If you looked closely at the last passage in the previous article, you will have looked at the original source of the passage that is found in the book Early Writings, which A. G. Daniells claims to have taken with him in his interview on the subject of “the daily” with Sister White in 1910. Those who were working to establish the “lie” that “the daily,” represents Christ’s sanctuary ministry needed to undermine Sister White’s direct and clear endorsement of the correct view being given to those who gave the judgment hour cry. The “lie” they invented was that the only warning Sister White was being specific about was the warning of time setting. That is what Arthur White works to establish in his biography, and it is what his father, Ellen White’s son, and Daniells were trying to prove by the invented interview.
หากท่านได้พิจารณาข้อความตอนสุดท้ายในบทความก่อนหน้านี้อย่างถี่ถ้วน ท่านก็จะได้เห็นแหล่งต้นฉบับของข้อความนั้นซึ่งพบอยู่ในหนังสือ Early Writings ซึ่ง A. G. Daniells อ้างว่าได้นำติดตัวไปด้วยในการสัมภาษณ์ของเขากับซิสเตอร์ไวท์ในปี 1910 เกี่ยวกับประเด็นเรื่อง “the daily” บรรดาผู้ที่กำลังพยายามสถาปนา “คำมุสา” ว่า “the daily” หมายถึงพันธกิจของพระคริสต์ในสถานนมัสการบนสวรรค์ จำเป็นต้องบ่อนทำลายการรับรองโดยตรงและชัดเจนของซิสเตอร์ไวท์ต่อทัศนะที่ถูกต้อง ซึ่งได้ถูกประกาศแก่บรรดาผู้ที่ได้เปล่งเสียงร้องในโมงยามแห่งการพิพากษา “คำมุสา” ที่พวกเขาประดิษฐ์ขึ้นก็คือ ซิสเตอร์ไวท์ได้กล่าวคำเตือนอย่างเฉพาะเจาะจงเพียงเรื่องเดียวเท่านั้น คือคำเตือนเกี่ยวกับการกำหนดเวลา นั่นคือสิ่งที่ Arthur White พยายามสถาปนาไว้ในชีวประวัติของเขา และนั่นคือสิ่งที่บิดาของเขา ผู้เป็นบุตรชายของ Ellen White พร้อมทั้ง Daniells กำลังพยายามพิสูจน์ด้วยการสัมภาษณ์ที่ถูกสร้างขึ้นนั้น
As already noted, there is no record of any interview between Sister White and Daniells on the subject of “the daily.” The supposed interview was proposed in 1931. If Sister White had endorsed Daniells fallen view of “the daily” at an interview in 1910, why would he, someone Sister White identified was zealous to promote his view, keep silent about her endorsement for twenty-one years? It wasn’t an interview, it was an invention.
ดังที่ได้กล่าวไว้แล้ว ไม่มีบันทึกใด ๆ เกี่ยวกับการสนทนาระหว่างซิสเตอร์ไวท์กับดาเนียลส์ในเรื่อง “the daily” การสนทนาที่อ้างกันนั้นถูกเสนอขึ้นในปี 1931 หากซิสเตอร์ไวท์ได้ให้การรับรองทัศนะที่ตกต่ำของดาเนียลส์เกี่ยวกับ “the daily” ในการสนทนาเมื่อปี 1910 เหตุใดเขา—ผู้ซึ่งซิสเตอร์ไวท์ระบุว่ามีความกระตือรือร้นที่จะผลักดันทัศนะของตน—จึงเก็บเงียบเกี่ยวกับการรับรองของนางเป็นเวลาถึงยี่สิบเอ็ดปี? มันไม่ใช่การสนทนา แต่เป็นสิ่งที่ถูกแต่งขึ้น.
The invention of the interview sought to place the context of her statement of “the daily” as if it was something that was incidental to her warning against time setting, and Arthur White placed his fingerprints on the lie in the fashion he presented in the history of 1931. As a Christian he should have simply reported the history, and left historical revisionism out of the equation. We ended the last article with the passage from 1850, that the passage in Early Writings is derived from. The statement first appeared in 1850, in the Review, and then again in the book Experience and Views. The third time it appears is in the book Early Writings, but in its evolution to the book Early Writings certain changes occurred. However, we would not say that many of the Spirit of Prophecy writings have been changed as some claim in their effort to discredit her work.
การประดิษฐ์การสัมภาษณ์ขึ้นมานั้นมุ่งหมายที่จะจัดวางบริบทของถ้อยแถลงของเธอเกี่ยวกับ “the daily” เสมือนว่าเป็นเพียงสิ่งประกอบเล็กน้อยในคำเตือนของเธอเรื่องการกำหนดเวลา และ Arthur White ก็ได้ทิ้งร่องรอยของตนไว้บนคำมุสานั้นด้วยวิธีที่เขานำเสนอประวัติศาสตร์ในปี 1931 ในฐานะคริสเตียน เขาควรรายงานประวัติศาสตร์ตามที่เป็นอยู่เท่านั้น และไม่ควรนำลัทธิแก้ไขประวัติศาสตร์เข้ามาเกี่ยวข้อง เราได้จบบทความก่อนหน้านี้ด้วยข้อความจากปี 1850 ซึ่งเป็นที่มาของข้อความตอนนั้นในหนังสือ Early Writings ข้อความดังกล่าวปรากฏครั้งแรกในปี 1850 ใน Review และจากนั้นอีกครั้งในหนังสือ Experience and Views ครั้งที่สามที่ข้อความนี้ปรากฏคือในหนังสือ Early Writings แต่ในการพัฒนามาสู่หนังสือ Early Writings นั้น ได้เกิดการเปลี่ยนแปลงบางประการขึ้น อย่างไรก็ตาม เราจะไม่กล่าวว่างานเขียนจำนวนมากของพระวิญญาณแห่งคำพยากรณ์ได้ถูกเปลี่ยนแปลง ดังที่บางคนกล่าวอ้างในความพยายามของพวกเขาที่จะทำให้ผลงานของเธอเสื่อมความน่าเชื่อถือ
“The Lord showed me that the 1843 chart was directed by his hand, and that no part of it should be altered; that the figures were as he wanted them. That his hand was over and hid a mistake in some of the figures, so that none could see it, until his hand was removed.
“องค์พระผู้เป็นเจ้าทรงสำแดงแก่ข้าพเจ้าว่า แผนภูมิปี 1843 นั้นได้รับการทรงนำโดยพระหัตถ์ของพระองค์ และไม่ควรมีการเปลี่ยนแปลงส่วนใดของแผนภูมินั้นเลย; ตัวเลขต่าง ๆ เป็นไปตามที่พระองค์ทรงประสงค์ให้เป็น. พระหัตถ์ของพระองค์ทรงปกอยู่เหนือข้อผิดพลาดประการหนึ่งในบรรดาตัวเลขเหล่านั้นและทรงซ่อนไว้ เพื่อไม่ให้ผู้ใดสามารถมองเห็นได้ จนกว่าพระหัตถ์ของพระองค์จะถูกยกออก.”
“Then I saw in relation to the ‘Daily,’ that the word ‘sacrifice’ was supplied by man’s wisdom, and does not belong to the text; and that the Lord gave the correct view of it to those who gave the judgment hour cry. When union existed, before 1844, nearly all were united on the correct view of the ‘Daily;’ but since 1844, in the confusion, other views have been embraced, and darkness and confusion has followed.” Review and Herald, November 1, 1850.
“แล้วข้าพเจ้าได้เห็นเกี่ยวกับ ‘Daily’ ว่า คำว่า ‘sacrifice’ นั้นเป็นคำที่ปัญญาของมนุษย์เติมเข้าไป และมิได้เป็นส่วนหนึ่งของตัวบท; และองค์พระผู้เป็นเจ้าได้ประทานความเข้าใจที่ถูกต้องเกี่ยวกับเรื่องนี้แก่บรรดาผู้ที่ประกาศเสียงร้องเรื่องชั่วโมงแห่งการพิพากษา เมื่อมีความเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกันอยู่ก่อนปี 1844 เกือบทั้งหมดต่างก็เป็นอันหนึ่งอันเดียวกันในความเข้าใจอันถูกต้องเกี่ยวกับ ‘Daily;’ แต่ตั้งแต่ปี 1844 เป็นต้นมา ท่ามกลางความสับสน ได้มีการยึดถือทัศนะอื่น ๆ และความมืดมนกับความสับสนก็ได้ติดตามมา” Review and Herald, November 1, 1850.
This passage was originally in the publication titled The Present Truth from 1849, but it was printed in the Review and Herald in November, 1850. In the original manuscript Sister White directly states that she is writing out several things which the Lord had recently shown her, and as you read the entire article you will see many subjects addressed. There are about twenty various subjects that she was shown. The point is that in the original article the subject of “the daily,” and the subject of “time setting” were two different revelations of things she was shown.
ข้อความตอนนี้เดิมปรากฏอยู่ในสิ่งพิมพ์ชื่อ The Present Truth เมื่อปี 1849 แต่ได้ตีพิมพ์ใน Review and Herald ในเดือนพฤศจิกายน ปี 1850 ในต้นฉบับดั้งเดิม ซิสเตอร์ไวท์ได้กล่าวไว้อย่างชัดเจนว่าเธอกำลังเขียนบันทึกหลายสิ่งซึ่งองค์พระผู้เป็นเจ้าเพิ่งทรงสำแดงแก่เธอ และเมื่อท่านอ่านบทความทั้งหมด ท่านจะเห็นว่ามีการกล่าวถึงหลายหัวข้อ มีหัวข้อต่าง ๆ ราวยี่สิบเรื่องที่เธอได้รับการสำแดงแก่เธอ ประเด็นก็คือว่า ในบทความดั้งเดิมนั้น เรื่องของ “เครื่องบูชาประจำวัน” และเรื่องของ “การกำหนดเวลา” เป็นการสำแดงสองประการที่แตกต่างกันของสิ่งต่าง ๆ ที่เธอได้รับการสำแดงนั้น
In the original manuscript they were identified in different paragraphs. When the passage was reprinted in Experience and Views the editors combined the paragraph where Sister White upholds the pioneer view of “the daily,” with the following paragraph that warns against time setting. As you read the original, take note that emphasis is placed upon some subjects through Capitalization. In the paragraph where she endorses the pioneer view of “the daily,” she Capitalizes the word Daily, and in the next paragraph she Capitalizes the word Time, thus marking a direct distinction between the two subjects she was shown.
ในต้นฉบับเดิม สิ่งเหล่านี้ถูกระบุไว้ในย่อหน้าที่แตกต่างกัน เมื่อข้อความตอนนี้ถูกตีพิมพ์ซ้ำใน *Experience and Views* บรรณาธิการได้รวมย่อหน้าที่ซิสเตอร์ไวท์ยืนหยัดสนับสนุนทัศนะของบรรพชนผู้บุกเบิกเกี่ยวกับ “the daily” เข้ากับย่อหน้าถัดไปซึ่งเตือนมิให้กำหนดเวลา เมื่อท่านอ่านต้นฉบับเดิม ขอให้สังเกตว่ามีการเน้นย้ำบางประเด็นผ่านการใช้ตัวอักษรพิมพ์ใหญ่ ในย่อหน้าที่เธอรับรองทัศนะของบรรพชนผู้บุกเบิกเกี่ยวกับ “the daily” เธอใช้ตัวอักษรพิมพ์ใหญ่กับคำว่า Daily และในย่อหน้าถัดไปเธอใช้ตัวอักษรพิมพ์ใหญ่กับคำว่า Time ดังนั้นจึงแสดงให้เห็นความแตกต่างโดยตรงระหว่างสองประเด็นที่เธอได้รับการสำแดงนั้น.
“Dear Brethren and Sisters,
“พี่น้องชายหญิงที่รักทั้งหลาย,
“I wish to give you a short sketch of what the Lord has recently shown to me in vision. I was shown the loveliness of Jesus, and the love that the angels have for one another. Said the angel—Can ye not behold their love?—follow it. Just so God’s people must love one another. Rather let blame fall on thyself than on a brother. I saw that the message ‘sell that ye have and give alms’ had not been given, by some, in its clear light; that the true object of the words of our Saviour had not been clearly presented. I saw that the object of selling was not to give to those who are able to labor and support themselves; but to spread the truth. It is a sin to support and indulge those who are able to labor, in idleness. Some have been zealous to attend all the meetings; not to glorify God, but for the ‘loaves and fishes.’ Such had much better been at home laboring with their hands, ‘the thing that is good,’ to supply the wants of their families, and to have something to give to sustain the precious cause of present truth.
“ข้าพเจ้าปรารถนาจะมอบภาพร่างโดยย่อแก่ท่านทั้งหลายเกี่ยวกับสิ่งที่องค์พระผู้เป็นเจ้าได้ทรงสำแดงแก่ข้าพเจ้าในการนิมิตเมื่อไม่นานมานี้ ข้าพเจ้าได้เห็นความงดงามน่ารักของพระเยซู และความรักที่เหล่าทูตสวรรค์มีต่อกันและกัน ทูตสวรรค์องค์นั้นกล่าวว่า—ท่านทั้งหลายมิได้เห็นความรักของพวกเขาหรือ?—จงดำเนินตามนั้น เฉกเช่นนั้นเอง ประชากรของพระเจ้าต้องรักกันและกัน จงยอมให้คำตำหนิตกอยู่แก่ตนเองมากกว่าที่จะตกแก่พี่น้องคนหนึ่งคนใด ข้าพเจ้าเห็นว่า ข่าวสารเรื่อง ‘จงขายสิ่งของที่ท่านมีอยู่และแจกทาน’ นั้น บางคนยังมิได้ประกาศในความกระจ่างแห่งแสงสว่างของข่าวสารนั้นอย่างแท้จริง; กล่าวคือ วัตถุประสงค์อันแท้จริงแห่งพระวจนะของพระผู้ช่วยให้รอดของเรายังมิได้ถูกเสนอไว้อย่างชัดเจน ข้าพเจ้าเห็นว่า จุดประสงค์ของการขายนั้น มิใช่เพื่อให้แก่ผู้ที่สามารถทำงานและเลี้ยงดูตนเองได้; แต่เพื่อเผยแพร่สัจธรรม การอุปการะและตามใจผู้ที่สามารถทำงานได้ให้อยู่ในความเกียจคร้านนั้นเป็นบาป บางคนมีความกระตือรือร้นที่จะไปเข้าประชุมทุกครั้ง มิใช่เพื่อถวายพระเกียรติแด่พระเจ้า แต่เพราะเห็นแก่ ‘อาหารและประโยชน์’ คนเช่นนั้นควรอยู่บ้านทำงานด้วยมือของตนใน ‘สิ่งที่ดี’ จะดีกว่ามาก เพื่อจัดหาสิ่งจำเป็นแก่ครอบครัวของตน และจะได้มีบางสิ่งที่จะถวายเพื่อค้ำจุนพระราชกิจอันล้ำค่าแห่งสัจธรรมสำหรับกาลปัจจุบัน”
“Some, I saw, had erred in praying for the sick to be healed before unbelievers. If any among us are sick, and call for the elders of the church to pray over them, according to James 5:14, 15, we should follow the example of Jesus. He put unbelievers out of the room, then healed the sick; so we should seek to be separated from the unbelief of those who have not faith, when we pray for the sick among us.
ข้าพเจ้าเห็นว่าบางคนได้หลงผิดในการอธิษฐานขอให้คนป่วยได้รับการรักษาต่อหน้าผู้ไม่เชื่อ หากมีผู้ใดในหมู่พวกเราเจ็บป่วย และเรียกบรรดาผู้ปกครองของคริสตจักรให้มาอธิษฐานเหนือเขา ตามยากอบ 5:14, 15 เราก็ควรดำเนินตามแบบอย่างของพระเยซู พระองค์ทรงให้ผู้ไม่เชื่อออกไปจากห้องก่อน แล้วจึงทรงรักษาคนป่วย ฉะนั้นเมื่อเราอธิษฐานเผื่อคนป่วยในหมู่พวกเรา เราก็ควรแสวงหาการแยกตนออกจากความไม่เชื่อของบรรดาผู้ที่ไม่มีความเชื่อ.
“Then I was pointed back to the time that Jesus took his disciples away alone, into an upper room, and first washed their feet, and then gave them to eat of the broken bread, to represent his broken body, and juice of the vine to represent his spilled blood. I saw that all should move understandingly, and follow the example of Jesus in these things, and when attending to these ordinances, should be as separate from unbelievers as possible.
“แล้วข้าพเจ้าก็ถูกชี้ย้อนกลับไปยังเวลาที่พระเยซูทรงพาพวกสาวกของพระองค์ไปตามลำพัง เข้าไปในห้องชั้นบน และทรงล้างเท้าของพวกเขาก่อน แล้วจึงประทานให้พวกเขารับประทานขนมปังที่หักนั้น เพื่อเป็นสัญลักษณ์แห่งพระกายของพระองค์ที่ทรงถูกหัก และน้ำจากผลเถาองุ่นเพื่อเป็นสัญลักษณ์แห่งพระโลหิตของพระองค์ที่ทรงหลั่งออก ข้าพเจ้าเห็นว่าทุกคนควรปฏิบัติสิ่งเหล่านี้ด้วยความเข้าใจ และดำเนินตามแบบอย่างของพระเยซู และเมื่อประกอบพิธีเหล่านี้ ก็ควรแยกตนออกจากผู้ไม่เชื่อให้มากที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้”
“Then I was shown that the seven last plagues will be poured out, after Jesus leaves the Sanctuary. Said the angel—It is the wrath of God and the Lamb that causes the destruction or death of the wicked. At the voice of God the saints will be mighty and terrible as an army with banners; but they will not then execute the judgment written. The execution of the judgment will be at the close of the 1000 years.
“แล้วข้าพเจ้าได้รับการสำแดงว่า ภัยพิบัติเจ็ดประการสุดท้ายจะถูกเทลงมา ภายหลังจากที่พระเยซูเสด็จออกจากสถานบริสุทธิ์ ทูตสวรรค์กล่าวว่า—พระพิโรธของพระเจ้าและของพระเมษโปดกนั้นเองที่ก่อให้เกิดการทำลายหรือความตายแก่คนอธรรม เมื่อพระสุรเสียงของพระเจ้าดังขึ้น ธรรมิกชนทั้งหลายจะทรงอานุภาพและน่าเกรงขามดุจกองทัพที่มีธงชัย; แต่ในเวลานั้นพวกเขาจะยังไม่ปฏิบัติการพิพากษาตามที่ได้เขียนไว้ การปฏิบัติการพิพากษานั้นจะเกิดขึ้นเมื่อสิ้นสุดหนึ่งพันปี”
“After the saints are changed to immortality, and are caught up together, and receive their harps, crowns, &c., and enter the Holy City, Jesus and the saints set in judgment. The books are opened, the book of life and the book of death; the book of life contains the good deeds of the saints, and the book of death contains the evil deeds of the wicked. These books were compared with the Statute book, the Bible, and according to that they were judged. The saints in unison with Jesus pass their judgment upon the wicked dead. Behold ye! said the angel, the saints sit in judgment, in unison with Jesus, and mete out to each of the wicked, according to the deeds done in the body, and it is set off against their names what they must receive, at the execution of the judgment. This, I saw, was the work of the saints with Jesus, in the Holy City before it descends to the earth, through the 1000 years. Then at the close of the 1000 years, Jesus, and the angels, and all the saints with him, leaves the Holy City, and while he is descending to the earth with them, the wicked dead are raised, and then the very men that ‘pierced him,’ being raised, will see him afar off in all his glory, the angels and saints with him, and will wail because of him. They will see the prints of the nails in his hands, and in his feet, and where they thrust the spear into his side. The prints of the nails and the spear will then be his glory. It is at the close of the 1000 years that Jesus stands upon the Mount of Olives, and the Mount parts asunder, and it becomes a mighty plain, and those who flee at that time are the wicked, that have just been raised. Then the Holy City comes down and settles on the plain.
“ภายหลังที่ธรรมิกชนได้รับการเปลี่ยนให้เป็นอมตะ และถูกรับขึ้นไปพร้อมกัน และได้รับพิณ มงกุฎ ฯลฯ ของตนแล้ว และได้เข้าสู่นครบริสุทธิ์ พระเยซูและธรรมิกชนก็นั่งพิพากษา หนังสือทั้งหลายถูกเปิดออก คือหนังสือแห่งชีวิตและหนังสือแห่งความตาย หนังสือแห่งชีวิตบรรจุการดีของธรรมิกชน และหนังสือแห่งความตายบรรจุการชั่วของคนอธรรม หนังสือเหล่านี้ถูกนำมาเทียบกับหนังสือบทบัญญัติ คือพระคัมภีร์ และเขาทั้งหลายก็ถูกพิพากษาตามนั้น ธรรมิกชนร่วมเป็นหนึ่งเดียวกับพระเยซูในการลงคำพิพากษาเหนือบรรดาคนตายฝ่ายอธรรม ดูเถิด! ทูตสวรรค์กล่าวว่า ธรรมิกชนนั่งพิพากษาร่วมเป็นหนึ่งเดียวกับพระเยซู และกำหนดให้แก่คนอธรรมแต่ละคนตามการกระทำที่ได้กระทำไว้ในกาย และมีการบันทึกไว้ข้างชื่อต่าง ๆ ว่าพวกเขาจะต้องได้รับสิ่งใด เมื่อการพิพากษาถูกนำไปบังคับใช้ ข้าพเจ้าเห็นว่านี่เป็นงานของธรรมิกชนร่วมกับพระเยซู ในนครบริสุทธิ์ก่อนที่นครนั้นจะเสด็จลงมายังแผ่นดินโลก ตลอดระยะเวลา 1000 ปี แล้วเมื่อสิ้นสุด 1000 ปี พระเยซู และเหล่าทูตสวรรค์ และธรรมิกชนทั้งปวงที่อยู่กับพระองค์ ก็ออกจากนครบริสุทธิ์ และขณะที่พระองค์กำลังเสด็จลงมายังแผ่นดินโลกพร้อมกับพวกเขา บรรดาคนตายฝ่ายอธรรมก็ถูกชุบให้เป็นขึ้นมา และแล้วคนเหล่านั้นเองที่ ‘ได้แทงพระองค์’ เมื่อถูกชุบให้เป็นขึ้นมาแล้ว ก็จะเห็นพระองค์แต่ไกลในสง่าราศีทั้งสิ้นของพระองค์ โดยมีเหล่าทูตสวรรค์และธรรมิกชนอยู่กับพระองค์ และพวกเขาจะคร่ำครวญเพราะพระองค์ พวกเขาจะเห็นรอยตะปูที่พระหัตถ์และที่พระบาทของพระองค์ และรอยที่เขาได้แทงด้วยหอกที่สีข้างของพระองค์ รอยตะปูและรอยหอกนั้นจะเป็นสง่าราศีของพระองค์ในเวลานั้น เมื่อสิ้นสุด 1000 ปีนั้นเอง พระเยซูทรงยืนอยู่บนภูเขามะกอกเทศ และภูเขานั้นก็แยกออกจากกัน และกลายเป็นที่ราบกว้างใหญ่ และผู้ที่หลบหนีในเวลานั้นคือคนอธรรมที่เพิ่งถูกชุบให้เป็นขึ้นมา แล้วนครบริสุทธิ์ก็ลงมาและตั้งอยู่บนที่ราบนั้น”
“Then Satan imbues the wicked, that have been raised, with his spirit. He flatters them that the army in the City is small, and that his army is large, and that they can overcome the saints and take the City. While Satan was rallying his army, the saints were in the City, beholding the beauty and glory of the Paradise of God. Jesus was at their head, leading them. All at once the lovely Saviour was gone from our company; but soon we heard his lovely voice, saying, ‘Come ye blessed of my Father inherit the kingdom prepared for you from the foundation of the world.’ We gathered about Jesus, and just as he closed the gates of the City, the curse was pronounced upon the wicked. The gates were shut. Then the saints used their wings and mounted to the top of the wall of the City. Jesus was also with them; his crown looked brilliant and glorious. It was a crown within a crown, seven in number. The crowns of the saints were of the most pure gold, decked with stars. Their faces shone with glory, for they were in the express image of Jesus; and as they arose, and moved all together to the top of the City, I was enraptured with the sight.
“แล้วซาตานก็บันดาลคนอธรรมที่ถูกให้เป็นขึ้นมานั้นด้วยวิญญาณของตน มันประจบพวกเขาว่ากองทัพในนครนั้นมีน้อย และกองทัพของมันมีมาก และว่าพวกเขาสามารถเอาชนะธรรมิกชนทั้งหลายและยึดนครนั้นได้ ขณะที่ซาตานกำลังรวบรวมกองทัพของมันอยู่นั้น ธรรมิกชนทั้งหลายอยู่ในนคร กำลังเพ่งดูความงามและสง่าราศีแห่งอุทยานของพระเจ้า พระเยซูทรงอยู่เป็นผู้นำหน้าพวกเขา ทรงนำพวกเขาไป ในทันใดนั้น พระผู้ช่วยให้รอดอันเป็นที่รักก็จากไปจากท่ามกลางพวกเรา แต่ไม่นานนักเราก็ได้ยินพระสุรเสียงอันเป็นที่รักของพระองค์ตรัสว่า ‘ท่านทั้งหลายผู้ได้รับพระพรจากพระบิดาของเรา จงมารับแผ่นดินซึ่งได้ทรงจัดเตรียมไว้สำหรับท่านตั้งแต่แรกทรงสร้างโลก’ เราทั้งหลายพากันมาชุมนุมรอบพระเยซู และทันทีที่พระองค์ทรงปิดประตูนคร คำสาปแช่งก็ถูกประกาศเหนือคนอธรรม ประตูทั้งหลายก็ปิดลง แล้วธรรมิกชนทั้งหลายก็ใช้ปีกของตนบินขึ้นไปยังยอดกำแพงนคร พระเยซูทรงอยู่กับพวกเขาด้วย มงกุฎของพระองค์ดูสุกใสและรุ่งโรจน์ เป็นมงกุฎซ้อนอยู่ภายในมงกุฎอีกชั้นหนึ่ง รวมเจ็ดชั้น มงกุฎของธรรมิกชนทั้งหลายนั้นเป็นทองคำบริสุทธิ์ที่สุด ประดับด้วยดวงดาว ใบหน้าของพวกเขาเปล่งปลั่งด้วยสง่าราศี เพราะพวกเขาอยู่ในพระฉายาอันถอดแบบของพระเยซู และเมื่อพวกเขาลอยขึ้นและเคลื่อนพร้อมกันทั้งหมดไปยังยอดนคร ข้าพเจ้าก็เคลิบเคลิ้มด้วยภาพที่ได้เห็นนั้น”
“Then the wicked saw what they had lost; and fire was breathed from God upon them, and consumed them. This was the Execution of the Judgment. The wicked then received according as the saints in unison with Jesus had meted out to them during the 1000 years. The same fire from God that consumed the wicked, purified the whole earth. The broken ragged mountains melted with fervent heat, the atmosphere, also, and all the stubble was consumed. Then our inheritance opened before us, glorious and beautiful, and we inherited the whole earth made new. We all shouted with a loud voice, Glory, Alleluia.
“แล้วบรรดาคนอธรรมก็เห็นสิ่งที่ตนได้สูญเสียไป; และไฟได้พวยพุ่งจากพระเจ้าลงมาเหนือพวกเขา และเผาผลาญพวกเขาจนสิ้น นี่คือการบังคับตามคำพิพากษา แล้วบรรดาคนอธรรมก็ได้รับตามที่บรรดาวิสุทธิชนเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกันกับพระเยซูได้กำหนดแก่พวกเขาไว้ตลอดช่วงเวลา 1000 ปี ไฟเดียวกันนั้นจากพระเจ้าซึ่งเผาผลาญบรรดาคนอธรรม ก็ได้ชำระแผ่นดินโลกทั้งสิ้นให้บริสุทธิ์ ภูเขาที่แตกหักขรุขระได้หลอมละลายไปด้วยความร้อนแรงยิ่งยวด ทั้งชั้นบรรยากาศด้วยเช่นกัน และตอฟางทั้งสิ้นก็ถูกเผาผลาญจนหมดสิ้น แล้วมรดกของเราก็เปิดออกเบื้องหน้าเรา งดงามรุ่งโรจน์และสวยงาม และเราได้รับแผ่นดินโลกทั้งสิ้นที่ถูกสร้างขึ้นใหม่เป็นมรดก เราทุกคนเปล่งเสียงดังร้องว่า พระสิริรุ่งโรจน์ ฮาเลลูยา”
“I also saw that the shepherds should consult those in whom they have reason to have confidence, those who have been in all the messages, and are firm in all the present truth, before they advocate any new point of importance, which they may think the Bible sustains. Then the shepherds will be perfectly united, and the union of the shepherds will be felt by the church. Such a course I saw would prevent unhappy divisions, and then there would be no danger of the precious flock being divided, and the sheep scattered, without a shepherd.
“ข้าพเจ้ายังได้เห็นด้วยว่าผู้เลี้ยงแกะทั้งหลายควรปรึกษากับผู้ที่เขาทั้งหลายมีเหตุอันสมควรที่จะไว้วางใจได้ คือผู้ที่ได้อยู่ในข่าวสารทั้งสิ้น และมั่นคงในสัจธรรมปัจจุบันทั้งปวง ก่อนที่เขาทั้งหลายจะสนับสนุนประเด็นใหม่ใด ๆ อันสำคัญ ซึ่งเขาทั้งหลายอาจเห็นว่าพระคัมภีร์สนับสนุนอยู่ แล้วผู้เลี้ยงแกะทั้งหลายจะเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกันอย่างสมบูรณ์ และคริสตจักรจะสัมผัสได้ถึงความเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกันของผู้เลี้ยงแกะทั้งหลาย ข้าพเจ้าได้เห็นว่าการดำเนินตามแนวทางเช่นนี้จะป้องกันความแตกแยกอันน่าเศร้าได้ และแล้วจะไม่มีอันตรายที่ฝูงแกะอันล้ำค่าจะถูกแบ่งแยก และบรรดาแกะจะกระจัดกระจายไป โดยปราศจากผู้เลี้ยงแกะ”
“September 23d, the Lord showed me that he had stretched out his hand the second time to recover the remnant of his people, and that efforts must be redoubled in this gathering time. In the scattering time Israel was smitten and torn; but now in the gathering time God will heal and bind up his people. In the scattering, efforts made to spread the truth had but little effect, accomplished but little or nothing; but in the gathering when God has set his hand to gather his people, efforts to spread the truth will have their designed effect. All should be united and zealous in the work. I saw that it was a shame for any to refer to the scattering for examples to govern us now in the gathering; for if God does no more for us now than he did then, Israel would never be gathered. It is as necessary that the truth should be published in a paper, as preached.
“วันที่ 23 กันยายน องค์พระผู้เป็นเจ้าทรงสำแดงแก่ข้าพเจ้าว่า พระองค์ได้ทรงเหยียดพระหัตถ์ของพระองค์ออกเป็นครั้งที่สองเพื่อจะรวบรวมคนที่เหลืออยู่แห่งชนชาติของพระองค์กลับคืนมา และในการนี้ซึ่งเป็นเวลาของการรวบรวม ความพยายามทั้งหลายจะต้องทวีขึ้นเป็นสองเท่า ในเวลาของการกระจัดกระจาย อิสราเอลถูกโบยตีและถูกฉีกกระชาก แต่บัดนี้ ในเวลาของการรวบรวม พระเจ้าจะทรงรักษาและพันบาดแผลให้แก่ชนชาติของพระองค์ ในการกระจัดกระจายนั้น ความพยายามที่ได้กระทำเพื่อเผยแพร่ความจริงมีผลเพียงเล็กน้อย บรรลุผลได้น้อยมากหรือแทบไม่ได้เลย แต่ในเวลาของการรวบรวม เมื่อพระเจ้าได้ทรงยื่นพระหัตถ์เพื่อรวบรวมชนชาติของพระองค์แล้ว ความพยายามในการเผยแพร่ความจริงจะบังเกิดผลตามที่ทรงมุ่งหมายไว้ ทุกคนควรเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกันและมีใจร้อนรนในงานนี้ ข้าพเจ้าเห็นว่าเป็นเรื่องน่าละอายที่ผู้ใดจะอ้างถึงเวลาของการกระจัดกระจายเป็นแบบอย่างเพื่อใช้กำกับเราในบัดนี้ซึ่งเป็นเวลาของการรวบรวม เพราะถ้าพระเจ้าจะไม่ทรงกระทำเพื่อเรามากไปกว่าที่พระองค์ได้ทรงกระทำในเวลานั้นแล้ว อิสราเอลก็จะไม่มีวันถูกรวบรวมได้ เป็นสิ่งจำเป็นยิ่งที่ความจริงจะต้องได้รับการตีพิมพ์ในหนังสือพิมพ์ พอ ๆ กับที่มีการประกาศสั่งสอนด้วยปากเปล่า”
“The Lord showed me that the 1843 chart was directed by his hand, and that no part of it should be altered; that the figures were as he wanted them. That his hand was over and hid a mistake in some of the figures, so that none could see it, until his hand was removed.
องค์พระผู้เป็นเจ้าทรงสำแดงแก่ข้าพเจ้าว่า แผนภูมิ ค.ศ. 1843 นั้นได้รับการทรงนำโดยพระหัตถ์ของพระองค์เอง และไม่ควรเปลี่ยนแปลงส่วนใดของมันเลย; ว่าตัวเลขทั้งหลายนั้นเป็นไปตามที่พระองค์ทรงประสงค์ให้เป็น และว่าพระหัตถ์ของพระองค์ทรงปกคลุมและซ่อนความผิดพลาดประการหนึ่งไว้ในตัวเลขบางตัว เพื่อมิให้ผู้ใดสามารถมองเห็นได้ จนกว่าพระหัตถ์ของพระองค์จะถูกยกออกไป.
“Then I saw in relation to the “Daily,” that the word “sacrifice” was supplied by man’s wisdom, and does not belong to the text; and that the Lord gave the correct view of it to those who gave the judgment hour cry. When union existed, before 1844, nearly all were united on the correct view of the ‘Daily;’ but since 1844, in the confusion, other views have been embraced, and darkness and confusion has followed.
“แล้วข้าพเจ้าได้เห็นเกี่ยวกับ ‘เครื่องบูชาประจำวัน’ ว่า คำว่า ‘เครื่องบูชา’ นั้นเป็นคำที่ปัญญาของมนุษย์เติมเข้าไป และมิได้เป็นส่วนหนึ่งของตัวบท; และองค์พระผู้เป็นเจ้าได้ประทานความเข้าใจที่ถูกต้องเกี่ยวกับเรื่องนี้แก่บรรดาผู้ที่ประกาศเสียงร้องเรื่องชั่วโมงแห่งการพิพากษา เมื่อความเป็นเอกภาพยังดำรงอยู่ ก่อนปี 1844 เกือบทุกคนต่างเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกันในความเข้าใจที่ถูกต้องเกี่ยวกับ ‘เครื่องบูชาประจำวัน’; แต่ตั้งแต่ปี 1844 เป็นต้นมา ในท่ามกลางความสับสน ความเห็นอื่น ๆ ก็ได้รับการยอมรับ และความมืดมนกับความสับสนก็ได้ติดตามมา”
“The Lord showed me that Time had not been a test since 1844, and that time will never again be a test.
“องค์พระผู้เป็นเจ้าทรงสำแดงแก่ข้าพเจ้าว่า เรื่องเวลาไม่ได้เป็นบททดสอบมาตั้งแต่ปี 1844 และเวลาจะไม่เป็นบททดสอบอีกต่อไปเลย”
“Then I was pointed to some who are in the great error, that the saints are yet to go to Old Jerusalem, &c., before the Lord comes. Such a view is calculated to take the mind and interest from the present work of God, under the message of the third angel; for if we are to go to Jerusalem, then our minds will naturally be there, and our means will be withheld from other uses, to get the saints to Jerusalem. I saw that the reason why they were left to go into this great error, is because they have not confessed and forsaken their errors, that they have been in for a number of years past.” Review and Herald, November 1, 1850.
“แล้วข้าพเจ้าได้รับการชี้ให้เห็นถึงบางคนที่ตกอยู่ในความหลงผิดอย่างใหญ่หลวงว่า วิสุทธิชนทั้งหลายยังจะต้องไปยังกรุงเยรูซาเล็มเก่า ฯลฯ ก่อนที่องค์พระผู้เป็นเจ้าจะเสด็จมา ทัศนะเช่นนี้มีแนวโน้มที่จะดึงจิตใจและความสนใจออกไปจากพระราชกิจปัจจุบันของพระเจ้า ภายใต้ข่าวสารของทูตสวรรค์องค์ที่สาม; เพราะถ้าพวกเราจะต้องไปยังกรุงเยรูซาเล็มแล้ว จิตใจของเราก็จะมุ่งไปที่นั่นโดยธรรมชาติ และทรัพย์สินของเราจะถูกยับยั้งจากการใช้เพื่อวัตถุประสงค์อื่น เพื่อจัดให้วิสุทธิชนทั้งหลายไปยังกรุงเยรูซาเล็ม ข้าพเจ้าเห็นว่าเหตุผลที่พวกเขาถูกปล่อยให้เข้าไปสู่ความหลงผิดอันใหญ่หลวงนี้ ก็เพราะพวกเขามิได้สารภาพและละทิ้งความผิดพลาดของตน ซึ่งพวกเขาได้ตกอยู่ในนั้นมาเป็นเวลาหลายปีแล้ว” Review and Herald, November 1, 1850.
The passage begins by stating, “I wish to give you a short sketch of what the Lord has recently shown to me in vision.” There were several subjects presented, and she did not combine the paragraph addressing “the daily,” with the next paragraph. That was done later by editors who placed the passage in Experience and Views, and thereafter in Early Writings. In Experience and Views, the editors left off the first eight paragraphs, and combined the paragraphs addressing what she was shown of “the daily” and of time setting. Experience and Views was published in 1851, and then Early Writings was published in 1882.
ข้อความตอนนี้เริ่มต้นด้วยถ้อยคำว่า “ข้าพเจ้าปรารถนาจะมอบภาพร่างสั้น ๆ แก่ท่านทั้งหลายเกี่ยวกับสิ่งที่องค์พระผู้เป็นเจ้าได้ทรงสำแดงแก่ข้าพเจ้าเมื่อไม่นานมานี้ในนิมิต” มีหลายเรื่องที่ถูกนำเสนอ และนางมิได้รวมย่อหน้าที่กล่าวถึง “เครื่องบูชาประจำวัน” เข้ากับย่อหน้าถัดไป การกระทำนั้นเกิดขึ้นภายหลังโดยบรรณาธิการผู้ซึ่งได้นำข้อความดังกล่าวไปลงไว้ใน Experience and Views และต่อมาจึงลงใน Early Writings ใน Experience and Views บรรณาธิการได้ตัดแปดย่อหน้าแรกออก และรวมย่อหน้าที่กล่าวถึงสิ่งที่นางได้รับการสำแดงเกี่ยวกับ “เครื่องบูชาประจำวัน” และเกี่ยวกับการกำหนดเวลาไว้ด้วยกัน Experience and Views ตีพิมพ์ในปี 1851 และต่อมา Early Writings จึงได้รับการตีพิมพ์ในปี 1882
Early Writings was essentially the same four paragraphs that had appeared in Experience and Views, but with one significant exception. In Experience and Views, the one sentence paragraph that addressed time setting was combined with the previous paragraph that addressed “the daily.” Then the paragraph that originally followed the paragraph addressing time setting was included. In Early Writings a paragraph that came from a different passage in Experience and Views, was placed between the paragraph that now addresses both “the daily,” and time setting, which was originally followed by a paragraph identifying why it was wrong to make pilgrimages to old Jerusalem.
Early Writings โดยสาระสำคัญเป็นย่อหน้าสี่ย่อหน้าเดียวกันกับที่ปรากฏใน Experience and Views แต่มีข้อยกเว้นสำคัญประการหนึ่ง ใน Experience and Views ย่อหน้าที่มีเพียงประโยคเดียวซึ่งกล่าวถึงการกำหนดเวลา ได้ถูกรวมเข้ากับย่อหน้าก่อนหน้า ซึ่งกล่าวถึง “the daily” จากนั้นได้รวมย่อหน้าซึ่งเดิมตามมาหลังย่อหน้าที่กล่าวถึงการกำหนดเวลาไว้ด้วย ใน Early Writings ได้มีการนำย่อหน้าหนึ่งซึ่งมาจากตอนอื่นใน Experience and Views มาแทรกไว้ระหว่างย่อหน้าที่บัดนี้กล่าวถึงทั้ง “the daily” และการกำหนดเวลา ซึ่งเดิมทีตามมาด้วยย่อหน้าที่ชี้แจงเหตุผลว่าทำไมการเดินทางแสวงบุญไปยังเยรูซาเล็มเก่าจึงเป็นสิ่งผิด.
The paragraph that was removed from a different page of Experience and Views, and then was inserted into the passage of Early Writings, only added to the confusion about “the daily” that had begun since 1844. The paragraph was not in Sister White’s original narrative of her vision.
ย่อหน้าที่ถูกตัดออกจากอีกหน้าหนึ่งของ Experience and Views แล้วต่อมาถูกแทรกเข้าไปในข้อความตอนหนึ่งของ Early Writings นั้น ยิ่งเพิ่มความสับสนเกี่ยวกับ “เครื่องเผาบูชาประจำวัน” ซึ่งได้เริ่มขึ้นตั้งแต่ปี 1844 ย่อหน้านั้นไม่ได้อยู่ในคำบรรยายดั้งเดิมของนิมิตของซิสเตอร์ไวท์เลย
“The Lord has shown me that the message of the third angel must go, and be proclaimed to the scattered children of the Lord, and that it should not be hung on time; for time never will be a test again. I saw that some were getting a false excitement arising from preaching time; that the third angel’s message was stronger than time can be. I saw that this message can stand on its own foundation, and that it needs not time to strengthen it, and that it will go in mighty power, and do its work, and will be cut short in righteousness.” Experience and Views, 48.
“องค์พระผู้เป็นเจ้าทรงสำแดงแก่ข้าพเจ้าว่า ข่าวสารของทูตสวรรค์องค์ที่สามจะต้องออกไป และต้องประกาศแก่บรรดาบุตรที่กระจัดกระจายขององค์พระผู้เป็นเจ้า และว่าข่าวสารนั้นไม่ควรถูกผูกไว้กับเวลา เพราะเวลาจะไม่เป็นบททดสอบอีกต่อไปเลย ข้าพเจ้าเห็นว่าบางคนกำลังมีความตื่นเต้นเร้าใจอันเป็นเท็จ ซึ่งเกิดขึ้นจากการเทศนาเรื่องเวลา ว่าข่าวสารของทูตสวรรค์องค์ที่สามนั้นเข้มแข็งยิ่งกว่าสิ่งที่เวลาจะทำได้ ข้าพเจ้าเห็นว่าข่าวสารนี้สามารถตั้งมั่นอยู่บนรากฐานของตนเองได้ และไม่จำเป็นต้องอาศัยเวลาเพื่อเสริมกำลังแก่ข่าวสารนั้น และว่าข่าวสารนี้จะออกไปด้วยฤทธานุภาพอันยิ่งใหญ่ และกระทำกิจของมันให้สำเร็จ และจะถูกกระทำให้สั้นลงโดยความชอบธรรม” Experience and Views, 48.
The paragraph from page forty-eight of Experience and Views, was inserted after the paragraph in Early Writings, that had been created by combining two different paragraphs, and it placed an emphasis upon time setting that did not exist in the original narrative.
ย่อหน้าจากหน้า 48 ของ Experience and Views ได้ถูกแทรกไว้ต่อจากย่อหน้าใน Early Writings ซึ่งเกิดขึ้นจากการนำย่อหน้าที่แตกต่างกันสองย่อหน้ามารวมเข้าด้วยกัน และการกระทำนั้นได้เน้นย้ำเรื่องการกำหนดเวลาในลักษณะที่ไม่มีอยู่ในเรื่องเล่าดั้งเดิม
In 1931, the ancient men that ruled the people of Jerusalem invented a story which claimed Daniells had interviewed Sister White in 1910, and in the testimony that Daniells provided he refers to the 1843 chart, and says he pointed to the non-existent sanctuary on the chart, as he interviewed Sister White. He supposedly had the book Early Writings with him, and as he asked her about what she meant, and based upon her responses he could only conclude that the passage endorsing the pioneer view of “the daily,” in Early Writings, was actually a warning against time setting. Twenty-one years after the invented interview and sixteen years after the death of the persons supposedly interviewed, Daniells places the testimony into the history of the third generation.
ในปี 1931 บรรดาผู้อาวุโสแห่งกาลโบราณที่ปกครองประชาชนแห่งกรุงเยรูซาเล็มได้ประดิษฐ์เรื่องราวขึ้นเรื่องหนึ่ง โดยอ้างว่า Daniells ได้สัมภาษณ์ Sister White ในปี 1910 และในคำพยานที่ Daniells จัดให้ไว้นั้น เขากล่าวถึงแผนภูมิปี 1843 และกล่าวว่าเขาได้ชี้ไปยังสถานนมัสการซึ่งไม่มีอยู่จริงบนแผนภูมินั้น ขณะที่เขากำลังสัมภาษณ์ Sister White เขาควรจะมีหนังสือ Early Writings ติดตัวมาด้วย และเมื่อเขาถามเธอถึงความหมายของสิ่งที่เธอตั้งใจจะสื่อ และโดยอาศัยคำตอบของเธอ เขาจึงสรุปได้เพียงว่า ข้อความตอนนั้นใน Early Writings ซึ่งรับรองทัศนะของผู้บุกเบิกเกี่ยวกับ “the daily” แท้จริงแล้วเป็นคำเตือนมิให้กำหนดเวลาไว้ล่วงหน้า ยี่สิบเอ็ดปีหลังจากการสัมภาษณ์ที่ถูกประดิษฐ์ขึ้นนั้น และสิบหกปีหลังจากการเสียชีวิตของบุคคลที่ถูกอ้างว่าได้รับการสัมภาษณ์ Daniells ก็นำคำพยานนั้นเข้าสู่ประวัติศาสตร์ของชนรุ่นที่สาม
F. C. Gilbert was a Hebrew scholar and he did not simply support the correct view of the “daily” as Paganism because the pioneers and Ellen White said it was so. He defended it based upon an understanding of the Hebrew text that Daniel the prophet had employed. He was the prominent Adventist Hebrew scholar during the time period. As the controversy about “the daily” that Daniells and Prescott were pushing continued to grow, Gilbert was one of the prominent scholars who stood in defense of the pioneer position. He had an interview with Ellen White on June 8, 1910, and he later recorded what he and Sister White discussed. Daniells’ testimony is completely contrary to F. C. Gilbert’s.
เอฟ. ซี. กิลเบิร์ต เป็นนักวิชาการภาษาฮีบรู และเขามิได้เพียงสนับสนุนทัศนะที่ถูกต้องเกี่ยวกับ “เครื่องบูชาประจำวัน” ว่าหมายถึงลัทธินอกศาสนา เพราะบรรดาผู้บุกเบิกและเอลเลน ไวท์กล่าวไว้เช่นนั้นเท่านั้น เขาปกป้องทัศนะนี้โดยตั้งอยู่บนความเข้าใจในข้อความภาษาฮีบรูที่ดาเนียลผู้พยากรณ์ได้ใช้ เขาเป็นนักวิชาการภาษาฮีบรูชาวแอ๊ดเวนตีสต์ผู้มีชื่อเสียงในช่วงเวลานั้น ขณะที่ข้อโต้แย้งเกี่ยวกับ “เครื่องบูชาประจำวัน” ซึ่งดาเนียลส์และเพรสคอตต์กำลังผลักดันยังคงทวีความรุนแรงขึ้น กิลเบิร์ตก็เป็นหนึ่งในนักวิชาการสำคัญที่ยืนหยัดปกป้องจุดยืนของบรรดาผู้บุกเบิก เขาได้เข้าสัมภาษณ์กับเอลเลน ไวท์เมื่อวันที่ 8 มิถุนายน ค.ศ. 1910 และต่อมาเขาได้บันทึกสิ่งที่เขากับซิสเตอร์ไวท์ได้สนทนากัน คำพยานของดาเนียลส์ขัดแย้งกับของ เอฟ. ซี. กิลเบิร์ต โดยสิ้นเชิง
In volume twenty, pages seventeen through twenty-two, of Manuscript Releases, Sister White’s addresses Daniells’ and Prescott’s position on the “daily”. The phrases that you find in F. C. Gilbert’s report of his interview with Ellen White are almost identical to what Sister White herself stated in the passage from Manuscript Releases. So, for many years before Manuscript Releases were published and released, there was no concrete inspired testimony to refute or uphold Daniells’ claim about the content of the interview he supposedly had with Sister White. More importantly, there was no inspired endorsement for his flawed view of the “daily”. Even more importantly, now that Manuscript Releases are available—there still isn’t an inspired endorsement for his flawed view of “the daily!”
ใน Manuscript Releases เล่มที่ยี่สิบ หน้า 17–22 ซิสเตอร์ไวท์ได้กล่าวถึงจุดยืนของ Daniells และ Prescott ในเรื่อง “daily” ถ้อยคำที่ท่านพบในรายงานของ F. C. Gilbert เกี่ยวกับการสัมภาษณ์ของเขากับ Ellen White นั้นแทบจะเหมือนกันทุกประการกับสิ่งที่ซิสเตอร์ไวท์เองได้กล่าวไว้ในข้อความจาก Manuscript Releases ดังนั้น เป็นเวลาหลายปีก่อนที่ Manuscript Releases จะได้รับการตีพิมพ์และเผยแพร่ออกมา จึงยังไม่มีคำพยานที่ได้รับการดลใจอันเป็นรูปธรรมใด ๆ ที่จะหักล้างหรือสนับสนุนข้ออ้างของ Daniells เกี่ยวกับเนื้อหาของการสัมภาษณ์ที่เขาอ้างว่าได้มีกับซิสเตอร์ไวท์ ที่สำคัญยิ่งกว่านั้น คือไม่มีการรับรองโดยการดลใจสำหรับทัศนะอันบกพร่องของเขาเกี่ยวกับ “daily” และที่สำคัญยิ่งกว่านั้นอีก บัดนี้เมื่อ Manuscript Releases มีให้ใช้แล้ว—ก็ยังคงไม่มีการรับรองโดยการดลใจสำหรับทัศนะอันบกพร่องของเขาเกี่ยวกับ “the daily”!
And yet today, Laodicean Adventism is taught that Sister White has no position on the “daily”, except that it is not a “test question” and we should “keep quiet on this subject”. Something is reversed today, and what is reversed is that the true position of “the daily” is now in the minority opinion among God’s people. In 1910, the minority view was Conradi’s view that was being pushed by Daniells and Prescott, and the majority view was the pioneer position.
กระนั้นก็ตาม ในทุกวันนี้ อั๊ดเวนติสม์แบบเลาดีเซียกลับได้รับการสอนว่า ซิสเตอร์ไวท์ไม่มีจุดยืนใด ๆ เกี่ยวกับ “เครื่องบูชาประจำวัน” เว้นแต่เพียงว่าเรื่องนี้ “ไม่ใช่ประเด็นทดสอบ” และเราควร “นิ่งเงียบในเรื่องนี้” บางสิ่งได้ถูกกลับตาลปัตรไปแล้วในทุกวันนี้ และสิ่งที่ถูกกลับตาลปัตรนั้นก็คือว่า บัดนี้จุดยืนที่แท้จริงเกี่ยวกับ “เครื่องบูชาประจำวัน” ได้กลายเป็นความเห็นของคนส่วนน้อยท่ามกลางประชากรของพระเจ้า ในปี 1910 ทัศนะของคนส่วนน้อยคือทัศนะของคอนราดีซึ่งแดเนียลส์และเพรสคอตต์กำลังผลักดันอยู่ ส่วนทัศนะของคนส่วนใหญ่คือจุดยืนของบรรพชนผู้บุกเบิก
The following is F. C. Gilbert’s statement about his interview with Sister White, that should be compared with Manuscript Releases, that has been placed in its entirety, in the eighty-first article of this The Book of Daniel series.
ต่อไปนี้คือคำแถลงของ F. C. Gilbert เกี่ยวกับการสัมภาษณ์ของเขากับ Sister White ซึ่งควรนำไปเปรียบเทียบกับ Manuscript Releases อันได้ถูกรวมไว้ทั้งหมดในบทความที่แปดสิบเอ็ดของชุด The Book of Daniel นี้
“Daniells and Prescott . . . would not give the older brethren in the cause any chance to say anything. . . . Daniells was here to see me, and I would not see him. . . . I would not have anything to say to him about anything. About the ‘daily’ that they are trying to work up, there is nothing to it. . . . When I was in Washington there seemed to be something that just encased their minds, and I could not seem to touch them. We are to have nothing to do with this subject of the ‘daily’ . . . I knew they would work against my message, and then the people would not think there was anything to my message. I have written to him and told him that he was showing himself not fit to be president of the General Conference. . . . not the man to keep the Presidency.
“แดเนียลส์และเพรสคอตต์... จะไม่เปิดโอกาสให้พี่น้องอาวุโสในการงานได้กล่าวอะไรเลย.... แดเนียลส์มาที่นี่เพื่อพบข้าพเจ้า และข้าพเจ้าจะไม่พบเขา.... ข้าพเจ้าจะไม่พูดกับเขาเรื่องใด ๆ ทั้งสิ้น เกี่ยวกับเรื่อง ‘เครื่องบูชาประจำวัน’ ที่พวกเขากำลังพยายามปลุกปั้นขึ้นมานั้น ไม่มีอะไรอยู่ในเรื่องนั้นเลย.... เมื่อข้าพเจ้าอยู่ที่วอชิงตัน ดูประหนึ่งว่ามีบางสิ่งห่อหุ้มจิตใจของพวกเขาไว้ และข้าพเจ้าก็ดูเหมือนไม่อาจเข้าถึงพวกเขาได้ เราจะต้องไม่มีส่วนเกี่ยวข้องใด ๆ กับเรื่อง ‘เครื่องบูชาประจำวัน’ นี้... ข้าพเจ้ารู้ว่าพวกเขาจะทำงานต่อต้านข่าวสารของข้าพเจ้า และแล้วประชาชนก็จะไม่คิดว่าข่าวสารของข้าพเจ้ามีน้ำหนักอันใด ข้าพเจ้าได้เขียนถึงเขาและบอกเขาว่า เขากำลังแสดงตนว่าไม่เหมาะที่จะเป็นประธานการประชุมใหญ่สามัญ.... มิใช่บุรุษที่ควรรักษาตำแหน่งประธานไว้”
“If this message of the ‘daily’ were a testing message the Lord would have shown me. These people do not see the end from the beginning in this thing. . . .I utterly refuse to see any of them who are engaged in this work.
“หากข่าวสารเรื่อง ‘เครื่องบูชาประจำวัน’ นี้เป็นข่าวสารแห่งการทดสอบ องค์พระผู้เป็นเจ้าคงจะทรงสำแดงให้ข้าพเจ้าเห็นแล้ว คนเหล่านี้มองไม่เห็นปลายทางตั้งแต่ต้นในเรื่องนี้....ข้าพเจ้าขอปฏิเสธโดยสิ้นเชิงที่จะพบผู้ใดในพวกเขาที่กำลังมีส่วนร่วมในงานนี้”
“The light that was given me of God is that Brother Daniells has stood in the Presidency long enough. . . . and I was told not to have any more conversation with him about any of these things. I would not see Daniells about the matter, and I would not have one word with him. They pled with me to give him an interview, but I would not. . . . I was told to warn our people not to have anything to do with this thing they are teaching. . . . I was forbidden of the Lord to listen to it. I have expressed myself as not having a particle of confidence in it. . . . This whole thing they are doing is a scheme of the devil.” F. C. Gilbert’s report of an interview given him by Ellen White on June 8, 1910.
“ความสว่างที่พระเจ้าประทานแก่ข้าพเจ้าคือ บราเดอร์แดเนียลส์ได้ยืนอยู่ในตำแหน่งประธานนานพอแล้ว.... และข้าพเจ้าได้รับคำบอกว่าอย่ามีการสนทนากับเขาอีกต่อไปเกี่ยวกับสิ่งเหล่านี้ประการใด ๆ ข้าพเจ้าจะไม่พบแดเนียลส์ในเรื่องนี้ และจะไม่พูดกับเขาแม้แต่คำเดียว พวกเขาวิงวอนให้ข้าพเจ้าให้โอกาสเขาเข้าพบ แต่ข้าพเจ้าจะไม่.... ข้าพเจ้าได้รับคำบอกให้เตือนประชากรของเราว่าอย่าเข้าไปเกี่ยวข้องกับสิ่งนี้ที่พวกเขากำลังสั่งสอน.... องค์พระผู้เป็นเจ้าทรงห้ามข้าพเจ้าไม่ให้ฟังเรื่องนี้ ข้าพเจ้าได้แสดงจุดยืนของข้าพเจ้าว่าไม่มีความไว้วางใจในสิ่งนี้แม้แต่น้อย.... สิ่งทั้งหมดที่พวกเขากำลังทำนั้นเป็นกลอุบายของมาร” รายงานของ เอฟ. ซี. กิลเบิร์ต เกี่ยวกับการสัมภาษณ์ที่เอลเลน ไวต์มอบให้แก่เขาเมื่อวันที่ 8 มิถุนายน 1910
We will continue this subject in the next article.
เราจะดำเนินเรื่องนี้ต่อไปในบทความถัดไป
“One who sees beneath the surface, who reads the hearts of all men, says of those who have had great light: ‘They are not afflicted and astonished because of their moral and spiritual condition.’ ‘Yea, they have chosen their own ways, and their soul delighteth in their abominations. I also will choose their delusions, and will bring their fears upon them; because when I called, none did answer; when I spake, they did not hear: but they did evil before Mine eyes, and chose that in which I delighted not.’ ‘God shall send them strong delusion, that they should believe a lie,’ because they received not the love of the truth, that they might be saved,’ ‘but had pleasure in unrighteousness.’ Isaiah 66:3, 4; 2 Thessalonians 2:11, 10, 12.
“พระองค์ผู้ทรงมองเห็นลึกลงไปใต้เปลือกภายนอก ผู้ทรงหยั่งรู้จิตใจของมนุษย์ทั้งปวง ตรัสถึงผู้ที่ได้รับความสว่างยิ่งใหญ่ว่า ‘พวกเขามิได้ทุกข์ใจและตื่นตะลึงเพราะสภาพทางศีลธรรมและฝ่ายจิตวิญญาณของตน’ ‘เออ เขาได้เลือกทางของตนเอง และจิตใจของเขาก็ปีติยินดีในสิ่งน่าสะอิดสะเอียนของเขา เราด้วยจะเลือกความลวงของเขา และจะนำสิ่งที่เขาหวาดกลัวมาสู่เขา เพราะเมื่อเราเรียก ก็ไม่มีผู้ใดตอบ เมื่อเราพูด เขาก็มิได้ฟัง แต่เขาได้กระทำความชั่วต่อหน้าต่อตาเรา และได้เลือกสิ่งที่เราไม่พอใจ’ ‘พระเจ้าจึงจะทรงส่งความลุ่มหลงอย่างแรงกล้ามาเหนือเขา เพื่อให้เขาเชื่อสิ่งมุสา’ เพราะเขามิได้รับความรักในความจริงเพื่อจะให้รอด ‘แต่ยินดีในความอธรรม’ อิสยาห์ 66:3, 4; 2 เธสะโลนิกา 2:11, 10, 12.”
“The heavenly Teacher inquired: ‘What stronger delusion can beguile the mind than the pretense that you are building on the right foundation and that God accepts your works, when in reality you are working out many things according to worldly policy and are sinning against Jehovah? Oh, it is a great deception, a fascinating delusion, that takes possession of minds when men who have once known the truth, mistake the form of godliness for the spirit and power thereof; when they suppose that they are rich and increased with goods and in need of nothing, while in reality they are in need of everything.’
“พระอาจารย์จากสวรรค์ทรงสอบถามว่า ‘จะมีความลวงใดที่รุนแรงยิ่งไปกว่าการที่จิตใจถูกหลอกล่อด้วยข้ออ้างว่าท่านกำลังก่อสร้างอยู่บนรากฐานที่ถูกต้อง และพระเจ้าทรงยอมรับการงานของท่าน ทั้งที่แท้จริงแล้วท่านกำลังกระทำหลายสิ่งตามนโยบายของโลก และกำลังทำบาปผิดต่อพระยาห์เวห์? โอ้ นี่เป็นการล่อลวงอันใหญ่หลวง เป็นความหลงผิดอันน่าหลงใหล ซึ่งเข้าครอบงำจิตใจ เมื่อมนุษย์ผู้ซึ่งครั้งหนึ่งเคยรู้จักความจริง เข้าใจผิดว่ารูปแบบของความเคร่งศาสนาคือจิตวิญญาณและฤทธานุภาพของความเคร่งศาสนานั้น; เมื่อเขาทั้งหลายสำคัญว่าตนมั่งมีและเพียบพร้อมด้วยทรัพย์สมบัติและไม่ขัดสนสิ่งใดเลย ทั้งที่ในความเป็นจริงพวกเขาขัดสนทุกสิ่ง’”
“God has not changed toward His faithful servants who are keeping their garments spotless. But many are crying, ‘Peace and safety,’ while sudden destruction is coming upon them. Unless there is thorough repentance, unless men humble their hearts by confession and receive the truth as it is in Jesus, they will never enter heaven. When purification shall take place in our ranks, we shall no longer rest at ease, boasting of being rich and increased with goods, in need of nothing.
“พระเจ้ามิได้ทรงเปลี่ยนแปลงพระทัยต่อผู้รับใช้ที่สัตย์ซื่อของพระองค์ ผู้ซึ่งรักษาอาภรณ์ของตนไว้ให้ปราศจากมลทิน แต่หลายคนกำลังร้องว่า ‘สันติภาพและความปลอดภัย’ ในขณะที่ความพินาศอย่างฉับพลันกำลังมาถึงเหนือพวกเขา หากปราศจากการกลับใจอย่างถ้วนถี่ หากมนุษย์ไม่ถ่อมใจลงด้วยการสารภาพและรับความจริงตามที่ความจริงนั้นเป็นอยู่ในพระเยซูแล้ว พวกเขาจะไม่มีวันได้เข้าสวรรค์ เมื่อการชำระให้บริสุทธิ์เกิดขึ้นในท่ามกลางพวกเราแล้ว เราจะไม่เอนกายอยู่อย่างสบายอีกต่อไป พลางโอ้อวดว่าเรามั่งมีและพรั่งพร้อมด้วยทรัพย์สิน ไม่ขาดสิ่งใดเลย”
“Who can truthfully say: ‘Our gold is tried in the fire; our garments are unspotted by the world’? I saw our Instructor pointing to the garments of so-called righteousness. Stripping them off, He laid bare the defilement beneath. Then He said to me: ‘Can you not see how they have pretentiously covered up their defilement and rottenness of character? “How is the faithful city become an harlot!” My Father’s house is made a house of merchandise, a place whence the divine presence and glory have departed! For this cause there is weakness, and strength is lacking.’
“ผู้ใดเล่าจะกล่าวได้อย่างสัตย์จริงว่า ‘ทองคำของเราได้ถูกลองในไฟแล้ว; เสื้อผ้าของเราปราศจากมลทินจากโลก’? ข้าพเจ้าเห็นพระอาจารย์ของเราทรงชี้ไปยังอาภรณ์แห่งสิ่งที่เรียกว่าความชอบธรรม ครั้นทรงถอดออก พระองค์ก็ทรงเปิดเผยความโสโครกที่ซ่อนอยู่เบื้องล่าง แล้วพระองค์ตรัสกับข้าพเจ้าว่า ‘เจ้าไม่เห็นหรือว่าพวกเขาได้ปกปิดความโสโครกและความเน่าเปื่อยแห่งอุปนิสัยของตนไว้อย่างเสแสร้งเพียงใด? “นครที่สัตย์ซื่อกลับกลายเป็นหญิงแพศยาไปได้อย่างไร!” พระนิเวศของพระบิดาของเราได้ถูกทำให้เป็นเรือนค้า เป็นสถานที่ซึ่งการสถิตอยู่และพระสิริของพระเจ้าได้จากไปเสียแล้ว! ด้วยเหตุนี้จึงมีความอ่อนกำลัง และกำลังก็ขาดหายไป’”
“Unless the church, which is now being leavened with her own backsliding, shall repent and be converted, she will eat of the fruit of her own doing, until she shall abhor herself. When she resists the evil and chooses the good, when she seeks God with all humility and reaches her high calling in Christ, standing on the platform of eternal truth and by faith laying hold upon the attainments prepared for her, she will be healed. She will appear in her God-given simplicity and purity, separate from earthly entanglements, showing that the truth has made her free indeed. Then her members will indeed be the chosen of God, His representatives.” Testimonies, volume 8, 249, 250.
“หากคริสตจักรซึ่งบัดนี้กำลังถูกทำให้ฟูด้วยเชื้อแห่งการถอยหลังฝ่ายจิตวิญญาณของตนเอง มิได้กลับใจและหันกลับมา นางก็จะต้องรับประทานผลแห่งการกระทำของตนเอง จนกว่านางจะรังเกียจตนเอง เมื่อใดที่นางต่อต้านความชั่วและเลือกความดี เมื่อใดที่นางแสวงหาพระเจ้าด้วยความถ่อมใจอย่างยิ่ง และบรรลุถึงการทรงเรียกอันสูงส่งของตนในพระคริสต์ ยืนหยัดอยู่บนฐานแห่งความจริงนิรันดร์ และโดยความเชื่อยึดฉวยเอาความสำเร็จทั้งหลายที่ได้ทรงจัดเตรียมไว้สำหรับนาง เมื่อนั้นนางจะได้รับการรักษาให้หายดี นางจะปรากฏในความเรียบง่ายและความบริสุทธิ์ที่พระเจ้าประทานให้แก่เธอ แยกออกจากการพัวพันฝ่ายโลก แสดงให้เห็นว่าความจริงได้ทำให้นางเป็นไทอย่างแท้จริงแล้ว เมื่อนั้นสมาชิกทั้งหลายของนางจึงจะเป็นผู้ที่พระเจ้าทรงเลือกสรร เป็นผู้แทนของพระองค์อย่างแท้จริง” Testimonies, volume 8, 249, 250.