือความจริง ก็ได้เย็นชาลงและถูกกระแสอันแรงกล้าของความชั่วร้ายกดถ่วงลง การเยาะเย้ยดูหมิ่นอย่างทั่วไปที่ถูกเทลงบนความเคร่งศาสนาและความบริสุทธิ์แท้จริง ทำให้ผู้ที่มิได้ผูกพันตนเองอย่างใกล้ชิดกับพระเจ้าสูญเสียความยำเกรงต่อพระราชบัญญัติของพระองค์ หากพวกเขากำลังดำเนินตามความสว่างและเชื่อฟังความจริงจากใจ ธรรมบัญญัติอันศักดิ์สิทธิ์นี้ย่อมจะดูประเสริฐล้ำค่ายิ่งขึ้นแก่พวกเขา เมื่อมันถูกดูหมิ่นและถูกละทิ้งเช่นนี้ เมื่อการไม่เคารพต่อพระราชบัญญัติของพระเจ้าปรากฏชัดมากขึ้น เส้นแบ่งแยกระหว่างผู้ที่รักษาพระราชบัญญัตินั้นกับโลกก็ยิ่งชัดเจนมากขึ้น ความรักต่อพระบัญญัติอันศักดิ์สิทธิ์เพิ่มพูนขึ้นในคนกลุ่มหนึ่ง ตามส่วนที่การดูหมิ่นต่อพระบัญญัติเหล่านั้นเพิ่มขึ้นในคนอีกกลุ่มหนึ่ง”

“The crisis is fast approaching. The rapidly swelling figures show that the time for God’s visitation has about come. Although loath to punish, nevertheless He will punish, and that speedily. Those who walk in the light will see signs of the approaching peril; but they are not to sit in quiet, unconcerned expectancy of the ruin, comforting themselves with the belief that God will shelter His people in the day of visitation. Far from it. They should realize that it is their duty to labor diligently to save others, looking with strong faith to God for help. ‘The effectual fervent prayer of a righteous man availeth much.’

“วิกฤตการณ์กำลังใกล้เข้ามาอย่างรวดเร็ว ตัวเลขที่เพิ่มพูนขึ้นอย่างฉับไวแสดงให้เห็นว่าเวลาแห่งการเสด็จมาตรวจเยี่ยมของพระเจ้าเกือบจะมาถึงแล้ว แม้พระองค์จะไม่ทรงประสงค์จะลงโทษ แต่กระนั้นพระองค์ก็จะทรงลงโทษ และจะทรงกระทำโดยฉับพลัน ผู้ที่ดำเนินอยู่ในความสว่างจะมองเห็นหมายสำคัญแห่งภัยอันใกล้เข้ามา แต่พวกเขามิใช่จะนั่งอยู่อย่างสงบ ด้วยความไม่ใส่ใจ คอยดูความพินาศนั้น พร้อมทั้งปลอบใจตนเองด้วยความเชื่อที่ว่าพระเจ้าจะทรงคุ้มครองประชากรของพระองค์ในวันแห่งการเสด็จมาตรวจเยี่ยม หามิได้เลย พวกเขาควรตระหนักว่าเป็นหน้าที่ของตนที่จะต้องตรากตรำอย่างขยันขันแข็งเพื่อช่วยผู้อื่นให้รอด โดยเพ่งดูพระเจ้าด้วยความเชื่ออันแรงกล้าเพื่อขอความช่วยเหลือ ‘คำอธิษฐานอย่างจริงจังและเร่าร้อนของคนชอบธรรมนั้นมีพลังมาก’”

“The leaven of godliness has not entirely lost its power. At the time when the danger and depression of the church are greatest, the little company who are standing in the light will be sighing and crying for the abominations that are done in the land. But more especially will their prayers arise in behalf of the church because its members are doing after the manner of the world.

“เชื้อแห่งความชอบธรรมยังมิได้สูญเสียฤทธิ์อำนาจไปโดยสิ้นเชิง ในเวลาที่อันตรายและความตกต่ำของคริสตจักรถึงขีดสูงสุด กลุ่มคนเล็กน้อยผู้ยืนอยู่ในความสว่างจะทอดถอนใจและร่ำไห้เพราะบรรดาสิ่งน่าสะอิดสะเอียนที่กระทำกันอยู่ในแผ่นดินนั้น แต่โดยเฉพาะอย่างยิ่ง คำอธิษฐานของพวกเขาจะทูลขึ้นเพื่อคริสตจักร เพราะสมาชิกของคริสตจักรกำลังประพฤติตามอย่างโลก”

“The earnest prayers of this faithful few will not be in vain. When the Lord comes forth as an avenger, He will also come as a protector of all those who have preserved the faith in its purity and kept themselves unspotted from the world. It is at this time that God has promised to avenge His own elect which cry day and night unto Him, though He bear long with them.

“คำอธิษฐานอันร้อนรนของคนส่วนน้อยผู้สัตย์ซื่อเหล่านี้จะไม่สูญเปล่า เมื่อองค์พระผู้เป็นเจ้าเสด็จออกมาในฐานะผู้ทรงแก้แค้น พระองค์จะเสด็จมาในฐานะผู้ทรงพิทักษ์รักษาบรรดาผู้ที่ได้ธำรงไว้ซึ่งความเชื่อในความบริสุทธิ์ของมัน และได้รักษาตนให้ปราศจากมลทินจากโลกด้วย ณ เวลานี้เองที่พระเจ้าได้ทรงสัญญาว่าจะทรงแก้แค้นแทนบรรดาผู้ที่พระองค์ทรงเลือกสรรของพระองค์เอง ผู้ร้องทูลต่อพระองค์ทั้งกลางวันและกลางคืน แม้ว่าพระองค์จะทรงอดกลั้นต่อพวกเขาอยู่นานก็ตาม”

“The command is: ‘Go through the midst of the city, through the midst of Jerusalem, and set a mark upon the foreheads of the men that sigh and that cry for all the abominations that be done in the midst thereof.’ These sighing, crying ones had been holding forth the words of life; they had reproved, counseled, and entreated. Some who had been dishonoring God repented and humbled their hearts before Him. But the glory of the Lord had departed from Israel; although many still continued the forms of religion, His power and presence were lacking.” Testimonies, volume 5, 207–210.

“พระบัญชาคือว่า ‘จงผ่านไปท่ามกลางนคร ผ่านไปท่ามกลางกรุงเยรูซาเล็ม และทำเครื่องหมายไว้ที่หน้าผากของบรรดาชายผู้ทอดถอนใจและร่ำไห้เพราะสิ่งน่าสะอิดสะเอียนทั้งปวงที่กระทำกันอยู่ท่ามกลางนครนั้น’ คนเหล่านี้ที่ทอดถอนใจและร่ำไห้ ได้ประกาศถ้อยคำแห่งชีวิตอยู่แล้ว; พวกเขาได้ตักเตือน ให้คำปรึกษา และวิงวอนแล้ว. บางคนซึ่งเคยลบหลู่พระเจ้าได้กลับใจใหม่และถ่อมใจลงต่อพระพักตร์พระองค์. แต่พระสิริขององค์พระผู้เป็นเจ้าได้จากอิสราเอลไปแล้ว; แม้ว่าคนจำนวนมากยังคงถือปฏิบัติพิธีกรรมทางศาสนาต่อไป แต่ฤทธานุภาพและการสถิตอยู่ของพระองค์ได้ขาดหายไป” Testimonies, เล่ม 5, 207–210.

To rightly divide the vision of the sealing as set forth by Ezekiel, it is essential to understand the four generations of Adventism. Sister White begins the passage we selected by directly referencing Ezekiel chapter nine, and the portion we have selected also ends with a direct reference of Ezekiel chapter nine. In the passage she says of Ezekiel, “The prophet, looking down the ages, had this time presented before his vision.” Ezekiel saw the circumstances that are occurring during the sealing of the one hundred and forty-four thousand.

เพื่อจะแบ่งแยกนิมิตเรื่องการประทับตราตามที่เอเสเคียลได้แสดงไว้อย่างถูกต้อง จำเป็นอย่างยิ่งที่จะต้องเข้าใจคนรุ่นทั้งสี่ของแอ๊ดเวนติสม์ ซิสเตอร์ไวท์เริ่มข้อความที่เราได้คัดเลือกไว้ด้วยการอ้างถึงเอเสเคียลบทที่เก้าโดยตรง และส่วนที่เราได้คัดเลือกไว้นั้นก็จบลงด้วยการอ้างถึงเอเสเคียลบทที่เก้าโดยตรงเช่นกัน ในข้อความนั้น นางกล่าวถึงเอเสเคียลว่า “ผู้เผยพระวจนะ เมื่อมองลงไปตามกาลสมัยทั้งหลาย ได้เห็นเวลานี้ถูกนำเสนอไว้ต่อหน้านิมิตของท่าน” เอเสเคียลได้เห็นสภาพการณ์ที่กำลังเกิดขึ้นในระหว่างการประทับตราของหนึ่งแสนสี่หมื่นสี่พันคน

In the previous article we identified with three specific passages from the Spirit of Prophecy that Isaiah’s “drunkards of Ephraim,” who in this passage are identified as the “ancient men,” and who in both passages represent the leadership of Jerusalem (Adventism), cannot see that there is to be a mighty manifestation of the power of God as in former years. In this passage the very manifestation of God’s power that they refuse to see will occur as part of the divine judgment which is brought upon them, for it is stated that, “the people were to see the divine power manifested in a marked manner, that they might be left without excuse.”

ในบทความก่อนหน้านี้ เราได้ชี้ให้เห็นจากข้อความเฉพาะสามตอนจากพระวิญญาณแห่งคำพยากรณ์ว่า “คนเมาของเอฟราอิม” ของอิสยาห์ ซึ่งในข้อนี้ถูกระบุว่าเป็น “พวกผู้เฒ่า” และซึ่งในทั้งสองตอนเป็นตัวแทนของผู้นำแห่งเยรูซาเล็ม (แอ๊ดเวนติสต์) นั้น ไม่สามารถมองเห็นได้ว่าจะมีการสำแดงอันยิ่งใหญ่แห่งฤทธิ์อำนาจของพระเจ้า ดังเช่นในปีเดือนก่อน ๆ ในข้อนี้เอง การสำแดงแห่งฤทธิ์อำนาจของพระเจ้าที่พวกเขาปฏิเสธจะเห็นนั้น จะเกิดขึ้นเป็นส่วนหนึ่งของการพิพากษาโดยพระเจ้าซึ่งนำมาสู่พวกเขา เพราะมีคำกล่าวไว้ว่า “ประชาชนจะต้องได้เห็นฤทธิ์อำนาจของพระเจ้าที่สำแดงออกอย่างเด่นชัด เพื่อพวกเขาจะได้ปราศจากข้อแก้ตัว”

Laodicean Adventism refuses to see the manifestation of the latter rain that began sprinkling on September 11, 2001, but they will see the climax of that rainfall when the message of the Midnight Cry is repeated in the last days. That message is Islam of the third Woe. Did not the leadership of ancient Israel, who had just crucified their Messiah watch as the Holy Spirit was poured out at Pentecost?

Thai passage unavailable