The knowledge that was unsealed in the movement of the first angel is represented by the Ulai River vision in the book of Daniel. That vision represents chapters seven, eight and nine of Daniel, and the knowledge that was unsealed in the movement of the third angel is represented by the Hiddekel River vision, which represents chapters ten, eleven and twelve. The connections between the two movements are abundant. The two movements are linked together by the one hundred and twenty-six years from the rebellion of 1863, unto the time of the end in 1989.
ความรู้ที่ถูกเปิดผนึกในขบวนการของทูตสวรรค์องค์แรกนั้น แทนไว้โดยนิมิตแห่งแม่น้ำอูไลในพระธรรมดาเนียล นิมิตนั้นเป็นตัวแทนของดาเนียลบทที่เจ็ด แปด และเก้า และความรู้ที่ถูกเปิดผนึกในขบวนการของทูตสวรรค์องค์ที่สามนั้น แทนไว้โดยนิมิตแห่งแม่น้ำฮิดเดเคล ซึ่งเป็นตัวแทนของบทที่สิบ สิบเอ็ด และสิบสอง ความเชื่อมโยงระหว่างขบวนการทั้งสองนั้นมีอยู่อย่างอุดมสมบูรณ์ ขบวนการทั้งสองถูกเชื่อมเข้าด้วยกันโดยระยะเวลาหนึ่งร้อยยี่สิบหกปี นับจากการกบฏในปี 1863 จนถึงเวลาแห่งอวสานในปี 1989.
Both times of the end, in each movement, are marked by the “seven times,” of Leviticus twenty-six. Paganism and then papalism had trampled down the sanctuary and host until the time of the end in 1798. From the rebellion of 1863 until 1989, a spiritual trampling down had occurred as represented by the four abominations of Ezekiel chapter eight.
ทั้งวาระแห่งอวสาน ในแต่ละขบวนการ ถูกกำหนดหมายไว้ด้วย “เจ็ดเวลา” แห่งเลวีนิติ บทที่ยี่สิบหก ลัทธินอกศาสนาและต่อมาคือลัทธิสันตะปาปาได้เหยียบย่ำสถานนมัสการและพลโยธาจนถึงวาระแห่งอวสานในปี 1798 ตั้งแต่การกบฏในปี 1863 จนถึงปี 1989 ได้มีการเหยียบย่ำฝ่ายจิตวิญญาณเกิดขึ้น ดังที่เป็นภาพแทนโดยสิ่งน่าสะอิดสะเอียนทั้งสี่ประการในเอเสเคียล บทที่แปด
The forty-six years from the end of the first indignation until the end of the last indignation in 1844, in which Christ had erected a spiritual temple that He suddenly came into on October 22, 1844, parallels the time of the end in 1989, until the soon-coming Sunday law, when Christ is once again erecting a spiritual temple, that He will suddenly come unto at the hour of Revelation eleven’s great earthquake.
ช่วงเวลาสี่สิบหกปีนับจากการสิ้นสุดของความพิโรธครั้งแรกจนถึงการสิ้นสุดของความพิโรธครั้งสุดท้ายในปี ค.ศ. 1844 ซึ่งเป็นช่วงที่พระคริสต์ได้ทรงสถาปนาพระวิหารฝ่ายจิตวิญญาณที่พระองค์เสด็จเข้าไปอย่างฉับพลันในวันที่ 22 ตุลาคม ค.ศ. 1844 นั้น สอดคล้องกับเวลาแห่งอวสานในปี ค.ศ. 1989 จนถึงกฎหมายวันอาทิตย์ซึ่งจะมาถึงในไม่ช้า เมื่อพระคริสต์กำลังทรงสถาปนาพระวิหารฝ่ายจิตวิญญาณอีกครั้งหนึ่ง ซึ่งพระองค์จะเสด็จมายังพระวิหารนั้นอย่างฉับพลันในโมงยามแห่งแผ่นดินไหวครั้งใหญ่ในวิวรณ์บทที่สิบเอ็ด
When the third angel arrived in 1844, the Messenger of the Covenant suddenly appeared to purify the sons of Levi, but by 1863, those unfaithful Levites rejected the message of Moses delivered by Elijah and turned to wander in the wilderness. In that testing process the “builders” would ultimately reject the “cornerstone” of the “seven times”, and then transition from the movement of Philadelphia unto the church of Laodicea. In the last days, when the Messenger of the Covenant suddenly comes to His temple, at the soon-coming Sunday law, He will use the faithful Levites to call His other flock. The faithful of the last days will have transitioned from the “church” of Laodicea unto the “movement” of Philadelphia.
เมื่อทูตสวรรค์องค์ที่สามมาถึงในปี 1844 ผู้สื่อสารแห่งพันธสัญญาก็ทรงปรากฏขึ้นโดยฉับพลันเพื่อชำระบรรดาบุตรชายของเลวีให้บริสุทธิ์ แต่ครั้นถึงปี 1863 เลวีเหล่านั้นซึ่งไม่สัตย์ซื่อได้ปฏิเสธข่าวสารของโมเสสที่เอลียาห์นำมา และหันไปพเนจรอยู่ในถิ่นทุรกันดาร ในกระบวนการแห่งการทดสอบนั้น ในที่สุด “ผู้ก่อสร้าง” จะปฏิเสธ “ศิลามุมเอก” แห่ง “เจ็ดกาล” แล้วจึงเปลี่ยนผ่านจากขบวนการแห่งฟีลาเดลเฟียไปสู่คริสตจักรแห่งเลาดีเซีย ในวาระสุดท้าย เมื่อผู้สื่อสารแห่งพันธสัญญาเสด็จมายังพระวิหารของพระองค์โดยฉับพลัน ณ กฎหมายวันอาทิตย์ซึ่งกำลังจะมาถึงในไม่ช้า พระองค์จะทรงใช้บรรดาเลวีผู้สัตย์ซื่อให้ร้องเรียกแกะฝูงอื่นของพระองค์ ผู้สัตย์ซื่อในวาระสุดท้ายจะได้เปลี่ยนผ่านจาก “คริสตจักร” แห่งเลาดีเซียไปสู่ “ขบวนการ” แห่งฟีลาเดลเฟีย
The movement of the first angel published its formalized message two hundred and twenty years after the King James Bible was published, and the movement of the third angel published its formalized message two hundred and twenty years after the Declaration of Independence was published. The formalized message of both movements was empowered with the fulfillment of a prophecy of Islam, which was marked by the descent of an angel. The arrival of the angel identified the beginning of the “debate” of Habakkuk chapter two, and led to the publication of Habakkuk’s tables.
ขบวนการของทูตสวรรค์องค์แรกได้เผยแพร่ข่าวสารที่ถูกทำให้เป็นแบบแผนอย่างเป็นทางการของตนหลังจากพระคัมภีร์ฉบับคิงเจมส์ได้รับการตีพิมพ์แล้วสองร้อยยี่สิบปี และขบวนการของทูตสวรรค์องค์ที่สามได้เผยแพร่ข่าวสารที่ถูกทำให้เป็นแบบแผนอย่างเป็นทางการของตนหลังจากคำประกาศอิสรภาพได้รับการตีพิมพ์แล้วสองร้อยยี่สิบปี ข่าวสารที่ถูกทำให้เป็นแบบแผนอย่างเป็นทางการของทั้งสองขบวนการได้รับการเสริมฤทธิ์เดชด้วยการสำเร็จเป็นจริงของคำพยากรณ์เกี่ยวกับอิสลาม ซึ่งมีการเสด็จลงมาของทูตสวรรค์เป็นหมายสำคัญ การมาถึงของทูตสวรรค์นั้นชี้ให้เห็นถึงการเริ่มต้นของ “การโต้แย้ง” ในฮาบากุกบทที่สอง และนำไปสู่การเผยแพร่แผ่นตารางของฮาบากุก
The empowered message represented by Habakkuk’s tables led to a disappointment, that ushered in a tarrying time, that led to the message of the Midnight Cry, that concluded with the fulfillment of the message of the Midnight Cry. The parallels which exist between the two movements are conclusive evidence for those who choose to see, that all the elements of Millerite history are connected to and are repeated in the history of the one hundred and forty-four thousand. The time period of the latter rain is typified in the Millerite movement, and it is fulfilled in the movement of Future for America. Repeatedly inspiration informs those willing to hear that only those who recognize the latter rain will receive it.
ข่าวสารอันทรงฤทธิ์ซึ่งแทนด้วยแผ่นจารึกของฮาบากุกได้นำไปสู่ความผิดหวัง อันเป็นการเปิดเข้าสู่ช่วงเวลาแห่งการรอคอย ซึ่งนำไปสู่ข่าวสารแห่งเสียงร้องเที่ยงคืน และจบลงด้วยความสำเร็จเป็นจริงของข่าวสารแห่งเสียงร้องเที่ยงคืน ความขนานกันที่มีอยู่ระหว่างขบวนการทั้งสองเป็นหลักฐานอันเด็ดขาดสำหรับผู้ที่เลือกจะมองเห็น ว่าองค์ประกอบทั้งปวงของประวัติศาสตร์มิลเลอไรต์นั้นเชื่อมโยงกับ และถูกทำซ้ำอีกในประวัติศาสตร์ของคนหนึ่งแสนสี่หมื่นสี่พัน ระยะเวลาแห่งฝนชุกปลายฤดูถูกทำให้เป็นแบบอย่างไว้ในขบวนการมิลเลอไรต์ และสำเร็จเป็นจริงในขบวนการของ Future for America พระวิญญาณแห่งการดลใจทรงแจ้งแก่ผู้ที่เต็มใจจะฟังซ้ำแล้วซ้ำเล่า ว่ามีเพียงผู้ที่ตระหนักรับรู้ถึงฝนชุกปลายฤดูเท่านั้นที่จะได้รับมัน
The period, movement, and message of the latter rain are all represented in the history of the Millerites, and the word “recognize” represents seeing something that you have seen before. The only way to see the period, movement and message of the latter rain is to recognize that it has been illustrated in Millerite history. It has also been illustrated in the other sacred reform movements. The Millerite movement was a beginning movement that represents an ending movement and therefore has many more direct references than the earlier reform movements. It also has the signature of Alpha and Omega who always illustrates the end of a thing with the beginning of a thing.
ยุคสมัย ขบวนการ และข่าวสารแห่งฝนชุกปลายฤดู ล้วนได้รับการเป็นภาพแทนไว้ในประวัติศาสตร์ของพวกมิลเลอไรต์ และคำว่า “recognize” หมายถึงการมองเห็นสิ่งหนึ่งซึ่งท่านได้เคยเห็นมาก่อนแล้ว วิธีเดียวที่จะมองเห็นยุคสมัย ขบวนการ และข่าวสารแห่งฝนชุกปลายฤดู คือการตระหนักรับรู้ว่ามันได้ถูกพรรณนาเป็นภาพไว้แล้วในประวัติศาสตร์ของพวกมิลเลอไรต์ มันยังได้ถูกพรรณนาเป็นภาพไว้ในขบวนการปฏิรูปอันศักดิ์สิทธิ์อื่น ๆ ด้วย ขบวนการมิลเลอไรต์เป็นขบวนการแห่งการเริ่มต้นที่เป็นภาพแทนของขบวนการแห่งการสิ้นสุด และด้วยเหตุนั้นจึงมีข้ออ้างอิงที่ตรงไปตรงมามากกว่าขบวนการปฏิรูปในยุคก่อน ๆ อีกทั้งยังมีลายพระหัตถ์ของอัลฟาและโอเมกา ผู้ซึ่งทรงพรรณนาจุดจบของสิ่งหนึ่งด้วยจุดเริ่มต้นของสิ่งนั้นอยู่เสมอ
In the Millerite movement the foundations were established, and the central pillar was Daniel chapter eight, verses thirteen and fourteen. I am aware that Sister White identifies verse fourteen as the central pillar and foundation, but the reality is that verse fourteen is an answer to the question of verse thirteen. An answer is empty without understanding the question that elicits the answer. Verse thirteen identifies the vision of the trampling down, that is accomplished by two desolating powers, and verse fourteen is the vision of Christ restoring the temple and host which were trampled down. Two visions are directly connected by context, by grammar and by Palmoni, the Wonderful Numberer.
ในการเคลื่อนไหวของมิลเลอไรต์ ได้มีการวางรากฐานไว้ และเสากลางคือพระธรรมดาเนียล บทที่แปด ข้อสิบสามและสิบสี่ ข้าพเจ้าตระหนักดีว่าซิสเตอร์ไวท์ระบุว่าข้อสิบสี่คือเสากลางและรากฐาน แต่ความจริงก็คือข้อสิบสี่เป็นคำตอบต่อคำถามในข้อสิบสาม คำตอบย่อมว่างเปล่าหากปราศจากความเข้าใจในคำถามที่ก่อให้เกิดคำตอบนั้น ข้อสิบสามระบุถึงนิมิตแห่งการเหยียบย่ำลง ซึ่งสำเร็จโดยอำนาจทำลายล้างสองประการ และข้อสิบสี่คือนิมิตแห่งการที่พระคริสต์ทรงฟื้นฟูพระวิหารและพลไพร่ซึ่งถูกเหยียบย่ำลง นิมิตทั้งสองนี้เชื่อมโยงกันโดยตรงด้วยบริบท ด้วยไวยากรณ์ และด้วยพัลโมนี ผู้ทรงนับจำนวนอันอัศจรรย์
William Miller was used to identify the foundational truths, which would be Daniel chapter eight, verses thirteen and fourteen. The first jewel he discovered was the “seven times” that represents the trampling down of verse thirteen, and the framework which he built all of his prophetic structure upon was the “two desolating powers” motif represented in verse thirteen. Miller correctly identified that “the daily” abomination of verse thirteen was paganism, and the transgression of desolating power was papalism. In this sense the very “foundation” of the framework of Miller, and the “foundation” of the foundation and central pillar, was the understanding that “the daily” in chapter eight represented paganism. The foundation of the increase of knowledge from Millerite history was that “the daily,” of Daniel chapter eight was paganism, and inspiration was careful to identify that “those who gave the judgment hour cry had the correct view of the daily.”
วิลเลียม มิลเลอร์ถูกทรงใช้ให้ระบุความจริงพื้นฐาน ซึ่งก็คือพระธรรมดาเนียล บทที่แปด ข้อสิบสามและข้อสิบสี่ อัญมณีชิ้นแรกที่เขาค้นพบคือ “เจ็ดกาลเวลา” ซึ่งเป็นตัวแทนของการเหยียบย่ำในข้อสิบสาม และกรอบความคิดซึ่งเขาสร้างโครงสร้างคำพยากรณ์ทั้งหมดของเขาไว้บนนั้นก็คือลักษณะ “อำนาจสองประการที่กระทำให้รกร้าง” ซึ่งปรากฏในข้อสิบสาม มิลเลอร์ได้ระบุอย่างถูกต้องว่า “เครื่องบูชาประจำวัน” ที่เป็นสิ่งน่าสะอิดสะเอียนในข้อสิบสามนั้นคือศาสนานอกรีต และการล่วงละเมิดของอำนาจที่กระทำให้รกร้างคือสันตะปาปานิยม ในความหมายนี้ “รากฐาน” แห่งกรอบความคิดของมิลเลอร์เอง และ “รากฐาน” ของรากฐานและเสาหลักศูนย์กลาง ก็คือความเข้าใจว่า “เครื่องบูชาประจำวัน” ในบทที่แปดเป็นตัวแทนของศาสนานอกรีต รากฐานของความรู้ที่เพิ่มขึ้นจากประวัติศาสตร์มิลเลอไรต์ก็คือ “เครื่องบูชาประจำวัน” ในพระธรรมดาเนียล บทที่แปด คือศาสนานอกรีต และพระวิญญาณแห่งการดลใจได้ระมัดระวังที่จะระบุว่า “บรรดาผู้ที่ประกาศเสียงร้องเรื่องโมงแห่งการพิพากษา มีความเข้าใจที่ถูกต้องเกี่ยวกับเครื่องบูชาประจำวัน”
The foundation of the light represented as the “increase of knowledge” at the time of the end in 1989, is also “the daily.” It is simply another divine parallel. In order to recognize the increase of knowledge that is represented in the last six verses of Daniel eleven there is required an application of the writings of Ellen White. In her writings she identifies that the history of verse thirty-one of Daniel eleven will be repeated in the final verses of Daniel eleven. Without that inspired clue understanding the parallel history of verse thirty-one with verses forty and forty-one would be a much more difficult task.
รากฐานของแสงสว่างที่ถูกนำเสนอว่าเป็น “ความรู้ที่เพิ่มพูนขึ้น” ณ เวลาอวสานในปี 1989 ก็คือ “เครื่องเผาบูชาประจำวัน” เช่นกัน นี่เป็นเพียงความขนานกันอีกประการหนึ่งที่มาจากพระเจ้า เพื่อจะตระหนักถึงความรู้ที่เพิ่มพูนขึ้นซึ่งถูกนำเสนอไว้ในหกข้อสุดท้ายของดาเนียลบทที่สิบเอ็ดนั้น จำเป็นต้องประยุกต์ใช้ข้อเขียนของ Ellen White ในข้อเขียนของนาง เธอชี้ให้เห็นว่าประวัติศาสตร์ของข้อที่สามสิบเอ็ดในดาเนียลบทที่สิบเอ็ดจะเกิดซ้ำอีกในข้อสุดท้ายทั้งหลายของดาเนียลบทที่สิบเอ็ด หากปราศจากเบาะแสที่ได้รับการดลใจนั้น การเข้าใจประวัติศาสตร์คู่ขนานของข้อที่สามสิบเอ็ดกับข้อที่สี่สิบและสี่สิบเอ็ดก็จะเป็นภารกิจที่ยากยิ่งกว่ามาก
The “daily” in the book of Daniel represents paganism and is the foundation of the foundation for the Millerites, and it is the foundation of the message for the movement of the one hundred and forty-four thousand. It is also the truth which was purposely made into error by a “lie” that was introduced into the third generation of Laodicean Adventism, that was typified by the third abomination of “women weeping for Tammuz” in Ezekiel chapter eight, and the compromise represented by the third church of Pergamos.
คำว่า “เครื่องบูชาเนืองนิตย์” ในพระธรรมดาเนียลเป็นตัวแทนของลัทธินอกศาสนา และเป็นรากฐานแห่งรากฐานสำหรับพวกมิลเลอไรต์ ทั้งยังเป็นรากฐานของข่าวสารสำหรับขบวนการของคนหนึ่งแสนสี่หมื่นสี่พันด้วย อีกทั้งยังเป็นความจริงที่ถูกจงใจทำให้กลายเป็นความผิดโดย “คำมุสา” ที่ถูกนำเข้ามาในคนอาดเวนตีสแห่งเลาดีเซียรุ่นที่สาม ซึ่งมีแบบอย่างไว้โดยสิ่งน่าสะอิดสะเอียนประการที่สาม คือ “พวกผู้หญิงกำลังร่ำไห้ให้ทัมมูส” ในเอเสเคียลบทที่แปด และโดยการประนีประนอมที่เป็นตัวแทนโดยคริสตจักรที่สาม คือ เปอร์กามอส۔
The divine direction that guides the role of “the daily” as an issue in the time of the latter rain is absolutely astounding, and beyond the possibility of human construction. The fourth generation of Laodicean Adventism is portrayed as bowing down to the sun, thus representing an acceptance of the mark of the beast. Sister White identifies that to receive that mark is to come to the same mind as the beast, and that those who become confused upon the meaning of antichrist, will ultimately end up on the side of the man of sin. All this is represented by the ancient men in Jerusalem in Ezekiel chapter eight.
ทิศทางอันทรงพระเจ้า ซึ่งกำกับบทบาทของ “เครื่องบูชาประจำวัน” ในฐานะประเด็นหนึ่งในกาลแห่งฝนชุกปลายฤดูนั้น น่าพิศวงอย่างยิ่งโดยแท้ และเกินพ้นความเป็นไปได้ที่มนุษย์จะประดิษฐ์ขึ้นได้ คนรุ่นที่สี่ของแอ๊ดเวนตีสแบบเลาดีเซียถูกพรรณนาว่ากำลังก้มกราบดวงอาทิตย์ อันเป็นภาพแทนของการยอมรับเครื่องหมายของสัตว์ร้าย ซิสเตอร์ไวท์ระบุว่า การได้รับเครื่องหมายนั้นคือการมีความคิดจิตใจเดียวกันกับสัตว์ร้าย และบรรดาผู้ที่เกิดความสับสนเกี่ยวกับความหมายของปฏิปักษ์พระคริสต์ ในที่สุดจะลงเอยอยู่ฝ่ายเดียวกับมนุษย์แห่งบาป ทั้งหมดนี้ได้รับการเป็นภาพแทนไว้โดยพวกผู้เฒ่าในกรุงเยรูซาเล็มในเอเสเคียลบทที่แปด
In the third and fourth generation God judges those who hate Him, and that judgment is executed while the other class is receiving the seal of God’s approval. The very passage in the Scriptures that provided William Miller the light he needed to recognize that it was pagan Rome that was represented as “the daily” in the book of Daniel, is the most direct identification of the man of sin, who the ancient men bow to in chapter eight of Ezekiel. The chapter identifies the pope of the second desolating power, while also identifying the paganism of the first desolating power. And the truth that is the subject of the passage is the role of pagan Rome, who in 2 Thessalonians is the power that restrains the papacy from ascending the throne until 538.
ในชั่วอายุที่สามและที่สี่ พระเจ้าทรงพิพากษาผู้ที่เกลียดชังพระองค์ และการพิพากษานั้นถูกดำเนินการในขณะที่ชนอีกจำพวกหนึ่งกำลังได้รับตราแห่งการทรงรับรองของพระเจ้า พระคัมภีร์ตอนเดียวกันนั้นเองที่ได้ประทานความสว่างซึ่งวิลเลียม มิลเลอร์จำเป็นต้องมีเพื่อจะตระหนักว่า โรมนอกศาสนานั่นเองที่ถูกนำเสนอว่าเป็น “เครื่องบูชาประจำวัน” ในพระธรรมดาเนียล ทั้งยังเป็นการชี้บ่งโดยตรงที่สุดถึงมนุษย์แห่งบาป ผู้ซึ่งบรรดาผู้อาวุโสเหล่านั้นก้มกราบอยู่ต่อหน้าในเอเสเคียล บทที่แปด บทนั้นชี้บ่งพระสันตะปาปาแห่งอำนาจทำลายล้างประการที่สอง ขณะเดียวกันก็ชี้บ่งลัทธินอกศาสนาของอำนาจทำลายล้างประการแรกด้วย และความจริงซึ่งเป็นสาระของพระคัมภีร์ตอนนั้นก็คือบทบาทของโรมนอกศาสนา ซึ่งใน 2 เธสะโลนิกาถูกระบุว่าเป็นอำนาจที่ยับยั้งระบอบสันตะปาปาไว้ไม่ให้ขึ้นครองบัลลังก์จนถึงปี ค.ศ. 538
The “daily” which was Miller’s bedrock truth, that allowed him to produce a framework of prophecy based upon two desolating powers that trample down the sanctuary and host, is the truth identified by Paul as the truth which is rejected, and which brings strong delusion upon those who do not love that very truth in the last days. In agreement with the parallel histories, that very same truth, that is the bedrock truth, allowed Future for America to produce a framework of prophecy about the final three-fold union in the last days.
“เครื่องบูชาประจำวัน” ซึ่งเป็นความจริงหลักศิลาของมิลเลอร์ อันทำให้เขาสามารถจัดทำกรอบคำพยากรณ์ที่ตั้งอยู่บนอำนาจสองประการแห่งความรกร้างซึ่งเหยียบย่ำสถานนมัสการและพลโยธาได้นั้น คือความจริงที่เปาโลระบุว่าเป็นความจริงซึ่งถูกปฏิเสธ และซึ่งนำมาซึ่งความลุ่มหลงอย่างแรงกล้าเหนือบรรดาผู้ที่มิได้รักความจริงนั้นเองในวาระสุดท้าย โดยสอดคล้องกับประวัติศาสตร์คู่ขนาน ความจริงเดียวกันนั้นเอง ซึ่งเป็นความจริงหลักศิลา ได้ทำให้ Future for America สามารถจัดทำกรอบคำพยากรณ์เกี่ยวกับสหภาพสามฝ่ายสุดท้ายในวาระสุดท้ายได้
Not only that, but that foundational truth, which is the foundational truth for both parallel histories, is made into the “lie” that becomes the bedrock error and Paul’s strong delusion, for the framework of the false latter rain “peace and safety” message proclaimed by the men that will never again lift up their voices and show God’s people their transgressions. “The daily” represents the foundation of both the movement of the first and the third angel, and when the rebels of Laodicea turned its meaning upside down, by identifying the satanic symbol as a symbol of Christ, the false symbol became the foundation of the counterfeit message of the false latter rain.
ยิ่งไปกว่านั้น ความจริงอันเป็นรากฐานนั้น ซึ่งเป็นความจริงอันเป็นรากฐานสำหรับประวัติศาสตร์คู่ขนานทั้งสอง ได้ถูกทำให้กลายเป็น “คำมุสา” ที่กลายเป็นความผิดพลาดพื้นฐานและเป็นความลุ่มหลงอย่างแรงกล้าตามที่เปาโลกล่าวไว้ สำหรับโครงสร้างของข่าวสาร “สันติภาพและความปลอดภัย” แห่งฝนปลายฤดูเทียมเท็จ ที่ประกาศโดยคนเหล่านั้นซึ่งจะไม่ยกเสียงของตนขึ้นอีกเลยและไม่สำแดงการล่วงละเมิดของประชากรของพระเจ้าให้แก่พวกเขาเห็น “เครื่องเผาบูชาเนืองนิตย์” เป็นตัวแทนของรากฐานของทั้งขบวนการของทูตสวรรค์องค์ที่หนึ่งและองค์ที่สาม และเมื่อพวกกบฏแห่งเลาดีเซียได้พลิกความหมายของสิ่งนี้กลับตาลปัตร โดยระบุว่าสัญลักษณ์ของซาตานเป็นสัญลักษณ์ของพระคริสต์ สัญลักษณ์เทียมเท็จก็ได้กลายเป็นรากฐานของข่าวสารปลอมแปลงแห่งฝนปลายฤดูเทียมเท็จ.
Stay yourselves, and wonder; cry ye out, and cry: they are drunken, but not with wine; they stagger, but not with strong drink. For the Lord hath poured out upon you the spirit of deep sleep, and hath closed your eyes: the prophets and your rulers, the seers hath he covered. And the vision of all is become unto you as the words of a book that is sealed, which men deliver to one that is learned, saying, Read this, I pray thee: and he saith, I cannot; for it is sealed: And the book is delivered to him that is not learned, saying, Read this, I pray thee: and he saith, I am not learned. Wherefore the Lord said, Forasmuch as this people draw near me with their mouth, and with their lips do honour me, but have removed their heart far from me, and their fear toward me is taught by the precept of men: Therefore, behold, I will proceed to do a marvellous work among this people, even a marvellous work and a wonder: for the wisdom of their wise men shall perish, and the understanding of their prudent men shall be hid. Woe unto them that seek deep to hide their counsel from the Lord, and their works are in the dark, and they say, Who seeth us? and who knoweth us? Surely your turning of things upside down shall be esteemed as the potter’s clay: for shall the work say of him that made it, He made me not? or shall the thing framed say of him that framed it, He had no understanding? Isaiah 29:9–16.
ท่านทั้งหลายจงหยุดนิ่งและประหลาดใจเถิด จงร้องออกมาและร่ำไห้เถิด เขาเมามาย แต่ไม่ใช่ด้วยเหล้าองุ่น เขาซวนเซ แต่ไม่ใช่ด้วยสุราแรง เพราะพระยาห์เวห์ได้ทรงเทวิญญาณแห่งการหลับลึกลงเหนือท่านทั้งหลาย และได้ทรงปิดตาของท่านเสีย คือพวกผู้เผยพระวจนะและบรรดาผู้นำของท่าน พระองค์ได้ทรงคลุมพวกผู้ทำนายเสีย และนิมิตทั้งสิ้นก็กลายเป็นแก่ท่านเหมือนถ้อยคำในหนังสือที่ผนึกตราไว้ ซึ่งเมื่อเขานำไปให้คนที่มีความรู้กล่าวว่า “ขอท่านช่วยอ่านสิ่งนี้เถิด” เขากล่าวว่า “ข้าพเจ้าอ่านไม่ได้ เพราะมันถูกผนึกตราไว้” และเมื่อหนังสือนั้นถูกนำไปให้คนที่ไม่มีความรู้กล่าวว่า “ขอท่านช่วยอ่านสิ่งนี้เถิด” เขากล่าวว่า “ข้าพเจ้าไม่มีความรู้” เพราะฉะนั้นองค์พระผู้เป็นเจ้าจึงตรัสว่า “เหตุฉะนี้ เพราะชนชาตินี้เข้ามาใกล้เราแต่ด้วยปากของเขา และให้เกียรติเราแต่ด้วยริมฝีปากของเขา แต่ใจของเขาได้ห่างไกลจากเรา และความยำเกรงที่เขามีต่อเราก็เป็นแต่บัญญัติของมนุษย์ที่สั่งสอนกันมา ฉะนั้น ดูเถิด เราจะกระทำการอัศจรรย์ท่ามกลางชนชาตินี้อีก คือการอัศจรรย์และความน่าพิศวง เพราะสติปัญญาของบรรดาคนมีปัญญาของเขาจะพินาศไป และความเข้าใจของบรรดาคนสุขุมของเขาจะถูกซ่อนไว้ วิบัติแก่บรรดาผู้ที่พยายามซ่อนแผนการของตนไว้จากพระยาห์เวห์อย่างลึกเร้น และการงานของเขาก็อยู่ในความมืด และเขาพูดว่า ‘ใครเล่าเห็นเรา?’ และ ‘ใครเล่ารู้จักเรา?’ การที่ท่านทั้งหลายกลับตาลปัตรสิ่งทั้งหลายเช่นนี้ จะต้องถูกนับว่าเป็นเหมือนดินเหนียวของช่างปั้นหม้อหรือ? เพราะสิ่งที่ถูกสร้างจะกล่าวถึงผู้สร้างมันว่า ‘เขามิได้สร้างข้าพเจ้า’ หรือ? หรือสิ่งที่ถูกปั้นขึ้นจะกล่าวถึงผู้ปั้นมันว่า ‘เขาไม่มีความเข้าใจ’ หรือ?” อิสยาห์ 29:9–16
All the prophets spoke of the last days, and openly lying in order to turn the meaning of “the daily,” upside down closely imitates the definition of the unpardonable sin. To assign a person as forever lost is beyond the ability, or moral authority, of men toward other men, but that is not what is here being identified.
บรรดาผู้เผยพระวจนะทั้งหลายได้กล่าวถึงวาระสุดท้าย และการกล่าวมุสาอย่างเปิดเผยเพื่อบิดความหมายของ “กิจวัตรประจำวัน” ให้กลับตาลปัตรนั้น เลียนแบบอย่างใกล้ชิดต่อคำนิยามของบาปที่ไม่อาจได้รับการอภัยได้ การตัดสินว่าบุคคลหนึ่งสูญสิ้นไปตลอดกาลนั้น อยู่เหนือทั้งความสามารถและสิทธิอำนาจทางศีลธรรมที่มนุษย์จะมีต่อมนุษย์ด้วยกัน แต่สิ่งที่กำลังถูกชี้ระบุ ณ ที่นี้มิใช่เช่นนั้น
Those in Isaiah who turn things upside down, which is simply another expression for what Isaiah identifies elsewhere as calling darkness light or light darkness, are identified as the ancient men that rule Jerusalem as their final judgment is being represented.
บรรดาผู้ในพระธรรมอิสยาห์ที่กลับเอาสิ่งต่าง ๆ ตาลปัตร ซึ่งเป็นเพียงอีกสำนวนหนึ่งของสิ่งที่อิสยาห์ระบุไว้ในที่อื่นว่าเป็นการเรียกความมืดว่าสว่าง หรือเรียกความสว่างว่ามืด ได้รับการระบุว่าเป็นพวกผู้อาวุโสแต่โบราณผู้ปกครองกรุงเยรูซาเล็ม ขณะที่การพิพากษาครั้งสุดท้ายของพวกเขากำลังถูกสำแดงเป็นภาพแทนอยู่.
Woe unto them that call evil good, and good evil; that put darkness for light, and light for darkness; that put bitter for sweet, and sweet for bitter! Woe unto them that are wise in their own eyes, and prudent in their own sight! Woe unto them that are mighty to drink wine, and men of strength to mingle strong drink: Which justify the wicked for reward, and take away the righteousness of the righteous from him! Therefore as the fire devoureth the stubble, and the flame consumeth the chaff, so their root shall be as rottenness, and their blossom shall go up as dust: because they have cast away the law of the Lord of hosts, and despised the word of the Holy One of Israel. Therefore is the anger of the Lord kindled against his people, and he hath stretched forth his hand against them, and hath smitten them: and the hills did tremble, and their carcases were torn in the midst of the streets. For all this his anger is not turned away, but his hand is stretched out still. And he will lift up an ensign to the nations from far, and will hiss unto them from the end of the earth: and, behold, they shall come with speed swiftly. Isaiah 5:20–26.
วิบัติแก่บรรดาผู้ที่เรียกความชั่วว่าดี และเรียกความดีว่าชั่ว; ผู้ที่ให้ความมืดเป็นความสว่าง และความสว่างเป็นความมืด; ผู้ที่ให้ความขมเป็นความหวาน และความหวานเป็นความขม! วิบัติแก่บรรดาผู้ที่ฉลาดในสายตาของตนเอง และเห็นว่าตนมีความรอบคอบในทัศนะของตนเอง! วิบัติแก่บรรดาผู้ที่เก่งกล้าในการดื่มเหล้าองุ่น และเป็นคนแข็งแรงในการปรุงสุราแรง: ผู้ที่ยกคนอธรรมให้เป็นผู้ชอบธรรมเพราะสินจ้าง และพรากความชอบธรรมของคนชอบธรรมไปจากเขา! ฉะนั้น ดังที่ไฟเผาผลาญตอซัง และเปลวเพลิงเผาผลาญแกลบ ฉะนั้นรากของเขาทั้งหลายจะเป็นเหมือนสิ่งเน่าเปื่อย และดอกของเขาจะฟุ้งขึ้นไปดุจผงคลี: เพราะเขาทั้งหลายได้ทอดทิ้งพระราชบัญญัติของพระยาห์เวห์จอมโยธา และได้ดูหมิ่นพระวจนะขององค์บริสุทธิ์แห่งอิสราเอล เพราะฉะนั้นพระพิโรธของพระยาห์เวห์จึงลุกไหม้ต่อชนชาติของพระองค์ และพระองค์ได้ทรงเหยียดพระหัตถ์ออกต่อสู้เขาทั้งหลาย และได้ทรงเฆี่ยนตีเขา: และภูเขาทั้งหลายก็สั่นสะเทือน และซากศพของเขาทั้งหลายก็ถูกฉีกกระจัดกระจายอยู่กลางถนนทั้งหลาย ถึงกระนั้นพระพิโรธของพระองค์ก็ยังไม่หันกลับ แต่พระหัตถ์ของพระองค์ยังเหยียดออกอยู่ และพระองค์จะทรงชูธงสัญญาณแก่ประชาชาติทั้งหลายจากที่ไกล และจะทรงผิวปากเรียกพวกเขามาจากปลายแผ่นดินโลก: และดูเถิด พวกเขาจะมาอย่างรวดเร็วฉับไว อิสยาห์ 5:20–26
God’s ensign (the one hundred and forty-four thousand) is lifted up as the ensign at the soon coming Sunday law, which is when “the anger of the Lord is kindled against his people”, and He stretches “forth his hand against them”, and “smites them”, and “their carcases will be torn in the midst of the streets.” The midst of the streets are the streets of Jerusalem when the destroying angels of Ezekiel chapter nine, are commanded to go forth “and smite: let not your eye spare, neither have ye pity: Slay utterly old and young, both maids, and little children, and women: but come not near any man upon whom is the mark; and begin at my sanctuary. Then they began at the ancient men which were before the house.” Ezekiel’s “ancient men”, who Sister White states are those who were to be the guardians of the people, are Isaiah’s “drunkards of Ephraim” who “turn things upside down” in chapters twenty-eight and twenty-nine.
ธงสัญญาณของพระเจ้า (คือหนึ่งแสนสี่หมื่นสี่พันคน) ถูกชูขึ้นเป็นธงสัญญาณ ณ เวลาที่กฎหมายวันอาทิตย์จะมาถึงในไม่ช้า ซึ่งเป็นเวลาที่ “ความกริ้วของพระยาห์เวห์ได้ลุกขึ้นต่อชนชาติของพระองค์” และพระองค์ทรง “เหยียดพระหัตถ์ออกต่อสู้เขา” และ “ทรงประหารเขา” และ “ซากศพของพวกเขาจะถูกฉีกทึ้งอยู่ท่ามกลางถนนหนทาง” ท่ามกลางถนนหนทางนั้นคือถนนของกรุงเยรูซาเล็ม เมื่อทูตสวรรค์ผู้ทำลายล้างในเอเสเคียลบทที่เก้าได้รับบัญชาให้ออกไป “และจงประหารเถิด อย่าให้ตาของเจ้าสงสาร และอย่าได้เมตตาเลย จงฆ่าเสียให้สิ้นทั้งคนแก่และคนหนุ่ม ทั้งหญิงพรหมจารี เด็กเล็ก และผู้หญิง แต่จงอย่าเข้าใกล้ผู้ใดที่มีเครื่องหมายนั้น และจงเริ่มต้นที่สถานนมัสการของเรา” แล้วพวกเขาก็เริ่มต้นที่พวกผู้เฒ่าซึ่งอยู่หน้าพระนิเวศนั้น “พวกผู้เฒ่า” ของเอเสเคียล ซึ่งซิสเตอร์ไวท์กล่าวว่าเป็นผู้ที่ควรจะเป็นผู้พิทักษ์ประชากรนั้น ก็คือ “คนเมาของเอฟราอิม” ในอิสยาห์ ผู้ซึ่ง “กลับตาลปัตรสิ่งทั้งหลาย” ในบทที่ยี่สิบแปดและยี่สิบเก้า
In chapter five they are those who are “mighty to drink wine, and men of strength to mingle strong drink: Which justify the wicked for reward.” With the publication of the book Questions on Doctrine, the ancient men drank from the cup of apostate Protestantism, and presented the false gospel of justification that claims men cannot be sanctified, that Christ is our Substitute, but not our Example. In doing so, the book justified the wicked, for the reward of being accepted among the fallen churches of apostate Protestantism. The passage is identifying their ultimate judgment, and the reason for that judgment is that they “despised the word of the Holy One of Israel.” They did this by rejecting the understanding of “the daily,” presented by those who gave the judgment hour cry, and by drinking from the cup of apostate Protestantism.
ในบทที่ห้า พวกเขาคือผู้ที่ “เก่งกล้าในการดื่มเหล้าองุ่น และเป็นคนมีกำลังในการผสมสุราแรง: ซึ่งให้คนอธรรมเป็นคนชอบธรรมเพราะสินจ้าง” ด้วยการตีพิมพ์หนังสือ Questions on Doctrine พวกผู้อาวุโสในสมัยโบราณได้ดื่มจากถ้วยแห่งโปรเตสแตนต์นอกรีต และได้นำเสนอข่าวประเสริฐเทียมเท็จเรื่องความชอบธรรม ซึ่งอ้างว่ามนุษย์ไม่อาจได้รับการชำระให้บริสุทธิ์ได้ ว่าพระคริสต์ทรงเป็นผู้แทนของเรา แต่ไม่ใช่แบบอย่างของเรา ในการกระทำเช่นนี้ หนังสือเล่มนั้นได้ให้คนอธรรมเป็นคนชอบธรรม เพื่อรางวัลแห่งการได้รับการยอมรับท่ามกลางคริสตจักรที่ล้มลงแล้วทั้งหลายของโปรเตสแตนต์นอกรีต ข้อความตอนนี้กำลังระบุถึงการพิพากษาสุดท้ายของพวกเขา และเหตุแห่งการพิพากษานั้นคือพวกเขา “ได้ดูหมิ่นพระวจนะขององค์บริสุทธิ์แห่งอิสราเอล” พวกเขาได้กระทำเช่นนี้โดยปฏิเสธความเข้าใจเรื่อง “เครื่องบูชาประจำวัน” ซึ่งถูกนำเสนอโดยบรรดาผู้ที่ประกาศเสียงร้องแห่งโมงแห่งการพิพากษา และโดยการดื่มจากถ้วยแห่งโปรเตสแตนต์นอกรีต
In the passage they turn what is sweet to bitter, and what is bitter to sweet. The message that is in the angel’s hand when He descends is sweet, but the conclusion of the message is bitter. They argue the true latter rain message that begins when the angel descends is bitter, and at the conclusion they identify a sweet false peace and safety message, for they can’t help themselves from turning things upside down.
ในข้อความตอนนั้น พวกเขากลับเอาสิ่งที่หวานให้เป็นขม และเอาสิ่งที่ขมให้เป็นหวาน ข่าวสารที่อยู่ในพระหัตถ์ของทูตสวรรค์เมื่อพระองค์เสด็จลงมานั้นหวาน แต่บทสรุปของข่าวสารนั้นขม พวกเขาโต้แย้งว่าข่าวสารฝนชุกปลายฤดูที่แท้จริงซึ่งเริ่มต้นเมื่อทูตสวรรค์เสด็จลงมานั้นเป็นสิ่งขม และเมื่อถึงบทสรุป พวกเขากลับชี้ว่าข่าวสารสันติสุขและความปลอดภัยอันเป็นเท็จนั้นเป็นสิ่งหวาน เพราะพวกเขาไม่อาจยับยั้งตนเองจากการพลิกสิ่งทั้งปวงให้กลับตาลปัตรได้
The passage where this sin is represented is at the close of their corporate probationary time. Therefore, it is appropriate to see that their actions of identifying the satanic work of paganism as the work of Christ is a prophetic parallel to the unpardonable sin, which is identifying the work of the Holy Spirit as the work of Satan. Placing the “lie” into the third generation of Adventism provided the foundational logic of their false latter rain message, and ultimately brings a strong delusion upon them. The very passage where Miller came to understand the correct meaning of “the daily” is where they are portrayed as being overthrown.
ตอนแห่งพระคัมภีร์ที่ความบาปนี้ถูกเป็นภาพแทนไว้นั้นอยู่ในช่วงปลายแห่งเวลาทดลองร่วมของพวกเขา ดังนั้น จึงเหมาะสมที่จะเห็นได้ว่าการกระทำของพวกเขาที่ระบุว่างานของซาตานแห่งลัทธินอกศาสนาเป็นงานของพระคริสต์นั้น เป็นภาพคู่ขนานเชิงพยากรณ์กับบาปที่ไม่อาจให้อภัยได้ ซึ่งคือการระบุว่างานของพระวิญญาณบริสุทธิ์เป็นงานของซาตาน การนำ “คำมุสา” ไปไว้ในคนรุ่นที่สามของแอ๊ดเวนติสม์ได้จัดเตรียมตรรกะพื้นฐานสำหรับข่าวสารฝนปลายฤดูอันเท็จของพวกเขา และในที่สุดก็นำความลุ่มหลงอย่างแรงกล้ามาสู่พวกเขา ตอนแห่งพระคัมภีร์เดียวกันนั้นเองที่มิลเลอร์มาเข้าใจความหมายที่ถูกต้องของ “สิ่งถวายเนืองนิตย์” ซึ่งเป็นที่ที่พวกเขาถูกพรรณนาว่าถูกโค่นล้มลง.
Let no man deceive you by any means: for that day shall not come, except there come a falling away first, and that man of sin be revealed, the son of perdition; Who opposeth and exalteth himself above all that is called God, or that is worshipped; so that he as God sitteth in the temple of God, shewing himself that he is God. Remember ye not, that, when I was yet with you, I told you these things? And now ye know what withholdeth that he might be revealed in his time. For the mystery of iniquity doth already work: only he who now letteth will let, until he be taken out of the way. And then shall that Wicked be revealed, whom the Lord shall consume with the spirit of his mouth, and shall destroy with the brightness of his coming: Even him, whose coming is after the working of Satan with all power and signs and lying wonders, And with all deceivableness of unrighteousness in them that perish; because they received not the love of the truth, that they might be saved. And for this cause God shall send them strong delusion, that they should believe a lie: That they all might be damned who believed not the truth, but had pleasure in unrighteousness. 2 Thessalonians 2:3–12.
อย่าให้ผู้ใดล่อลวงท่านไม่ว่าโดยทางใด ๆ เพราะว่าวันนั้นจะยังมาไม่ถึง เว้นแต่จะมีการละทิ้งความเชื่อเกิดขึ้นก่อน และมนุษย์แห่งบาปนั้นจะถูกสำแดง คือบุตรแห่งความพินาศ ผู้ซึ่งขัดขืนและยกตนขึ้นเหนือทุกสิ่งที่ได้ชื่อว่าเป็นพระเจ้า หรือเป็นที่นมัสการ จนถึงกับนั่งในพระวิหารของพระเจ้า แสดงตนว่าเป็นพระเจ้า ท่านจำไม่ได้หรือว่า เมื่อข้าพเจ้ายังอยู่กับท่าน ข้าพเจ้าได้บอกสิ่งเหล่านี้แก่ท่านแล้ว และบัดนี้ท่านก็รู้แล้วว่าสิ่งใดที่ยับยั้งเขาไว้ เพื่อให้เขาถูกสำแดงในเวลาของเขา เพราะว่าธรรมล้ำลึกแห่งความอธรรมก็กำลังทำงานอยู่แล้ว มีแต่ผู้ที่ยับยั้งอยู่ในเวลานี้เท่านั้นที่จะยังยับยั้งต่อไป จนกว่าเขาจะถูกนำออกไปให้พ้นทาง แล้วผู้อธรรมคนนั้นจะถูกสำแดง ผู้ซึ่งองค์พระผู้เป็นเจ้าจะทรงผลาญเสียด้วยลมแห่งพระโอษฐ์ของพระองค์ และจะทรงทำลายเสียด้วยความรุ่งโรจน์แห่งการเสด็จมาของพระองค์ คือผู้นั้นผู้ซึ่งการมาของเขาเป็นไปตามการทำงานของซาตาน พร้อมด้วยฤทธิ์เดช เครื่องหมายสำคัญ และการอัศจรรย์อันเท็จทั้งสิ้น และด้วยกลอุบายแห่งความอธรรมทุกอย่างท่ามกลางคนเหล่านั้นที่กำลังพินาศ เพราะเขามิได้รับความรักในความจริงเพื่อจะได้รอด และเพราะเหตุนี้ พระเจ้าจึงทรงส่งความลุ่มหลงอย่างรุนแรงมาเหนือเขา เพื่อให้เขาเชื่อความเท็จ เพื่อคนทั้งปวงที่ไม่เชื่อความจริง แต่ยินดีในความอธรรมจะต้องถูกพิพากษาลงโทษ 2 เธสะโลนิกา 2:3–12
The prophets speak more of the last days than any other preceding sacred history, and this is true of this passage. The bedrock of Miller’s increase of knowledge, is also the bedrock of the increase of knowledge that arrived in 1989, for the correct understanding of the prophetic history associated with “the daily,” describes the history of verses forty and forty-one of Daniel eleven. What this means is that if a student of prophecy does not understand the role of paganism and its prophetic relationship to papal Rome, then the student will be unable to recognize that the work of first restraining the rise of the papacy, and then the work of placing the papacy on the throne of the earth was accomplished by paganism, and that work typifies the role of the earth beast of Revelation thirteen who at first restrains the papacy, but then changes and puts it on the throne of the earth. The role of the earth beast of Revelation thirteen is represented as the future for America.
บรรดาผู้เผยพระวจนะกล่าวถึงวาระสุดท้ายมากกว่าประวัติศาสตร์ศักดิ์สิทธิ์ใด ๆ ที่มาก่อนหน้านั้น และข้อนี้ก็เป็นจริงสำหรับข้อความตอนนี้เช่นกัน รากฐานมั่นคงของการที่มิลเลอร์มีความรู้เพิ่มพูนขึ้น ก็เป็นรากฐานมั่นคงของความรู้ที่เพิ่มพูนขึ้นซึ่งมาถึงในปี 1989 ด้วย เพราะความเข้าใจอันถูกต้องเกี่ยวกับประวัติศาสตร์เชิงพยากรณ์ที่สัมพันธ์กับ “เครื่องบูชาประจำวัน” นั้น อธิบายประวัติศาสตร์ของข้อที่สี่สิบและสี่สิบเอ็ดแห่งดาเนียลบทที่สิบเอ็ด สิ่งที่ข้อนี้หมายความก็คือ หากนักศึกษาคำพยากรณ์คนหนึ่งไม่เข้าใจบทบาทของลัทธินอกศาสนาและความสัมพันธ์เชิงพยากรณ์ของมันกับโรมของสันตะปาปาแล้ว นักศึกษาผู้นั้นก็จะไม่สามารถตระหนักได้ว่า งานในการยับยั้งการผงาดขึ้นของอำนาจสันตะปาปาก่อนเป็นอันดับแรก และต่อมางานในการสถาปนาอำนาจสันตะปาปาให้อยู่บนบัลลังก์แห่งพิภพนั้น ได้ถูกกระทำให้สำเร็จโดยลัทธินอกศาสนา และงานนั้นเป็นแบบอย่างล่วงหน้าถึงบทบาทของสัตว์ร้ายจากแผ่นดินในวิวรณ์บทที่สิบสาม ซึ่งในตอนแรกยับยั้งอำนาจสันตะปาปา แต่แล้วกลับเปลี่ยนแปลงและยกมันขึ้นไว้บนบัลลังก์แห่งพิภพ บทบาทของสัตว์ร้ายจากแผ่นดินในวิวรณ์บทที่สิบสามนั้น ถูกนำเสนอว่าเป็นอนาคตของอเมริกา
We will continue our consideration of the unsealing of the light of the Hiddekel River in our next article.
เราจะดำเนินการพิจารณาต่อไปเกี่ยวกับการเปิดผนึกความสว่างแห่งแม่น้ำฮิดเดเคลในบทความถัดไปของเรา
“One who sees beneath the surface, who reads the hearts of all men, says of those who have had great light: ‘They are not afflicted and astonished because of their moral and spiritual condition.’ Yea, they have chosen their own ways, and their soul delighteth in their abominations. I also will choose their delusions, and will bring their fears upon them; because when I called, none did answer; when I spake, they did not hear: but they did evil before Mine eyes, and chose that in which I delighted not.’ ‘God shall send them strong delusion, that they should believe a lie,’ because they received not the love of the truth, that they might be saved,’ ‘but had pleasure in unrighteousness.’ Isaiah 66:3, 4; 2 Thessalonians 2:11, 10, 12.
“พระองค์ผู้ทรงมองเห็นลึกลงไปใต้เปลือกนอก ผู้ทรงอ่านจิตใจของมนุษย์ทั้งปวง ตรัสถึงบรรดาผู้ที่ได้รับความสว่างอันยิ่งใหญ่ว่า ‘เขาทั้งหลายมิได้ทุกข์ใจและตื่นตระหนกเพราะสภาพทางศีลธรรมและฝ่ายจิตวิญญาณของตน’ แท้จริงแล้ว เขาทั้งหลายได้เลือกทางของตนเอง และจิตวิญญาณของเขาก็ยินดีในสิ่งอันน่าสะอิดสะเอียนของตน เราจะเลือกความหลงผิดของเขาทั้งหลายด้วย และจะนำสิ่งที่เขากลัวมาถึงเขา เพราะเมื่อเราเรียก ก็ไม่มีผู้ใดตอบ เมื่อเราพูด เขาทั้งหลายก็มิได้ฟัง แต่เขาได้กระทำความชั่วต่อหน้าต่อตาเรา และได้เลือกสิ่งซึ่งเราไม่ได้ยินดี’ ‘พระเจ้าจะทรงส่งความลุ่มหลงอย่างแรงกล้ามาถึงเขาทั้งหลาย เพื่อเขาจะได้เชื่อคำมุสา’ เพราะเขา ‘มิได้รับความรักในความจริง เพื่อเขาจะได้รับความรอด’ ‘แต่กลับพึงพอใจในความอธรรม’ อิสยาห์ 66:3, 4; 2 เธสะโลนิกา 2:11, 10, 12.”
“The heavenly Teacher inquired: ‘What stronger delusion can beguile the mind than the pretense that you are building on the right foundation and that God accepts your works, when in reality you are working out many things according to worldly policy and are sinning against Jehovah? Oh, it is a great deception, a fascinating delusion, that takes possession of minds when men who have once known the truth, mistake the form of godliness for the spirit and power thereof; when they suppose that they are rich and increased with goods and in need of nothing, while in reality they are in need of everything.’
“พระอาจารย์จากสวรรค์ทรงถามว่า: ‘จะมีความล่อลวงใดที่รุนแรงยิ่งไปกว่าการหลอกลวงจิตใจด้วยการแสร้งว่า ท่านกำลังก่อสร้างอยู่บนรากฐานที่ถูกต้อง และพระเจ้าทรงยอมรับกิจการของท่าน ทั้งที่ในความเป็นจริง ท่านกำลังดำเนินหลายสิ่งตามนโยบายของโลก และกำลังกระทำบาปต่อพระยะโฮวาห์? โอ้ นี่เป็นการล่อลวงครั้งใหญ่ เป็นความหลงผิดอันน่าพิศวง ที่เข้าครอบงำจิตใจ เมื่อมนุษย์ซึ่งครั้งหนึ่งเคยรู้จักความจริง เข้าใจผิดว่ารูปแบบแห่งความพระเจ้าเป็นพระวิญญาณและฤทธิ์อำนาจของสิ่งนั้นเอง; เมื่อเขาทั้งหลายสำคัญว่าตนมั่งมีและพรั่งพร้อมด้วยทรัพย์ และไม่ขาดสิ่งใดเลย ทั้งที่ในความเป็นจริง พวกเขาขัดสนทุกสิ่ง.’”
“God has not changed toward His faithful servants who are keeping their garments spotless. But many are crying, ‘Peace and safety,’ while sudden destruction is coming upon them. Unless there is thorough repentance, unless men humble their hearts by confession and receive the truth as it is in Jesus, they will never enter heaven. When purification shall take place in our ranks, we shall no longer rest at ease, boasting of being rich and increased with goods, in need of nothing.
“พระเจ้ามิได้ทรงเปลี่ยนแปลงพระทัยต่อผู้รับใช้ที่ซื่อสัตย์ของพระองค์ ผู้ซึ่งกำลังรักษาอาภรณ์ของตนให้ปราศจากมลทิน แต่มีคนเป็นอันมากกำลังร้องว่า ‘สันติสุขและความปลอดภัย’ ในขณะที่ความพินาศฉับพลันกำลังมาถึงพวกเขา หากปราศจากการกลับใจอย่างสิ้นเชิง หากมนุษย์ไม่ถ่อมใจลงด้วยการสารภาพ และรับเอาความจริงตามที่มีอยู่ในพระเยซู พวกเขาจะไม่มีวันได้เข้าสวรรค์ เมื่อการชำระให้บริสุทธิ์เกิดขึ้นในท่ามกลางพวกเรา เราจะไม่เอนกายอยู่อย่างสบายอีกต่อไป พลางโอ้อวดว่าเรามั่งมีและเพียบพร้อมด้วยทรัพย์สิ่งของ และไม่ต้องการสิ่งใดเลย”
“Who can truthfully say: ‘Our gold is tried in the fire; our garments are unspotted by the world’? I saw our Instructor pointing to the garments of so-called righteousness. Stripping them off, He laid bare the defilement beneath. Then He said to me: ‘Can you not see how they have pretentiously covered up their defilement and rottenness of character? ‘How is the faithful city become an harlot!’ My Father’s house is made a house of merchandise, a place whence the divine presence and glory have departed! For this cause there is weakness, and strength is lacking.’” Testimonies, volume 8, 249, 250.
“ผู้ใดจะกล่าวได้อย่างสัตย์จริงว่า: ‘ทองคำของเราได้ผ่านการลองในไฟแล้ว; เสื้อผ้าของเราไร้มลทินจากโลก’? ข้าพเจ้าเห็นพระอาจารย์ของเราทรงชี้ไปที่อาภรณ์แห่งความชอบธรรมที่เรียกกันเช่นนั้น เมื่อทรงเปลื้องอาภรณ์เหล่านั้นออก พระองค์ก็ทรงเผยให้เห็นความโสโครกที่ซ่อนอยู่เบื้องใต้ แล้วพระองค์ตรัสแก่ข้าพเจ้าว่า: ‘เจ้ามองไม่เห็นหรือว่าพวกเขาได้ปกปิดความมัวหมองและความเน่าเปื่อยแห่งอุปนิสัยของตนไว้อย่างเสแสร้งเพียงใด? ‘นครที่ซื่อสัตย์ได้กลายเป็นหญิงแพศยาไปได้อย่างไร!’ พระนิเวศของพระบิดาของเราได้ถูกทำให้เป็นเรือนค้า เป็นสถานที่ซึ่งการสถิตและพระสิริของพระเจ้าได้จากไปแล้ว! ด้วยเหตุนี้จึงมีความอ่อนกำลัง และกำลังก็ขาดไป’” Testimonies, volume 8, 249, 250.